Trudi Canavan

Kapłanka w bieli

ERA PIĘCIORGA

Tom 1

Przełożył

Piotr W. Cholewa

Tytuł oryginału: Priestess of the White. Age of the Five: Book One

Copyright © 2005 by Trudi Canavan. All rights reserved

Copyright © for the Polish translation by piotr w. Cholewa, 2009

Copyright © for the Polish edition by WYDAWNICTWO GALERIA KSIĄŻKI, 2009

Autor ilustracji

STEVE STONE

Projekt układu typograficznego

ROBERT OLEŚ / d2d.pl

Redakcja

MAŁGORZATA UZAROWICZ / d2d.pl

Korekta

MAGDALENA KĘDZIERSKA / d2d.pl

ANNA WOŚ / d2d.pl

ISBN: 978-83-62170-75-3

Wydawca: WYDAWNICTWO GALERIA KSIĄŻKI

www.galeriaksiazki.pl

biuro@galeriaksiazki.pl

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Mojej babci, która kocha opowiadać bajki

PODZIĘKOWANIA

Wielkie dzięki dla:

„Dwóch Paulów” i Fran Bryson, którzy przeczytali najpierwszy z pierwszych szkiców. Także dla Jennifer Fallon, Russella Kirkpatricka, Glendy Larke, Fiony McLennan, Elli McCay i Tessy Kum za cenne uwagi. Dla wszystkich czytelników, a zwłaszcza moich przyjaciół z Voyager Online. I wreszcie dla Stephanie Smith i zespołu Voyagera.

PROLOG

Auraya przestąpiła zwalony pień, uważając, by szelest zeschłych liści albo trzask łamanej gałązki nie zdradził jej obecności. Lekki nacisk na krtań ostrzegł ją i obejrzała się – skraj taula zaczepił o korę. Uwolniła go i ostrożnie zrobiła kolejny krok.

Jej cel poruszył się i dziewczyna zamarła.

Przecież nie mógł mnie słyszeć, powiedziała sobie w myślach. Nie wydałam żadnego dźwięku.

Wstrzymała oddech, kiedy mężczyzna wstał i spojrzał w omszałe konary starego drzewa garpa. Liście rzucały plamy cienia na jego kamizelkę tkacza snów. Po chwili znowu przykucnął i wrócił do badania poszycia.

Auraya zrobiła trzy kolejne ciche kroki.

– Wcześnie dziś przychodzisz, Aurayo.

Westchnęła zniechęcona i podeszła do niego, tupiąc głośno. Pewnego dnia go zaskoczę, przysięgła sobie w duchu.

– Mama wzięła wieczorem dużą dawkę. Będzie spała do późna.

Leiard podniósł kawałek kory, potem z kieszeni kamizelki wyjął krótki nożyk, wsunął ostrze w szczelinę i przekręcił, odsłaniając wewnątrz małe czerwone ziarenka.

– Co to takiego? – spytała zaintrygowana.

Wprawdzie Leiard już od lat uczył ją wszystkiego o lesie, ale zawsze było coś nowego, co mogła poznać.

– To nasiona drzewa garpa. – Wysypał je i rozsunął na dłoni. – Przyspieszają bicie serca i zapobiegają usypianiu. Używają ich kurierzy w dalekich podróżach, żołnierze i uczeni, by odpędzić sen, a także...

Umilkł nagle, wyprostował się i popatrzył w głąb lasu. W oddali Auraya usłyszała trzask drewna. Spojrzała między drzewa. Czy to ojciec przybywał, by zabrać ją do domu? A może kapłan Avorim? Zakazał jej rozmawiać z tkaczami snów, a ona lubiła w sekrecie mu się sprzeciwiać, ale pozwolić się przyłapać w towarzystwie Leiarda to całkiem inna sprawa.

Odstąpiła o krok.

– Zostań na miejscu.

Auraya znieruchomiała, zaskoczona tonem jego głosu. Słysząc kroki, obejrzała się i zobaczyła dwóch mężczyzn. Byli krępi, ubrani w twarde skórzane kamizele. Twarze pokrywały im czarne wiry i smugi.

Dunwayczycy, odgadła.

– Nie odzywaj się – mruknął Leiard. – Ja będę rozmawiał.

Obcy zauważyli ich. Kiedy skierowali się w ich stronę, spostrzegła, że obaj trzymają nagie miecze. Leiard stał w miejscu. Dunwayczycy zatrzymali się o kilka kroków przed nim.

– Tkaczu snów – odezwał się jeden z nich. – Czy w lesie jest więcej ludzi?

– Nie wiem – odparł Leiard. – Las jest duży, a ludzie rzadko tu przychodzą.

Wojownik skinął mieczem w stronę wioski.

– Chodźcie z nami.

Leiard nie dyskutował ani nie prosił o wyjaśnienia.

– Nie zapytasz, co się dzieje? – szepnęła Auraya.

– Nie – odrzekł. – Przekonamy się już niedługo.

Oralyn była największą wioską w północno-zachodniej Hani, ale Auraya usłyszała narzekania przybyszów, że nie jest zbyt duża. Zbudowana na szczycie wzgórza, wznosiła się nad okolicznymi polami i lasem. Ponad domami wyrastała kamienna świątynia, a całą wioskę otaczał stary mur. Bramę usunięto pół wieku temu, pozostawiając bezkształtne grudy rdzy w miejscach, gdzie kiedyś były zawiasy.

Dunwayscy wojownicy krążyli wzdłuż muru, a na otaczających go polach nie było robotników. Aurayę i Leiarda odprowadzono pustymi ulicami do świątyni i wpuszczono do wnętrza. Mieszkańcy wioski tłoczyli się w głównej sali. Niektórzy z młodszych mężczyzn nosili bandaże. Auraya usłyszała, że ktoś woła ją po imieniu, spostrzegła swoich rodziców i podbiegła do nich.

– Żyjesz... dzięki bogom – powiedziała matka, tuląc Aurayę do siebie.

– Co się dzieje?

Matka znowu osunęła się na podłogę.

– Ci obcy kazali nam tu przyjść – wyjaśniła. – Chociaż twój ojciec mówił im, że jestem chora.

Auraya rozwiązała sznurki taula, złożyła go i usiadła na nim.

– Wytłumaczyli dlaczego?

– Nie – odpowiedział ojciec. – Ale nie sądzę, żeby chcieli nam zrobić krzywdę. Niektórzy z naszych próbowali walczyć z wojownikami, kiedy kapłan Avorim przegrał, i żaden nie został zabity.

Aurai nie zaskoczyła porażka Avorima. Wprawdzie wszyscy kapłani byli Obdarzeni, ale nie wszyscy byli potężnymi czarownikami. Auraya podejrzewała, że niektórzy farmerzy mają większe zdolności magiczne niż Avorim.

Leiard przystanął przy jednym z rannych.

– Czy chcesz, żebym to obejrzał? – zapytał cicho.

Mężczyzna otworzył usta, by odpowiedzieć, ale zamarł, gdy obok stanęła okryta bielą postać. Popatrzył na Avorima i wolno pokręcił głową.

Leiard wyprostował się i spojrzał na kapłana. Choć Avorim nie był tak wysoki jak Leiard, jednak miał autorytet. Auraya czuła mocniejsze bicie serca, gdy obaj mierzyli się wzrokiem. Po chwili Leiard skłonił się i odszedł.

Głupcy, myślała. Mógłby przynajmniej ukoić ból... Czy to ważne, że nie czci bogów? Więcej wie o uzdrawianiu niż ktokolwiek tutaj.

Rozumiała jednak, że sytuacja nie jest taka prosta. Cyrklianie i tkacze snów zawsze się nienawidzili. Cyrklianie nienawidzili tkaczy snów, ponieważ ci nie czcili ich bogów. Tkacze snów nienawidzili bogów, gdyż ci zabili ich przywódcę, Mirara. Tak przynajmniej twierdził kapłan Avorim, choć Auraya nigdy nie słyszała, by coś takiego mówił Leiard.

Metaliczny brzęk zabrzmiał echem w całej świątyni. Wszystkie głowy odwróciły się w stronę wrót, które otworzyły się z wolna. Wkroczyli dwaj wojownicy Dunwayczyków. Jeden z nich miał linie wytatuowane w poprzek czoła, co nadawało jego twarzy wyraz wiecznego niezadowolenia.

Serce Aurai zamarło, gdy rozpoznała wzór. To ich przywódca. Leiard opisał mi kiedyś te tatuaże.

Obok szedł mężczyzna w ciemnoniebieskiej szacie, z twarzą pokrytą promieniującymi liniami.

A to ich czarownik.

Obaj rozejrzeli się po sali.

– Kto dowodzi w tej wiosce? – zapytał przywódca Dunwayczyków.

Wójt wioski, tłusty kupiec imieniem Qurin, wystąpił nerwowo naprzód.

– Ja.

– Jakie jest twoje imię i ranga?

– Qurin, wójt Oralyn.

Dunwayski przywódca zmierzył pulchnego mężczyznę wzrokiem.

– Ja jestem Bal, talm Mirrim, ka-lem Leven-ark.

Aurai przypomniały się nauki Leiarda. „Talm” to tytuł związany z własnością ziemską. „Ka-lem” było wysokim stopniem wojskowym. Powinno się łączyć z nazwą któregoś z dwudziestu jeden wojowniczych klanów, ale „Leven-ark” nic jej nie mówiło.

– To jest Sen – mówił dalej Bal, wskazując skinieniem czarownika. – Wojownik ognia Leven-ark. Macie ze sobą kapłana. – Spojrzał na Avorima. – Podejdź tu i podaj swoje imię.

Avorim podszedł i stanął obok wójta.

– Jestem Avorim, kapłan – oznajmił, a zmarszczki na jego twarzy stężały w wyrazie pogardy. – Dlaczego napadliście na naszą wioskę? Uwolnijcie nas natychmiast!

Auraya stłumiła jęk. Nie można w taki sposób zwracać się do Dunwayczyka, a zwłaszcza Dunwayczyka, który właśnie wziął wszystkich mieszkańców wioski na zakładników.

Bal nie przejął się żądaniem kapłana.

– Chodźcie ze mną.

Odwrócił się na pięcie. Qurin zerknął żałośnie na Avorima, który położył mu dłoń na ramieniu, próbując dodać otuchy. Obaj wyszli za Balem ze świątyni.

Gdy tylko wrota się zamknęły, uwięzieni zaczęli snuć domysły. Mimo że wioska leżała niedaleko Dunwayu, niewiele wiedzieli o sąsiedniej krainie. Nie musieli. Góry dzielące oba kraje były niemal nie do przebycia, więc handel odbywał się albo drogą morską, albo przez przełęcz daleko na południu.

Myśl o tym, co Qurin i Avorim mogą jeszcze powiedzieć, żeby rozzłościć Bala, wzbudziła u Aurai dreszcz lęku. Wątpiła, by ktokolwiek w wiosce, oprócz Leiarda, dostatecznie poznał Dunwayczyków, by wynegocjować jakieś wyjście z tej sytuacji. Jednak Avorim nigdy nie pozwoli, by tkacz snów ich reprezentował.

Wróciła pamięcią do dnia, kiedy pierwszy raz spotkała Leiarda, prawie pięć lat temu. Jej rodzina przeprowadziła się na wieś w nadziei, że czyste powietrze i spokój pomogą chorej matce. Nie pomogły. Auraya słyszała, że tkacze snów są dobrymi uzdrowicielami, więc odszukała Leiarda i śmiało poprosiła go, by leczył jej matkę.

Od tego czasu odwiedzała go co kilka dni. Miała mnóstwo pytań na temat świata – pytań, na które nikt nie potrafił jej odpowiedzieć. Kapłan Avorim opowiadał tylko o bogach, ale był zbyt słaby, by nauczyć ją jakichś magicznych Darów. Wiedziała, że Leiard jest magicznie silny, bo nigdy nie brakło mu Darów, których ją uczył.

Chociaż nie lubiła Avorima, rozumiała jednak, że cyrkliańskich zwyczajów powinna się uczyć od cyrkliańskiego kapłana. Uwielbiała rytuały i modlitwy, historię i prawa... Uważała, że sprzyja jej szczęście, gdyż może żyć w czasach, którym bogowie zesłali pokój i dobrobyt.

Gdybym została kapłanką, byłabym o wiele lepsza od niego, myślała. Ale to się nie zdarzy. Dopóki mama choruje, będę jej potrzebna; muszę tu zostać i się o nią troszczyć.

Otworzenie wrót świątyni przerwało ten ciąg myśli. Qurin i Avorim weszli do środka, a więźniowie otoczyli ich ciasno.

– Wszystko wskazuje na to, że ci ludzie próbują powstrzymać planowane przymierze między Dunwayem i Hanią – oznajmił Qurin.

Avorim przytaknął.

– Jak wiecie, Biali od lat starali się doprowadzić do przymierza z Dunwayczykami. Teraz wreszcie odnieśli sukces, ponieważ umarł podejrzliwy stary I-Orm, a władzę objął jego rozsądniejszy syn, I-Portak.

– To dlaczego tu przyszli? – zapytał ktoś.

– Żeby powstrzymać zawarcie traktatu. Kazali mi nawiązać kontakt z Białymi, by mogli przekazać swoje żądania. Uczyniłem to i... i rozmawiałem z samym Juranem.

Auraya usłyszała kilka syknięć. Rzadko się zdarzało, by kapłani rozmawiali telepatycznie z jednym z Wybrańców Bogów, czworga przywódców cyrklian, znanych jako Biali. Na policzkach Avorima pojawiły się dwie plamy czerwieni.

– Co powiedział? – spytał wioskowy piekarz.

Kapłan zawahał się...

– Martwi się o nas i zrobi, co tylko możliwe.

– To znaczy co?

– Nie mówił. Pewnie najpierw porozmawia z I-Portakiem.

Padły kolejne pytania. Avorim podniósł głos:

– Dunwayczycy nie chcą wojny z Hanią. Wyraźnie dali nam to do zrozumienia. W końcu wystąpić przeciwko Białym, to jak wystąpić przeciw bogom. Nie wiem, ile czasu tu pozostaniemy. Ale musimy być gotowi, by zaczekać jeszcze kilka dni.

Pytania wróciły do kwestii praktycznych. Auraya zauważyła, że Leiard marszczy czoło z niepokojem i obawą. Czego się boi? Czyżby nie wierzył, że Biali zdołają nas uratować?

Auraya śniła. Szła długim korytarzem o ścianach zastawionych zwojami i tabliczkami. Wyglądały na ciekawe, ale nie zwracała na nie uwagi. Wiedziała, że nie znajdzie w nich tego, co potrzebne. Coś pchało ją naprzód; w końcu weszła do niedużego, okrągłego pokoju. W środku na postumencie leżał wielki zwój. Rozwinął się i Auraya spojrzała na tekst.

Przebudziła się i usiadła wyprostowana. Serce biło jej mocno. W świątyni panowała cisza, jeśli nie liczyć zwykłych odgłosów śpiących ludzi. Rozejrzała się i zauważyła w kącie pogrążonego we śnie Leiarda.

Czy to on przesłał jej ten sen? Jeśli tak, to naruszył prawo, którego złamanie karane było śmiercią.

Ale czy to ważne, skoro i tak wszyscy mamy zginąć?

Auraya otuliła się taulem i zastanowiła nad swoim snem. Dlaczego nagle była pewna, że wioska jest skazana na zagładę?

Na zwoju znajdował się tylko jeden akapit:

„Leven-ark” oznacza po dunwaysku „porzucającego honor”. Określa wojownika, który odrzucił wszelkie nakazy honoru i obowiązku, by być w stanie walczyć o sprawę ideologicznie lub moralnie słuszną.

Dla Aurai było niepojęte, że dunwayski wojownik decyduje się na pohańbienie swojego klanu, biorąc na zakładników nieuzbrojonych wieśniaków albo mordując bezbronnych ludzi. Teraz zrozumiała. Ci Dunwayczycy nie dbali już o honor. Nie cofną się przed niczym, nawet przed rzezią mieszkańców wsi.

Biali posiadają potężne Dary i łatwo pokonają Dunwayczyków w walce. Jednak zanim Biali ich zwyciężą, Dunwayczycy mogą pozabijać jeńców. Natomiast gdyby Biali ustąpili żądaniom Dunwayczyków, inni mogliby ich naśladować. O wiele więcej Hanijczyków czekałoby uwięzienie i groźba śmierci.

Biali nie ustąpią, pomyślała. Wybiorą raczej śmierć niektórych lub wszystkich z nas, niż ryzyko, że kolejne wioski staną się zakładnikami.

Auraya potrząsnęła głową. Dlaczego Leiard przesłał mi ten sen? Przecież nie dręczyłby mnie prawdą, gdybym nic nie mogła na nią poradzić...

Raz jeszcze pomyślała o informacji na zwoju. „Leven-ark”. „Odrzucił wszelkie nakazy honoru”. Jak można to wykorzystać?

Przez resztę nocy nie udało się jej zasnąć. Zastanawiała się. Dopiero kiedy do wnętrza zaczął się sączyć blask świtu, znalazła rozwiązanie.

Po kilku dniach ludzie stali się drażliwi, a stęchłe powietrze ciężkie od niemiłych zapachów. Kiedy kapłan Avorim nie rozstrzygał kłótni między uwięzionymi, starał się dodawać im odwagi. Codziennie wygłaszał parę kazań. Dzisiaj opowiedział o mrocznych czasach sprzed Wojny Bogów, kiedy światem rządził chaos.

– Kapłanie... – odezwał się jakiś chłopiec, gdy opowieść dobiegła końca.

– Tak?

– Dlaczego bogowie nie zabiją Dunwayczyków?

Avorim uśmiechnął się.

– Bogowie to istoty czysto magiczne. Aby wpływać na ten świat, muszą działać za pośrednictwem ludzi. Dlatego właśnie mają Białych. Oni są rękami, oczami i głosami bogów.

– A dlaczego nie dali ci mocy, żebyś mógł zabić Dunwayczyków?

– Ponieważ istnieją lepsze niż zabijanie sposoby rozwiązywania problemów. Dunwayczycy... – Głos kapłana ucichł. Avorim wpatrzył się w jakiś odległy punkt, po czym uśmiechnął się. – Przybyła Mairae z Białych – oznajmił.

Auraya poczuła mrowienie w żołądku. Ktoś z Białych zjawił się tutaj, w Oralyn! Ale jej podniecenie zgasło, gdy otworzyły się wrota świątyni. Do środka wszedł Bal w otoczeniu kilku wojowników i jego czarownik Sen.

– Kapłanie Avorim. Qurinie. Chodźcie.

Avorim i Qurin wyszli za nim. Sen pozostał wewnątrz. Zmarszczka na czole zniekształciła linie tatuażu na jego twarzy. Wskazał na Ralama, ojca kowala.

– Ty. Chodź.

Starzec wstał i niepewnie zbliżył się do czarownika, powłócząc nogą, złamaną przed laty i krzywo zrośniętą.

Ma być ofiarą, domyśliła się Auraya. Serce biło jej szybko, kiedy ruszyła naprzód. Jej plan opierał się na tym, że niezależnie od intencji, Dunwayczycy niechętnie będą łamać swe obyczaje.

Stanęła przed Ralamem.

– Według nakazów Lore – powiedziała – żądam prawa zajęcia miejsca tego człowieka.

Czarownik zamrugał zdziwiony. Zerknął na wojowników strzegących drzwi i rzucił coś po dunwaysku, lekceważąco wskazując ją ręką.

– Wiem, że mnie zrozumiałeś – oświadczyła. Podeszła bliżej i stanęła o krok przed nim. – Tak samo jak twoi bracia wojownicy. Żądam prawa zajęcia miejsca tego człowieka.

Serce waliło jej jak młotem. Głosy przywoływały ją, mówiły, by odstąpiła. Starzec pociągnął ją za rękę.

– Daj spokój, dziewczyno. Ja pójdę.

– Nie. – Spojrzała w twarz Sena. – Weźmiecie mnie?

Czarownik zmrużył oczy.

– Czy taki jest twój wybór?

– Tak.

– Chodź ze mną.

Ktoś wykrzyczał jej imię i Auraya przygryzła wargę, kiedy rozpoznała głos matki. Opierając się chęci spojrzenia za siebie, wyszła za Dunwayczykami ze świątyni.

Na zewnątrz Aurayę zaczęła opuszczać odwaga. Zobaczyła dunwayskich wojowników stojących półkolem przy wyrwie w murze wioski. Ostrza włóczni migotały w promieniach popołudniowego słońca. Nigdzie nie było Qurina ani kapłana Avorima.

Spomiędzy wojowników wyszedł Bal. Ujrzał Aurayę, zmarszczył brwi i powiedział coś we własnej mowie.

– Zaproponowała siebie w zamian – odparł Sen po hanijsku.

– Czemu nie odmówiłeś?

– Znała słowa rytuału. Honor nakazywał...

Bal zmrużył oczy.

– Jesteśmy Leven-ark. Odrzuciliśmy honor. Weź...

Ktoś krzyknął ostrzegawczo i wszyscy się obejrzeli. W wyrwie muru stała kapłanka.

Była piękna. Złociste włosy miała ułożone w wyszukaną fryzurę, a jej duże niebieskie oczy obserwowały ich spokojnie. Auraya zapomniała o wszystkim prócz faktu, że oto może oglądać Mairae z Białych. Po chwili Sen objął jej nadgarstek żelaznym uściskiem i pociągnął za Balem, który maszerował już w stronę nowo przybyłej.

– Zostań tam albo ona zginie – warknął przywódca Dunwayczyków.

Mairae przyjrzała mu się uważnie.

– Balu, talmie Mirrim, ka-lemie Leven-ark, dlaczego uwięziłeś mieszkańców Oralyn?

– Czy wasz kapłan nie wytłumaczył? Żądamy, żebyście wycofali się z przymierza z Dunwayem. Jeśli nie, zabijemy tych wieśniaków.

– I-Portak nie sankcjonuje działań, które podjęliście.

– Nie zgadzamy się z wami oraz z I-Portakiem.

Mairae skinęła głową.

– Dlaczego nie chcecie dopuścić do przymierza, skoro bogowie pragną, by nasze krainy były zjednoczone?

– Nie nakazali, by Dunway był rządzony przez Białych, a jedynie byśmy byli sprzymierzeńcami.

– Nie chcemy wami rządzić.

– Dlaczego zatem żądacie władzy nad naszymi wojskami?

– Nie żądamy. Wasza armia jest i zawsze pozostanie dowodzona przez I-Portaka i jego następców.

– Armia bez wojowników ognia.

Mairae uniosła lekko brwi.

– Czyli sprzeciwiacie się raczej rozformowaniu klanu czarowników niż samemu przymierzu?

– Tak.

Zamyśliła się.

– Wierzyliśmy, że czarownicy wspierają likwidację klanu. I-Portak dostrzegł liczne korzyści płynące z kierowania Obdarzonych Dunwayczyków do stanu kapłańskiego. Mogliby się tam nauczyć wielu rzeczy, których nie poznają w domu klanowym. Na przykład uzdrawiania.

– Nasi wojownicy ognia potrafią opatrzyć ranę – warknął Sen. Jego głos zahuczał głośno w uszach Aurai.

Mairae zwróciła się ku niemu.

– Ale nie wiedzą, jak wyleczyć chorobę dziecka, jak pomóc w trudnym porodzie albo jak poprawić wzrok starca.

– Takimi sprawami zajmują się nasi tkacze snów.

Mairae pokręciła głową.

– W Dunwayu nie może być ich wystarczająco dużo, by mogli się zająć wszystkimi takimi sprawami.

– Mamy ich więcej niż Hania – odparł sztywno Sen. – Nie próbowaliśmy ich pozabijać jak Hanijczycy.

– Sto lat temu Dunwayczykom tak samo jak Hanijczykom zależało na pozbyciu się Mirara, przywódcy tkaczy snów. Tylko nieliczni zbłąkani Hanijczycy próbowali zabijać jego zwolenników. My tego nie nakazywaliśmy. – Przerwała na chwilę. – Tkacze snów to zdolni uzdrowiciele, ale nie mogą wzywać na pomoc potęgi bogów. My możemy dać wam o wiele więcej.

– Chcecie nam zabrać tradycję, której dochowujemy od ponad tysiąca lat – odrzekł Bal.

– Czy z tego powodu postanowiłeś zostać nieprzyjacielem bogów? Z tego powodu chcesz wszcząć wojnę? Bo to właśnie się stanie, jeśli zabijecie tych wieśniaków.

– Tak – potwierdził ze znużeniem Bal. – Na to jesteśmy przygotowani. Wiemy bowiem, że to nie bogowie żądają rozwiązania klanu czarowników, ale I-Portak i Biali.

Mairae westchnęła.

– Dlaczego nie zgłosiliście się wcześniej? Gdybyście pokojowo przekazali nam swoje uwagi, moglibyśmy zmienić warunki przymierza. Teraz jednak nie możemy wam ustąpić, bo gdyby inni zobaczyli, że się wam udało, oni także zagroziliby niewinnym, by postawić na swoim.

– A więc zostawisz tych wieśniaków ich losowi?

– Ich los spadnie na wasze sumienie.

– Doprawdy? Co ludzie pomyślą o Białych, kiedy usłyszą, że nie chcieli ratować swojego ludu?

– Lojalność naszego ludu jest silna. Masz czas do końca dnia, by stąd odejść, talmie Mirrim. Niech bogowie wskażą ci drogę.

Odwróciła się.

– Nasza sprawa jest słuszna – stwierdził cicho Bal. – Bogowie widzą, że to prawda.

Rzucił Aurai niepokojąco obojętne spojrzenie, po czym skinął na Sena. Auraya zesztywniała, czując na karku palce czarownika.

– Zaczekaj! – zawołała. – Czy mogę coś powiedzieć, zanim zginę?

Wyczuła, że Sen znieruchomiał. Mairae zatrzymała się i przez ramię spojrzała na Bala. Dunwayczyk uśmiechnął się.

– Mów – rzekł.

Auraya spoglądała to na Mairae, to na Bala; przypominała sobie słowa, które w myślach ćwiczyła od wielu dni.

– To może się rozwinąć na cztery sposoby – stwierdziła. – Po pierwsze, Dunwayczycy mogą ustąpić i pozwolić Białym robić swoje. – Zerknęła na Bala. – To mało prawdopodobne. Tak samo mało prawdopodobne, że Biali ustąpią i zaczekają, by zawrzeć przymierze w lepszym czasie, bowiem nie chcą, żeby ktokolwiek was naśladował.

Zaschło jej w ustach. Przerwała, by przełknąć ślinę.

– Wydaje się, że Biali muszą pozwolić Leven-ark nas pozabijać. Potem albo Biali, albo I-Portak wybiją Leven-ark. Wszyscy zostaniemy uznani za męczenników naszej krainy lub naszej sprawy. – Znów popatrzyła na Bala. – Ale czy rzeczywiście? Jeśli zginiecie, klan czarowników i tak czeka koniec. – Spojrzała na Mairae. – Musi być jakieś inne wyjście.

Wszyscy wpatrywali się w nią. A ona po raz kolejny zwróciła się do Bala.

– Niech to wygląda, jakby Leven-ark przegrali. Odrzuciliście honor i przybyliście tu gotowi poświęcić życie dla ratowania klanu czarowników. Czy jesteście gotowi, by zamiast tego poświęcić swoją dumę?

– Dumę? – zdziwił się Bal.

– Jeśli pozwolicie, by Biali odesłali was z Hani pod eskortą i pohańbionych... jeśli będzie się wydawało, że ponieśliście klęskę... to nie musimy się obawiać, że ktoś pójdzie w wasze ślady. – Zerknęła na Mairae. – Jeśli się zgodzi, czy zmienicie warunki traktatu?

– Żeby pozwolić klanowi trwać?

– Tak. Nawet ja, mieszkająca w maleńkiej wiosce, słyszałam o sławnym dunwayskim klanie wojowników ognia.

Mairae skinęła głową.

– Tak, jeśli ludzie w Dunwayu zechcą go zachować.

– Zmieńcie warunki paktu, ale nie tak od razu, bo inni domyślą się związku między przybyciem tu Leven-ark i tymi zmianami. Zorganizujcie coś innego, co mogłoby je spowodować.

Bal i Mairae zamyślili się. Sen wydał jakiś cichy pomruk, po czym rzucił coś po dunwaysku. Słysząc odpowiedź Bala, zesztywniał, lecz nie mówił nic więcej.

– Czy chcesz jeszcze coś dodać, dziewczyno? – zapytał wojownik.

Auraya skłoniła głowę.

– Będę wdzięczna, jeśli nie zabijecie mojej rodziny i sąsiadów.

Bal wyglądał na trochę oszołomionego. Odwrócił się do Mairae. Auraya tłumiła narastające uczucie, że właśnie zrobiła z siebie głupca.

Musiałam spróbować, myślała. Gdybym znalazła sposób ocalenia wioski i nie spróbowała, to byłabym... byłabym martwa.

– Czy skłonni jesteście pozwolić, by świat uwierzył w waszą klęskę? – spytała Mairae.

– Tak – odparł Bal. – Ale moi ludzie także muszą się zgodzić. Jeśli to zrobią, to czy zmienicie warunki przymierza?

– Jeśli inni Biali i I-Portak się zgodzą. Może naradzimy się ze swoimi ludźmi i spotkamy tutaj za godzinę?

Bal przytaknął.

– I do tego czasu nie skrzywdzicie nikogo z mieszkańców wioski?

– Przysięgam na Lore, że nie spotka ich żadna krzywda. Ale skąd mam mieć pewność, że zmienicie pakt, kiedy już odejdziemy?

Usta Mairae wygięły się w uśmiechu ulgi.

– Bogowie nie pozwalają nam łamać naszych obietnic.

– Musi nam to wystarczyć – stwierdził Bal. – Wróć za godzinę. Poznasz naszą decyzję.

Kiedy Mairae wkroczyła do świątyni, wszyscy zamilkli.

– Udało się znaleźć pokojowe rozwiązanie – oznajmiła. – Dunwayczycy odeszli. Możecie wracać do domów.

W świątyni zabrzmiały radosne okrzyki.

Auraya weszła do środka za Mairae, Avorimem i Qurinem.

– Ty mała wariatko! – krzyknął znajomy głos. Matka podbiegła, by ją uściskać. – Dlaczego to zrobiłaś?

– Później wytłumaczę.

Auraya rozglądała się za Leiardem, ale nigdzie go nie było. Kiedy matka ją wypuściła, nagle zdała sobie sprawę, że Mairae stoi tuż obok.

– Aurayo Dyer – rzekła Biała. – Okazałaś wielką odwagę.

Dziewczyna poczuła, że się czerwieni.

– Odwagę? Przez cały czas byłam przerażona.

– Ale nie pozwoliłaś, by strach zamknął ci usta. – Kobieta uśmiechnęła się. – Wykazałaś się rzadko spotykaną intuicją. Avorim mówił mi, że jesteś inteligentną i Obdarzoną studentką.

Auraya ze zdziwieniem spojrzała na kapłana.

– Tak mówił?

– Tak. Myślałaś, czy nie zostać kapłanką? Jesteś starsza niż typowe nowicjuszki, ale jeszcze nie za stara.

Serce Aurai zamarło.

– Bardzo bym chciała, ale moja matka... – Obejrzała się na rodziców. – Jest chora. Opiekuję się nią.

Mairae przyjrzała się matce Aurai.

– Uzdrowiciele ze Świątyni są najlepsi w całym kraju. Jeśli przyślę tu jednego z nich, pozwolisz swojej córce się do nas przyłączyć?

Oszołomiona dziewczyna patrzyła wyczekująco na rodziców, szeroko otwierających oczy ze zdziwienia.

– Nie chciałabym sprawiać takich kłopotów... – zaczęła matka.

– Uznajcie to za wymianę – zaproponowała z uśmiechem Mairae. – Początkująca kapłanka za wyszkolonego kapłana. Auraya ma zbyt wielki potencjał, by go zmarnować. Co o tym myślisz, Aurayo?

Dziewczyna otworzyła usta i wydała z siebie całkiem dziecinny pisk, który jeszcze przez lata miała wspominać z zakłopotaniem.

– To by było cudowne!

CZĘŚĆ PIERWSZA

1

Wprawdzie Danjin Spear już przy kilku wcześniejszych okazjach bywał w Świątyni w Jarime, ale dzisiaj miał wrażenie, że idzie tam po raz pierwszy. W przeszłości odwiedzał Świątynię w sprawach innych ludzi albo wykonując drobne zlecenia jako tłumacz. Teraz było inaczej – teraz był tutaj, by rozpocząć to, co powinno być najbardziej prestiżową pracą w jego karierze.

Nieważne, dokąd go zaprowadzi – nawet jeśli jej nie podoła albo jeśli obowiązki okażą się nudne i nieprzyjemne, ten dzień pozostanie w jego pamięci na zawsze. Zauważył, że baczniejszą niż zwykle uwagę zwraca na otoczenie – być może, by zapamiętać wszystko i wspominać później. Może tylko dlatego że jestem taki podniecony, ta droga wydaje się trwać całą wieczność.

Wysłano po niego platten. Niewielki, dwukołowy pojazd kołysał się łagodnie w rytm kroków ciągnącego go arema. Wolno mijał inne powozy, pieszych służących, kupców, a także bogatych mężczyzn i kobiety, spacerujących po ulicach. Danjin przygryzł wargę, powstrzymując się od zwrócenia się do siedzącego na wąskim koźle człowieka, by popędził łagodne zwierzę. Wszyscy słudzy Świątyni mieli w sobie spokój i godność, które zniechęcały do wydawania im poleceń. Prawdopodobnie dlatego że swoją postawą przypominali trochę kapłanów i kapłanki, a im oczywiście nikt nie rozkazywał.

Zbliżali się już do końca długiej, szerokiej ulicy. Po obu stronach wyrastały spore, dwu i trzypiętrowe budynki, stanowiące wyraźny kontrast z mieszaniną domów, sklepów i składów, wypełniających większą część miasta. Domy przy Drodze Świątynnej były tak drogie, że tylko najzamożniejsi mogli sobie na nie pozwolić. Choć Danjin należał do jednej z najbogatszych rodzin w Jarime, nikt z jego krewnych tu nie mieszkał. Byli kupcami, a Świątynia i religia interesowały ich tak samo jak rynek albo codzienny obiad – stanowiły konieczność, nad którą nie warto się rozwodzić, chyba że da się na tym wzbogacić.

Danjin myślał inaczej, i to odkąd pamiętał. Wierzył, że wartość można mierzyć czymś innym niż tylko złotem – takimi rzeczami jak lojalność wobec słusznej sprawy, cywilizowane normy zachowania, prawo, sztuka i pogoń za wiedzą. Wszystkim tym, co – jak wierzył ojciec – można albo kupić, albo ignorować.

Platten dotarł do Białego Łuku, obejmującego wejście do Świątyni, i nad Danjinem wyrosły płaskorzeźby pięciorga bogów. Wypełnione złotem rowki całkiem udanie symbolizowały jasność, którą promieniują, kiedy przybierają widzialne postacie. Wiem, że ojciec powiedziałby: Jeśli pieniądze nie mają dla bogów znaczenia, to dlaczego Świątynia nie jest zbudowana z patyków i błota?

Platten jechał dalej, pod łukiem sklepienia, aż Świątynia pojawiła się w całej okazałości. Danjin westchnął z zachwytem. Musiał szczerze przyznać: podobało mu się, że nie jest zbudowana z patyków i błota. Po lewej stronie miał Kopułę, ogromną półkulę, w której odbywały się ceremonie. Wysokie łukowe przejścia wokół podstawy otwierały dostęp do wnętrza i wywoływały wrażenie, że Kopuła unosi się tuż nad ziemią. W środku znajdował się Ołtarz, gdzie Biali obcowali z bogami. Danjin tego nie widział, ale może jego nowa rola przyniesie taką możliwość.

Obok Kopuły wznosiła się Biała Wieża. Najwyższy budynek, jaki istniał na świecie, zdawał się sięgać aż do chmur. Nie sięgał, oczywiście. Danjin odwiedzał jego najwyższe komnaty i wiedział, że chmury pozostają o wiele wyżej. Jednakże to złudzenie musi silnie działać na przybyszów. Dostrzegał korzyści płynące ze wzbudzania zachwytu i pokory zarówno wśród ludzi z gminu, jak u obcych władców.

Po prawej stronie Wieży stało Pięć Domów – duży pięciokątny budynek, w którym mieszkali kapłani. Danjin nigdy nie był w środku i prawdopodobnie nigdy nie będzie. Chociaż szanował bogów i ich wyznawców, nie miał ochoty zostać kapłanem. W wieku pięćdziesięciu jeden lat był już za stary, by rezygnować z pewnych nałogów. No i żona nigdy by się nie zgodziła.

Chociaż z drugiej strony, może by się jej to spodobało, pomyślał z uśmiechem. Zawsze narzeka, że kiedy jestem w domu, strasznie bałaganię i komplikuję jej plany.

Budynki Świątyni otaczała rozległa połać otwartego terenu. Brukowane dróżki i zagony układały się w deseń kół w kołach. Koło było świętym symbolem Kręgu Bogów, a niektóre ze sposobów wykorzystania go w Świątyni kazały Danjinowi zastanawiać się, czy architekci i projektanci nie byli obłąkanymi fanatykami. Czy na przykład musieli kolistymi wzorami dekorować publiczne toalety?

Platten toczył się coraz bliżej Wieży i serce Danjina zaczęło bić odrobinę za szybko. Noszący białe szaty kapłani i kapłanki chodzili tu i tam; niektórzy zauważyli jego przybycie i kłaniali się uprzejmie, jak prawdopodobnie każdemu w tak bogatym stroju. Wreszcie powóz zatrzymał się obok Wieży i Danjin wysiadł. Podziękował woźnicy, który skinął tylko głową i znowu popędził arema.

Danjin odetchnął głęboko i odwrócił się w stronę wejścia, gdzie ciężkie kolumny podtrzymywały szeroki łuk. Wszedł do środka. Magiczne światła ukazywały gęsto zastawioną kolumnami halę, zajmującą cały dolny poziom. Tutaj odbywały się zgromadzenia i przyjmowano ważnych gości. Odkąd Biali stali się władcami Hani, a także przywódcami cyrkliańskiej religii, Wieża była w równej mierze pałacem, co ośrodkiem religijnym. Władcy innych krain, ich ambasadorowie i inne znaczące osobistości zbierali się tutaj przy ważnych okazjach albo przybywali, by omawiać kwestie polityczne. Była to wyjątkowa sytuacja – we wszystkich innych krajach kapłani ustępowali władzy świeckiej.

Halę wypełniali ludzie; rozbrzmiewał gwar głosów. Kapłani i kapłanki przechodzili pospiesznie albo mieszali się z gośćmi ubranymi w tuniki z kosztownych tkanin, błyszczącymi biżuterią i mimo upału okrytymi obfitymi taulami. Danjin spoglądał na twarze wokół siebie, czując coś zbliżonego do podziwu. Prawie każdy władca, każdy sławny, bogaty albo wpływowy mężczyzna czy kobieta z Ithanii Północnej zjawili się tu dzisiaj.

Nie wierzę, że widzę to na własne oczy.

To, co sprowadziło ich do głównej świątyni Hani, to pragnienie zobaczenia, jak bogowie wybierają piątą i ostatnią z Białych. Teraz, kiedy ceremonia już się odbyła, wszyscy chcieli poznać nową Wybraną.

Danjin z pewnym wahaniem ruszył dalej, idąc między dwoma rzędami kolumn. Rzędy takie rozbiegały się promieniście od środka sali, a teraz kierowały go coraz głębiej, aż do kolistej ściany otaczającej spiralne schody, prowadzące na najwyższy poziom. Wspinaczka na szczyt byłaby męcząca, ale budowniczowie tego miejsca wprowadzili zdumiewające rozwiązanie – ciężki łańcuch zwisał w klatce schodowej i znikał w otworze w podłodze. U stóp schodów stał kapłan. Danjin podszedł i powitał go formalnym znakiem kręgu, stykając palce wskazujące i kciuki obu dłoni.

– Danjin Spear – przedstawił się. – Przyszedłem na spotkanie z Dyarą z Białych.

Kapłan skłonił głowę.

– Witaj, Danjinie Spearze – odpowiedział głębokim głosem.

Danjin szukał jakiejś oznaki tego psychicznego sygnału, którym kapłan porozumiewał się z pozostałymi, ale ten nawet nie mrugnął. Łańcuch w studni schodów zaczął się przesuwać. Danjin wstrzymał oddech. Wciąż trochę się obawiał tego urządzenia w środku Białej Wieży. Kiedy spojrzał w górę, zobaczył opadający ku nim duży metalowy dysk.

Dysk był podstawą metalowej konstrukcji, szerokiej jak studnia schodów. Z oczywistych powodów wszyscy nazywali ją „klatką” – wyglądała całkiem tak, jak trzcinowe klatki, w których trzymano zwierzęta na targu, i zapewne wzbudzała u jej pasażerów podobne uczucie zagrożenia. Danjin był wdzięczny losowi, że nie jest to jego pierwsza jazda tym urządzeniem. Co prawda nie sądził, by kiedykolwiek się przyzwyczaił, ale nie był już tak przerażony jak kiedyś. Nie chciał, by strach zwiększał jeszcze bardziej zdenerwowanie przed podjęciem ważnej pracy.

Kiedy metalowa konstrukcja osiadła na dnie wieży, kapłan otworzył drzwi i zachęcił gościa do wejścia. Klatka ruszyła w górę i Danjin szybko stracił go z oczu. Zdawało się, że schody okrążają go w miarę nabierania wysokości. Przesuwali się po nich mężczyźni i kobiety ubrani w cyrkle, uniformy służby świątynnej, albo okazałe szaty ludzi bogatych i ważnych. Na niższych poziomach znajdowały się pokoje i sale spotkań dla wizytujących dygnitarzy. Jednak im wyżej wznosiła się klatka, tym mniej ludzi widział Danjin. Wreszcie dotarł do najwyższych poziomów, gdzie mieszkali Biali. Klatka zwolniła i w końcu się zatrzymała.

Danjin wyszedł na zewnątrz. O dwa stopnie wyżej, w ścianie po drugiej stronie, ujrzał drzwi. Zawahał się, nim do nich podszedł. Wprawdzie już kilka razy rozmawiał z Dyarą, drugą najpotężniejszą z Białych, ale jej obecność wciąż go trochę onieśmielała. Wytarł o szatę spocone dłonie, odetchnął głęboko i uniósł rękę, by zastukać.

Palce trafiły w pustkę, gdyż drzwi nagle się otworzyły. Wysoka kobieta w średnim wieku uśmiechnęła się do niego.

– Jak zawsze punktualnie, Danjinie Spearze. Wejdź.

– Witaj, Dyaro z Białych – odparł z szacunkiem, wykonując znak kręgu. – Jak mógłbym się spóźnić, jeśli tak łaskawie przysłałaś po mnie platten?

Uniosła brwi.

– Jeśli wysłanie plattenu to jedyne, czego trzeba, by zagwarantować punktualność, to całkiem sporo ludzi, których wzywałam w przeszłości, będzie musiało się mocno tłumaczyć. Wejdź i usiądź.

Odwróciła się i przeszła w głąb pokoju. Przy swoim wzroście, ubrana w strój cyrkliańskiej kapłanki, byłaby imponującą postacią, nawet gdyby nie należała do nieśmiertelnych Białych. Kiedy wszedł za nią, zauważył, że obecna jest jeszcze jedna kapłanka. Znowu wykonał znak kręgu.

– Witaj, Mairae z Białych.

Kobieta uśmiechnęła się, a Danjin nagle poczuł się lekko. Uroda Mairae była słynna w całej Ithanii Północnej. W pieśniach kolor jej włosów opisywano jako promienie słońca na złocie, a oczy porównywano do szafirów. Mówiono, że czar jej uśmiechu skłoniłby króla do oddania królestwa. Nie sądził, by któryś z obecnych władców dał się do tego skłonić zwykłym uśmiechem, ale filuterny błysk w jej oczach i naturalne ciepło zawsze łagodziły jego skrępowanie.

Nie była tak wysoka i nie emanowała surową pewnością siebie jak Dyara. Z pięciorga Białych, Dyara została wybrana jako druga. Stało się to siedemdziesiąt pięć lat temu, kiedy miała lat czterdzieści dwa, więc teraz dysponowała ponadstuletnią wiedzą o świecie. Mairae, wybrana w wieku dwudziestu trzech lat ćwierć wieku temu, była dwa razy mniej doświadczona.

– Nie pozwól, by król Berro zabrał ci dzisiaj cały wolny czas – poradziła Dyara.

– Znajdę mu coś do roboty – odparła Mairae. – Potrzebujesz pomocy w przygotowaniach do wieczornych obchodów?

– Jeszcze nie. Przed nami jednak cały dzień, w którym mogą się zdarzyć katastrofy. – Urwała, jakby właśnie coś przyszło jej do głowy. Zerknęła na Danjina. – Mairae, dotrzymaj towarzystwa Danjinowi Spearowi, a ja coś sprawdzę, dobrze?

– Oczywiście.

Gdy drzwi zamknęły się za Dyarą, Mairae uśmiechnęła się.

– Naszej najmłodszej rekrutce wszystko to wydaje się trochę przytłaczające – powiedziała konspiracyjnym tonem. – Pamiętam jeszcze, jak to jest. Dyara znajdowała mi tyle zajęć, że nie miałam czasu na myślenie.

Danjin poczuł ukłucie niepewności. Co zrobi, jeśli nowa Biała nie będzie w stanie podołać swoim obowiązkom?

– Nie obawiaj się, Danjinie Spearze. – Mairae znów się uśmiechnęła, a on przypomniał sobie, że wszyscy Biali potrafią czytać w myślach. – Poradzi sobie. Po prostu jest trochę oszołomiona tym, że znalazła się tam, gdzie jest.

Danjin z ulgą pokiwał głową. Zastanowił się... Może rozmowa z Mairae jest okazją, by dowiedzieć się czegoś o tej nowej Białej.

– Jaka ona jest? – zapytał.

Mairae ściągnęła wargi, rozważając odpowiedź.

– Inteligentna. Potężna. Lojalna wobec bogów. Współczująca.

– Chodziło mi o to, czym różni się od innych Białych – poprawił się.

Parsknęła śmiechem.

– Ach, Dyara nie uprzedzała, że jesteś pochlebcą. Lubię to u mężczyzn. Hm... – Zmrużyła oczy. – Próbuje zrozumieć wszystkie strony w sporze. Odruchowo dba o potrzeby i pragnienia innych. Myślę, że będzie dobrą rozjemczynią.

– Negocjatorką? Słyszałem, że miała coś wspólnego z tym incydentem z Dunwayczykami dziesięć lat temu.

– Owszem. To jej wioskę opanowali.

– Ach...

To ciekawe.

Mairae wyprostowała się nagle i spojrzała na ścianę poza nim. Nie, poprawił się w myślach, nie na ścianę. Jej uwaga była skierowana gdzie indziej. Zaczynał już rozpoznawać te odruchy, które wskazywały na myślową komunikację między Białymi.

Znów spojrzała na niego.

– Masz rację, Danjinie Spearze. Właśnie otrzymałam wiadomość, że król Berro prosi o spotkanie ze mną. Obawiam się, że muszę cię opuścić. Poradzisz sobie tutaj sam?

– Tak, oczywiście – zapewnił.

Mairae wstała.

– Jestem przekonana, że zobaczymy się jeszcze wiele razy, Danjinie Spearze. I nie wątpię, że będziesz znakomitym doradcą.

– Dzięki ci, Mairae z Białych.

Cisza, jaka zapadła po jej wyjściu, zdawała się niezwykle głęboka. To dlatego że nie dochodzą tu żadne głosy z zewnątrz, pomyślał. Spojrzał w stronę okna – było duże, okrągłe i ukazywało niebo.

Zimny dreszcz przebiegł mu po plecach.

Wstał i zmusił się, by podejść bliżej. Choć już go oglądał, widok z Białej Wieży ciągle budził lęk.

Pojawiło się morze. Jeszcze kilka kroków i mógł zobaczyć w dole miasto – zabawkowe miasteczko malutkich domków i jeszcze mniejszych ludzi. Kiedy zrobił następny krok, serce zabiło mu jak oszalałe, gdyż w polu widzenia ukazała się Kopuła – wyglądała jak ogromne jajo zakopane do połowy w ziemi.

Ziemia... Leżąca bardzo, bardzo daleko w dole.

Świat przechylił się i zawirował. Danjin cofał się, aż znowu mógł widzieć tylko morze i niebo. Zawroty głowy ustały. Jeszcze kilka głębokich oddechów, a zwolnił także puls.

Potem usłyszał otwierane drzwi i znieruchomiał. Obejrzał się i zobaczył wchodzącą Dyarę, a wraz z nią inną kapłankę. Kiedy uświadomił sobie, kto to taki, jego niepokój ustąpił miejsca zaciekawieniu.

Nowa Biała była równie wysoka jak jej towarzyszka, ale ręce miała chudsze, a rysy twarzy bardziej kanciaste, włosy zaś o odcień jaśniejsze od ciemnego brązu Dyary. Zewnętrzne kąciki oczu były odchylone lekko ku górze, co nadawało jej trochę ptasi wygląd. Te oczy spoglądały na niego z błyskiem inteligencji, a usta wykrzywił grymas rozbawienia. Zapewne obserwuje, jak się jej przygląda, i czyta każdą jego myśl.

Trudno się pozbyć starych przyzwyczajeń. Przez lata nauczył się na pierwszy rzut oka oceniać charaktery i teraz też nie mógł się powstrzymać. Kiedy szły ku niemu wraz z Dyarą, zauważył, że sposób ułożenia ramion nowej Białej zdradza jej nerwowość. Ale spokojne spojrzenie i układ ust sugerowały, że niepokój wkrótce ustąpi przed wrodzonym opanowaniem. Powiedziano mu, że ma dwadzieścia sześć lat, i wzrok to potwierdzał, ale w wyrazie twarzy dostrzegał też dojrzałość, sugerującą większą wiedzę o świecie i doświadczenie, niż miałaby przeciętna arystokratka w jej wieku.

Musiała uczyć się pilnie i szybko, by w tym wieku zostać kapłanką wysokiego szczebla, myślał. Jej Dary także muszą być silne. Jeśli jest tą, która pochodzi z wioski opanowanej wtedy przez Dunwayczyków, to daleko zaszła.

– Aurayo, oto Danjin Spear – przedstawiła go Dyara z uśmiechem. – Będzie twoim doradcą.

Danjin wykonał formalny znak kręgu. Auraya unosiła już ręce, by odpowiedzieć tym samym, jednak zrezygnowała i znów je opuściła.

– Witaj, Danjinie Spearze – powiedziała.

– Witaj, Aurayo z Białych – odparł.

Mówi pewnym tonem, uznał. Przynajmniej nie pozwala, żeby nerwowość ujawniła się w głosie. Musi tylko popracować nad postawą.

Auraya wyprostowała się i uniosła podbródek.

Tak lepiej, pomyślał. A potem zdał sobie sprawę z tego, że ona przecież czyta mu w myślach i reaguje na jego sugestie. Potrzebuję czasu, uznał, żeby się do tego przyzwyczaić.

– Widzę, że będzie się wam dobrze pracowało – stwierdziła Dyara. Wskazała im krzesła. – Danjin oddał nam w przeszłości cenne usługi. Jego ocena sytuacji w Torenie była niezwykle dogłębna i pomogła nam uzyskać przymierze z królem.

Auraya spojrzała na niego ze szczerym zaciekawieniem.

– To prawda?

Wzruszył ramionami.

– Ja tylko przekazałem to, czego się nauczyłem, kiedy mieszkałem w Torenie.

– Jest zaskakująco skromny. – Dyara parsknęła śmiechem. – Przekonasz się, że jego wiedza o innych ludziach jest równie użyteczna. Zna wszystkie języki Ithanii.

– Oprócz używanych przez ludy Siyee i Elai – zaznaczył.

– Jest dobrym sędzią charakterów. Ludziom u władzy potrafi udzielić rady w sposób dyskretny i nieobraźliwy.

Auraya przyglądała mu się, słuchając Dyary.

– To cenna umiejętność – stwierdziła.

– Będzie ci towarzyszył podczas wszystkich audiencji. Uważaj na jego myśli. Będą kierowały twoimi odpowiedziami.

Auraya skinęła głową i rzuciła Danjinowi przepraszające spojrzenie.

– Danjin doskonale zdaje sobie sprawę z faktu, że bezustanny dostęp do jego myśli należy do funkcji, którą pełni – uspokoiła ją Dyara. Uśmiechnęła się do Danjina i mówiła dalej. – Co oczywiście nie oznacza, że powinnaś lekceważyć zasady dobrego wychowania, o których ci mówiłam.

– Oczywiście.

– Teraz, kiedy mamy już za sobą prezentację, musimy zejść na niższe poziomy. Król Torenu czeka na spotkanie z tobą.

– Mam się już spotykać z królami? – zdziwiła się Auraya.

– Tak. Przybyli do Jarime, by być świadkami Wyboru. Teraz chcą poznać Wybraną. Wolałabym dać ci trochę więcej czasu, ale nie mogę.

– Nic nie szkodzi. – Dziewczyna wzruszyła ramionami. – Miałam tylko nadzieję, że zdążę zapoznać się z moim nowym doradcą, zanim zacznę zmuszać go do pracy.

– Poznacie się, pracując.

– Dobrze. – Auraya skinęła głową i uśmiechnęła się do Danjina. – Ale liczę na to, że poznamy się lepiej, kiedy tylko będzie to możliwe.

Skłonił głowę.

– I ja pragnąłbym cię poznać, Aurayo z Białych.

Kiedy obie kapłanki wstały i ruszyły do drzwi, Danjin poszedł za nimi. Zobaczył wreszcie kobietę, dla której miał pracować, i nic nie sugerowało, że praca ta będzie trudna czy nieprzyjemna. Natomiast pierwsze zadanie to całkiem inna sprawa.

Pomóc jej w rozmowie z królem Torenu, myślał, to prawdziwe wyzwanie.

Tryss zmienił lekko pozycję, zaciskając i rozluźniając palce stóp na gałęzi. Spoglądając w dół, przez liście dostrzegł kolejne poruszenie wśród leśnego poszycia. Niecierpliwił się; chciałby natychmiast pochylić się, rozłożyć skrzydła i zanurkować; opanował się jednak. Czekał bez ruchu.

Skóra go swędziała i spływał potem, od którego wilgotniały kamizelka i spodnie z trzcinowego włókna, a membrana skrzydeł mrowiła. Pasy na biodrach i szyi zdawały się ciasne i niewygodne, wiszące na brzuchu kolce za ciężkie. O wiele za ciężkie. Ściągną go na ziemię, kiedy tylko spróbuje wzlecieć.

Nie, powiedział sobie. Nie słuchaj instynktu. Uprząż nie uciska, nie obciąża. Większa groźba kryje się na czubkach tych kolców. Gdyby się skaleczył... Niezbyt wysoko oceniał swoje szanse przetrwania, jeśliby zasnął teraz, siedząc na cienkiej gałęzi, wiele ludzkich-wzrostów nad ziemią.

Zesztywniał, gdy znowu zauważył ruch. Trzy yerny wyszły na polankę pod nim, więc wstrzymał oddech. Z góry wyglądały jak wąskie beczki okryte brązową skórą, a perspektywa zmieniała ich ostre rogi w krótkie narośle. Skubiąc trawę, szły powoli w kierunku błyszczącego w słońcu strumienia. Tryss przesunął dłonią po pasach i drewnianych dźwigniach uprzęży, sprawdzając, czy wszystko jest zamocowane jak należy, po czym kilka razy odetchnął głęboko i runął w dół.

Yerny były trawożercami. Żyły w stadach i miały wrażliwe zmysły, pozwalające im wyczuć pozycję i emocje wszystkich członków stada. Te zmysły zdolne też były do wykrywania innych zwierząt w pobliżu i tego, czy planują atak. Umiały szybko biegać. Jedynymi drapieżnikami, którym udawało się polowanie, były te wykorzystujące przewagę zaskoczenia albo mające własne potężne Dary maskowania myśli – jak przerażający leramer. Jednak nawet im udawało się schwytać tylko stare lub chore osobniki.

Spadający Tryss zobaczył, że yerny – wyczuwając bliskość umysłu planującego atak – napinają mięśnie i rozglądają się nerwowo, nie wiedząc, w którą stronę uciekać. Nie mogły zrozumieć, że drapieżnik może nadlecieć z góry. W połowie drogi do ziemi Tryss rozłożył ramiona; poczuł, jak membrany skrzydeł chwytają powietrze. Wystrzelił spomiędzy liści i zanurkował ku swej zdobyczy.

Wyczuwając go tuż przy sobie, zwierzęta wpadły w panikę. Pohukując głośno, rozbiegły się we wszystkie strony. Tryss podążył za jednym z nich, przemykającym pod gałęziami drzew. Zagonił zdobycz na otwarty teren, a kiedy uznał, że osiągnął odpowiednią pozycję, szarpnął za pasek owinięty wokół kciuka. Kolec oderwał się od pasa i poleciał w dół.

Jednocześnie yern zmienił nagle kierunek; kolec chybił i zniknął w trawie. Tryss zdusił przekleństwo, zatoczył łuk i pofrunął za zwierzęciem. Tym razem starał się nie myśleć, że jest gotów do ataku. Oczyścił umysł z wszelkich rozważań prócz tego, by lecieć równo nad yernem. Pociągnął pasek i poczuł, jak od pasa odrywa się niewielki ciężar kolca.

Pocisk trafił zwierzę tuż za kłębem, a Tryssa ogarnęło uczucie tryumfu. Yern biegł dalej, a kolec kołysał się, wbity w skórę. Tryss obserwował go niespokojnie, obawiając się, że ostrze nie zagłębiło się dostatecznie, by sok dotarł do krwi, albo że wypadnie.

Kolec jednak tkwił mocno w grzbiecie yerna. Zwierzę zwolniło bieg, zrobiło chwiejnie kilka kroków, potem zatrzymało się, a Tryss pomyślał, że krąży nad nim jak ścierwojad. Rozejrzał się po okolicy, sprawdzając, czy gdzieś nie czai się leramer albo inny wielki drapieżnik. Jeśli nie będzie ostrożny, mogą odebrać mu zdobycz.

Yern w dole zakołysał się i runął na bok. Uznawszy, że może bezpiecznie wylądować, Tryss opadł na ziemię o kilka kroków od zwierzęcia. Zanim się zbliżył, odczekał, aż oczy yerna zaszły mgłą – bestia miała ostre rogi, które łatwo mogły rozerwać skrzydła Siyee.

Z bliska wydawała się ogromna. Tryss podejrzewał, że gdyby stała, nie sięgałby jej głową do ramion. Pogładził sierść – była ciepła i pachniała ostro. Zauważył, że uśmiecha się z podniecenia.

Udało się! Sam, własnoręcznie powaliłem jedno z wielkich zwierząt z tego lasu!

Siyee nie polowali na duże zwierzęta. Byli niewielką rasą, delikatną, z nielicznymi magicznymi Darami. Mieli kruche, łatwo pękające kości. Ich nogi nie były przystosowane do biegania na duże odległości, a zakres ruchów ramion – ich skrzydeł – był ograniczony. Nawet gdyby potrafili wznieść włócznię czy miecz, uchwyt byłby zbyt niepewny. Palce, poza kciukiem i wskazującym, tworzyły strukturę skrzydła, więc dłonie nie nadawały się do czynności wymagających siły. Ilekroć Tryss myślał o swoim ciele, zastanawiał się, czy bogini Huan, która tyle stuleci temu stworzyła jego lud z ziemiochodzących – ludzi zamieszkujących resztę świata – zapomniała o tym, że muszą przecież jakoś się bronić i żywić.

Uznawano zgodnie, że ponieważ nie istnieje broń, której Siyee mogliby używać w locie, bogini nie chciała, by byli ludem, który poluje albo walczy. Zamiast tego muszą zbierać i uprawiać zboże, warzywa, owoce i orzechy. Muszą zastawiać pułapki i hodować małe zwierzęta, muszą mieszkać tam, gdzie żaden ziemiochodzący im nie zagrozi – w surowych, niedostępnych górach Si.

Niewiele znajdowali tu ziemi pod uprawę, a zwierzęta, którymi się żywili, coraz trudniej było chwytać. Tryss uważał, że Huan nie chciała, by jej lud głodował. Dlatego, jak podejrzewał, niektórzy otrzymali twórcze umysły.

Spojrzał na urządzenie, które do siebie zamocował. Problem polegał na tym, by skonstruować coś, co w locie nie będzie krępować ruchów, a równocześnie pozwoli łatwo uwalniać kolce.

Z czymś takim możemy polować! Możemy nawet się bronić. Niewykluczone, że uda się odebrać część ziemi, którą ukradli nam ziemiochodzący. Wiedział, że w ten sposób nie zdołają walczyć z dużymi oddziałami najeźdźców, ale z nielicznymi grupkami ziemiochodzących wyrzutków, zapuszczających się w góry Si, łatwo będzie można się rozprawić.

Jednak dwa kolce nie wystarczą, uznał. Na pewno zdołam unieść cztery, nie są przecież takie ciężkie. Ale jak je uwalniać? Mam tylko dwa kciuki...

Później poszuka rozwiązania. Patrząc na śpiącego yerna, uświadomił sobie, że ma poważny kłopot. Wziął ze sobą linę, by podciągnąć łup na gałąź, poza zasięg większości drapieżników, gdy tymczasem on sam pofrunie do domu po innych, żeby podziwiali jego sukces i pomogli oprawić zwierzę. Teraz jednak wątpił, czy starczy mu sił, by przeciągnąć cielsko do najbliższego pnia. Nie miał wyboru – musiał je zostawić w nadziei, że drapieżniki tu nie trafią. To znaczy, że musi szybko wrócić z pomocą. Szybciej poleci bez uprzęży...

Rozpiął ją, zrzucił z siebie i powiesił na najbliższym drzewie. Wyjął nóż, obciął kosmyk włosów z grzywy yerna i wcisnął do kieszeni. Sprawdził kierunek wiatru i ruszył biegiem.

Start z ziemi wymagał energii. Tryss skoczył w powietrze i zamachał skrzydłami; dyszał z wysiłku, nim wreszcie dotarł na wysokość, gdzie wiatry były silniejsze, więc mógł wznosić się i szybować. Po chwili odzyskał oddech i mocno bijąc skrzydłami, podążył za sprzyjającymi prądami powietrza.

W takich chwilach mógłby wybaczyć bogini Huan trudy i niedole, jakie spotykały jego lud. Kochał latanie. Najwyraźniej ziemiochodzący także lubili używać swych nóg. Oddawali się rozrywce zwanej „tańcem”, podczas której chodzili lub biegali w ustalony sposób, samotnie lub grupami po dwie lub więcej osób. Najbliższym odpowiednikiem tańca wśród Siyee było trei-trei, mogące stanowić element zalotów albo sport, pozwalający sprawdzić umiejętności i zwinność.

Z zamyślenia wyrwał Tryssa widok pasa nagiej skały. Tworzyła trzy opadające coraz niżej stopnie i przypominała długą, wąską bliznę, rozcinającą porośnięte lasem zbocze. To była Przestrzeń, największa z osad Siyee. Niezliczeni Siyee startowali i lądowali każdego dnia na tej stromej powierzchni. Tryss zniżył lot, szukając znajomych twarzy. Dotarł już niemal do altany rodziców, kiedy zauważył swoich kuzynów. Bliźniacy siedzieli na ciepłych kamieniach w dole zbocza, po obu stronach jakiejś dziewczyny.

Poczuł, że coś ściska go w piersi, kiedy ją rozpoznał – drobna dziewczyna o lśniących włosach to Drilli, której rodzina niedawno zamieszkała w sąsiedztwie. Zatoczył krąg i zastanowił się, czy nie lecieć dalej. W przeszłości miał dobre stosunki z kuzynami – jeśli tylko gotów był znosić liczne kpiny ze swoich dziwnych zainteresowań. Ale potem do Przestrzeni przeprowadziła się rodzina Drilli i jego kuzyni walczyli, by zwrócić na siebie uwagę dziewczyny, często kosztem Tryssa. Nauczył się unikać ich towarzystwa, kiedy ona była w pobliżu.

Dawniej szanowali jego pomysłowość i nadal lubił opowiadać im o swoich sukcesach – ale nie mógł mówić o udanym polowaniu, kiedy była tutaj Drilli. Wykorzystają to jakoś, żeby z niego zadrwić. Poza tym język zawsze wiązał mu się w supeł, kiedy ją widział. Nie, lepiej poszuka kogoś innego.

I wtedy zauważył z góry, że rozcięcie jej kamizelki odsłania to fascynujące zagłębienie między piersiami, więc odruchowo zatoczył jeszcze jeden krąg. Jego cień przesunął się nad nią i podniosła głowę. Przeszył go oszałamiający dreszcz radości, kiedy się uśmiechnęła.

– Tryss! Ląduj i chodź do nas! Ziss i Trinn właśnie opowiedzieli mi strasznie śmieszny żart!

Obaj chłopcy spojrzeli w górę i skrzywili się niechętnie, najwyraźniej chcąc towarzystwa Drilli tylko dla siebie. Macie pecha, pomyślał Tryss. Właśnie powaliłem yerna. Chcę, żeby Drilli to zobaczyła.

Spłynął w dół, złożył skrzydła i opadł lekko przed nimi. Drilli uniosła brwi, a on natychmiast poczuł, że coś zaciska mu krtań tak, że chyba nie zdoła wykrztusić ani słowa. Patrzył na nią, czując, że skóra na twarzy zaczyna mrowić jak zawsze, kiedy czerwienieje.

– Gdzie byłeś? – zapytał Ziss. – Ciocia Trill cię szukała.

– Lepiej idź i sprawdź, czego chce – poradził Trinn. – Sam wiesz, jaka ona jest.

Drilli zaśmiała się.

– Nie była aż tak niespokojna. Chyba nie musisz iść do niej od razu. – Znów się uśmiechnęła. – No więc co porabiałeś cały ranek?

Tryss przełknął ślinę i nabrał tchu. Na pewno uda mu się wykrztusić jedno słowo...

– Polowałem...

– Na co polowałeś? – spytał drwiąco Ziss.

– Na yerna.

Obaj chłopcy parsknęli z niedowierzaniem i rozbawieniem. Trinn pochylił się do Drilli, jakby chciał powierzyć jej jakiś sekret, ale mówił dostatecznie głośno, by Tryss usłyszał.

– Widzisz, Tryss miewa dziwaczne pomysły. Uważa, że może łapać wielkie zwierzęta, przyczepiając do siebie kamienie tak, żeby potem je na nie zrzucać.

– Kamienie? – Zmarszczyła brwi. – Ale jak...?

– Kolce – wydusił z siebie Tryss. – Kolce z sokiem florrimu na czubku. – Poczuł, że się czerwieni, ale kiedy pomyślał o powalonym yernie, ogarnęła go duma. – I upolowałem coś! – dodał, sięgnął do kieszeni i wyjął pasmo włosów yerna.

Trójka Siyee przyjrzała się im z zaciekawieniem. Ziss spojrzał na kuzyna, mrużąc oczy.

– Żarty sobie z nas robisz – oświadczył. – Uciąłeś to jakiemuś zdechłemu.

– Nie. Jest uśpiony florrimem. Pokażę wam. – Tryss zerknął na Drilli, ze zdziwieniem i ulgą spostrzegając, że wreszcie potrafi w jej obecności używać całych zdań. – Zabierzcie noże, a wieczorem czeka nas uczta. Ale jeśli będziecie zwlekać, znajdzie go leramer i nic nie dostaniemy.

Chłopcy porozumieli się wzrokiem. Tryss odgadł, że oceniają szansę, czy próbuje ich nabrać, wobec szansy mięsa na kolację.

– No dobra. – Ziss wstał i się przeciągnął. – Zobaczmy tego yerna.

Trinn powstał także i machnął skrzydłami. Kiedy podniosła się Drilli, wyraźnie zamierzając lecieć z nimi, Tryss poczuł, że serce mu zamiera. Będzie go podziwiać, kiedy zobaczy yerna...

Uśmiechnął się, przebiegł kawałek i wzleciał w niebo.

Wskazując kierunek, z irytacją zmarszczył brwi, kiedy bliźniacy podlecieli do grupy starszych chłopców przy granicy Przestrzeni. Tryss rozpoznał Sreila, atletycznie zbudowanego syna Mówcy Sirri, przywódczyni szczepu. W gardle mu zaschło, kiedy wszyscy poszybowali ku niemu, gwiżdżąc ostro.

– Złapałeś sobie yerna, co? – zawołał Sreil, kiedy przelatywał.

– Może – odparł Tryss.

Padły kolejne pytania, ale nie miał ochoty tłumaczyć, jak powalił zwierzę. Wcześniej trudno mu było skłonić Siyee, by obejrzeli jego uprząż. Jeśli zacznie teraz tłumaczyć, znudzą się i stracą zainteresowanie. Kiedy jednak zobaczą yerna, będą chcieli wiedzieć, jak go upolował. Wtedy dopiero pokaże im uprząż. Wtedy zaczną poważnie traktować jego pomysły.

Po kilku minutach obejrzał się i ze zdziwieniem odkrył, że lecąca za nim grupa jest dwa razy liczniejsza niż na początku. Wątpliwości zaczęły się wgryzać w dotychczasową pewność siebie, ale stłumił je. Sreil zabierze mięso do Mówcy Sirri. Przywódczyni Siyee zechce obejrzeć wynalazek Tryssa. Poprosi, żeby zbudował więcej takich i nauczył innych, jak się ich używa.

Zostanę bohaterem. Bliźniacy już nigdy nie będą się ze mnie nabijać.

Ocknął się z tych marzeń, zbliżając się do miejsca, gdzie zostawił yerna. Krążąc w górze, przeszukał okolicę, ale niczego nie znalazł. Czując na sobie spojrzenia pozostałych, opadł na ziemię i przeszedł kilka kroków. Zauważył wygniecione w trawie zagłębienie wielkości dużego zwierzęcia, jednak yerna nie było.

Patrzył rozczarowany. Poczuł ucisk w żołądku, gdy pozostali Siyee zaczęli lądować wokół niego.

– Więc gdzie ten yern? – spytał Ziss.

Tryss wzruszył ramionami.

– Zniknął. Mówiłem przecież, że jeśli za długo będziemy się zbierać, znajdzie go leramer.

– Nie ma krwi – zauważył któryś ze starszych chłopców. – Gdyby porwał go leramer, byłaby krew.

– I nie ma śladów, żeby wlókł tędy coś ciężkiego – dodał inny. – A jeśliby zaczął go pożerać na miejscu, zostałoby ścierwo.

Miał rację, zrozumiał Tryss. Więc gdzie się podział yern?

Sreil wystąpił naprzód i starannie obejrzał ślady na ziemi.

– Ale rzeczywiście niedawno leżało tu coś dużego.

– Pewnie się zdrzemnęło – stwierdził ktoś.

Kilku patrzących parsknęło śmiechem.

– Więc jak, Tryss? – spytał Ziss. – Znalazłeś śpiącego yerna i chciałeś nam wmówić, że go zabiłeś?

Tryss popatrzył na kuzyna, a potem na rozbawione twarze innych Siyee. Policzki mu płonęły.

– Nie.

– Mam ważniejsze sprawy – stwierdził ktoś.

Siyee zaczęli odlatywać; powietrze szumiało odgłosami ich skrzydeł. Tryss stał ze spuszczoną głową. Usłyszał zbliżające się kroki, poczuł klepnięcie w ramię... Zobaczył, że obok stoi Sreil, trzymając w ręku kolec, który powalił yerna.

– Niezła próba – powiedział.

Tryss skrzywił się. Wziął kolec, a potem patrzył, jak starszy chłopak nabiera rozpędu i wzbija się w powietrze.

– Użyłeś florrimu, tak?

Tryss drgnął. Nie zauważył, że Drilli ciągle tu jest.

– Tak.

Przyjrzała się kolcowi.

– Żeby uśpić zwierzę, trzeba o wiele więcej florrimu niż dla człowieka, a ten kolec nie wbił się wystarczająco głęboko. Powinieneś spróbować z czymś mocniejszym albo bardziej śmiercionośnym. Lub dopilnować, żeby yern się nie obudził, kiedy już uśnie.

Znacząco poklepała nóż w pochwie umocowanej do uda.

Ma rację, pomyślał.

Drilli uśmiechnęła się i odwróciła. Kiedy wzlatywała, Tryss spoglądał na nią z podziwem.

Czasami sam się zastanawiał, jak można być tak głupim.

2

Auraya siedziała przed lustrem z polerowanego srebra, ale nie patrzyła na swoje odbicie. Jej myśli pochłaniały całkiem świeże wspomnienia.

W pamięci wciąż miała tysiące biało ubranych mężczyzn i kobiet zebranych przed Kopułą. Nigdy wcześniej nie oglądała tylu kapłanek i kapłanów w jednym miejscu. Ze wszystkich krain Ithanii Północnej przybyli do Świątyni, aby uczestniczyć w ceremonii Wyboru. Wszyscy mieszkający w Pięciu Domach musieli dzielić pokoje z gośćmi spoza miasta i kraju.

Zauważyła ten ogromny tłum, kiedy wyszła z Wieży, by wraz z wyższymi kapłanami i kapłankami udać się do Kopuły. Poza morzem białych postaci stała jeszcze większa gromada zwykłych mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy także chcieli widzieć to wydarzenie.

Tylko najwyżsi kapłani i kapłanki byli kandydatami na ostatnie miejsce pośród Wybrańców Bogów. Auraya należała do najmłodszych w tej grupie. Niektórzy twierdzili, że awansowała tak szybko jedynie dzięki silnym Darom. Na samo wspomnienie tych plotek czuła w żołądku ucisk gniewu.

To takie niesprawiedliwe. Wiedzą, że potrzebowałam dziesięciu lat ciężkiej pracy i poświęceń, żeby zyskać tę pozycję.

Ciekawe, co teraz myślą, kiedy zostałam jedną z Białych. Czy żałują tych osądów? Czuła jednocześnie tryumf i współczucie. Byli ofiarami własnej ambicji. Jeśli myśleli, że bogowie będą zwracać uwagę na ich kłamstwa, to byli głupcami. Prawdopodobnie udowodnili tylko, że nie są godni. Biali nie powinni rozpowszechniać kłamliwych plotek.

Raz jeszcze odtworzyła w pamięci przejście od Wieży do Kopuły. Wyżsi kapłani i kapłanki uformowali krąg wokół podwyższenia. Ołtarz, najświętsze miejsce w Świątyni, wyrastał w samym środku. Była to wielka, pięcioboczna konstrukcja, trzy razy wyższa niż człowiek; jej trójkątne ściany pochylały się do wnętrza i stykały. Przy tych okazjach, kiedy do wnętrza wchodzili Biali, ściany ołtarza rozkładano na zewnątrz, na podłogę, odsłaniając stół i pięć krzeseł. Gdy Biali chcieli konferować na osobności, ściany unosiły się i zamykały ich w pomieszczeniu, skąd nie wydostawał się żaden dźwięk.

Ołtarz rozwarł się jak kwiat, gdy czwórka Białych wspięła się po stopniach na podwyższenie i stanęła przed tłumem.

Auraya zamknęła oczy i próbowała sobie dokładnie przypomnieć słowa Jurana.

– Chaio, Huan, Lore, Yranno, Saru. Zapraszamy was, naszych boskich strażników i przewodników, byście spotkali się z nami dzisiaj, gdyż nadszedł czas, by wybrać piątego i ostatniego waszego reprezentanta. Oto stoją ci, którzy okazali się godnymi, zdolnymi i oddanymi wyznawcami: nasi najwyżsi kapłani i kapłanki. Każdy jest gotów i chętnie poświęci dla was życie.

Powietrze zamigotało przez moment. Auraya zadrżała na samo wspomnienie: pięć postaci pojawiło się na podwyższeniu, a każda była istotą światła, każda przejrzystą iluzją człowieczeństwa. Pomruk rozszedł się pośród kapłanów i kapłanek. W oddali usłyszała okrzyk: „Bogowie się zjawili!”.

I cóż stanowili za widok, pomyślała z uśmiechem.

Bogowie istnieli w magii przesycającej cały świat, w każdym kamieniu, każdej kropli wody, każdej roślinie, zwierzęciu i każdym mężczyźnie, kobiecie i dziecku, w całej materii – niewidoczni i niewyczuwalni, dopóki nie zechcieli wpłynąć na rzeczywistość. Kiedy postanawiali się ujawnić, czynili to, zmieniając magię w światło i kształtując je w subtelne i piękne ludzkie postacie.

Chaia był wysoki, ubrany jak polityk. Twarz miał szlachetną i przystojną, niczym królewska postać wykuta z gładkiego marmuru. Jego włosy poruszały się jakby muskane przyjaznym wiatrem. A oczy... Auraya westchnęła. Oczy były czyste i nieznośnie bezpośrednie, ale też w jakiś sposób ciepłe i... czułe.

On naprawdę kocha nas wszystkich!

Przeciwnie do niego, Huan wyglądała groźnie i surowo – piękna, ale gwałtowna. Z ramionami skrzyżowanymi na piersi, roztaczała aurę władzy. Przeczesywała spojrzeniem tłum, jakby szukała kogoś, kogo mogłaby ukarać.

Lore stał swobodnie, ale był potężniej zbudowany niż reszta bogów. Nosił błyszczącą zbroję. Przed Wojną Bogów czcili go żołnierze.

Yranna, jak zapamiętała Auraya, cała była w uśmiechach. Miała bardziej kobiecą i młodzieńczą urodę niż Huan. Była ulubienicą młodszych kapłanek, gdyż wciąż broniła kobiet, choć kiedy przyłączyła się do pozostałej czwórki, zrezygnowała ze swej roli bogini miłości.

Ostatnim bogiem, na którego Auraya zwróciła uwagę, był Saru, opiekun kupców. Mówiono, że był kiedyś bogiem złodziei i hazardzistów, ale Auraya nie była pewna, czy to prawda. Przybierał szczuplejszą postać, spotykaną często wśród dworzan i intelektualistów.

Po przybyciu bogów wszyscy padli na twarze – Auraya wciąż pamiętała gładkość kamieni dotykających jej czoła i dłoni. Po chwili ciszy Kopułę wypełnił cudownie melodyjny głos:

– Powstań, ludu Ithanii.

Auraya podniosła się wraz z resztą zgromadzonych. Trzęsła się z lęku i podniecenia. Nie czuła się tak oszołomiona od czasu pierwszej wizyty w Świątyni, dziesięć lat temu. To poczucie inspiracji nadal było cudowne. Po tylu latach życia tutaj niewiele potrafiło jeszcze wzbudzić tak wielką radość.

Głos przemówił znowu i zrozumiała, że należy do Chai.

– Kilka niedługich stuleci temu bogowie walczyli z bogami, a ludzie z ludźmi, i wiele niosło to zgryzoty i zniszczeń. My pięcioro byliśmy tym zasmuceni i podjęliśmy się wielkiego zadania. Postanowiliśmy stworzyć porządek z chaosu. Postanowiliśmy przynieść światu pokój i dobrobyt. Postanowiliśmy wyzwolić ludzkość z okrucieństwa, niewoli i kłamstwa. Stanęliśmy więc do wielkiej bitwy i przebudowaliśmy świat. Nie możemy jednak przebudować serc mężczyzn i kobiet. Możemy tylko doradzać i dawać wam siłę. Aby wam pomagać, wybraliśmy spośród was swoich reprezentantów. Ich obowiązkiem jest ochraniać was i być łącznikami między wami i nami, waszymi bogami. Dzisiaj wybierzemy piątego reprezentanta spośród tych, których uznaliście za najbardziej godnych przyjęcia tej odpowiedzialności. Temu, którego wybierzemy, ofiarujemy dar nieśmiertelności i wielkiej siły. Kiedy dar ten zostanie przyjęty, zakończy się kolejny etap naszego wielkiego dzieła.

Potem zamilkł. Auraya spodziewała się dłuższej przemowy. Cisza wypełniła salę tak całkowicie, że była pewna, iż każdy z obecnych tutaj wstrzymuje oddech.

Ja wstrzymywałam, przypomniała sobie.

I wreszcie nadeszła chwila, której nigdy nie zapomni.

– Ten dar ofiarujemy wysokiej kapłance Aurai z rodu Dyer – oznajmił Chaia i zwrócił się ku niej. – Podejdź tu, Aurayo z Białych.

Auraya nabrała tchu. Porwała ją fala radości. Tę radość tłumiła czysta groza – musi się zbliżyć do boga. Stała się przedmiotem uwagi i prawdopodobnie źródłem zazdrości kilku tysięcy ludzi.

Teraz tłumiła tę radość także świadomość własnej przyszłości. Od czasu, gdy została wybrana, nie miała właściwie ani chwili dla siebie. Dni wypełniały spotkania z władcami i innymi ważnymi ludźmi – a musiała walczyć z wieloma trudnościami, od barier językowych po unikanie składania obietnic, których inni Biali nie byli jeszcze gotowi złożyć. Zostawała sama jedynie późnym wieczorem, kiedy powinna spać. Jak dotąd, każdej nocy czuwała, próbując jakoś uporządkować wszystko, co się jej przydarzyło. Dzisiaj też krążyła po pokoju, aż w końcu usiadła przed lustrem.

To prawdziwy cud, że nie stałam się wrakiem człowieka, myślała i znowu przyjrzała się swojemu odbiciu. Nie powinnam tak dobrze wyglądać. Czy to kolejny Dar bogów?

Zerknęła na dłoń. Biały pierścień na środkowym palcu jarzył się niemal. Poprzez niego bogowie zesłali jej Dar nieśmiertelności i wzmacniali jakoś jej własne Dary. Uczynili ją jednym z najpotężniejszych czarowników na świecie.

W zamian oddała im swą wolę i swe nieskończone od teraz życie. Byli istotami magicznymi. Aby wpływać na świat rzeczywisty, musieli działać za pośrednictwem ludzi. Na ogół odbywało się to poprzez instrukcje, ale jeśli człowiek powierzał bogom swoją wolę, mogli przejąć jego ciało. To ostatnie zdarzało się rzadko, ponieważ – gdyby miało trwać zbyt długo – wpływało na umysł właściciela. Czasami zakłócało poczucie tożsamości i człowiek żył dalej, wierząc, że jest bogiem. Czasami po prostu zapominał, kim był wcześniej.

Lepiej o tym nie myśleć, uznała. Bogowie nie zniszczyliby przecież umysłu jednej z Wybranych. Chyba że chcieliby ją ukarać...

Odruchowo zerknęła na dużą skrzynię przy ścianie. Służący spełnili jej polecenie i zostawili skrzynię zamkniętą, a do tej pory nie znalazła czasu ani odwagi, by ją otworzyć. Wewnątrz znalazło się tych kilka przedmiotów, które posiadała. Nie wyobrażała sobie, by te dziwaczne, tanie błyskotki, kupione w minionych latach, mogły nie wyglądać tandetnie w surowych pokojach Białej – ale nie chciała ich wyrzucać. Przypominały jej o dawnym życiu, o ludziach, których kochała i których chciała zapamiętać: o jej rodzicach, o przyjaciółkach ze stanu kapłańskiego, o pierwszym kochanku... Jak dawno to było...

A na samym dnie skrzyni schowała coś bardziej niebezpiecznego. Tam, w ukrytej przegródce, leżało kilka listów, które powinna zniszczyć.

Ale nie chciała, tak samo jak nie chciała zniszczyć tych świecidełek. Jednakże, w przeciwieństwie do nich, listy mogły wywołać skandal, gdyby zostały odkryte. Teraz, kiedy wreszcie miała trochę czasu dla siebie, mogła załatwić tę sprawę...

Wstała, podeszła do skrzyni i uklękła przy niej. Szczęknął zamek, zaskrzypiało unoszone wieko. Tak jak podejrzewała, wszystko wewnątrz było prostackie i pospolite. Mały gliniany wazonik, który dostała od pierwszego kochanka – młodego kapłana – wydawał się prymitywny. Koc, podarunek od matki, był ciepły, ale wyglądał na stary i sprany. Wyjęła to wszystko, odsłaniając biały krąg materiału – jej dawną kapłańską cyrklę.

Nosiła ją stale od dnia wyświęcenia. W takie szaty ubierali się wszyscy kapłani i kapłanki, nie wyłączając Białych. Zwykli kapłani mieli cyrkle obrębione błękitem, cyrkle wyższych kapłanów i kapłanek miały obramowanie w kolorze złotym. Biali nie nosili żadnych ozdób. Chcieli w ten sposób pokazać, że odrzucają własne korzyści i bogactwa, by lepiej służyć bogom. Dlatego zresztą Wybrańców Bogów nazywano Białymi.

Auraya spojrzała przez ramię na nową cyrklę, wiszącą na specjalnie do tego przeznaczonym stojaku. Dwie złote spinki na brzegu znaczyły miejsca, gdzie górna część cyrkli się składała – należało owinąć ją wokół ramion i spiąć po przeciwnych stronach.

Cyrkla, którą trzymała w rękach, była lżejsza i bardziej szorstka od tej na wieszaku. Biali mogą nie zdobić swoich strojów, uznała, ale szyją je z najlepszych tkanin. Te części odzieży, które miała nosić pod nową cyrklą, też były lepszej jakości. Podobnie jak u niższych kapłanów, Biali mogli zmieniać ubranie zależnie od pogody czy płci, i zawsze było ono dobrze uszyte. W tej chwili miała na nogach sandały z bielonej skóry, ze złotymi klamerkami.

Odłożyła cyrklę. Nie zakładała jej od dwóch lat – od dnia, kiedy została wyższą kapłanką i otrzymała cyrklę ze złotym brzegiem, która teraz zniknęła, porwana przez służących, kiedy tylko Auraya została wybrana. Czy tę też by wynieśli, gdyby wpadła im w ręce? Czy jej na tym zależy? Zachowała ją tylko z powodów sentymentalnych.

Znów zajrzała do skrzyni. Wyjęła resztę jej zawartości i ułożyła obok, na krześle. Potem sięgnęła w głąb i otworzyła ukrytą przegródkę. Wewnątrz leżało kilka ruloników pergaminu.

Dlaczego w ogóle je trzymam? Przecież nie są mi potrzebne... Pewnie nie potrafię się zmusić, żeby wyrzucić cokolwiek, co przysyłają rodzice.

Wyjęła jeden rulon, rozwinęła go i zaczęła czytać.

Kochana Aurayo.

Plony w tym roku były udane. W zeszłym tygodniu Wor ożenił się z Dymią. Stara Mulyna odeszła od nas, by spotkać się z bogami. Nasz przyjaciel zgodził się na moją propozycję. Napisz list do kapłana.

Następny list brzmiał:

Najdroższa Aurayo!

Cieszymy się, że jesteś tam szczęśliwa i szybko się uczysz. Życie tutaj jest takie jak zawsze. Twoja matka czuje się o wiele lepiej, odkąd posłuchaliśmy Twojej rady. Ta-Dyer.

Listy ojca były z konieczności krótkie – pergamin sporo kosztował. Z pewną ulgą czytała kolejne. Byliśmy ostrożni, myślała. Nie pisaliśmy dokładnie, co robimy. Oprócz pierwszego listu, który wysłałam i w którym musiałam wprost ojcu wytłumaczyć, co ma zrobić. Mam nadzieję, że go spalił.

Westchnęła i pokręciła głową. Nieważne, jak ostrożni byli ona i ojciec – bogowie muszą przecież wiedzieć, co robili. Mogą zajrzeć do umysłu każdego człowieka.

A jednak właśnie mnie wybrali, pomyślała. Ze wszystkich wysokich kapłanów i kapłanek wybrali kogoś, kto złamał prawo i skorzystał z usług tkacza snów.

Mairae dotrzymała obietnicy, którą złożyła dziesięć lat temu – kapłan uzdrowiciel został wysłany do Oralyn, by zaopiekować się matką Aurai. W tej sytuacji Leiard nie mógł nadal leczyć Ma-Dyer, więc Auraya wysłała mu list, w którym dziękowała za jego pomoc i tłumaczyła, że nie jest już potrzebna.

Jednak mimo opieki kapłana, matka Aurai była coraz słabsza. Równocześnie Auraya odkryła w trakcie swych studiów, że kapłani uzdrowiciele nie mają nawet połowy tej wiedzy i umiejętności, którymi dysponują tkacze snów. Zrozumiała, że decydując się na pomoc kapłana i rezygnując z umiejętności Leiarda, tak naprawdę skazuje matkę na wcześniejszą, bardziej bolesną śmierć.

Mieszkając w Jarime, przekonała się także, jak bardzo cyrklianie gardzą tkaczami snów i im nie ufają. Ostrożnie wypytywała swoich nauczycieli i innych kapłanów, i doszła do wniosku, że nie może otwarcie pozwolić, by Leiard czy inny tkacz snów leczył jej matkę. Tymczasem ojciec wybrał się do lasu, by poprosić Leiarda o ponowne zajęcie się dawną pacjentką. Tkacz snów się zgodził. Kiedy Auraya otrzymała wieści, że matka umiera, zasugerowała kapłanowi, by wracał do Jarime. Zrobił wszystko, co mógł.

Po leczeniu Leiarda matka odżyła, tak jak spodziewała się Auraya. Ma-Dyer zresztą sprawnie ukryła to nagłe i cudowne ozdrowienie, zostając w domu i widując się tylko z kilkoma osobami, co i tak było w jej zwyczaju.

Byłam taka pewna, że stanie się to argumentem przeciwko mojemu wyborowi. Tak bardzo chciałam zostać Białą, ale nie mogłam uwierzyć, że tkacze snów są źli albo że zrobili coś niedobrego. Prawo zakazujące korzystania z ich usług jest śmieszne. Rośliny i inne środki, których używał Leiard, nie są dobre albo złe zależnie od tego, czy korzysta z nich poganin, czy wyznawca. Nie widziałam niczego, co by mnie przekonało, że tkacze snów ogólnie zasługują na nienawiść albo nieufność.

Mimo to bogowie mnie wybrali. Jak mam to rozumieć? Czy to znaczy, że teraz skłonni są tolerować tkaczy snów?

Poczuła dreszcz nadziei.

Czy chcą, by cyrklianie zaakceptowali tkaczy snów? Czy ja mam do tego doprowadzić?

Euforia minęła i Auraya pokręciła głową. Dlaczego mieliby to zrobić? Dlaczego mieliby tolerować ludzi, którzy nie wyznają ich religii i zniechęcają do niej innych? Najpewniej dowiem się, że mam swoje sympatie zachować dla siebie i robić, co do mnie należy.

Dlaczego ją to martwiło? Dlaczego miałaby odczuwać sympatię dla przedstawicieli kultu, do którego sama nie należy? Czy dlatego, że wciąż miała dług wdzięczności wobec Leiarda za to wszystko, czego ją nauczył i jak pomagał matce? Jeśli tak, logiczne jest, że troszczyła się o jego los, ale nie to, że troszczyła się o los tkaczy snów, których w życiu nie spotkała.

Chodzi mi o tę całą wiedzę o leczeniu, która będzie stracona, jeśli znikną tkacze snów, tłumaczyła sobie. Od dziesięciu lat nie widziałam Leiarda. Jeśli się o niego martwię, to pewnie dlatego że od niego zależy życie mojej matki.

Wyjęła ze skrytki wszystkie listy i ułożyła je w srebrnej misie. Podniosła jeden, zebrała w sobie magię i wysłała ją w postaci niewielkiej iskry. Płomień zbudził się do życia, a potem wolno objął cały pergamin. Kiedy dotarł już niemal do jej palców, upuściła list do misy i podniosła inny.

Listy płonęły jeden po drugim, a Auraya zastanawiała się, czy bogowie na to patrzą. Wezwałam tkacza snów, by leczył moją matkę. I z własnej chęci z tego nie zrezygnuję. Ale też nie ogłoszę tego publicznie. Jeśli bogom się to nie podoba, dadzą mi znak.

Rzuciła do misy ostatni płonący skrawek pergaminu, odstąpiła i przyglądała się, jak zmienia się w popiół. Wreszcie poczuła się lepiej. I aby to wrażenie nie zniknęło, wróciła do sypialni i położyła się.

Teraz może w końcu zdołam zasnąć.

Klify Torenu były wysokie, czarne i niebezpieczne. W czasie sztormu morze rzucało się na kamienną ścianę, jakby próbowało ją obalić. Nawet w spokojne noce zdawało się, że wodę razi obecność tej naturalnej bariery, więc pieni się gniewnie w miejscach, gdzie dotyka skały. Ale jeśli ta wojna między wodą i lądem prowadziła do rozstrzygnięcia, działo się to zbyt wolno, by ludzkie oczy mogły odgadnąć zwycięzcę.

W dalekiej przeszłości wiele statków padło ofiarą tej próby sił. Czarne klify trudno było dostrzec nocami, a stawały się prawdziwą pułapką, kiedy chmury zakrywały księżyc. Ponad tysiąc lat temu, gdy wzniesiono tam latarnię, katastrofy ustały.

Zbudowane z tych samych skał co urwisko, na którym się wznosiły, koliste ściany wieży oparły się atakom czasu i pogody. Drewniane wyposażenie wnętrza już dawno poddało się jednak zgniliźnie i zaniedbaniu, pozostawiając tylko wąskie kamienne stopnie, sunące spiralą po wewnętrznej stronie muru. Na szczycie znajdował się pokój, którego podłogę stanowiła wielka, okrągła kamienna płyta z wykutym otworem wejścia. Ściany wzniesione na tej płycie ucierpiały o wiele bardziej – pozostały tylko łuki, a dach zapadł się wiele lat temu.

Kiedyś w środku tego pomieszczenia unosiła się niezwykle jasna kula światła, która oślepiłaby każdego, kto byłby tak głupi, by spoglądać w nią dłużej niż krótką chwilę. Czarownicy podtrzymywali to światło i przez wieki gwarantowali bezpieczną żeglugę.

Emerahl, kobieta wiedząca i czarownica, była ostatnio jedyną osobą odwiedzającą ten pokój. Przed laty, kiedy sprzątała jakieś gruzy wypełniające pustą budowlę, znalazła jedną z masek, jakie nosili ci dawno umarli czarownicy. Otwory na oczy zasłonięte były ciemnymi klejnotami, by filtrować oślepiające światło, które wzmacniali magią.

Teraz latarnia morska kruszyła się nieużywana, a statki musiały pływać wokół czarnych klifów bez żadnej pomocy. Kiedy Emerahl dotarła do górnego pomieszczenia, zatrzymała się, by złapać oddech. Wsparła pomarszczoną dłoń o kolumnę łuku i spoglądała w morze. Jej uwagę zwróciły maleńkie plamki światła – statki zawsze czekały do świtu, nim spróbowały przepłynąć pomiędzy klifami i wyspami.

Czy oni wiedzą, że istnieje to miejsce? zastanawiała się. Czy ludzie wciąż opowiadają historie o świetle, które tu płonęło? Jeśli tak, to wątpię, że mają świadomość, iż latarnię wzniósł czarownik na prośbę Tempre, boga ognia. Pewnie nawet nie pamiętają imienia Tempre. Minęło ledwie parę wieków od jego śmierci, ale to dość czasu, by śmiertelnicy zapomnieli, jakie było życie przed Wojną Bogów.

Czy ktokolwiek jeszcze dzisiaj zna imiona zmarłych bogów? Czy są uczeni, którzy studiują ten temat? Może w miastach. Zwykli mężczyźni i kobiety, usiłujący jak najlepiej przeżyć swoje krótkie żywoty, nie dbają o takie rzeczy.

Emerahl spojrzała na grupkę domów kawałek dalej przy brzegu. A chwilę później jej uwagę zwrócił jakiś ruch bliżej latarni. Jęknęła cicho, załamana. Minęły tygodnie, odkąd ktokolwiek ośmielił się ją odwiedzić. A teraz po zboczu wspinała się chuda dziewczyna w podartej tunice.

Emerahl westchnęła, raz jeszcze spojrzała na domy i wróciła pamięcią do czasów, kiedy przybyli tu pierwsi ludzie. Kilku z nich dotarło pod klify w niedużej łodzi i rozbiło tu obóz. Przemytnicy, jak się domyślała. Wznieśli prymitywne chaty, ale rozkładali je i montowali jeszcze kilka razy, nim znaleźli miejsce dostatecznie osłonięte od regularnych sztormów, by pozostały całe. Raz zbliżyli się do niej, pewnie by ją okraść, więc nauczyła ich szanować jej pragnienie samotności.

Odpłynęli potem, ale wracali regularnie i wkrótce pojedynczej łodzi zaczęła towarzyszyć druga, potem kolejne. Pewnego dnia przypłynął kuter rybacki, pełen ładunku i kobiet. Wreszcie którejś nocy zabrzmiał piskliwy krzyk niemowlęcia, później następny. Niemowlaki stały się dziećmi, a niektóre żyły dostatecznie długo, by dorosnąć. Dziewczęta zbyt wcześnie zostawały matkami i wiele z nich tego nie przeżyło. Wszyscy mieszkańcy wioski mogli uważać się za szczęściarzy, jeśli osiągnęli czterdziesty rok życia.

Byli twardymi, brzydkimi ludźmi.

Ich szorstkie zwyczaje łagodniały z każdym pokoleniem i pod wpływem ludzi z zewnątrz. Niektórzy nowo przybyli zjawiali się, by prowadzić handel; niektórzy zostawali. Domy z miejscowego kamienia wyrosły w miejscu dawnych chat z wyrzuconego przez morze drewna. Zwierzęta domowe puszczano, by swobodnie gryzły twarde trawy na szczytach urwisk. Niewielkie, starannie utrzymywane zagony warzyw opierały się soli w powietrzu, sztormom i nędznej glebie.

Od czasu do czasu któryś z wieśniaków wybierał się do latarni, szukając leków i rad od mieszkającej tam mądrej kobiety. Emerahl godziła się na to, gdyż przynosili dary: jedzenie, tkaniny, drobne świecidełka, wieści ze świata. Nie była przeciwna niewielkiej wymianie, jeśli dawała urozmaicenie jej dniom i diecie.

Wieśniacy nie zawsze jednak dobrze wykorzystywali to, co dostawali od Emerahl. Pewna żona przyszła po velziel na hemoroidy, a użyła go, by otruć męża. Inny mężczyzna zjawił się przysłany przez żonę po lek na impotencję, a potem, po swej następnej wyprawie morskiej, przybył szukać środka na brodawki płciowe. Gdyby Emerahl wiedziała, że Obdarzony chłopiec chce się nauczyć, jak ogłuszać ryby i rozpalać ognie, by wykorzystać te umiejętności do dręczenia wiejskiego prostaczka, nie uczyłaby go niczego.

Ale to wszystko przecież nie było jej winą. Cokolwiek ludzie postanawiali robić z tym, co od niej kupili, to już wyłącznie ich problem. Gdyby pod bokiem nie było kobiety wiedzącej, żona znalazłaby inny sposób, by pozbyć się męża; niewierny mąż i tak by pobłądził, choć może mniej gorliwie, a Obdarzony dręczyciel używałby kamieni i pięści.

Dziewczyna była już bliżej. O co może poprosić? Co zaproponuje w zamian? Emerahl uśmiechnęła się. Ludzie fascynowali ją i odpychali jednocześnie. Potrafili być zadziwiająco łagodni i szaleńczo okrutni... Uśmiech Emerahl zmienił się w grymas – mieszkańców wioski ustawiała raczej po tej okrutnej stronie człowieczeństwa.

Stanęła na szczycie schodów i zaczęła schodzić. Zanim zdyszana dziewczyna pojawiła się w pozbawionym drzwi wejściu, szeroko otwierając oczy w mroku, Emerahl była już prawie na dole. Zatrzymała się. Szybkie przesunięcie mocy podpaliło niewielki stosik patyków i gałązek na środku podłogi. Dziewczyna popatrzyła na ogień, a potem z przestrachem na Emerahl.

Wyglądała na wygłodzoną i zmęczoną. Ale w końcu ja też...

– Czego chcesz, dziewczyno?

– Mówią... Mówią, że pomagasz ludziom.

Głos był niepewny i zduszony. Emerahl domyślała się, że dziewczyna nie lubi zwracać na siebie uwagi. Kiedy przyjrzała się jej bliżej, zauważyła na twarzy i ciele oznaki tego, że fizycznie się rozwija. Będzie atrakcyjną kobietą, w takim chudym, kościstym stylu.

– Chcesz oczarować mężczyznę?

Dziewczyna drgnęła.

– Nie.

– Więc może chcesz odczarować mężczyznę?

– Tak. I nie tylko jednego – dodała. – Wszystkich mężczyzn.

Emerahl zaśmiała się cicho i schodziła dalej po schodach.

– Wszystkich mężczyzn, co? Pewnego dnia będziesz może chciała zrobić wyjątek.

– Nie wydaje mi się. Nienawidzę ich.

– A twojego ojca?

– Jego najbardziej.

Ach, typowa nastolatka. Ale kiedy Emerahl dotarła na sam dół, zobaczyła w oczach dziewczyny szaleńczą desperację. Otrzeźwiała natychmiast. To nie było ponure, zbuntowane dziecko. Niechciane zaloty, jakie musiała znosić, wyraźnie ją przeraziły.

– Podejdź do ognia.

Dziewczyna posłuchała. Emerahl wskazała jej starą ławę, którą znalazła pod klifem po katastrofie statku, długo przed powstaniem wioski.

– Usiądź.

Posłuchała. Emerahl osunęła się na stos koców, służący jej za legowisko. Kolana jej skrzypiały.

– Są takie wywary, które potrafię przyrządzić, a które odbiorą wiatr męskim żaglom, jeśli rozumiesz, co mam na myśli – powiedziała. – Ale podanie tego środka mężczyźnie jest ryzykowne i działa chwilowo. Napoje na nic się nie przydadzą, jeśli nie wiesz, co nadchodzi, i nie masz przygotowanych planów.

– Myślałam, że mogłaby pani sprawić, bym była brzydka – odparła szybko dziewczyna. – Żeby nie chcieli się do mnie zbliżać.

Emerahl popatrzyła na nią. Dziewczyna zaczerwieniła się i spuściła głowę.

– Brzydota nie daje bezpieczeństwa, jeśli mężczyzna jest pijany i potrafi zamknąć oczy – oświadczyła Emerahl cichym głosem. – I jak już wspomniałam, pewnego dnia możesz chcieć zrobić wyjątek.

Dziewczyna zmarszczyła brwi, ale milczała.

– Zgaduję, że tam na dole nie ma nikogo, kto byłby chętny czy zdolny do obrony twojej cnoty. Inaczej byś tu nie przyszła – ciągnęła Emerahl. – A więc muszę cię nauczyć robić to samej.

Ściągnęła przez głowę wiszący na szyi łańcuch. Dziewczyna wstrzymała oddech, gdy zobaczyła umocowany na nim wisior. Była to zwykła, stwardniała kropla soku z drzewa dembar. W blasku ognia lśniła głęboką pomarańczową barwą. Emerahl wyciągnęła rękę przed siebie.

– Popatrz uważnie.

Dziewczyna spojrzała, szeroko otwierając oczy.

– Słuchaj mojego głosu. Chcę, żebyś nie spuszczała wzroku z tej kropli. Zajrzyj w jej wnętrze. Zobacz kolor. A równocześnie uświadamiaj sobie ciepło ognia obok. – Emerahl mówiła, pilnie obserwując twarz dziewczyny. Kiedy odstępy między mrugnięciami wydłużyły się, przesunęła stopę. Skupione na wisiorze oczy nie drgnęły. Kiwnąwszy głową, kazała dziewczynie sięgnąć po kroplę. Ta powoli wyciągnęła rękę.

– Teraz się zatrzymaj, w tym miejscu, blisko, ale nie dotykając kropli. Poczuj żar ognia. Czujesz żar?

Dziewczyna wolno kiwnęła głową.

– Dobrze. Teraz wyobraź sobie, że ściągasz żar ognia. Pomyśl, że twoje ciało pełne jest delikatnego ciepła. Czujesz ciepło? Tak. A teraz wyślij to ciepło do kropli.

Sok drzewa dembar natychmiast zaczął się jarzyć. Dziewczyna zamrugała, po czym zdumiona popatrzyła na wisior. Blask przygasł.

– Co się stało?

– Właśnie użyłaś odrobiny magii – wyjaśniła Emerahl.

Założyła sobie wisior na szyję.

– Mam Dary?

– Oczywiście, że masz. Każdy człowiek ma Dary. Większość ma ledwie tyle, ile potrzeba, by zapalić świecę. Ty jednak masz więcej.

Oczy dziewczyny jarzyły się z podniecenia. Emerahl parsknęła. Wiele już razy widziała taki wyraz twarzy.

– Ale nie myśl sobie, że będziesz wielką czarownicą. Nie jesteś aż tak Obdarzona.

Wywołało to pożądany efekt trzeźwiący.

– Co mogę zrobić?

– Możesz przekonać innych, by dwa razy się zastanowili, zanim okażą ci większe względy, niż sobie życzysz. Pojedyncze uderzenie bólu jako ostrzeżenie, a potem odrętwienie dla tych, którzy nie zrozumieją albo są zbyt pijani, by czuć ból. Nauczę cię jednego i drugiego, a wpierw dam jeszcze dobrą radę. Naucz się sztuki pochlebstwa i żartobliwej odmowy. Chciałabyś pewnie zobaczyć ich obranych z wszelkiej godności, ale zraniona męska duma będzie pragnęła zemsty. Nie mam czasu, żeby nauczyć cię czegoś tak skomplikowanego jak otworzenie zamka w drzwiach albo zatrzymanie noża.

Dziewczyna przytaknęła z powagą.

– Spróbuję, ale nie jestem pewna, czy to podziała na mojego ojca.

Emerahl zawahała się. Więc tak to wygląda...

– No dobrze. Nauczę cię tych sztuczek jeszcze dzisiaj, ale musisz je potem ćwiczyć. To jak grać na kościanej piszczałce. Możesz pamiętać, jak płynie melodia, ale jeśli nie będziesz ćwiczyła gry, palce stracą tę umiejętność.

Dziewczyna znów przytaknęła, tym razem z zapałem. Emerahl przez chwilę z żalem przyglądała się swej nowej uczennicy. Dziewczyna miała ciężkie życie, ale nadal zachowała błogosławioną ignorancję, nadal była pełna nadziei. Spojrzała na własne, pomarszczone dłonie. Czy ja sama jestem inna, mimo tak wielkiej przewagi lat? Mój czas przeminął, świat się zmienił, a ja ciągle trzymam się życia. Dlaczego więc ja, ostatnia ze swego rodzaju, nadal istnieję?

Bo mogę, odpowiedziała sama sobie.

Uśmiechając się krzywo, zaczęła uczyć kolejną młodą dziewczynę, jak ma się bronić.

3

Świątynia nie wystawiała straży u bram. Zasadniczo każdy mógł tu wejść. Jednak wewnątrz goście potrzebowali wskazówek, jak trafić do kogoś, kto najlepiej zadba o ich potrzeby. Dlatego też wszyscy nowicjusze stanu kapłańskiego przez część swego czasu pracowali przy bramie jako przewodnicy.

Nowicjuszowi Rimo nie przeszkadzały takie obowiązki. Wymagały na ogół wędrowania po świątynnych ścieżkach, wygrzewania się w słońcu i mówienia ludziom, dokąd mają pójść, co było o wiele łatwiejsze i bardziej satysfakcjonujące niż lekcje prawa i uzdrawiania. Właściwie na każdej zmianie zdarzało się coś zabawnego, a potem on i jego koledzy zbierali się i porównywali te historie.

Po kilku dniach witania przybywających monarchów, arystokratów i innych dygnitarzy na żadnym z nowicjuszy nie robiły już wrażenia opowieści o spotkaniach z ważnymi ludźmi. Historie o dziwacznych wyczynach zwykłych odwiedzających także nie odzyskały popularności. Rimo wiedział, że tylko czymś absolutnie niezwykłym, na przykład spotkaniem Aurai Białej, może zdobyć podziw kolegów. A szansa na to była...

Rimo znieruchomiał, patrząc z niedowierzaniem, jak pod Białym Łukiem przechodzi wysoki, brodaty mężczyzna. Tkacz snów? Tutaj? Nigdy jeszcze nie widział tych pogan w Świątyni. Nie śmieli wkraczać do najświętszego miejsca cyrkliańskiej religii.

Rimo rozejrzał się, oczekując, że ktoś biegnie już do tkacza snów. Ale poczuł ucisk w żołądku, gdy sobie uświadomił, że jest w pobliżu jedynym przewodnikiem. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie udać, że nie zauważył przybysza, ale to mogłoby być uznane za równoważne z zaproszeniem tamtego do świętych budowli.

Westchnął i niechętnie ruszył za gościem.

Kiedy się zbliżył, tkacz snów przystanął i odwrócił się w jego stronę. Muszę tylko zapytać, czego chce, powtarzał sobie Rimo. A potem powiedzieć mu, żeby sobie poszedł. A jeśli nie zechce? Jeśli spróbuje dostać się dalej przemocą? No, dookoła jest wielu kapłanów, którzy zareagują, gdyby do tego doszło.

– Czy mogę w czymś pomóc? – zapytał chłodno.

Tkacz snów wbił spojrzenie gdzieś powyżej głowy nowicjusza. Albo może do wewnątrz jego głowy.

– Mam wiadomość do przekazania.

Wyjął spod szaty wąski cylinder. Rimo zmarszczył czoło. Wiadomość do przekazania? To by znaczyło, że ma pozwolić poganinowi wejść dalej na teren Świątyni, a może nawet do samych budynków. Nie mógł do tego dopuścić.

– Daj mi ją – zażądał. – Dopilnuję, by została dostarczona.

Z ulgą zobaczył, że tkacz snów wręcza mu zwój.

– Dziękuję – powiedział, po czym pomaszerował z powrotem do bramy.

Rimo spojrzał na cylinder, który trzymał w dłoni – był to prosty, drewniany futerał na listy. Ale kiedy przeczytał wypisane z boku tuszem imię adresata, aż syknął ze zdumienia. Wiadomość przeznaczona była do „Wysokiej kapłanki Aurai”. Dlaczego poganin przynosi wiadomości dla Aurai z Białych?

Może ją ukradł, żeby poznać zawartość? Ale Rimo widział, że pieczęć jest cała i nie ma żadnego znaku, by ktoś ją wcześniej przełamał. Mimo to sprawa była dziwna. Inni kapłani mogą zacząć pytać... Spojrzał na oddalające się plecy przybysza, po czym ruszył w pogoń.

– Tkaczu snów!

Mężczyzna odwrócił się i zmarszczył czoło.

– Jak to się stało, że powierzono ci dostarczenie tej wiadomości? – zapytał Rimo.

Mężczyzna zacisnął wargi.

– Nie powierzono – odparł po chwili. – Kilka dni temu zobaczyłem przy drodze kuriera, pijanego i nieprzytomnego. Ponieważ znam adresatkę, a zmierzałem w tę stronę, postanowiłem sam przynieść wiadomość.

Rimo zerknął na imię na zwoju. Zna adresatkę? Na pewno nie. Ale lepiej zachować ostrożność.

– W takim razie postaram się, by otrzymała ją natychmiast – obiecał.

Odwrócił się szybko i ruszył w kierunku Białej Wieży. Po kilku krokach obejrzał się jeszcze i z ulgą zobaczył, że tkacz snów minął już łukową bramę Świątyni i zmierzał ku zachodniej stronie miasta.

Jeśli będzie miał szczęście, może uda mu się dostarczyć wiadomość osobiście. To dopiero będzie historia.

Czując rosnące podniecenie, wydłużył krok. Zbliżał się do wejścia do Białej Wieży.

Ambasador Sennonu zaczął kolejną długą dygresyjną opowieść o historii swojego kraju – coś, co jego lud zwykle czynił, kiedy chciał podkreślić jakąś tezę. Auraya odrobinę zmieniła wyraz twarzy. Na wszystkich, którzy obserwowali to spotkanie, sprawiała wrażenie całkowicie skupionej na rozmowie. Danjin zaczynał lepiej odczytywać jej reakcje i dostrzegł oznaki wymuszonej cierpliwości. Jak większość mówiących z prostotą Hanijczyków, te nieskończone sennońskie ozdobniki uważała za męczące.

– Będziemy zaszczyceni, a nawet zachwyceni ponad wszelkie granice, gdybyś zechciała odwiedzić miasto gwiazd. Odkąd bogowie ponad sto lat temu wybrali wielkiego Jurana, tylko dziewięciokrotnie pobłogosławili nas okazją, by przyjmować i gościć jednego z Wybranych. Byłoby cudownie, zgodzisz się chyba, gdyby najnowsza przedstawicielka bogów była następną, która spaceruje po ulicach Karienne i wspina się na wydmy Hemmedu.

To wszystko? Danjin stłumił westchnienie. Cała ta skomplikowana mowa ambasadora stanowiła jedynie wstęp do zaproszenia do wizyty w jego kraju. Chociaż wskazywała też, że Biali rzadko odwiedzają Sennon. Trudno się dziwić, że Sennończycy czują się trochę zaniedbywani.

Kłopot polegał na tym, że Sennon od Hani oddzielały łańcuch górski i pustynia, a droga do Karienne była długa i ciężka. Dunway także leżał za górami, ale przynajmniej dało się tam dotrzeć drogą morską. Główny port Sennonu położony był na drugim końcu kontynentu. Przy dobrej pogodzie rejs mógł potrwać miesiące, przy złej – dłużej niż wędrówka lądem. Jeśli Sennon w końcu stanie się sprzymierzeńcem, Biali będą musieli częściej odbywać takie podróże.

Danjin podejrzewał, że ważnym powodem, dla którego Biali niechętnie poświęcają czas na taką wyprawę, jest to, że spora liczba Sennończyków wciąż czci martwych bogów. Władcy Sennonu, dawni i obecni, zawsze byli zdania, że poddani winni mieć swobodę tego, kogo lub co chcą wyznawać, a o tym, czy wybrani bogowie są czy nie są rzeczywiści, nie władca powinien decydować. Prawdopodobnie będą się przy tym upierać, dopóki sennoński „podatek religijny” zwiększa ich bogactwo.

Tylko jeden kult sprzeciwiał się takiej sytuacji równie głośno co cyrklianie. Nazywali siebie pentadrianami. Podobnie jak cyrklianie wyznawali oni wiarę w pięciu bogów, ale było to jedyne podobieństwo. Ich bogowie nie istnieli, więc kapłani mamili wyznawców sztuczkami i czarami. Podobno pentadrianie na ofiarę swym bogom składali niewolników, a także odprawiali orgiastyczne rytuały płodności. Nic dziwnego, że takie akty zniechęcały wyznawców do jakichkolwiek wątpliwości w realność bogów – jeśliby oni nie istnieli, te deprawacje nie miałyby żadnego usprawiedliwienia.

Auraya spojrzała na Danjina, a on poczuł, że twarz oblewa mu rumieniec zakłopotania. Powinien zwracać uwagę na bezustanne paplanie ambasadora, aby dostarczać jej informacji i analiz. Pewnie dostarczałem – ale nie takich, jakie w tej chwili mogłaby wykorzystać.

Drzwi się otworzyły i do pokoju weszła Dyara. Danjin z rozbawieniem spostrzegł, jak krytycznie zmierzyła wzrokiem Aurayę – niczym matka szukająca błędów w zachowaniu dziecka. Powstrzymał uśmiech. Trzeba czasu, by Auraya zaczęła się zachowywać z taką samą pewnością siebie co Dyara. Sytuacja nowej Białej była dość interesująca – przeszła z jednego z najwyższych stanowisk, możliwych do zyskania przez śmiertelną kapłankę, na coś, co zgodnie z wiekiem i doświadczeniem było najniższą pozycją wśród nieśmiertelnych.

– Dotarła wiadomość z twojego domu, Aurayo – oznajmiła Dyara. – Czy zechcesz przyjąć ją teraz?

Oczy Aurai błysnęły.

– Tak. Bardzo dziękuję.

Dyara odsunęła się, wpuszczając do środka nowicjusza. Ten podszedł i nieśmiało wręczył kapłance cylinder.

Auraya uśmiechnęła się do młodego człowieka, po czym zamrugała zdziwiona. Kiedy Dyara wypchnęła posłańca z pokoju, Auraya złamała pieczęć i wysunęła zwitek pergaminu. Danjin widział, że niewiele jest na nim znaków. Usłyszał głośny wdech i popatrzył na Aurayę – pobladła nagle.

Zerknęła na Dyarę, która zmarszczyła czoło i zwróciła się do ambasadora.

– Liczę, że podobała się panu ta wizyta w Świątyni, ambasadorze Shameli. Czy mogę towarzyszyć panu do wyjścia?

Mężczyzna zawahał się, po czym lekko skłonił głowę.

– Będę niezwykle zaszczycony, Dyaro z Białych. – Palce obu dłoni ułożył w znak kręgu, po czym ukłonił się Aurai. – Rozmowa z tobą to prawdziwa radość, Aurayo z Białych. Mam nadzieję, że wkrótce będziemy mogli ją kontynuować.

Spojrzała mu w oczy i przytaknęła.

– Ja również.

Kiedy Dyara wyprowadzała ambasadora z pokoju, Danjin obserwował pilnie Aurayę. Najnowsza Biała wpatrywała się w wazon, ale był pewien, że nie jest to przedmiot skupiający jej uwagę. Czyżby to łza błysnęła jej w oku?

Odwrócił głowę, nie chcąc swoją ciekawością budzić jej zakłopotania. Ale kiedy cisza się przedłużała, zaczął odczuwać skrępowanie. To trochę dziwne, widzieć jedną z Białych we łzach, myślał. Powinni przecież być silni. Panować nad sytuacją. Tylko że ona właściwie nie ma doświadczenia, przypomniał sobie. Ale ja bym jednak wolał, żeby ci, którzy kierują ludźmi w sprawach prawa i moralności, wciąż mieli ludzkie uczucia, zamiast żadnych.

Drzwi otworzyły się znowu i wróciła Dyara. Przystanęła z dłonią na klamce.

– Przykro mi, Aurayo. Resztę dnia możesz spędzić, jak masz ochotę. Przyjdę do ciebie wieczorem, gdy tylko będę wolna.

– Dziękuję – odparła cicho Auraya.

Dyara spojrzała na Danjina i skinieniem wskazała mu drzwi. Wstał i wyszedł za nią z pokoju.

– Złe wieści? – spytał, kiedy byli już na korytarzu.

– Umarła jej matka. – Dyara skrzywiła się. – Bardzo niesprzyjający moment. Wracaj do domu, Danjinie Spearze. Przyjdź jutro o zwykłej porze.

Danjin skłonił się i zrobił znak kręgu. Dyara odeszła. Spojrzał w głąb korytarza prowadzącego do schodów, a potem znowu na drzwi pokoju, który właśnie opuścił. Wolne popołudnie. Od kilku dni nie miał ani chwili dla siebie. Mógłby odwiedzić Główny Rynek i wydać trochę zarobionych pieniędzy na prezenty dla żony i córek. Mógłby trochę poczytać...

W myślach znów pojawiło się wspomnienie bladej twarzy Aurai. Będzie rozpaczać, pomyślał. Czy ktokolwiek może ją pocieszyć? Przyjaciel? Któryś z kapłanów?

Wszystkie myśli o odwiedzeniu rynku i lekturze wyparowały nagle. Westchnął i zapukał do drzwi. Otworzyły się po chwili. Auraya spojrzała na niego pytająco, po czym uśmiechnęła się blado, kiedy odczytała jego myśli.

– Nic mi nie będzie, Danjinie.

– Czy mogę jakoś pomóc? Kogoś sprowadzić?

Pokręciła głową, ale nagle zmarszczyła brwi.

– Może jest ktoś taki. Ale nie sprowadzić, tylko odnaleźć. Dowiedz się, gdzie zatrzymał się człowiek, który dostarczył dziś wiadomość do Świątyni. Nowicjusz Rimo powinien ci go opisać. A jeśli moje podejrzenia są słuszne, ma na imię Leiard.

Danjin skinął głową.

– Jeśli tylko jest jeszcze w mieście, znajdę go.

Niedaleko, po lewej stronie, trzy kobiety przy stole szykowały wieczorny posiłek. Prawie bez udziału świadomości ich ręce zręcznie ugniatały, mieszały i cięły, gdy one same rozmawiały między sobą o niedalekim ślubie córki ich pracodawcy.

Z tyłu, trochę dalej, jakiś mężczyzna osiągnął niemal medytacyjny stan umysłu, kiedy palcami formował glinę w kształt misy. Zadowolony z efektu, kawałkiem sznurka odciął misę od koła i odłożył między inne swoje produkty. Potem sięgnął po więcej gliny.

Po prawej stronie przeszedł pospiesznie, zmęczony i zniechęcony młody człowiek. Jego rodzice znowu zrobili awanturę. Jak zawsze, skończyło się to głuchymi uderzeniami pięści o ciało i jękami bólu. Zauważył cudzoziemców, którzy wciąż tłoczyli się na rynku, jakby nieświadomi istnienia kieszonkowców, i serce przestało mu ciążyć tak bardzo. Dziś wieczorem nietrudno będzie coś zdobyć.

Daleko po prawej stronie, ale głośniej, matka kłóciła się z córką. Kłótnia skończyła się falą satysfakcji i złości, gdy córka zatrzasnęła drzwi między nimi.

Leiard odetchnął głęboko i pozwolił, by te i inne umysły zniknęły z jego głowy. Obolałe ciało przeszło do stanu znośniejszego zmęczenia. Kusiło go, by położyć się i zasnąć, ale to groziło bezsennością wieczorem, a miał za sobą dość niespokojnych nocy, kiedy się zastanawiał, czy podjął właściwą decyzję, zabierając wiadomość kurierowi.

Ktoś musiał ją dostarczyć, myślał. Dlaczego Ta-Dyer powierzył ją temu chłopcu?

Pewnie trwały już zbiory. Niewielu można było oderwać od ich zajęć, by mogli wyruszyć w daleką drogę. Chłopak mógł sam zaproponować pomoc, aby uniknąć ciężkiej pracy. Ta-Dyer pewnie nie wiedział o jego leniwej naturze.

Leiard zdołał wyczytać w umyśle oszołomionego alkoholem chłopaka dość dużo, by zrozumieć, czemu ojciec Aurai wysłał wiadomość, zamiast prosić kapłana Avorima o przekazanie jej myślowo. Kapłan był chory. Choroba powaliła go kilka dni wcześniej.

Zatem, ponieważ kapłan nie mógł pomóc, Ta-Dyer nie miał wyboru i musiał wysłać gońca. Leiard nie miał pojęcia, jak chory jest Avorim. Mógł być umierający. Gdyby nie znalazł innego posłańca, Auraya mogłaby nie poznać wieści o śmierci matki.

Zabawne, ale Leiard spotkał pijanego gońca tylko dlatego, że śmierć Ma-Dyer zwolniła go z obowiązków. Co roku wyprawiał się do miasteczka w pobliżu Oralyn, by tam kupić leki, jakich sam nie mógł przygotować. Chłopak oddał mu to, co pozostało z pieniędzy, które dostał od Ta-Dyera na jedzenie i noclegi. Kiedy jednak Leiard dotarł do miasteczka, przekonał się, że nie wystarczy to na wynajęcie innego kuriera.

Zastanowił się, czy nie oddać wiadomości miasteczkowemu kapłanowi, ale kiedy sobie wyobraził, że tłumaczy, w jaki sposób znalazła się u niego, nie sądził, by jakikolwiek kapłan mu uwierzył. Pozostały więc dwa wyjścia: zabrać list z powrotem do Ta-Dyera, który w tej chwili nie potrzebował dodatkowych zmartwień i niepokojów, albo dostarczyć go osobiście. Doszedł do wniosku, że wystarczy oddać go któremuś z odźwiernych w Świątyni.

Ale nie było tam żadnych odźwiernych ani straży. Wspominając moment, kiedy stanął u wejścia do Świątyni, Leiard poczuł dreszcz. Zbyt był pochłonięty ludzką krzątaniną wokół, by zauważyć wielką Białą Wieżę, wyrastającą ponad zabudowaniami miasta. Zobaczył ją dopiero kiedy przeszedł pod łukiem bramy.

Coś w tym obrazie zmroziło go do szpiku kości. Jakaś część umysłu odczuwała zachwyt i podziw dla kunsztu, którego wymagało stworzenie takiej wieży. Inna część czuła lęk, naciskała, by odwrócić się i odejść jak najszybciej.

Tylko determinacja, by dostarczyć wiadomość, pozwoliła mu zostać. Nie po to dotarł tak daleko, by teraz czmychnąć. Jednak przy bramie nie dostrzegł nikogo, kto mógłby odebrać list, a żaden z kapłanów wewnątrz nie zdradzał chęci, by do niego podejść. Musiał przejść pod łukiem, by zwrócić na siebie uwagę. I kiedy wreszcie oddał wiadomość młodemu kapłanowi, wyszedł pospiesznie, zadowolony, że w końcu się od niej uwolnił.

Jarime rozrosło się i zmieniło, odkąd ostatni raz je odwiedził, ale taka już jest natura miast. Gęsta mieszanina ludzi jednocześnie pobudzała i męczyła. Kilka godzin minęło, nim znalazł miejsce noclegowe dla tkaczy snów. Właścicielami domu byli Tanara i Millo Bakerowie, para dysponująca skromnym dochodem, która dostała w spadku niewielki budynek mieszkalny. Ich syn, Jayim, postanowił zostać tkaczem snów, co ich zachęciło, by zaoferować mieszkanie wszystkim tkaczom snów przechodzącym przez miasto. Mieszkali na pierwszym piętrze, a parter wynajmowali sklepikarzom.

Tanara odprowadziła go do pokoju, a potem zostawiła, by mógł odpocząć. Nie potrafił się oprzeć pokusie wejścia w trans, by przejrzeć myśli mieszkańców miasta wokół siebie. Przypominali ludzi w dowolnym innym miejscu – zanurzeni w swoich żywotach tak różnorodnych, jak ryby w oceanie. Jasnych i mrocznych. Trudnych i łatwych. Wielkodusznych i samolubnych. Pełnych nadziei, determinacji, rezygnacji...

Wyczuł też umysł swojej gospodyni z kuchni na dole; myślała, że powinna zawołać Leiarda do jadalni. Miała nadzieję, że pomoże jej synowi.

Leiard raz jeszcze odetchnął głęboko i otworzył oczy. Nauczyciel Jayima zmarł zeszłej zimy i żaden tkacz snów go nie zastąpił. Leiard wiedział, że musi znów rozczarować gospodarzy – jutro zamierzał wracać do wioski. Nawet gdyby chciał wziąć ucznia, Jayim musiałby wyruszyć wraz z nim. Bakerowie woleliby pewnie, by syn pozostał niedouczony, niż by ich opuścił.

Gdyby jednak Jayim chciał odejść ze mną, zabrałbym go? Leiard miał wrażenie, że byłoby to jego obowiązkiem. Tkacze snów byli teraz nieliczni i szkoda, żeby ten młodzik zrezygnował z powodu braku nauczyciela. Może zastanowi się, kiedy już pozna chłopca. W końcu był gotów uczyć Aurayę, gdyby tylko zechciała.

Wstał, przeciągnął się i podszedł do wąskiej ławy, gdzie Tanara położyła dużą misę z wodą i kilka szorstkich ręczników. Umył się powoli, włożył zapasową tunikę i spodnie, narzucił swoją kamizelkę tkacza snów. Wyszedł z pokoju i trafił do wspólnej sali pośrodku budynku. Tanara siedziała tam na starej poduszce, marszcząc w skupieniu czoło. Chleb piekł się na dużym płaskim kamieniu, opartym na dwóch cegłach. Pod kamieniem nie było ognia, więc musiała podgrzewać go magicznie.

– Tkaczu snów Leiardzie... – Uśmiechnęła się, aż pogłębiły się zmarszczki wokół jej oczu. – Nie mamy tu służących, a ja wolę sama gotować, niż kupować jakieś paskudztwa w tutejszym sklepie. Tylko dwa razy próbowałam ich jedzenia i dwa razy wymiotowałam. Ale czynsz płacą regularnie, więc pewnie nie powinnam się denerwować. – Skinęła w stronę drzwi. – Wrócił Jayim.

Leiard obejrzał się. Młody człowiek leżał rozciągnięty na starej drewnianej ławie w sąsiednim pokoju. Jego kamizelka tkacza snów leżała przy nim na podłodze. Na tunice były wilgotne plamy potu.

– Jayimie, to jest tkacz snów Leiard – zawołała Tanara. – Dotrzymaj mu towarzystwa, dopóki tutaj nie skończę.

Młody tkacz snów uniósł głowę i zamrugał zdziwiony, widząc Leiarda. Usiadł na ławie, gdy gość wszedł do jego pokoju.

– Witaj – powiedział.

– Pozdrowienie – odparł Leiard.

Czyli więc nie ma co liczyć na tradycyjne powitanie, pomyślał. Czy to z powodu braków szkolenia, czy zwykłego lekceważenia rytuałów?

Leiard usiadł naprzeciw Jayima i spojrzał na kamizelkę. Chłopak podążył za jego wzrokiem, potem szybko podniósł ją i zarzucił na oparcie ławy.

– Trochę dzisiaj gorąco – zauważył. – Byłeś już kiedyś w mieście?

– Tak – potwierdził Leiard. – Dawno temu.

– Jak dawno?

Leiard zmarszczył czoło.

– Nie jestem pewien.

Chłopak wzruszył ramionami.

– W takim razie to musiało być bardzo dawno. Wiele się zmieniło?

– Zauważyłem kilka zmian, ale trudno mi osądzić, jako że widziałem tylko część miasta. Przybyłem dzisiaj po południu – wyjaśnił Leiard. – Ale wychodzi na to, że jedzenie z ulicznych sklepików jest równie niebezpieczne co dawniej.

Jayim parsknął śmiechem.

– To prawda, ale jest parę całkiem niezłych. Zostaniesz tu na długo?

Leiard pokręcił głową.

– Nie. Jutro wyruszam.

Chłopiec nie potrafił za dobrze ukryć swej ulgi.

– Z powrotem do... Dokąd?

– Do Oralyn.

– A gdzie to jest?

– Niedaleko dunwayskiej granicy, u podnóża gór.

Jayim otworzył usta, by coś powiedzieć, ale znieruchomiał, słysząc pukanie do drzwi.

– Ktoś przyszedł, mamo!

– To otwórz!

– Ale... – Jayim spojrzał na Leiarda. – Zajmuję się naszym gościem.

Tanara westchnęła i wstała. Przeszła do głównego wejścia, poza zasięgiem ich wzroku. Leiard słuchał uderzeń jej sandałów o kafelki podłogi. Potem otworzyły się drzwi, zabrzmiały kobiece głosy, a następnie stukanie dwóch par sandałów.

– Mamy klientkę – oznajmiła Tanara, wchodząc.

Za nią szła kobieta otulona w szeroki płaszcz z ciemnej tkaniny. Zarzuciła go sobie na głowę, kryjąc twarz.

– Nie przyszłam tu po uzdrowienie – oświadczyła. – Przyszłam się zobaczyć ze starym przyjacielem.

Na dźwięk tego głosu dreszcz przebiegł po grzbiecie Leiarda, choć nie był pewien dlaczego. Zauważył, że wstaje odruchowo. Kobieta zsunęła z głowy kaptur i uśmiechnęła się.

– Pozdrowienie, tkaczu snów Leiardzie.

Jej twarz się zmieniła. Straciła wszystkie dziecięce zaokrąglenia, a zyskała elegancki kształt podbródka i czoła oraz wysokie kości policzkowe. Włosy miała ułożone w wyrafinowaną fryzurę, popularną wśród osób bogatych i modnych. Wydawała się wyższa.

Ale oczy zostały te same: wielkie, wyraziste, błyszczące inteligencją. Wpatrywały się w niego badawczo. Pewnie się zastanawia, czy ją pamiętam... Pamiętam, ale nie tak. Wyrosła na uderzająco piękną kobietę. We wsi nigdy nie byłoby to aż tak wyraźne. Tam uchodziłaby za nazbyt delikatną i chudą. Miejska moda bardziej do niej pasuje.

Miejska moda? Nie przybyła tu, by nadążać za modą, ale żeby zostać kapłanką.

I kiedy to pomyślał, przypomniał sobie o swoich gospodarzach. Świadomość, że mają w domu cyrkliańską kapłankę, mogłaby ich wystraszyć. Zwłaszcza wysoką kapłankę... Auraya miała przynajmniej dość rozsądku, by ukryć swą szatę.

Zwrócił się do Tanary.

– Czy jest tu miejsce, gdzie mógłbym porozmawiać z tą damą na osobności?

– Tak, na dachu – odparła z uśmiechem Tanara. – W letnie wieczory bardzo tam przyjemnie. Chodźcie za mną.

Poprowadziła ich przez wspólną salę do schodów naprzeciwko drzwi wejściowych. Kiedy wyszli na dach, Leiard ze zdziwieniem odkrył, że jest zastawiony roślinami w donicach i wytartymi krzesłami. Widział stąd sąsiednie domy i ludzi wypoczywających w dachowych ogródkach.

– Przyniosę coś chłodnego do picia – zaproponowała Tanara i zeszła na dół.

Auraya usiadła naprzeciwko Leiarda i westchnęła.

– Powinnam wysłać ci wiadomość i ostrzec, że przyjdę. Albo umówić się gdzieś na spotkanie. Ale jak tylko się dowiedziałam, że tu jesteś... – Uśmiechnęła się niepewnie. – Musiałam przyjść od razu.

Kiwnął głową.

– Chciałaś porozmawiać o matce z kimś, kto ją znał – domyślił się.

Uśmiech zniknął.

– Tak. Jak ona...?

– Starość i choroba. – Rozłożył ręce. – Ta choroba wiele ją kosztowała, więc postarzała się. W końcu musiało to nastąpić.

Auraya przytaknęła.

– Więc to wszystko? Nic więcej?

Pokręcił głową.

– Łatwo jest, po długim powstrzymywaniu choroby, dziwić się, że jednak kogoś zabrała.

Skrzywiła się.

– Rzeczywiście. Zwłaszcza jeśli moment jest... nieszczęśliwy. – Westchnęła. – Co z ojcem?

– Zdrowy, kiedy odchodziłem. Zasmucony, oczywiście, ale i pogodzony z losem.

– Powiedziałeś nowicjuszowi, że znalazłeś list u pijanego posłańca. Wiesz, czemu kapłan Avorim się ze mną nie skontaktował?

– Kurier twierdził, że jest chory.

– Musi być już bardzo stary... – Pokiwała głową. – Biedny Avorim. Bardzo go męczyłam podczas nauki. I ty. – Przyjrzała mu się z lekkim uśmiechem. – To dziwne. Poznaję cię, ale wyglądasz inaczej.

– W jakim sensie?

– Młodziej.

– Dzieci sądzą, że wszyscy dorośli to starcy.

– Zwłaszcza jeśli ci dorośli mają białe włosy. – Rozsunęła okrywający ją płaszcz. – Trochę za gorąco, żeby się tak ubierać – stwierdziła. – Ale martwiłam się, że kiedy ludzie mnie tu zobaczą, twoi gospodarze mogą mieć kłopoty.

– Nie jestem pewien, jak tkacze snów są traktowani w tym mieście.

– Ale uważasz, że gospodarze by się wystraszyli, gdyby wiedzieli, kim jestem.

– Prawdopodobnie.

Zmarszczyła czoło.

– Nie chcę, żeby się mnie bali. Nie podoba mi się to. Chciałabym... – Westchnęła. – Ale kimże jestem, by pragnąć odmienić ludzkie zachowania?

Przyjrzał się jej z uwagą.

– Masz więcej możliwości niż większość.

Uśmiechnęła się z pewnym zażenowaniem.

– Chyba rzeczywiście. Ale pytanie brzmi: czy bogowie na to pozwolą?

– Nie chcesz chyba ich pytać, prawda?

Uniosła brwi.

– Może.

Widząc ten błysk w jej oczach, Leiard poczuł, że wypełnia go nieoczekiwana sympatia. Zdawało się, że zostało w niej coś z tego ciekawego, bezustannie pytającego dziecka. Ciekawe, czy innym pozwalała je dostrzec i jak sobie z tym radzili.

Mogę sobie wyobrazić, jak zadręcza bogów pytaniami o naturę wszechświata, pomyślał, śmiejąc się w duchu. Ale natychmiast spoważniał. Łatwo jest zadawać pytania. Trudniej dokonywać zmian.

– Kiedy zamierzasz odejść? – spytała.

– Jutro.

– Rozumiem. – Odwróciła wzrok. – Miałam nadzieję, że może zostaniesz dłużej. Może kilka dni. Chciałabym znowu z tobą porozmawiać.

Rozważył jej prośbę. Tylko kilka dni...

Dobiegające ze schodów kroki zapowiedziały powrót Tanary. Kobieta pojawiła się, niosąc tacę z glinianymi kubkami i misą suszonych owoców. Przystanęła, by poczęstować Aurayę, gdy jednak ta sięgnęła po kubek, Tanara jęknęła i upuściła tacę.

Leiard zauważył lekki ruch palców dziewczyny. Taca zatrzymała się w powietrzu, zawartość kubków chlusnęła na zewnątrz. Spojrzał na Tanarę – kobieta wpatrywała się w gościa. Zauważył, że płaszcz okrywający ramiona kapłanki zsunął się trochę, odsłaniając brzeg cyrkli.

Wstał i położył Tanarze dłonie na ramionach.

– Nie masz się czego obawiać – zapewnił spokojnie. – Owszem, jest kapłanką. Ale jest też moją przyjaciółką. Z wioski w pobliżu...

Tanara chwyciła go za rękę, szeroko otwierając oczy.

– Nie kapłanką – szepnęła. – Więcej niż kapłanką. Ona jest... ona... – Spojrzała na Leiarda. – Jesteś przyjacielem Aurai z Białych?

– Ja...

Aurai jakiej? Spojrzał w dół, na Aurayę, uśmiechającą się z zakłopotaniem. Przyjrzał się cyrkli. Nie miała złotego obramowania, jakie nosiły wysokie kapłanki. W ogóle nie miała obramowania.

– Kiedy to się stało? – usłyszał własny głos.

– Dziewięć, dziesięć dni temu – odparła przepraszającym tonem.

– Czemu mi nie powiedziałaś?

– Czekałam na właściwy moment.

Tanara wypuściła dłoń Leiarda.

– Przepraszam. Nie chciałam zepsuć niespodzianki.

Auraya zaśmiała się smętnie.

– To bez znaczenia. – Wzięła tacę i odłożyła na ławę obok siebie. – To ja powinnam przeprosić, że cię zaniepokoiłam. Powinnam umówić się z Leiardem w jakimś innym miejscu.

Tanara pokręciła głową.

– Nie! Zawsze jesteś tu mile widziana! Kiedy tylko zechcesz nas odwiedzić, nie wahaj się...

Auraya na moment zmrużyła nieco oczy, a potem uśmiechnęła się szeroko.

– Dziękuję ci, Tanaro Baker – rzekła. – Więcej to dla mnie znaczy, niż możesz sobie wyobrazić. Ale teraz muszę chyba przeprosić, że zepsułam ci wieczór. – Owinęła się płaszczem. – I powinnam wrócić do Świątyni.

– Och... – Tanara zerknęła przepraszająco na Leiarda. – Odprowadzę cię do drzwi.

– Dziękuję.

Kiedy kobiety wyszły, Leiard usiadł powoli.

Auraya jest jedną z Białych...

Serce zalała mu gorycz. Zawsze dostrzegał jej możliwości. Była inteligentna, ale nie arogancka. Interesowali ją inni ludzie, lecz nie lekceważyła ich prywatności. Jej zdolność uczenia się i używania Darów była większa niż u któregokolwiek z jego uczniów.

Oczywiście, że ją wybrali. Sam przecież mówił, że lepiej, by przyłączyła się do cyrklian, gdyż wobec restrykcji życia tkacza snów duża część jej potencjału byłaby stracona.

Czy zatem wszystko ułożyło się jeszcze lepiej, skoro została jedną z nieśmiertelnych Białych, zapytał sam siebie z goryczą. Świat tym więcej skorzysta na jej talentach.

A jej utrata będzie cię dręczyć przez całą wieczność.

Ta myśl go zaskoczyła. Brzmiała jak jego własny wewnętrzny głos, ale sprawiała wrażenie wewnętrznego głosu innej osoby.

– Leiard?

Uniósł wzrok. Wróciła Tanara.

– Dobrze się czujesz?

– Trochę jestem zaskoczony – odparł oschle.

Tanara podeszła do siedzenia naprzeciw – tego, które zajmowała Auraya.

– Nie wiedziałeś?

Pokręcił głową.

– Wydaje się, że moja mała Auraya zaszła o wiele dalej, niż mogłem przewidywać.

– Twoja mała Auraya?

– Tak, znałem ją jako dziecko. A także ją uczyłem. Prawdopodobnie więcej wie o leczeniu sposobami tkaczy snów niż jakikolwiek inny kapłan czy kapłanka.

Tanara zmarszczyła czoło. Zamyślona odwróciła wzrok, po czym pokręciła głową.

– Z trudem mogę to zrozumieć – rzekła ściszonym głosem. – Jesteś przyjacielem Aurai z Białych.

Z tyłu dobiegł zduszony odgłos. Leiard obejrzał się i zobaczył Jayima. Chłopak stał na schodach i wytrzeszczał oczy, zdumiony tym, co usłyszał.

– Jayim... – Tanara poderwała się i szybko pchnęła syna do wnętrza. – Nikomu nie wolno ci o tym mówić. Posłuchaj...

Leiard wstał i zszedł za nimi po schodach. Skręcił do swojego pokoju. Jego brudne ubranie wciąż wisiało na oparciu krzesła, torba była do połowy opróżniona, a jej zawartość rozłożona na łóżku. Usiadł i szybko spakował wszystko z powrotem. Kiedy ułożył na samym wierzchu brudną tunikę, usłyszał kroki, a po chwili w drzwiach stanęła Tanara. Zauważyła torbę i jej twarz spoważniała.

– Tak myślałam – mruknęła. – Usiądź, Leiardzie. Chcę z tobą porozmawiać, zanim uciekniesz do swojego leśnego domu.

Z wahaniem usiadł na łóżku. Kobieta zajęła miejsce obok.

– Pozwól, że sprawdzę, czy dobrze usłyszałam. Powiedziałeś, że uczyłeś Aurayę, kiedy była jeszcze dzieckiem. Chodziło ci o wiedzę tkaczy snów?

Przytaknął.

– Miałem nadzieję, że się do mnie przyłączy. – Pokręcił głową. – Ale sama widzisz, co z tego wyszło.

Tanara poklepała go po ramieniu.

– Na pewno przeżyłeś zawód. Ale to dziwne, że bogowie ją wybrali. Przecież musieli wiedzieć, że nauczał ją tkacz snów.

– Może znali jej prawdziwe uczucia – wyszeptał z goryczą.

Tanara zignorowała te słowa.

– Musiałeś dziwnie się czuć, widząc ją znowu, nawet jeśli myślałeś, że jest tylko wysoką kapłanką. Kiedy przyszłam, odniosłam wrażenie, że dobrze się wam rozmawiało. Najwyraźniej nie zauważyłeś żadnej zmiany. A przecież byś wyczuł, gdyby w rezultacie Wyboru stała się kimś innym.

– Wiem, powiedziałem, że jesteśmy przyjaciółmi – odparł. – Ale mówiłem tak, żeby cię uspokoić. Nie widziałem jej od dziesięciu lat.

Tanara przemyślała to.

– Rozważ zatem, Leiardzie – odezwała się po chwili. – Auraya najwyraźniej chce pozostać twoją przyjaciółką. Ktoś z Białych, kto chce się przyjaźnić z tkaczem snów... To powinno być niemożliwe, ale najwyraźniej nie jest. A jeśli Auraya z Białych będzie przyjaźnić się z tkaczem snów, to może inni cyrklianie zaczną ich lepiej traktować. – Zniżyła głos. – Masz teraz dwie możliwości. Możesz wyjść i wrócić do swojego lasu albo możesz zostać tu z nami i kontynuować tę przyjaźń.

– To nie jest łatwe – protestował. – Istnieje przecież ryzyko. A jeśli inni Biali się sprzeciwią?

– Wątpię, czy zrobią coś innego niż zasugerowanie ci, byś się wyniósł. – Pochyliła się bliżej. – Myślę, że warto podjąć takie ryzyko.

– A jeśli ludzie uznają, że im się to nie podoba? Mogą wziąć sprawy w swoje ręce.

– Jeśli ona ceni twoją przyjaźń, to ich powstrzyma.

– Może nie być w stanie, zwłaszcza jeśli Biali jej nie poprą.

Tanara odchyliła się i zaczęła mu się przyglądać.

– Nie przeczę, że taka groźba istnieje. Proszę cię tylko, byś się zastanowił. Musisz zrobić to, co dyktuje ci serce.

Wstała i wyszła, zamykając za sobą drzwi. Leiard przymknął powieki i westchnął.

Tanara pomija jeden prosty fakt, przekonywał sam siebie, bogowie nie wybraliby kogoś, kto czuje sympatię dla tkaczy snów.

Ale wybrali Aurayę. Albo rozwinęła w sobie niechęć do tkaczy snów, albo bogowie prowadzili całkiem inną rozgrywkę. Zastanowił się, jakie są możliwości. Jeśli wzięli inteligentną i Obdarzoną kobietę, która traktowała tkaczy snów z sympatią, i sprawili, by zwróciła się przeciw nim, może stać się nową, śmiertelnie groźną siłą, napędzającą nienawiść cyrklian do pogan. Może być tą, która zniszczy nas całkowicie.

Ale jeśli teraz ucieknie i zostawi ją, samotną i zasmuconą, może być pierwszym, który da jej powód, by zniechęciła się do jego ludu.

Niech będą przeklęci bogowie, pomyślał. Muszę zostać. Przynajmniej dopóki się nie dowiem, o co tu chodzi.

4

W wyższych partiach gór żar letniego słońca był silniejszy. Gdy Tryss znów poczuł ściekający mu z czoła pot, wyprostował się i potrząsnął głową. Krople wilgoci spadły na ramę uprzęży i szybko zostały wchłonięte przez suche drewno. Zdjął i odłożył na bok kamizelkę z trzcinowego włókna. Potem schylił się i starannie przeciągnął pasy elastycznych jelit pomiędzy złączami uprzęży.

Większa część konstrukcji leżała przed nim w kawałkach. Próbował zdublować system dźwigni tak, by móc zabierać cztery kolce zamiast dwóch. Ale już teraz zaczynał wątpić, czy zdoła oderwać się od ziemi, niosąc coś tak ciężkiego. Może będzie trzeba przed startem zawlec to wszystko na drzewo albo na krawędź urwiska...

Ale czymś takim nikomu by nie zaimponował. Uznał, że nie pokaże nowej uprzęży, dopóki nie będzie miał za sobą kilku udanych prób. Kiedy powali jakieś zwierzę, pozwoli mu odespać dawkę trucizny, a gdy nadejdzie czas, by się wykazać, zarżnie ofiarę i zaniesie mięso do Przestrzeni. Gdy inni Siyee zobaczą jego ucztującą rodzinę, kpiny i śmiechy szybko się skończą.

Przerwał pracę i westchnął ciężko. Gdyby tylko jego kuzyni polecieli za nim dyskretnie, zamiast opowiadać wszystkim Siyee o tym, co twierdził, że dokonał... Wtedy tylko oni i Drilli byliby obecni, kiedy Tryss wrócił na miejsce i nie znalazł yerna. Od tamtego dnia historia o jego szalonych przechwałkach dotarła do każdego mieszkańca Przestrzeni. Bez przerwy słyszał kpiny, nawet od Siyee, których w ogóle nie znał.

Poczuł nagłe ukłucie bólu w ramieniu i podskoczył. Jelitowa linka wyśliznęła mu się i strzeliła w bok. Tryss zaklął i obejrzał ramię – na skórze pojawiła się niewielka czerwona plamka. Czyżby coś go użądliło? Rozejrzał się, ale w pobliżu nie zauważył żadnego owada, który byłby do tego zdolny.

I kiedy zaczął rozglądać się po ziemi za pełzającymi insektami, poczuł następne ukłucie, tym razem na nodze. Spojrzał w dół i zdążył jeszcze zobaczyć, jak na ziemię spada coś małego i okrągłego. Schylił się i pomiędzy kamieniami dostrzegł na skale nasionko winnetu. Nasionka te były jaskrawozielone i trudne do przeoczenia, zwłaszcza że nie trafiały się tak wysoko w górach. Niewielkie drzewa winnetu rosły wzdłuż potoków i rzeczek, nie na suchych skalistych zboczach.

Cichy stuk znowu zwrócił jego uwagę na uprząż – kolejne nasionko odbiło się od niej, spadło na skałę i odtoczyło na bok. Tryss powoli wyplątał się ze swego wynalazku i wstał, rozglądając się ostrożnie. Kątem oka zauważył ruch i natychmiast poczuł ukłucie w ramię. Odwrócił się i poszedł w stronę wielkiego głazu, w pobliżu którego widział poruszenie.

I wtedy usłyszał wygwizdane z góry swoje imię.

Podniósł głowę i westchnął głośno, kiedy rozpoznał oznaczenia skrzydeł Drilli. Rozejrzał się szybko, ale nigdzie nie dostrzegł swoich kuzynów. Serce zabiło mu mocniej, gdy zaczęła zniżać lot.

Uśmiechała się radośnie.

– Tryss! – zawołała. – Chyba zgubiłam...

Przesunęła wzrok i jej uśmiech zniknął, zastąpiony grymasem gniewu. Równocześnie poczuł kolejne ukłucie, tym razem w policzek. Syknął i uniósł dłoń do twarzy.

– Durnie! – krzyknęła Drilli.

Tryss wstrzymał oddech, kiedy zanurkowała stromo i wylądowała obok głazu, do którego zmierzał. Zniknęła za nim, zabrzmiało uderzenie, a potem jakiś Siyee wytoczył się zza skały, osłaniając głowę. Drilli uderzyła go jeszcze raz. I znowu.

Ziss! Tryss usłyszał śmiech za sobą i obejrzał się – to Trinn wspinał się ku nim po skale. Drilli podbiegła do niego i ze złością wyrwała mu coś z ręki.

– Mówiłam, żeby nie strzelać z nich do Siyee! – zawołała. – A jakbyście mu rozerwali skrzydła? Głupie girri-móżdżki! Gdybym wiedziała, że coś takiego wymyślicie, nigdy bym ich dla was nie zrobiła!

– Nie trafilibyśmy go w skrzydła – zapewnił Trinn. – Ćwiczyliśmy.

– Na czym? – zapytała.

Trinn wzruszył ramionami.

– Na drzewach. Na kamieniach.

– Na girri?

Odwrócił wzrok.

– Nie.

– To wy zrobiliście, prawda? I patrzyliście, jak przez pół nocy tkam maty z trzcinowego włókna, żeby pocieszyć ciocię Lirri. Ona myśli, że jej girri zdechły, bo je zaniedbywała.

– Przecież i tak zamierzała je zjeść – zaprotestował Ziss.

Drilli odwróciła się i rzuciła mu wściekłe spojrzenie.

– Jesteście obrzydliwi! Idźcie sobie! Nie chcę was więcej oglądać!

Kuzyni spojrzeli na siebie z przerażeniem, choć było jasne, że Ziss nie przejął się słowami dziewczyny tak bardzo jak Trinn. Wzruszył ramionami, przebiegł kilka kroków i skoczył w powietrze.

– Przepraszam – odezwał się Trinn.

Ale kiedy Drilli popatrzyła na niego, skrzywił się tylko i poleciał za bratem. Drilli spoglądała za nimi, aż stali się zaledwie czarnymi plamkami na tle ciemnych chmur nad horyzontem. Dopiero wtedy zwróciła się do Tryssa.

– Bardzo mi przykro.

– Nie twoja wina. – Wzruszył ramionami.

– Moja. – W jej głosie znowu zabrzmiał gniew. – Przecież wiem, jacy oni są. Nie powinnam im mówić, do czego służą dmuchawki, a co dopiero robić dla nich po jednej.

Spojrzał na przedmiot, który trzymała w dłoni – długi kawałek trzciny.

– Dmuchawki?

– Tak. – Z uśmiechem podała mu rurkę. – To dmuchawka. W naszej wiosce zaczęliśmy ich używać, żeby polować na małe zwierzęta. Wkładasz tutaj pocisk i...

– Wiem, jak to działa. – Skrzywił się, słysząc własny, oschły głos. – Ale jeszcze nie widziałem, jak się ich używa – dodał bardziej zachęcająco. – Pokażesz?

Uśmiechnęła się znowu i odebrała mu rurkę. Wyjęła coś z kieszeni i wsunęła do otworu. Usłyszał ciche stuknięcie, kiedy pocisk trafił wewnątrz na coś, co pewnie nie pozwalało, by wysunął się drugim końcem.

Drilli wyciągnęła rękę.

– Widzisz ten głaz, o tam, który jest trochę podobny do stopy?

– Tak.

– A ten czarny kamień na czubku?

– Tak...

Przyjrzał się z powątpiewaniem. Odległość była duża...

Uniosła rurkę do warg i dmuchnęła mocno. Tryss ledwie zauważył pocisk, ale w następnym momencie czarny kamień stoczył się z głazu i zniknął po drugiej stronie.

Spojrzał na Drilli zaskoczony. Jest nie tylko śliczna i silna, pomyślał. Jest też mądra...

Popatrzyła na niego i uśmiechnęła się, a on nagle znów nie wiedział, co powiedzieć. Czuł tylko, jak pałają mu policzki.

– Więc to jest powód, że tak znikasz? – spytała, zerkając na uprząż.

– Czasami.

Podeszła i obejrzała uprząż z bliska.

– I w ten sposób upolowałeś yerna, tak?

Czyli wierzyła, że to prawda. A może mówiła tak, bo chciała być miła.

– No... tak.

– Pokaż, jak to działa.

– Ale... Wiesz... – Bezradnie zamachał rękami. – Przebudowuję to. Jest w kawałkach.

Przytaknęła.

– Rozumiem. Więc kiedy indziej. Jak już skończysz. – Usiadła przy uprzęży. – Mogę popatrzyć, jak pracujesz?

– Chyba tak. Jeśli chcesz.

Przykucnął i zaczął szukać po kieszeniach linek. Obserwowała go w milczeniu i po chwili zaczęło go ogarniać zakłopotanie.

– Jak długo wasi ludzie używają dmuchawek? – zapytał.

– Od lat. – Wzruszyła ramionami. – To mój dziadek wpadł na ten pomysł. Powiedział, że musimy raczej się cofnąć, niż iść naprzód. Zamiast szukać sposobów, by używać mieczy i łuków, jak ziemiochodzący, powinniśmy wrócić do prostszej broni. – Westchnęła. – Ale to nie pomogło. Ziemiochodzący i tak wyparli nas z wioski. Zabiliśmy kilku w pułapkach albo zatrutymi strzałkami, jednak było ich zbyt wielu.

Tryss zerknął na nią z ukosa.

– Myślisz, że byłoby inaczej, gdybyście mogli ich atakować z powietrza?

Potrząsnęła głową.

– Nie wiem. Może. A może nie. – Spojrzała na uprząż. – Nigdy nie wiadomo, zanim się nie spróbuje. Czy... Czy będziesz na dzisiejszym Zgromadzeniu?

– Nie wiem – mruknął Tryss.

– Słyszałam, że zeszłej nocy przybył ziemiochodzący. Pokonał góry, żeby się do nas dostać. Będzie na Zgromadzeniu.

– Nie zabili go? – zdziwił się Tryss.

– Nie. Nie należy do tych, którzy odbierają nam ziemię. Jest z daleka.

– Czego chce?

– Nie jestem całkiem pewna, ale ojciec mówił chyba, że tego człowieka przysłali bogowie. Chce nas prosić, żebyśmy się do czegoś przyłączyli. Jeśli się zgodzimy, inni ziemiochodzący pomogą nam pozbyć się tych, którzy podbijają nasze ziemie.

– Jeśli to potrafią, mogą też zabrać nasze ziemie dla siebie – zauważył Tryss.

Drilli zmarszczyła czoło.

– O tym nie pomyślałam. Ale bogowie go przysłali. Huan na pewno by na to nie pozwoliła, jeśli w rezultacie mielibyśmy wszyscy zginąć.

– Kto wie, co planuje bogini? Może zrozumiała, że stworzenie nas było pomyłką, i w taki sposób chce się nas pozbyć.

– Tryss! – Drilli była zaszokowana. – Nie powinieneś tak mówić o bogini.

– Może i nie – przyznał z uśmiechem. – Ale gdyby się nam przyglądała, to usłyszałaby, co myślę. A jeśli może usłyszeć, co myślę, to wie też, że nie wierzę w to, co powiedziałem.

– Więc po co powiedziałeś?

– Ponieważ taka możliwość przyszła mi do głowy i musiałem wypowiedzieć ją głośno, aby sobie uświadomić, że w nią nie wierzę.

Drilli wpatrywała się w niego przez chwilę. Pokręciła głową.

– Dziwny z ciebie chłopak, Tryss – stwierdziła. Ruchem głowy wskazała uprząż. – Zabierzesz to na dzisiejsze Zgromadzenie?

– To? Nie. Wyśmialiby mnie.

– Może nie.

– Pokazywałem uprząż już wcześniej. Ludzie uważają, że nie da się w niej latać albo że lot stanie się niezgrabny i niebezpieczny. I nawet kiedy im demonstruję, że się mylą, nie chcą uwierzyć, że można w ten sposób polować. Zresztą w tej chwili sam nie jestem pewien, czy coś z tego wyjdzie. Dwa kolce to chyba za mało. Próbowałem ją przerobić, żeby unieść więcej, ale... to skomplikowane.

– Na to wygląda. Ale chyba warto próbować. Zastanawiam się... Czy mógłbyś zbudować coś, co pozwalałoby w locie korzystać z dmuchawki?

Spojrzał na rurkę w jej dłoni, potem na uprząż. Potrzebna byłaby rama, by utrzymywać rurkę w miejscu, i jakaś metoda ładowania do niej pocisków. Można by je zasysać do rurki z worka. No i te pociski były o wiele lżejsze i mniejsze niż kolce, więc dałoby się zabierać ich więcej... Odetchnął głęboko. Przecież to świetny pomysł! I kiedy kolejne możliwości przebiegały mu przez głowę, poczuł, że ręce zaczynają mu drżeć z podniecenia.

– Drilli – powiedział.

– Mmm?

– Mogę... mogę pożyczyć tę dmuchawkę?

Auraya patrzyła zafascynowana, jak jej nowe zwierzątko ściga po ścianie wyimaginowanego pająka. To był veez – małe, smukłe stworzonko ze szpiczastym noskiem, puszystym chwytnym ogonkiem i wielkimi oczami, pozwalającymi mu świetnie widzieć w ciemności. Delikatne palce rozkładały się na malowanej powierzchni, dzięki czemu mógł jakoś chodzić po ścianie... a teraz nawet po suficie. Zatrzymał się wprost nad nią i nagle spadł jej na ramię.

– Rofala nie – oświadczył, po czym zeskoczył na fotel i zwinął się w kłębek, przykrywając nosek puszystym, cętkowanym, szarym ogonem.

– Nie ma robala – zgodziła się Auraya.

Najbardziej niezwykłą cechą zwierzęcia była jego zdolność mowy, choć rozmawiał tylko o sprawach interesujących dla takich małych stworzonek, na przykład o jedzeniu i pieszczotach. Nie liczyła więc raczej na pouczające, filozoficzne dysputy.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę! – zawołała.

Weszła Dyara.

– Auraya... Jak się dzisiaj czujesz?

– Ałaja – powtórzył cienko głosik.

Kapłanka zauważyła veeza.

– Widzę, że somreyańska Rada Starszych dostarczyła już tradycyjny prezent dla nowej Białej.

– Tak. – Auraya skinęła głową. – Wraz ze zdumiewająco złożonym zestawem zabawek i instrukcji.

– Dałaś mu już jakieś imię?

– Nie.

Starsza kobieta podeszła do fotela i wyciągnęła do veeza palec. Zwierzak obwąchał go, a potem przechylił głowę na bok, pozwalając Dyarze poskrobać się za malutkimi szpiczastymi uszami.

– Kiedy się już nauczysz łączyć swój umysł z jego, przekonasz się, że jest użyteczny. Wystarczy pokazać mu myślowy wizerunek przedmiotu, a on ci go przyniesie. Może też szukać ludzi, choć lepiej, jeśli dasz mu coś, czego dotykali, żeby wyczuł zapach.

– W instrukcjach piszą, że to dobrzy zwiadowcy.

– Zwiadowcy to grzeczne określenie szpiegów. Kiedy połączysz się z jego umysłem, będziesz mogła widzieć to, co on... A że veezy świetnie widzą w ciemności i mogą się dostać w miejsca niedostępne dla ludzi, rzeczywiście są znakomitymi, ehm, zwiadowcami. – Zwierzak zamknął oczka, rozkoszując się jej drapaniem. – Ale przekonasz się, że polubisz go także za jego naturę. Są wierne i lojalne.

Cofnęła dłoń i wyprostowała się. Veez otworzył oczka i spojrzał na nią z wyrzutem.

– Drap?

Dyara zignorowała go i zwróciła się do Aurai.

– Będziemy...

– Drap!

– Dosyć! – rzekła surowo. Veez spuścił łepek niczym skarcone dziecko. – W tym wieku bywają też dość wymagające. Bądź wobec niego stanowcza.

Odsunęła się od fotela i spojrzała na Aurayę z ukosa. Jej wyraz twarzy nie zdradzał niczego. Nie po raz pierwszy Auraya pożałowała, że myśli tej kobiety nie potrafi odczytywać tak łatwo, jak większości ludzi.

– Wczoraj wieczorem mówiłaś, że po południu odwiedziłaś starego przyjaciela – powiedziała Dyara. – W mieście jest całkiem sporo „zwiadowców”, którzy bardzo chcą się wykazać, żeby dostać ode mnie pracę. I chętnie mnie informują o tym, co widzą. Tego ranka jeden z nich stwierdził, że ten przyjaciel, którego odwiedziłaś, to tkacz snów. Czy to prawda?

Auraya przyjrzała się Dyarze w skupieniu. Co powinna odpowiedzieć? Przecież nie będzie kłamać innej Białej. Nie będzie też udawać, że ma wyrzuty sumienia z powodu spotkania ze starym przyjacielem.

– Tak – przyznała. – To tkacz snów Leiard, z mojej rodzinnej wioski. Nie widziałam go od dziesięciu lat. Dostarczył do Świątyni wiadomość o śmierci mojej matki. Chciałam mu za to podziękować.

– Domyślam się, że teraz, kiedy wiadomość trafiła do adresata, zechce wrócić do domu.

– Zapewne. – Auraya wzruszyła ramionami. – Wątpię, żeby zatrzymał się tutaj na dłużej. Nie wyobrażam sobie, by spodobało mu się życie w mieście. Zawsze był raczej typem samotnika.

Dyara kiwnęła głową.

– Pozostali zebrali się już pewnie przy Ołtarzu. Nie powinnyśmy kazać im czekać.

Auraya poczuła mrowienie w żołądku, oznakę równocześnie podniecenia i niepokoju. Po raz pierwszy miała zasiąść z pozostałą czwórką Białych, kiedy omawiają swoje zadania i obowiązki. Mogą wyznaczyć jej jakieś zadanie. Jeśli tak, spodziewała się, że nie będzie bardzo poważne. A jeśli nie, i tak ciekawie będzie posłuchać, w jakie sprawy świata się angażują.

Cyrkla Dyary wzdęła się, gdy kobieta odwróciła się na pięcie i ruszyła do drzwi. Auraya podążyła za nią. Klatka już na nie czekała. W drodze na dół Auraya myślała o tych „zwiadowcach” wspomnianych przez Dyarę. Zaniepokoiła ją informacja, że obcy ludzie ją śledzą, ale zastanawiała się, czy naprawdę zrobili to sami z siebie. Nie wiadomo, co gorsze: że szpiegują ją z własnej inicjatywy, czy że ktoś im to zlecił.

Czy inni Biali mnie pilnują? Jeśli znowu zechcę się spotkać z Leiardem, czy spróbują mnie zniechęcić? Czy mam im na to pozwolić?

Gdy klatka osiadła na dnie wieży, Auraya wyszła z niej za Dyarą.

Bogowie mnie wybrali. Wiedzieli o mnie wszystko, wiedzieli o mojej przyjaźni z Leiardem i sympatii dla tkaczy snów. Gdyby się na to nie zgadzali, wskazaliby kogoś innego.

Ale czy rzeczywiście? Może tolerowali tę jedną cechę jej charakteru, by móc korzystać z pozostałych? Jednakże, jeśli nie zakażą jej wprost, nadal będzie utrzymywać kontakty z tkaczami snów.

Zadrżała. Kiedy dowiedziała się o śmierci matki, zlękła się, że bogowie chcą jej coś przekazać. Że zabijając matkę, dają do zrozumienia, iż nie podoba im się korzystanie z usług tkacza snów przy jej leczeniu. To śmieszne, pomyślała. Bogowie nie działają w ten sposób. Kiedy czegoś chcą, mówią to. Ale choć głęboko w to wierzyła, nie mogła stłumić strachu – dopóki Leiard jej nie zapewnił, że to choroba była przyczyną śmierci matki.

Na zewnątrz było ciepło, a słoneczny żar zapowiadał nadejście gorącego dnia. Dyara przyspieszyła kroku. Dotarły do Kopuły, weszły do wnętrza i ruszyły do podwyższenia z Ołtarzem pośrodku.

Pozostała trójka Białych już czekała, siedząc przy okrągłym stole. Auraya czuła szaleńcze uderzenia pulsu, kiedy podeszła bliżej; przez głowę przemknęły wspomnienia Ceremonii Wyboru.

Weszła za Dyarą na Ołtarz.

– Witaj, Aurayo – powitał ją ciepło Juran.

Uśmiechnęła się i skinęła głową.

– Dzięki, Juranie.

Gdy Dyara zajęła swoje miejsce, Auraya usiadła na wolnym krześle. Pięć ścian Ołtarza zaczęło się wznosić, aż zetknęły się szczytami, a potem rozjarzyły bladym, rozproszonym światłem.

Auraya przyjrzała się pozostałym Białym. Rian siedział wyprostowany, wpatrzony w pustkę. Nawet kiedy spojrzał na Aurayę i lekko pochylił głowę, wyraźnie myślał o czymś innym. Mairae wyglądała dokładnie tak, jak dziesięć lat temu, kiedy przybyła do Oralyn, by negocjować z Dunwayczykami. Ten widoczny dowód nieśmiertelności Białych wzbudził u Aurai lekki dreszcz. Pewnego dnia, pomyślała, to na mnie ktoś spojrzy i zadziwi się tym znakiem boskiej potęgi.

Mairae uśmiechnęła się do niej, a potem spojrzała na Jurana. Przywódca Białych przymknął oczy.

– Chaio, Huan, Lore, Yranno, Saru. Raz jeszcze dziękujemy wam za pokój i dobrobyt, które zesłaliście. Dziękujemy za możliwość służenia wam. Dziękujemy za moce, które nam daliście, a które pozwalają pomagać kobietom i mężczyznom, starym i młodym tego świata i kierować nimi.

– Dziękujemy wam – wymruczeli pozostali.

Auraya przyłączyła się do nich. Dyara nauczyła ją tego rytuału.

– Dzisiaj użyjemy całej swej mądrości w waszej służbie, ale gdybyśmy zbłądzili w ocenach albo działali wbrew waszym dalekosiężnym planom, prosimy, byście przemówili do nas i przekazali swoje życzenia.

– Prowadźcie nas – wyrecytowała Auraya wraz z innymi.

Juran otworzył oczy i rozejrzał się.

– Bogowie przekazali nam, że pragną, by cała Ithania Północna była zjednoczona – oznajmił, patrząc na Aurayę. – Nie drogą wojen i podbojów, ale poprzez pokojowe traktaty. Chcą, by wszystkie krainy z nami negocjowały warunki przymierza. Kraje niebędące w większości cyrkliańskie zechcą raczej związać się z nami z przyczyn politycznych i handlowych, a nie ze względu na posłuszeństwo wobec bogów. Takie ludy jak Siyee i Elai, które podejrzliwie traktują ziemiochodzących, muszą nauczyć się nam ufać. Te zaś, w których dominuje religia cyrkliańska, posłuchają rozkazu bogów, ale jeśli uznają, że przymierze nie jest sprawiedliwe albo dla nich korzystne, będą sprawiać kłopoty innym krainom.

Zwrócił się do Dyary.

– Pomówmy o sprzymierzeńcach, których już mamy. Dyaro?

Kobieta westchnęła ciężko i przewróciła oczami.

– Arrinowie z Genrii i król Torenu ciągle wykonują wrogie gesty. Za każdym razem, kiedy jedna z rodzin Arrinów wydaje na świat syna, co udaje im się co parę miesięcy, Berro nakłada ograniczenia na import z Genrii. Najwyższy królewski kapłan przypomina mu o warunkach przymierza, ale zawsze mija kilka tygodni, zanim cofnie te restrykcje.

– A Genrianie? Jak oni to przyjmują?

– Zaciskając zęby. – Dyara uśmiechnęła się. – To naprawdę nie ich wina, że Berro nie ma męskiego potomka. Jak dotąd, dokonali zaskakująco nielicznych działań odwetowych. Każda rodzina z chłopcem bardzo się pilnuje, by nie obrazić bogów. To może dowodzić, że pojęli, iż Guire wybrał Laerna na swego następcę, gdyż był to jedyny książę, który nie próbował zamordować innego. Ktoś jednak stara się, żeby Berro natychmiast usłyszał o narodzinach każdego męskiego potomka Arrinów.

– Wygląda na to, że tego kogoś należałoby znaleźć – stwierdził Juran.

– Owszem. Królewski kapłan zachęca też Berro, by adoptował dziedzica, nawet jeśli byłoby to tylko chwilowe rozwiązanie, dopóki sam nie spłodzi syna. To mogłoby go trochę uspokoić.

Juran pokiwał głową. Spojrzał na Mairae.

– A co z Somreyanami?

Mairae skrzywiła się niechętnie.

– Znowu nam odmówili.

– A jaki tym razem mają powód?

– Jakiś szczegół w warunkach traktatu. Jedna osoba z rady zaprotestowała, a pozostałe ją poparły.

– To cud, że ich kraj się nie rozpadł – mruknęła ponuro Dyara. – Ich rada nigdy się w niczym nie zgadza. O co poszło tym razem?

– O warunek, że ich tkacze snów mogą leczyć tylko ich żołnierzy.

– A ta osoba w radzie, która protestowała, jest reprezentantem tkaczy snów?

Mairae przytaknęła.

– Tak. Starsza tkaczy snów Arleej.

Auraya wiedziała, że ta tkaczka snów jest nie tylko członkiem Rady Starszych Somreyu, ale też przywódczynią tkaczy snów.

– Byłam zaskoczona, że inni ją poparli. To drobna sprawa, a radzie zależy na podpisaniu traktatu. Zależy dostatecznie mocno, by przeoczyć coś takiego.

– Wiedzieliśmy, że Somrey będzie trudny – wtrącił Rian. – Nie możemy zadowolić każdego z członków rady. Taka próba oznaczałaby zbyt wiele kompromisów. Uważam, że tutaj powinniśmy pozostać nieugięci.

Juran zmarszczył czoło i pokręcił głową.

– Nie rozumiem. Nie prosiliśmy przecież, żeby zmienili jakiekolwiek swoje zwyczaje. Dlaczego oni nie mogą zrobić dla nas tego samego?

Pozostali wzruszali ramionami albo bezradnie rozkładali ręce. Juran przebiegł wzrokiem wokół stołu, po czym w zadumie zaczął się przyglądać Aurai.

– W dzieciństwie znałaś tkacza snów, Aurayo, prawda?

Jego ton nie był oskarżycielski, a nawet nie sugerował dezaprobaty. Wolno pokiwała głową, czując na sobie skupione spojrzenie Dyary.

– Prawdopodobnie lepiej rozumiesz ich obyczaje niż my. Możesz wyjaśnić, dlaczego protestują akurat przeciwko temu warunkowi?

Auraya zerknęła na pozostałych i wyprostowała się.

– Wszyscy tkacze snów składają przysięgę, by leczyć każdego człowieka, który tego chce i potrzebuje.

Juran uniósł brwi.

– Czyli ten warunek traktatu zmusza tkaczy snów do złamania przysięgi. Rada nie chce tego od nich wymagać, więc odmawia podpisu. – Zwrócił się do Dyary. – Czy Auraya ma czas, żeby przeczytać ten proponowany układ?

– Mogę znaleźć dla niej ten czas w rozkładzie zajęć.

Juran uśmiechnął się.

– Niecierpliwie czekam na twoje sugestie, Aurayo.

Uśmiechnęła się w odpowiedzi, ale Juran odwrócił już wzrok.

– Rian. Co z Dunwayem?

– Przymierze trzyma się mocno – odparł Rian z lekkim uśmiechem. – Nie mam nic do zameldowania.

– A Sennon?

– Cesarz nadal rozważa naszą propozycję. Nie wydaje mi się, żeby był o wiele bliższy podjęcia decyzji, niż pięć lat temu.

– Nic dziwnego. – Dyara parsknęła śmiechem. – W Sennonie nic nie dzieje się szybko.

Rian przytaknął.

– Sennon zawsze był trudniejszy w kontaktach niż Somrey. Jaką wartość może mieć dla nas przymierze z krajem, który sam nie może zdecydować, kogo albo co ma czcić?

Juran pokiwał głową.

– Nadal uważam, że najlepiej odłożyć to na później. Może w końcu Sennon się dostosuje, gdy cała Ithania Północna będzie zjednoczona. – Wyprostował się z uśmiechem. – To pozostawia nam do omówienia jeszcze dwa kraje.

Auraya zauważyła, że oczy Mairae błysnęły, natomiast Dyara wykrzywiła wargi w sceptycznym uśmiechu.

– Si i Borra. – Juran splótł dłonie. – Kilka miesięcy temu wysłałem kurierów do obu tych krajów, by zaprosić je do sojuszu.

Auraya poczuła dreszcz podniecenia. Opowieści o skrzydlatym ludzie z południowych gór i o oddychających w wodzie ludziach z morza zawsze ją fascynowały. Kiedy dorosła, wydawały jej się zbyt fantastyczne, by być prawdziwe, ale zarówno kapłan Avorim, jak Leiard zapewniali ją, że takie ludy naprawdę istnieją, choć ich opisy często bywają przesadzone.

– Będę zdziwiona, jeśli któryś z tych kurierów dotrze do celu – mruknęła posępnie Dyara. Auraya spojrzała na nią z zaskoczeniem. – Nie spodziewam się, że ich zamordują – uspokoiła ją. – Ale do krain Siyee i Elai niełatwo dotrzeć, a oni sami są podejrzliwi i nieufni wobec ludzi.

– Starannie wybrałem swoich posłańców – zapewnił Juran. – Obaj odwiedzali już te kraje albo handlowali z tymi ludami.

Te słowa wywarły na Dyarze wrażenie. Juran uśmiechnął się, po czym ułożył obie ręce na blacie. Spoważniał nagle.

– Nie rozważaliśmy jeszcze trzech krain Ithanii Południowej: Murru, Avvenu i Dekkaru.

– Kraje kultu pentadrian? – spytał z dezaprobatą Rian.

– Tak. – Juran skrzywił się. – Ich obyczaje i zasady etyczne są nie do pogodzenia z naszymi. Bogowie chcą zjednoczenia Ithanii Północnej, nie całej Ithanii. Jednakże, kiedy już tego dokonamy, południowe krainy staną się naszymi sąsiadami. Poleciłem naszym doradcom zbierać informacje na ich temat. Mapy, rysunki, raporty o ich rytuałach i wierzeniach.

– Są jakieś opisy orgii? – zainteresowała się Mairae.

– Mairae! – rzuciła z wyrzutem Dyara.

Juran uśmiechnął się lekko, słysząc to pytanie.

– Muszę cię rozczarować, ale zdaje się, że pogłoski o orgiach są mocno przesadzone. Mają rytuały płodności, ale tylko dla małżeństw. Dwie osoby to jednak nie orgia.

Mairae wzruszyła ramionami.

– Przynajmniej wiem, że niczego nie tracę – mruknęła.

Rian przewrócił oczami.

– Myślisz o zostaniu pentadrianką? – zapytał rozbawiony, a potem mówił dalej, nie czekając na odpowiedź: – Powinnaś zatem wiedzieć, że musiałabyś być posłuszna pięciu przywódcom kultu, którzy określają się ślicznym tytułem Głosów Bogów, oraz całej hierarchii ich zwolenników, znanych jako Słudzy Bogów. Musiałabyś wierzyć w ich bogów. Trudno się nie dziwić, że tak potężny kult może wyrosnąć na wierze w nieistniejących bogów. Można by się spodziewać, że będą się obawiać wpływów innych kultów, ale oni naprawdę zachęcają do tolerancji wobec nich.

Mairae skrzywiła się z udanym rozczarowaniem.

– Obawiam się, że bez orgii Ithania Południowa wcale mnie nie pociąga.

– Miło to słyszeć. – Juran się roześmiał. – Nie chcielibyśmy cię stracić. – Urwał na chwilę i westchnął. – A teraz, na końcu, mamy do rozwiązania mroczniejszy problem. Parę tygodni temu otrzymałem ze wschodniego Torenu kilka meldunków o atakach stada vornów. Ale to nie zwyczajne vorny. Są dwa razy większe od normalnie spotykanych zwierząt. Zabijały podróżnych, chłopów, a nawet rodziny kupców. Posłano za nimi kilka grup łowców, jednak żadna nie powróciła. Kobieta, która była świadkiem, jak przed domem zabijają jej męża, twierdzi, że jednej z tych bestii dosiadał człowiek i zdawał się nimi kierować. Z początku myślałem, że się myli. Vorny dobrze polują wspólnie i może się czasem wydawać, że ktoś nimi kieruje. Może wyobraziła sobie w ciemności sylwetkę człowieka? Zresztą w tych atakach nie widać żadnego zrozumiałego celu. Ofiary nie mają ze sobą nic wspólnego, jedynie tyle, że nocą przebywały na dworze. Jednakże inni świadkowie potwierdzili jej opowieść. Niektórzy sądzą, że to człowiek kieruje stadem telepatycznie. Jeśli to prawda, musi być czarownikiem. Wysłałem za nim trzech wiejskich kapłanów, by zbadali sprawę. Jeśli ten człowiek naprawdę okaże się czarownikiem, skontaktuję się z wami telepatycznie, żebyście mogli obserwować starcie. – Juran wyprostował się. – To wszystko, co mam na dzisiaj. Czy ktoś chciałby poruszyć jeszcze jakąś sprawę?

Mairae pokręciła głową. Kiedy Rian także zaprzeczył, Dyara spojrzała na Aurayę, po czym wzruszyła ramionami.

– Na razie nic.

– W takim razie zamykam to zebranie.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Mapa

Podziękowania

Prolog

Część pierwsza

1

2

3

4