Tytuł oryginału: Du kommer inte undan

Przekład z języka szwedzkiego: Wojciech Łygaś

Copyright © Christina Larsson, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Anna Slotorsz

Redakcja: Witold Kowalczyk

Korekta: Joanna Kłos

ISBN 978-87-0237-992-1

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Dziękuję pani inspektor policji kryminalnej, Annie Allard

Czwartek, 21 grudnia

Godzina 15.27

Komenda policji w Göteborgu, plac Ernsta Fontella

Komisarz policji kryminalnej Ingrid Bergman po raz dziesiąty tego popołudnia spojrzała na zegarek. Wpół do czwartej. Nie mogła się już doczekać, kiedy skończy pracę i pójdzie do domu. Na jej biurku leżał stos akt związanych ze śledztwami, które jak najszybciej powinna zamknąć. Wprawdzie sprawy nie były zbyt skomplikowane, ale wymagały czasu. Uznała jednak, że pora kończyć. Wywiązała się więcej niż należycie ze swoich obowiązków wobec państwa, nie powinna więc mieć wyrzutów sumienia, bo już dawno temu przekroczyła limit nadgodzin. Zdecydowanym ruchem zsunęła papiery do dolnej szuflady biurka, zgasiła lampkę i podeszła do jednego z okien wychodzących na ulicę Skånegatan. Na dworze było już ciemno, przez cały dzień padał śnieg. Brzydka pogoda zaczęła się poprzedniego dnia wieczorem i wszystko wskazywało na to, że utrzyma się do piątku. Policja z pewnym niepokojem oczekiwała na nadejście świąt Bożego Narodzenia, w czasie których znowu dojdzie do kłótni, bójek i innych przestępstw popełnianych pod wpływem alkoholu. Kolejny raz okaże się, że nadzieje i życzenia wyrażane na początku roku się nie spełniły, że brakowało pieniędzy, dzieci sprawiały kłopoty, a relacje między ludźmi dalekie były od przyjacielskich, bo partnerzy albo współmałżonkowie działali sobie na nerwy. Lista powodów, dla których święta nie są tym, o czym wszyscy marzą, była długa.

W tym roku po raz pierwszy od wielu lat spędzi ten czas z jednym ze swoich braci i jego rodziną. Na przedwigilijny wieczór zaprosiła do domu grono przyjaciół, dla których i ona była ważniejsza od rodziny. Przyjedzie też Adam, poznała go jesienią. Na myśl o nim uśmiechnęła się do siebie. Adam jest artystą i różni ich to, że on bierze życie takim, jakie jest. Pojawił się w jej świecie i skradł jej serce, a ona nie umie nawet powiedzieć, jak to się stało.

Z uśmiechem podeszła do drzwi, włożyła kurtkę, sprawdziła, czy kluczyki, portfel i telefon komórkowy ma w kieszeni, i zgasiła światło. Jutro przyjdzie do pracy tylko na kilka godzin, a potem będzie miała pięć dni wolnego. Oczywiście, pod warunkiem że nic złego się nie wydarzy. W tym roku to jej przypadł świąteczny dyżur. Musi być pod telefonem i stawić się na każde wezwanie. Na razie był spokój, więc postanowiła wyjść i kupić świąteczne prezenty.

Ledwie pojawiła się na korytarzu, gdy usłyszała, jak woła ją po imieniu jeden z inspektorów, Viking Johansson.

– Wychodzisz? – spytał.

– Tak – odparła. – Muszę zrobić zakupy.

Johansson spojrzał na zegarek i na jego twarzy pojawił się lekko drwiący uśmiech. Jak zwykle ubrany był bez zarzutu w elegancko wyprasowaną koszulę i ciemne chinosy. Bergman wciąż nie potrafiła dociec, jakim sposobem jej kolega z pracy zawsze wyglądał tak świeżo i nienagannie. Dotyczyło to także jego zaczesanych do tyłu, ciemnych kręconych włosów i gładko ogolonych policzków. Kiedy zdarzało im się dłużej zostać w pracy i na jego twarzy pojawiał się ślad zarostu, Johansson wyglądał na jeszcze bardziej przystojnego niż zwykle.

– Gratuluję, wybrałaś najlepszą porę dnia – stwierdził. – Dochodzi czwarta, do Wigilii trzy dni, a na dworze szaleje zadymka śnieżna. Pewnie lubisz się tłoczyć w tłumie. Rano mówili w radiu, że na zakupy wyszło dwieście tysięcy mieszkańców naszego miasta, a każdego dnia ich liczba będzie rosnąć o kolejne pięćdziesiąt tysięcy. W porównaniu z tym, co się będzie działo jutro i pojutrze, dzisiejszy dzień wydaje się więc właściwy na robienie zakupów.

Bergman zaklęła w myślach. Że też o tym nie pomyślała! Ale cóż, ostatni raz robiła takie zakupy przed wielu laty. Zazwyczaj kupowała prezenty jedynie Ewie i Helene, ale w tym roku musi ich kupić więcej.

– Taką mamy pracę – skomentowała jego słowa. – Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko zacisnąć zęby i załatwić to, co zaplanowaliśmy. A ty? Domyślam się po twojej zadowolonej minie, że prezenty kupiłeś dawno temu.

– Oczywiście, że tak. Jestem doświadczony w tych sprawach.

Bergman uniosła z uśmiechem brwi.

– W takim razie to ja powinnam ci pogratulować. Na razie, muszę już iść.

– Poczekaj, chcę cię o coś spytać. Czy kontaktowała się z tobą Malin Skogsby? Od tygodnia przebywa na zwolnieniu lekarskim. Próbowałem się dodzwonić na jej komórkę i wysyłałem maile, ale nie odpowiada. Rozmawiałaś z nią ostatnio? Może ty wiesz, co się z nią dzieje?

– Wiem tylko tyle, że ma zwolnienie lekarskie. Słyszałam, że złapała grypę albo jakieś przeziębienie.

– Nikt w całej komendzie z nią nie rozmawiał.

Bergman wzruszyła ramionami.

– Logicznie rzecz ujmując, nie powinno nas to dziwić. Do mnie też nie dzwoniła, więc doszłam do wniosku, że kontaktowała się z kimś innym. Wydawało mi się, że jesteście sobie bliscy.

– Mnie też się tak wydawało i dlatego tak mnie zastanawia, że nie odbiera telefonu ani nie odpowiada na maile. Zaczynam się o nią niepokoić.

– Wydawało mi się, że jesteście…

– W związku? – spytał Johansson i krzywo się uśmiechnął.

– Krążą takie plotki – stwierdziła Bergman.

– Domyślam się, ale nie rozumiem, na jakiej podstawie – odparł i spojrzał na nią badawczym wzrokiem. – Wydawało mi się, że wszyscy wiedzą, że kobiety mnie nie pociągają.

– Owszem, ale… Chyba mi się coś pomyliło. Malin przyszła do mnie dwa miesiące temu i spytała, czy to prawda, że w czasie prowadzonych przeze mnie śledztw nie pozwalam, żeby ludzie z mojej ekipy umawiali się ze sobą na randki. Wydało mi się oczywiste, że miała na myśli ciebie, bo odniosłam wrażenie, że jesteście… Oboje braliście udział w ostatnim śledztwie, więc… Poza tym Malin pracuje u nas od niedawna i naprawdę tworzycie zgrany duet. Zresztą sam przed chwilą powiedziałeś, że krążą na ten temat różne plotki.

Johansson pokręcił głową.

– To oczywiste, że się do siebie zbliżyliśmy, że utrzymujemy kontakty w życiu prywatnym i zawodowym, ale do niczego więcej nie doszło.

– Może powaliła ją grypa i Malin jest za słaba, żeby się z nami skontaktować? Spróbuję zadzwonić do niej jutro, może odbierze, widząc mój numer. Teraz naprawdę muszę już iść. Sam wspomniałeś, że liczba osób robiących świąteczne zakupy stale rośnie.

– W takim razie widzimy się jutro – pożegnał ją z uśmiechem Johansson.

Czwartek, 21 grudnia

Godzina 15.45

Ulica Humlegårdsgatan, dzielnica Örgryte, Göteborg

Śnieg sypał tak gęsto, że Lina Wikman ledwie widziała swoje stopy. Wiatr ostro zacinał, lodowate kryształki smagały ją w twarz. Ręce wsunęła głęboko do kieszeni i przedzierała się przez śnieg, stawiając czoła silnym podmuchom. Do przejścia miała krótki odcinek. Zwykle jechała rowerem i na pokonanie tej odległości potrzebowała sześciu albo siedmiu minut, ale przy takiej pogodzie jazda byłaby niemożliwa. Mimo to musiała się zmierzyć z niekorzystnymi warunkami pogodowymi, bo potrzebowała pieniędzy. Miała nadzieję, że trudny okres, przez który przechodziła, wkrótce się skończy. W Wyższej Szkole Handlowej został jej ostatni semestr, a później zostanie dyplomowaną księgową i nie będzie musiała dorabiać sprzątaniem cudzych domów i mieszkań. Zacznie zarabiać porządne pieniądze i przestanie sobie odmawiać wielu rzeczy. Postanowiła nie brać pożyczki na studia, tylko utrzymywać się z własnej pracy. Od dwóch lat ma trzy stałe zlecenia, dzięki którym zarabia tyle, ile potrzebuje. Wynajmuje małą kawalerkę przy ulicy Wingårdsgatan, ale żeby wziąć prysznic, musi zejść do piwnicy. Na zajęcia jeździ rowerem, podręczniki i inne materiały dydaktyczne kseruje od kolegów i koleżanek z roku. Oprócz czynszu za mieszkanie płaci też za jedzenie, internet i telefon komórkowy, a ubrania kupuje zwykle w second handzie, dlatego nigdy nie są ani modne, ani eleganckie.

Rodzice nie pomagają jej finansowo, bo ma jeszcze trójkę rodzeństwa. Mama siedzi na kasie w jednym ze sklepów sieci Konsum, ojciec jest na rencie, bo choruje na kręgosłup. Na szczęście ma jeszcze babcię, która od czasu do czasu podsyła jej dwieście koron. Staruszka jest z niej dumna, a pieniądze daje pewnie dlatego, że jej wnuczka jest jedyną osobą w rodzinie kształcącą się na wyższej uczelni. Babcia z całą pewnością nie wykazuje się aż taką szczodrością wobec reszty jej rodzeństwa.

Kiedyś postanowiła zostać księgową, bo była dobra w liczbach, które bez problemu utrwalały jej się w głowie. Numery telefonów, kont bankowych… Wystarczyło, że raz na nie spojrzała, i od razu je zapamiętywała. Planowała, że po studiach przez rok popracuje w jakimś biurze księgowym w Göteborgu, najlepiej w prowadzonej przez Erika W. Sternhega firmie EWS. Właśnie jego dom szła teraz posprzątać. Firma EWS znana jest z tego, że obsługuje duże restauracje, przedstawicieli miejscowych elit, ważnych przedsiębiorców i dyrektorów firm. Jeśli uda jej się tam załapać, pozna bogatych ludzi i nawiąże niezbędne kontakty. Po pewnym czasie otworzy własną firmę i stanie się bogata, dzięki czemu podniesie swój status społeczny. Wiedziała, że jeśli odpowiednio się do tego zabierze, na pewno sobie poradzi.

Skręciła w ulicę Humlegårdsgatan i do przejścia został jej ostatni krótki odcinek. Wszystkie trzy miejsca, w których sprzątała, znajdowały się w Örgryte. W przyszłości kupi tu dom, ponieważ adres w tej dzielnicy świadczy o wysokim statusie. Wszyscy znają dzielnicę, od której biją prestiż i bogactwo.

Stanęła przed wejściem do domu Sternhega – dużej willi z tynkowaną fasadą i białymi kolumienkami przy wejściu. Uważała je za najładniejsze na tej ulicy. Wyjęła rękę z ciepłej kieszeni i wstukała kod w domofonie, żeby otworzyć dużą żelazną bramę zdobioną pomalowanymi na złoty kolor inicjałami właściciela. Od dwóch lat, bo właśnie wtedy zaczęła tu sprzątać, kod się nie zmienił. Tworzyły go cyfry jeden, sześć, trzy i dwa. Za każdym razem, kiedy to robiła, przychodziła jej na myśl data bitwy pod Lützen, w której poległ król Gustaw II Adolf.

Kiedy sprząta, właścicieli zwykle nie ma w domu. Praca w charakterze sprzątaczki nadal uważana jest w Szwecji za coś wstydliwego, chociaż to zajęcie dobrze płatne. Obecność właścicieli nie miała dla niej większego znaczenia, chociaż rzeczywiście lepiej się czuje, gdy nikogo nie ma w tym czasie w domu. Zauważyła jednak, że kiedy zdarza im się zostać, bacznie ją obserwują. Kiedy jest sama, chodzi po pokojach, dotyka różnych przedmiotów i udaje, że są jej własnością. Podczas pracy w domu Sternhega siadywała przy biurku w jego czarnym skórzanym fotelu, kładła stopy na blat i podziwiała wiszące na ścianach fotografie, które przedstawiały właściciela w towarzystwie znanych osób. Na jednej z nich witał się uściskiem dłoni z Billem Clintonem. Czasem szła do sypialni, wchodziła do garderoby, w której pani Sternheg trzymała swoje markowe ubrania, i długo je oglądała. Pewnego razu postanowiła przymierzyć jedną z jej wieczorowych sukien, wyszywaną perełkami w kolorze kości słoniowej, od Diora. Niestety, źle na niej leżała, bo właścicielka jest od niej wyższa o dwadzieścia centymetrów.

Wiele razy wchodziła na należącą do Sternhega stronę internetową, starała się też znaleźć jak najwięcej informacji na temat firmy i jej właściciela. Po pewnym czasie postanowiła, że po ukończeniu studiów zatrudni się u niego.

***

Otwierając bramę wejściową, musiała użyć wszystkich sił, żeby odsunąć zalegający na ziemi śnieg. Nikt go nie odgarnął, a światła w całym domu były zgaszone. Zdziwiło ją to, że świeciła się tylko jedna lampa zewnętrzna, zwłaszcza że gęsto padający śnieg osłabiał bijący od niej blask. Pomyślała, że to dziwne, ale doszła do wniosku, że właściciele wyjechali, bo przecież bogaci ludzie nie spędzają okresu świąteczno-noworocznego w domu. Na roku ma wiele koleżanek i kolegów, którzy pochodzą z dobrze sytuowanych rodzin. Najczęściej jest tak, że te kilkanaście dni spędzają właśnie na wyjazdach. Ona nigdy nie była za granicą, no może z wyjątkiem pobytu w Danii, ale to się przecież nie liczy.

Brodząc w półmetrowej warstwie śniegu, przeszła na tył domu, gdzie znajdowało się tylne wejście. Bardzo zmarzła, cała się trzęsła. Przeklęty wiatr, pomyślała. To jedyna negatywna strona mieszkania w Göteborgu, gdzie prawie zawsze, bez względu na porę roku, wieje wiatr. Zdjęła rękawiczkę, wsunęła dłoń do kieszeni kurtki, wyjęła klucz, włożyła go do zamka i przekręciła. Próbowała usunąć butami zalegający przed drzwiami biały puch, ale słabo jej to szło. W pewnej chwili zauważyła stojącą obok schodów i obsypaną śniegiem miotłę, więc wzięła ją do ręki i kilkoma szybkimi ruchami usunęła białą pokrywę sprzed drzwi. Ależ zimno, pomyślała, marząc o tym, żeby jak najszybciej wejść do ciepłego luksusowego domu. Było w nim wszystko, co sama chciała mieć: prawdziwe dywany, dobrane przez specjalistów od aranżacji wnętrz sprzęty i pachnące luksusem eleganckie meble.

Chwyciła klamkę, żeby otworzyć drzwi, ale okazało się, że skrzydło przymarzło do futryny. Naparła na nie dwa razy, a kiedy ustąpiły, weszła do małego holu i od razu je za sobą zamknęła. Otrzepała ubranie oraz buty ze śniegu i powiesiła kurtkę na wieszaku. Przez chwilę stała nieruchomo, rozkoszując się ciepłem. Boże, jak tu przyjemnie, pomyślała.

Nagle uprzytomniła sobie, że trzeba wyłączyć system alarmowy. Prawie o tym zapomniała. Szybko się odwróciła, otworzyła wiszącą na ścianie przy drzwiach wejściowych małą skrzynkę, wstukała kod i dosłownie w ostatniej sekundzie wyłączyła alarm w całym domu. Gdyby tego nie zrobiła, w ciągu kwadransa przyjechaliby pracownicy firmy ochroniarskiej Securitas. Przypomniała sobie, że miała sprawdzić, czy nie dostała nowych wiadomości. Wyjęła telefon i zerknęła na wyświetlacz.

Dwa esemesy. Poczuła strach, żołądek jej się skurczył, a jego treść podeszła Linie do gardła. Natychmiast zadziałały kubki smakowe, więc szybko przełknęła ślinę, żeby pozbyć się z ust niemiłego smaku. Czy ten gnojek nigdy nie przestanie jej nękać? Przez kilka dni panował spokój i miała nadzieję, że to się więcej nie powtórzy. A może esemesy przysłał jej ktoś inny? Tylko kto? Dwa dni temu zmieniła numer i podała go tylko kilku osobom, w tym mamie i paru koleżankom z roku. Postanowiła nie czekać, tylko od razu zapoznać się z treścią wiadomości. Uznała, że tak będzie lepiej. Pierwsza z nich brzmiała: Masz nowy numer telefonu, ale zapomniałaś mnie o tym powiadomić. Rozwiążmy ten problem na spokojnie, żeby obie strony były zadowolone. Jesteś mi to winna… Czy Ty nigdy nie bierzesz odpowiedzialności za swoje czyny? Złamałaś mi serce, ale ja się nigdy nie poddam!

Niech to szlag! Markus jakimś sposobem zdobył jej nowy numer. Dłużej tego nie wytrzyma! Koleżanki z roku opowiadały jej o wirtualnych randkach, co brzmiało naprawdę intrygująco. Siedzenie w domu i flirtowanie w internecie wydało jej się bezpieczne. Założyła dwa profile, ale nie wstawiła na nie swoich zdjęć ani nie podała prawdziwych danych osobowych, tylko zrobiła to, co inni użytkownicy portali randkowych: wymyśliła nick Dzika Betty. Od razu dostała mnóstwo wiadomości. Większość pochodziła od wariatów, ale kilka ją zainteresowało, zwłaszcza ta od Markusa. Korespondowali przez kilka tygodni, a kiedy się z nim spotkała, nie doznała rozczarowania. Przeciwnie, Markus wydał jej się miły i czarujący. Na pierwsze spotkanie umówili się w kawiarni w dzielnicy Haga. Markus podał jej na powitanie rękę i szczerze się do Liny uśmiechnął, a jego uśmiech wzbudził jej zaufanie. Łatwo znaleźli wspólne tematy do rozmów, chociaż Markus był od niej o dziesięć lat starszy. Przy rozstaniu przytulił ją do siebie i w tym momencie zakochała się w nim po uszy. Nie mogła tylko zrozumieć, jakim cudem spotyka się z nią tak przystojny, miły facet. Dała mu swój numer telefonu, a tym samym postąpiła wbrew zaleceniom, które można znaleźć na każdym portalu randkowym. Po tym spotkaniu Markus wysyłał jej po kilka esemesów dziennie, a po dwóch kolejnych spotkaniach na mieście zaprosiła go do siebie do domu. Przyniósł jej dwadzieścia czerwonych róż i tomik wierszy miłosnych. Była nim już tak zauroczona, że uczucie całkiem ją zaślepiło.

Ich romans trwał prawie cztery miesiące. Spotykali się kilka razy w tygodniu, zawsze w jej mieszkaniu. Po pewnym czasie zauważyła, że Markus jest zazdrosny. Na początku brała to za przejaw troski, ale kiedy zrozumiała, że mężczyzna chce kontrolować jej życie, postanowiła z nim zerwać. I wtedy zaczęło się piekło, które trwa od dwóch miesięcy. Markus wydzwaniał do niej po dwadzieścia, trzydzieści razy dziennie, wysyłał jej seryjnie esemesy i pisał długie maile, zapewniał, że ją kocha, ale czuje się przez nią oszukany, a nawet wypytywał, ilu miała mężczyzn w czasie trwania ich związku. Zapewniał też, że nigdy nie przestanie o nią walczyć. Poczuła szczypanie pod powiekami, dwa razy głęboko odetchnęła. Nie, Markus nie jest wart jej łez. Kliknęła w następną wiadomość. Dbaj o siebie, mam nadzieję, że wszystko u Ciebie w porządku i miło spędzisz święta. Być może wyślę Twoim przyjaciołom trochę fajnych prezentów… Całuję, Markus.

Wpadła w panikę, poczuła, jak strach przenika jej włókna nerwowe. O co mu chodzi z tymi świętami? Co znowu wymyślił? Jakie prezenty zamierza wysłać jej znajomym? Może w końcu powinna zgłosić to na policję? Myślała o tym wielokrotnie i kilka razy szła już na komendę przy Skånegatan, ale zawsze opuszczała ją odwaga. Co niby miałaby zeznać? Że zarejestrowała się na portalu randkowym, używała nicka Dzika Betty, mailowała z nieznanym facetem i wykazała się naiwnością, bo opowiedziała mu o wielu sprawach, o których nie powinien wiedzieć? Na przykład o swoich bogatych przyjaciołach. Wszystko robiła tylko po to, żeby dalej z nim flirtować, a przy okazji udawała, że jest znacznie bardziej namiętną i doświadczoną kobietą, niż była w rzeczywistości. Otworzyła przed nim serce, opowiedziała mu o sobie i swoich znajomych i dopiero po długim czasie uświadomiła sobie, że tak naprawdę nic o nim nie wie. Przypomniało jej się, jak sprytnie wyciągał z niej różne szczegóły, a o sobie opowiadał drugorzędne fakty. Kiedy sprawdziła jego numer telefonu, okazało się, że używa karty typu prepaid. W końcu postanowiła go lepiej prześwietlić i ustaliła, że Markus Lindkvist mieszka w dzielnicy Johanneberg przy ulicy Eklandagatan. Pojechała tam i zadzwoniła do drzwi, ale otworzył jej obcy mężczyzna, którego prawie zmusiła, żeby dla potwierdzenia swojej tożsamości okazał jakiś dokument. Po tym wszystkim doszła do wniosku, że jeśli pójdzie na policję i pokaże esemesy od Markusa, nikt jej nie uwierzy, że czuje się zagrożona. W każdej wiadomości stawiał wielokropek, ale po każdym jego emailu była tak przestraszona, że straciła apetyt i przestała dobrze sypiać. Wyczuwała bowiem ukrytą groźbę.

***

Ten bydlak dobrze wiedział, co robi. Uznała jego zachowanie za zwykły stalking, o którym czytała w internecie. Niektórzy stalkerzy prześladują swoje ofiary latami. W takich sytuacjach obowiązuje zasada, żeby nie odpowiadać na ich zaczepki w formie listów, esemesów albo maili, bo każda odpowiedź prześladowcę nakręca i jeszcze bardziej motywuje do działania. Na początku dzwoniła do Markusa, żeby przemówić mu do rozumu, ale za każdym razem żądał, żeby się przed nim spowiadała z tego, co robiła. Musiała go prosić o wybaczenie, bo twierdząc, że go kocha, zniszczyła mu życie. Zmarnował dla niej cztery miesiące, a ona nagle z nim zerwała. Twierdził, że nie rozumie takiego zachowania. Przepraszała go więc, płakała i krzyczała, ale to nie pomagało, a prześladowania się nie skończyły. Twierdził, że nie może z tym skończyć, bo ją kocha, a poza tym wie, że ona kocha jego i oboje są sobie przeznaczeni.

Zaczęła się więc stosować do porad znalezionych w internecie. Przestała odpowiadać na jego telefony i esemesy. Na początku było jeszcze gorzej, ale potem Markus się uspokoił. Zdarzały się dni, kiedy w ogóle jej nie dręczył. Niestety, od pewnego czasu zaczął działać jakby ze zdwojoną mocą.

W tej samej chwili rozległ się sygnał informujący o nadejściu esemesa. Lina aż się wzdrygnęła. Oczy zaszły jej łzami, rozpacz odebrała jej siły. Ostrożnie oparła się o ścianę przedpokoju i odczytała nową wiadomość: Czy Erik W. Sternheg zna Dziką Betty? Jeśli szukasz pracy, mogę Ci dać referencje. Na przykład wysłać mu kilka wiadomości od niej… A może rozwiążemy ten problem razem? Kiedy się spotkamy? Ty zdecyduj…

Osunęła się na podłogę i skuliła w pozycji płodu. Tylko nie to, pomyślała, tylko nie to! Markus nie może zniszczyć marzeń towarzyszących jej przez ostatnie lata. Jeśli faktycznie wyśle Sternhegowi maile, o których wspomniał, ona nigdy nie dostanie pracy w jego firmie. Dwie minuty siedziała nieruchomo, aż w końcu wzięła się w garść i oddzwoniła. Markus odebrał po pierwszym sygnale.

– Dzień dobry, kochanie, jak się masz? – spytał.

Miała ochotę krzyknąć, że paskudnie, ale nie zrobiła tego. I tak w niczym by jej to nie pomogło.

– W porządku – odparła i otarła dłonią łzy. – Czego ty właściwie chcesz?

– Czego chcę? Żebyś w końcu zrozumiała, co mi zrobiłaś. Bawiłaś się mną, i to przez wiele miesięcy. Robiłem dla ciebie wszystko, kilka razy dziennie wysyłałem ci miłosne maile i esemesy i kupowałem ci prezenty, które chętnie przyjmowałaś. Już nie pamiętasz? A co było potem? Nagle oznajmiłaś, że ze mną zrywasz, a winę zrzuciłaś na mnie. Czyżby moje miejsce zajął ktoś nowy? Powiedz! Ile razy w czasie trwania naszego związku spotykałaś się z innymi mężczyznami?

Podobne dyskusje toczyli ze sobą wiele razy.

– Spotykałam się tylko z tobą i dobrze o tym wiesz. Za każdym razem, gdy do mnie przychodziłeś, pozwalałam ci zajrzeć do mojej skrzynki z mailami. Nikogo innego oprócz ciebie nie miałam. Czy możesz zostawić mnie w spokoju?

– Doszedłem do innego wniosku, a mianowicie że przed każdym naszym spotkaniem opróżniałaś kosz, żebym nie mógł przeczytać tego, co w nim było.

– Zapewniam cię, że nigdy tego nie zrobiłam. Liczyłeś się tylko ty. Czego ode mnie chcesz? Czemu nie zostawisz mnie w spokoju? Nie chcę mieć z tobą już nic do czynienia. Przestań mnie prześladować.

– Uspokój się. Dobrze wiesz, co nas łączyło, więc nie mogę cię tak po prostu zostawić. Musisz to w końcu zrozumieć. Podarowałaś mi cztery cudowne miesiące, a potem nagle, bez żadnego uzasadnienia powiedziałaś, że to koniec. Należę do ludzi, którzy muszą znać prawdę, żeby móc normalnie funkcjonować. Ponieważ jednak nie odbierasz telefonu, nie chcesz się ze mną spotykać ani wszystkiego mi wyjaśnić, żebym mógł normalnie żyć, nadal będę robił to, co do tej pory. Kocham cię i wiem, że ty też mnie kochasz, więc dlaczego mnie tak traktujesz? Co się tak naprawdę stało? Musiało się wydarzyć coś, co nastawiło cię przeciwko mnie. Jest ktoś inny, prawda? Musimy się spotkać i to wyjaśnić.

Bez względu na to, co Markus mówił, zawsze żonglował słowami w taki sposób, jakby chciał udowodnić, że powstały problem nie ma nic wspólnego z nim ani z próbami kontrolowania przez niego jej zachowań. Spojrzała na zegarek. Za kwadrans piąta.

– Nie mogę dłużej z tobą rozmawiać, muszę wracać do pracy, ale jeśli chcesz, możemy się spotkać jutro.

– Zgoda, dostosuję się do ciebie. Będę u ciebie jutro wieczorem o siódmej. Życzę ci miłego wieczoru i…

Markus nie dokończył, tylko się roześmiał.

– I co?

– Wiem, że mnie kochasz.

Rozmowa dobiegła końca i Markus się rozłączył. Bydlak, pewnie teraz zaciera ręce. Miała ochotę cisnąć telefonem o ścianę, ale tylko wsunęła go do tylnej kieszeni. Musi się zabrać do pracy, skupić na czymś innym, przestać myśleć o Markusie, znaleźć na niego jakiegoś haka. Zdecydowanym krokiem ruszyła do komórki ze sprzętem i wyjęła z niej odkurzacz, proszki i wiadro ze szmatami. Dzisiaj zacznie od łazienki na piętrze. Doprowadzanie takich miejsc do porządku należy do najgorszych czynności, gdy się sprząta u obcych ludzi. Podeszła do schodów prowadzących na piętro i poczuła trudny do określenia zapach, który chwilę później zaczął przypominać smród zgnilizny. Czyżby w domu leżał zdechły szczur? Słyszała, że w niektórych starych budynkach te stworzenia przedostają się do sedesów rurami kanalizacyjnymi. Weszła na górę, postawiła odkurzacz i wiadro na podłodze i poczuła, że zapach jest tu jeszcze bardziej intensywny. Przez pokój z kinem domowym przeszła do dużej sypialni. Smród stał się nie do zniesienia, ale łóżko było pościelone i wszystko wyglądało normalnie. Otworzyła drzwi przylegającej do sypialni garderoby, ale panował w niej całkowity porządek. Pozostała łazienka. Zawahała się, bo doszła do wniosku, że coś jest nie tak. Intuicja jej podpowiadała, żeby tym razem dała sobie spokój ze sprzątaniem, ale uznała, że przez rozmowę z Markusem straciła zbyt dużo czasu i powinna się zabrać do pracy. Chwyciła klamkę i otworzyła drzwi. Widok, który ujrzała, był tak przerażający, że na lata utkwił jej w pamięci. Białe kafelki nie były już białe, bo od podłogi po sufit pokrywały je brązowawe plamy i smugi. W niektórych miejscach porobiły się podłużne nacieki, które wyglądały tak, jakby ktoś je tam nakleił. Rozglądała się po łazience rozbieganym wzrokiem i zapisywała w pamięci każdy szczegół. Na twardych kaflach twarzą do podłogi leżały zwłoki mężczyzny. Jego plecy, kark i tylna część głowy przypominały krwawą masę. Ciało pokryte było okrągłymi otworami i wyglądało tak, jakby ktoś próbował je ponakłuwać. Obok zwłok leżał zakrwawiony młotek. Od razu się domyśliła, dlaczego mężczyzna wyglądał tak, a nie inaczej.

Kiedy sobie uświadomiła, że to ciało Sternhega, przeszył ją lodowaty chłód. Wsunęła rękę do kieszeni i zaczęła szukać telefonu. Zdumiewająco spokojnie wybrała numer alarmowy, ale gdy po kilku trwających wieczność sekundach ktoś odebrał, żołądek tak jej się skurczył, że zwymiotowała, a jego zawartość trysnęła jak fontanna na podłogę i pokiereszowane zwłoki Sternhega.

Czwartek, 21 grudnia

Godzina 17.19

Centrum Powiadamiania Ratunkowego, Göteborg

Magnus Axelsson, operator w Centrum Powiadamiania Ratunkowego, poprawił słuchawki. Od dawna uwierały go w uszy, ale stale brakowało mu czasu, żeby je wymienić na nowe. Potrzebował na to dwóch minut, ale tego dnia liczba zgłoszeń była większa niż zwykle. Jego koledzy zrezygnowali nawet z obowiązkowej przerwy, bo brakowało ludzi do pracy. Wielu pracowników wzięło przed świętami wolne, a poza tym wśród personelu szalała grypa żołądkowa. Padający śnieg wywołał chaos komunikacyjny w mieście, co miało określone skutki. Ich centrum nie było przygotowane na konsekwencje tak obfitych opadów, których nie zdołał przewidzieć nawet Instytut Meteorologii. Panującą sytuację pogarszał silny wiatr.

W pewnej chwili ktoś położył mu dłoń na ramieniu. Ulrika, kierowniczka zmiany, stała za nim z kubkiem kawy.

– Masz jakieś nowe wieści o pogodzie? – spytał.

– Tylko tyle, że takie warunki się utrzymają, chociaż pojawiła się nadzieja, że wkrótce chociaż przestanie padać śnieg. Przecież to nie może trwać wiecznie. Sypie od półtorej doby jak szalony. Karetki i straż pożarna z trudem docierają na miejsca, do których są wzywane, a służby odśnieżają miasto na okrągło, żeby lekarze i strażacy mogli dotrzeć do najpilniejszych wypadków. Sytuacja jest tak zła, że od wezwania karetki do przyjazdu na miejsce mija nawet siedem godzin. Jednostki obrony cywilnej rzuciły do walki z żywiołem wszystkie siły, jakimi dysponowały, a wojsko oddało do oczyszczenia ulic swój tabor.

Axelsson skinął głową i westchnął w myślach. Do końca dyżuru zostało mu półtorej godziny. Był głodny i zmęczony, ale wiedział, że nie może tak po prostu wstać i pójść do domu, bo ci, którzy mają przejąć dyżur po nim, mogą mieć kłopoty z dotarciem na miejsce.

– Czy mogłabyś mi załatwić nowy zestaw słuchawkowy? Obecny mnie uwiera.

– Jasne. Wracam za pięć minut.

W tej samej chwili na ekranie monitora wyświetlił się komunikat informujący o tym, że do odebrania jest kolejna rozmowa, jedna z wielu oczekujących. Axelsson napił się kawy i spytał:

– Centrum Powiadamiania Ratunkowego, co się stało?

Lina Wikman słyszała jego pewny siebie męski głos, ale słowa uwięzły jej w gardle. Chciała wykrzyczeć swój strach, opowiedzieć, że całe jej życie rozsypuje się w drobny mak, a przyszłość, którą sobie zaplanowała, przez złych ludzi rozpada się na jej oczach jak domek z kart. Tylko dlaczego ich ofiarą padła właśnie ona? Axelsson słyszał w tle jej oddech, więc spytał ponownie:

– Centrum Powiadamiania Ratunkowego, co się stało?

Spojrzał na ekran i ustalił, że rozmowa prowadzona jest z numeru należącego do Liny Wikman. Po drugiej stronie nadal panowała cisza. Może telefon sam się połączył z numerem należącym do centrum? Ostatnio takich połączeń jest coraz więcej. Powód jest prosty: ludzie noszą komórki w tylnej kieszeni spodni, a gdy klawiatura nie jest zabezpieczona, aparat sam wybiera numer i dzwoni. Nagle Axelsson usłyszał coś, co przypominało kwilenie. A więc jednak ktoś tam był!

– Rozumiem, że nie możesz mówić – zaczął. – Czy możesz to potwierdzić, pukając jeden raz w mikrofon?

Wikman była cała sparaliżowana, czuła, jak znowu ogarnia ją panika. Wszystko w pokoju straciło kolor, meble i obrazy zafalowały jej przed oczami i znowu zrobiło jej się niedobrze. Nagle zaczęła się trząść. Na początku trzęsły jej się nogi, potem drgawki objęły brzuch i ramiona, aż na końcu trzęsła się cała, i to z taką siłą, że upuściła telefon.

Axelsson wytężył zmysły, a gdy usłyszał słabe stuknięcie w mikrofon, włączył funkcję, która miała mu pomóc w ustaleniu lokalizacji dzwoniącej osoby.

– Jeśli jesteś w pomieszczeniu zadaszonym, stuknij w telefon jeden raz.

Przez kilka minut zadawał kolejne pytania, ale po drugiej stronie nadal panowała cisza. Połączył się więc z policją i przekazał lokalizację dzwoniącej osoby. Zastrzegł przy tym, że może chodzić o sytuację, gdy zagrożone jest ludzkie życie. W normalnych okolicznościach wysyłałby na miejsce karetkę pogotowia, ale wiedział, że w takich warunkach pogodowych nie warto nawet próbować.

Piątek, 22 grudnia

Godzina 05.26

Göteborg, ulica Lyckans väg

Bergman pogrążona była w głębokim śnie, ale i tak usłyszała, jak dzwoni telefon. Z niechęcią stwierdziła, że w miarę upływu czasu dźwięk nie ustawał, tylko narastał. Otworzyła oczy i spojrzała na stojący na nocnej szafce radiowy budzik. Wpół do szóstej. Szybko doszła do wniosku, że coś się wydarzyło. Podniosła słuchawkę i usiadła na łóżku.

– Bergman, słucham.

– Dzień dobry, mówi Tommy Valefors, oficer dyżurny. Przepraszam, że cię budzę o tak wczesnej porze, ale mamy za sobą okropną noc. Wzywają cię na ulicę Humlegårdsgatan w Örgryte.

Bergman wstała z łóżka, podeszła do okna i uniosła żaluzje, żeby wyjrzeć na dwór. Nadal wiał silny wiatr i padał gęsty śnieg. Przez noc napadało go przynajmniej metr.

– Co się stało?

– Dwadzieścia pięć minut po siedemnastej ktoś zadzwonił do Centrum Powiadamiania Ratunkowego z numeru zarejestrowanego na Linę Wikman. Na początku dyżurny myślał, że telefon sam się włączył, ale potem usłyszał coś, co brzmiało jak ludzki oddech, więc próbował się skontaktować z tą osobą na różne sposoby. W odpowiedzi dzwoniący stuknął w mikrofon telefonu i połączenie zostało przerwane. Dyżurny dzwonił pod ten numer jeszcze kilka razy, ale numer ciągle był zajęty. Włączył więc program do ustalania lokalizacji abonenta, a potem wszystkie zebrane informacje i współrzędne adresowe przekazał do właściwej komendzie policji. Zgłoszenie przeleżało kilka godzin i dopiero po dłuższym czasie wysłano patrol, żeby sprawdził, co się stało. Podany adres był przybliżony, więc znowu upłynęło trochę czasu, zanim trafili pod właściwy. To willa przy Humlegårdsgatan 21.

– Co było dalej? – spytała Bergman. Była już poirytowana tak długim wstępem. Przejdź do rzeczy, człowieku, dodała w myślach.

– Nasz patrol wszedł do budynku tylnymi drzwiami i znalazł w środku martwego mężczyznę i przerażoną kobietę. Z tego, co nam przekazali przez telefon, wynika, że to nie była naturalna śmierć. Mężczyzna został zabity przy pomocy młotka.

– Czemu dzwonicie w tej sprawie do mnie? – spytała Bergman. Oczami wyobraźni ujrzała, jak jej świąteczne plany rozwiewają się jak dym.

– Posesja należy do Erika Sternhega, który prowadzi sprawy podatkowe wielu celebrytów. Na pewno o nim słyszałaś. Tingström uważa, że jeśli ofiarą zabójcy padł właściciel, sprawa stanie się medialna, i dlatego uznał, że to ty powinnaś poprowadzić śledztwo.

***

Albert Tingström od wielu lat był naczelnikiem wydziału i bezpośrednim przełożonym Ingrid Bergman. Wcale się więc nie zdziwiła, że kierowanie dochodzeniem powierzył właśnie jej. Nie miała życia prywatnego i w okresie świątecznym zwykle pełniła dyżur, chociaż w tym roku wzięła wolne. Tingström wiedział, że tego dnia zamierzała wyjść z biura wcześniej, bo złożyła wniosek o urlop do dwudziestego ósmego grudnia, a on osobiście go podpisał.

– Rozumiem, ale nie wiem, o której tam będę – odparła. – W taką pogodę mogę mieć problemy z szybkim dotarciem na miejsce.

– Pomoże nam wojsko, za pół godziny przed twój dom podjedzie wojskowy wóz, który cię tam zawiezie. Służby nie nadążają z odśnieżaniem ulic, a w nocy mieliśmy prawdziwe piekło. Ludzie bez przerwy do nas dzwonią.

– Co z naszymi technikami?

– Są w drodze. Towarzyszą im Thomas Alfredsson i Viking Johansson.

– A lekarz medycyny sądowej?

– Pracuję nad tym, ale na razie niczego nie mogę obiecać.

– Rozumiem. Zgłoszę się, jeśli będę potrzebowała więcej ludzi.

– Jeśli nie przestanie padać, możesz o nich zapomnieć. Przez miasto mogą przejeżdżać pojazdy wojskowe, piaskarki i pługi do odśnieżania ulic. Naszych ludzi wysyłamy tylko do najpilniejszych spraw.

***

Rozmowa dobiegła końca. Pół godziny, pomyślała Bergman i poszła do kuchni. Nastawiła wodę na kawę, przygotowała kilka kanapek i zabrała się do jedzenia. W tym samym czasie przygotowała czapkę, ocieplane spodnie, bieliznę termoaktywną, grube rękawiczki i puchową kurtkę. Dwadzieścia minut później spojrzała przez kuchenne okno i zobaczyła, jak przed jej domem parkuje wojskowy pojazd gąsienicowy w kolorach ułatwiających kamuflaż. Chciała wyjść, ale nie mogła, bo drzwi zasypał śnieg i nie dało się ich otworzyć nawet na centymetr. Postanowiła więc zadzwonić do dyżurnego na komendzie. Chciała go poprosić, żeby przekazał kierowcy pojazdu, że osoba, po którą przyjechał, nie może się wydostać z budynku. Na szczęście w tej samej chwili usłyszała głośne pukanie do drzwi, a potem rozległy się dźwięki przypominające odgarnianie śniegu ze schodów. Chwyciła klamkę, zaparła się o podłogę i udało jej się uchylić drzwi na szerokość dwudziestu centymetrów. Do środka wdarły się kłęby śniegu. W progu stał mężczyzna w wojskowym mundurze. W ręce trzymał szuflę i szeroko się uśmiechał.

– Czy pani komisarz Ingrid Bergman? – zapytał głośno twardym skońskim dialektem, starając się przekrzyczeć wiatr.

Policjantka skinęła głową i przecisnęła się przez szczelinę w drzwiach. Szła pochylona do przodu, żeby chronić twarz przez uderzeniami lodowatego wiatru. W takiej pozycji pokonała odległość dzielącą ją od chodnika i szybko weszła do pojazdu, w którym panowało przyjemne ciepło.

– Tu jest jak w limuzynie – stwierdził siedzący za kierownicą dwudziestokilkuletni mężczyzna i wyciągnął do niej rękę na powitanie. – Nazywam się Mikael. Mamy pojechać na ulicę Humlegårdsgatan 21. Wie pani, gdzie to jest, czy mam włączyć nawigację?

– Wiem i mogę poprowadzić. To półtora kilometra stąd.

– Zobaczymy, ile czasu nam to zajmie w tych warunkach – odparł z uśmiechem Mikael i ruszył.

***

Na miejsce dotarli dopiero po trzydziestu minutach. Bergman była lekko zszokowana, że zajęło im to aż tyle czasu. Centrum miasta zasypane było warstwą śniegu, która miejscami miała sto centymetrów. Na niektórych ulicach leżały prawie czterometrowe zaspy sięgające dachów. Wszędzie widać było porzucone samochody, a w Liseberg i na ulicy Korsvägen stały kolumny zasypanych śniegiem autobusów i tramwajów. Bergman wyszła z pojazdu i poprosiła kierowcę, żeby kilka minut na nią poczekał. Brama wejściowa była otwarta, ktoś zdążył też odśnieżyć prowadzącą na tył domu alejkę. Bergman weszła do środka. W przedpokoju czekał na nią funkcjonariusz Lars Fredberg.

– Siedzimy w kuchni – powiedział ściszonym głosem. Wskazał palcem przez ramię i dodał: – Jest tam dziewczyna, którą znaleźliśmy przy zwłokach.

– Jeszcze tu jest? – zdziwiła się Bergman, unosząc brwi.

– Tak.

– Dlaczego?

– Nie widzi pani, że pada śnieg? – spytał policjant, a widząc błysk w jej oczach, od razu zmienił ton: – Przepraszam, ale jestem niewyspany i zszokowany tym, co tu ujrzałem. W mieście ogłoszono stan klęski żywiołowej, po ulicach jeżdżą tylko pojazdy uprzywilejowane. To, że udało nam się tu dotrzeć, uważam za prawdziwy cud. Po drodze dwa razy utknęliśmy, ale i tak mieliśmy szczęście, bo przez większą część trasy jechaliśmy za pługiem śnieżnym. Radiowóz zostawiliśmy przy Sankt Sigfridsgatan. Próbowaliśmy tu ściągnąć jakiś inny wóz, żeby odwieźć dziewczynę do szpitala, ale wygląda na to, że dla osób odpowiadających za porządek w mieście ta młoda kobieta, która znalazła trupa i doznała szoku, znajduje się na samym końcu listy priorytetów.

– Kim jest i co zeznała?

– Nie udało nam się z niej wydobyć ani słowa. Nadal jest w szoku.

– Przed domem stoi wojskowy pojazd. Mam nadzieję, że nie odjechał. Powiedz któremuś z naszych ludzi, żeby ją zawiózł do szpitala.

Fredberg skinął głową, a Bergman naciągnęła na głowę kaptur i uchyliła drzwi, które pod wpływem silnego powiewu wiatru otworzyły się z trzaskiem. Wyszła na dwór i szybkim krokiem okrążyła dom. Z ulgą stwierdziła, że pojazd nadal stoi przed bramą.

– Załatwione? – spytał Mikael, gdy wsiadła do środka i zamknęła drzwi.

– Mamy tu młodą kobietę, którą natychmiast trzeba odwieźć do szpitala. Będzie jej towarzyszył jeden z naszych ludzi.

– Zastanawiam się, czy…

– Nie wiem, kto jest twoim przełożonym, ale jeśli zacznie na ciebie krzyczeć, powiedz mu, że dostałeś takie polecenie ode mnie – przerwała mu stanowczym tonem Bergman. – Już idą – dodała i nie czekając na odpowiedź, otworzyła drzwi, żeby pomóc policjantowi niosącemu Wikman na rękach. Potem wróciła do willi, gdzie w kuchni czekał na nią Fredberg. Zdjęła wierzchnie ubranie i powiedziała:

– Siadaj i melduj, jaką mamy sytuację.

Fredberg usiadł ciężko na krześle i położył na stole splecione dłonie.

– Ja i Fransson przyjechaliśmy tu po piątej. Tylne drzwi nie były zamknięte na klucz, więc weszliśmy. W środku poczuliśmy nieprzyjemny zapach i usłyszeliśmy dobiegające z piętra żałosne jęki. Skierowaliśmy się na górę i ujrzeliśmy dziewczynę. Miała szkliste oczy i siedziała skulona w rogu sypialni. W znajdującej się obok łazience znaleźliśmy nagiego faceta, który leżał na brzuchu w kałuży zaschniętej krwi. Wyglądał okropnie i śmierdział, co oznaczało, że musiał tam leżeć od paru dni.

– Jakie wykonaliście czynności?

– Niczego nie ruszaliśmy. Sprowadziliśmy dziewczynę do kuchni i powiadomiliśmy komendę. Potem czekaliśmy na pomoc i na samochód, który miał ją zabrać do szpitala. Przeszukałem wszystkie pokoje i zszedłem do piwnicy, ale nie znalazłem śladów włamania.

– Dobra robota. Czy wiadomo, kim jest ofiara?

– Prawdopodobnie to Erik Sternheg.

– O ile się nie mylę, jest on kimś w rodzaju zaufanego księgowego wielu znanych celebrytów.

– Nie wiem, czy to on padł ofiarą zbrodni, ale znajdujemy się w jego domu.

– Poczekamy na ekipę techniczną i naszych ludzi.

Bergman wstała od stołu, żeby się rozejrzeć po kuchni, ale w tej samej chwili drzwi wejściowe otworzyły się z trzaskiem i do środka weszli dwaj inspektorzy policji kryminalnej: Thomas Alfredsson i Viking Johansson, którym towarzyszyli dwaj technicy. Nilsson i Boberg nieśli w rękach duże torby.

– Witam wszystkich! – zawołał Alfredsson, zdejmując czapkę i rękawiczki. – Paskudna pogoda. Dotarcie na miejsce zabrało nam ponad godzinę. Myślałem, że nigdy tu nie dojedziemy.

Bergman czekała cierpliwie, aż obaj inspektorzy się rozbiorą.

– Usiądźcie na pięć minut, omówimy wszystkie czynności, które mamy tu do wykonania. W tej chwili wiem niewiele więcej od was, ale prawdopodobną ofiarą jest Erik Sternheg. To jego dom, przed nami byli tu dwaj nasi funkcjonariusze. Wczoraj po siedemnastej operator Centrum Powiadamiania Ratunkowego odebrał dziwny telefon. Dzwoniąca osoba posługiwała się telefonem komórkowym zarejestrowanym na Linę Wikman. Kontynuuj.

Ostatnie słowo Bergman skierowała do Fredberga:

– Ja i Fransson weszliśmy do willi po piątej rano. W sypialni na piętrze znaleźliśmy dziewczynę, która leżała na podłodze zwinięta w kłębek. Nie udało nam się jej przesłuchać, a Fransson jedzie z nią teraz do szpitala. W przylegającej do sypialni łazience leży martwy mężczyzna. Nie dotykaliśmy go. Właścicielem domu jest Erik Sternheg i nie można wykluczyć, że to on jest ofiarą.

Fredberg zrobił krótką pauzę, żeby jego słowa zapadły każdemu w pamięć.

– To tyle, co mogę powiedzieć. Przeszukałem parter, piętro i piwnicę, ale nie znalazłem śladów włamania.

– Erik Sternheg – powtórzył Alfredsson. – Czy to ten słynny księgowy?

– Niewykluczone – odparła Bergman. – Zacznijmy od tego, że ty i Viking zbierzecie trochę informacji na jego temat. Poszukajcie jego żony, partnerki, dzieci, krewnych. Popytajcie w jego firmie, ale bez ujawniania szczegółów. Sprawdźcie, czy coś wiemy o Linie Wikman. Fredberg, zadzwoń do Franssona i sprawdź, w jakim dziewczyna jest stanie. – Popatrzyła na Nilssona i Boberga i dodała: – Najpierw pójdziemy na górę, żeby zobaczyć, jak to wygląda.

– Włóżcie kombinezony ochronne – polecił zdecydowanym tonem Nilsson, gdy wszyscy wstali z krzeseł. Wypowiadając te słowa, przesunął dłonią po pokrytej rzadkimi włosami czaszce, żeby je wygładzić.

Bergman stwierdziła w myślach, że Nilsson jest jak zwykle w kiepskim humorze i kolejny raz toczy nierówną walkę ze swoim dziwnym uczesaniem. Jakby nie chciał zrozumieć, że tych kilka pasemek, którymi próbuje zakryć łysinę, tylko przyciąga uwagę innych osób. Wiedziała jednak, że rozmowa na ten temat byłaby jednoznaczna z popełnieniem harakiri.

Fredberg ruszył jako pierwszy, żeby pokazać drogę na piętro. Zatrzymał się przed wejściem do sypialni, żeby ich puścić przodem.

– Ja już to widziałem, więc zostanę tutaj – wyjaśnił.

Stojąca obok niego Bergman od razu poczuła duszący zapach. Nabrała powietrza do płuc, jakby chciała się przygotować na to, co za chwilę zobaczy.

– Ja i Boberg wejdziemy pierwsi – zadecydował lekko podniesionym głosem Nilsson. Pozostałe osoby stanęły za nim, ale zatrzymały się w półkolu przed otwartymi drzwiami prowadzącymi do łazienki. Od razu było widać, że leżący w kałuży wyschniętej krwi mężczyzna został zamordowany.

Każdy próbował sobie wyobrazić, jak mogło dojść do tej śmierci. Ktoś zaatakował ofiarę od tyłu i zrobił to z wielką furią. Dowodem na poparcie tej tezy był leżący obok zwłok młotek z resztkami ludzkiej tkanki na metalowej powierzchni i brązowymi plamami zakrzepłej krwi na trzonku. Ściany łazienki pokryte były brunatnymi plamami. Do napadu musiało dojść przed wieloma godzinami. Na sedesie i kabinie prysznicowej zostały krwawe odciski dłoni.

– Czy wszyscy się już napatrzyli? – spytał Nilsson, a gdy nikt nie odpowiedział, kazał wszystkim wyjść, żeby zabrać się do pracy.

Piątek, 22 grudnia

Godzina 07.03

Ulica Humlegårdsgatan, Örgryte

Alfredsson zaklął w myślach. Święta diabli wzięli. Takiej sprawy nie da się rozwiązać w ciągu jednego dnia. Z powodu pogody utknęli w zaśnieżonej willi w Örgryte razem z trupem, którego nie udało im się jeszcze odesłać na oddział medycyny sądowej pobliskiego szpitala. Westchnął, spojrzał przez okno i stwierdził z odrobiną nadziei, że śnieg nie pada już tak gęsto, jak do niedawna, za to nadal wiał silny wiatr.

Tegoroczne święta zamierzał spędzić z matką. Przez cały dzień miał się opychać jedzeniem, obejrzeć w towarzystwie rodziny film z Kaczorem Donaldem i czekać na Świętego Mikołaja. Prawdę mówiąc, nie zależało mu na pielęgnowaniu dawnych tradycji, chciał tylko spędzić trochę wolnego czasu w towarzystwie ludzi. Praca w Boże Narodzenie nigdy nie należała do jego ulubionych zajęć.

***

– Jak się podzielimy pracą? – spytał Johansson, przerywając mu te głębokie rozważania. Alfredsson z niechęcią wrócił do rzeczywistości.

– Sprawdzę Sternhega, ty poszukaj czegoś o dziewczynie.

– Zgoda.

Alfredsson wyjął telefon, notes i długopis i zaczął wydzwaniać. Godzinę później miał przed sobą listę najważniejszych faktów z życia Sternhega. Mężczyzna miał pięćdziesiąt pięć lat i był jedynym właścicielem założonej przed trzydziestu laty dobrze prosperującej firmy EWS, która zatrudniała dwudziestu dwóch pracowników. Jej klientami było wielu znanych mieszkańców Göteborga. Alfredsson pomyślał, że trzeba to będzie dokładnie sprawdzić, ale uznał, że można z tym poczekać. Żona Sternhega miała na imię Ann-Kristin. Urodziła się w miejscowości Backlund, miała pięćdziesiąt jeden lat i od dawna była ze Sternhegiem w związku małżeńskim. Próbował się do niej dodzwonić, ale bez powodzenia. Przez cały czas pobytu ekipy śledczej w willi telefony milczały jak zaklęte. Bergman nie zdążyła jeszcze wrócić, ale spodziewali się jej w każdej chwili. Czynności wykonywane przez techników mogą potrwać cały dzień. Najpierw sprawdzą łazienkę, potem pozostałe pomieszczenia.

***

Bergman chodziła po domu i podziwiała przepych, z jakim go urządzono. Od razu zauważyła, że wiszące na ścianach obrazy były bardzo wartościowe. Wszędzie pachniało luksusem i pieniędzmi. Jeden ze znajdujących się na parterze pokojów pełnił funkcję biblioteki, na środku stało duże mahoniowe biurko. To właśnie temu pomieszczeniu policjantka poświęciła najwięcej czasu, ponieważ chciała sobie wyrobić pogląd o osobach, które mieszkały w tym domu. Szczególne wrażenie wywarły na niej oprawione w ramki zdjęcia przedstawiające Sternhega w towarzystwie wielu znanych postaci.

Przejrzała zawartość szafek oraz szuflad i w jednej z nich znalazła notes z numerami telefonów. Zabrała go do kuchni, którą ich ekipa zamieniła w prowizoryczną bazę.

– Jak wam idzie? – spytała. – Macie coś?

– Jeśli założymy, że ofiarą napadu jest Erik Sternheg, co obecnie możemy przyjąć prawie jako pewnik, wiem o nim tylko tyle, że jest żonaty i ma córkę – zaczął Alfredsson. – Próbowałem się skontaktować z jego żoną, ale bez powodzenia. Nagrałem się więc i poprosiłem, żeby jak najprędzej się odezwała. Zadzwoniłem też do firmy Sternhega i połączono mnie z jego osobistą asystentką. Powiedziała, że jej szef przychodzi do pracy jako pierwszy, a na dzisiaj ma umówionych kilka spotkań. Taki z niego ranny ptaszek. Obiecała, że jeśli się pojawi albo się z nią skontaktuje, od razu nas powiadomi. Dzwoniłem pod jego numer, ale za każdym razem włączała się automatyczna sekretarka.

– A pytałeś, kiedy ostatni raz był w firmie?

– We wtorek rano. Przed wyjściem z pracy oznajmił, że bierze wolne na wtorkowe popołudnie, środę i czwartek.

– A córka?

– Nie udało mi się zdobyć jej numeru.

Bergman uniosła notes, który znalazła w pokoju.

– Może tu coś będzie – powiedziała, kładąc go na biurku przed Alfredssonem. Policjant założył rękawiczki ochronne i zaczął go przeglądać.

– Dużo tych numerów – stwierdził po chwili. – Dokładnie je przejrzę. Może znajdę numer do córki i jakieś inne numery do jej matki.

– Sprawdź, czy jest tam nazwisko jego stomatologa. Być może patologom będzie potrzebne zdjęcia rentgenowskie. To na wypadek, gdyby nie udało nam się znaleźć krewnych, którzy zidentyfikują ofiarę. Skontaktuj się z zakładem medycyny sądowej i spytaj, czy ktoś do nas jedzie.

Alfredsson skinął głową i zapisał jej słowa.

– Masz coś więcej na temat Sternhega? – spytała.

– Trochę danych o jego firmie, ale nic, co mogłoby nam ułatwić identyfikację.

Bergman potarła palcami czoło. Męczyło ją, że przez tyle czasu przebywa zamknięta w willi i nawet nie wie, kiedy będzie mogła z niej wyjść. Poza tym była poirytowana faktem, że nie może skorzystać z personelu i zasobów, które zwykle ma do dyspozycji w czasie prowadzenia śledztw dotyczących morderstw. Bo w to, że doszło do zabójstwa, nie wątpiła. Popatrzyła na Johanssona oraz Fredberga i spytała:

– A co wy macie?

– Dziewczyna jest już w szpitalu, od razu się nią zajęli – zaczął Fredberg. – Fransson zostanie z nią do czasu, aż ktoś go zastąpi albo dostanie zgodę, żeby się stamtąd oddalić. Dziewczyna dostała środki uspokajające, żeby otrząsnęła się z szoku, bo wciąż nie można nawiązać z nią kontaktu. Fransson przeszukał jej ubranie i znalazł portfel. Było w nim prawo jazdy wystawione na Linę Wikman.

– No to przynajmniej wiemy, kim jest. Teraz musimy ustalić, po co była wczoraj w willi. Viking, co wiemy na jej temat?

– Lina Wikman ma dwadzieścia dwa lata i mieszka w Källtorp przy ulicy Wingårdsgatan. W linii prostej to około półtora kilometra stąd. Stanu wolnego, pod wskazanym adresem nikt inny nie jest zameldowany. Wcześniej mieszkała przy ulicy Vegagatan w Linnéstaden. Rozmawiałem z jej matką. Dowiedziałem się od niej, że Lina jest na ostatnim roku Wyższej Szkoły Handlowej. Od kilku lat sprząta na zlecenie domy i mieszkania, ale matka nie pamiętała nazwy firmy.

Bergman przypomniała sobie odkurzacz i środki chemiczne, które zauważyła na piętrze willi.

– Zadzwoń do urzędu skarbowego, poproś o jej zeznania podatkowe i sprawdź, która firma dawała jej zlecenia. Jeśli faktycznie dorabia sprzątaniem, wyjaśni się, co tu robiła. Na wszelki wypadek przejrzyj też nasze rejestry. Myślę, że powinniśmy prowadzić to śledztwo, opierając się na założeniu, że ofiarą zbrodni jest Erik Sternheg. Spróbuj się dodzwonić do jego żony i córki. Musimy ustalić, co robił w ciągu kilku ostatnich dni. Zajrzyj do notesu z numerami telefonów i obdzwoń osoby, które uznasz za istotne dla sprawy.

W normalnych okolicznościach Bergman wysłałaby kogoś do firmy Sternhega, żeby przepytać pracowników, ale w tych warunkach pogodowych było to niemożliwe. Spojrzała przez okno i z ulgą stwierdziła, że śnieg nie sypie już tak obficie jak wcześniej. W powietrzu tańczyły pojedyncze płatki, które powoli opadały na ziemię.

– Zanim stąd odjedziemy, powinniśmy ustalić, co się da. Jakieś pytania?

Nikt się nie odezwał, więc potraktowała to jako jedno wspólne „Nie”. Wstała od stołu, żeby pójść do techników i spytać o wyniki prac, ale w tej samej chwili zadzwonił jej telefon. Okazało się, że to starszy brat Ingrid, Anders. Szybko wyszła z kuchni, żeby móc z nim rozmawiać w sposób nieskrępowany.

– Cześć, Anders. Jak tam w Halmstad? Was też zasypało?

– Cześć. U nas śnieg przestał sypać godzinę temu, ale nie ma mowy o tym, żeby wyjść na ulicę.

– To dobry prognostyk przed świętami. Mam nadzieję, że do was przyjadę, ale na obiad nie zdążę, chociaż obiecałam.

– Musimy się jak najszybciej spotkać przed Wigilią.

– Czy coś się stało?

– Można tak powiedzieć. Jak już wiesz, sporządzono spis rzeczy po tacie. W przyszłym tygodniu, dwudziestego siódmego, mamy się spotkać z prawnikiem, który ten wykaz przygotował. Zdarzyło się jednak coś, w co nadal nie mogę uwierzyć.

– Wyduś to wreszcie z siebie.

– Kiedy byliśmy dziećmi, ojciec miał romans z pewną kobietą. Innymi słowy… mamy przyrodnią siostrę.

– O czym ty gadasz? Kiedy się o tym dowiedziałeś? Jesteś pewien, że to prawda? Kiedy niby miał ten romans?

Bergman była tak zaskoczona, że słowa uwięzły jej w gardle. Przypomniała sobie, że ich ojciec wielokrotnie wyjeżdżał, ale za każdym razem twierdził, że to wyjazdy służbowe. Wieczorami i w weekendy często nie było go w domu, ale zawsze mówił, że to z powodu obowiązków. To, o czym powiedział Anders, może być prawdą. Czyżby wszystkie jego wyjazdy i nieobecności w domu spowodowane były tym, że w jego życiu była druga kobieta?

– Czy mama o tym wie? – spytała. – Rozmawiałeś z Peterem?

– Dowiedziałem się o tej sprawie wczoraj po południu i przez kilka godzin rozmawiałem z mamą przez telefon. Nie miałem okazji, żeby zadzwonić do ciebie wcześniej, ale Peter zna sprawę.

– Co powiedziała mama?

– Podejrzewamy, że wiedziała o tej kobiecie. Nie jestem pewien, ale jeśli tak, wiele by to wyjaśniło, prawda?

***

Od pogrzebu ojca w połowie października Bergman nie utrzymywała z matką żadnych kontaktów. Rozstały się z wrogością, a matka zapowiedziała, że nie chce jej więcej widzieć. Bergman obwiniała ją o śmierć swojego rocznego syna. Jej matka się nim zajmowała. Tamtego dnia była pijana i zostawiła go w wannie bez żadnej opieki. Jeśli matka wiedziała, że ich ojciec miał romans z inną kobietą, która na dodatek urodziła mu dziecko, to jej zachowanie stałoby się bardziej zrozumiałe. Na przykład to, że kiedy byli dziećmi, często sięgała po butelkę i rozsiewała wokół siebie zgorzknienie. Bergman zastanawiała się, dlaczego jej rodzice po prostu się nie rozwiedli. Może taka opcja nie była z jakichś względów możliwa? W tamtych czasach ludzie zaciskali zęby i robili dobrą minę do złej gry. Matka chyba też, bo z czego by żyła po rozwodzie w tak małej miejscowości? Musiałaby się utrzymywać na własną rękę, więc wolała udawać, że wszystko jest w porządku. Poza tym rozwód wiązał się w tamtych czasach ze społecznym wykluczeniem.

– Ingrid, jesteś tam?

– Tak, tak… Zastanawiałam się przez chwilę nad naszym dzieciństwem i zachowaniem mamy. Myślę, że o wszystkim wiedziała.

– Ja i Peter też tak uważamy.

– Co wiesz o tej kobiecie i o naszej siostrze… a właściwie przyrodniej siostrze? Jak mamy ją właściwie nazywać?

– Kobieta nazywa się Marianne Eriksson, a jej córka ma na imię Maria. Obie mieszkają w Göteborgu.

– Naprawdę?

Bergman poczuła mdłości. Nie mogła przecież wykluczyć, że kiedyś się na nie natknęła. Ciekawe, czy o niej wiedziały. Na myśl o tym znowu zrobiło jej się niedobrze.

– Czy… – zaczęła, ale nie dokończyła, bo nie wiedziała, jak sformułować zdanie.

– Prawnik, z którym mamy się spotkać, nie widzi powodu, żeby to spotkanie zawiesić albo przełożyć na następny tydzień. Uważam, że oprócz mamy powinna się na nim stawić cała nasza trójka.

Bergman próbowała przetrawić to, co przed chwilą usłyszała, bo ciągle czuła się tak, jakby ta sprawa dotyczyła nie jej, tylko kogoś innego. Postanowiła wykorzystać do tego celu swój trzeźwy policyjny umysł.

– Nie mogę dłużej rozmawiać, muszę się nad tym zastanowić. Zdzwonimy się wieczorem, dobrze? Dam ci znać około dziewiątej.

– Okej, tylko nie zapomnij – odparł Anders i się rozłączył.

***

Jak mogłabym zapomnieć, pomyślała Bergman i ruszyła w kierunku schodów prowadzących na górę, gdzie swoje rutynowe czynności wykonywali policyjni technicy. Czuła, jak ogarnia ją gniew. Przy schodach spotkała Nilssona.

– Śnieg przestał padać, a my skończyliśmy w łazience – stwierdził. – Teraz trzeba wysłać zwłoki do zakładu medycyny sądowej.

– Od razu się tym zajmę. Co wiemy na tym etapie?

– Facet został zabity młotkiem. Z widocznych na ciele śladów wynika, że ciosy zadawano mu też po śmierci. Otrzymał ich ze trzydzieści albo czterdzieści. Moim zdaniem, mówię to oczywiście nieoficjalnie, sprawca był na niego cholernie wkurzony.

Bergman uniosła brwi.

– Faktycznie, żadnych innych śladów po uderzeniach młotkiem w tym domu nie ma – stwierdziła. – Muszę natychmiast zadzwonić do Tingströma i odesłać ciało do zakładu medycyny sądowej.

– A my wracamy do pracy – odparł Nilsson. – À propos: czy mogłabyś zamówić nam coś do jedzenia? Pewnie zostaniemy tu cały dzień.

Po tych słowach odwrócił się i poszedł na górę. Bergman zadzwoniła do Tingströma.

– Jak wam idzie? – spytał naczelnik.

– Mamy tu okaleczone zwłoki. Technicy wykonali swoją część pracy przy ofierze, więc chciałabym odesłać ciało do zakładu medycyny sądowej.

– Czy to rzeczywiście jest Sternheg?

– Tego jeszcze nie wiemy. Chcę, żeby zwłokami zajęli się patolodzy, dzięki czemu ustalimy jego tożsamość. Czy media już wiedzą o tym, co się stało?

– Na szczęście nie. Wszyscy są zajęci zakłóceniami, do których doszło z powodu opadów śniegu. Słyszałem, że na miejscu zbrodni znajdowała się kobieta. Czy coś zeznała?

– Trafiła do szpitala, jest przy niej jeden z naszych ludzi. Na razie nie udało się jej przesłuchać, ale prawdopodobnie przyszła tu posprzątać. Jej matka powiedziała, że córka pracuje dla jednej z firm sprzątających. A właśnie: wiesz coś nowego na temat pogody?

– Burze śnieżne przesunęły się w głąb kraju, u nas zapowiada się poprawa. Według prognoz Instytutu Meteorologii śnieg wkrótce zacznie topnieć. Wiatr też zelżał. Jak zamierzasz poprowadzić to śledztwo?

Bergman spojrzała na zegarek. Dochodziła dziesiąta. Za dwie minuty powinna rozpocząć urlop.

– Nie masz kogoś innego, kto mógłby przejąć tę sprawę? Chyba pamiętasz, że wzięłam urlop na święta.

– Bardzo mi przykro, ale nikt inny mi nie został. Poza tym masz doświadczenie w takich sprawach. Jeśli ofiarą faktycznie jest Sternheg, zacznie się cyrk, jakiego nie widzieliśmy. Żaden z naszych śledczych nie jest na tyle doświadczony, żeby ogarnąć zamieszanie, do którego zapewne dojdzie. A tak między nami: sprawą powinien się zająć ktoś, kto posiada… jak by to ująć… właściwe obycie w kontaktach z ludźmi z kręgów, w których obracał się Sternheg.

– Nie musisz mi się podlizywać – odparła z uśmiechem Bergman. – Wezmę tę sprawę, ale przez kilka najbliższych dni ktoś od czasu do czasu będzie mnie musiał zastąpić.

– Jakoś to załatwimy, ale wcale nie zamierzałem ci schlebiać. Jeśli o mnie chodzi, będę pod telefonem przez całe święta.

***

Słaba pociecha, pomyślała Bergman. Tingström jest jej szefem od wielu lat, oboje znają się na wylot. Jest dobrym naczelnikiem, działa dyplomatycznie i ze spokojem i jakoś zawsze potrafi postawić na swoim. Na początku ta jego norrlandzka flegma ją irytowała, ale z czasem nauczyła się doceniać jego cechy charakteru, zwłaszcza to, że w czasie śledztw wprowadza w swoim otoczeniu spokój i zostawia śledczym swobodę działania. Poza tym oboje nadają zwykle na tych samych falach. Nigdy nie miała problemu, żeby przedyskutować z nim swoje pomysły i wnioski, zawsze chwytał je w lot i oboje dobrze się rozumieli, zwłaszcza gdy ścieżki dochodzenia do pewnych wniosków stawały się zawiłe.

– Okej, w takim razie wezmę tę sprawę, ale będę potrzebowała kilku ludzi, żeby przesłuchali sąsiadów Sternhega. Nasi technicy będą pracować w willi przez cały dzień. Ile osób możesz mi przydzielić do pomocy?

– Thomas i Viking już się włączyli w śledztwo. Mogę ci dodać Martina Edberga i Pontusa Telandera. Karin Falk i Nina Hamilton też są dostępne.

– Okej, to dobry początek. A co z Malin? Nadal jest na zwolnieniu lekarskim? Ją też bym chętnie widziała w naszej ekipie.

– Zobaczę, co się da zrobić.

– Dzięki.

Bergman specjalnie wspomniała o młodej policjantce, bo chociaż Skogsby pracowała w wydziale śledczym niecały rok i nie zdążyła jeszcze nabrać doświadczenia, wiele razy udowodniła, że potrafi myśleć nowatorsko, a brak doświadczenia nadrabiała dojrzałością.

– Viking martwi się o nią. Przez ostatni tydzień wiele razy próbował się z nią skontaktować, ale bez powodzenia.

– Może się pokłócili?

– Viking twierdzi, że łączą ich relacje czysto zawodowe. Dobrze wiemy, że kobiety go nie interesują. Jeśli możesz, przyślij mi Karin, zlecę jej dokładne przeszukanie willi, bo zrobiłam to pobieżnie. Znalazłam między innymi notes z numerami telefonów, który dałam do przejrzenia Thomasowi. Przekaż Karin, Ninie, Edbergowi i Telanderowi, że za dziesięć minut odbędzie się telekonferencja, w czasie której Viking poinformuje nas o ostatnich ustaleniach w sprawie zabójstwa. Ja pojadę do zakładu medycyny sądowej, żeby ich trochę pogonić. Zwłoki nie mogą leżeć i czekać przez całe święta. Czy jest coś jeszcze, o czym powinniśmy pomyśleć?

– Media, ale na razie wprowadzimy całkowitą blokadę.

– No to do usłyszenia. Będę pod telefonem.

Po rozmowie z Tingströmem Bergman poszła na górę do techników, żeby ich poinformować, czego się dowiedziała o pogodzie. Potem wróciła do kuchni, żeby przekazać pozostałym osobom treść rozmowy z naczelnikiem. Fredberg, który był na służbie od trzynastu godzin, siedział przy stole i starał się utrzymać pozycję wyprostowaną. Kiedy Bergman skończyła, chrząknął i spytał, czy mógłby już pójść do domu. Wyjaśnił, że radiowóz, którym jechali z Franssonem na miejsce zdarzenia, nadal stoi zaparkowany przy placu Sankt Sigfridsplan, a ponieważ śnieg przestał padać, ulice zostaną wkrótce odśnieżone i staną się przejezdne.

– Zrób, jak uważasz – odparła Bergman. – Z tego, co wiem, twój dyżur zakończył się kilka godzin temu. Zanim wyjdziesz, powiedz, czy rozmawiałeś z Franssonem.

– Tak. Personel szpitala wstawił mu łóżko do pokoju, w którym leży tamta dziewczyna.

– Spróbuję znaleźć kogoś na zastępstwo. Czy on ma mój numer telefonu?

– Nie, ale ma mój, więc będziemy w kontakcie – wtrącił Johansson.

– To dobrze. Idźmy dalej, zaraz zacznie się telekonferencja. Sama poinformuję Ninę, więc o nią nie musicie się martwić. Chcę ją wysłać do firmy Sternhega, zanim pracownicy pójdą do domu, bo potem trudno nam się będzie z nimi skontaktować.

***

Pięćdziesiąt dwie minuty później do willi przyjechał samochód, który miał zabrać zwłoki do zakładu medycyny sądowej. Bergman też pojechała. Następnie, po niecałym kwadransie, przed domem zaparkował nieoznakowany wóz policyjny. Falk, Telander i Edberg przywieźli dla techników dwa kartony z pizzą i litrową butelkę coca-coli. Nilsson, który dobrze wiedział, że dla jego ludzi będzie to pracowity dzień, poczerwieniał na ten widok na twarzy. Alfredsson i Johansson z trudem zachowywali powagę, ale kiedy wyszli z willi, nie mogli się już powstrzymać i wybuchnęli śmiechem. Ktoś, kto zamówił dla Nilssona pizzę z colą, mógł się spodziewać awantury. I to wkrótce.

Piątek, 22 grudnia

Godzina 10.25

Komenda policji, plac Ernsta Fontella

Inspektor Nina Hamilton odłożyła telefon i popatrzyła na swoje porozwieszane po pokoju wilgotne wierzchnie ubranie. Postanowiła, że od razu zabierze się do pracy. Włączyła komputer, żeby w internecie wyszukać informacje na temat firmy Sternhega. Jej siedziba mieściła się w centrum miasta przy ulicy Västra Hamngatan. W tych warunkach pogodowych najlepszym sposobem na dotarcie do tego miejsca była jazda na nartach. Kiedy jednak rano oznajmiła zdecydowanym tonem, że jak zwykle zamierza pójść do pracy, jej mąż Bosse pokręcił głową.

– Nie słyszałaś, co mówili w radiu i telewizji? Radzą ludziom zostać w domach. Na dworze szaleje zadymka śnieżna i prawie nigdzie nie można dojechać. Władze wezwały na pomoc wojsko, po mieście jeżdżą ciężarówki i pojazdy gąsienicowe, które mają wspomóc służby oczyszczania miasta, karetki i wozy strażackie. Jak chcesz się dostać na komendę na tych starych nartach? Jeśli nie myślisz o sobie, pomyśl przynajmniej o mnie i dzieciach. Co będzie, jeśli się przewrócisz i zrobisz sobie krzywdę? Zostaniesz na śniegu i zamarzniesz na śmierć. Warto ryzykować życiem tylko po to, żeby dojechać do pracy? Jeśli o mnie chodzi, zamierzam zostać z dziećmi w domu. Uważam, że powinnaś zrobić to samo.

Hamilton spojrzała mu w oczy.

– Uspokój się. Media jak zwykle przesadzają.

– Oczywiście – odparł Bosse i poszedł do dużego pokoju. – Chodź i sama zobacz. Wzrok mnie nie myli, a moje przestrogi wcale nie są przesadzone.

Hamilton podeszła do okna i stanęła obok męża. Ich przydomowy ogródek był zasypany śniegiem, widoczność sięgała kilku metrów, a wiatr uderzał w okno z dużą siłą. W powietrzu unosiły się duże płatki śniegu, jakby żyły własnym życiem. Ani jeden nie opadał prosto na ziemię. Hamilton objęła męża i wtuliła głowę w jego ramię.

– Zapomniałeś, że twoja żona od lat chodzi w góry na polowania? Taka pogoda wcale mnie nie przeraża, a w pracy będą mnie potrzebować właśnie dlatego, że mamy taką pogodę.

– Ty i ta twoja praca! Dobrze, idź, ale obiecaj, że jak dotrzesz na miejsce, od razu zadzwonisz. Chcę być pewien, że wszystko jest w porządku.

Hamilton obiecała, że to zrobi, i obietnicy dotrzymała. Pokonanie trasy między domem a komendą policji zabrało jej dwie godziny. W pewnym momencie chciała się poddać i zawrócić do domu, ale zacisnęła zęby i ruszyła dalej. Przebyła na nartach kolejne kilometry, aż dotarła na miejsce. Spocona i wyczerpana zdjęła mokre od śniegu i potu ubranie i dopiero teraz doceniła fakt, że przed wyjściem z domu włożyła do plecaka ciuchy na zmianę.

Kiedy szła korytarzem Wydziału Śledczego, poprosił ją do siebie Tingström, który poinformował ją o zbrodni w willi przy Humlegårdsgatan. Chwilę później zadzwoniła Bergman i kazała jej pojechać do firmy Sternhega. Nie pozostało więc nic innego, jak tylko z powrotem włożyć mokre ubranie i opuścić komendę. Najpierw jednak postanowiła się napić gorącej kawy.

***

W firmie przyjęła ją Viveka Brandt, asystentka Sternhega. Kiedy szły do salki konferencyjnej, żeby móc porozmawiać w nieskrępowany sposób, Hamilton przyglądała jej się ukradkiem. Brandt była wysoką, szczupłą kobietą w nieokreślonym wieku. Miała na sobie granatowy kostium, w uszach kolczyki z pereł, na szyi perłowy naszyjnik. Ciemnobrązowe włosy obcięte były na pazia i ani jeden kosmyk nie sterczał buntowniczo. Makijaż był mocny, ale niewulgarny. Brandt sprawiała wrażenie osoby chłodnej i profesjonalnej. Hamilton usiadła przy stole.

– Kawy? – spytała Brandt.

– Chętnie… poproszę czarną.

Asystentka wyszła z sali bezszelestnie, a Hamilton położyła na stole notes i długopis i rozejrzała się po pokoju. Była naprawdę pod wrażeniem. Sternheg miał się czym pochwalić. Prawdziwe dywany, piękne obrazy i ciemna dębowa boazeria tworząca ciężką, a zarazem subtelną atmosferę. Z ukrytych głośników płynęły przytłumione dźwięki muzyki klasycznej, które podkreślały ogólne wrażenie. W sali pachniało pieniędzmi i profesjonalizmem, roztaczała się aura dyskrecji. Hamilton od razu się domyśliła, że EWS słynie z sukcesów, a jej klienci należą do elit finansowych tego miasta. Właśnie tak miało brzmieć przesłanie.

Brandt wróciła po kilku minutach ze srebrną tacą i dzbankiem z kawą, który postawiła przed policjantką. Usiadła naprzeciwko niej, ale kawy sobie nie nalała. Na stole położyła duży ciemnozielony notatnik. Na okładce znajdował się wytłoczony złotymi literami napis „Terminarz spotkań”. Hamilton z łatwością go odczytała, chociaż z jej pozycji tekst był do góry nogami.

– Z tego, co wiem, jest pani osobistą asystentką pana Sternhega – zaczęła. – Od jak dawna pracuje pani na tym stanowisku?

– Wiosną miną dwadzieścia trzy lata.

– Rozumiem, że obowiązuje panią tajemnica służbowa.

– Ta zasada obowiązuje wszystkie zatrudnione tu osoby.

– To dobrze, bo sprawy, o których będziemy rozmawiać, powinny pozostać między nami. Przynajmniej do czasu, aż ustalimy, co tak naprawdę się stało. Prowadzimy śledztwo w sprawie śmierci pewnej osoby. Nie wykluczamy, że jest nią pan Erik Sternheg, ale ponieważ nie jesteśmy tego pewni, poprosiłam panią o zachowanie pełnej dyskrecji. Jeśli sprawy nie uda się utrzymać w tajemnicy, może dojść do przecieku i zaczną o niej trąbić wszystkie media.

Brandt spojrzała na policjantkę szeroko otwartymi oczami. W pewnej chwili jakby zesztywniała, ale szybko się opanowała, a jej twarz znowu przybrała obojętny wyraz.

– Proszę pytać, a ja postaram się jak najlepiej pomóc. Nie wolno mi się jednak wypowiadać na temat spraw dotyczących naszej firmy.

– Kiedy widziała pani Erika Sternhega po raz ostatni?

– We wtorek przed południem, ale nie wiem, o której przyszedł do biura. Zawsze jest w pracy przed wszystkimi.

– Jaki wtedy był? Czy zachowywał się inaczej niż zwykle? Chciałabym poznać pani prywatną opinię.

Brandt zastanawiała się przez chwilę, ale ani na moment nie spuściła wzroku z policjantki.

– Myślę, że był w całkiem dobrym humorze.

– A w jakim nastroju bywa na co dzień?

– Dość stonowanym. To człowiek o silnym poczuciu własnej integralności.

– Czy na wtorek miał umówione jakieś spotkania?

– Tylko jedno, przed południem. Po południu, we środę i wczoraj nie miał zarezerwowanych żadnych terminów.

– Czy wyjaśnił, dlaczego będzie nieobecny w pracy?

– Nie, ale we wtorek po południu zamierzał odwieźć swoją żonę na lotnisko Landvetter. Z tego, co pamiętam, miała polecieć na Wyspy Kanaryjskie, a konkretnie na wyspę Gran Canaria.

– Dlaczego pan Sternheg nie poleciał razem z nią?

– Nie chcę być niedyskretna, ale mam nadzieję, że pan Sternheg nie będzie miał mi tego za złe… Państwo Sternheg prowadzą jakby oddzielne życie.

– Co pani ma na myśli?

– Pan Sternheg wiele czasu spędza w firmie, a jego żona, przynajmniej o ile wiem, od zawsze zajmowała się domem. Dlatego czasem podróżuje sama. Proszę mnie jednak źle nie zrozumieć. Nie rozpowszechniam plotek, bo razem też sporo wyjeżdżają.

– Czy pani wie, jak się z nią skontaktować? Próbowaliśmy to zrobić, ale bez powodzenia.

Brandt otworzyła notes, przerzuciła parę kartek i odwróciła go w stronę Hamilton.

– Mam do niej kilka numerów.

Policjantka przepisała je w milczeniu do swojego notesu.

– Dziękuję. A teraz proszę mi powiedzieć, z kim pan Sternheg spotkał się we wtorek przed południem. Będzie mi też potrzebna lista waszych klientów i ich numery telefonów.

Brandt zamknęła notes i położyła na nim obie dłonie.

– Tych danych nie mogę pani przekazać bez zgody pana Sternhega.

Hamilton wzięła do ręki długopis i przez chwilę się nim bawiła.

– W takim razie to tyle na dzisiaj. Być może wrócę z nakazem przeszukania firmy. Będę wdzięczna, jeśli do tego czasu przygotuje pani dane, o które prosiłam.

– Mam nadzieję, że pani mnie rozumie. Nie wolno mi ujawniać danych o naszych klientach bez zgody właściciela.

– Oczywiście – odparła Hamilton i wstała z krzesła. – Obawiam się jednak, że w tym wypadku takiej zgody pani nie otrzyma. Prowadzimy śledztwo w sprawie śmierci i będziemy wdzięczni za wszelką pomoc. Pan Sternheg z pewnością doceniłby to, co pani dla nas uczyniła. Dziękuję za kawę. Znajdę drogę do wyjścia. Wrócę z nakazem.

***

Po wyjściu z biura Hamilton doszła do wniosku, że Brandt darzy swojego szefa zbyt dużym szacunkiem. Na ulicy stwierdziła ku swemu zdziwieniu, że wiatr osłabł i zrobiło się cieplej. Z ulgą wyjęła telefon i zadzwoniła do Johanssona, żeby mu zreferować treść rozmowy i przekazać numery telefonów do żony Sternhega, które dostała od asystentki. Z kolei Johansson poinformował ją, że pierwsza w tym śledztwie odprawa całej ekipy została zaplanowana na godzinę siedemnastą.

Piątek, 22 grudnia

Godzina 16.59

Sala odpraw, komenda policji

Bergman weszła do sali minutę przed czasem. W środku zastała całą swoją ekipę: Karin Falk, Ninę Hamilton, Vikinga Johanssona, Thomasa Alfredssona, Martina Edberga i Pontusa Telandera. Była trochę rozkojarzona, ponieważ wcześniej sprawdzała w sieci dane swojej przyrodniej siostry i jej matki. Problem polegał na tym, że w Szwecji mieszka wiele kobiet o tym imieniu i nazwisku. Przedpołudniowa rozmowa z Andersem ją zdekoncentrowała i wytrąciła z równowagi, chociaż zwykle umie oddzielić pracę zawodową od życia prywatnego. Była w tym całkiem dobra, ale nie dlatego, że miała o swoim życiu wysokie mniemanie. Mimo to przez cały czas wracała myślami do ojca, który przez wiele lat prowadził podwójne życie. Tak to przynajmniej wyglądało.

***

– Dzień dobry – zaczęła, zwracając się do zebranych osób. – Właśnie wróciłam z zakładu medycyny sądowej. Ustalono tożsamość mężczyzny znalezionego w willi przy Humlegårdsgatan. Na sto procent wiemy, że to Erik Sternheg. Pół godziny temu dzwoniła do mnie jego żona. Jest teraz na Wyspach Kanaryjskich, ale obiecała, że wróci do domu pierwszym samolotem. Być może wyląduje w Göteborgu dziś w nocy albo najpóźniej jutro przed południem. Zamierzam się z nią spotkać na lotnisku. Czeka nas śledztwo w sprawie zbrodni, o której będą informować wszystkie media. Naszym obowiązkiem jest utrzymanie, możliwie jak najdłużej, szczegółów tej sprawy w tajemnicy. Na początku musimy ustalić, jak wyglądały ostatnie dni i godziny życia Sternhega. Z tego, co wiemy, ostatnią osobą, która widziała go żywego, była jego żona, Ann-Kristin. Działo się to we wtorek o piątej rano.

– Nie – przerwała jej Hamilton. – Jego asystentka, z którą dzisiaj rozmawiałam, twierdziła, że Sternheg był w biurze przez całe przedpołudnie.

– Okej, czyli już wiadomo, co wtedy robił. Wciąż jednak nie wiemy, gdzie przebywał i czym się zajmował we wtorek po południu, w środę i czwartek, gdy wieczorem sprzątaczka znalazła jego ciało.

Bergman zrobiła krótką pauzę i zwróciła się do Edberga i Telandera siedzących przy stole obok siebie.

– Czego się dowiedzieliście od jego sąsiadów?

– Ty powiedz – odparł Telander, patrząc na Edberga.

– Ograniczyliśmy się do dwóch ulic, a mianowicie Herrgårdsgatan i Humlegårdsgatan. Posesje przy tej pierwszej graniczą ogrodami z drugą. Ogólnie rzecz biorąc, w każdym z domów kogoś zastaliśmy. Myślę, że z powodu brzydkiej pogody. To plus w tej sprawie. Po stronie minusów możemy zapisać fakt, że nie uzyskaliśmy od tych osób prawie żadnych konkretnych informacji. Z jednym wyjątkiem: starsi państwo, którzy mieszkają naprzeciwko willi Sternhega, byli pewni, że we wtorek wieczór zaparkował przed willą, a w środę w południe stamtąd odjechał. Twierdzili, że przez cały tydzień w willi zapalało się i gasło światło.

– W środku jest prawdopodobnie urządzenie automatycznie włączające i wyłączające światło w całym domu – wtrąciła Falk.

– Te informacje są niewiele warte – podsumowała Bergman. – Kontynuuj.

– Wygląda mi na to, że staruszkowie mający tyle do powiedzenia na temat Sternhega stale obserwują jego dom. Zeznali między innymi, że w każdy czwartek przychodzi tam posprzątać jakaś kobieta. Zjawia się o czwartej po południu i wychodzi około ósmej wieczorem. Żona Sternhega zwykle opuszczała willę tuż przed jej przybyciem, a wieczorem wracała z zakupami, mniej więcej pół godziny po jej wyjściu.

Wszyscy się uśmiechnęli. Wścibscy sąsiedzi to dla policji cenni świadkowie, chociaż prywatnie nikt by sobie takich nie życzył.

– Myślę, że te informacje są prawdziwe – włączył się do rozmowy Johansson. – Rozmawiałem z urzędem skarbowym i ustaliłem dane kobiety, o której mówili. Zatrudniająca ją firma nazywa się Porządne sprzątanie. Z danych urzędu wynika, że Wikman pracuje dla nich od kilku lat, a u Sternhega sprząta regularnie od roku. Sprawdziłem ją w naszych rejestrach, jest czysta.

– W takim razie wracamy do harmonogramu zajęć Sternhega. Jeśli zeznania świadków są prawdziwe, opuścił willę w środę w południe, a w czwartek wieczorem znalazła go sprzątaczka, której na razie nie udało nam się przesłuchać. Musimy więc wypełnić istniejącą lukę czasową. Zdziwił mnie odór na miejscu zbrodni. Może on świadczyć o tym, że Sternheg leżał tam jakiś czas. Zobaczymy, czego się dowiemy z protokołu z sekcji zwłok.

Bergman nabrała powietrza i powoli wypuściła je przez usta. Zastanawiała się, jak kontynuować to spotkanie.

– Co z samochodem Sternhega? – spytała. – Czy rzeczywiście stał przed willą?

Rozejrzała się, a gdy Alfredsson uniósł długopis na znak, że chce coś powiedzieć, udzieliła mu głosu.

– Sternheg jest właścicielem dwóch samochodów: SUV-a Porsche Cayenne Turbo i mercedesa kombi klasy E. Oba modele z tego roku. Nie było ich ani w garażu, ani przed domem.

Bergman gwizdnęła.

– Firma musi świetnie prosperować, ale sprawdzimy to później. Czy na żonę Sternhega też jest zarejestrowany jakiś wóz?

Alfredsson pokręcił przecząco głową.

– W takim razie będziemy musieli poszukać dwóch samochodów. Nino, ty się tym zajmiesz. Powiedz nam też, czego się dowiedziałaś w czasie wizyty w firmie Sternhega.

Hamilton przejrzała swoje notatki.

– Podczas wizyty w EWS rozmawiałam z asystentką Sternhega. Nazywa się Viveka Brandt. Potwierdziła, że jej szef był w biurze we wtorek przed południem, bo miał umówione spotkania. Kilka innych miał też zaplanowanych na dzisiaj. Nie chciała mi przekazać nazwisk osób, z którymi Sternheg spotkał się we wtorek, ani tych, z którymi miał się spotkać dzisiaj.

– Porozmawiam z prokuratorem mającym nadzór nad naszym śledztwem bez względu na to, kto nim jest. Nino, do czasu uzyskania tych informacji zajmij się finansami firmy. Thomas i Karin, zbierzcie jak najwięcej informacji o Sternhegu. Czy znaleźliście coś ciekawego w notesie z numerami telefonów?

– Jeszcze nie – odparł Alfredsson. – Ja i Viking podzieliliśmy się pracą. Zastanawia nas fakt, że w notesie nie ma informacji o jego córce.

– To faktycznie dziwne… Viking, zainteresuj się nią. Spytaj jej matkę, na pewno coś wie. Karin, miałaś przeszukać willę. Czy coś znalazłaś? Jakie odniosłaś wrażenie?

– Kasa, kasa i jeszcze raz kasa. Wszystko jest tam drogie i ekskluzywne, co świadczy o tym, że Sternhegowie byli zamożnymi ludźmi. Do ogólnego obrazu nie pasuje mi torba z nowoczesnymi gadżetami erotycznymi. Znalazłam ją w przylegającej do ich sypialni garderobie.

– W dzisiejszych czasach sprzedają takie rzeczy nawet w aptekach – stwierdził z uśmiechem Alfredsson.

Falk spojrzała na niego ponurym wzrokiem.

– Powiedziałam „z nowoczesnymi”. Łańcuchy, bicze, skórzane kagańce, kajdanki, kulki analne, lateksowe ubrania z otworami w odpowiednich miejscach i tak dalej. Z tego, co wiem, w aptekach takich zabawek nie sprzedają. W garderobie Sternhega znalazłam tak zwane ubranie na uroczyste okazje ze wstęgami i orderami. Wygląda na to, że był członkiem klubu czy stowarzyszenia o nazwie Bacchus. Szukałam w internecie jakichś informacji na ten temat, ale nic nie znalazłam. Nie zdążyłam też sprawdzić całego domu, bo czasu wystarczyło mi tylko na piętro. We wszystkich szafach i szufladach panował nienaturalny porządek. Nie zauważyłam, żeby ktoś w nich grzebał albo je przeszukiwał. W mojej opinii mamy do czynienia z przestępstwem, w którym śmierć ofiary nie była przypadkowa. Nie daje mi spokoju coś innego: nigdzie nie znalazłam jego telefonu komórkowego. Po odprawie wrócę do willi i go poszukam.

– Zgoda – odparła Bergman i skinęła jej z wdzięcznością głową. Wkrótce Wigilia, to dobrze, że nie trzeba zmuszać nikogo do pracy po godzinach. – Nasi technicy pobędą tam jeszcze przez kilka godzin. Poczekamy, co ustalą. Na razie się z nami nie kontaktowali, co może oznaczać, że nic ciekawego nie znaleźli.

Bergman znowu zrobiła pauzę. Starała się kontrolować myśli, bo wczesna faza śledztwa zawsze jest ważna. Chodzi o to, żeby czegoś nie przeoczyć.

– A co z motywem… Jakieś sugestie? – spytała, rozglądając się po sali.

– Pieniądze – rzucił Johansson. – Kto po nim dziedziczy? Tylko żona?

– Tego na razie nie wiemy, ale rozmowa na ten temat na pewno będzie interesująca. Inne sugestie?

– Zemsta – odparła Hamilton. – Ktoś tak bogaty jak Sternheg na pewno nie raz nadepnął komuś na odcisk.

– Mamy więc dwa motywy: pieniądze i zemstę. Co jeszcze?

W tym samym momencie rozległo się mocne pukanie do drzwi i do sali wszedł Tingström w towarzystwie prokuratora Holgera Bjurstedta.

– Dzień dobry – powiedział. W odpowiedzi wszyscy skinęli głowami. – To pan prokurator Holger Bjurstedt. Będzie nadzorował śledztwo w sprawie zabójstwa Sternhega. Przepraszam, że przeszkadzamy.

Bergman była zdziwiona tą niespodziewaną wizytą, ponieważ ani Tingström, ani nadzorujący śledztwo prokurator prawie nigdy nie przychodzili na odprawy. Tym razem było inaczej, bo ofiarą zbrodni padł celebryta obsługujący inne sławy.

Bjurstedt miał duży dorobek i Bergman często z nim współpracowała. Jego największą zaletą było to, że nigdy się nie mieszał w dochodzenia bardziej, niż to było konieczne. Do wad prokuratora zaliczała to, że nigdy nie mogła liczyć na jego pomoc. Bjurstedt zabierał głos dopiero wtedy, kiedy śledztwo dobiegało końca, żeby spić całą śmietankę.

– Podsumuję to, co wiemy, i zaproponuję wam plan pracy. Jeśli ktoś chce, może w tym czasie iść zrobić sobie kawę.

Dziesięć minut później odprawa dobiegła końca. Wszyscy dali wyraz swej radości, uderzając dłońmi w stół konferencyjny. Prokurator podjął decyzję o przeszukaniu firmy ESW, a Bergman zleciła tę czynność Edbergowi i Telanderowi. Bjurstedt spojrzał przez okno, chrząknął i powiedział:

– O tym ich klubie, a raczej stowarzyszeniu Bacchus słyszałem wcześniej, ale myślałem, że to tylko pogłoski. Doszło do moich uszu, że w Göteborgu istnieje grupa mężczyzn, którzy odbywają tajne spotkania. Tworzą coś w rodzaju klubu wzajemnej pomocy. Wpisowe wynosi okrągły milion koron, ale potraktujcie to jako ciekawostkę.

– Mogę spróbować dowiedzieć się czegoś więcej – zadeklarowała Bergman. – Uważam, że na tym etapie śledztwa nie powinniśmy wykluczyć żadnego wątku. Bez zapoznania się z wynikami sekcji i raportem techników możemy jedynie stwierdzić, że Sternheg padł ofiarą wyjątkowej przemocy i zginął od ciosów zadanych młotkiem. Zabójca musiał działać w stanie niepohamowanej furii. Sternheg został zaskoczony w łazience, bo w chwili znalezienia był nagi. Nie stwierdzono śladów włamania do willi, a samo pobicie nie wygląda na główny powód ataku, więc nie możemy wykluczyć, że sprawcą jest osoba z bliskiego otoczenia ofiary. Jak już jednak powiedziałam, możemy dywagować tylko do czasu, kiedy wpłyną końcowe raporty z obdukcji zwłok i czynności wykonanych przez techników. Potem będziemy mieli więcej konkretów. Jakieś komentarze, wnioski, propozycje?

Odpowiedzią było milczenie. Bergman spojrzała na zegarek.

– Okej, w takim razie następną odprawę zwołuję na jutro na piętnastą trzydzieści. Tym, którzy wzięli urlop, życzę wesołych świąt. Reszta będzie pracować w tym czasie nad sprawą.

Szuranie krzeseł po podłodze zagłuszyło dzwonek telefonu. Bergman odebrała dopiero po piątym sygnale. Dzwonił Hansén z zakładu medycyny sądowej. Bergman uniosła rękę, żeby uciszyć hałas, i poprosiła, żeby wszyscy zostali jeszcze w sali. Hansén poinformował ją, że udało się ustalić przyczynę zgonu Sternhega. Doszło do niego na skutek wielokrotnych uderzeń zadanych młotkiem w tył głowy. Dokonały one tak dużej perforacji czaszki, że młotek przebił się do mózgu. Trzy uderzenia zadane zostały z taką siłą, że każde z nich mogło być śmiertelne. Sternheg zmarł po kilku minutach. Większość pozostałych ciosów otrzymał już po śmierci. Zgon nastąpił w czwartek, między dziesiątą a dwunastą w południe.

Piątek, 22 grudnia

Godzina 18.21

Szpital Wschodni w Göteborgu

Lina Wikman otworzyła oczy i nieprzytomnym wzrokiem rozejrzała się po pokoju. Wciąż była otumaniona i dopiero po kilku sekundach do niej dotarło, gdzie się znajduje. Przed jej oczami przesuwały się w zwolnionym tempie obrazy przedstawiające pokiereszowane zwłoki i zalaną krwią łazienkę. Wracając do rzeczywistości, powoli odzyskiwała pamięć. Przypomniała sobie spędzoną w sypialni Sternhegów noc. Nie mogła się zmusić, żeby zamknąć drzwi do łazienki, a potem jakby znikąd pojawili się dwaj policjanci, którzy zaczęli jej zadawać pytania. Patrzyła na nich i próbowała na nie odpowiadać, ale nie była w stanie sformułować choćby jednego słowa.

Oblizała spękane wargi, po brodzie ciekła jej ślina. Ostrożnie usiadła na łóżku i opuściła nogi na podłogę. Chciała być jak najszybciej w domu, u mamy. Przypomniało jej się, że obiecała Markusowi spotkanie, i znowu ogarnął ją strach. Musi wrócić do domu, bo jeśli się z nim nie spotka, Markus wyśle jej znajomym coś, co ją skompromituje. Sternheg nie żyje, a ona i tak nie może policji w niczym pomóc.

Spojrzała na ścienny zegar. Osiemnasta trzydzieści. Jeśli nie przespała półtorej doby – a nie powinna – Markus niedługo się zjawi, więc powinna jak najprędzej udać się do siebie. Odsunęła kołdrę i usłyszała jakiś brzęk. Okazało się, że to klucz przyszyty żółtą nicią do szpitalnej pościeli. Ostrożnie go oderwała i podeszła do wyjścia, przy którym stała szafa na ubranie. Nagle otworzyły się drzwi i w progu pojawił się mniej więcej pięćdziesięcioletni umundurowany policjant. Na jej widok drgnął zaskoczony i oblał się kawą z trzymanego w ręce kubka. Zaklął na głos, bo się poparzył gorącym napojem.

– Przepraszam – powiedział. – Nazywam się Kjell Fransson i byłem w willi, w której panią znaleźliśmy. Miło mi widzieć panią w lepszym stanie.

– Muszę wrócić do domu! – zawołała Wikman. – Gdzie ja jestem?

– W szpitalu, a ja jestem tu po to, żeby odwieźć panią do domu. Przedtem jednak muszę zadać pani kilka pytań. Proszę wrócić do łóżka.

Wikman chciała zaprotestować i wyjaśnić, że nie ma czasu, ale bała się wyjawić powód tego pośpiechu. Odwróciła się więc zrezygnowana, wróciła do łóżka i usiadła.

***

Fransson był już bardzo zmęczony, bo służbę pełnił prawie dobę. Obiecano mu, że ktoś go zmieni, ale nikt się nie zjawił. Pewnie o nim zapomnieli albo jego zmiennik nie dotarł do szpitala z powodu złej pogody. Przyciągnął krzesło i usiadł naprzeciwko bladej jak ściana dziewczyny.

– Nazywa się pani Lina Wikman, prawda?

– Tak.

– Raz na tydzień sprząta pani w willi państwa Sternhegów. Zgadza się?

Wikman skinęła głową.

– Czy wczoraj po wejściu do willi zauważyła pani coś szczególnego? Czy drzwi były zamknięte na klucz? Czy przed budynkiem stały jakieś samochody? A może ktoś przebywał w domu?

Wikman zastanawiała się przez chwilę nad odpowiedzią.

– Drzwi jak zwykle były zamknięte na klucz, a gdy weszłam do środka, system alarmowy był włączony. Nie wiem, czy przed budynkiem stały jakieś samochody. Śnieg sypał tak gęsto, że prawie nic przed sobą nie widziałam. Czy mężczyzna, którego znalazłam w łazience, to pan Sternheg?

– Tak.

– Czy mogę już iść?

Fransson nie wiedział, o co jeszcze spytać. Był zbyt zmęczony, a śledczy i tak znali jej adres, gdyby chcieli ją ponownie przesłuchać.

– Widzę, że znalazła pani klucz do szafy. W środku wisi ubranie, są też portfel i telefon. Proszę się ubrać, a ja przekażę naszej ekipie, że się pani obudziła i chce wrócić do domu. Trochę to potrwa, bo lekarz musi przygotować wypis.

***

Kiedy Fransson wyszedł z pokoju, Wikman otworzyła szafę i zaczęła szukać wzrokiem telefonu. Leżał obok pęku kluczy do mieszkania, zegarka i portfela. Sięgnęła po niego i serce zabiło jej mocniej, gdy spostrzegła, że bateria jest rozładowana. Spojrzała na zegarek, a gdy zobaczyła, która godzina, uświadomiła sobie, że nie zdąży do domu na umówione spotkanie. Nie było szans, żeby dotarła do Källtorp w ciągu pięciu minut. Telefon nie działał, ale nie chciała prosić nikogo o udostępnienie aparatu w obawie, że szukanie takiej osoby zabierze jej zbyt dużo czasu. Szybko się ubrała i doszła do wniosku, że jeśli się pospieszy, być może zdąży do domu przed wpół do ósmej.

Ostrożnie uchyliła drzwi i wyjrzała na korytarz.

Był pusty.

Piątek, 22 grudnia

Godzina 19.03

Komenda policji, plac Ernsta Fontella

Bergman siedziała przy biurku i myślała o Sternhegu. Oprócz tego, że został zamordowany, niewiele o nim wiedziała. Będzie musiała zebrać więcej informacji o jego życiu prywatnym, porozmawiać z żoną i odnaleźć córkę. W internecie znalazła mnóstwo wzmianek o jego firmie i o nim samym jako osobie publicznej. Niestety, były to tylko ogólnie znane fakty. W towarzystwie Sternheg uchodził za człowieka sukcesu, miał wielu znajomych, na każdym zdjęciu był uśmiechnięty. Widać było, że w swój wygląd inwestował sporo pieniędzy. Zęby miał białe i idealnie równe. Na każdej fotografii był opalony i elegancko ubrany. Ciekawe, jakim człowiekiem był prywatnie. Czy zawsze był taki poprawny i uśmiechnięty? Jaki był jako szef? Kiedy Nina rozmawiała z jego asystentką, odniosła wrażenie, że Brandt wypowiadała się o nim z dużym szacunkiem. Istnieje jednak zasadnicza różnica między szacunkiem dla szefa a strachem przed nim. Trzeba będzie sprawdzić, czy na gładkim wizerunku Sternhega nie istnieje jakaś rysa, jeśli w ogóle jest to możliwe. Jego medialne oblicze nie pasowało do okoliczności, w których został zabity. Ktoś zamordował go w stanie furii. Po rozmowie z Hansénem była tego bardziej niż pewna. Patolog doliczył się pięćdziesięciu trzech śladów po uderzeniach młotkiem. Wszystkie zostały zadane w plecy i w tył głowy. Ani na dłoniach, ani na rękach ofiary nie stwierdzono śladów wskazujących na to, że Sternheg się bronił. Prawdopodobnie został zaskoczony od tyłu. Sama widziała na sedesie i kabinie prysznicowej krwawe odciski dłoni. Po otrzymaniu pierwszych uderzeń prawdopodobnie próbował się utrzymać na nogach, ale spadły na niego kolejne ciosy. Bity był także wtedy, gdy martwy leżał na podłodze. Sprawca chciał się prawdopodobnie upewnić, że ofiara jego ataku już nie wstanie. Hansén znalazł na nadgarstkach, kostkach i na szyi denata słabe siniaki, ale nie umiał ich skomentować, ponieważ technicy nie znaleźli na miejscu zbrodni niczego, co pomogłoby powiązać je z napadem. Na podłodze w łazience zabezpieczyli jedynie młotek, a poza sypialnią nie stwierdzili żadnych śladów krwi.

Bergman sięgnęła w zamyśleniu po telefon i zadzwoniła do Hanséna. Myślała, że już skończył pracę i poszedł do domu, ale ku jej zdziwieniu odebrał.

– Cieszę się, że odebrałeś – zaczęła. – Dzwonię w sprawie Sternhega. Wspomniałeś, że na nadgarstkach, kostkach nóg i szyi znaleźliście siniaki. W jego sypialni widzieliśmy gadżety erotyczne, takie jak łańcuchy, skórzane paski i tak dalej. Czy twoim zdaniem mogą mieć coś wspólnego z siniakami?

Hansén zastanawiał się przez chwilę nad odpowiedzią.

– Nie można tego wykluczyć. To jest jakieś wyjaśnienie.

– Kiedy, twoim zdaniem, te siniaki powstały? Orientacyjnie.

– Najwcześniej na dobę przed zgonem, ale równie dobrze mogły się tam pojawić na kilka godzin przed śmiercią. Trudno to dokładnie określić, więc traktuj to jako przypuszczenie.

– Dzięki. Tylko tyle chciałam wiedzieć.

Trochę zdezorientowana odłożyła telefon na biurko. Wyglądało na to, że Sternheg lubił zabawy erotyczne i nocą ze środy na czwartek ktoś go związał. Tak to mogło wyglądać, pod warunkiem że jej teoria i przypuszczenia Hanséna są prawdziwe. Kto go związał? Na pewno nie jego żona, bo przebywała wtedy na Gran Canarii.

***

Ann-Kristin Sternheg miała wylądować na lotnisku Landvetter o trzeciej w nocy. Bergman zamierzała po nią pojechać. Zastanawiała się, czy nie pójść do domu, żeby się kilka godzin przespać. Wstała z krzesła i zaczęła zbierać papiery z biurka. Po chwili ktoś zapukał do drzwi i do pokoju zajrzał Johansson.

– Wychodzisz? – spytał.

– Nie. Wejdź i usiądź.

Bergman wskazała mu krzesło i usiadła na swoim fotelu za biurkiem.

– Przed chwilą dzwonił Fransson.

Bergman uniosła brwi.

– To ten funkcjonariusz, który dziś rano odwiózł Wikman do szpitala.

– Załapałam. Mów dalej.

– Pół godziny temu odzyskała przytomność. Zeznała, że kiedy przyszła do willi, drzwi były zamknięte na klucz, a system alarmowy włączony.

– Co jeszcze?

– Kiedy Fransson poszedł po pielęgniarkę, Wikman wymknęła się z pokoju. Fransson powiedział, że wyglądała na przestraszoną i chciała jak najszybciej wrócić do domu.

– Musimy ją dokładnie przesłuchać, ale poczekamy z tym do jutra.

– Odnalazłem córkę Sternhega – kontynuował Johansson. – Nazywa się Cecilia Svensson. Kiedy do niej zadzwoniłem z informacją o śmierci ojca, zareagowała tak, jakby była otępiała. Cóż, ludzie różnie reagują na wieść o śmierci bliskich. Właściwie powinienem był do niej pojechać i przekazać jej tę wiadomość osobiście, ale pomyślałem o mediach. Nie chciałem, żeby dowiedziała się o tym z gazet albo z telewizji. Svensson mieszka w Gamlestaden, jestem z nią umówiony jutro przed południem. A teraz, jeśli mnie już nie potrzebujesz, pojadę do domu.

– Chciałabym cię poprosić, żebyś jeszcze coś sprawdził – odparła Bergman i opowiedziała o swojej rozmowie z Hansénem.

– Wynika z tego, że podczas nieobecności żony Sternheg zabawiał się w nietypowy sposób.

– Na to wygląda. Sprawdź, czy w mieście działają jakieś kluby oferujące tego rodzaju rozrywkę i kim są ludzie, którzy coś takiego robią.

– Zajmę się tym jutro rano. A czy udało ci się skontaktować z Malin?

– Zupełnie o tym zapomniałam – odparła zgodnie z prawdą Bergman.

– W takim razie spróbuję jeszcze raz. Pamiętasz jej numer telefonu?

Johansson wyjął telefon, wszedł w kontakty i wyszukał numer Skogsby. Bergman wpisała go do swoich kontaktów.

– Malin nie ma telefonu stacjonarnego?

– Nie, to numer jej komórki. Ma też aparat służbowy, ale ten numer na pewno masz.

Bergman wybrała numer służbowy, ale Skogsby nie odbierała, a gdy po siódmym sygnale włączyła się automatyczna sekretarka, Bergman się nagrała. Poprosiła Malin, żeby oddzwoniła, i dodała, że sprawa jest pilna.

– Przykro mi, ale nie odebrała.

– Zaczynam się o nią niepokoić. Wybrałem się do niej dziś wieczorem i zadzwoniłem do drzwi, ale albo nie było jej w domu, albo nie chciała otworzyć. A jeśli coś jej się stało? Może tam leży i potrzebuje pomocy?

– Pojedź tam jeszcze raz w drodze do domu i sprawdź. Jeśli nie otworzy albo nie oddzwoni, jutro rano zjawimy się tam ze ślusarzem.

***

Kiedy Johansson wyszedł z pokoju, Bergman poczuła wyrzuty sumienia. Powinna była od razu zadeklarować, że też pojedzie do Malin, ale nie mogła tego zrobić, bo na jutrzejszy wieczór zaprosiła swoje najlepsze przyjaciółki, Ewę i Helene. Przyjdzie też Adam i jego ojciec, Karl-Erik Hedén. Nie mogła się już doczekać, kiedy ich wszystkich zobaczy. Zwłaszcza Adama: artystę, niezwykłego mężczyznę, który był tak inny niż ona. Dzięki dobremu humorowi i dystansowi wobec nudnych aspektów życia Adam wkradł się do jej od wielu lat niedostępnego serca. Nie zamierzała odwoływać jutrzejszego spotkania, zwłaszcza teraz, gdy pogoda się poprawiła i drogi znowu stały się przejezdne.

Od południa miała być na urlopie. Wzięła go, by zrobić zakupy, poszukać prezentów, posprzątać dom i ubrać przyniesioną poprzedniego dnia choinkę. Kupiła też jemiołę, świece adwentowe, kilka świątecznych mikołajków, bombki choinkowe i inne ozdoby, które zamierzała powiesić na drzewku. W stojących w piwnicy kartonach miała ich sporo, ale były już stare, bo przez ostanie lata nie obchodziła świąt. Spojrzała na zegarek i stwierdziła, że jest już po dziesiątej. Przypomniało jej się, że miała zadzwonić do Andersa. Postanowiła zrobić to od razu.

– Cześć, jak leci?

– W obecnych okolicznościach całkiem nieźle. A co u ciebie?

– Nie mogę się pogodzić z tym, co zrobił tata, i wciąż do mnie nie dociera, że mamy przyrodnią siostrę. Próbowałam czegoś się o niej dowiedzieć, ale obie z matką mają tak popularne imiona i nazwiska, że dałam sobie spokój.

– Mama nie stawi się na spotkaniu w sprawie podziału spadku.

– Dobrze ją rozumiem, ale wcale mnie nie zdziwi, jeśli w ostatniej chwili zmieni zdanie. Na pewno ją ciekawi, co to za kobiety. Tak jak mnie, chociaż trudno mi się do tego przyznać.

Anders roześmiał się głośno.

– Mnie też to interesuje, ale musimy wytrzymać do następnego tygodnia. Co w pracy? Kiedy będziesz mogła się do nas wyrwać? Przyjdziesz na wigilijny obiad czy mamy się ciebie spodziewać później?

– Z obiadu muszę zrezygnować już teraz, ale na pewno wpadnę między piątą a szóstą wieczorem.

– Przyjedź, o której będziesz mogła. Nigdy nie wiadomo, kiedy się zjawi Święty Mikołaj.

– W swoim worku na pewno nie ma dla mnie zbyt wielu prezentów. Jak będę do was wyjeżdżać, zadzwonię.

Bergman westchnęła i się rozłączyła. Po tej rozmowie wyrzuty sumienia dręczyły ją jeszcze bardziej niż przed chwilą, bo naprawdę się cieszyła, że odnowiła kontakt z bratem, który zaprosił ją na Wigilię. Nie chciała zmarnować tej szansy. Uporządkowała papiery na biurku, ubrała się, włożyła do kieszeni telefon i zgasiła lampki. Postanowiła pojechać do domu, zanim znowu coś jej wyskoczy i będzie musiała zostać dłużej. Wystarczy, że przez cały dzień miała na głowie sporo spraw, i tych prywatnych, i tych zawodowych.

Sobota, 23 grudnia

Godzina 05.37

Komenda policji, plac Ernsta Fontella

Bergman była naprawdę poirytowana. Poprzedniego dnia wróciła po pracy do domu, odgrzała jedzenie, włączyła telewizor i przez pół godziny skakała po kanałach. Miała nadzieję, że przed wyjazdem na lotnisko Landvetter zacznie przygotowania do świąt, ale szybko doszła do wniosku, że lepiej będzie się trochę przespać. Ustawiła budzik w telefonie na kwadrans po drugiej i położyła się w ubraniu na łóżku. Po przebudzeniu będzie miała czterdzieści pięć minut, żeby się odświeżyć i dojechać na lotnisko.

Kilka minut przed trzecią stała w hali przylotów z tabliczką z napisem „Ann-Kristin Sternheg”. Kwadrans po trzeciej zjawili się pierwsi opaleni pasażerowie z walizkami. Po czwartej uznała, że Sternheg tym samolotem nie przyleciała, więc niewyspana i zniecierpliwiona zwróciła się o pomoc do Straży Granicznej. Okazało się, że na liście pasażerów żadna pani Sternheg nie figuruje.

O wpół do piątej opuściła teren lotniska, a ponieważ do domu nie było sensu wracać, wpadła do całodobowej kawiarni w Hadze i zamówiła na śniadanie jajecznicę na bekonie. Tuż po wpół do szóstej weszła do swojego pokoju na komendzie i odszukała trzy numery telefonów Ann-Kristin Sternheg. Kobieta odebrała po trzecim sygnale i przeprosiła ją za swoją niefrasobliwość. Wyjaśniła, że w ostatniej chwili zmieniła plany i zdecydowała się nie wracać do Szwecji zaplanowanym lotem. Poszła spać, ale nie zadzwoniła do Bergman w środku nocy, żeby nie zakłócać jej spokoju. Na końcu poinformowała policjantkę, że przyleci na Landvetter kwadrans po siedemnastej. Bergman z trudem nad sobą panowała, czuła, jak ogarnia ją złość. Nie mogła zrozumieć, dlaczego Sternheg zachowała się tak nieodpowiedzialnie. Gdyby zadzwoniła i uprzedziła, że przyleci później, oszczędziłaby jej niepotrzebnego wyjazdu na lotnisko i czekania na samolot. Opanowała jednak emocje i poprosiła, żeby przed wejściem do samolotu Sternheg do niej zadzwoniła i potwierdziła godzinę przylotu. Po rozmowie doszła do wniosku, że siedemnasta to niezbyt szczęśliwa pora, bo o dziewiętnastej mają przyjść goście. Do tego czasu musi zrobić zakupy, ubrać choinkę i zadbać o siebie.

Ciężko westchnęła i poszła do automatu po kawę. Napój miał okropny smak, ale potrzebowała kofeiny, żeby się pobudzić do życia. Idąc korytarzem, zauważyła, że u Johanssona pali się światło. Drzwi były uchylone, więc nalała drugi kubek kawy i weszła do jego pokoju.

– Siadaj – powiedział policjant, gdy stanęła w progu.

Bergman zajęła stojące przed biurkiem krzesło i podała Johanssonowi kubek parującego napoju. Przez chwilę popijali w milczeniu. W końcu Bergman przerwała milczenie:

– Co z Malin? Byłeś u niej wczoraj w domu?

Johansson pokręcił w milczeniu głową.

– Jest jeszcze wcześnie, ale jeśli uważasz, że to wskazane, za dwie godziny możemy pojechać do niej ze ślusarzem – zaproponowała.

– Uważam to za konieczne. Bardzo się niepokoję. Takie zachowanie jest do niej niepodobne.

Johansson umilkł i spojrzał na ekran monitora.

– Co teraz robisz? – spytała Bergman.

– Czytam o tak zwanym soft bondage, czyli wiązaniu rąk w czasie uprawiania seksu. I o BDSM, czyli sadomasochistycznym wariancie soft bondage. BDSM stanowi jego bardziej zaawansowany wariant, bo w przeciwieństwie do soft bondage chodzi w nim o zadawanie bólu. – Johansson zrobił pauzę, uśmiechnął się i kontynuował: – W naszej pracy mamy do czynienia z wieloma ciekawymi rzeczami, o których nie uczą w szkołach policyjnych. Mogę cię zapewnić, że w internecie można znaleźć na ten temat sporo informacji. Przysuń się, coś ci pokażę.

– A znalazłeś jakieś kluby, które prowadzą taką działalność w Göteborgu i okolicy?

– Jeszcze nie, ale obejrzyj tę prezentację.

Bergman spojrzała zaciekawiona na wyświetloną stronę.

– Komu sprawia przyjemność to, że jest wiązany i poniżany? Trudno mi sobie wyobrazić, że takie praktyki mogą dać komuś seksualnego kopa. Poza tym to boli.

Johansson, który przeglądał kolejne strony, pokręcił głową.

– Wszyscy się czymś różnimy. Moich upodobań wolałbym ci nie zdradzać.

– Poczekaj – przerwała mu Bergman. – Cofnij, pokaż poprzednie zdjęcie.

Z początku myślała, że jej się przywidziało, ale Johansson zobaczył to samo.

– To chyba Malin! – zawołała. – A może ta kobieta jest do niej tylko podobna? Powiększ obraz.

Johansson skopiował zdjęcie, przeniósł je do Photoshopa i powiększył.

– Wiedziałeś o tym? – spytała Bergman.

– Nie miałem pojęcia. Myślałem, że dobrze ją znam, ale chyba się myliłem.

– Najlepiej będzie, jeśli zachowamy to dla siebie, bo inaczej nie dadzą jej w pracy spokoju.

– Coś mi się tu nie zgadza – odparł Johansson i jeszcze bardziej powiększył zdjęcie. – Widzisz? – spytał, wskazując palcem na ekran. – To zwykły fotomontaż. Jakiś bydlak skopiował jej twarz i połączył z ciałem innej osoby.

– Zamknij komputer – poleciła mu Bergman. – Nie będziemy dłużej czekać, tylko od razu do niej pojedziemy. Powiadomię ślusarza, żeby się stawił bezpośrednio na miejscu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki