Spis treści

Karta redakcyjna

Seria poetycka

Kirkut w Tarnopolu

Nie ma jeszcze

Kim jest

Aleksander Wat

Jadłospisy

Popełnić potrafię

Znać, biec

Śnieg, śnieg

Ktoś i kości

W tym ciasnym mieszkaniu

Ślepe uliczki

Po twardych nasionach

To gryzonie

Z kieszeni

Jedyny napis

Krzycząc

Poeta

Słońce

Zimne i mokre ręce

Jurij Zawadski, Już nie boli

Copyright © Jurij Zawadski (Юрій Завадський), 2023
Copyright © for this edition by Wydawnictwo Ha!art, 2023

Redaktor prowadząca • Aleksandra Małecka

Redakcja • Roman Honet, Miłosz Biedrzycki

Korekta • Aleksandra Małecka

Projekt okładki • Jakub Woynarowski

Projekt makiety serii • Łukasz Podgórni

Skład i łamanie • Michalina Jurczyk

Wydanie I

ISBN 978-83-67713-15-3

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

530. publikacja wydawnictwa

Wydawnictwo Ha!art
ul. Konarskiego 35/8, 30-049 Kraków
tel. 795 124 207
wydawnictwo@ha.art.pl
www.ha.art.pl

Wydawnictwo Ha!art

@wydawnictwohaart

@wydhaart

Konwersja: eLitera s.c.

SERIA POETYCKA pod redakcją Mai Staśko

Dominika Dymińska, Pozdrowienia ze świata

Ilona Witkowska, Lucyfer zwycięża

Jaś Kapela, Modlitwy dla opornych

Katja Gorečan, Cierpienia młodej Hany

SIKSA, Natalia ist sex. Alex ist Freiheit

Justyna Kulikowska, Hejt i inne bangery

Patryk Kosenda, Robodramy w zieleniakach

Marta Ewa Romaneczko, Ślizg po banale

Marcin Podlaski, trzysta cytryn do trzeciej potęgi tygrysa

Katja Gorečan, Pewnej nocy pewne dziewczyny gdzieś umierają

Miłosz Biedrzycki, Wiosna ludzi

Robert Rybicki, myśl śliną

Olga Rembielińska, Klaster

Kraków–Tarnopol, 2021–2022

Kirkut w Tarnopolu

Jadłem czy sen widziałem,

że ktoś mówi: jedz, nie bój się,

jest w każdej poziomce przodek czy może sąsiad,

może nauczyciel historii,

który wiele ukrywał i mówił

o wiele mniej od tego, co wiedział,

ale nie ma go już,

czy może poeta spocony, zmęczony,

czerwony od słońca i alkoholu,

który ukrywał smutek za śmiechem,

lecz nie ma go już?

Zostałem pośród macew,

nie wiem, czy śpię, czy już nie,

zostałem w pomarańczowym słońcu,

a w trawie żółtawej drobne, czerwone plamy:

to miliard poziomek.

.

Nie ma jeszcze

Teraz wie, że wszystko w porządku, że w domu ci,

którzy muszą być w domu, że w ziemi ci, którzy

muszą być w ziemi, że w powietrzu ci, którzy

muszą być w powietrzu, w wodzie, w ciszy, w

cieniu.

W ciszy i cieniu parku mrówka wychodzi z ziemi i

wspina się na but, chwilę temu wspinała się na

but, teraz biegnie po spodniach, chwilę temu

biegła po spodniach, teraz wchodzi na koszulkę, na

szyję, na ucho.

On drapie się w ucho, w szyję, swędzi skóra od

ostrych nóżek mrówki, mrówka była i nie ma jej,

minęła i znikła, i dzień był, a nie ma, było i nie ma

nieba i trawy, i parku.

Lecz wie, że teraz siedzi w parku na trawie, wie, że

w tej chwili ktoś jest w domu, ale przed chwilą

park był inny i za chwilę dom będzie inny, w

innym powietrzu, innym czasie.

Inny czas, inne powietrze w tym domu, a jednak

kogoś nie ma, przed chwilą może był, ale już nie

ma, może będzie, ale jeszcze nie ma, gdzie jest ten

ktoś, który jest, i jak ma rozumieć to „jest”, to

„będzie”?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki