fot. NG Collection / Interfoto / Forum

fot. RexShutterstock/EAST NEWS

(Nie)zwykła dziewczyna

J estem zwykłą dziewczyną, która stoi przed chłopakiem, prosząc go, by zagłosował” („I am just a girl standing in a front of a boy asking him to vote”), brzmiało hasło, które na instagramowym koncie Julii Roberts, obserwowanym przez ponad dziewięć milionów ludzi, pojawiło się w listopadzie 2020 roku, tydzień przed wyborami prezydenckimi w USA. Był to tylko jeden z licznych postów, w których autorka namawiała swoich rodaków, by poszli na wybory prezydenckie, a jednocześnie parafraza kultowego zdania, które Julia Roberts wypowiedziała w niezapomnianym Notting Hill do Hugh Granta: „Jestem zwykłą dziewczyną, która stoi przed chłopakiem, prosząc go, by ją kochał” („I am just a girl standing in a front of a boy asking him to love her”).

Nie było wątpliwości co do tego, którego z kandydatów popiera. Od lat angażuje się w społeczne przedsięwzięcia i zawsze jest po stronie postępu. I demokratów.

W 2014 roku wzięła udział w kampanii „Nature is speaking” promującej ochronę środowiska naturalnego. W jednym z filmów wyprodukowanych przez twórców kampanii matka natura mówiła jej głosem: „Twoje działania zadecydują o twoim losie. Ja jestem naturą. Jestem przygotowana do ewolucji”. W 2019 roku wsparła Michelle Obamę w pracy nad realizacją programu „The Girls Opportunity Alliance” zainicjowanego przez Obama Foundation, fundację, którą prowadzą były prezydent USA i jego żona. Program ma na celu wzmocnienie poprzez edukację pozycji dorastających dziewcząt na całym świecie. Wcześniej, w 2016 roku, aktorka dopingowała demokratkę Hillary Clinton w jej walce o fotel prezydencki. O poprzedniku Baracka Obamy, republikaninie i konserwatyście George’u W. Bushu powiedziała, że jest kompromitujący. Gdy jego nieletnia wtedy córka Jenna została przyłapana na piciu alkoholu, co wywołało ogólnonarodowy skandal, Julia Roberts powiedziała: „Weźmy wszyscy głęboki oddech i zastanówmy się, jak to jest być córką Busha. (…) Na jej miejscu też poszłabym się upić”.

W dzień po inauguracji Trumpa dołączyła do Marszu Kobiet w Waszyngtonie z dwunastoletnią wówczas córką, Hazel. Celem tych marszów jest walka między innymi o prawa kobiet, prawa człowieka, reformę rasistowskiego wymiaru sprawiedliwości, prawa osób nieheteroseksualnych. Ten z 2017 roku uznawany jest za wyjątkowy, ponieważ był jednocześnie protestem przeciwko nowemu przywódcy USA, który słynął z wypowiedzi antyfeministycznych i obraźliwych dla kobiet. Był to również najliczniejszy jednodniowy protest w historii USA. „Chciałam, żeby (Hazel) poczuła, że wciąż jest dla niej miejsce na świecie, że wciąż może wierzyć w to, w co wierzyła, nawet jeśli ktoś taki został prezydentem” – oświadczyła aktorka.

Julia z mężem, Dannym Moderem
fot. Backgrid/East News

W 2020 roku Julia zaangażowała się w walkę z dezinformacją na temat wirusa COVID-19. Wzięła udział w akcji „Pass the mic” („Przekaż mikrofon”), której celem było przyciągnięcie uwagi mieszkańców USA do tego, co mówią eksperci zajmujący się zdrowiem, a w nagłośnieniu tematu pomogły znane osoby. W ramach tej akcji aktorka zrobiła wywiad z doktorem Anthonym Faucim, słynnym szefem Amerykańskiego Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych. Rozmawiali przede wszystkim o tym, dlaczego to takie ważne, by nosić maseczkę ochronną. Aktorka od początku pandemii regularnie wrzucała swoje zdjęcia w maseczkach – jedna z nich miała nadruk z twarzą prezydenta Baracka Obamy. Podkreślali także, jak istotne jest, by zachowywać dystans społeczny. Julia 20 maja 2021 roku zamieściła na Instagramie swoje zdjęcie z podpisem: „W pełni… ZASZCZEPIONA!!! Wdzięczna ponad miarę. Jeśli nie jesteś zaszczepiony i masz okazję, by to zrobić – ruszaj natychmiast!”.

To właśnie Julia Roberts. Jedna z największych gwiazd Hollywood. Wielokrotnie uznawana za najpiękniejszą kobietę świata. Powszechnie znana jako „pretty woman”. Laureatka Oscara i trzech Złotych Globów. Aktorka, która przebiła szklany sufit, bo była pierwszą, której zapłacono za rolę dwadzieścia milionów dolarów. A następnie pierwszą, której za rolę zapłacono dwadzieścia pięć milionów. Przemyślnie planująca własną karierę. Oddana matka i żona. Osoba o wysokiej świadomości społecznej. Nie ma chyba takiej sfery życia, w której nie byłaby prymuską.

Media przez lata pisały głównie o romansach, które nawiązywała i nagłaśniały wszystkie zdarzenia utrwalające wizerunek Julii jako trzpiotki. By być sprawiedliwym, trzeba przyznać, że miały o czym pisać, bo do czasu, kiedy w wieku trzydziestu pięciu lat wzięła ślub ze swoim obecnym mężem, rzeczywiście nie przejmowała się konwenansami i prowadziła dość szalone życie. Jednak trzpiotką nie była nigdy. A zawodowo od samego początku kariery – a kiedy ją rozpoczęła nie miała jeszcze dwudziestu lat – podejmowała przemyślane decyzje. „Wszystko, co (w życiu) robiłam, miało swój cel, choć kierowałam się instynktem i starałam się to (czego się podjęłam) wykonywać w najlepszy możliwy sposób” – powiedziała.

Czasem się myliła, ale nigdy nie wynikało to z braku refleksji. Tak jest do teraz. Wszystko ma przemyślane. Na każdy temat – własne zdanie. Którego z pewnością nie zachowa dla siebie. Próbka jej możliwości?

„Śmieję się w duchu, kiedy ludzie mówią: nie sądzę, żeby Julia mnie lubiła. Kochanie, jeśli cię nie lubię, z pewnością się o tym dowiesz”.

Moim zdaniem sława nie odmienia ludzi. Ludzie sami zmieniają się, gdy nabierają doświadczenia i zyskują coraz więcej wiedzy o świecie.

fot. FP PHOTO / ANNE-CHRISTINE /EAST NEWS

Trudne dzieciństwo

fot. Splash News/EAST NEWS

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

(Nie)zwykła dziewczyna

Trudne dzieciństwo

Pierwsze kroki

Pretty Woman

Wieczna miłość

Wszyscy mnie obserwują

Pani Lovett

Wszyscy mówią: kocham cię

Notting Hill

Po trzydziestce

Ulubienica Ameryki

Kwestia doświadczenia

Filmografia

Karta redakcyjna

Copyright © 2021 by Magda Patryas

Copyright for this edition © 2021 by Axis Mundi

redakcja i korekta: Magdalena Zamkutowicz

korekta techniczna: Basia Borowska

fotoedycja: Ola Kiziniewicz

zdjęcie na okładce: NG Collection / Interfoto / Forum

projekt okładki: Borys Borowski

Wydanie I

ISBN 978-83-66451-17-9

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część książki nie może być wykorzystana bez zgody wydawcy.

Wydawnictwo Axis Mundi dołożyło wszelkich starań w celu pozyskania autorskich praw majątkowych do treści wykorzystanych w książce. Wydawnictwo zobowiązuje się do wypłacenia stosownego wynagrodzenia osobom uprawnionym, których tożsamości nie udało się ustalić, niezwłocznie po zgłoszeniu się ich do wydawcy.

bibliografia i źródła cytatów:

Julia: Her Life, 2007, James Spada; Julia Roberts Confidential: The Unauthorised Biography, 2003, Paul Donnelley; Julia Roberts („People in the News”), 2002, Terri Dougherty; Rolling Stone Magazine, lipiec 1994, („Julia Roberts makes trouble”, David Rensin); Rolling Stone Magazine, sierpień 1990, („Pretty Woman Indeed!”); Los Angeles Times 9 czerwca, 1991, („The Power of Julia : How did a 23-year-old actress become such a Hollywood force after only six movies?”, Elaine Dutka); Barbara Walters Special, ABC, 6 lutego 1991, (wywiad telewizyjny); Vanity Fair, październik 1993, („The Crown Julia”, Kevin Sessums); O, The Oprah Magazine, grudzień 2003, („Oprah Talks to Julia Roberts”); Harper’s Bazaar, listopad 2018 („Julia Roberts and Oprah Get Real About Facing Fears, Living Dreams, and the Magic of Getting Older”); Guardian, 15 marca 2019, („’I wish I had her cheeks’: Julia Roberts and Lucas Hedges on their family affair”, Amy Nicholson); The New York Times, grudzień 1993, („Julia Roberts, After the Layoff and With Lyle”, Timothy Egan); The Observer, Luty 1994, (Timothy Egan); Marie Claire, Lipiec 1999, („When Julia Roberts Came to Dinner”, Rene Chun); Harper’s Bazaar, Lipiec 2001, („Sitting on Top of the World”, Billy Crystal); Time Out, 27 sierpnia 1997, „Julia in the Crown”, David Eimer); Rolling Stone, 13 kwietnia 2000, („Portrait of a Trash-Talking Lady”, Chris Heath); In Style, Styczeń 2000, „Don’t Fence Her In”, Leslie Marshall); Harper’s Bazaar, czerwiec 1994, („Julia Roberts Talks with Jay McInerney”, Jay McInerney); Vanity Fair, sierpień 2001, („The Bratt Pact”, Evgenia Peretz); People, 28 lipca 2003, („Mrs. Moder’s First Year”, Michelle Tauber); Vanity Fair, czerwiec 1999, („Canoodling with Julia”, Ned Zemen; Harper’s Bazaar, listopad 2017, („Julia Roberts talks turning 50 and why you should never look back”, Sanjiv Bhattacharya); People, 19 kwietnia 2017, („How Julia Roberts Talks to Her Kids About Beauty: ‘You Don’t Want to Mess Them Up”, Jess Cagle); Marie Claire, siepień 2019, („All Hail The Queen Of Hollywood Julia Roberts”)

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek