Tytuł oryginału: Än sjunger hon inga sånger

Przekład z języka szwedzkiego: Michał Bolek

Copyright © Susanne Fellbrink, 2022

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2022

Projekt graficzny okładki: Lauri Tapaninen

Redakcja: Katarzyna Grabowska

Korekta: Joanna Kłos

ISBN 978-91-8034-592-7

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Niniejszą książkę dedykuję Hansiemu, Viktorowi i Antonowi. Dziękuję, że jesteście w moim życiu, że zawsze we mnie wierzycie, dopingujecie, kiedy potrzeba, i cieszycie się razem ze mną, gdy jest ku temu okazja. Tak jak teraz.

19 stycznia, czwartek

Leży na łóżku, a on czesze jej blond włosy. W swojej białej koszuli nocnej wygląda spokojnie, jak anioł. Niebieskie oczy spoczywają nieruchomo pod powiekami. Już od dawna. Chce ją obudzić, ale nie może. Brakuje mu jej głosu i wszystkich piosenek, które mu śpiewała, ale może jeszcze się ocknie? Może jutro? Albo pojutrze? Może poczekać. Stracił już rachubę, ile minęło dni.

– Teraz porządnie odpoczniesz i będzie dobrze – mówi i smaruje jej zesztywniałe dłonie kremem do rąk o zapachu konwalii. – Lubisz go, prawda?

Podciąga wyżej kołdrę w kwiaty na jej zimnym ciele. Przed wyjściem gasi lampę z różowym pluszowym abażurem i nie może się powstrzymać, by nie przesunąć dłonią po frędzlach. Tam i z powrotem. Przyjemnie łaskocze w palce. Podchodzi do okna i wygląda na ulicę. Duże hałdy śniegu prawie przykrywają domy naprzeciwko, a na zewnątrz jest równie pusto i cicho jak wewnątrz, mimo że mieszka w centrum. Jakby był w wymarłym mieście.

W dużym pokoju siedzi Złotowłosa. Jej zielona jedwabna sukienka ładnie połyskuje na tle kanapy obitej bordowym aksamitem, a włosy falujące na ramionach lśnią niczym złoto. Piękna jest, gdy tak siedzi. Jedna noga założona na drugą, a dłonie na kolanach, dokładnie tak, jak zwykle.

Chwilę zajęło, zanim udało mu się sprawić, żeby noga została na swoim miejscu. Zapach perfum Chloé ciężko wisi w pokoju, a on wciąga go w nozdrza.

Wiadomości telewizyjne wzbudzają w nich obojgu przerażenie. W centrum nie zostanie wzniesiony wieżowiec, a poza tym w mieście doszło do napadu na bank. Zerka na Złotowłosą i odgryza kęs cynamonowego ślimaka. Rozpuszcza się, gdy przykleja go do podniebienia. Przesuwa po nim językiem, żeby się odczepił, po czym spłukuje łykiem kawy. Na stole leżą zapałki. Pochyla się i zapala świece w świeczniku adwentowym, który nadal stoi. Zapach siarki wzbudza w nim tęsknotę za prawdziwymi świętami, nie takimi jak ostatnie. Świecznik bez mchu wygląda jednak na pusty. Ale może go przecież kupić. Na następne święta.

Po wiadomościach znowu wyciąga starą płytę gramofonową. Słychać znajome skrobanie, zanim udaje mu się trafić igłą we właściwe miejsce na obracającej się płycie.

„Dobrej nocy i sza…” [1]

Melodia wypełnia każdy zakamarek pokoju. Uspokaja go.

Kątem oka widzi, jak Złotowłosa szyderczo się uśmiecha. Trąca ją mocno w ramię, tak że spada na podłogę. Niech tam chwilę poleży i sobie to przemyśli. Nikt nie będzie z niego, ot tak, szydzić.

Po chwili sztywnieje. Ktoś dzwonił do drzwi?

1 – Słowa te pochodzą z jednej z wersji tekstów do melodii Kołysanki Johannesa Brahmsa. Polskie tłumaczenie o nieustalonym autorstwie za: https://miastodzieci.pl/piosenki/dobrej-nocy-i-sza/ (dostęp: 30.06.2022). Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza.

20 stycznia, piątek

Serce wali tak, że czuje dudnienie w uszach, a kolana są jak z galarety. Co one mówią? Treść rozmowy odbywającej się kilka merów od niej powoli dociera do Cilli, która wstrzymuje oddech, stojąc za drzwiami do kuchni u Viktorii. W gruncie rzeczy nie chce słyszeć nic więcej, ale jednocześnie nie może się powstrzymać.

– Nie rozumiem, jak ona jeszcze może wierzyć, że zostanie wielką gwiazdą – mówi Viktoria. – Teraz, w jej wieku.

– Widziałyście dzisiaj ogłoszenie w „Sundsvalls Tidning”? Było też jej duże efekciarskie zdjęcie.

Silny norrlandzki akcent Lisette wypełnia pomieszczenie.

– Chociaż to pewnie dobrze, że próbuje – mówi Pia. – Według mnie szkoda, że wszystko poświęciła dla Henkego. Może by się jej udało.

Cilla przełyka kilka razy ślinę, która jednak szybko wypełnia usta, podczas gdy Viktoria ciągnie:

– Chyba by wystarczyło, gdyby to Henke został producentem muzycznym. Ktoś musi zająć się rodziną, a nie fruwać w jakiejś cholernej krainie marzeń. Ma już przecież prawdziwą pracę, co to niby, nie wystarcza jej?

– Może to powinien być zaszczyt, że my wystarczymy dziś wieczorem, jeśli raczy w końcu przyjść – mówi Lisette.

Serce ciężko opada jej do żołądka i Cilla powstrzymuje cisnące się łzy.

Zmieniają się w wewnętrzny szloch i powoli wypełniają ciało. Jakby tonęła od środka. Dlaczego Lisette wydaje się taka rozgniewana? Uczucie radosnego oczekiwania przed tym wieczorem prysło wraz z wymianą zdań przyjaciółek, która miała miejsce parę metrów od niej.

Cilla powinna się rozzłościć. Powinna wejść i się obronić. Wie jednak, że postąpi tak jak zwykle. Zamaskuje rozczarowanie uśmiechem.

To wyłącznie jej wina, bo gdyby tylko przyszła na czas, toby tego nie usłyszała.

Wycofuje się cicho do drzwi wejściowych, po czym otwiera je i zamyka z trzaskiem. Następnie podnosi buty, które zostały już schludnie ustawione w pomalowanym na żółto przedpokoju, i upuszcza je z łomotem na drewnianą podłogę. Tak jak powinna była zrobić od razu. Tak jak powinna robić wszędzie. Dbać o to, żeby ją było widać i słychać.

– Hej, jesteście tam? – woła.

W kuchni na parę sekund zapada milczenie.

– Jesteśmy w kuchni – odkrzykuje Viktoria.

Roztopione płatki śniegu rozmazały makijaż wokół lekko zaczerwienionych niebieskich oczu Cilli. Pochyla się do lustra, ślini palec i próbuje zetrzeć tusz. Z warkocza francuskiego, który z wysiłkiem zaplotła, zanim Henke ją tu podrzucił, wysunęło się już kilka kosmyków. Szybko ściąga gumkę, rozpuszcza długie blond włosy i ściąga wszystko w prosty kucyk. W zimnym blasku sufitowej lampy, która świeci jak jarzeniówka w przedpokoju Viktorii, widać wyraźnie, że Cilla powinna wybrać się do fryzjera, żeby zakryć odrosty, ale nie ma teraz na to pieniędzy.

O co chodziło Lisette z tym, że „wystarczą dziś wieczorem”? Stoi jeszcze kilka sekund, jakby szukała wieszaka na swoją puchową kurtkę, a potem tupie trochę głośniej w długim korytarzu do kuchni. Może dlatego, że nie mogła uczestniczyć w żadnym z babskich wieczorów w grudniu? Raz była w swojej prawdziwej pracy w gazecie, a w dwa pozostałe ku swojej wielkiej radości dostała zlecenie, aby zaśpiewać na świątecznych bankietach. Powinny to chyba zrozumieć? W końcu są jej przyjaciółkami.

Bierze głęboki wdech, przylepia sobie uśmiech do twarzy i otwiera uchylone drzwi.

– Przepraszam, że dotarłam tak późno. Przez śnieg Henke spóźnił się ze Sztokholmu.

– No cześć, koleżanko – mówi Viktoria. – Ale ładnie wyglądasz.

– Dzięki, ty też – odpowiada Cilla i zauważa, jak wszystkie się do niej uśmiechają.

– Jezu, aleśmy się dawno nie widziały, kruszynko. – Viktoria wstaje i ją przytula.

Cilla wysuwa krzesło i jak najszybciej siada, żeby nie być już w centrum uwagi. Wyciąga butelkę wina z jasnoniebieskiej torebki, którą potem zostawia przy sobie. Niechętnie pozbywa się torebek, tylko trzyma je jak przyklejone na kolanach albo na ramieniu. Jakby tam były zapakowane jej serce, dusza i pewność siebie.

Paruje zapiekanka z kurczakiem, którą Viktoria stawia na stole, ale Cilla straciła apetyt. Zapach curry wypełnia pomieszczenie, a Viktoria nalewa wina do kieliszka Cilli.

Ciało się kuli, a Cilla próbuje się wyprostować. Ale nie może. Tak jakby gumowa taśma ściągała jej ramiona do przodu. Jak wtedy, kiedy miała jedenaście lat i wstydziła się, że zaczęły jej rosnąć piersi. Próbowała wtedy sprawić, że staną się niewidzialne dla ludzi dookoła. Obecnie chciałaby sprawić, że cała będzie niewidzialna, a jednocześnie tęskni do tego, by stanąć na scenie. Jak to się właściwie ze sobą łączy?

Chociaż próbuje brać udział w toczącej się rozmowie, jest tak, jakby nikt jej nie słyszał. Jakby jej nie było.

Powinna zostać w domu dziś wieczorem, kiedy Henke jest wreszcie wolny. Mogliby całą rodziną poleniuchować na sofie, a ona naprawdę potrzebowałaby spokojnego wieczoru po ostatnich miesiącach wypełnionych chaosem.

Cilla jednak nie mogła się doczekać tego wieczoru. Nie mogła się doczekać, aż w końcu się wygada, jaka jest zestresowana wszystkimi problemami w domu. Finanse w kiepskim stanie, przyszłość w pracy i wszystkie osoby zaangażowane do opieki, które zaczynają się męczyć. Ale też o tym, jak się cieszy, że kilka firm w Sundsvall odkryło ją ponownie po tych wszystkich latach nieaktywności i że dostała kilka zleceń na występy.

To naprawdę wzbudziło w niej tęsknotę, by znowu znaleźć się na scenie, a na dodatek teraz, kiedy Henke studiuje, potrzeba im pieniędzy. Jednak po tym, co właśnie usłyszała, już wie, że najlepszym wyjściem będzie nie zdradzać tych myśli.

Cilla utkwiła wzrok w Lisette, która akurat ma głos, ale nie słyszy, co mówi koleżanka. Widzi tylko, jak rude włosy Lisette niemal zlewają się z zasłoną w terakotowym kolorze, którą ma za sobą. Jakby cała zasłona była ogromną peruką i gdzieś pośrodku wyglądała z niej mała, jasna twarz z zielonymi oczami.

Co ona powiedziała chwilę temu? Wierzy, że zostanie gwiazdą. A może Viktoria to powiedziała?

Jaką to piosenkę śpiewała na ślubie Lisette? Może Dlatego, że jesteś? Czy może Walc miłości? Nie, to musiało być na chrzcie któregoś z jej dzieci. Cilli mieszają się wszystkie kościoły, w których śpiewała.

Ślub Viktorii okazał się przerażającym doświadczeniem, kiedy kantor nie zgodził się jej akompaniować. Była zmuszona śpiewać a cappella, a on podał jej zły ton. Z konieczności przez kilka minut bawiła się w śpiewaczkę operową. Policzki jej płoną, jak tylko o tym pomyśli.

Pia nie wyszła za mąż ani nie urodziła dziecka, ale Cilla śpiewała na imprezie z okazji jej trzydziestych urodzin. Chętnie pomaga, jeśli tylko może. Dobrze się czuje wtedy, kiedy wie, że jest potrzebna.

Na szafce z sosnowego drewna za Pią stoi mikołaj zostawiony tu po świętach, a obok niego żółta porcelanowa misa w kształcie tulipana. Jest wypełniona trzema sztucznymi owocami ze szkła. Jabłko, pomarańcza i gruszka. Cillę uderza myśl, że owoce w jakiś sposób symbolizują przyjaźń z trzema kobietami, które siedzą wokół niej. Mogłaby zostać zniszczona równie łatwo jak szklane owoce, jeśli nie będzie się z nią delikatnie obchodzić. A jeśli wiedzą, że słyszała wszystko, co wcześniej mówiły? Odważy się coś powiedzieć i zepsuć wszystkim wieczór? Nie, wystarczy, że dla niej jest już popsuty.

Żadna z przyjaciółek nie miała przecież w życiu łatwo. Viktoria i jej były mąż, który utrzymywał w tajemnicy, że ma w Danii inną rodzinę, Lisette, która wychowuje autystyczne dziecko, i Pia, która niestety nie może mieć dzieci.

I jeszcze zostawił ją chłopak, kiedy to odkryto. Nic dziwnego, że drażni ich właśnie ona, która ma zarówno męża, jak i dwoje zdrowych dzieci, a poza tym fruwa w krainie marzeń i bawi się w gwiazdę. Kto lubi kogoś takiego?

– Zdrówko, dziewczyny, nareszcie mamy imprezę.

Viktoria podnosi kieliszek i rozgląda się wokół stołu. Cilla odwzajemnia toast i bierze duży łyk.

Może kiedyś miała szansę zostać uznaną piosenkarką. Mimo że minęło tyle lat, nadal pamięta, jak się zdziwiła, kiedy pewnego dnia zadzwonili do niej z wytwórni płytowej w Sztokholmie. Sonny Berg, wówczas najbardziej znany dyrektor wytwórni w Szwecji, wokół którego zbierały się wszystkie gwiazdy, z jakiegoś przedziwnego powodu usłyszał o niej, niepozornej Cilli z Sundsvall, i chciał, żeby przyjechała i zaśpiewała dla niego na próbę.

– Słyszeliśmy, że będziesz fantastyczną piosenkarką, więc mój szef chce, żebyś przyjechała już jutro. Zapewniamy przelot i hotel – powiedziała kobieta z wytwórni.

Cilla pomyślała, że ktoś robi sobie z niej żarty, ale i tak zadzwoniła do Viktorii i o tym opowiedziała, nawet jeśli starała się, by nie pokazać, jaka jest podekscytowana. Nawet zapytała, czy naprawdę ma jechać.

– No jasne, że masz jechać. Przecież o tym właśnie marzyłaś, a coś takiego zdarza się tylko raz w życiu – odpowiedziała Viktoria zachęcająco. Ale to było wtedy. Może wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby tylko opowiedziała, co się tak naprawdę wtedy wydarzyło.

Dlaczego po katastrofie sztokholmskiej zdecydowała się zrezygnować z kariery piosenkarki i zadowolić się śpiewaniem tylko na chrztach i ślubach w najbliższym otoczeniu. Ale nigdy nie opowiedziała.

– Ale super.

Trzy pary oczu, niebieskie, brązowe i zielone, przyglądają się jej z zaskoczeniem i w oczekiwaniu jakiejś reakcji. Cilla wierci się na swoim miejscu. Nawet nie słyszała, o czym rozmawiają.

– Słucham?

– No, Henke znowu będzie występować ze swoim zespołem – mówi Viktoria i przypatruje się Cilli.

– Aha, tak, fajnie będzie ich znowu zobaczyć – rzuca Cilla i przysuwa krzesło bliżej stołu. – Dawno nic razem nie robili.

– Są dobrzy jak diabli, więc nie można tak po prostu przegapić ich występu – dodaje Pia i pociąga łyk czerwonego wina, a potem podsuwa okulary z oprawką w brązowe ciapki, które cały czas zjeżdżają jej po nosie. Jej nowe rzęsy są tak długie, że muskają szkła okularów. To musi być nieprzyjemne.

Cilla bierze głęboki wdech.

– Będę śpiewać w czwartek w ratuszu – informuje ściszonym głosem i dochodzi do przekonania, jakie to żałosne, że jeszcze chwilę temu była zazdrosna o własnego męża. – Wpadnijcie, jeśli macie ochotę. Mogę załatwić darmowe bilety.

Słyszy, jak słowa wydobywają się z jej ust mimo świadomości, że powinna już przestać się poniżać.

– My wyjeżdżamy, więc nie da rady – mówi Lisette, po czym patrzy na Viktorię i Pię. – Ale może wy?

– Niestety.

Obie odpowiadają szybko i jednocześnie. Cilla spogląda na zegarek. Dochodzi dziewiąta.

– Wiem, że jesteście zajęte – bąka. – Może innym razem będzie bardziej wam pasować.

Lisette zeskrobuje resztki z talerza i wkłada kęs między wargi pomalowane na czerwono. Kąciki jej ust zawsze opadają, jakby ciągle była nie w sosie.

– A tak w ogóle, chcecie iść na Mię Skäringer w następną sobotę? – pyta Lisette, nie przerywając jedzenia.

Cilla czuje ciężar w piersi i bierze duży łyk wody.

– To będzie wykład? – dopytuje Viktoria.

– Tak, tak myślę. Mogę sprawdzić, czy są jeszcze bilety.

– Może. Co myślicie?

Viktoria rozgląda się wokół stołu, próbując zebrać w kitkę świeżo rozjaśniane włosy do ramion.

– Niestety nie mogę – odpowiada Cilla. – Tego wieczoru będę występować w Aveny. Na pokazie mody.

Uśmiecha się ustami i próbuje przenieść uśmiech także na oczy, ale nie jest pewna, czy jej się to udaje. Nie minęło wiele dni, odkąd zaprosiła je na wieczór w Aveny, ale wtedy wszystkie miały coś do zrobienia i żadna nie mogła przyjść.

Zapada milczenie i trwa o sekundę za długo, a ona rozumie, że właśnie zdały sobie sprawę, jak się zbłaźniły. Viktoria gwałtownie wstaje i sprząta po zapiekance. Cilla widzi, jak bierze ścierkę do naczyń i zaczyna gorączkowo wycierać blat kuchenny. Może myślą, że za bardzo ją widać? To może być przyczyną ostrych słów, które wcześniej padły? Myśli o ogłoszeniu w dzisiejszej gazecie, na którym uśmiecha się szeroko do aparatu, z wymyślną fryzurą i w błyszczącej sukience z cekinami. Viktoria siada przy stole i odgryza kawałek ciabatty, a potem znowu się odzywa:

– Musimy znaleźć coś na trochę później, żebyś też mogła pójść – mówi, podnosząc okruszek ze stołu i wkładając go do ust.

– Byłoby fajnie – odpowiada Cilla, ale szybko spuszcza wzrok na torebkę i udaje, że szuka błyszczyka do ust. – Jakie masz ładne kieliszki. Nowe?

Podnosi swój w kierunku Viktorii i popija wino.

– Tak, kupiłam na noworocznej wyprzedaży. Mogłabym to robić do śmierci.

Przyjaciółki zaczynają nawijać o swoich ostatnich okazjach na wyprzedażach, a Cilla myśli o spotkaniu, które będzie miała we wtorek z redaktorem naczelnym. Czuje, co jej powie, tak że ściska ją w żołądku.

– A słyszałyście, że to tę rudą z Ping Ponga napadli w zeszły weekend? – zagaduje Pia. – Wariatów nie brakuje.

Cilla wymyka się do toalety i pisze do Henkego SMS: Możesz po mnie przyjechać? Źle się czuję.

– Henke właśnie wysłał mi SMS – mówi, wracając do kuchni. – Augustowi coś dolega, więc przyjedzie po mnie za chwilę.

Trochę się wstydzi, że nie wpadła na jakąś lepszą wymówkę. Henke potrafiłby oczywiście zaopiekować się chorym synem przez parę godzin, gdyby była taka potrzeba.

– Nagle wypadło – dziwi się Lisette.

– Szkoda, nie zjesz deseru – mówi Viktoria. – Gruszki z after eightami.

– Ale pycha, dawniej mama zawsze to robiła, kiedy mieliśmy w domu imprezę – wtrąca Pia.

– Ojej, brzmi smacznie, ale w takim razie zostanie wam więcej do podziału – odpowiada Cilla z uśmiechem.

Kiedy Henke pisze, że jest na miejscu, Cilla się ubiera i zapadając się, brnie przez głęboki śnieg do czekającego auta. Gdy mąż ją zauważa, przybiera pytający wyraz twarzy. August i William są jednak zdania, że późna przejażdżka samochodem jest fantastyczna. Ubrani w piżamy siedzą na tylnym siedzeniu w całkowitym milczeniu i z szeroko otwartymi oczami.

– Nie wiem, czy coś zjadłam, czy będę miała grypę żołądkową – mówi, żeby wyjaśnić, dlaczego tak wcześnie wraca. – W sumie to nie chciałam wystraszyć dziewczyn, więc powiedziałam, że to August źle się czuje, tak żebyś wiedział.

Mijają powoli nowo wybudowane domy jednorodzinne w Sidsjön. Jeden większy od drugiego. Po drugiej stronie jeziora jaśnieje oświetlenie stoku narciarskiego niczym gigantyczny biały jęzor wyciągnięty między świerkami. Może zabiorą tam jutro dzieciaki, żeby pozjeżdżały na sankach? To przecież nic nie kosztuje. Zatrzymują się na stacji benzynowej, żeby kupić mleko, a Cilla bierze też cukierki na wagę, chcąc zrekompensować sobie niezjedzony deser, i ukradkiem wsuwa woreczek do torebki. Jadą przez opustoszałe miasto, gdzie oświetlenie świąteczne nadal dynda ponad ulicami. Duża kupa śniegu na rynku Olof Palmes Torg wręcz zaprasza do wspinania się na zbocze, w którym zjazd wytarły nieprzeliczone dziecięce pupy odziane w nieprzemakalne nylonowe kombinezony.

– Piłka! – wykrzykuje August i pokazuje dużą oświetloną piłkę futbolową umieszczoną na dachu nieopodal stadionu Idrottsparken.

– Dokładnie tak, a pamiętasz, jak tam byliśmy i oglądaliśmy mecz GIF Sundsvall? – pyta Henke.

– Jedliśmy wtedy kiełbaski i piliśmy napoje – przypomina sobie William.

– Może znowu pójdziemy na mecz wiosną – proponuje Cilla, kiedy wjeżdżają na podjazd garażowy.

– Tak! – wołają chórem chłopcy z tylnego siedzenia.

W domu dość szybko kładą wspólnie synów do łóżka, a potem rozsiadają się na sofie przed telewizorem. Cilla wyciąga woreczek i przesypuje słodkości do pustej miski na stoliku.

– A czy ty przypadkiem nie czułaś się źle? – Henke spogląda na nią i uśmiecha się półgębkiem.

– No tak, ale jest już trochę lepiej – odpowiada, wkładając do ust czerwonego żelka w kształcie ferrari.

– A może po prostu za mną tęskniłaś?

Siada bliżej i obejmuje ją ramieniem.

– Niech będzie.

Opiera głowę o jego ramię. Myśli, że cudownie jest mieć go w domu, nawet jeśli tylko na parę dni. Niedługo znowu wyjeżdża.

24 stycznia, wtorek

– Niestety, Cilla, ale za jakiś czas będziesz musiała rozejrzeć się za inną pracą. Nie możemy zainwestować w gazetę z wiadomościami dla dzieci, tak jak chcieliśmy, i nie mamy ci do zaoferowania innego stanowiska na dziennej zmianie.

Redaktor naczelny Olof Eriksson splata przed sobą dłonie na stole i patrzy na nią z ubolewaniem. Cilla zauważa, że jego staromodne biurko jest zawalone stosami papierów, segregatorami i kilkoma kubeczkami po kawie. Pośrodku tego bałaganu stoi fotografia małej dziewczynki. Domyśla się, że to jego córka. A może wnuczka.

– Rozumiem – odpowiada i uśmiecha się ostrożnie. – W każdym razie wiem, na czym stoję.

Nie, nie, nie.

– Jeśli chcesz, nadal masz oczywiście stanowisko na nocnej zmianie.

– Dziękuję. Muszę sobie przemyśleć, jak to wszystko rozwiązać. – Próbuje przełknąć ślinę, ale w ustach ma tak sucho, jakby zjadła z dziesięć ciastek Mariekex. Gryzie się w policzek, żeby wytworzyło się trochę śliny.

– Tak zrób i daj znać, jak się zdecydujesz – mówi Olof. – A tak na marginesie, ile lat mają twoje dzieci?

– Jedno dwa, a drugie cztery i pół roku.

– Rozumiem, jakie to uciążliwe, kiedy twojego męża nie ma w domu. Przykro mi, że tak się stało. Wiesz, jak cię cenimy, to finanse stanowią problem.

Cilla powoli wstaje i zasuwa krzesło, po czym wychodzi z jego biura.

Niech to szlag.

Co ona ma teraz zrobić? Kiedy stamtąd odchodzi, myśli kłębią się w jej głowie jedna przez drugą jak wijące się węże. Naprawdę miała nadzieję, że dostanie stanowisko redaktorki w gazetce dla dzieci, która miała być nowym przedsięwzięciem „Sundsvalls Tidning”. To mniej więcej obiecał Olof już zeszłego lata, kiedy Henke zdecydował się na studia w Sztokholmie. Praca w ciągu dnia rozwiązałaby wszystkie problemy, a ona cierpliwie czekała i zagryzała zęby na nocnym stanowisku redaktorki przez prawie pół roku, kiedy to osoby pilnujące chłopców zmieniały się jedna za drugą.

Zmierzając korytarzem w kierunku schodów, na trzęsących się nogach mija kolejne gabinety i nawet nie zauważa, że schodzi o jedno piętro za daleko, lądując w redakcji ogłoszeń. Musi zawrócić i wejść na górę. W dalszej części korytarza widzi, jak koledzy z redakcji nocnej zaczynają się schodzić i zajmować miejsca przed dzisiejszym kolegium, ale ona musi na chwilę uciec do toalety, zanim da radę się z nimi spotkać.

Przegląda się w lustrze, jednak ledwo rozpoznaje bladą osobę, która napotyka jej spojrzenie. Szybko odwraca wzrok, siada na desce klozetowej i próbuje wziąć kilka głębokich wdechów.

Cholera, cholera, cholera. Wszystko się wali. Oddycha coraz gwałtowniej, a pomieszczenie zaczyna wirować.

Nie może tutaj zemdleć. Jest coś bardziej żenującego? Pochyla głowę między nogi, ale kręci się jej w głowie jeszcze bardziej, więc zamiast tego kuli się na podłodze kabiny i kładzie stopy na toalecie.

– Widział ktoś Cillę? – słyszy po drugiej stronie drzwi.

– Na pewno ją wcześniej widziałem – odpowiada nieokreślony męski głos.

Cilla najpierw dostrzega brązowe smugi brudu na spodzie umywalki, a potem kilka pęknięć w suficie. Ogarnia ją paraliżujące zmęczenie. Jest bliska zaśnięcia i prawie hipnotyzuje ją biała lampa sufitowa, która świeci silnym blaskiem prosto w jej oczy. Dociera do niej smród moczu i zdaje sobie sprawę, że może leżeć w czyichś siuśkach, więc powoli unosi się na łokciach, zanim nabiera odwagi, by z powrotem postawić stopy na podłodze.

Odwraca się w ciasnej przestrzeni, po czym staje na czworakach i wypuszcza powietrze, a następnie podnosi się do pozycji stojącej, tak że może napić się trochę wody z kranu. Uderza ją pewna myśl. Czy to może być znak? Może teraz albo nigdy?

Szczypie się w policzki, żeby się rozbudzić, i szybko odzyskuje trochę koloru na twarzy. Poprawia ubranie i włosy, przykleja sobie uśmiech na twarz, po czym otwiera drzwi i idzie do sali konferencyjnej.

– Tutaj jesteś – mówi Gunnar, kierownik nocnej zmiany. – Właśnie się zastanawialiśmy, gdzie możesz być.

– Przepraszam za spóźnienie, w zawiei nie mogłam znaleźć miejsca do parkowania – zmyśla i ma nadzieję, że osoba, która twierdziła, że widziała ją wcześniej, nie będzie protestować.

Myśl, która nawiedziła ją w toalecie, nadal krąży po głowie. Może teraz nadszedł czas, żeby się odważyć i całym sercem poświęcić muzyce? Rzeczywiście dostała w ostatnim czasie kilka zapytań. Może jakiś show? Może z innymi wokalistami? A jeśli mogłaby się nawet utrzymać jako artystka estradowa?

– Cilla, wieczorem bierzesz piątkę – mówi Gunnar.

Okej, więc tutaj też na niższej pozycji. Zawsze dostaje pierwszą stronę, kiedy Gunnar jest kierownikiem nocnej zmiany. Ale będzie dobrze. Przynajmniej wróci tej nocy wcześniej do domu.

Gunnar opowiada o wszystkim, co wydarzyło się w ciągu dnia. Materiał jest rozdzielany między różnych redaktorów, podczas gdy zdanie „Będziesz musiała się rozejrzeć za inną pracą” rozbrzmiewa w głowie raz po raz jak mantra. A ona myślała, że gazeta będzie chciała w nią inwestować.

Oczy ją pieką, więc mruga i wpatruje się w materiał, który położyła przed sobą na biurku. Próbuje skoncentrować się na tym, jakie nagłówki zamieści dziś wieczorem.

– Słyszałaś coś o tej gazetce dla dzieci?

Koleżanka siada na krawędzi biurka Cilli i przegląda plik kartek z wynikami sportowymi, które ma zamieścić na swojej stronie.

Cilla odwraca się i udaje, że szuka czegoś ważnego w stosie papierów.

– Nie będzie gazetki dla dzieci – mówi i uśmiecha się bez przekonania do koleżanki. – Zresztą może to i dobrze.

– Ale… jak sobie z tym wszystkim poradzisz? To znaczy, miałaś już przecież naprawdę kocioł z opieką nad dziećmi, odkąd wróciłaś z urlopu macierzyńskiego. Henke będzie chyba jeszcze studiował kilka lat?

– Tak – odpowiada, jednocześnie podkreślając w tekście na biurku zupełnie nieistotne słowa. – Ale wszystko się jakoś ułoży. Zawsze się przecież układa.

Koleżanka odchodzi, a Cilla wstaje i szybko, nie dając nic po sobie poznać, wraca do tej samej toalety, którą opuściła chwilę temu, i wymiotuje.

22 lutego, środa

Cilla obraca się w łóżku z boku na bok, na ile tylko jej pozwalają dwa małe ciepłe ciałka, które ma tuż obok siebie. Nie da się spać, kiedy te wszystkie myśli wirują w głowie.

– Mama, pić mi się chce.

August siada na łóżku i rozgląda się nieprzytomnie.

– Przyniosę ci wody, kochanie – mówi, starając się jak najsprawniej przeczołgać nad Williamem, żeby on też się nie obudził.

W ciemności schodzi po omacku do kuchni, żeby przynieść szklankę wody. Nie ma zamiaru świecić nagim biustem przed sąsiadami ani nocnymi spacerowiczami, więc nie zapala światła. Kiedy odkręca kran i sięga po szklankę do szafki, włosy na karku nagle stają jej dęba. Odwraca się błyskawicznie w stronę okna. Możliwe, że tylko się jej przywidziało, ale miała wrażenie, że ktoś stoi i patrzy na nią po drugiej stronie okna. Palce szybko trafiają na włącznik, a ona ściąga gwałtownie ręcznik kuchenny, żeby się zakryć. Światło razi w oczy. Bez tchu stara się jak najszybciej ogarnąć wzrokiem kuchnię, przedpokój i obydwa okna. Minęło zaledwie kilka godzin, odkąd siedziała w nocnej redakcji i składała na pierwszej stronie nagłówek o włamaniu w Skönsbergu zeszłej nocy. To niedaleko stąd i myśląc o tym, słyszy, jak mocno bije jej serce.

Ale nikogo tu nie ma.

Wypuszcza powietrze i gasi światło. Sięgając do kranu, który jest nadal odkręcony, trąca przypadkowo garnek z zupą mięsną, o której zapomniała. Pokrywka z hukiem ląduje na kuchence. Hałas w nocnej ciszy przeszywa uszy, a zapach zupy przyprawia ją o mdłości. Ostrożnie nakrywa garnek i wstawia go do lodówki. Wracając do sypialni, zatrzymuje się i staje w rogu z plecami zwróconymi bezpiecznie do ściany, po czym jeszcze raz spogląda na oba okna, aby się upewnić, że naprawdę nikogo tam nie ma. Potem szybko wchodzi po schodach.

August wypija dwa małe łyki wody, a ona gramoli się z powrotem na swoją część łóżka. Na łączenie między dwiema połowami. Serce jej wali od szybkiej wspinaczki po schodach i poczucia, że ktoś ją obserwuje. Kładzie na piersi rękę i czuje, jak ta niemalże skacze przy każdym uderzeniu. Jest to męczące i zaczyna być irytująco trudne, że tak łatwo ulega przerażeniu i ciągle coś sobie wyobraża. To przecież nie pierwszy raz, kiedy właśnie tak się nakręca.

August owija jej włosy wokół paluszków, jak to zwykle robi, kiedy ma zasnąć, a ona szarpie, kiedy się plączą, i czuje ból.

Jakby tego wszystkiego było mało, dom to jeden wielki rozgardiasz. I co ona ma właściwie zrobić z pracą? Czy to naprawdę możliwe, żeby jednak spróbowała postawić na muzykę? A może wtedy już całkiem się stoczą, biorąc pod uwagę, że Henke ma jeszcze kilka lat studiów w Sztokholmie?

„Wierzy, że zostanie gwiazdą. Żyje w krainie marzeń”. Słowa przyjaciółek odbijają się echem po głowie.

Czuje łaskotanie w policzek, kiedy łza spływa jej do ucha. Szybko pojawiają się kolejne, więc stara się wziąć kilka głębokich wdechów. To do niej niepodobne. Kiedy po raz ostatni płakała? Te łzy, które teraz wylewają się ze swoich brzegów, musiały być powstrzymywane przez wiele lat. Jej nos zaraz całkiem się zapchał, więc znowu przechodzi nad Williamem, żeby pójść do łazienki, przynieść papier i się wysmarkać. Wchodzi do gołego pomieszczenia, którego jedyne wyposażenie stanowią jak na razie toaleta i umywalka, i szybko odrywa kawałek papieru.

Wzdryga się, słysząc, jak coś skrobie o szybę w niewielkim oknie łazienki. Przyciskając plecy do świeżo wyłożonej płytkami lodowato zimnej ściany, patrzy w stronę okna. Coś skrobie znowu. Cilla wypuszcza powietrze, kiedy spostrzega, że to tylko ścięta mrozem gałązka bzu rosnącego na zewnątrz, która uderza o szybę z podmuchami wiatru. Stwierdza, że jutro trzeba ją uciąć, kiedy zmarznięta pędzi z powrotem do ciepłego łóżka, gdzie zakrada się najciszej, jak tylko może.

– Mama, jesteś chora?

William siada na łóżku.

– Nie, słonko, tylko trochę zasmarkana. Śpij już.

W zaledwie kilka sekund jego oddechy na powrót stają się kojąco powolne. A jednocześnie myśli powracają.

Dom. To kolejny problem. Dlaczego zaczęli remontow…

Co to było? Zabrzmiało, jakby w piwnicy zamknęły się drzwi.

Nasłuchuje, wstrzymując oddech. Nie ma odwagi ruszyć się choćby na milimetr. Odważyłaby się wymknąć z łóżka i szybko zamknąć na klucz drzwi do sypialni? Mruży w powietrzu oczy, ale niczego nie dostrzega. Jakby nagle była całkowicie sparaliżowana i wydaje się jej, że chłopcy powinni obudzić się od hałasu, jaki robi jej walące serce, ale śpią mocno. Jest wdzięczna, że sypiają w jej łóżku i że ma ich przy sobie.

Nagłówek na pierwszej stronie, który zamieściła dziś wieczorem, przelatuje jej przed oczami.

Napisała: WŁAMANIE U ŚPIĄCEJ RODZINY – przerażony dziesięciolatek spotyka w kuchni zamaskowanego mężczyznę.

A teraz może wziął sobie za cel Hagę i ich dom.

Niech to szlag.

Cilla nadstawia uszu, ale nie słyszy nic innego niż galopujące bicie własnego serca. W końcu siada na łóżku, żeby się przygotować, gdyby ktoś tutaj wtargnął. Przeklina samą siebie, że telefon zostawiła w kuchni do ładowania, kiedy przyszła dziś do domu.

Dlaczego nie wzięła go wcześniej do sypialni? Zlizuje słone łzy, które spłynęły już do kącików ust, sięga po papier toaletowy i bezgłośnie je wyciera. Potem przekręca się nad Augustem i otwiera szufladę nocnego stolika, żeby poszukać jakiejś prowizorycznej broni. Zapach szamponu z jego świeżo umytych włosów dociera do nosa, kiedy grzebie w szufladzie. Po kilku sekundach trafia na coś zimnego i ostrego. To stary nóż do listów, który dostała od dziadka wiele lat temu.

*

Florin zamyka z powrotem okno, które po mozolnym manewrowaniu właśnie udało mu się otworzyć. Głuchy trzask roznosi się echem po piwnicy. Ma nadzieję, że nie było go słychać na pozostałych piętrach. Okno nie było duże, ale wystarczające, żeby się wśliznął. Jakie to niedbałe ze strony właściciela, że go nie zamknął. Ale dobre dla niego. Przy użyciu dłoni i stóp porusza się naprzód po omacku w ciemnym pomieszczeniu. Na jednym końcu znajduje coś miękkiego i na tym siada, próbując rozgrzać zmarznięte dłonie. Szybko zdejmuje zniszczone buty i masuje przemarznięte stopy, podczas gdy oczy przyzwyczajają się do ciemności. Obok niego coś szumi i po chwili domyśla się, że prawdopodobnie jest w kotłowni.

Kobieta z domu nie zgasiła światła aż do drugiej, a on czekał potem jeszcze godzinę, zanim nabrał odwagi, by wejść do środka.

Drzwi są uchylone. Szuka włącznika. Kiedy go znajduje, waha się przez chwilę, nie mając odwagi go dotknąć. Ryzyko, że ktoś to zauważy, jest bliskie zera, bo pokój wychodzi na podwórko, a wysoki żywopłot zasłania okno przed sąsiadami z naprzeciwka. Poza tym pewnie wszyscy teraz śpią – jest środek nocy. Ryzykuje i przekręca przycisk światła, aż zaskakuje. Lampa oświetla pomieszczenie i razi go w oczy.

Kiedy te przyzwyczajają się do światła, rozgląda się dookoła i zauważa duży stos drewna. Wypuszcza powietrze z płuc. Raczej nie jest to zbyt często odwiedzane pomieszczenie. A w kącie, gdzie przed chwilą siedział, leży sterta szmacianych dywaników.

Dobrze mu tutaj będzie.

*

– Mamo, czemu trzymasz nóż?

William budzi Cillę, która otwiera oczy i uśmiecha się kwaśno. Masuje sztywny kark po tym, jak spała w pozycji półsiedzącej. Nóż do listów w jej dłoni połyskuje, co przenosi ją gwałtownie z powrotem w wir nocnych wydarzeń. Co ma odpowiedzieć?

– Coś takiego, kochanie – mówi, podczas gdy całe jej ciało przeszywa dreszcz. – Musiało mi się śnić, że szukam… długopisu.

Podczas gdy chłopcy jedzą śniadanie, Cilla biega po domu, sprawdzając okna i drzwi, ale nie ma odwagi zejść do piwnicy. To będzie musiało poczekać do wieczora, kiedy Vera, jej matka, przyjdzie zaopiekować się dziećmi.

Czy zeszłej nocy mogła działać tylko wyobraźnia? W ciemności wszystko staje się o wiele straszniejsze. Nie, jest absolutnie pewna, że coś tam usłyszała. Czy to jakimś cudem mógł być przeciąg? Kiedy Henke wróci na weekend do domu, musi przejść po wszystkich pokojach. Robi szybki rachunek i stwierdza, że w piwnicy jest trzynaście pomieszczeń, jeśli wliczyć niewielki dodatkowy prysznic i saunę. Wprawdzie kilka z nich to małe, wypełnione po sufit schowki, ale jednak. Dużo zakamarków, w których mógłby ukryć się włamywacz. Albo morderca. Otrząsa się i wyjmuje ubrania dla chłopców.

Zostawia dzieci w przedszkolu i jedzie do centrum Kulturmagasinet, żeby na chwilę wyrwać się z domu. Ogarnęło ją jakieś nieprzyjemne uczucie, więc miło jest zmienić otoczenie. Nie tylko będzie szukać informacji o tym, jak założyć firmę, ale też rozejrzy się za nowymi zleceniami.

Wchodzi do pokaźnego budynku, który niegdyś składał się z czterech magazynów portowych, zanim je przeszklono i połączono w całość. W rogu w dużej sali bibliotecznej, pośród gęstwiny roślin liściastych, znajduje miejsce siedzące i zaczyna przeszukiwać internet. Dokument w jej laptopie szybko zapełnia się punktami, które warto byłoby przemyśleć.

Po chwili wskakuje na Facebooka i widzi post o tym, że zespól Alcazar planuje zakończyć działalność. Są utalentowani, ale jeśli chodzi o nią, chciałaby w swoim show mieszać wszystkie możliwe style muzyczne, nie tylko disco. Odchyla się na oparcie i zamyka oczy. Kiedy podnosi wzrok, zatapia się w chmurach, które powoli przepływają nad szklanym dachem biblioteki. W głowie rozbrzmiewa jej stara piosenka Pera Gesslego: Wśród chmur płynąć chcę, ciebie wziąć ze sobą, wśród chmur płynąć chcę… Brzmi kusząco, gdyby tylko nie miała takiego lęku wysokości i był inny dzień, bo dzisiaj spotyka się z Viktorią. Przed nią leży telefon, a ona niemal co minutę sprawdza, która godzina, żeby nie przegapić długo wyczekiwanego lunchu. Kiedy Viktoria napisała do niej SMS i zapytała, czy chce się z nią zobaczyć, była zarówno zdziwiona, jak i szczęśliwa. Rzadko się teraz spotyka z przyjaciółkami. Kiedy ma wolne, wszyscy inni pracują i odwrotnie. Ale w rzeczywistości to nie jedyny powód i jest tego w pełni świadoma. Wraca do googlowania. W strumieniu obrazów wyskakuje fotografia Elise Marlene, jej dawnej idolki. Szybko przechodzi dalej. Za nic nie chce sobie przypominać tamtego czasu i wszystkiego, co się wówczas wydarzyło.

Miło będzie nareszcie trochę się zwierzyć Viktorii. Jeśli będzie okazja, może odważyć się opowiedzieć również o swoich marzeniach o show, biorąc jednak pod uwagę to, co usłyszała ostatnim razem, kiedy się widziały, powinna z tym chyba poczekać. W każdym razie dobrze by było wreszcie komuś się wygadać. Patrzy na telefon. Jeszcze pół godziny do ich spotkania w bistro znajdującym się w centrum handlowym. Dotarcie tam zajmie tylko pięć minut, więc wciąż jest mnóstwo czasu.

Pakuje komputer do plecaka i postanawia zajść do sklepu obuwniczego.

Chłopcy potrzebują nowych butów na zimę, a ciągle jest wyprzedaż. Kiedy wychodzi na zewnątrz, słyszy dzwonek w torebce. SMS od Viktorii. Może trochę się spóźni?

Niestety coś mi wypadło. Spotkajmy się kiedy indziej. Ściskam, Viktoria.

Ciało wydaje się jej nagle niesamowicie ciężkie. Zanim odpowie, siada na ławce przed wejściem na kilka sekund.

Okej, szkoda, ale rozumiem. Daj znać, kiedy Ci pasuje. Całusy, Cilla.

Odwraca się i ciężkim krokiem przedziera się przez głęboki śnieg na parking za Kulturmagasinet. Zapala samochód, po czym wyszukuje stację Rockklassiker i podkręca głośność do maksimum, wyjeżdżając z parkingu. Nowy most nad zatoką Sundsvallsfjärden, którego budowa była szeroko dyskutowana, świeci w słońcu i niemal ją oślepia, kiedy wyjeżdża na trasę E4 w drodze do domu. Ciekawa rzecz, że mieszkańcy Sundsvall mają tak wiele opinii na temat wszystkiego, co nowe.

Kiedy mija dużą łódź przerobioną na hotel, która z jakiegoś dziwnego powodu została umieszczona w porcie, zasłaniając ładny widok, dochodzi do wniosku, że sama wcale nie jest lepsza.

Myśli jednak, że ta łódź naprawdę akurat tutaj nie pasuje.

Wraca do domu i otwiera lodówkę. Talerz jogurtu z płatkami w samotności musi starczyć za dzisiejszy lunch zamiast posiłku podanego w towarzystwie Viktorii. Je szybko, wpatrując się w ścianę.

A potem idzie poszukać piły.

*

Dzisiaj ją zabrali. Jest zły. W domu jest tak pusto i cicho. I zimno, bo pootwierali wszystkie okna. To Strömgrenowie, którzy mieszkają w drugiej części budynku, musieli zadzwonić na policję. Byli w domu na Boże Narodzenie, ale ma nadzieję, że wkrótce wrócą do Hiszpanii, gdzie mieszkają przez większą część roku. Pani Strömgren, Gunilla, dzwoniła do jego drzwi kilka razy w zeszłym tygodniu, ale nie otwierał.

Dzisiaj jednak policja niespodziewanie otworzyła drzwi i weszła do jego domu. Było tu pełno okropnych ludzi, którzy na koniec zabrali ją ze sobą. Jego ukochaną mamusię.

Boli go w piersi. Wali kilka razy głową w pomalowaną szorstką tapetę z tkaniny. Ściana się zaczerwienia. Mokrymi, czerwonymi plamami. Liże ją. Smakuje żelazem. Nie ucieszyłaby się, gdyby tu była. Nie lubiła, kiedy bałaganił. Ale nigdy jej już tutaj nie będzie. Teraz to wie. Przynosi jej perfumy i spryskuje kanapę, poduszkę i jej różowy szlafrok, ten z podszewką.

Tęskni za nią tak bardzo, że odczuwa ból.

W łazience siedzi zamknięta Złotowłosa i czeka. Wchodzi do niej i przegląda się w lustrze. Krew spłynęła na nos. Moczy papier i myje się wodą i mydłem. Piecze i oczy zachodzą mu łzami. Potem odkręca wodę i wsypuje sól do kąpieli. Dzisiaj wybrała niebieską. Na torebce jest napisane „Morska bryza”. Ładnie pachnie. Zamyka oczy, otrząsa się i oddaje się rozkoszy, kiedy gorąca woda obmywa jego zmęczone po tym koszmarnym dniu ciało. Ona siedzi na muszli klozetowej i czeka z dużym czystym ręcznikiem, aż wyjdzie z kąpieli. Opowiada jej o minionym dniu. Ona słucha uważnie i uśmiecha się do niego, dokładnie tak jak zwykle. Jego piżama przygotowana na dzisiejszą noc leży na jej kolanach. Biała z niebieskimi paskami.

Po tym, jak się wykąpał i włożył piżamę, nastawia głośno płytę, kładzie się na łóżku i przyciska poduszkę do nosa. Wdycha jej zapach, po czym odwraca się i wbija wzrok w ścianę.

„…do białego śpij dnia”.

Po godzinie poddaje się i zaczyna się zbierać. Tak naprawdę nie chce, ale musi robić to, co mówi głos w jego głowie. Jej głos. Do kieszeni kurtki wkłada materiałowy worek.

*

Krew kapie na śnieg pokrywający betonowe schody. Cilla biegnie do toalety. Kiedy krew miesza się w umywalce z wodą, kręci się jej w głowie od widoku całej tej czerwieni. Skąd tyle krwi z jednego małego nacięcia na ręce? Tępa piła ześliznęła się, gdy próbowała odciąć gałąź bzu za oknem w łazience, i wylądowała między kciukiem a palcem wskazującym, wycinając paskudną ranę.

Przyciska do niej mocno papier toaletowy, kręcąc się i szukając plastra. Pod ręką ma jeden z bohaterami kreskówki o Bamse i zaraz połowa ręki pokryta jest postaciami tytułowego niedźwiadka i króliczka Lille Skutta. Za oknem spaceruje rodzina Bambiego na chudych nogach i z białymi zadami. Że też odważyły się wybrać do dzielnicy mieszkalnej, myśli Cilla. Musiały być porządnie głodne.

Kiedy przychodzi do przedszkola, chłopcy bawią się w najlepsze i żaden z nich nie chce iść do domu. Za parę godzin musi jechać do redakcji i serce wali jej ze stresu, kiedy patrzy na zegarek. Zostawianie ich w przedszkolu, kiedy za dnia przebywa w domu, jest idiotyczne, ale według pracowników nie może być tak, że pojawiają się tu tylko co trzy tygodnie, kiedy ma wolne wieczory. W ten sposób nie zintegrują się z grupą, a jest to ważne szczególnie teraz, kiedy Williamowi w końcu zaczęło się podobać. Ale żeby zagłuszyć wyrzuty sumienia, zostawia ich późno i wcześnie odbiera.

– Chodźcie, chłopcy, musimy już iść.

Dają się niechętnie ubrać, a spacer do domu odbywa się w ślimaczym tempie. Nie doszli dalej jak do stacji benzynowej w Hadze, kiedy August siada na poboczu w brudnym śniegu.

– Mamo, ponieś mnie.

– Słońce moje, jesteś za ciężki. Nie dam rady cię nieść.

August zaczyna płakać i rzuca się do tyłu, z nie wiadomo jakiego powodu wybucha wściekłością.

– Nie chcę! – krzyczy, a z nosa ciekną mu smarki.

Cilla próbuje prośbą i groźbą, kuszeniem i słodzeniem – nic nie pomaga.

– W takim razie idziemy bez ciebie – mówi w końcu zirytowana i bierze Williama za rękę.

– Zostawimy Augusta?

William patrzy na nią wielkimi oczami.

– Ruszy za nami, jak zaczniemy iść.

Po kilku metrach zatrzymują się i czekają za dużym potykaczem reklamowym z zachęcającym zdjęciem kawy i kiełbaski, ale August nie przychodzi. Znowu patrzy na zegarek i uświadamia sobie, że muszą się pospieszyć.

– Chodźże, August! – wrzeszczy.

Kiedy ten ani myśli się ruszyć, podchodzi zdecydowanym krokiem i z czystej wściekłości nabiera tyle sił, że bierze go i niesie całą drogę do domu.

– Tata jest w domu? – pyta William, kiedy zbliżają się do celu.

– Nie, a czemu pytasz?

– Drzwi są otwarte – odpowiada, pokazując czerwoną bramę garażową.

– Ojej! Coś takiego. To pewnie tylko wiatr znowu je otworzył.

Mówi to, żeby uspokoić Williama, ale już nie ma pomysłu, jak uspokoić samą siebie. Brama raz się uniosła, kiedy w piwnicy zrobił się przeciąg. Ale jak to możliwe, gdy w domu nikt nie przebywa i nie otwiera drzwi ani okien? Zamek jest popsuty i żeby go zamknąć, pokrętło trzeba przesunąć ręcznie od środka, a rano, kiedy odwoziła chłopców, musiała o tym zapomnieć.

Dociska z powrotem bramę z zewnątrz i postanawia, że zamknie ją, kiedy przyjdzie mama.

Po tym, jak synowie zdejmują mokre kombinezony i skarpetki, robi im dwie kanapki. Potem wślizgują się na sofę, a Cilla czyta im książkę. Próbuje być obecna tu i teraz, ale co dwie minuty zerka ukradkiem na zegarek.

– Kto będzie z nami dziś wieczorem? – pyta William.

– Zaraz przyjdzie babcia – odpowiada, słysząc jednocześnie głos mamy w przedpokoju.

– Halo, czy są tu jakieś dzieci, które chciałyby poukładać puzzle?

Obaj chłopcy wstają niechętnie z sofy i idą się przywitać. Nie są już tak entuzjastycznie nastawieni do tego, że babcia lub ktoś inny przychodzi z wizytą. Cilla przełyka ślinę. Mama wchodzi do salonu i przytula ją na powitanie.

– Słyszałaś coś więcej w sprawie pracy?

Patrzy ostro na Cillę, chcąc podkreślić powagę swoich słów.

– Jeszcze nic nie wiadomo – mówi Cilla i odwraca wzrok.

Jakby mało jej było w tej chwili wyrzutów sumienia.

– Nie rozumiem, jak Henke mógł zacząć studia, kiedy macie dwójkę małych dzieci, a ty pracujesz w tak uciążliwych godzinach…

– Wiem, co myślisz, ale tak naprawdę to ja go namawiałam – odpowiada Cilla.

Ciężkie milczenie psuje nastrój w pokoju, aż August przybiega, niosąc puzzle z Alfonsem ze swoich książeczek.

– Nie cieszysz się raczej, że prawie co wieczór zostawiasz chłopaków – ciągnie mama. – I dla nich to też nie jest dobre, że tak często cię nie ma.

– Owszem, ale nie chciałam, żeby tak się wszystko potoczyło.

– Tata i ja też przecież pracujemy, a poza tym jedziemy niedługo za granicę. Nie możesz oczekiwać, że co wieczór będziemy do dyspozycji, by pilnować dzieci.

– Jasne, że nie. Załatwię jakąś inną opiekę, jeśli w pracy się nie wyjaśni, zanim wyjedziecie.

Długie warkocze Very spadają na tunikę w wielkie kwiaty, kiedy się pochyla, żeby uściskać Williama i Augusta. Cilla wie bardzo dobrze, że jej matka ma rację, i stojąc tak w przedpokoju, czuje, jak słowa wbijają się w jej pierś niczym noże. August zaczyna płakać i nie chce jej puścić, a William jest rozpalony. Mama powinna jednak rozumieć, że sypie sól na rany, myśli Cilla. Gula w jej gardle rośnie, kiedy się ubiera, żeby jechać.

– A tak w ogóle w nocy było słychać coś z piwnicy – szepcze Cilla, żeby zmienić temat. – Zadzwoń do mnie koniecznie, jeśli usłyszysz wieczorem jakiś dziwny dźwięk.

– Skarbie, posłuchaj samej siebie – mówi mama, kręcąc głową. – Jesteś tak często sama, że zaczynasz sobie wyobrażać całą masę bzdur.

Kiedy Cilla wychodzi, dociska drzwi wejściowe szczególnie mocno.

– Cilla, masz dziś jedynkę.

Słowa Gunnara docierają do niej po paru sekundach. Powinna być zadowolona, że będzie robić pierwszą stronę, i o tym wie – to pewnego rodzaju dowód, że jest dobra. Ale to też oznacza, że będzie w domu późno w nocy, bo z wysłaniem jedynki zawsze czeka się do końca, gdyby w ostatniej chwili zdarzyło się coś takiego, co musiałoby się znaleźć w jutrzejszej gazecie. Oznacza to także, że jej mama będzie musiała zostać z dziećmi jeszcze dłużej.

Sortuje materiał, żeby wybrać, który artykuł będzie dzisiejszym tematem dnia, to znaczy które zdjęcie powiększyć i co wyląduje na afiszu gazetowym. Prawdę powiedziawszy, chce się rzucić do telefonu i zadzwonić do domu, żeby spytać, jak się miewa August i czy William dalej ma gorączkę, ale czeka, aż wszyscy zaczną swoją pracę, żeby to nie było aż tak widoczne.

Kiedy Gunnar idzie przynieść sobie kubek kawy, korzysta z okazji.

– William jest rozpalony, ale nie mogę nigdzie znaleźć alvedonu – mówi Vera przez telefon.

– Zaraz oddzwonię – odpowiada Cilla i w pośpiechu przekręca do Henkego, zanim Gunnar wróci.

– Cześć, kochanie, jak tam? – Henke odbiera i śmieje się radośnie.

Cilla ledwo może usłyszeć, co mówi, ze względu na grającą w tle głośną muzykę i mnóstwo podniesionych głosów, które słychać wokół niego. A więc w Sztokholmie jest impreza.

– Możesz iść do innego pokoju? Nie słyszę, co mówisz – szepcze ze złością, nie chcąc, żeby usłyszeli ją koledzy z redakcji.

– Możesz mówić głośniej? Nic nie słyszę!

– Gdzie jest alvedon?

– Mam go ze sobą.

– Jak możesz zabrać ze sobą całe opakowanie i nic nikomu nie powiedzieć, wiedząc, że mamy w domu dwójkę dzieci? Teraz będę musiała to rozwiązać w inny sposób. Cześć.

Rozłącza się gwałtownie, zanim Henke zdąży odpowiedzieć, lecz od razu ma wyrzuty sumienia. Trudno jej się przyznać, ale gdzieś głęboko jest chyba trochę zazdrosna. To ona znalazła ogłoszenie o uczelni w Sztokholmie, gdzie kształci się producentów muzycznych i autorów tekstów. Byłaby dla niej idealna, tylko czas jest kompletnie nieodpowiedni, gdy dzieci są jeszcze małe. Nie chce być nieobecna całe tygodnie, żeby nie stracić ich pierwszych lat i codziennego życia, no i za nic nie mogłaby się skoncentrować na nauce, umierając przy tym z tęsknoty za synami. Dlatego zachęcała Henkego, żeby ubiegał się o przyjęcie zamiast niej, i oczywiście się ucieszyła, kiedy dostał się na uczelnię. Bez niego w niektóre dni jest jej po prostu trochę trudniej. Nie ma jednak zamiaru porzucać swoich marzeń, tylko musi wykombinować, jak będzie mogła je połączyć z wychowywaniem małych dzieci, tak żeby wszystkim udało się funkcjonować.

Wczoraj natknęła się w piwnicy na skrzynkę ze swoimi tekstami i różnymi pomysłami na piosenki z czasów, gdy była nastolatką. Nie mogła się powstrzymać, by ich nie przeczytać, i uderzyło ją, jaka nastąpiła w nich zmiana po tym, jak spotkała Sonny’ego Berga.

Oddzwania do mamy.

– Nie mogłabyś skoczyć do sąsiada pożyczyć alvedon?

– Już zasnął.

– Wrócę do domu najszybciej, jak będę mogła, ale mam dziś jedynkę, więc nie wiem, czy nie będzie bardzo późno.

– Dobrze by było, gdybyś mogła się pospieszyć. Też mam chyba gorączkę, więc będę musiała jechać do domu i się położyć. Arne również nie uważa, że chłopcy potrzebują naszej opieki tak często. Zwłaszcza nie wtedy, kiedy są chorzy.

No jasne, musi w to wciągnąć też tatę, myśli Cilla.

– William dostał przecież gorączki, akurat jak miałam jechać – mówi. – Więc nie mogłam wiedzieć. Może pożyczysz tabletkę dla siebie i położysz się, dopóki nie przyjadę. Jak chcesz, mogę zadzwonić i uprzedzić sąsiada.

– Nie trzeba.

Cilla bierze głęboki oddech.

– Przyjadę jak najszybciej.

– Mhm, w porządku, dla dobra chłopców.

Jeden z dzisiejszych tekstów spada na podłogę, kiedy szybko się podnosi i idzie do toalety. Gdy przegląda się w lustrze, nie poznaje samej siebie. Gdzie się podziała ta radosna dziewczyna emanująca harmonią? Oddycha kilka razy głęboko i uspokaja się, a potem wraca na swoje miejsce we wspólnej przestrzeni biurowej i zaczyna sortować nocny materiał.

Powinna opowiedzieć Henkemu o dźwiękach, które słyszała nocą w domu, ale to raczej nie był odpowiedni moment. Zrobi to jutro.

I o bramie garażowej. Cholera, zapomniała ją zamknąć przed odjazdem.

23 lutego, czwartek

Nie chcą się kończyć moje godziny,

choć każda sekunda staje się minutą.

Nie chcą uparcie dni moje przeminąć,

choć tydzień za tygodniem staje się rokiem.

Cilla siedzi przy pianinie, pisząc nowy tekst, kiedy dzwoni telefon, a widząc, kto to, bierze głęboki wdech.

– Cześć kochanie. Jak tam dziś w Sundsvall?

Henke brzmi, jakby był przesadnie zadowolony, a ona się odrobinę wstydzi za wczorajszą gniewną rozmowę, nawet jeśli ciągle jest trochę rozdrażniona.

– Jak tam chłopaki?

– Zostali dziś w domu. Obaj dostali gorączki.

– Biedaki. Pracujesz dziś wieczorem?

– Mhm, muszę. Dwie osoby w redakcji mają zimową grypę żołądkową, więc jest kryzys.

– Okej, a kto dzisiaj pilnuje dzieci?

– Przychodzi moja siostra. Oglądają teraz bajkę i wydają się w każdym razie trochę bardziej ożywieni niż wczoraj. Wreszcie dostali alvedon.

Słyszy, że ostatnie zdanie zabrzmiało nieco cierpko.

– To dobrze – mówi Henke. – Super, że jutro wracam. Jestem wykończony.

Najwidoczniej jego strategia to udawanie, że wczorajsza rozmowa w ogóle nie miała miejsca. Pewnie nie wie, co myśleć. Nieczęsto się zdarza, że Cilla podnosi głos i się sprzeciwia.

– Ja też nie jestem szczególnie energiczna i wypoczęta – odpowiada.

Jak byłby zmęczony, gdyby to on siedział w domu i zajmował się domem i dziećmi, a przy tym pracował na pełny etat, i gdyby to ona przebywała całymi tygodniami w innym mieście? Chętnie by go właśnie o to zapytała, ale nie chce wszczynać nowej wojny.

– Zdążysz chyba przyjechać, zanim będę musiała jechać jutro do pracy?

– Wyjeżdżamy ze Sztokholmu koło lunchu, więc powinienem się wyrobić. Spróbuję tylko najpierw skończyć jeden nowy hicior.

Nie da się nie usłyszeć radości w jego głosie.

– Będzie rewelacyjny – mówi. – Posłuchasz w weekend. Znaleźliśmy piosenkarkę ze świetnym głosem, która go nagra w tym tygodniu.

– No to super.

– Może byśmy zjedli coś dobrego i poszli do kina albo wymyślili coś fajnego na sobotę, tylko ty i ja?

– Do kina? Ale jak ty to sobie wyobrażasz? Nie ma cię cały tydzień, chłopaki są chore, a ja pracuję w każdy wieczór. Naprawdę myślisz, że załatwimy opiekę na jeszcze jeden wieczór, żeby iść do kina?

– Nie, myślałem tylko, że…

– Nie, ty wcale nie myślisz. A poza tym śpiewam w sobotę. Zapomniałeś?

– Kurde, no tak, zapomniałem o tym.

Ma wielką ochotę, żeby się rozłączyć, ale z wysiłkiem się uspokaja.

– Wiesz, co musimy zrobić w weekend – mówi.

– Nie przypominaj mi.

– Równie dobrze możesz przygotować się mentalnie. Widzimy się jutro. Zadzwoń, jak będziesz jechał.

Cilla schodzi do kuchni i odwraca głowę, mijając w przedpokoju wyburzoną ścianę toalety dla gości. Będziemy się tym martwić w sobotę. Nakłada lody do trzech misek i zabiera je do salonu, po czym wślizguje się na zieloną sofę, gdzie siedzą zaczerwienieni od gorączki i rozpaleni chłopcy.

Musi najpierw skończyć jeden hicior, piosenkarka ze świetnym głosem…

August zasnął, a Cilla ściąga mu trochę koc, żeby się nie przegrzał. Na blacie stoi lazania, którą dziś wcześniej zrobiła. Wkłada ją do piekarnika i schodzi do pralni, żeby nastawić pranie z białymi rzeczami. Po chwili decyduje, że jednak szybko sprawdzi pomieszczenia w piwnicy. Promienie słońca wpadają przez szklane pustaki i dodają jej odwagi. To dziecinne, że czuje strach we własnym domu. Podbudowana dziennym światłem dającym poczucie bezpieczeństwa, najpierw otwiera ostrożnie drzwi do kotłowni i szybko stwierdza, że w pomieszczeniu są tylko piec elektryczny i mnóstwo drewna ułożonego w stos wzdłuż jednej ze ścian, dokładnie tak jak zwykle. Unosi się zapach stęchlizny. Zamyka za sobą drzwi i pospiesznie wraca do sąsiedniej pralni, gdzie ładnie pachnie płynem do płukania. Przez pomieszczenie wychodzi na korytarz, gdzie wszystkie drzwi są czerwone.

Kto pomalował te wszystkie drzwi na czerwono? Oczami wyobraźni widzi sceny z Lśnienia i szybko się odwraca, żeby sprawdzić, czy nie stoją za nią żadne złowrogie bliźniaczki. Red door, red door rozbrzmiewa jej w głowie raz za razem, a ona zmusza się, żeby pójść prosto na korytarz i otworzyć drzwi do dużego schowka. Od podłogi po sufit pełno w nim gratów. Uświadamia sobie, że mogłoby się tu schować co najmniej trzech morderców, a ona nie miałaby najmniejszej szansy, żeby ich zobaczyć. Z trzepoczącym sercem zamyka drzwi i idzie do następnego pomieszczenia. Red door, red door, chociaż nie, to było przecież red room. A raczej redrum, jakby tak połączyć angielski i szwedzki, stwierdza po zastanowieniu. Od tyłu murder, czyli morderstwo. Chichocze sama do siebie i otwiera drzwi. Coś spada jej u stóp. Cilla wydaje z siebie zduszony krzyk i wycofuje się prosto na chropowatą betonową ścianę. Spogląda na podłogę, a tam leży duża przytulanka w kształcie lwa, którą William dostał od sąsiada, kiedy się urodził. Musiała spaść z półki, gdy otwierała drzwi.

Podnosi pluszaka i wrzuca go z powrotem na półkę, a potem zamyka i zmusza się, by podejść do następnych drzwi. Piwniczka na ziemniaki. Tu wcale nie ma okien. Pomieszczenie jest pogrążone w egipskich ciemnościach.

Że też w ogóle się niepokoi. Kto by chciał stać po ciemku i cisnąć się za pustą skrzynią na ziemniaki? Otwiera, ale zostaje na zewnątrz, wkłada rękę do środka i szuka przełącznika. Kiedy go znajduje, przekręca do połowy, aż rozlega się kliknięcie, ale nic się nie dzieje. Lampa jest zepsuta. Czuje łaskotanie w rękę i zauważa puszyste stworzonko wędrujące jej po ramieniu. Znowu krzyczy, przeskakuje z jednej nogi na drugą i wymachuje rękami, aż widzi, jak gruby czarny pająk spada na podłogę i pospiesznie umyka. Po kręgosłupie przebiega jej dreszcz. Zamyka za sobą i kilkoma szybkimi krokami wbiega po schodach na piętro. Trzaskają drzwi, a ona szybko przekręca za sobą zamek. Do sprawdzenia zostało jeszcze siedem pomieszczeń, ale jej stopa nie postanie w piwnicy, dopóki Henke nie przyjedzie do domu. Siedem pomieszczeń. Seven. Ten koszmarny film. Po co w ogóle się takie kręci? I po co go oglądała?

Kiedy wchodzi do kuchni, żeby nastawić wodę na kawę dla siebie i siostry, która ma zaraz przyjść, znów myśli o pomieszczeniu ze skrzynią na ziemniaki. Jest wystarczająco duża, żeby człowiek bez większego problemu mógł się do niej wśliznąć. Ale kto by chciał tam leżeć razem z tymi wszystkimi pająkami?

Nie musi się niczym przejmować. Zupełnie niczym.

Idąc na górę do sypialni, żeby przebrać się w coś bardziej odpowiedniego do pracy, podśpiewuje sobie kawałek, który zaczęła wcześniej pisać. Może być dobry. Ale kogo ona właściwie próbuje oszukać? Dlaczego nie przestaje wymyślać piosenek, wiedząc, że nigdy nie będzie jej stać, by je nagrać, i w związku z tym nie będzie mogła wysłać ich do żadnej wytwórni płytowej? Poza tym pewnie nikt nie jest zainteresowany podpisaniem kontraktu z nieaktywną w branży mamą małych dzieci, która przekroczyła trzydziestkę i nie wyspała się porządnie od wielu lat? Może z tatą małych dzieci jest inaczej?

A może zorganizowanie show w Sundsvall byłoby jednak wykonalne? Wtedy mogłaby mimo wszystko śpiewać i zajmować się muzyką. Wczoraj przed południem rozmawiała z kobietą z urzędu pracy, żeby się dowiedzieć, jakie zasady obowiązują przy otrzymywaniu dofinansowania na rozpoczęcie własnej działalności.

Informacje, jakie uzyskała, nie były zbyt pokrzepiające, ale jeszcze się nie poddała.

– Mamo, coś się spaliło.

Lazania. Niech to szlag. Cilla zbiega do kuchni i stwierdza, że potrawa jest praktycznie spalona. Próbuje zdrapać spieczony ser z samej góry. I tak będą musieli ją zjeść. Na blacie leży nowe opakowanie alvedonu, a zamrażalnik jest wypełniony lodami. Dziś wieczorem wszyscy będą mieli spokój, próbuje się pocieszyć, wyglądając przez okno. Na zewnątrz przejeżdża powoli luksusowy czarny samochód. Z pewnością kosztuje tyle samo co nasz dom, zauważa Cilla i przenosi się myślami wiele lat wstecz.

Piętnaście lat wcześniej

– Co mam na siebie włożyć?

Cilla rozłożyła ręce i popatrzyła pytająco na zaskoczonych kolegów z pracy. Nie każdego dnia celebryta dzwoni do biura podróży i zaprasza któregoś z pracowników do Sztokholmu.

– Przecież jesteś podobna do Kylie Minogue – uśmiechnęła się szeroko Pia. – Ubierz się jak ona.

– Oszalałaś, nie mogę przecież paradować, jakbym była przebrana, a raczej zupełnie goła – zaśmiała się Cilla.

Cały wieczór zszedł na przymierzaniu ubrań i ćwiczeniu piosenek. Ma być ubrana grzecznie czy może powinna wybrać krótką, obcisłą sukienkę? Ma swoje długie blond włosy niedbale upiąć czy rozpuścić? Zrobić sobie makijaż mocny czy lekki, a może coś pomiędzy? Nie chce sprawiać wrażenia zagubionej tylko dlatego, że przyjechała z Sundsvall.

Była zdecydowanie zbyt rozemocjonowana, by zasnąć, i nadal nie mogła pojąć, jakim cudem Sonny Berg, ten znany dyrektor wytwórni płytowej, naprawdę chciał, żeby ona, właśnie ona i nikt inny, przyjechała do Sztokholmu i zaśpiewała na próbę. Skąd on się o niej dowiedział? Nie wysyła się zwykle najpierw demówek?

Ktoś musiał mu o niej powiedzieć. Może po konkursie młodych talentów, w którym brała udział zeszłego lata? Myśli się kłębiły, zegar tykał, a Henke chrapał obok niej. Niedługo musi wstawać, żeby zdążyć się przygotować przed podróżą, więc nie było większego sensu, by próbowała teraz zasnąć.

Marzenie, aby zostać piosenkarką, towarzyszyło jej całe życie, nawet jeśli przeważnie zachowywała je dla siebie. Nie chciała przecież, by ktoś ją posądził, że uważa się za kogoś lepszego. Ale śpiewała na ślubach i chrztach, od czasu do czasu też na pogrzebach oraz uczestniczyła w kilku konkursach. Najczęściej jednak siedziała w domu i w tajemnicy pisała piosenki, które w przyszłości zamierzała wysłać do wytwórni płytowej. A teraz jedna akurat nawiązała z nią kontakt, zanim w ogóle cokolwiek wysłała. To zupełnie niewiarygodne. Co, jeśli jej marzenie naprawdę się spełni? Po jej ciele rozeszło się przyjemne uczucie, gdy wyobrażała sobie, że stoi na dużej scenie Melodifestivalen i widzi przed sobą kolegów z klasy siedzących w rzędach ławek. Potrząsnęła głową, żeby odpędzić fantazje, zanim zdobędą nad nią władzę. Nie uprzedzać wydarzeń, żeby się nie rozczarować. Lepiej nastawić się na to, że mu się nie spodoba, i nie cieszyć się na zapas. No ale jeśli?

Umalowała się starannie i włożyła na siebie wybrane ciuchy, ale potem przebrała się jeszcze dwa razy, zanim poczuła się zadowolona z efektu.

W obcisłej sukience brzuch musi być całkowicie płaski, więc nie zjadła śniadania. Ile kawałków będzie mogła zaśpiewać? Ostrożnie złożyła teksty swoich piosenek i wsadziła je do torebki między wszystkie błyszczyki.

Henke pożyczył od taty samochód i zawiózł ją na lotnisko Midlanda. Żadne z nich nie odezwało się po drodze ani słowem. Kiedy mijali Timrå, jak zwykle zatkała nos. Zastanawiała się, czy ludzie, którzy tu mieszkają, też czują smród z celulozowni w Östrandzie, czy może w końcu się do niego przyzwyczaili. Włożyła do ust sobie i Henkemu miętową gumę do żucia. Kto by pomyślał, że zafundują jej lot.

I hotel. Henke, który był gitarzystą w zespole rockowym i sam marzył o karierze artysty, wyjął z bagażnika jej walizkę i życzył jej powodzenia gorącym pocałunkiem.

– Rozwal ich tam, kochanie, i pokaż sztokholmiakom, ile jesteś warta.

Podskoczył jej żołądek. A może skompromituje się przed tym celebrytą, pomyślała, nakładając trochę więcej wiśniowoczerwonego błyszczyka.

Może ją wyśmieje.

Kiedy dwie godziny później wylądowała w Arlandzie i czekała na swoją walizkę, zobaczyła, jak Sonny Berg idzie do niej szybkim krokiem przez halę przylotów. Z jakiegoś dziwnego powodu wiedział już, kim jest, zanim zdążyła go odszukać. Może widział gdzieś jej zdjęcie? Muszę mieć wypisane na czole: „zagubiona Norrlandka z marzeniami o karierze”, pomyślała Cilla.

– Cześć, ślicznotko – powiedział i pocałował ją w oba policzki, po czym wziął jej walizkę i poszli do auta, które stało tuż przed wejściem.

Policzki jej zapłonęły, kiedy przytrzymywał drzwi samochodu, pokazując, żeby wsiadała. W środku biała skórzana tapicerka lśniła niemal tak samo jak jego zęby. Cilla spojrzała z niepokojem na swoje buty, żeby sprawdzić, czy nie naniosła błota do sterylnie czystego samochodu.

Atmosfera była napięta. Nie wiedziała, co ma powiedzieć ani co zrobić z rękami. Był dla niej kimś zupełnie obcym, kogo widywała tylko w telewizji i czasopismach plotkarskich. Nieustannie otoczony jej idolkami z branży muzycznej. A teraz siedział tuż obok niej i dopiero co pocałował ją w policzki. Okazało się jednak, że nie musi się przejmować krępującą ciszą, bo co jak co, ale rozmawiać to on umiał. Nieprzerwanie. Albo z nią, albo z kimś innym przez komórkę.

– Jesteś głodna? – spytał. – Przekąsimy coś, a ty będziesz mogła opowiedzieć więcej o sobie. Chcę wiedzieć wszystko.

Czuła się speszona i zdenerwowana i w ogóle nie była w stanie jeść. Chciałaby tylko pojechać do studia, gdzie mogłaby zaśpiewać na próbę. Sonny mówił o wszystkich gwiazdach, z którymi pracował, i że dzień wcześniej jadł kolację z Elise Marlene. Miała właśnie wystąpić w popularnym programie telewizyjnym, co było tylko i wyłącznie jego zasługą, jak wyjaśnił ze śmiechem.

Pomyślała, że jest całkiem przystojny jak na swój wiek.

– Jesteś bardzo ładna – powiedział niespodziewanie, odgryzając kęs chleba. – Ładna w jakiś taki swojski sposób. Spodobasz się w każdym szwedzkim domu. Ba, może i na całym świecie.

Policzki Cilli znowu zapłonęły. Dolała sobie wody do szklanki.

– Naprawdę w ciebie wierzę i tak coś czuję, że naprzeciwko mnie siedzi przyszła gwiazda.

Uniósł szklankę w jej stronę i uśmiechnął się tak, że aż zalśnił rząd białych zębów. Serce jej załomotało, a uczucie szczęścia rozeszło się po całym ciele. Czy ona śni? Zobaczyła samą siebie na wielkiej scenie w sukience podobnej do tej, w jaką była ubrana Elise Marlene na ostatnim Melodifestivalen. Ciekawe, czy chce, żebym śpiewała po szwedzku czy po angielsku? Wyobraźnia pędziła galopem.

Po skończonym jedzeniu z powrotem wsiedli do samochodu.

– A co sądzisz o wozie? – zagadnął, prawie głaszcząc kierownicę.

– Och, jest bardzo ładny.

– I taki powinien być, biorąc pod uwagę jego cenę. Półtorej bańki.

– Wow! – odparła, starając się, by zabrzmiało to tak, jakby była pod wrażeniem, ale w rzeczywistości uważała, że kupowanie tak drogiego auta jest idiotyczne. Za tyle pieniędzy można by mieć dom jednorodzinny w Sundsvall.

– Najpierw pojedziemy do jednego studia, żeby przywitać się z paroma moimi kumplami – zapowiedział z uśmiechem. – I wtedy powiesz, że masz na imię Maria i pochodzisz z Umeå.

Przełknęła ślinę i na sekundę przyszło jej do głowy, że może pomylił ją z kimś innym. Boże drogi, a jeśli to wszystko pomyłka?

– Mam na imię Cilla i pochodzę z Sundsvall – powiedziała i uśmiechnęła się niepewnie.

Przewrócił oczami.

– Jeśli zapytają, kim jesteś, powiesz, że masz na imię Maria i pochodzisz z Umeå – zaśmiał się.

Jednak raczej niewiele jej to wyjaśniło.

– Olle będzie cholernie zazdrosny i ciekawy, kiedy przyjdę z nową, ładną piosenkarką, i dlatego nie możesz powiedzieć, jak masz naprawdę na imię. Należysz teraz do mojej trzódki.

Cilla przełknęła ślinę i wytarła dłonie o uda. Jego trzódki?

Wystarczyło, że przeszli przez drzwi, a wszelka aktywność w studiu ustała. Okazało się, że jego kumplami są Olle Hädelin i Tom Käll, którzy niedawno wygrali Melodifestivalen i teraz przygotowują nową płytę.

Cilla rozejrzała się po luksusowym studiu z wyposażeniem w kolorach czerni, bieli i chromu. To było dziwne wrażenie – stać w tym samym pomieszczeniu, co Olle i Tom, których niedawno widziała w telewizji. Byli niżsi, niż wyglądali na ekranie. Niewiele wyżsi od niej.

– Proszę, proszę, a kogo my tu mamy? – spytał Tom, zwracając się do niej.

Cilla zawahała się, ale nie miała odwagi odpowiedzieć nic innego niż to, że ma na imię Maria, odwracając wzrok do Sonny’ego, żeby się upewnić, czy przeszła pomyślnie ten test. Wstydziła się jednak i czuła jak idiotka. A jeśli tylko stroił sobie z niej żarty?

– Skąd się tutaj wzięła taka mała ślicznotka, jeśli wolno spytać?

Olle zmierzył ją od góry do dołu.

– Z Umeå – powiedziała i wbiła wzrok w podłogę.

– Więc to tak, Sonny, znalazłeś sobie Norrlandeczkę. Fajooowo.

Teraz

Jakim cudem to Lova mogła podpisać kontrakt na nagranie płyty? Już nie było kogoś innego? Przecież ona ledwo potrafi śpiewać. Kiedy Cilla przegląda w redakcji dzisiejszy korpus wiadomości, zazdrość lekko kłuje ją gdzieś w środku. Nie jest to chyba szczególnie interesujące dla społeczeństwa, więc Cilla podejmuje decyzję, że zrobi na stronie tylko małą notatkę bez zdjęcia.

Kłótnie w gminie, protesty przeciwko opłacie za przejazd mostem, wyniki sportowe miejskiej drużyny koszykówki, klasa, która zwyciężyła w programie „Prymusy z piątej klasy”, no i Lova Åkesson. To dzisiejszy materiał, który ładnie porozmieszcza na pierwszej stronie, żeby gazeta zachęciła do czytania jak najwięcej ludzi. Postanawia, że zdjęcie rozradowanej klasy piątej z Alnö będzie dzisiejszym zdjęciem do tematu dnia. Miło przekazywać mieszkańcom Sundsvall pozytywne informacje.

Kiedy do końca nocnej zmiany zostało już tylko parę godzin, Cilla dzwoni do domu, żeby się dowiedzieć, jak się miewa jej siostra Jossa, która tego wieczoru opiekuje się dziećmi.

– August się obudził i jest niesamowicie rozpalony. Próbuję wcisnąć w niego alvedon, ale nie może połknąć tabletki.

W głosie Jossy brzmi rezygnacja, a Cilla słyszy w tle płacz Augusta.

– Może byś spróbowała rozgnieść tabletkę i zmieszać ją z odrobiną lodów – proponuje Cilla.

– Już próbowałam, ale nie chce jeść lodów.

– Jedynka jest już prawie gotowa. Za chwilę powinnam być wolna – mówi Cilla.

– To dobrze. Tak mi go żal.

Cilla podkrada się do reportera sportowego, żeby sprawdzić, jak mu idzie. Pisze tak, że klawiatura aż trzeszczy. Idzie dalej do działu graficznego, gdzie fotograf na stojąco pracuje ze zdjęciem, które będzie towarzyszyło tekstowi. Cilla informuje go, że chce mieć zorientowane pionowo, bo zdjęcie z klasą na afisz jest poziome. W ten sposób może zapewnić odpowiednią równowagę na stronie.

Kręci się niespokojnie po otwartej przestrzeni biurowej, zdając sobie doskonale sprawę, że niczego się nie przyspieszy, stojąc za czyimiś plecami i ponaglając. Jedzie windą do pustego o tej porze pomieszczenia socjalnego, gdzie znajduje się ekspres do kawy, i pospiesznie do niego podchodzi, żeby wziąć po kubku dla siebie i Gunnara. Reszta redakcji mogła właśnie wrócić do domu, więc zostało tylko ich dwoje, nie licząc fotografa i reportera.

Kiedy schodzi do redakcji z kawą, widzi, jak Gunnar wstaje, głośno rozmawiając przez telefon i drapiąc się w głowę.

– No więc tak, Cilla, musimy teraz wszystko przemyśleć na nowo – mówi i się rozłącza.

– Co się stało?

– W parku Hedbergska doszło do kolejnego napadu na kobietę.

Przeszywa ją taki dreszcz, że czuje kłucie w cebulkach włosów, a jednocześnie myśli o Auguście w domu i Jossie, która martwi się, że nie daje rady. Zdaje sobie sprawę, że jeszcze chwilę tu zostanie. Niech to szlag trafi, że pozostali koledzy zdążyli już pójść do domu. W przeciwnym razie mogłaby poprosić któregoś z nich o pomoc. Siada przy komputerze i zaczyna od przeniesienia na afisz zdjęcia i towarzyszącego mu artykułu, aby zrobić miejsce na tę poważniejszą wiadomość. Jeszcze nie wie, ile dostanie tekstu ani czy w ogóle będzie na ten temat jakiś tekst. Może skończy się tylko na nagłówku zapisanym wielkimi literami. Wyrzuca afisz, który zaprojektowała kilka godzin temu, i pospiesznie robi nowy.

Następnie przygotowuje miejsce na duży nagłówek na całą pierwszą stronę i kilka linijek tekstu poniżej. Zmniejsza zdjęcie klasy piątej o połowę, tekst zaś umieszcza po lewej stronie, a nie pod spodem. Gunnar znowu rozmawia przez telefon. Reporter dostał od policji zbyt mało informacji, żeby napisać coś sensownego. W końcu dochodzą do wniosku, że musi wystarczyć duży nagłówek i krótki tekst z tymi skąpymi informacjami, które uzyskali.

KOLEJNY NAPAD W CENTRUM MIASTA

– sprawca zbiegł

W czwartek późnym wieczorem w parku Hedbergska położonym w centrum miasta została napadnięta kobieta. Sprawcy przerwały dwie osoby spacerujące nocą, a podejrzanego mężczyznę widziano, gdy opuszczał miejsce zdarzenia i biegł w kierunku szkoły Hedbergska.

To wszystko. Żadnego odniesienia do artykułu w dalszej części gazety, ponieważ nie ma nic więcej do przekazania, za co jest na swój sposób wdzięczna. W przeciwnym razie pewnie nadal by siedziała i czekała na zestresowanego reportera, który w największym pośpiechu próbowałby wysmażyć jakiś tekst.

Tekst o drużynie koszykówki z pionową fotografią jest umieszczony na swoim miejscu, ale nad nim powstanie niewielka luka. Wyszukuje zdjęcie Lovy, która dostała kontrakt na nagranie płyty, umieszcza je obok tekstu i powiększa nagłówek. To przecież nie wina Lovy, że kariera muzyczna Cilli wygląda tak, jak wygląda, a w ten sposób ona sama uniknie wyrzutów sumienia. Mimo pospiesznego przebudowania układu nadal jest całkiem zadowolona z ostatecznego wyglądu pierwszej strony. Naciska przycisk i kończy na dziś, po czym truchtem stamtąd znika. Samochód jest zaparkowany w pobliżu parku tuż przed budynkiem. Serce bije jej szybko, kiedy mija róg ulicy Trädgårdsgatan. Jest zupełnie pusto. Rozgląda się dookoła. Idąc, zaczyna szukać w torebce kluczyków. Z tego powodu nie zauważa, kiedy kończy się chodnik. Robi krok w powietrzu i wykręca stopę tak, że potyka się i upada jak długa na opustoszałą ulicę.

– Wszystko dobrze? – pyta mężczyzna w średnim wieku, który pojawia się znikąd.

– Wszystko w porządku – mówi Cilla, pospiesznie wstając i otrzepując śnieg z puchowej kurtki i spodni. – Nic się nie stało.

– Na pewno? – ciągnie mężczyzna. – Kiepsko to wyglądało, jak się przewróciłaś.

– Na pewno.

Próbuje się do niego uśmiechnąć, rozglądając się jednocześnie dookoła.

– Nie mogę znaleźć kluczyków do samochodu, ale nic nie szkodzi, bo mój mąż niedługo przyjedzie ze swoimi.

– To dobrze.

Patrzy na nią przez chwilę badawczo, a potem odchodzi dalej w noc.

Cilla po raz drugi tego wieczoru ma wyrzuty sumienia. Chciał być po prostu uprzejmy, ale ona uznała za pewne, że jest mordercą albo gwałcicielem.

W torebce jest jedna wielka kotłowanina, ale kluczyków do samochodu w niej nie ma. Na pewno zostawiła je w redakcji. Odwraca się i biegnie z powrotem. Musi jeszcze raz pogrzebać w torebce i znaleźć pęk kluczy z brelokiem zbliżeniowym, żeby wejść do środka. Winda stoi na parterze, a kiedy do niej wchodzi i naciska przycisk na trzecie piętro, wpada jej do głowy myśl, że prawdopodobnie jest teraz w budynku sama.

Wyjmuje pilnik do paznokci i staje w pozycji obronnej, trzymając go w jednej ręce, a brelok w drugiej, po czym wychodzi z windy i rzuca się do drzwi redakcji. Szyba grzechocze, kiedy zamyka za sobą tak szybko, jak tylko potrafi. W sali jest wciąż jasno, więc oddycha z pewną ulgą, przechodząc obok pustych biurek. Może jednak Gunnar wciąż jeszcze nie wyszedł? Podchodzi do swojego miejsca, ale go nie widać. Biurko, przy którym siedziała chwilę temu, jest zupełnie puste. Nie leżą na nim żadne kluczyki.

Opróżnia na blat torebkę z całej zawartości i wytrząsa każdą drobinkę kurzu. Papierki po toffi, tampony, stary smoczek Augusta i pięć różnych błyszczyków, spośród których czerwony spada na podłogę. Torebka jest całkowicie pusta. Ale kluczyków nie ma. Pospiesznie wkłada wszystko z powrotem do środka i zamiast tego decyduje się wezwać taksówkę. Nie zamierza wychodzić, dopóki samochód nie stanie tuż pod drzwiami. Kiedy pochyla się nad biurkiem, żeby sięgnąć po telefon, coś w kieszeni kurtki uderza ją mocno o biodro. Kluczyki.

Tym razem schodzi trzy piętra schodami i zanim odważy się otworzyć drzwi wejściowe, przyciska nos do szyby i próbuje spojrzeć jak najdalej w prawo i w lewo.

Biegnie w stronę samochodu, tym razem z kluczykami w ręce, ale nie ma odwagi odetchnąć, dopóki nie uda się jej otworzyć samochodu, usiąść na siedzeniu, zamknąć za sobą i szybko stamtąd odjechać.

Do parku, w którym chwilę temu miał miejsce napad, jest tylko kilkaset metrów. Mijając hotel Scandic, za późno się orientuje, że Trädgårdsgatan jest zamknięta z powodu prac budowlanych. Musi skręcić w prawo i przejechać obok parku z instalacją Tak czy nie, jak potocznie mawia się na dzieło sztuki zdobiące jedną z alei. Wokół parku nadal stoi kilka radiowozów z migającymi kogutami. Teren jest ogrodzony, a na miejscu znajduje się karetka pogotowia. Kobieta, która była ofiarą napadu, prawdopodobnie nadal tam jest.

Kiedy Cilla nareszcie wraca do domu, jest przejęta i szybko opowiada Jossie o kolejnym napadzie i o tym, jak przewróciła się na ulicy, o mężczyźnie, który podszedł, i o tym, jak pobiegła z powrotem, żeby poszukać kluczyków, które cały czas miała w kieszeni.

– Nie mogłabyś tu dzisiaj przenocować? Proszę!

– Ale nie mam ze sobą ubrań na jutro – mówi Jossa.

– Możesz wziąć z szafy wszystko, co tylko chcesz, tylko zostań. Położę Augusta, żebyśmy mogły coś przegryźć przed pójściem spać.

August połyka pół alvedonu i w dwie sekundy zasypia. Cilla ścieli Jossie łóżko w pokoju Williama, po czym schodzi do kuchni, żeby zabrać ser i krakersy.

– Chcesz wina?

– Skoro faktycznie mam nocować, chętnie wypiję lampkę.

Siadają na sofie, a kiedy Cilla bardziej szczegółowo opowiada o dniu spędzonym w piwnicy i wieczornych przygodach, Jossa nie może się powstrzymać, by jej nie wyśmiać.

– Odbiło ci już totalnie – mówi. – Cykor z ciebie straszny, już odkąd byłaś mała. Nic ci się nie stało, jak się przewróciłaś?

– Nie, nie wydaje mi się – odpowiada Cilla, parząc na swoje dłonie, w tym jedną oklejoną niedźwiadkami Bamse, żeby sprawdzić, czy się nie podrapała, kiedy poleciała na ziemię.

Gdy później myje zęby przy umywalce, Jossa zakrada się za nią i szepcze jej do ucha: redrum, redrum. Cilla ma ochotę ją uderzyć.

– Przepraszam – śmieje się Jossa. – Nie mogłam się powstrzymać.

– Ty świrusko. Ale dzięki, że zostajesz na noc. Ja już chyba wariuję.

– Już? – pyta Jossa, szczerząc zęby. – Ty od zawsze byłaś wariatką, siostrzyczko. Dobrze pamiętam, jak po szkole zamykałaś się w swoim pokoju, dopóki mama i tata nie wrócili z pracy. Słyszałaś, jak jacyś ludzie wchodzili po schodach, chociaż ewidentnie nikogo tam nie było, i już wtedy wyobrażałaś sobie różne głupoty.

– Ożeż ty!

Cilla pryska jej wodą w twarz, po czym młodsza siostra goni ją na górę. Tak samo jak dwadzieścia pięć lat temu.

– Cicho, żebyś nie obudziła chłopaków – mówi Jossa, a Cilla układa z dłoni serce i kieruje w jej stronę, po czym wchodzi do sypialni.

Kiedy Cilla leży już w łóżku, nie może zasnąć. Myśli o karetce w parku i tych wszystkich radiowozach. Odsuwa rękę Augusta, która leży na jej szyi, odwraca się i wpatruje w drzwi.

*

W domu w końcu gaśnie światło, a Florin wie, że u kobiety ktoś dzisiaj nocuje. Otwiera okno i wślizguje się do środka. Potem tak cicho, jak to tylko możliwe, zdejmuje jedno polano za drugim po lewej stronie sterty drewna i układa je w stos na betonowej podłodze. Jest zadowolony ze swojej pracy dopiero wtedy, gdy otwór jest wystarczająco szeroki, by mógł wczołgać się na swoje legowisko za ścianą drewna. Może położyć się na znalezionych dywanikach, a niewiele rzeczy, które posiada, kładzie w najdalszym kącie pod ścianą.

Potem układa drewno na górze stosu, ale zostawia wystarczająco dużo klocków, żeby zbudować drzwi do swojego legowiska.

Przekładanie drewna tam i z powrotem wymaga sporo pracy, ale to bez znaczenia. Czas to jedyne, czego ma pod dostatkiem. Zapala kilka świeczek do podgrzewaczy, które wkłada do pustych słoików i stawia w swojej małej norze.

Ciągle ma się na baczności i w napięciu nasłuchuje jakichkolwiek dźwięków.

24 lutego, piątek

Cilla parkuje na Nytorget niedaleko redakcji gazety. Najpierw pędzi do kiosku Pressbyrån, żeby kupić czekoladowego wafelka, i irytuje się na drobiazgowego mężczyznę, który stoi przed nią w kolejce. Powoli układa w kupki całą masę jednokoronówek, żeby zapłacić za torbę z mieszanką pralinek Bridge. Boże, czy on opróżnił dziecięcą skarbonkę, czy co? Robi się jej tak gorąco, że musi zdjąć płaszcz, podczas gdy małe kropelki potu zaczynają perlić się na czole. Facet uśmiecha się do niej szeroko, gdy nareszcie kończy. Jakby się z nią tylko drażnił.

– Proszę, proszę, Cilla, więc dziś na obiad wafelek? – pyta mężczyzna za ladą.

– No tak, niestety nie inaczej – odpowiada Cilla staruszkowi. – Zobaczymy, czy wieczorem zejdę jeszcze raz, kiedy zacznie mi burczeć w brzuchu.

– Niedobrze, niedobrze – sprzedawca śmieje się chrapliwie. – A może zjadłabyś kiełbaskę?

– Teraz nie zdążę – odmawia Cilla. – Jak już, to zejdę podczas przerwy.

– Zejdź, zejdź. Coś mi się zdaje, że robisz się chudsza i zabiedzona – mówi i dorzuca jogurt do picia. – Na koszt firmy.

– Ojej, jakie to miłe.

Płaci i znów pędzi po schodach do redakcji, jak to robi prawie każdego popołudnia około czwartej. Wciąż nie ma żadnego rozwiązania na przyszłość. Tylko marzenia okraszone bólem brzucha. Ale za kilka dni spotka się z kobietą z urzędu pracy i jeśli dostanie dofinansowanie na rozpoczęcie własnej działalności, być może odważy się wcielić swoje plany w życie.

Podczas kolegium dostali trochę więcej informacji o ostatnim napadzie, ale policja nadal wyraża się bardzo powściągliwie i to, co byli w stanie dodać, nie ma większej wartości.

Kiedy już rozlokowała wieczorne nagłówki na pierwszej stronie, wybrała zdjęcia i dokładnie sprawdziła teksty, pakuje się i sprząta swoje miejsce pracy. Jutro usiądzie tu ktoś inny. Teraz przed nią dwa wolne wieczory, przynajmniej od gazety. A potem zacznie się kolejny tydzień harówki, kiedy to będzie pracowała siedem nocy z rzędu.

– Dziękuję za ten tydzień – mówi Gunnar i spogląda na nią znad okularów do czytania. – Będziesz miała luźniej w weekend?

– Tak sobie, śpiewam jutro wieczorem, a poza tym będziemy dalej robić remont, skoro Henke już wraca.

– Ale pracujesz, ale zasuwasz. Pamiętaj, że ty też musisz kiedyś odpoczywać.

Cilla schodzi na dół i na zewnątrz czuje zimne nocne powietrze. Sundsvall wydaje się kompletnie opustoszałe, mimo że jest piątkowy wieczór. Redakcja znajduje się prawie w centrum miasta, ale chłodny zimowy wieczór nie przyciąga pewnie zbyt wielu imprezowiczów, myśli Cilla, rozglądając się po drodze do auta, tym razem z kluczykami w ręku. Na Köpmangatan widzi samotnego nocnego spacerowicza, ale poza tym jest nieprzyjemnie cicho i pusto. Słychać jedynie skrzypienie jej butów na chodniku pokrytym śniegiem. Zegar niedługo wskaże pierwszą, a ona marzy tylko o tym, by wrócić do domu i położyć się do łóżka.

Gdy podchodzi do samochodu, zauważa, że na śniegu zgromadzonym na przedniej szybie leży karteczka.

Do diabła. Mandat.

Oczyma wyobraźni widzi, jak pięć tak potrzebnych stukoronowych banknotów rozpływa się w powietrzu. Ale kiedy podchodzi bliżej, widzi, że to ręcznie wypisana notatka z rozmazanym tekstem.

Ładnie ci w tej sukience.

Cilla rozgląda się szybko dookoła i nagle czuje się obserwowana. Ciarki rozchodzą się jej po całym ciele. Bierze karteczkę, otwiera drzwi do samochodu i zamyka za sobą, jak tylko może najszybciej. Przed odpaleniem silnika upewnia się, że nikt nie siedzi na tylnym siedzeniu, i głośno klnie, kiedy próbuje wycofać. Samochody stoją tak ciasno, że za pierwszym razem nie udaje się jej wyjechać. Cofa nieco, a następnie znowu rusza do przodu i próbuje wykręcić. Serce mocno jej wali, kiedy widzi, jak samotny nocny spacerowicz odwraca się i idzie w jej stronę. Dlaczego zawraca? Dokąd teraz idzie? Po dwóch kolejnych próbach udaje się jej wydostać z miejsca parkingowego, tuż zanim mężczyzna się zbliżył, i szybko stamtąd odjeżdża.

W drodze do domu, do Hagi uspokaja się, a słowa Jossy odbijają się echem w jej głowie. Od zawsze taka byłaś i wyobrażałaś sobie pełno różnych rzeczy. A może to któryś z kolegów robi sobie z niej żarty? Kto inny mógłby wiedzieć, co miała na sobie dziś wieczorem? I to ona, która zwykle nigdy nie nosi sukienek.

Kiedy wchodzi do domu, Henke już śpi na sofie, więc budzi go, żeby mógł umyć zęby. Mąż rozbiera się i wślizguje na swoją stronę łóżka. Cilla jeszcze nie zdjęła ubrań, a on już głośno chrapie. Obaj chłopcy śpią w ich podwójnym łóżku, więc spycha ciepłe ciałka na środek, po czym wpełza na sam brzeg. Musi opierać się o stolik nocny, żeby nie spaść na podłogę. Wystarczy zaledwie parę minut, a już August leży jej na brzuchu, a William na jej nogach ułożył swoje. Jakby miała w sobie jakąś magnetyczną siłę, która przyciąga do niej dzieci, mimo że śpią. Obaj chłopcy znajdują się teraz praktycznie na niej, podczas gdy Henke leży na wznak zupełnie sam po swojej stronie.

Jutro będzie musiała powiedzieć mu o kartce. I o wszystkim innym, co, jak się wydaje, dzieje się wokół niej. Mama ma rację? Popadła w paranoję i zaczęła wierzyć, że dosłownie każdy w taki czy inny sposób ją prześladuje?

Nie może zasnąć, więc zamiast tego zaczyna się zastanawiać, w co powinna się ubrać na jutrzejszy występ w banku, i przypomina sobie, że zapomniała przeprać czerwoną sukienkę po tym, jak ostatni raz miała ją na sobie. Wymyka się i szybko schodzi do pralni po sukienkę i proszek. Nurkuje w koszu z praniem i na samym dnie znajduje sukienkę. Drzwi do kotłowni są uchylone, więc je domyka, chwyta proszek i płyn do płukania, po czym pędzi z powrotem na górę. Wydawało się jej czy widziała z kotłowni jakieś światło? Oczywiście, że nie. To musiał być blask księżyca, który wpadał przez okno.

W kuchni napełnia umywalkę wodą i płucze sukienkę, po czym wiesza ją w przedpokoju, żeby zdążyła wyschnąć przed występem. A zanim wejdzie do sypialni, sprawdza, czy drzwi do piwnicy są zamknięte na klucz. Mimo że Henke jest w domu, nie czuje się bezpiecznie z wielką piwnicą. Tak jakby żyła własnym życiem, więc Cilla nie chce zostawać tam na dole ani na sekundę dłużej, niż to konieczne. A zwłaszcza w nocy.

25 lutego, sobota

Kiedy w sobotni poranek Cilla przynosi gazetę ze skrzynki na listy, za nic nie może rozpoznać pierwszej strony, którą zaprojektowała poprzedniego wieczoru. Nowy nagłówek brzmi: Tylko u nas! Kolejna nocna próba gwałtu w centrum miasta! Jej ciałem wstrząsa dreszcz. Gunnar musiał się tego dowiedzieć akurat wtedy, gdy Cilla już poszła do domu, i przerobił stronę. Czyta, że napad miał miejsce obok fontanny położonej między ratuszem a „Sundsvalls Tidning”. Jak blisko. Mogłaby wszystko zobaczyć z okna redakcji, gdyby wyjrzała.

– Mamo! – woła William. – August rozlał czekoladę na sofę!

– Ojej, już idę. William, możesz skoczyć na górę i obudzić tatę? Powinien już wstawać.

Spróbują się dzisiaj zająć wyburzoną ścianą w toalecie dla gości. Żadne z nich specjalnie się do tego nie wyrywa, ale nie da się już tego odkładać.

Cilla słyszy, jak William wskakuje na górze do łóżka Henkego i ze śmiechem próbuje go obudzić.

– Obudź się, tato, obudź się!

Henke charczy w odpowiedzi, a Cilla zdecydowanym krokiem idzie do sypialni i podnosi żaluzje, tak że słońce świeci bezpośrednio na męża.

– Dzień dobry, śpiochu – mówi.

– Dzień dobry, śpiochu – powtarza William.

– Dobjy piochu – naśladuje August, który teraz też wskakuje do łóżka obok Henkego.

– Słychać tu echo? – pyta świeżo rozbudzony Henke. – W sumie to chyba jestem przeziębiony…

Patrzy błagalnie na Cillę.

– O nie, nawet nie próbuj – odpowiada. – Musimy dziś naprawić tę ścianę, zanim pojadę wieczorem śpiewać. Jutro przyjdzie tata i nam pomoże, ale wcześniej musimy wszystko przygotować.

– Wiem, ale wolałbym po prostu poleniuchować na sofie z tobą i chłopakami – mówi Henke, wstaje i przytula Cillę od tyłu.

Właściwie to po raz pierwszy od dłuższego czasu czuje mrowienie tam na dole, ale od razu się blokuje. Co jak co, ale nie mają czasu.

To dobry dzień. Cilla nadzoruje postępy, zagrzewa do pracy i rozwiązuje problemy, jak to przeważnie ma miejsce, chociaż stara się do tego nie dopuszczać. Lunch składa się z kiełbasek, które grillują na tarasie, a kiedy później męska część rodziny zasiada na zielonej sofie, teraz z plamą o zapachu czekolady, Cilla zaczyna się koncentrować przed wieczornym występem. Przegląda swoje sceniczne stroje i wyciąga dwa zestawy w różnych kolorach, a do tego czerwoną sukienkę. Dziś wieczorem wystąpi cała w bieli, cała w czerwieni i cała w czerni. Planuje trzy wejścia na scenę. Jedno podczas jedzenia przystawki, jedno do dania głównego i jedno do deseru. W sumie dwanaście piosenek i ewentualnie jakiś dodatkowy numer, jeśli spodoba się gościom.

Wkłada szlafrok i klapki, schodzi po stromych schodach do piwnicy, gdzie znajduje się prysznic, i pospiesznie zamyka za sobą drzwi. Teraz, kiedy Henke jest w domu, a dzienne światło wpada przez okna, daje sobie dużo czasu – nakłada maskę na włosy oraz robi peeling całego ciała. Czuje się tak, jakby przez cały tydzień porządnie się nie umyła, i nie może się doczekać, aż łazienka na górze będzie gotowa.

Po prysznicu w łazience o gołych ścianach staje przed lustrem, żeby wysuszyć włosy, i na jasne pukle nakłada grube wałki. Po dodaniu włosom objętości odrosty nie są aż tak widoczne.

Maluje się z wprawą podkładem kryjącym, różem, szarym cieniem do powiek, odrobiną tuszu do rzęs i błyszczykiem. Następnie zdejmuje wałki, lekko potrząsa głową i kończy układanie fryzury, pryskając lakierem. Fantastycznie znowu zrobić się na bóstwo. Od ostatniego razu już trochę minęło.

– Mamo, ale jesteś ładna – mówi William, kiedy ją zauważa.

– Dziękuję, kochanie moje, bardzo mi miło.

Bierze Williama w objęcia i go przytula.

Henke gwiżdże zawadiacko z sofy, gdzie siedzi z Augustem, który zasnął mu na kolanach. Cilla się uśmiecha.

– W lodówce jest sos bolognese, możecie go sobie potem odgrzać – mówi.

– Postanowiliśmy, że wieczorem będziemy imprezować przy pizzy, co nie, William?

William tańczy po pokoju i śpiewa: Pizza, pizza, pizza.

– Nie będzie mnie parę godzin, więc zobaczymy się, jak jutro wstaniecie.

William mocno ją przytula. August się budzi i zaczyna płakać. Znowu jest rozpalony. Wyrzuty sumienia zaczynają ssać ją w żołądku, tak że najchętniej zmyłaby cały makijaż i wśliznęła się na sofę ze swoją rodziną.

– Jedź już – mówi Henke, widząc, jak cierpi. – Chodź, August, zbudujemy coś z lego.

– Nie chcę.

August czepia się Cilli jak małpka i nie puszcza.

– Chodź, zobaczymy, czy w szafce są słodkości na sobotę – mówi Cilla, niosąc ze sobą do kuchni uwieszonego na sobie syna. William idzie za nimi.

Augusta udaje się zmiękczyć, po czym Henke może przejąć sprawę i odwrócić uwagę syna słodyczami i lego.

– Będziesz późno? – szepcze Henke.

– Nie, raczej nie. Może nie będziesz jeszcze spał, jak wrócę?

– Chyba nie będę – mówi Henke i puszcza do niej oko. – Powodzenia wieczorem. Tylko na siebie uważaj, okej?

Patrzy znacząco na gazetę rozłożoną przed nim na stole. Czarny nagłówek zajmuje całą stronę. Cilla kiwa głową i bierze torbę z ubraniami, butami, kosmetykami do makijażu i tabletem ze wszystkimi podkładami do dzisiejszych piosenek. Wprawdzie przechowywanie ścieżki dźwiękowej na małym dysku jest łatwe, ale zawsze lepiej mieć ze sobą prawdziwych muzyków. Firma poniosłaby jednak zbyt duże koszty, gdyby Cilli towarzyszył pianista albo gitarzysta, więc tego wieczoru musiała się zadowolić mniej satysfakcjonującym rozwiązaniem. Czyli nagraną muzyką.

Ale lepsze to niż wcale nie mieć pracy.

Rzuca torebkę na tylne siedzenie i odjeżdża. Kiedy słyszy, o czym mówią w wiadomościach, podkręca głośnik radia.

Tym razem także mężczyzna zakradł się do ofiary od tyłu i włożył jej na głowę materiałową torbę. Następnie pociągnął ją do tyłu, zanim zdołała się wyrwać. Widziano go, jak odbiega w kierunku Idrottsparken. Policja ostrzega…

Słuchając, Cilla robi kilka okrążeń po ulicach, zanim w końcu znajduje miejsce parkingowe przy hotelu Strand. To niedaleko od banku, gdzie pracuje dziś wieczorem, chociaż najchętniej stanęłaby tuż pod budynkiem. Biedna dziewczyna. Jutro na pewno będziemy mogli przeczytać więcej, myśli i rozgląda się uważnie dookoła, po czym wychodzi z samochodu i biegnie truchtem, ciągnąc różową walizkę na kółkach.

Uprzejma kobieta, która umówiła z nią występ, przywitała ją i wprowadziła ją do niedużego schowka obok kuchni niedaleko sali bankietowej. To jej przebieralnia na dzisiejszy wieczór, nawet postawili tam dla niej lustro. Zadbali o wszystko, myśli, i robi się jej ciepło na sercu, gdy odkłada bagaż i wychodzi do pięknej sali bankietowej, która wkrótce zapełni się gośćmi. Dźwiękowiec zatrudniony na ten wieczór stoi w najdalszym rogu pomieszczenia. Cilla daje mu tablet i kartkę z listą piosenek.

– Wszystkie kawałki zapisałam we właściwej kolejności, więc wystarczy, żebyś włączał wszystkie jeden po drugim – mówi i uśmiecha się do niego z zadowoleniem.

– Świetnie. To może przetestujmy dźwięk – odpowiada on, podając jej mikrofon.

– Aaaaiaaaaaj will always love you… Będzie dobrze, ale możesz ciut podnieść tonację i dodać trochę większy pogłos, jakby dało radę.

Cilla sprawdza znowu i właściwie chciałaby, żeby pogłos był jeszcze większy, lecz nie chce robić kłopotu, więc nic już nie mówi. To i tak luksus, że na miejscu jest dźwiękowiec. przyzwyczaiła się do tego, że sama musiała o wszystko zadbać te kilka razy, kiedy śpiewała dla publiczności. Ale dziś wieczorem zostanie wygłoszonych mnóstwo przemówień i będą wyświetlane pokazy slajdów, a bank wynajął zarówno sprzęt nagłaśniający, jak i dźwiękowca. Zapewne dlatego nie wystarczyło pieniędzy na muzyka, który mógłby jej akompaniować, ale zaletą nagranej muzyki jest szybkie przeprowadzenie próby dźwięku.

Podczas gdy zaproszeni wypełniają salę i są witani przez dyrektora, ona wycofuje się do przebieralni. Goście wznoszą toast, a potem zaczynają rozmawiać, podczas gdy kelnerki jedna za drugą podają przystawki, mijając Cillę. Dobiega ją donośny gwar i zdaje się, że wszyscy dobrze się bawią. Z jej brzucha rozbrzmiewa głośny dźwięk, tak że musi szybko poszukać toalety. Za każdym razem ta sama historia. Zawsze czuje się zdenerwowana przed pierwszym wejściem, zanim wyczuje nastrój panujący wśród gości. To najtrudniejszy moment podczas każdej wieczornej imprezy. Kiedy już stoi na scenie i nawiązuje więź z kobiecą częścią publiczności, zwykle wszystko wychodzi doskonale. Zdążyła już się nauczyć.

Wracając z toalety, mija okno wychodzące na park Vängåvan. Nie może się powstrzymać, by nie przystanąć i nie zachwycić się widokiem z ładnie oświetloną fontanną pośrodku parku, który otaczają te wszystkie okazałe stare domy z kamienia. Dopiero teraz, kiedy patrzy na ten teren z góry, uderza ją, że w każdym budynku wokół parku mają siedzibę banki. Dostrzega, jak w kolejce przed restauracją Oscar dwóch chłopaków zaczyna się popychać i wchodzi między nich ochroniarz.

Po powrocie siada przed lustrem, poprawia lekko makijaż i ponownie spryskuje lakierem włosy.

– Zaraz zaczynamy sprzątać po przystawkach – informuje ją jedna z kelnerek, mijając przebieralnię.

To znak, że Cilla ma wejść na scenę i zaśpiewać dwie piosenki. Wypija łyk wody i po raz ostatni sprawdza w lustrze białą sukienkę i boa. Na wszelki wypadek nakłada jeszcze więcej błyszczyka. Co ona by zrobiła bez tej lepkiej mazi, którą non stop wciera w wargi?

Staje w wejściu do sali i kiwa do dźwiękowca, żeby włączył piosenkę.

I’m nothing special, in fact, I’m a bit of a bore… – Cilla przechadza się między stołami i śpiewa wyświechtany szlagier ABB-y, uśmiechając się najpierw radośnie do każdej z kobiet. Mężczyzn nie zauważa wcale. Kiedy przychodzi pora na refren, zaprasza wszystkich gestem do wspólnego śpiewania. Pierwszy refren brzmi niepewnie, za to dwa kolejne dużo lepiej. Dziękuje za oklaski i pomoc w śpiewaniu, a szczególnie chwali żeńskie głosy na sali, jak się nauczyła – z korzyścią dla wszystkich.

– Dziewczyny, powinnyście założyć własny chór bankowy – mówi zachęcająco.

Nastrój się zagęszcza, a ona już wie, że to będzie udany wieczór. Następny utwór to Moim mężczyzną jesteś ty Helen Sjöholm. Ośmiela się teraz żartować z mężczyznami ze zgromadzonego towarzystwa, spacerując w boa i okręcając je im wokół szyi. Trasę po sali planuje tak, aby zakończyć wybraniem na dżentelmena wieczoru gościa honorowego firmy – starego dyrektora banku, który odszedł na emeryturę przed kilku laty. Pomieszczenie wypełniają wiwaty i oklaski, gdy pod koniec piosenki siada mu na kolanach.

Nauczyła się rozgryzać ludzi. Zdarza się czasami, że w ostatniej chwili musi zmienić „ofiarę”, jeśli widzi, że wybrany mężczyzna nie chce znaleźć się w centrum uwagi, ale dziś jest inaczej. Dżentelmen wieczoru wykorzystuje ponadto okazję, aby poklepać ją w pupę troszeczkę mocniej, lecz stara się nie brać mu tego za złe. Sama przecież usiadła mu na kolanach. Nie oznacza to wprawdzie zaproszenia, by się spoufalać, ale ona nie chce urządzać sceny, która mogłaby przyprawić innych gości o dyskomfort.

Kiedy wraca do swojej przebieralni, uśmiecha się do wszystkich przyjaźnie i nagle zauważa drobnego mężczyznę, który siedzi w rogu na samym końcu sali i się w nią wpatruje. Jest w nim coś znajomego, a jego spojrzenie sprawia, że Cilla na krótką chwilę zastyga w bezruchu. Mężczyzna wygląda dość młodo, a jednocześnie w pewien sposób jak staruszek. Może jest trochę starszy od niej, niewysoki i szczupły, a jego garnitur sprawia wrażenie za dużego o co najmniej jeden rozmiar. Ma bladą twarz, do tego nieco przerzedzone włosy, prostokątne okulary i napięte szczęki. Jakby z jakiegoś powodu zaciskał zęby. Ciekawe, na jakim stanowisku w banku pracuje? Może to jakiś technologiczny nerd? Jego sąsiadki przy stole nie wyglądają, jakby dobrze się bawiły. Obie siedzą odwrócone do niego plecami i są całkowicie pochłonięte rozmową z pozostałymi gośćmi siedzącymi wokół okrągłego stołu. Kiedy Cilla przechodzi, mężczyzna śledzi ją wzrokiem, nie zmieniając wyrazu twarzy.

W przebieralni stoi talerz z zapiekanką czosnkową i cienkimi plastrami mięsa, który postawiła dla niej obsługa. Minie trochę czasu, zanim nadejdzie pora kolejnego wejścia, więc Cilla korzysta z okazji, by zjeść i powtórzyć teksty do następnych utworów.

Wieczór mija bez jakichkolwiek incydentów, a ona dostaje długie brawa, gdy dziękuje publiczności po drugim numerze na bis. Pakując stroje do walizki, stwierdza, że wieczór był udany. Zerka na zegarek i widzi, że nie ma nawet dwunastej. Może Henke jeszcze nie śpi? Powinna szybko jechać do domu. Nigdy nie mają czasu, żeby ze sobą dłużej porozmawiać, no i powinni też uprawiać seks. Ledwo może sobie przypomnieć, kiedy był ostatni raz.

Wychodzi wyjściem dla personelu i jest zadowolona, że w kolejce do Oscara nadal stoją ludzie. W takim razie nie jest to tak wymarłe miasto jak wczoraj w nocy, myśli, schodząc najszybciej jak tylko może na parking w pobliżu portu. Zdaje się, że wieczorem padał śnieg, który potem zamarzł, tak że musi balansować przy użyciu rąk, aby nie pośliznąć się na oblodzonym chodniku, przemykając ulicą. Chociaż jest zadowolona z wieczoru, to jednak uważa, że to dość samotnicza praca.

Siedzieć w domu i ćwiczyć, a przede wszystkim czekać samemu w przebieralni pół wieczoru, aż będzie mogła wyjść na scenę. Dużo ciekawiej byłoby w towarzystwie innych wykonawców. Po prostu cały show. Ssie ją w dołku, kiedy widzi to wszystko oczami wyobraźni. Brokat, światła i dym. Gdzieś głęboko w niej odzywa się nadzieja, że to będzie możliwe.

Podchodząc do auta, rozgląda się szybko dookoła, ale na parkingu pogrążonym w ciemności jest zupełnie pusto. Nie dostrzega żywej duszy. Znowu pospiesznie wpada do samochodu i zanim udaje się jej zamknąć drzwi, ledwo ma odwagę oddychać. Sprawdza, czy tylne siedzenie jest puste, i dopiero wtedy wycofuje. Musiała się naoglądać za dużo kryminałów, bo jedyne, czym jest wypełnione tylne siedzenie, to kupa śmieci.

Kiedy wyjeżdża z miejsca parkingowego, zauważa jakiegoś faceta w puchowej kurtce, który zupełnie sam stoi bez ruchu na rogu ulicy. Chyba tam nie stał, kiedy chwilę temu przechodziła obok?

Kiedy Cilla go mija, facet naciąga kaptur na głowę i odwraca się do ściany.

*

Zrzuca buty w przedpokoju i wchodzi do kuchni. Robi kilka okrążeń, krocząc w kółko, w kółko i w kółko. Potem zawraca, podnosi buty i ustawia je schludnie na półce.

Nigdy więcej nie wybierze się na żadną imprezę dla pracowników. Nigdy. Nigdy nie proszą.

To dlatego poszedł. Bo poprosili. I tak nie chce z nikim rozmawiać.

Ale to nie może być przypadek, że kobieta, którą widział wczoraj w Pressbyrån, ta w sukience, śpiewała dla niego dziś wieczorem.

Już wie, jak się nazywa.

Powiedziała, kiedy przedstawiała się publiczności.

Kiedy opuścił tamto miejsce, szedł za nią kawałek. Widział, jak odjeżdża.

Wyciąga starą książkę telefoniczną, której nie wyrzucił, i wyszukuje literę F.

I już wie, gdzie mieszka.

Może pojedzie do Hagi autobusem? Albo spróbuje uruchomić stary samochód? Wie, gdzie mama trzymała kluczyki.

Włącza telewizor i siada na kanapie razem ze Złotowłosą. Ta uśmiecha się jak zwykle. Czasami go to cieszy. Czasami złości.

Teraz niesamowicie się irytuje i uderza ją w ramię.

– Przestań się gapić.

Tego wieczoru nie ma siły, by oglądać jej uśmiech. Tak jakby z niego szydziła.

Idzie do kuchni, żeby przygotować sobie szklankę wody z domowym sokiem z czarnej porzeczki. W butelce została tylko odrobina, a puszek z ciastkami w zamrażarce jest coraz mniej. Niedługo nic już po niej nie zostanie, myśli, idąc do jej sypialni. Stoi tam biała toaletka, którą jej tata zrobił z drewna, kiedy była dzieckiem. Z tyłu jest napis: Dla kochanej Ulli od taty z okazji 15. urodzin. Biały mebelek ładnie się odcina od zielonej tapety w kwiaty.

Wszystko jest porządnie ustawione w prawym rogu stolika. Siada i wbija wzrok we własne odbicie w lustrze, a potem bierze jedną ze szminek i ją otwiera. Pierwsza jest jasnoróżowa, więc wargi prawie wcale się nie zabarwiają. Następna czerwona. Nakłada kilka warstw. Nic nie szkodzi, że trochę się rozmazuje na boki. Pachnie tak jak wtedy, kiedy go całowała. Nie może się powstrzymać, by nie oblizać sobie ust. Czuje wstrętny smak i wypija łyk soku, żeby się go pozbyć. Niebieską zawartość małego słoiczka nakładała sobie na powieki, więc kilka razy obraca w nim palec. Maluje grubą krechę na każdej powiece. Najdalej po prawej stronie stoi złote puzderko, w którym znajduje się ciemny róż. Wkłada palec do środka i rysuje okrąg na prawym policzku. Ten barwi się na różowo i lekko na niebiesko. Drugi jest już tylko różowy. Na krześle obok jej łóżka wisi peruka. Wkłada ją na głowę i uśmiecha się na swój widok w lustrze. Przednie zęby zaczerwieniły się od szminki, więc przeciera je palcem wskazującym, żeby ją zmazać.

Gdy znowu się sobie przypatruje, zauważa, że faktycznie wygląda tak jak ona. Próbuje naśladować jej głos. „Pamiętaj, żeby sobie sprawić dziewczynę”, powtarza kilka razy, aż brzmi tak, jak trzeba.

Naraz zmienia zdanie. Wcale nie wygląda jak ona. Wygląda jak czarownica przylatująca na Wielkanoc. Rozmazuje szminkę wierzchem dłoni, tak że cały policzek robi się czerwony. Wstając, niechcący trąca szklankę z sokiem, który rozlewa się na toaletkę i spływa na wykładzinę. Biegnie do kuchni i przynosi ścierkę, żeby posprzątać ten bałagan. Kiedy wykręca ją w zlewie, czuje kwaśny zapach. W domu naprawdę paskudnie śmierdzi. Jak z worka na śmieci. A tamta na kanapie nic nie robi. Jest całkowicie bezwartościowa. Wraca więc do dużego pokoju i podchodzi do gramofonu.

„Śpij, dziecino, oczka zmruż…”

Puszcza to raz za razem, a trzeszczący znajomy dźwięk kołysze go słodko, gdy tak siedzi pośrodku podłogi.

Ale nie jest tak jak wtedy, kiedy ona mu śpiewała.

Co wieczór siadała przy pianinie. Grała i śpiewała. Jej głos był niesamowicie piękny, a on kochał te chwile. Opowiadała różne historie o tym, jak w młodości występowała z orkiestrą jazzową. To było, zanim zaczęła pracować w banku. Czasami wyjmowała ładne stroje, które nosiła na różnych scenach, i znów je przymierzała. Opowiadała z dumą, że sama je uszyła. Te sukienki często mogła przymierzać Złotowłosa. To do tego służyła. Mama dostała ją od jakiejś koleżanki, która pracowała kiedyś w galerii Forum. Jego kochana mamusia tańczyła po pokoju, a on się cieszył, gdy widział ją tak szczęśliwą. Jedno ze zdjęć w albumie przedstawia ją na scenie w błękitnej sukience. Wyraźnie widać dużą kulę. „Jesteś tutaj, w środku” – mawiała, wskazując swój brzuch. To pewnie ostatni raz, kiedy śpiewała publicznie. „Wystarczy, że teraz śpiewam dla ciebie”, powtarzała zawsze, a potem całowała go w czoło.

Duże brązowe pianino uśmiecha się do niego kpiąco. Podchodzi i kilka razy mocno wali obiema rękami w klawisze, a potem zatrzaskuje pokrywę. Siada pod instrumentem, zasłania uszy i kołysze się w przód i w tył, żeby odpędzić głos rozchodzący się w głowie.

*

Kiedy Cilla wraca do domu, Henke nie śpi. Zostawił jej trochę łakoci, które z radością pochłania. Siada obok niego na sofie i dostaje resztkę wina z butelki stojącej na stole. Zapalił świece i obejrzał do połowy film w telewizji.

– Jak dziś poszło? – pyta ze wzrokiem skierowanym do przodu.

– Dobrze – mówi Cilla z zadowoleniem. – Musiałam zaśpiewać kilka numerów na bis.

– Moja gwiazdeczka.

Całuje ją w czoło i sięga po kieliszek z winem.

– Kurde, co my mamy robić? – pyta Cilla. – Ludzie opiekujący się dziećmi zaczynają się już męczyć przesiadywaniem tutaj, a ja czuję się parszywie, gdy bez przerwy zostawiam chłopaków. Najpierw w dzień, a potem wieczorami. Serce mi się kraje kilka razy dziennie.

– Wiem, ale czy zamiast tego nie mogą być z tobą za dnia w domu?

– Gdyby to było dla nich dobre, to oczywiście bym tak zrobiła, ale sam wiesz, co mówili pracownicy przedszkola. Brzuch mnie boli, jak pomyślę o przyszłym tygodniu. Siedem wieczorów z rzędu.

– Nigdy nie powinienem był się zgadzać na te studia.

– Ale przestań, już to obgadaliśmy i podjęliśmy decyzję. Ani ty, ani ja nie wiedzieliśmy, że stanowisko redaktorki pójdzie w diabły.

– Tylko co teraz zrobimy? Są chyba nocne przedszkola, czy jak to tam nazwać.

– Nie, to byłoby potworne. Naprawdę myślisz, że mają sypiać poza domem w jakiejś sali z całą masą innych dzieciaków?

– No jasne, że nie.

Cilla czeka krótką chwilę.

– Właściwie to zastanawiam się nad otwarciem własnej firmy i założeniem swojego zespołu muzycznego.

Henke śmieje się i czeka, aż Cilla mu zawtóruje. Ona jednak milczy.

– Cholera, mówisz poważnie? Ale to rozsądne teraz, kiedy nie zarabiam i mam tylko kredyt studencki?

– Pewnie nie, ale kontaktowałam się kilka razy z urzędem pracy i jeśli będę miała szczęście, to może dostanę dofinansowanie na rozpoczęcie własnej działalności. Muszę tylko sporządzić realistyczny biznesplan. Może wtedy by się udało?

– Biznesplan? Brzmi profesjonalnie, ale będziesz umiała zrobić go sama?

– Spróbowałam, chociaż łatwe to nie było. Teraz tylko zobaczymy, co pomyślą w urzędzie pracy.

– Cholernie mi zaimponowałaś, kotuś – mówi i wkłada jej rękę pod bluzkę. – I ten plan z show brzmi naprawdę fajnie.

Cilla zręcznie się wysuwa i wymyka do toalety. Dziś wieczorem nie da rady. Mózg jej niemal eksploduje od tych wszystkich myśli, a ostatnią rzeczą, o której może teraz myśleć, jest seks. Ale wie, że powinni.

Wracając na sofę, wyłącza lampę wiszącą w jednym z okien. Na szczęście zdążyli częściowo skończyć remont, kiedy oboje mieli pracę. Po wielu przejściach nowoczesne okna wreszcie dumnie prezentują się tam, gdzie wcześniej znajdowała się ściana starego domu z lat pięćdziesiątych.

Z powrotem opada na sofę, ale Henke wydaje się teraz równie zmęczony jak ona. Żadne z nich nie ma siły na więcej niż długie przytulanie. Poza tym myśli Cilli kierują się teraz ku innemu mężczyźnie. Temu, który podczas imprezy w banku siedział w rogu na samym końcu sali.

Dlaczego przypatrywał się jej tak nieprzyjemnie?

17 marca, piątek

Brzęczy telefon. Cilla wyciąga go z nadzieją. Może to Viktoria z nową propozycją lunchu?

Ale to od Henkego. Mijam Kubal. Zaraz będę w domu.

Wczorajsze rozczarowanie nieco się rozproszyło. Przez cały tydzień znów nie mogła się doczekać lunchu z Viktorią i po raz kolejny zorganizowała opiekę nad chorymi synami. Ale kilka godzin przed tym, jak miała wyjeżdżać do miasta, przyszedł nowy SMS.

Niestety coś mi wypadło, spotkamy się kiedy indziej. Tak samo jak poprzednio.

Od wieczoru u Viktorii nie spotkała się z żadną z przyjaciółek. Za każdym razem, kiedy dzwoni, są zajęte czymś innym i nie mają czasu rozmawiać. Chociaż Pia przynajmniej zapytała, czy Cilla mogłaby jej pomóc z tekstem piosenki dla koleżanki z pracy, która obchodzi trzydzieste urodziny, więc wymyśli go jeszcze przed weekendem. Niedługo będzie gotowy.

Obu chłopcom nareszcie spadła gorączka. Stoją w przedpokoju, wypatrując Henkego.

– Jedzie.

Oczy Cilli zachodzą łzami, kiedy zauważa, jak szczęśliwi stają się chłopcy, widząc tatę. Ledwo mogą ustać w miejscu – skaczą po przedpokoju, a potem rzucają się na niego, gdy tylko przekracza próg. Obaj chcą się znaleźć w jego objęciach, tak że Henke prawie traci równowagę, gdy próbuje podnieść każdego z nich na prawej i lewej ręce.

– Ale się za wami stęskniłem – mówi, przytulając chłopców, a jednocześnie wyciąga głowę w stronę Cilli i ją całuje.

– Wszystko dobrze?

– Tak, teraz wszystko dobrze – odpowiada Cilla i kiwa głową w stronę łazienki. – Wczoraj byli stolarze, więc góra jest już skończona.

– Tato, mamy wannę – mówi William, ciągnąc Henkego za rękę. – Chodź zobaczyć.

– Tylko zdejmę buty i przyjdę.

– August kąpać.

– Nie teraz, robaczku – mówi Henke. – Będziecie mogli pokąpać się wieczorem, jak już zjemy.

– Chcę kąpać teraz – jęczy August.

Cilla widzi, jak jego oczy zaczynają zachodzić łzami, i zdaje sobie sprawę, że musi zapobiec wybuchowi, zanim wyjdzie z domu.

– Chodź, pokażemy tacie wannę, więc może trochę pokąpiesz się teraz, a trochę więcej potem – mówi i puszcza oko do Henkego.

– No, pokaż tacie – zachęca Henke.

– Myślicie, że tata zmieści się w wannie? – pyta Cilla synów, którzy już idą, ciągnąc za sobą Henkego.

Pośpiesznie maszerują do łazienki, w której zostały już zainstalowane zarówno wanna, jak i umywalka.

– Ładnie, co? – mówi Cilla.

– Mhm, może kąpiel z pianą wieczorową porą?

Cilla przewraca oczami, a on szczerzy zęby w uśmiechu.

Napuszcza wody do wanny, podczas gdy August usiłuje zdjąć ubrania. Pomaga mu ściągnąć koszulkę, po czym wkłada jego małe i okrągłe ciałko do wanny. Chłopiec rzuca się do wody i radośnie chlapie. Henke bierze trochę piany i kładzie sobie na głowie, a kiedy August piszczy ze śmiechu, Cilla wykorzystuje okazję.

– Jadę do pracy – szepcze. – Widzimy się jutro rano, jak wstaniecie.

Wymyka się zręcznie, nie robiąc wokół siebie większego zamieszania. Pokazuje Henkemu, że zadzwoni później, a on w odpowiedzi kiwa głową.

Kiedy siedzi w samochodzie, jadąc do redakcji, gdzieś w środku pojawia się przyjemne uczucie. Mogłaby się utrzymywać jakoś inaczej, gdyby show nie wystarczył?

Może jeździć i śpiewać po przedszkolach albo domach spokojnej starości? Oczywiście marzy jej się przede wszystkim wydanie własnej płyty, ale obecnie to pragnienie wydaje się dość odległe. Najważniejsze, żeby w ogóle śpiewać, a szansa na to jest pewnie największa, jeśli na początek uda jej się założyć zespół muzyczny.

Oślepia ją mocne wiosenne słońce, gdy zjeżdża ze stromej Stadsbacken prowadzącej do miasta. Oczami wyobraźni widzi Sonny’ego Berga. Pamięta jego słowa, że będzie musiała siedzieć w poczekalni przez dwadzieścia lat, zanim zostanie kimś. Może to ostatecznie on będzie mieć rację? Lata szybko mijają. Czy ona w ogóle zostanie kimś? Nie żeby szczególnie dbała o zostanie kimś. Chce tylko czuć, że coś robi. Coś dobrego.

Od afery sztokholmskiej minęło już trochę czasu, zanim skończyły się pytania, jak się potoczyła jej kariera i co się tak naprawdę stało z kontraktem płytowym. Z czasem jednak nabrała wprawy w unikaniu takich pytań, a swoją tajemnicę ukryła głęboko.

Myśli o wieczorze u Viktorii przed kilkoma miesiącami i nagle to miłe uczucie znika bez śladu. Stand by your man, and show the world you love him. Keep giving all the love you can. Stand by your man. „Przy nim bądź i pokaż światu, jak bardzo kochasz go. Nieustannie dawaj całą miłość swą. Przy nim bądź”. Cilla zwiększa głośność i wyje do refrenu starego szlagieru Tammy Wynette, który puszczają w radiu.

Po chwili dociera do niej, o czym tak naprawdę opowiada ten tekst. Może właśnie tak myślą jej przyjaciółki. Że powinna zadowolić się grzecznym staniem u boku Henkego i uśmiechaniem się ładnie.

Wreszcie dociera do redakcji. Pamięta nagłówki z czasu, kiedy sama była w centrum uwagi. Lokalne gazety w końcu się jednak zmęczyły i straciły zainteresowanie jej karierą muzyczną. Przerwaną karierą. A kilka lat później mimo wszystko trafiła do gazet. I to na pełny etat, chociaż nie na tę stronę gazety, gdzie zwykle figurują artyści, myśli, siadając przy wielkim stole konferencyjnym przed dzisiejszym kolegium.

Jeśli ma być całkowicie szczera, na łamach gazet też nie lubi skupiać na sobie uwagi, ale rozumie, że to pasuje do wielkich artystów. Kiedy się jest kimś takim, najlepsze byłoby oczywiście takie przebranie, które pozwoliłoby wejść w rolę, a potem umożliwiłoby całkowitą anonimowość w życiu prywatnym. Jak Sia i członkowie zespołu Kiss. A sama jak chciałaby wyglądać jako artystka incognito? Śmieje się w duchu na myśl o fotografiach różnych peruk i dziwacznych okularów.

Poza tym żadne celebrytki nie wydają się szczęśliwe. Wariaci je prześladują, tak że nigdy nie mają spokoju. Nie, sławna nie chce być i przez chwilę myśli, że może w sumie powinna podziękować Sonny’emu za to, że na swój sposób wcześnie jej uświadomił, co tak naprawdę się liczy.

Piętnaście lat wcześniej

– A jak tam sprawy sercowe? – zapytał Sonny i utkwił wzrok w Cilli.

Dopiero co jego oczy były lekko zmrużone i błyszczące. Teraz zrobiły się nagle lodowato zimne.

– Dobrze – odrzekła trochę niepewnie. – Mój chłopak ma na imię Henke i gra w zespole rockowym. Może chcesz posłuchać ich demówek?

Zaczęła grzebać w torebce, żeby wyjąć płytę CD, którą przysłał Henke, jakby chcąc odwrócić uwagę od siebie i pytania Sonny’ego. On wydawał się jednak zupełnie niezainteresowany. Cilla nie mogła pojąć, dlaczego nie pojadą w końcu do studia, gdzie by zaśpiewała. Po żenującym spotkaniu u Ollego i Toma jeździli po Sztokholmie, a on załatwiał setki spraw, po czym postanowił, że znowu zjedzą. Więc teraz, kilka godzin później, siedzieli w kolejnej restauracji.

– No to ilu facetów zdążyłaś już mieć w swoich młodych latach? – zapytał znowu Sonny, po czym wziął serwetkę i wytarł roztopione masło z lśniącego podbródka.

Cilla wierciła się na swoim miejscu i próbowała odpowiadać wymijająco. Pokroiła bitki z mielonego mięsa na mnóstwo małych kawałków i przesuwała je z jednej strony talerza na drugą oraz mieszała widelcem w mięsnym sosie, który wraz z konfiturą borówkową utworzył brejowatą maź. W końcu wzięła mały kęs, ale trudno jej go było przełknąć.

– Jak najszybciej zarezerwujemy wyjazd do USA, żeby zrobić ci zęby – powiedział i wypił łyk niskoprocentowego piwa.

Cilla przełknęła ślinę. Jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie, którą się mówi podczas rozmowy o interesach. Nie był też zadowolony z jej paznokci. Ich wypielęgnowanie nie powinno jednak sprawić większych trudności.

Popijała wodę łyk za łykiem, ale prawie całe jedzenie zostało na talerzu w postaci podziabanej brei. Próbowała przyswoić sobie wszystko, co powiedział. Zrobić zęby? USA? Dlaczego właściwie wciąż siedzieli w tej restauracji, zamiast jechać do studia?

– Musisz znosić drobne żarty, jeśli masz sobie poradzić w tej branży – wyjaśnił i uśmiechnął się do niej.

Skinęła głową i poczuła się jak idiotka.

Do posiłku pił kawę i opowiadał o swojej kotce, która właśnie ma młode, a Cilla zaczęła się w końcu rozluźniać. Kiedy wreszcie wyszli z restauracji i pojechali do studia, w recepcji czekała na nich niewysoka ciemnowłosa dziewczyna.

– Cześć, witamy – powiedziała. – To ja wczoraj do ciebie dzwoniłam.

Cilla przywitała się i uśmiechnęła do niej z wdzięcznością. Czuła się bezpieczniej teraz, kiedy nie była tu jedyną kobietą. Poszła z Sonnym do jego dużego gabinetu, który był w całości urządzony na biało. Usiadła w ogromnym skórzanym fotelu przed jego biurkiem.

– Możesz wstać i zdjąć marynarkę? – spytał. Cilla popatrzyła na niego, chcąc sprawdzić, czy to jeden z tych żartów, które musiałaby znosić, ale nie wyglądało na to.

Powoli wstała i pomanewrowała przy guzikach, po czym ściągnęła okrycie. Co on teraz powie? Że ma zrzucić też resztę ubrań?

Ostatecznie wybrała obcisłą sukienkę z zielonej reliefowej dzianiny i buty z wysoką cholewką, a na sukienkę narzuciła obszerną marynarkę. Wciągała brzuch tak bardzo, jak tylko mogła, nawet jeśli gdzieś głęboko wiedziała, że jest dość chuda.

Poprosił, żeby się obróciła, i oglądał ją ze wszystkich stron. Myśli wirowały jej w głowie. Od jego mocnych perfum chciało jej się kichać i zdała sobie sprawę, że właściwie było jej dość dobrze w pracy w biurze podróży.

– Masz ciut za okrągłą pupę, ale to żaden problem, bo mogę ją tak zaczarować, że będzie niewidoczna.

Cilla spytała, czy może skorzystać z toalety, i kiedy mijała recepcję, zauważyła, że recepcjonistka już zniknęła. W studiu zostali sami. Zaczynało ją mdlić, ale spróbowała przekonać samą siebie, że Sonny Berg jest znaną osobą, która pracuje ze sławnymi artystami. Nie powinno jej nic grozić. Oczami wyobraźni ujrzała Marlene Elise. Ona przecież też należała do jego trzódki, jak to określił.

Ale jak ma się z tego wyplątać, nie urządzając sceny? Nie mogłaby po prostu w końcu zaśpiewać?

– Teraz pójdziemy do studia i zaśpiewamy – poinformował ją, kiedy wróciła, jakby czytał jej w myślach.

Wyjęła z torebki przygotowane wcześniej teksty piosenek. Weszli do studia nagraniowego, a on siadł zaledwie metr od niej. Myślała, że będzie w pomieszczeniu naprzeciwko, po drugiej stronie szklanej szyby, i że będzie śpiewała do mikrofonu, ale tak się nie stało. Czuła się niekomfortowo i nie wiedziała do końca, w którą stronę ma patrzeć, więc postanowiła, że podczas tego występu zamknie oczy. Wzięła głęboki wdech.

– Chciałam zaśpiewać jedną ze swoich piosenek – powiedziała.

– Nie, weź raczej jakiś znany kawałek.

Przez moment miała w głowie zupełną pustkę, nie przychodziła jej do głowy ani jedna piosenka, którą mogłaby wykonać.

– Weź Power of Love, żebym mógł usłyszeć, czy masz w głosie aksamit – powiedział.

Cause I’m your lady

And you are my man…

Zebrała wszystkie siły. Śpiewała, jakby chodziło o życie. A w każdym razie o jej muzyczną karierę. Chociaż to praktycznie to samo. Przynajmniej w tamtym momencie.

– Kotku, śpiewasz po prostu fantastycznie – powiedział na koniec Sonny. – Będziesz wielką gwiazdą, a ja wiem, że masz wszystkie cechy potrzebne, żeby się przebić, i to z rozmachem. Słuchaj mnie, a niedługo będziesz brać udział we wszystkich liczących się programach rozrywkowych u nas w Szwecji, a może i na świecie, o ile dobrze rozegrasz swoje karty. Spójrz tylko, co zrobiłem dla Elise Marlene.

– Dziękuję – powiedziała z rozpalonymi policzkami i walącym sercem.

– Późno już, podrzucę cię do hotelu – rzekł, wstał i zaczął iść z powrotem do swojego gabinetu.

Niosąc kurtkę i torebkę, dreptała za nim, jakby skakała z chmurki na chmurkę. To się dzieje naprawdę? Czy jej marzenie się teraz spełni? Będzie mogła utrzymywać się ze śpiewania i nagrywać płyty? Jeździć na tournée. Trasa koncertowa po parkach miejskich. Programy telewizyjne. Melodifestivalen.

To jest po prostu zbyt piękne, żeby było prawdziwe.