Tytuł: Jednym słowem miłość

Copyright © Magdalena Kołosowska, 2024

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2024

Projekt graficzny okładki: Monika Drobnik

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Aneta Iwan

ISBN 978-91-8076-445-2

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

człowiek to rzeczownik, a rzeczownikiem rządzą przypadki

Krystyna Siesicka, Zapałka na zakręcie

Miłość. To szczególne brzemię, przeszkoda i problem ludzkości, a równocześnie coś, co wspiera każdego z nas największą mocą. Miłość przypominała czas. Czas, samotność i całe mnóstwo wymyślonych przez człowieka reguł. To wszystko, co istnieje tylko w naszym świecie. Co nas pęta, a równocześnie czyni nas wolnymi. Co sprawia, że jesteśmy ludźmi.

Genki Kawamura, A gdyby tak ze świata zniknęły koty?

MAJA

Nie umiem czekać! Poważnie! Nigdy nie byłam specjalnie cierpliwa. Najlepiej gdybym wszystko, czego tylko chcę, miała od razu. Już. Pstryk – i jest!

Ostatnio staram się nad tym panować, bo usłyszałam od kogoś: „Naucz się czekać”. Tylko że co z takiego czekania może wyjść? Nic. I mówię to zupełnie serio, bo mam w tym doświadczenie. Od zawsze czekam. Na wszystko.

A teraz czekam na odpowiedź z wydawnictwa. Aaa, co? Zaskoczenie?

Piszę. Dużo piszę, a ostatnio skończyłam swoją książkę i wysłałam ją (wysłałam!) do wydawnictwa (wcale nie do jednego, żeby była jasność). I czekam teraz na jakąś pozytywną odpowiedź. To dlatego moja cierpliwość jest na wyczerpaniu jak bateria w telefonie małolata po całonocnym scrollowaniu social mediów (jakby kiedykolwiek była naładowana!). Dwie odpowiedzi już otrzymałam. Nie! Tylko tyle? Chyba jakieś uzasadnienie powinno być? Na przykład: „Zważywszy na nasze plany wydawnicze, nie jesteśmy zainteresowani wydaniem Pani książki w tej chwili”. Zrozumiałabym. A nie tylko: „Z przykrością informujemy, że nie jesteśmy zainteresowani podjęciem współpracy z Panią”. Ale dlaczego? Się pytam!

Te odpowiedzi podcięły mi skrzydła. Oto ja, pełna optymizmu i wiary, zostałam momentalnie sprowadzona na ziemię. No masz! Pik, pik. Pik, pik. Mój telefon, wprawdzie nie najnowszej generacji, ale przynajmniej dzielnie udający wypasionego smartfonika, daje mi znak, że dostałam esemesa. Nie mam ochoty pisać do kogokolwiek, a mimo to sięgam po aparat. I… to nie esemes, to powiadomienie o mailu! Drżącą ręką otwieram wiadomość wprost w komórce, nie włączam nawet komputera. Chcę ją jak najszybciej przeczytać. Tekst ładuje się błyskawicznie. Czytam, czytam… Wydawnictwo! Yes, yes, yes! Dostałam odpowiedź! Jeszcze nie wierzę. Hura!!!

Odpisali. Przebiegam szybko wzrokiem kolejne linijki i… Mail jak mail, nic wielkiego, jakieś grzecznościowe slogany: „Szanowna Pani, bla, bla, bla, zapoznaliśmy się z Pani tekstem i bardzo nam się spodobał. Przed podjęciem ostatecznej decyzji o wydaniu proponujemy Pani jednak wprowadzenie kilku poprawek”. Czytając z wypiekami na twarzy, przyswajam treść. Tekst im się podoba, to raz, proponują jakieś drobne zmiany (przysłali nawet sugestie, ho, ho, ho), to dwa, i… „Jezus Maria! Oni naprawdę chcą tę moją książkę wydać? Ja nie mogę!” – pomyślałam. Odetchnęłam głęboko, uspokoiłam swoje szalejące serducho, ponownie przeczytałam maila… Najdziwniejsze jest to, że podpisał się pod nim… Jakub Szydłowski. No co jak co, ale naprawdę uważam, że to lektura skierowana raczej do kobiet, i zaskoczyło mnie, że człowiek, którego nie znam, mężczyzna na dodatek, tę moją książkę przeczytał. Wie o mnie w tej chwili więcej niż Jacek, mój ślubny mąż, od dziesięciu lat ten sam! Co prawda obecnie przebywający na emigracji (jak to ładnie brzmi!) i zarabiający na chleb (swój, gwoli ścisłości).

Prawda wygląda następująco… Około dwóch lat temu najlepszy przyjaciel mojego męża, niejaki Arkadiusz, wpadł na pomysł, aby wyjechać do Szwecji. Zbierać coś tam (do dziś nie wiem, czy chodziło o jagody czy borówki, dla mnie to jedno i to samo). Pomyślałam, że okej, niech tak będzie, trzy miesiące zlecą jak z bicza strzelił, a dodatkowe pieniądze zawsze się przydadzą. Tym bardziej że z kasą u nas było krucho. Firma, w której pracowałam, splajtowała (dlaczego mnie to nie dziwi?), a ja z dnia na dzień straciłam zajęcie. Tak że Jacek pojechał. W lipcu. Miał wrócić w październiku, ale okazało się, że zupełnie nieoczekiwanie pojawiła się nowa propozycja pracy (ja tam w takie przypadki nie wierzę, zawsze uważałam, że znaleźli sobie nową robotę, bo nie chcieli wracać – i już) i zostają. Ale dzielące mnie i męża kilometry osłabiły mój wpływ na niego. Rozmawialiśmy rzadko, raz w tygodniu, bo nie czuliśmy potrzeby, by robić to częściej. I choć świat dawał nam nieograniczone możliwości, wystarczyło mieć dostęp do internetu, nasze kontakty nigdy nie trwały dłużej niż jakieś pięć–siedem minut. Krótko i na temat. Przekazywaliśmy sobie najważniejsze informacje, kończąc zawsze tą samą formułką: „do następnego”. Nie umawialiśmy się ani kiedy ten „następny” ma być, ani kto zadzwoni. Zawsze jednak wychodziło tak, że w kolejnym tygodniu rozmawialiśmy.

Jak mówiłam, wyjazd miał trwać trzy miesiące. Jakoś w połowie września zaczęłam się zastanawiać, jak długo jeszcze pozostanę słomianą wdową, a co gorsza, rodzice Jacka zaczęli pytać, czy wiem, kiedy wraca i tak dalej. Nie wiedziałam. I nawet nie wiedziałam, czy chcę wiedzieć. Ale Jacek zadzwonił, zanim zdążyłam zadecydować, co wolę.

– Cześć, Majka – usłyszałam w słuchawce jego radosny głos. W domu był raczej mrukiem, a od kiedy tam pracował, miałam wrażenie, że tryska energią i dobrym humorem.

– Cześć – odparłam cicho. No nic, odebrałam, to z nim porozmawiam, jakoś tych kilka minut przeżyję. – Coś się stało, że jesteś taki zadowolony? – spytałam, zanim zdążyłam pomyśleć.

– Niespodzianka – usłyszałam. Ale mój mąż chyba nie chciał czekać, aż zgadnę jaka, bo mówił dalej: – Zresztą… i tak ci powiem, więc może od razu?

– Może… – Nie byłam ani trochę tak podekscytowana jak on.

– Dostaliśmy fajną ofertę pracy! – Cieszył się jak dziecko.

– Jaką? – zainteresowałam się.

– Na budowie! – Mój mąż wciąż mówił z podnieceniem w głosie.

Aż usiadłam. Jak to na budowie? Gdzie na budowie? Jacek i budowa? Chyba się przesłyszałam.

– Na jakiej budowie? – zapytałam. – Jako kto? Stróż?

– Proszę cię! – Jacek nie krył, że go uraziłam.

Westchnęłam, intuicyjnie wyczuwając, że na pięciu–siedmiu minutach ta rozmowa się nie skończy.

– Na budowie to na budowie. Będziemy domy budować.

– Taa. Chyba zamki z piasku – rzuciłam kąśliwie. – Niby jak? I z czego? Przecież ty nie odróżniasz cegły od pustaka!

– Przestań już! Specjalistka się znalazła! Skoro tak się na tym znasz, to dlaczego ta twoja firma splajtowała, co? Cegła czy pustak, dobre sobie!

– Nie obrażaj się i mnie przy okazji, przecież to prawda. W życiu nie pracowałeś na budowie! Jestem po prostu ciekawa, w jaki sposób zamierzasz stawiać te domy.

– Własnymi ręcami, z bali – wypalił. – To będą domy drewniane, rozumiesz? Jesteśmy już po rozmowie, zaczynamy od poniedziałku.

– Od… poniedziałku? Ale… – Nagle zaczęło do mnie docierać, że to coś więcej niż tylko zmiana pracy. Kto normalny zmienia pracę na dwa tygodnie przed powrotem do domu? I pomyślałam tak, wiedząc nawet to, co wiedziałam o swoim mężu. Że niestały i tak dalej. – Jacek, powiedz mi…

– Mówię ci…

– Nie rób sobie jaj.

– Nie robię.

– Aha, tylko co?

– Nic.

– Na litość boską, mówże wreszcie: co to znaczy?! – krzyknęłam.

– Ojej, coś ty taka zła? Okres masz? A może właśnie ci się zbliża?

– Jacek! Powinieneś wiedzieć, że ja od zawsze albo mam okres, albo jestem tuż przed, więc nie kombinuj, tylko mów.

– Okej, okej… – Mój mąż się poddał.

Oczami wyobraźni widziałam, jak unosi ręce w geście poddania się.

– Dostaliśmy świetną propozycję, lepsze zarobki, lepsze warunki.

– Do brzegu – ponagliłam.

– Przenosimy się o dwadzieścia kilometrów.

– No i?

– I zostajemy. – Usłyszałam wreszcie to, na co podświadomie czekałam. – Majeczka, nie denerwuj się tylko, proszę, wiesz, że robię to dla ciebie, prawda?

A niech go! Jakie „dla mnie”?

– Chyba żartujesz! Na jak długo zostajecie? – Wyciągnęłam papierosa i zapaliłam. Zaciągnęłam się zachłannie, jakby od tego zależało moje życie.

– Jeszcze nie wiemy…

– Co to znaczy „jeszcze nie wiemy”? – drążyłam.

– Na pewno zostaniemy tutaj trzy miesiące…

„Trzy miesiące”! To znaczy, że nie wróci na Boże Narodzenie?

– A potem zobaczymy. Wszystko zależy od tego, czy się sprawdzimy, a jeśli tak, to czy będziemy chcieli dalej pracować.

Coś mi mówiło, że mój mąż będzie bardzo chciał i zrobi wszystko, żeby tam zostać!

– Czyli…? – rzuciłam, nie oczekując odpowiedzi. – Następne trzy miesiące, tak? W ciągu ostatnich trzech nie widzieliśmy się ani razu!

– Przyjadę w przyszły weekend i porozmawiamy – obiecał.

Zaskoczył mnie. Skoro jednak padła taka obietnica, postanowiłam się cieszyć i dopilnować, by ją zrealizował. Kończąc rozmowę z Jackiem, wiedziałam, że muszę wykonać jeszcze jeden telefon. Do Sylwii, żony Arka. Musiałam to wszystko z kimś przegadać.

– Cześć – powiedziałam, kiedy usłyszałam „halo”. – Maria – przedstawiłam się bardzo oficjalnie.

– Wiem, wiem przecież. – Chyba się ucieszyła. – Skoro dzwonisz, to już pewnie wiesz?

– Wiem – przyznałam. – I jestem ciekawa, co ty o tym myślisz.

Sylwia na chwilę zamilkła, a ja nie byłam pewna, czy to oznacza, że się zastanawia, co powiedzieć, czy też nie ma o czym mówić. Nie chciałam wybierać pomiędzy możliwościami, musiałam z nią pogadać! Szczerze.

– Ja wiedziałam od początku – usłyszałam i opadłam na podłogę, obijając sobie przy okazji siedzenie.

– Co ty mówisz? Od jakiego początku? To znaczy od kiedy? – zarzuciłam ją pytaniami, oczekując natychmiastowej odpowiedzi na wszystkie.

– No… jak by ci to powiedzieć… – zawahała się.

– Normalnie. Po prostu.

– Maju, Arek i ja już dawno postanowiliśmy, że jeśli ten wyjazd wypali, to trzeba będzie zrobić wszystko, żeby trwał jak najdłużej. Tak chcieliśmy. Wiesz… Wy jesteście tylko we dwójkę i wszystko przed wami, ale my… gnieździmy się z dzieciakami w takiej kawalerce jak wasza. Nawet nie wiesz, co to znaczy mieć dwoje maluchów. Wszędzie wejdą, wszystko zobaczą… Arek od początku rozglądał się w Szwecji za czymś na stałe, bo przecież te jagody nie trwają wiecznie, i kiedy nadarzyła się okazja z budową domów… Sama rozumiesz…

– Rozumiem – przytaknęłam, nie wiedząc, co jeszcze powiedzieć. Wyszło na to, że wszyscy sobie coś tam zaplanowali, a mnie postawili przed faktem.

– Mam nadzieję, że się nie gniewasz. Arek mówił Jackowi, żeby z tobą porozmawiał.

– Rozmawiał.

– I co o tym myślisz?

– Sama nie wiem. Zaskoczył mnie. Wiesz, jaki jest mój mąż. Nigdy się specjalnie nie garnął do roboty, a tu nagle Szwecja.

– Daj mu szansę, on sobie tam naprawdę świetnie radzi.

Nie byłam w stanie odpowiedzieć. Czy aby na pewno mówiłyśmy o tym samym człowieku?

– Myślę, że te domy to świetny pomysł.

– Ale wiesz, że to się nie skończy po trzech miesiącach? – zadałam to pytanie, łącząc poszczególne wątki w całość i zdając sobie nareszcie sprawę, co ta wiadomość oznacza.

Zaskoczyło mnie milczenie Sylwii.

– Jesteś tam? – zapytałam cicho.

– Tak.

– No i?

– Chyba dojadę do Arka z dzieciakami… One tam pójdą do przedszkola i szkoły, Arek już szuka dla mnie pracy… Rozumiesz…

Rozumiałam! Nie musiała tego co chwila powtarzać. Rozumiałam wszystko, a szczególnie to, co się później stało. Spotkałam się z Jackiem, przyjechał, jak obiecał, pogadaliśmy, nie wiem po co, przecież decyzja już została podjęta. Jednego byłam pewna: nie marzy mi się Szwecja i nie chcę dojeżdżać do męża, więc na razie miało zostać, jak było. A chłopcy nie próżnowali. Załatwili sobie dość szybko pozwolenie na przedłużenie pobytu, zmienili mieszkanie – wciąż za te same pieniądze, ale ciut lepsze warunki – i właściwie od tamtej pory nie słyszałam już więcej o powrocie.

No i chwała Najwyższemu! Teraz i na wieki! No bo tak! Mąż, jak to mąż, w życiu się zdarza! Mnie też się zdarzył! Byłam stojącym u progu dorosłości dziewczęciem, kiedy poprosił mnie o rękę.

Poprosił! Phi! Nie poprosił! Padł przede mną na kolana na oczach całego zgromadzonego towarzystwa, rozłożył ramiona, jakby się przygotowywał do odlotu, a nie prosił o rękę.

Poszliśmy wówczas razem na imprezę do Arka. Zebrała się tam cała znana nam brać studencka, wszyscy nasi znajomi, którzy postanowili razem świętować koniec sesji. Czerwiec, słoneczko, a my dawaj… grilla rozstawiać, słone przekąski rozkładać, alkohol mrozić… Dziać się miało. I się działo.

Impreza rozkręciła się dość szybko, alkohol znikał jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, co chwila wypływały nowe pomysły, języki się plątały, powodując wrażenie porozumiewania się na zasadzie bardziej przewidywania, „co autor miał na myśli”, niż pewności, że to właśnie powiedział. Ja też piłam. Nawet dużo piłam. Miałam powody: sesję zaliczyłam w pierwszym terminie bez żadnej poprawki i zrobiłam to szybciej, niż się spodziewałam. Cieszyłam się i świętowałam, mając w perspektywie trzy bite miesiące wakacji. O! Jak bardzo się cieszyłam!

Od czasu do czasu zerkałam w kierunku Jacka, też wstawionego, choć z całkiem innego powodu. On – w przeciwieństwie do mnie – miał poprawkę, więc tak całkiem spokojny o swoją przyszłość nie był. Nie przeszkadzało mu to jednak świętować, zupełnie jak innym.

Byliśmy razem od kilku miesięcy, podobał mi się i lubiłam jego towarzystwo. Na dodatek łapałam się na tym, że zaczynam myśleć o naszym związku coraz poważniej. Marzyła mi się stabilizacja. Czułam, że to jest to…

Jacek brylował. Z tym pogadał, z tamtym się pośmiał, wciąż rozradowany spoglądał w moją stronę, puszczając do mnie oko. A ja niezmiennie pukałam się w czoło, pokazując mu, jakim jest świrem. Kiedy myślałam, że już się uspokoił, kiedy wypiliśmy prawie cały alkohol, Jacek podszedł do mnie, pocałował, a potem… no właśnie, potem rąbnął na podłogę tak, że aż zadrżała. I zaczął.

– Wyjdziesz za mnie? – wrzasnął radośnie. – Kochana moja, żoną moją bądź!

– Przestań – poprosiłam go ostatnimi trzeźwymi komórkami umysłu. Miałam, jak i reszta towarzystwa, nieźle w czubie.

– Co przestań? Ożenić się z tobą chcę! Za tydzień!

– Kiedy? – zapytałam zaskoczona.– Za tydzień! Arek mówi, że się nie da tego załatwić, a ja mu mówię, że się da! To co? Chajtamy się? Za tydzień?

Po tych słowach całe towarzystwo zgromadzone na imprezie zaczęło klaskać, domagając się mojego „tak”. Cóż było robić?

„Głos ludu dobrem najwyższem”, zgodziłam się więc, co zostało przyjęte wrzawą i kolejnymi owacjami. I tak oto zostałam żoną. Niestety Jacek przegrał zakład. Nie pomogło mu ani roztaczanie niewątpliwego uroku osobistego, ani podawanie w urzędzie stanu cywilnego coraz to nowych powodów, dla których należałoby ceremonię przyspieszyć. Sympatyczna urzędniczka pozostawała głucha i ślepa, cierpliwie tłumaczyła bezzasadność naszego wniosku, w co na początku nie mogliśmy uwierzyć. Zwłaszcza Jacek, ze wszech miar starający się udowodnić wszystkim, a zwłaszcza Arkowi, że niemożliwe załatwi od ręki. Nie załatwił, a mimo to ślub się odbył. Zgodziłam się wyjść za Jacka, choć wiem, że nie z miłości. Zauroczona byłam, zakochana nie. Jacek ujął mnie swoim sposobem bycia, który po latach okazał się niezwykle uciążliwy. Ale wówczas podobały mi się jego dość nonszalancki styl, lekkie podejście do życia i nieprzejmowanie się problemami. Poza tym Jacek miał skłonność do pakowania się w kłopoty i zakładania o różne rzeczy: a to, że skoczy na bungee, to znów, że wytrzyma na mrozie w samych gatkach co najmniej godzinę. Lubił ryzyko. I dlatego też, w czasie tej imprezy, kiedy alkohol odebrał mu już zdolność myślenia, a kumple, będący w podobnym stanie, zaczęli go podpuszczać, założył się z Arkiem, że ślub się odbędzie. W ciągu tygodnia. Mimo porażki w urzędzie nie zrezygnowaliśmy z planów i pewnego lipcowego przedpołudnia, w pierwszym możliwym terminie, wypowiedziałam formułę zaczynającą się od słów: „Świadoma praw i obowiązków…”, choć ze świadomością było akurat różnie. Miałam dwadzieścia lat i myślałam, że złapałam Pana Boga za nogi. Byłam młoda, podekscytowana tym, co się działo, tym, że wychodziłam za mąż w iście amerykańskim stylu i że nikt poza naszymi świadkami o tym nie wiedział. A my bawiliśmy się świetnie, z namaszczeniem zwracaliśmy się do siebie „mężu” i „żono”, za każdym razem wybuchając śmiechem, a wieczorem skonsumowaliśmy po raz pierwszy nasz związek, pozbawiając się powodu do jego anulowania. W końcu byliśmy dorośli! Rodzice, zarówno moi, jak i Jacka, pojęcia nie mieli o naszych planach. Nie byli zachwyceni takim obrotem spraw, dość długo przyzwyczajając się do zaistniałej sytuacji. Tym bardziej że w planowaniu nawet przez chwilę nie rozważyliśmy opcji ze ślubem kościelnym, odkładając to na bliżej nieokreślone „kiedyś”. Miał być szybki ślub i był! W urzędzie, tak nam się spieszyło! Polecieliśmy tam, jakby ziemia pod stopami nam się paliła, skoro podjęliśmy decyzję, nie zamierzaliśmy czekać. I – jak się później okazało – byliśmy żywym dowodem na prawdziwość powiedzenia „co nagle, to po diable”.

Z okazji ślubu postanowiłam kupić sobie kieckę – no cóż, rzadko wówczas nosiłam coś innego niż spodnie, więc nie miałam nic odpowiedniego w szafie. Chodziłam, szukałam i w końcu znalazłam. W lumpeksie. Sukienka była niemal wizytowa, kosztowała całe sześć złotych polskich i wyglądałam w niej jak kolorowy ptak. Pan młody był zachwycony. Sam włożył dżinsy i koszulę.

Mój mąż, Jacek (ja mam na imię Maria, ale we wczesnych latach szkolnych dostałam ksywę „Majka” i nawet ja sama już nie pamiętam, że Maja to nie moje prawdziwe imię), zaledwie rok ode mnie starszy, z zawodu… hm, student?, zafundował mi życie, o jakim nie marzyłam. Polegało ono na: po pierwsze, kombinowaniu, jak za niewielkie pieniądze przeżyć od pierwszego do pierwszego, po drugie, co by tu zrobić, aby się nie narobić, trochę zarobić i patrz punkt pierwszy! Dopóki nie skończyliśmy studiów (czytaj: dopóki ja nie skończyłam studiów, bo mój mąż w pewnym momencie po prostu uznał, że nie są mu one do niczego potrzebne), pomagali nam rodzice, ale pewnego dnia powiedzieli: „Pas! Radźcie sobie sami”. Jakimś cudem dość szybko znalazłam pracę, miałam fart, trochę stanęliśmy na nogi. Jacek od czasu do czasu przynosił do domu parę groszy, ale głównym zarabiającym byłam ja. Całe szczęście, że jeszcze przed naszym ślubem jego rodzice kupili mu mieszkanie, mikroskopijną kawalerkę, ale zawsze coś. Zresztą dobrze, że było takie małe, mieliśmy doskonałą wymówkę, aby nie decydować się na dziecko!

No i o czym to ja…? No tak, małe mieszkanie, dzieci brak… A więc dwa lata wstecz Jackowi i Arkowi wpadł do głowy pomysł, żeby wyjechać! Wtedy chyba po raz pierwszy mój mąż zachował się odpowiedzialnie, pomyślał o przyszłości! Wow! Nie spodziewałam się, że będzie dla niego istotne cokolwiek, co miało się stać „kiedyś”. Zdawałam sobie sprawę, że dla mojego męża przyszłość kończy się w chwili, gdy idzie spać, ale wtedy… no tak, wtedy mnie zaskoczył. Rozmowę zaczął od stwierdzenia, że powinniśmy pomyśleć o tym, jak chcemy dalej żyć, może o większym mieszkaniu, dziecku (zapomniałam nawet, że w małżeństwie zdarzają się małe dzieci, czułam się jak matka samotnie wychowująca dorosłego syna!). W milczeniu kiwałam głową, udawałam, że podzielam jego poglądy i absolutnie się z nim zgadzam. W rzeczywistości zaczęłam odliczać dni do jego wyjazdu. Nic mu nie wspomniałam, że zaraz po ich wylocie jadę z kumpelą na Mazury. Tych kilka dni, które minęły od chwili podjęcia decyzji o wyjeździe do samego wyjazdu, spędziliśmy na intensywnym przypominaniu sobie, co to jest święty obowiązek małżeński. Wyrobiliśmy normę za te trzy nadchodzące miesiące z nawiązką i z czystym sumieniem pożegnaliśmy się, obiecując sobie rychłe spotkanie.

Gwoli wyjaśnienia. Kilka lat małżeństwa utwierdziło nas (może mnie?) w przekonaniu, że decyzję o ślubie podjęliśmy zbyt szybko, ale byliśmy zbyt wygodni (ja byłam?), by próbować to skończyć. Nie wiem czemu. Razem mieszkaliśmy, czasem mieliśmy jakieś wspólne plany, od czasu do czasu uprawialiśmy seks (dosłownie, uprawialiśmy) i tak mijały nam kolejne miesiące. Jacek zmieniał pracę przynajmniej raz w roku, był a to magazynierem, a to ochroniarzem, potem kierowcą i tak dalej, i tak dalej, a ja starałam się być bardziej wytrwała. Z różnym skutkiem. Oboje traktowaliśmy się jak swoją własność i mogliśmy wymienić imię współmałżonka między innymi posiadanymi dobrami: nową kanapą czy właśnie kupionym stołem. Po prostu się mieliśmy.

A więc wyjechał! Zostałam wówczas sama w naszym lilipucim mieszkanku, bez pracy, ale za to z wyjazdowymi planami. Domek nad jeziorem, Mazury, cisza, spokój i tylko my dwie, Monika i ja, nikogo więcej, tydzień absolutnego lenistwa, dokładnie tyle, ile potrzebowałam, aby naładować akumulatory. A przynajmniej taką miałam nadzieję. Obiecałam sobie solennie, że zaraz po powrocie znajdę pracę! Fiu, fiu, fiu! Ładnie to sobie wtedy wymyśliłam!

Wracając do tematu! Mail z wydawnictwa i Jakub Szydłowski, pierwszy – poza Moniką, moją przyjaciółką – czytacz mojej powieści. Z treści wiadomości nie wynika nic poza tym, że… chyba są zainteresowani. Chyba… Ani tak, ani nie. Wciąż jestem więc równie głupia jak na początku, ani trochę mądrzejsza. Wpisałam nazwisko „Szydłowski” w Google, ale nigdzie nie znalazłam nic poza tym, że… O Jezu! On jest właścicielem wydawnictwa! Pięknie! Czy nie mógł do mnie napisać jakiś szeregowy pracownik? Musiał od razu właściciel? To on już nie ma co robić, tylko czyta nadesłane teksty i je przesiewa? Oczywiście! Tylko ja mogłam wysłać tekst do takiego wydawnictwa!

Nie wiem, co o tym myśleć. Cieszyć się? Cieszę się, cieszę, ale… Informacji na temat pana Szydłowskiego nie ma zbyt wiele, coś tam opublikował, coś napisał, ale jego działalność dotyczy przede wszystkim wydawnictwa, które założył… jeszcze w czasie studiów. O matko! Podziwiam ludzi, którzy od razu wiedzą, co będą w życiu robić. Ja nie wiedziałam. To znaczy teraz już wiem, w momencie podejmowania decyzji dotyczącej wyboru kierunku studiów nie wiedziałam. I wybrałam… Teraz myślę, że to śmieszne, bo przecież piszę od zawsze, ale… zabrakło mi odwagi, by postawić wszystko na jedną kartę. Chciałam pisać, a jednocześnie mieć jakiś zawód, i wybrałam… ochronę środowiska! Nie polonistykę, nawet nie dziennikarstwo! Też mi coś! I nawet tego środowiska nie chronię! Ani jednego dnia nie przepracowałam w zawodzie! Od zawsze robię coś innego!

Znów odeszłam od tematu!

Jakub Szydłowski i książka, którą napisał… Nie moja bajka, absolutnie. Nigdy nie przepadałam za fantastyką, może i dobrze, bo przeczytałam, że „to lektura dla prawdziwych facetów”. Super, chłopie! Jakieś takie elfy, stworki i potworki do mnie nie przemawiają, więc i czytać nie muszę. To nie mój świat. Ja nawet w królewicza na białym koniu nie wierzę, a co dopiero w Liliputa z Krainy Ciemności – ganiającego z mieczem czy jakimś innym tego rodzaju gadżetem – który musi tę Ciemność pokonać, aby uratować świat. Dziękuję bardzo! Też mi temat! Dzieciom bajki pisać, a nie zachwalać jako lekturę dla prawdziwego faceta! No, ale recenzja… absolutnie genialna! W miarę zagłębiania się w powieść moje uniesione jeszcze przed momentem skrzydła coraz bardziej opadają. Gdzie mi do niego! Przecież moje skromne wypociny nigdy w życiu nie zdobędą takiego uznania jak ta jego książka, nawet jeśli zawiera jakieś dyrdymały. Pewnie nikt nigdy nie zachwyci się historią przebojowej trzydziestki po przejściach (zero inspiracji własnym życiem, totalnie puszczone wodze fantazji!).

Patrzę w ekran komputera, jakbym widziała go po raz pierwszy! No i ten list zaczynający się słowami „Szanowna Pani”. Czuję się, jakbym miała przynajmniej osiemdziesiąt lat! Jeśli cokolwiek mi się w tym liście nie podoba, to właśnie ten grzecznościowy zwrot. Nie żebym miała coś przeciwko, żebym była niezadowolona z tego, że ktoś odnosi się do mnie z szacunkiem, ale… „Szanowna Pani”? Na jego usprawiedliwienie niech działa to, że się nie znamy, nigdy nie poznamy i nasza „znajomość” zakończy się wraz z oddaniem książki do druku.

„Szanowna Pani”. Już ja mu pokażę!

Tak więc, jak wspomniałam, popełniłam w życiu książkę. Właściwie to, od kiedy pamiętam, zawsze miałam głowę pełną różnych historii, przychodziły do mnie nieproszone, a kiedy już nie dawałam sobie z nimi rady, zapisywałam je, na czym popadło. Kiedy wyszłam za mąż, moja pasja gdzieś zniknęła, ulotniła się jak kamfora, pozostawiając mnie samej sobie. Nie brakowało mi realizowania dotychczasowych celów, w końcu uznałam, że natchnienie przeszło mi jak katar. Miałam przecież dom, męża, starałam się – przynajmniej na początku – jakoś sobie życie ułożyć. I pewnie zostałoby tak do dziś, gdyby nie te Mazury… gdyby nie Monika i jej bezgraniczna miłość do tego zakątka Polski.

Monia jest moją przyjaciółką przetestowaną w różnych sytuacjach. Kochamy się i kłócimy, potrafimy nie odzywać się do siebie przez kilka miesięcy, by później, jakby nigdy nic, przesłać sobie nawzajem życzenia na imieniny czy urodziny. I znów się odzywać! Poznałyśmy się osiem lat temu, w mojej pierwszej pracy.

Szukałam wtedy jakiegoś zajęcia, za które dostałabym pieniądze. Brałam wszystko jak leci. Gdyby zaszła taka potrzeba, malowałabym trawę na zielono, na szczęście obyło się bez tego. Przez ogłoszenie w gazecie trafiłam do firmy poszukującej spedytora. Najlepiej z doświadczeniem i ze swoją bazą klientów. Nie miałam ani jednego, ani drugiego, a mimo to poszłam na rozmowę. Czego ja tam nie opowiadałam! Jak sobie przypomnę, to do dzisiaj jeszcze się czerwienię. Summa summarum wyszło na to, że właściwie od kołyski zajmowałam się spedycją, mapę Europy, ba! całego świata, łącznie z Drogą Mleczną, mam w małym palcu, mówię płynnie w trzech językach, a moja baza klientów jest obszerniejsza niż Wikipedia. Prawda była taka, że liznęłam trochę angielskiego, niemieckiego i hiszpańskiego, o żadnej płynności nie mogło być mowy, a baza klientów wyglądała jak półki sklepowe w czasach komuny.

Jakim cudem mnie przyjęli, nie wiem. Być może roztoczyłam taki urok osobisty, że nie potrafili mu się oprzeć? A może po prostu byli zbyt zdesperowani, by grymasić? Posadzili mnie obok dziewczyny w moim wieku i kazali pracować.

Świetnie! Przysunęłam fotel do biurka, zajrzałam do szuflad, poprawiłam długopisy stojące obok ekranu i zaczęłam się zastanawiać, na czym ta praca miałaby polegać. Dostałam komórkę, na biurku stał też telefon stacjonarny. I co? Gdzie ci kierowcy? Gdzie te ładunki?

– Włącz komputer – usłyszałam głos zza sąsiedniego biurka. Siedząca tam dziewczyna wyglądała jak modelka i milion dolarów w jednym.

– Słucham? – zapytałam grzecznie.

– Komputer włącz! Chyba że nie zamierzasz pracować!

– A! Nie… no… dzięki! – Włączyłam sprzęt i po chwili ekran rozbłysnął kolorami.

Zadzwonił telefon. Ten na moim biurku! Spojrzałam zaskoczona na sąsiadkę, a ta jakby nigdy nic powiedziała:

– No, odbierz!

Odebrałam, ale i tak po trzech sekundach musiała interweniować, bo ciągle ją o coś pytałam i nie potrafiłam odpowiedzieć na żadne pytanie. Kiedy skończyła rozmawiać, popatrzyła na mnie z politowaniem, a potem przysunęła swój fotel, ustawiła go obok mojego…

– No dobrze – westchnęła. – Zaczynamy!

– Co? – Nie rozumiałam.

– Naukę. Podstawy. Załóż sobie zeszyt i notuj, bo dwa razy nie będę powtarzać! Dzisiaj ci wytłumaczę, a od jutra masz śmigać może nie jak TGV, ale nasz rodzimy pośpiech na pewno. A, Monika jestem. – Wyciągnęła dłoń.

– Maria, to znaczy Maja, Majka…

Monika uniosła brew.

– To w końcu jak?

– Mów mi Maja. Każdy tak mówi.

Nie wiedzieć kiedy się zaprzyjaźniłyśmy. Zawdzięczam jej wszystko, co wiem o spedycji. Gdyby nie ona, wyleciałabym z roboty po dwóch dniach, a tak zostałam tam na dłużej. Potem nasze zawodowe drogi się rozeszły: ona została przy tym, co lubi robić, ja, zwabiona perspektywą większego zarobku, a także trochę znudzona szukaniem ładunków i użeraniem się z kierowcami, zgodziłam się pracować w salonie jednego z operatorów telefonii komórkowej. Założyli mi białą bluzkę, zawiązali pomarańczową apaszkę i posadzili przed komputerem. Prezentowałam się całkiem nieźle i nawet stwierdziłam, że w pomarańczowym mi do twarzy. Kazali nauczyć się wszystkich ofert, chciałam czy nie, opanowałam wszystkie funkcje telefonu, po co są, do czego służą i tak dalej; rozpracowałam budowę komórki, zdobywając wiedzę zupełnie niepotrzebną, ale pozwalającą mi teraz błyszczeć, kiedy wybieram sobie nowy aparat. Zarobek nie był większy, ale stres podobny. A przy okazji dowiedziałam się o sobie jednej rzeczy: nie lubię pracować w bezpośrednim kontakcie z klientami, z kimkolwiek. Wolę sobie siedzieć przy biureczku, robić swoje, najlepiej we własnym pokoju. O rety, jak ja nie znosiłam, jak mi ktoś patrzył na ręce! Dlatego po roku stwierdziłam, że telefonia komórkowa, bez względu na to, jakiego była koloru, nie jest moim powołaniem. Znowu szukałam pracy. Niestety bezskutecznie. Nikt nie potrzebował magistra ochrony środowiska. A ja, mając takiego męża, jakiego mam, nie mogłam sobie pozwolić na dłuższe bezrobocie. Najęłam się więc do pracy w restauracji. Nauczyłam się menu, wcisnęli mnie w kolorową sukienkę, założyli biały fartuszek i kazali pracować. Najbardziej lubiłam napiwki, ale wiedząc, że nie jestem stworzona do pracy z klientem, ciągle szukałam innego zajęcia.

Bez entuzjazmu składałam CV wszędzie, gdzie potrzebowali kogoś za rozsądne pieniądze. I w końcu zadzwonili. Duży skład budowlany, robota z poszanowaniem zasad kodeksu pracy, wszystkie świadczenia, ubezpieczenia. Warunki mnie skusiły. Miałam być fakturzystką i doradczynią klienta w jednym. Na dzień dobry wysłali mnie na tygodniowe szkolenie do Poznania, gdzie miałam zgłębić wszelkie tajniki technik sprzedażowych i jednocześnie zaznajomić się z programem obsługującym skład. O ile sprzedaż poszła mi nieźle, o tyle posługiwanie się programem okazało się katastrofą. Kazali się jednak nie przejmować, bo – według ich słów – program jest wymagający i tylko regularna praca umożliwi połapanie się we wszystkich jego niuansach. Owe niuanse załapałam, kiedy było już po ptokach. Bo gdy zaczęłam się rozwijać i całkiem nieźle odnajdować w roli fakturzystki oraz doradczyni klienta, gdy poznałam już materiały budowlane, okna dachowe, drzwi i podłogi, to dowiedziałam się, że właśnie tracę pracę. Firma zbankrutowała. Kryzys, brak zamówień, problemy z płatnościami…

W żadnej firmie nie spotkałam nikogo, kto choć trochę przypominałby Monikę. Nie trafiłam na nikogo tak pomocnego i bezinteresownego, a przy tym… Od tamtego czasu mam nieznośny zwyczaj porównywania wszystkich z nią. I choć nigdy nie żałowałam odejścia ze spedycji, to rozstania z Moniką już tak. Najchętniej wzięłabym ją ze sobą, zapakowała jak kubek i postawiła na kolejnym nowym biurku. Na szczęście sympatia pozostała. I maile. I telefony. I Fejs. I przede wszystkim Messenger, na którym nasze rozmowy nie miały końca. Jacek za Monią nie przepadał, wiedziałam o tym, choć nigdy się na jej temat słówkiem nie zająknął, nigdy jej nie skrytykował. Moni mówiłam wszystko, bo jak inaczej mogłabym z nią rozmawiać, skoro nie byłaby wtajemniczona w moje sprawy? Oczywiście działało to w obie strony. Kiedy więc dwa lata wstecz Jacek zdecydował się wyjechać, od razu jej o tym powiedziałam. A ona, zamiast mnie pocieszać albo robić coś równie skutecznego, klasnęła w dłonie i krzyknęła tylko:

– Świetnie!

Świetnie?! To ja dzielę się z nią swoimi wątpliwościami, a jedyne, co słyszę, to „świetnie”? Zwątpiłam w nią przez moment.

Przedstawiłam jej wszystkie swoje obawy. Chociaż nie jesteśmy z Jackiem zbyt dobraną parą, wówczas na sercu leżało mi to, żeby nasze małżeństwo jakoś wyglądało, i zaczęłam się zastanawiać, w jaki sposób rozłąka wpłynie na nasze wzajemne relacje. Bardziej skłaniałam się ku temu, że to będzie koniec. Nie oszukujmy się, byłam realistką. Jeśli nie układało nam się na co dzień, jeśli nie było między nami chemii, bo ta wyparowała błyskawicznie, to fakt, że przez jakiś czas będziemy mieszkać kilkaset kilometrów od siebie, nie mógł zadziałać zbyt budująco. Monia miała swoją teorię, a raczej dwie. Albo się polepszy, albo się popieprzy. Tyle w temacie. Napomykała jeszcze coś o tym, że powinnam znaleźć sobie nowego faceta. Uśmiechałam się do niej tylko i kiwałam głową; facet nie chwast, na polu nie rośnie.

Nie doceniłam jej jednak. Już następnego dnia się odezwała.

„W niedzielę jedziemy na Mazury” – napisała mi na Messengerze. I przysłała śmiejącą się od ucha do ucha buźkę.

„Jak to »jedziemy«?” – odpisałam i postawiłam milion znaków zapytania. Wszak mój mąż, wciąż przy mnie obecny, zabierał nasze wszystkie oszczędności, by mieć pieniądze na przelot, wynajem mieszkania i takie tam drobne wydatki. Nie miałam kasy. Gorzej, byłam spłukana do granic możliwości. Nie mogłam sobie pozwolić na wyjazd! Tak naprawdę zastanawiałam się, jak przeżyję następne dni – bez pracy, bez kasy, bez niczego.

„Zaczekaj” – przeczytałam wiadomość i w tym momencie zadzwonił telefon. Po chwili już ją słyszałam.

– Pakuj się, laska, zabieram cię w niedzielę na Mazury! Właśnie wzięłam tydzień urlopu!

– Nie, nie, nie, coś ci się chyba pomyliło, ja nigdzie nie jadę! – zaprotestowałam natychmiast. Z całym szacunkiem dla niej, nie mogłam sobie na to pozwolić! W niedzielę! Ale wymyśliła!

– Bądź kumpelą, proszę! Już wszystko załatwiłam, zaklepałam pokój w pensjonacie, sprawdziłam prognozę pogody – mówiła coraz radośniejszym głosem. – Będzie pięknie, zobaczysz, daj się namówić! Przecież Jacek wyjeżdża, co będziesz robić sama w domu?

– Szukać pracy – powiedziałam poważnie, choć doskonale widziałam roztaczane przede mną perspektywy. Potrafiłam sobie wyobrazić bezchmurne niebo, kontury żaglówek na jeziorach, długie spacery brzegiem, szumiące do snu lasy. Tak, naprawdę byłoby pięknie.

– Majka, znajdziesz, jak wrócisz! Tydzień cię nie zbawi, a zobaczysz, że na wszystko spojrzysz inaczej, złapiesz wiatr w żagle, może wpadniesz na jakiś genialny pomysł, co robić dalej? Zgódź się, proszę, proszę, proszę!

Właściwie… to nie był głupi pomysł. Gdybym pojechała… Rozmarzyłam się, po czym natychmiast sobie przypomniałam, w jakiej sytuacji się znajduję: zero gotówki, zero na koncie, zero perspektyw i wyjeżdżający właśnie mąż, na dodatek patrzący na mnie z przekąsem. Miałam nadzieję, że się nie domyślił, jaki jest prawdziwy powód tego telefonu. Obróciłam się na krześle, tak by nie widział mojej twarzy, i kontynuowałam rozmowę z Monią.

– Zwariowałaś, kobieto! – powiedziałam cicho. – Jutro jadę do Warszawy, odwożę Jacka na lotnisko, a ty mi wyskakujesz z Mazurami… Jestem pod kreską, nie mogę sobie pozwolić nawet na jeden dzień wakacji, nie mówiąc o tygodniu! To bez sensu!

– Sama jesteś bez sensu – usłyszałam w odpowiedzi. – Organizuję ci wakacje, czy to nic nie znaczy? Ja stawiam i proszę cię jedynie o to, żebyś ze mną pojechała. To tak dużo? Pomyśl tylko. Przed czym się bronisz?

Tak naprawdę przed niczym, sama przed sobą powinnam być szczera, nie udawać. Propozycja Moni bardzo mi się spodobała i po dłuższej (zajęło mi to w końcu prawie pięć minut!) analizie, na przekór wszystkiemu, zgodziłam się. Yes!

Jacek miał wylecieć rano. Kto normalny rezerwuje lot na ósmą? No tak, mój mąż. Zupełnie jakby robił mi na złość! Ten jeden jedyny, ostatni raz! Musiałam wstać bladym świtem, właściwie to jeszcze nocą, wyjechaliśmy koło piątej: mieliśmy godzinę drogi na lotnisko, pod warunkiem że nie będzie korków, i musieliśmy być odpowiednio wcześnie przed odlotem. Jakby nie mogli promem popłynąć!

Jechaliśmy w samochodzie we czwórkę: z przodu Sylwia i Arek, z tyłu my. Nie wyglądaliśmy na rozstające się małżeństwo, Jacek nie trzymał mnie za rękę, nie patrzył mi w oczy, siedzieliśmy odsunięci od siebie maksymalnie, każde zapatrzone w krajobraz za szybą. Na lotnisku odprawa, buziaczek, machanko i… już. Chwilę patrzyłam na wzbijający się w górę samolot, delikatnie się uśmiechając.

– Jadę na Mazury, jadę na Mazury – śpiewałam sobie pod nosem.

Tylko domek, my dwie, cisza, spokój, słoneczko… Całe wieki nie byłam nigdzie sama, więc czułam wzbierające podniecenie. Stojąca obok mnie Sylwia wyglądała, jakbyśmy wracały z pogrzebu, cały czas wycierała nos i pochlipywała w chusteczkę; w przeciwieństwie do nas ona i Arek byli zdecydowanie udanym małżeństwem, posiadającym nawet namacalne tego dowody w postaci dwójki maluchów. Dla nich takie rozstanie było trudne, dla nas… dla mnie… bułka z masłem.

Kiedy po południu wrzucałam resztę rzeczy do walizki, niemal w ostatniej chwili spakowałam też swój wiekowy laptop, ot tak, na wszelki wypadek. A nóż widelec się przyda…

Monia ma szósty zmysł pozwalający na wyłapywanie fantastycznych miejsc; wiedzą to wszyscy, którzy ją znają, dlatego to ona zawsze szuka miejscówek, organizuje noclegi, nikt nie może się z nią równać. Harsz odkryła przez przypadek, jak wszystko właściwie, ale zakochała się w tym miejscu od razu. Przez całą drogę na Mazury opowiadała, jak tu trafiła, jak poznała Irenę, właścicielkę przystani, i o tym, co przeżyła tu w ciągu kilku pobytów. Zachwalała wszystko: położenie, atmosferę, warunki. Miałam się przekonać, że nie myliła się w ani jednej kwestii. Nie wiem, czego się spodziewałam, ale rzeczywiście, mimo że wszędzie jest blisko, do Giżycka, Sztynortu czy Węgorzewa, to i tak miejsce to sprawia wrażenie zadupia zapomnianego przez Boga i ludzi. Tak sobie pomyślałam, gdy po kilkugodzinnej jeździe wysiadłyśmy z samochodu. Zobaczyłam przed sobą stare, niechybnie wzywające pomocy domostwo, z odpadającym ze ścian wyblakłym tynkiem, starymi, sfatygowanymi oknami, sypiącymi się kominami i ogromnym bocianim gniazdem na dachu. Z gniazda dochodził głośny klekot młodych.

– Wow! – westchnęłam.

Kilkanaście metrów dalej, na prawo od domu, stał nieduży, świeżo odremontowany, pomalowany na ciepły morelowy kolor budyneczek, do którego prowadziła ścieżka wybrukowana polnymi kamieniami. Był to – jak się okazało – cel naszej podróży, ów pensjonat, o którym tyle od Moni słyszałam. Przyjaciółka pociągnęła mnie za rękę. Ta jej mina… Wygląda, jakby wygrała milion w totolotka! Jest oczarowana, wszystko jej się tu podoba! I stojący pod zadaszoną werandą stół do bilarda, i ławki, i plac zabaw dla dzieci w ogrodzie, i staw hodowlany kilka metrów dalej, na środku którego znajdowała się wyspa, a na niej altanka, i bliskość jeziora, i las… Jest tu nie po raz pierwszy, a wygląda, jakby nigdy tego miejsca nie widziała.

Właścicielka, zobaczywszy Monię, rozłożyła szeroko ramiona i tuląc ją do siebie, mówiła cicho coś, co było przeznaczone chyba tylko dla Moninych uszu, po czym poprowadziła nas po wąskich schodach na górę, gdzie znajdują się cztery sypialnie. Weszłyśmy do pierwszej po prawej. Urocza dwójeczka z dużym małżeńskim łożem. Parsknęłyśmy śmiechem.

– Gdybyś zadzwoniła pół godziny wcześniej, dostałybyście pokój obok, z dwoma łóżkami – zaczęła właścicielka.

– Spoko, dobrze jest – odparła Monika, siadając na łóżku.

– Jeśli będziecie czegoś potrzebować, jestem na dole – powiedziała Irena przed wyjściem.

Monia położyła się na łóżku z niewiarygodnie zadowoloną miną.

– No i co o tym myślisz? – zapytała.

Wzruszyłam ramionami.

– Zadupie – powiedziałam na głos. Jakoś nie podzielam entuzjazmu przyjaciółki.

– Kochanie! – Monia objęła mnie za szyję i poprowadziła do drzwi wychodzących na balkon. Otworzyła je i stanęłyśmy na nagrzanych słońcem kafelkach. – Zobacz! – Wskazała na lewo. Moim oczom ukazało się jezioro, wielkie, cudne, niewyobrażalnie niebieskie jezioro, po którym sunęły procesje białych trójkącików. Na moment zaparło mi dech w piersiach. – To są Mazury! – Przytuliła swoją twarz do mojej. Nie kochałam Mazur jak ona, ale dałam się ponieść wyobraźni.

Tak naprawdę był to nasz pierwszy wspólny wyjazd. W ciągu tych kilku lat, podczas których się przyjaźniłyśmy, nigdy nie miałyśmy okazji pojechać nigdzie razem. I tak pewnie by zostało, gdyby nie to, że mój mąż wyjechał.

Rozpakowałam się, zajmując komodę, na której stał telewizor; Monia wybrała małą szafę z szufladami w rogu pokoju. Po kilkunastu minutach pokój wyglądał dokładnie tak jak to, czym się stał: siedlisko kobiet. W łazience rozstawiłyśmy swoje kosmetyki, niemal się kłócąc o miejsce.

– No, to teraz idziemy na piwo! – zakomenderowała Monika, wychodząc z łazienki.

Wzięła prysznic, zdjęła ubranie, w którym przyjechała, zastępując je rybaczkami koloru khaki i żółtawą bluzeczką na niewiarygodnie cienkich ramiączkach (bez biustonosza, o zgrozo!). Chociaż po co jej biustonosz, skoro piersi ma małe, jędrne, trzymające się dumnie i podkreślające jej urodę. Zabójczą, należy dodać. Monia jest wysoka, nieprawdopodobnie zgrabna, niejedna modelka mogłaby pozazdrościć jej figury – i na pewno nie przypomina kogoś takiego jak Anja Rubik czy inny równie chudy patyczak. Moja przyjaciółka jest kobietą co się zowie. Umie podkreślić swoje walory: niewiarygodnie niebieskie oczy i długie włosy w dziwnym, jak sama niejednokrotnie mówiła, nieokreślonym, szaro-biało-złoto-brązowym kolorze. Innymi słowy, jest blondynką. I teraz te niewiarygodnie niebieskie oczy podkreślone delikatnie eyelinerem patrzą na mnie, nie kryjąc zaskoczenia. Niby czym ja ją zaskoczyłam? Tym, że siedzę w fotelu z otwartym laptopem, przeglądając pocztę? Szukam pracy!

– Jak to na piwo? – zdziwiłam się.

– Wychodzimy! Nie przyjechałyśmy tu, żeby zamknąć się w pokoju. Chodź! – Pociągnęła mnie za rękę.

– Monia, litości! Zobacz, jak ja wyglądam! – Rozłożyłam bezradnie ręce.

Spojrzała na mnie.

– Masz rację – odezwała się w końcu. – Nie możesz się tak ludziom pokazać. Ogarnij się – usłyszałam, gdy otwierałam drzwi łazienki.

Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze: spod tony kurzu nie widać piegów, moje włosy, ciemniejsze niż jej, starannie wyszczotkowane przed wyjazdem, wyglądają, jakby zostały poddane działaniu co najmniej halnego. Zrzucam ciuchy i wchodzę pod prysznic. Rozkoszuję się chłodnymi kroplami padającymi na ciało.

Po kilku minutach do moich uszu dobiega energiczne pukanie.

– Gotowa?

Cała Monia!

Ostatni raz patrzę na swoje odbicie, po czym, wiedząc, że moja przyjaciółka i tak postawi na swoim, wychodzę, przygotowana na spędzenie czasu według jej planów. Lustruje mnie wzrokiem, delikatnie się przy tym uśmiechając. Czyli jest okej. W niczym jej nie przypominam, ot, niecały metr siedemdziesiąt, brązowe włosy, piwne oczy, sto milionów piegów (liczyłam!) na nosie, policzkach i czole (widomy znak, że tę akurat cechę odziedziczyłam po pieruńsko rudym przodku). Figura… mogłaby być lepsza. Biust… no bez stanika się nie da! Nie jestem płaska jak Monia, noszę 75F! F! Inna sprawa, że mój mąż uwielbiał mój biust i moją pupę, twierdząc, że mam takie apetyczne kobiece kształty. Uwielbiał… przynajmniej na początku. Mam, a jakże… problemy z kupowaniem ubrań. Bo jak coś pasuje w udach, to się okazuje, że no sorry Gregory, ale biodra nie ten teges, za wielkie. I rozmiar w górę! Jak bluzka dopina się na cyckach, to wisi na mnie jak namiot, a jak się trafi fason idealny, to cycki chcą bluzkę rozerwać i wyraźnie słychać trzeszczenie guzików. Efekt taki, że gros ciuchów kupuję w lumpeksie, a potem przerabiam. Nawet jak coś sknocę, nie szkoda mi wyrzucić. Monia zaś wchodzi do sklepu, bierze pierwszą lepszą rzecz w rozmiarze 36 i może ją w ciemno kupić. Ja przez ten biust celuję w rozmiar 42 (czasem tylko udaje mi się znaleźć coś w mniejszym, hurra, święto!).

Kiedy usiadłyśmy przy jednym ze stolików na werandzie, mając przed sobą kufle z piwem i popielniczkę (obie niestety kopcimy jak lokomotywy!), Monia rozejrzała się wokół i powiedziała z błaganiem w głosie:

– Mam nadzieję, że będzie tu na czym oko zawiesić. Nie zniosę już dłużej przymusowego postu – westchnęła.

– Jakiego postu? O czym ty, do cholery… – W ostatniej chwili zrozumiałam, co miała na myśli. – O mój Boże! Nie mówisz poważnie! – Próbowała mnie uciszyć gestem ręki. – Chcesz wyrwać jakiegoś faceta? – Nie wiedziałam, że będę tym tak zbulwersowana. Miało być totalne lenistwo, cisza, spokój… Nie było żadnych planów na podryw! To znaczy ja nie miałam, ale nie wiedziałam, że ona je ma!

– No co? – Popatrzyła na mnie figlarnie. – Nie rób takiej świętoszkowatej miny! – Wyjęła z paczki papierosa, zapaliła go i zaciągnęła się dymem. Upiła łyk piwa, krzywiąc się nieznacznie. – Jesteśmy na wakacjach, a co się robi na urlopie?

– Odpoczywa? – zadałam to pytanie w próżnię, nie licząc, że odpowie.

– Maja… no proszę cię! Rozumiem, że ty jako szczęśliwa małżonka…

– Nie nabijaj się ze mnie… – przerwałam jej z błyskiem w oku.

– Dobrze. No to nie jesteś szczęśliwa czy nie jesteś małżonką?

Monika nie dawała za wygraną.

– Monia! – syknęłam, próbując przywołać ją do porządku.

– A więc kontynuując… z nas dwóch to ty masz obecnie stałego partnera i regularnie ćwiczysz Kamasutrę. A ja? Nie bądź więc psem ogrodnika, twojego nie biorę!

– Monia! – krzyknęłam.

– Wiesz, co znaczy żyć w totalnym poście? Hormony szaleją, ciało się wyrywa do drugiego, potrzeby rosną i co?

Pytanie zawisło w próżni.

– Kup sobie wibrator – powiedziałam pierwszą rzecz, jaka mi przyszła do głowy.

Monia zaciągnęła się dymem.

– Kupiłam. Ale wierz mi, to nie to! Ja. Potrzebuję. Chłopa.

Zgasiła papierosa i natychmiast zastygła.

– Nie odwracaj się – poprosiła zapatrzona w jeden punkt nad moją głową. – O Boże, jest idealny – powiedziała cicho. – Wygląda… wygląda dokładnie jak Takeru!

Odwróciłam się na mgnienie oka, chcąc zobaczyć to chodzące cudo. Liczyłam, że zobaczę rodowitego Japończyka. Rozczarowałam się jednak, facet jak facet, ciemny brunet, włosy w totalnym nieładzie, dość wysoki, dwudniowy zarost. Co ona powiedziała? Że wygląda jak kto? Zdecydowanie nie jest Azjatą. Skąd więc to jej skojarzenie?

– Raczej Zbyszko z Bogdańca – powiedziałam, choć nie mam pojęcia, czemu akurat on przyszedł mi do głowy.

– Takeru. Bez dwóch zdań – rozmarzyła się Monia.

Nieznajomy usiadł dwa stoliki dalej. Wygląda, jakby na kogoś czekał. Co chwila przeczesuje włosy palcami, a raz nawet zerknął na nas. Udałyśmy, że się na niego nie gapimy.

– Jest idealny – powtórzyła Monia, łypiąc na nieznajomego. – Takeru… – szepnęła.

Przewracam oczami. Co ona w nim widzi? Jaki Takeru? Okej, wiem, że jest fanką Takeru Satoh oraz Rurouni Kenshina (i nie tylko!), zna na pamięć wszystkie dostępne filmy z jego udziałem, zaczęła uczyć się japońskiego, co miesiąc płaci za wersję premium aplikacji o wdzięcznej nazwie Sugar. Nigdy bym nie pomyślała, że ta nazwa ma jakieś inne znaczenie, Monia jednak wytłumaczyła mi, że satou znaczy właśnie cukier. Stąd nazwa. Aplikacja służy jej do łączenia się z idolem. Raz na jakiś czas organizowane są live’y i wtedy, choćby się waliło i paliło, Monia zakłada słuchawki i odpływa na godzinę. No i ma jeszcze LINE, a w nim wszystkie aktualności udostępniane przez Takeru. Codziennie przed snem „napawa się boskością jedynego Kena”. Jednym słowem ma na jego punkcie totalnego hopla. Do tego stopnia, że dwa razy udało jej się kupić rzeczy z autorskiej marki Takeru ABYTS. Zapłaciła straszne pieniądze za sweter i T-shirt, do tego dołożyła jeszcze cło, ale po otrzymaniu przesyłki była najszczęśliwsza na świecie. Mniej więcej wiem, o co chodzi, nie żyję w próżni, mam dostęp do internetu i korzystam z Netflixa. Nie podzielam jednak Moninego zafascynowania azjatyckimi produkcjami. Dla mnie to obcy świat i całkiem niezrozumiała kultura. O mówieniu w ich językach również nie marzę, chociaż zdaję sobie sprawę z rosnącej popularności wszystkiego, co ma „azjatyckie”, „koreańskie” lub „japońskie” w nazwie. Kiedy poznałam Monikę, była już fanką mangi i z ciekawością sięgała po coraz to nowe pozycje z gatunku „literatura azjatycka”. Nie była jednak jeszcze aż tak zakręcona na tym punkcie. Kiedy jednak w jej życiu pojawił się Netflix, a wraz z nim Takeru, z dnia na dzień jej ideał faceta otrzymał twarz japońskiego aktora o przeciętnym wzroście! No właśnie! A Moni on się podoba! I teraz porównuje jakiegoś nieznajomego faceta do aktora, który zasłynął tym, że zagrał Wędrowca z odwróconym ostrzem. Świat oszalał. Monia też!

Przyglądam się mężczyźnie. Nawet gdybym bardzo się starała, nie dostrzegłabym żadnego podobieństwa pomiędzy nim a uwielbianym przez Monię aktorem. Przez ubranie jednak widać, że dba o ciało. Podejrzewam, że pod koszulką kryje się pokaźny sześciopak! W gruncie rzeczy nie jest taki zły, jak dla mnie mógłby się ogolić, nie lubię zarośniętych facetów, ale poza tym… tak, poza tym w jego oczach jest coś takiego…

Zauważył, że na niego patrzę, i się uśmiechnął. Wow! Zna się na rzeczy, ciarki przeszły mi o! stąd, dotąd! Inaczej: od karku po… no, tam, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. Gdyby ogon nie odpadł mi w czasie ewolucji, to na pewno przeszłyby mi i po nim. „Boszsz… uśmiechaj się do Moni, uśmiechaj się do Moni” – powtarzam w myślach, odwracając wzrok.

– Idź po piwo! – usłyszałam głos przyjaciółki.

Oczywiście chce zostać sama, aby poderwać faceta, więc mnie wysyła do baru. A jakże! Wstałam, próbując trzymać fason i udawać, że absolutnie, nic a nic, w ogóle nie patrzę na nieznajomego odprowadzającego mnie właśnie wzrokiem. Chyba jestem naga! Golusieńka jak święty turecki, w przeciwnym razie nie patrzyłby na mnie tak, jakby liczył wszystkie pieprzyki na moim ciele i najbardziej zainteresował go ten między piersiami. Czmycham niczym spłoszona łania. Monia wysłała mnie po piwo.

Dobra, przyniosę ci, szklankę piwa, beczkę piwa, morze piwa… Wchodzę do pensjonatu, oddychając głęboko. Jak Monika chce, niech go sobie bierze, ja takich sportów ekstremalnych nie potrzebuję. Nie muszę na siłę szukać okazji, nie potrzebuję wikłać się w żadne wakacyjne romanse.

– Jeszcze raz to samo – poprosiłam stojącą za kontuarem córkę Ireny. Zastanawia mnie panująca w barze cisza. Gdzie są wszyscy goście? Czemu tu tak pusto? Dlaczego nie słychać szant albo przynajmniej wiadomości w nieśmiertelnym TVN24?

Dziewczyna stawia dwa napełnione kufle na ladzie.

– Dopiszemy do rachunku – powiedziała wesoło.

Uśmiecham się do niej. Dopisujcie, dopisujcie!

Piwo jest zimne, na kuflach pojawiły się kropelki wody, piana na wierzchu aż kusi, by zanurzyć w niej usta. Tak, jeszcze chwilka, zaraz zaniosę kufel Monice, usiądziemy… Ciekawe, czy poderwała już tego à la Kenshina? Ala czy à la, ma chyba w spodniach to, co powinien?

No właśnie! Moja Monika nie miała szczęścia do facetów. Pojawiali się i znikali, zabierając ze sobą kawałek Monikowego serca. Nie wiem, czy w ogóle coś jej jeszcze zostało. I jak układało jej się życie zawodowe, tak nie miała szczęścia w prywatnym i częściej była singielką niż w związku.

Kiedy ją poznałam, spotykała się od jakiegoś czasu ze Sławkiem. Ojej, jakie ciacho! Jaki macho! Z wyglądu niczego sobie, po bliższym poznaniu pusty jak wydmuszka. Ciągnął z biednej Moni kasę jak z bankomatu. Bo zawsze na coś mu zabrakło. A to na siłownię, a to na basen, a to na sprzęt. Inwestowała w niego przez ponad rok, a potem dała sobie spokój. Na dość długo, bo Sławuś dość skutecznie nadwerężył jej już i tak niewielkie zaufanie do facetów. No, ale każda rana się kiedyś goi. Moniki też się zagoiła. Dwa lata po Sławku pojawił się Stefan. Totalna ciamajda. Jedyną jego zaletą było to, że zachowywał się opiekuńczo i Monia czuła się przy nim bezpiecznie, ale kiedy do głosu dochodziły przyziemne potrzeby i ciało domagało się swoich praw, paraliżował go strach jakiś i okazało się, że facet, owszem, zrobiłby dla niej wszystko, lecz tego jednego akurat nie. Bo mu nie wychodziło. Nigdy.

Oj, jak Monia rozpaczała! Chyba naprawdę polubiła Stefanka i wiązała z nim jakieś nadzieje, bo szarpała się jeszcze przez jakiś czas. A potem zrozumiała, że pieszczoty – nawet najbardziej wyrafinowane – nie są w stanie dać jej tego, czego oczekuje. I zerwała.

Na jakiś czas dała sobie spokój z facetami. Żadnych związków, żadnych deklaracji, nic. Umawiała się na niezobowiązujące randki, zaliczała jakiś seks po drodze i czuła się zadowolona.

Aż wreszcie pojawił się Kamil. Jej klient. Od samego początku wiedziała, że łamie świętą zasadę spedytora, że nie powinna i tak dalej. Ale leciała do niego jak ćma do światła. Związek rozwijał się dość szybko. Randki, wspólne mieszkanie, a potem plany dotyczące kupna czegoś własnego i niemal ustalanie daty ślubu. Monia była wtedy taka szczęśliwa. Była. Do tego dnia, kiedy okazało się, że jej wspólne z Kamilem łoże dzieli jeszcze jedna, bliżej jej nieznana dziewczyna. Nie była zainteresowana jej poznaniem. Ani kontynuowaniem znajomości z Kamilem. Bolało, ale dała radę.

I właśnie dlatego wywiozła mnie do Harszu. Leczyć rany. Zapomnieć o Kamilu. Wrócić do równowagi.

Łup!

– Co pani robi? – usłyszałam nagle obok siebie przerażony męski głos.

Unoszę wzrok. W jednym kuflu mam nędzne resztki piwa, a przede mną… przede mną stoi najprzystojniejszy facet, jakiego widziałam w całym życiu. Brązowe włosy, starannie wystylizowane, choć sprawiające wrażenie twórczego nieładu, ciemne oczy (piwne chyba, hi, hi, hi), pociągła twarz, ładnie wykrojone usta. Pieprzyk nad górną wargą. Ma iście sportową sylwetkę, pachnie… nie wiem czym, ale ten zapach dziwnie działa na moje podbrzusze. Otwieram szerzej oczy, usta… Kontempluję widok, jakbym stanęła na Evereście (ee, nie, za wysoko i za zimno, tam nic nie widać) albo na Giewoncie… Jakbym stanęła na Giewoncie, a przede mną rozciągała się panorama Tatr, jakbym mogła stanąć na palcach i dotknąć nieba. Jakbym… Nieznajomy wykonuje dziwne ruchy. Nienagannie ubrany, uczesany, ogolony, a na jego stroju widnieje milion plam po piwie, moim piwie… Co ja narobiłam?

– Przepraszam… – wyjąkałam, odzyskując głos. – Zaraz… się… tym… zajmę… – Próbuję znaleźć miejsce dla trzymanych w dłoniach kufli. W końcu nieznajomy bierze je ode mnie.

– Potrzymam. – Oferuje mi pomoc, jakby w obawie, że znów coś wyleję. Łapię szybko serwetkę, chcąc zetrzeć z jego ciuchów piwne bryzgi, ale… jest już za późno, płyn wsiąknął w ubranie. Bezradnie stwierdzając, że moje starania nic a nic nie pomagają, łajam się w myślach. Jak mogłam być taka niezdarna? Jak mogłam tak się zamyślić i nie widzieć niczego przed sobą? Co on o mnie pomyśli? Odważyłam się na niego spojrzeć. Wow! Ten pieprzyk nad górną wargą jest taki… seksowny! Wygląda niczym u Cindy Crawford! Nie, nie, nie! Boże, jaki pieprzyk? O czym ja myślę? Właśnie wpadłam na tego człowieka, wylałam na niego niemal całe piwo, a teraz próbuję coś zrobić z jego koszulą! A on się śmieje! Niech mnie kule biją! Bawi go ta cała sytuacja! To ja go tu przepraszam, zniżam się do czyszczenia jego koszuli, a on się śmieje!

„Jakie śliczne oczy!” – myślę i… tonę w nich na sekundę. Oczy, nos, usta… Cholera, ten pieprzyk coraz bardziej mi się podoba…

– Jeszcze raz przepraszam – powiedziałam cicho. – Upiorę panu koszulę. Tak mi wstyd! – Ponownie próbuję wytrzeć widoczne plamy. No i staram się nie patrzeć mu w oczy.

– Powinno. Jak można być takim…

– Jakim? – weszłam mu w słowo.

– Zaaferowanym. Błądzi pani myślami gdzieś daleko i proszę – wskazał na koszulę i spodnie – oto skutki!

– Daleko nie błądziłam. Zastanawiałam się tylko, jak to się stało, że na mojej drodze zmaterializował się Apollo. – W swoje słowa wsączyłam tyle jadu, ile mogłam.

– Apollo? – powtórzył zaskoczony. – Taki młody czy taki ładny?

– Taki głupi – rzuciłam wprost.

Nieznajomy najpierw zbladł, a potem się roześmiał.

– Już dobrze! – Uniósł ręce w geście kapitulacji. – Nie gniewam się! Pójdę się przebrać! Miło było panią poznać. – Wyciągnął do mnie rękę.

Podałam mu swoją z wahaniem.

– Może się jeszcze spotkamy? – zapytał, wchodząc na schody.

– Może – powiedziałam bardzo cicho, mając nadzieję, że mężczyzna nie okaże się gościem pensjonatu i nie dane nam będzie ponowne spotkanie.

Dziewczyna zza lady sprzątnęła już rozlane piwo, a nawet ponownie napełniła kufle, ale zamiast dać mi je do ręki, sama zaniosła oba do naszego stolika.

KUBA

Ma być fajnie i miło, jestem wdzięczny Pawłowi, że zaproponował ten wspólny wyjazd, potrzebuję zmiany. Zmiany wszystkiego. Porządki w moim życiu rozpocząłem od rozwodu – i tak z Anetą nic mnie już nie łączy (niezupełnie, mamy córkę, owoc naszych szalonych studenckich nocy) – i zmiany adresu. Aneta… Pierwsza dziewczyna, na którą zwróciłem uwagę na studiach. Konkretnie na drugim roku. Konkretnie na skrzyżowaniu Marszałków. Wpadłem na nią, niosąc książki z biblioteki, zaśmialiśmy się oboje, zaczęliśmy rozmawiać. Staliśmy wówczas na ulicy chyba ze dwie godziny, gadając, jakbyśmy się znali od zawsze. Aneta była zabawna, dowcipna i z uwagą słuchała tego, co mówiłem. Nie odtrąciła mnie, zakompleksionego, żyjącego we własnym świecie humanisty, próbującego odnaleźć się na zarządzaniu. Nawet wydawało mi się, że mnie rozumie. Spotykaliśmy się od tamtej pory często. Bardzo często. Codziennie nawet, bo jakoś tak wypadało, że albo ona coś miała do załatwienia w okolicy, albo coś fajnego grali w kinie, albo… Każda wymówka była dobra, żeby się zobaczyć. Siadywała wówczas przy mnie, czytała moje notatki, felietony, które pisywałem do studenckiej gazetki, ciągała mnie ze sobą na jakieś spotkania, wieczorki, zamknięte imprezy. Dzięki niej poznałem kilka osób mających podobne pasje do mojej. I to dzięki niej stworzyliśmy małą paczkę. Spotkaliśmy się tą paczką raz i drugi. A to poszliśmy na jakieś spotkanie autorskie, a to na pokaz filmów. A potem… Nawet nie wiem, w którym momencie te spotkania stały się tradycją. Stworzyliśmy coś, co nazwaliśmy Klubem Dyskusyjnym, choć tak naprawdę nasza działalność wykraczała daleko poza dyskusje. Któregoś dnia dołączył do nas następny znajomy Anety – nie oszukujmy się, to ona, studentka polonistyki, miała większe pole do popisu i przyciągała wszystkich chętnych. Staszek okazał się kimś, kogo nam brakowało. Dusza towarzystwa, wszędzie go było pełno, miał dojścia tam, gdzie zwykły śmiertelnik walił głową w mur. I pisał. Dużo pisał. Wciąż zarzucał mnie nowymi fragmentami tekstów, pytając, radząc się, zmieniając to i owo. Miał świetne pióro. Zacząłem go namawiać, aby wysłał swoją propozycję do jakiegoś wydawnictwa. Najpierw patrzył na mnie jak na szalonego, a potem… potem wysłał. Byłem pewien, że od razu znajdzie chętnych do wydania swojej powieści. Było w niej wszystko. Śmiech i łzy, wojna i pokój, miłość i seks. Po kilku tygodniach okazało się jednak, że nic z tego. Nie rozumiałem, a Staszek stwierdził tylko:

– Nieznane nazwisko, żadnych pleców, niczego, co upewniłoby ich, że książka się sprzeda. Wiedziałem, że tak będzie.

– Jak to wiedziałeś? No co ty! Przecież napisałeś świetną powieść, aż się prosi, aby ją wydać!

– Kuba, dzięki! Ja to wiem i ty to wiesz. I mnie to wystarczy.

Ale mnie nie wystarczało. Na własną rękę próbowałem znaleźć wydawnictwo, które byłoby zainteresowane opublikowaniem książki Staszka, ale wyniki moich starań były równie mizerne jak Staszkowych. Spasowałem, choć nie powiedziałem kategorycznie „dosyć”.

We wszystkich działaniach towarzyszyła mi dzielnie Aneta. Spotykaliśmy się dość często, ale nie zaiskrzyło od razu. Byliśmy początkowo kumplami, czułem, że mnie rozumie, ufałem jej i byłem pewien, że ona postrzega świat jak ja. Jak bardzo, przekonałem się kilka miesięcy później, gdy najzwyczajniej w świecie mnie uwiodła. A ja, niczego nieświadomy, dałem się złapać jak mucha na lep.

Zaprosiła mnie na kolację. Wytłumaczyła mi, że jej koleżanka, z którą wynajmuje mieszkanie, wyjechała i możemy posiedzieć trochę dłużej, spokojnie porozmawiać, przedyskutować to i owo. Zgodziłem się, o umówionej porze stawiłem się pod wskazanym adresem. A potem… kolacja, wino i pierwszy w życiu seks.

Do dzisiaj nie wiem, czy wtedy coś do niej czułem, ale po tamtej nocy byłem pewien jednego: Aneta jest moja. I była. Z kumpli w jednej chwili staliśmy się najprawdziwszą parą, dzielącą wspólne zainteresowania. Wszędzie bywaliśmy razem, spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę, nawet pomieszkiwaliśmy razem, co było warunkiem niezbędnym, aby robić to, co najbardziej lubiliśmy. Mogliśmy się kochać zawsze i wszędzie, a im częściej to robiliśmy, tym większe mieliśmy apetyty. Jakim cudem chodziliśmy na zajęcia i zaliczaliśmy kolejne kolokwia, do dzisiaj pozostaje dla mnie tajemnicą. Wówczas całym światem była dla mnie Aneta.

Zawsze byłem tradycjonalistą. Nie popieram pomysłu długotrwałych wolnych związków, wychodzę z założenia, że każdą kocią łapę należy w końcu usankcjonować. I wówczas też tak myślałem. Dlatego po trzech miesiącach uprawiania seksu z Anetą postanowiłem przedstawić ją rodzicom, wiedząc, co ten krok oznacza. Byłem pewien jednego: nie chciałem szukać, Aneta była wtedy dokładnie tym, kogo potrzebowałem.

Obawiałem się trochę, jak ta wychowana w mieście dziewczyna zareaguje na najprawdziwsze gospodarstwo. W końcu czymś zupełnie innym jest o nim słuchać, a czym innym w nim mieszkać. A ja wychowałem się właśnie w takim miejscu, choć kiedyś obiecałem sobie solennie, że nigdy… po prostu nigdy nie sprezentuję swoim dzieciom takiego życia. Ta wizja była dla mnie, wówczas dwudziestojednoletniego absolwenta drugiego roku zarządzania, odległa, ale wyryta w mojej podświadomości dość głęboko.

Aneta ucieszyła się z perspektywy poznania mojej rodziny, była podekscytowana zbliżającą się wizytą, wciąż zadawała tysiące pytań, a to o moją mamę, co lubi i jaka jest, a to o ojca, nawet o moją siostrę. Musiała wszystko wiedzieć, żeby, jak powtarzała, „nie popełnić gafy”.

Po egzaminach kończących drugi rok moich studiów wsiedliśmy do pociągu i trzy godziny później byliśmy w moim rodzinnym domu, wylewnie witani przez moich bliskich. To, czego się obawiałem, nijak się nie sprawdziło. Aneta z miejsca podbiła serca wszystkich, zwłaszcza mojego ojca, co zaskoczyło mnie niezmiernie. Rozmawiali godzinami, moja dziewczyna chodziła z nim po całym obejściu, pomagając i poznając pracę w gospodarstwie od podstaw. Niestraszne jej były wczesne wstawanie czy godziny spędzone na pracy w polu, nie skarżyła się na ból, na oparzenia, na nic. Idealna dziewczyna na wieś. Mój ojciec pokochał ją, co po kilku dniach podkreślał z dumą.

Mama ulokowała Anetę w pokoju gościnnym, obok ich sypialni. Nie miałem pojęcia, czy zdawała sobie sprawę z tego, na jakim etapie jest nasza znajomość, czy też wolała dmuchać na zimne, faktem jednak jest, że nie mogliśmy spędzać nocy w jednym łóżku. Od czego jednak ułańska fantazja?

Wieczorami zabierałem Anetę na spacery, tłumacząc, że chciałbym pokazać jej okolicę. Krajobraz był piękny, zwłaszcza że oglądaliśmy go z perspektywy krótkich źdźbeł trawy, krzaków truskawek bądź ciepłych kopek siana. I na takiej kopce właśnie, w pewną lipcową noc, mimo powzięcia wszelkich środków ostrożności, poczęła się nasza córka. Zanim się jednak dowiedzieliśmy, że daliśmy komuś życie, folgowaliśmy sobie, ilekroć przyszła nam na to ochota.

Aneta spędziła u nas cały miesiąc, a potem szczęśliwa i opalona wróciła do domu. Po jej wyjeździe moi rodzice wzięli mnie na rozmowę. Dla nich byłem jeszcze dzieckiem, chcieli się dowiedzieć, co dla mnie oznacza związek z Anetą i co planuję.

– Dopóki nie skończę studiów, wszystko pozostanie jak do tej pory – zapewniłem ich, uśmiechając się ciepło.

– I to tyle? – zapytał ojciec.

Wzruszyłem ramionami.

– Synu. – Jak ja nienawidziłem tego słowa! – Przywiozłeś do naszego domu dziewczynę, kobietę. Jadła z nami, pracowała, spała pod naszym dachem. Chyba rozumiesz, co to znaczy?

Kiwnąłem głową. Uśmiech zszedł z mojej twarzy, już wcale nie byłem zadowolony. Powyższe słowa ojca w wolnym tłumaczeniu oznaczały ni mniej, ni więcej, tylko: „Synu, skoro przywiozłeś tutaj tę dziewczynę, to z pewnością masz wobec niej plany. Skoro z nią spałeś, honor nakazuje się z nią ożenić”.

Rozumiałem to aż za dobrze, choć wówczas ani w głowie mi było małżeństwo. Kiedyś na pewno tak. Aneta zresztą była jedyną kandydatką.

– No! – Ojciec klepnął dłońmi w kolana. – Cieszę się, że to sobie wyjaśniliśmy.

Kiedy dwa miesiące później poinformowaliśmy ich, że się pobieramy, bo Aneta jest w ciąży, wcale nie wyglądał na zaskoczonego.

W związku z ciążą Anety, którą od początku źle znosiła, postanowiliśmy pobrać się szybko, w urzędzie, a ewentualne wesele wyprawić już po narodzinach dziecka. I tak na początku trzeciego roku studiów powiedziałem „tak”, tworząc „podstawową komórkę społeczną”.

Rodzice Anety pomagali nam od samego początku. To dzięki nim mieliśmy swój własny kąt. Żyliśmy z mojego pisania. Współpracowałem już nie tylko ze studenckim pismem, ale też z kilkoma innymi czasopismami, a pod wiele mówiącym pseudonimem „Malwina Krajewska” pisałem krótkie, romantyczne historie do tygodnika dla kobiet. Ale o tej formie mojej działalności nawet Aneta nie wiedziała.

Jeszcze przed narodzinami Pauli żona podsunęła mi pewną myśl.

– I powinieneś zrobić coś z… tym – usłyszałem, kiedy składaliśmy sobie życzenia noworoczne.

– Z czym? – nie zrozumiałem.

– Ze swoim pisaniem – szepnęła Aneta konspiracyjnym tonem. – Zacznij wydawać.

Uśmiechnąłem się do niej z politowaniem, pamiętając wciąż nieudaną próbę Staszka. Wiedziałem, jakie to trudne. W końcu nikt nie czekał ani na mnie, ani na niego z otwartymi ramionami.

– Mam nadzieję, że się nie pogniewasz, ale czytałam twoją powieść…

– Słucham? Jak to czytałaś?

– Normalnie. Wzięłam twojego pendrive’a.

– Aneta! Umawialiśmy się…

– Kochanie! – Objęła mnie za szyję i pocałowała. – Pozwalałeś mi czytać fragmenty, byłam ciekawa całości. Nie gniewaj się na mnie. Przecież ci mówię, że to świetny tekst. Powinieneś go wysłać do jakiegoś wydawnictwa. Nie jesteś taki zupełnie anonimowy, prawda?

– Pisanie dobrych felietonów nie gwarantuje napisania dobrej książki – zwróciłem jej uwagę.

– Kotek, ale ty piszesz rewelacyjnie! Mówię ci! Bestseller gwarantowany. Niech go wydają, i to szybko!

Zaraziła mnie w końcu swoim entuzjazmem i wybrawszy trzy wydawnictwa, wysłałem do nich tekst. Tak bardzo uwierzyłem w to, co mówiła Aneta, że nie brałem pod uwagę innej możliwości, jak tylko odpowiedź twierdzącą.

Wraz z nadejściem wiosny spędzałem coraz więcej czasu z żoną. Nieuchronnie zbliżał się termin narodzin naszej córeczki, byłem podekscytowany tą perspektywą. To nic, że oboje byliśmy młodzi, może nawet zbyt młodzi, by stać się rodzicami, ale staraliśmy się, jak tylko mogliśmy.

Paula od razu zdobyła moje serce. Raz na nią spojrzałem i wiedziałem, że to jest to. Jej narodziny były dla mnie absolutną rewolucją. Chciałem uczestniczyć w każdym dniu życia córeczki, angażowałem się we wszystko: kąpanie, przewijanie, karmienie. Aneta zaś ochoczo korzystała z mojej pomocy, by w końcu obarczyć mnie tymi obowiązkami na stałe. Ona tylko wychodziła z Paulą na spacery. I pewnego dnia stwierdziła, że po wakacjach wraca na uczelnię. Paulą miała się zająć opiekunka wynajęta przez moich teściów. Próbowałem oponować, ale w końcu zrozumiałem, że moje postępowanie jest zupełnie pozbawione sensu. Aneta miała prawo skończyć studia.

Paula rosła jak na drożdżach. Była idealnym maleństwem, jakby wiedziała, że jest dzieckiem wciąż uczących się rodziców i że ci rodzice szkołę skończyć muszą. Przesypiała całe noce, w dzień przez większość czasu gaworzyła. Nawet ząbkowanie nie było powodem do płaczu. No i była najprawdziwszym oczkiem w głowie rodziców moich i Anety.

Pierwszy kryzys w naszym małżeństwie pojawił się rok po ślubie. Po powrocie na uczelnię Aneta coraz więcej czasu spędzała z koleżankami, umawiały się na wieczorne spotkania, zakupy, imprezy. Dwa pierwsze wyjścia przemilczałem, ale widząc tworzenie się trendu, zabrałem głos. Tym bardziej że właśnie rozpocząłem studia na polonistyce i nie mogłem poświęcić córce tyle czasu, ile chciałem, zwłaszcza w weekendy. I usłyszałem, jak to ją ograniczam, jak nic mnie nie obchodzi to, że ona też studiuje i chciałaby odpocząć (byłem ciekaw po czym, bo opiekę nad córką powierzyła mi bez żadnego „ale”) i tak dalej. Nie zmieniła swoich przyzwyczajeń, a ja nie podejmowałem tematu, myśląc naiwnie, że się opamięta. Zapanowały między nami ciche dni. Z milczeniem w dzień potrafiliśmy sobie radzić, ale ta cisza oznaczała również ciszę w sypialni. A to już było trudniej wytrzymać. I tak przyziemne potrzeby skróciły nasze fochy do minimum. Dość szybko jednak odbyliśmy poważną rozmowę, ja postawiłem twarde warunki, na które moja żona w końcu się zgodziła. Musiała. I oboje o tym wiedzieliśmy. Pod koniec rozmowy pożądanie buzowało w nas jak płomienie polane benzyną, nie mogliśmy się wprost doczekać pójścia do sypialni. A potem ustaliliśmy nowe zasady z uwzględnieniem moich postulatów. I nasze wspólne życie znów było niemal idealne.

W ciągu pół roku od wysłania książki do wydawnictw otrzymałem wszystkie odpowiedzi. Każdą negatywną. Najdłużej czekałem na opinię z Wydawnictwa Poznańskiego, na którym mi najbardziej zależało i w którym najbardziej chciałem wydać swoją powieść. Kiedy przysłali wreszcie pierwszego maila, napisali, że „tekst ich zainteresował” i że „jest w czytaniu”. Dopisali jeszcze, że odezwą się, jak tylko to czytanie się skończy. Znowu czekałem, tym razem zdecydowanie krócej. Mail był zwięzły, w paru słowach poinformowano mnie, że pierwsze czytanie zostało ocenione bardzo pozytywnie i że tekst jest teraz „w drugim czytaniu”. No i jeszcze dodali coś, co pozwalało myśleć, że do wydania jest już bliżej niż dalej.

Z radości zatarłem ręce, nie zdając sobie sprawy, że to jeszcze nic nie znaczy. Ale o tym miałem się dopiero przekonać.

Rodzice zaprosili nas na święta. Aneta uwielbiała do nich jeździć, nie kryła się z tym, że bardzo zaprzyjaźniła się z moim ojcem. Na dodatek z wzajemnością. Nieoficjalnie, z ust mojej siostry Joli, dowiedziałem się, że rodzice mają dla nas niespodziankę, ale nie powiedziała nic więcej. Chyba nie wiedziała, o co chodzi. Niespodzianka rzeczywiście była. Dowiedzieliśmy się o niej, zanim usiedliśmy do wigilijnej kolacji. Rodzice poprosili Jolę i mnie i bez dłuższych wstępów oświadczyli:

– Dzieciaki, prawda jest taka, że mama i ja jesteśmy już zmęczeni prowadzeniem gospodarstwa i chcemy je przepisać. Na jedno z was.

Jola i ja spojrzeliśmy po sobie.

– Kuba, ty mieszkasz w Łodzi i moim zdaniem nic nie wskazuje na to, abyś chciał w przyszłości pracować na roli. – Tata zawiesił głos, uśmiechając się. Znał mnie, wiedział, że nigdy nie pałałem miłością do tych wszystkich hektarów. – Jolu… ty mieszkasz z nami. Pomagasz nam. Twój mąż też. Dlatego… dlatego postanowiliśmy wam przepisać gospodarstwo. Kuba, dla ciebie spłata. Masz rodzinę, pieniądze wam się przydadzą. Może kupicie większe mieszkanie…

– Chcę działkę – odezwałem się.

– Jaką działkę?

– Tę naprzeciwko domu. – Wspomniana działka od zawsze mi się podobała. Kiedyś był na niej sad, ale po wykarczowaniu starych drzew mama miała tam warzywnik.

Nikt nie zgłaszał sprzeciwu. Dość szybko ustaliliśmy szczegóły, bez oporów zgodziłem się na zaproponowaną przez ojca kwotę, była sprawiedliwa, nikt nikogo nie chciał oszukać. Na początku stycznia umówiliśmy się na podpisanie aktu u notariusza i nowy rok rozpocząłem od potężnego zastrzyku gotówki.

Wydawnictwo ostatecznie odrzuciło moją propozycję. Tak bardzo uwierzyłem w swój sukces, że przełknięcie tej porażki było dość trudne, żeby nie powiedzieć niewykonalne. Moja urażona duma płakała i pewnie byłbym się pogrążył w rozpaczy, gdybym pewnego dnia nie spotkał Staszka. Od kiedy zostałem ojcem, widywaliśmy się znacznie rzadziej i bardziej nieregularnie niż wcześniej. Ale byłem na bieżąco, czytałem jego nową powieść, choć jeszcze nie wydał poprzedniej.

– Daj spokój, ten rynek taki już jest – powiedział między jednym łykiem piwa a drugim. – Może kiedyś…

– Jak to kiedyś? Piszesz świetne teksty i chcesz je chować do szuflady?

– Cierpliwość, bracie. Wiesz, co to jest? To bardzo dobra cecha, powinieneś się jej nauczyć – zaśmiał się.

Nie chciałem być cierpliwy. Wiedziałem, że Staszek jest utalentowany, i chciałem, aby każdy się tego dowiedział. Wieczorem podzieliłem się swoimi spostrzeżeniami z Anetą.

– Kotek – usłyszałem w końcu – skoro tak uważasz, sam wydaj jego książkę. – Nawet nie podniosła wzroku znad pilniczka, za pomocą którego nadawała idealny kształt swoim paznokciom.

– Ja? Jak to? – zdziwiłem się.

– Normalnie. – Dmuchnęła na paznokcie. – Idziesz, zakładasz działalność i wydajesz.

– Zaraz, zaraz… o czym ty mówisz? Wiesz chociaż…?

– Kotek, wiem. Wydaje mi się, że od zawsze słyszę o książce Staszka. Wydaj ją, przekonaj się, czy masz rację.

– To kosztuje. Nie mamy tyle pieniędzy…

– Masz pieniądze ze spłaty – przypomniała mi.

– Odłożyliśmy je przecież na mieszkanie.

– Nie to nie. – Wzruszyła ramionami.

Podszedłem do niej, objąłem, przytulając swój policzek do jej policzka.

– A jeśli to nie wypali?– zapytałem. – Stracimy pieniądze.

– I kto to mówi? No proszę cię! Ty pomyśl, co będzie, jak ci się uda! Kuba! Przecież wiem, że tak naprawdę to całe zarządzanie wcale nie jest twoim powołaniem. Ty powinieneś pisać, rozumiesz? Pisać! Wydawać!

Pocałowałem ją.

– Wydanie książki to praca wielu osób. Muszę mieć redaktora, korektora, kogoś, kto zaprojektuje okładkę… – Coraz bardziej zapalałem się do tego pomysłu.

– Żebyś nie zbankrutował na dzień dobry, podejmę się redakcji i korekty. Może się na coś te moje studia przydadzą. Okładkę może zrobić tak naprawdę każdy. Chociażby Staszek. Niech się do tej swojej książki przyłoży.

– Nie wiem, czy on chciałby ją wydać… ze mną…

– Porozmawiaj z nim, na pewno się zgodzi. Poza tym – zawiesiła na chwilę głos – tatuś chyba zna jakiegoś właściciela drukarni, poproszę go, porozmawia z nim. No, dalej, uda ci się! Wierzę w ciebie!

Aneta we mnie wierzyła i mówiła o tym głośno, chyba po raz pierwszy i ostatni. Założyłem firmę. Wydawnictwo. Nazwałem je SAK (od inicjałów nazwiska i naszych imion) i z marszu wydałem książkę Staszka. I czekałem. Najgorsze było czekanie.

Jak się okazało, samo wydanie książki było proste, znalezienie chętnych do jej rozprowadzania i kupowania to już inna bajka. Potrzebowaliśmy dobrego marketingu i solidnych patronów medialnych. Na szczęście Aneta wymyśliła, żeby jeszcze przed wydaniem dać tę książkę komuś do recenzji, i z miejsca przypomniała sobie, że jej trzy koleżanki z uczelni prowadzą blogi recenzenckie. I jakaś znajoma jej mamy. I dwie znajome tej znajomej. Założyła naszemu wydawnictwu profil w social mediach, przeglądała Instagrama, szukając potencjalnych współpracowników. Zadziałała piorunem, przekonując i namawiając. Udało się. Dziesięć egzemplarzy recenzenckich powędrowało do nowych właścicieli, a my czekaliśmy.

Pierwsza recenzja ukazała się dwa dni po premierze książki. Czytałem ją z zapartym tchem, boleśnie zdając sobie sprawę, że ważą się losy mojej przyszłości. Dotąd inwestowałem, teraz nastał czas, aby coś z tej inwestycji wyciągnąć. I zrozumiałem, jak bardzo zależy mi na tym, aby nie ponieść całkowitej klapy. Bo to było to, co chciałem robić. Czytałem więc recenzję i z każdym kolejnym słowem rozumiałem coraz więcej, a po jej skończeniu krzyknąłem na całe gardło:

– Taaaaak!!!!

Zaalarmowałem tym Anetę, która zjawiła się przy mnie momentalnie.

– Co się stało? – zapytała blada jak ściana.

– Chodź! – Skinąłem dłonią, odsuwając się nieco od biurka. – Siadaj! – Wskazałem na swoje kolana. – I czytaj! – Pokazałem jej otwartą stronę z recenzją. A tam, czarno na białym: „świetna powieść debiutanta… fenomenalnie skonstruowana… wartka akcja… wciągająca… polecam… 10/10”.

– O rety! – Aneta zakryła usta dłonią. Spo2jrzała na mnie, rozumiejąc wszystko. – Kuba… Kuba… – Uniosła dłoń, po czym nabrała powietrza w płuca i mówiła dalej: – Kubuś, to na razie pierwsza recenzja, spokojnie, zobaczymy, jakie będą następne. O matko, jaka cudna! Widzisz? Dziesiątka! – Spojrzała na mnie rozemocjonowana, po czym momentalnie zmieniła ton. – Nie no, Anetka, spokój… tylko spokój może cię uratować. Kuba… spokojnie, tak? Czekamy na kolejne?

– Czekamy – przytaknąłem, obejmując ją i przysuwając jej usta do swoich. – I świętujemy. – Pocałowałem ją powoli.

– Jeszcze za wcześnie na świętowanie – usłyszałem jej głos, ale nie pozwoliłem powiedzieć już nic więcej.

W ciągu kolejnych dni nie dość że ukazały się inne wspaniałe recenzje, to na dodatek zachwytom nad książką Staszka nie było końca. Powieść okazała się sukcesem, Staszek wyrósł z dnia na dzień na pożądanego pisarza, a ja mogłem powoli zaczynać się cieszyć. Wszystko było na dobrej drodze, wszystko układało się wyśmienicie. Mogłem zacząć myśleć, aby w ten sposób zarabiać pieniądze, mogłem planować kolejną pozycję do wydania, iść za ciosem i przygotować coś ekstra.

Wydać swoją książkę.

Aneta i ja ostro wzięliśmy się do pracy, ślęczeliśmy nad materiałem, poprawiając go, dopisując tekst w miejscach, w których – jak twierdziła moja żona – czegoś jej brakuje. Aneta jest świetną redaktorką: drobiazgową, dokładną i obiektywną. Poza tym – absolutnie nie wiem, w jaki sposób – „czuła” moją książkę. Podpowiadała, co zmienić, w którym miejscu dopisać bądź wyciąć zbędny fragment. Słuchałem jej jak wyroczni i – jak się miałem dopiero przekonać – słusznie. Jej uwagi okazywały się strzałem w dziesiątkę, a kiedy wzięła w swoje ręce tekst i oddała mi go po redakcji oraz korekcie, zrozumiałem, że mam w domu skarb. Stworzyliśmy świetny duet. I choć to ja dowodziłem, nie uważałem się za jedynowładcę.

Po sukcesie książki Staszka przyszły kolejne tytuły, w tym moja powieść. Aneta miała rację. Wydawnictwo się rozwijało, a wraz z nim i my. Prowadziliśmy je z pasją i zaangażowaniem, których niestety coraz bardziej brakowało w naszym domu. Nie potrafiliśmy oddzielić spraw zawodowych od prywatnych i małżeństwo, kiedyś namiętne, teraz coraz bardziej przypominało związek dwóch obcych sobie ludzi, których absolutnie nic nie łączy. Poza pracą. Właściwie rozmawialiśmy już tylko o niej.

Kiedyś uwielbialiśmy się kochać, na początku naszej znajomości niemalże nie wychodziliśmy z łóżka. Od kiedy założyliśmy wydawnictwo, seks planowaliśmy jak każde inne spotkanie, zastrzegając od razu: „mam nie więcej niż pół godziny”. I tak zazwyczaj kończyliśmy wcześniej. Bo jak można czerpać przyjemność z intymnych chwil, gdy się wie, że w pracy czeka stos propozycji, które trzeba przejrzeć? Kiedy spogląda się wciąż na zegarek w obawie, że może zbyt długo…

W rezultacie spędzaliśmy w wydawnictwie coraz więcej czasu, coraz mniej bywając w domu. Ze sobą. We dwoje. Była jednak Paula. Moja córka była motorem wszystkich moich działań. To ona stawiała mnie do pionu, dzięki niej wiedziałem, że poza pracą istnieje jakiś inny świat. Jedno jej słowo czy gest i byłem gotów na najwyższe poświęcenie. I ona to wiedziała. Tata był najważniejszy.

Mama była, ale to ze mną moje dziecko spędzało wolny czas. I ja o tym wiedziałem.

Po czterech latach prowadzenia wydawnictwa postanowiliśmy kupić dom. Paula rosła, potrzebowała coraz więcej miejsca, dla nas też w mieszkaniu było za ciasno. Przeprowadziliśmy się. Niestety. Na nasze nieszczęście dom był duży, mieliśmy sporo miejsca i nie tylko Paula dostała osobny pokój. My również. Wspólna sypialnia przeszła do historii, co oboje tłumaczyliśmy nawałem pracy, a w rzeczywistości ukrywaliśmy tylko prawdziwy powód takiego stanu. Nie potrzebowaliśmy bliskości na co dzień. Swojej bliskości. Oddaliśmy się całkowicie pracy, przypisując sobie osobne pokoje, w których od czasu do czasu zdarzył się nam krótki seks. I to był początek końca naszego małżeństwa, chociaż wytrwaliśmy w tej fikcji jeszcze jakiś czas, próbując reanimować trupa, którym był nasz związek. Bezskutecznie.

Kiedy Aneta poznała Darka, sprawy nabrały tempa. Darek, były wojskowy, wszedł w jej życie powoli, sącząc się jak kroplówka. Przez dłuższy czas nie było to nic gwałtownego. Oboje się znali i sporadycznie spotykali, i to wszystko. Długo była to znajomość tylko platoniczna. Być może dlatego, że i Aneta, i Darek nie byli samotni.

Ale po kilku miesiącach coś się zmieniło. Aneta przyszła wtedy do mnie do biura w wydawnictwie, nie w domu, usiadła na skraju fotela, złączyła kolana, obciągnęła spódnicę i zaczęła nerwowo splatać dłonie. Kończyłem wówczas czytać kolejną propozycję. Zerknąłem na nią pewny, że za chwilę usłyszę, z czym przyszła. Ale ona milczała. Kilka minut później nie wytrzymałem.

– Aneta, jestem zawalony robotą, obiecałem sobie, że dzisiaj ogarnę te tytuły. – Wskazałem na stos maszynopisów.

– Wiem – szepnęła. – Przepraszam, ale muszę z tobą porozmawiać.

– Słucham. – Odłożyłem maszynopis.

– Ja… ja…

– Co ty?

– Muszę się wyprowadzić z domu – usłyszałem jej drżący głos.

Otworzyłem szerzej oczy ze zdziwienia.

– Musisz? – wydusiłem z siebie. Nie rozumiałem.

– Muszę – powtórzyła, wciąż na mnie nie patrząc. – Zrobię to jutro.

– Aneta… o czym ty mówisz? Jak to musisz? Dlaczego musisz?

– Zdradziłam cię, Kuba. – Nareszcie na mnie spojrzała. Jej oczy błyszczały.

Zdradziła mnie. Była z kimś innym. Ktoś inny jej dotykał. Całował ją. Pieścił. Kochał. Nie poczułem zazdrości, tylko zdziwienie, że ja jej tego nie dawałem. Uświadomienie sobie tego zabolało.

– Aneta… Aneta… przecież… – Szukałem odpowiednich słów. – Przecież… zastanów się. Nie musisz odchodzić tylko dlatego, że przytrafiła ci się jednonocna przygoda – powiedziałem niepewnie. Nie wiedziałem, w jaki sposób powinienem zareagować. Nie miałem ochoty na awantury.

– Kuba… to nie była… to nie jest przygoda. Ja się zakochałam – wyznała, płacząc. – Zakochałam i chcę być z nim, nie z tobą. Wybacz mi, ale… muszę się wyprowadzić. Chcę się wyprowadzić.

– A Paula? – zapytałem, bojąc się, że znam odpowiedź.

– Kuba… – szepnęła tylko Aneta, jakby przepraszając.

Uniosłem rękę, tym gestem zawsze prosiłem o ciszę. Nie chciałem już nic więcej słyszeć.

Wyprowadziła się, jak powiedziała. Następnego dnia zostałem sam, choć Paula nie dała się tak łatwo przekonać. Nie chciałem, aby się wyprowadzała, ale w końcu zrozumiałem, że to jedyne rozsądne wyjście, i przekonałem naszą córkę, żeby zamieszkała z matką, jednocześnie obiecując jej, że kiedyś wróci do mnie. Nie chciałem rozwodu, chciałem mieć rodzinę, żonę, córkę… Byłem gotów obiecać Anecie, że od teraz będę wzorowym mężem, że lepiej rozplanuję pracę, że znajdę dla niej i Pauli więcej czasu, że nauczę się znów być namiętnym kochankiem… Ale patrząc na nią, na to, z jaką determinacją wrzucała kolejne walizki do swojego auta, na jej minę, zrozumiałem, że już za późno. Aneta podjęła decyzję i nie zamierzała jej zmieniać. Mojej… naszej rodziny już nie było. Miałem za to swoją pracę.

Rozwód został orzeczony dość szybko, obojgu nam zależało na czasie. Sprzedaliśmy nasz dom, za swoją część uzyskanych pieniędzy kupiłem nieduże mieszkanko i całkowicie oddałem się swojemu wydawnictwu, poszerzając jego profil, lansując i wydając debiutantów. Miałem nosa, potrafiłem niemal ze stuprocentową pewnością wskazać książkę, którą warto opublikować. Po prostu ufałem intuicji, tej samej, która mówiła, że powieść Staszka będzie sukcesem. Nie pomyliłem się, a ci, którzy ją skreślili, niech żałują. Tak samo było z moją powieścią. Nagle się okazało, że fantastyka dla mężczyzn przeżywa swój renesans, a ja wstrzeliłem się w dziesiątkę. I odcinałem kupony od tego renesansu.

Wydawnictwo się rozwijało. Zatrudniałem kolejne osoby. Mimo rozstania zawodowe drogi Anety i moje się nie rozeszły. Na początku było mi trudno zaakceptować ten stan, ale kiedy wspomniała, że może się zwolnić, zrozumiałem, że jest najlepszą redaktorką i nie chcę, aby odchodziła. Została. Na próbę, jak sama podkreślała. Potrafiliśmy jednak dojść do porozumienia, pracować ze sobą mimo tego, że rozsypało nam się małżeństwo. Oboje kochaliśmy swoją pracę. Została więc. Już nie na próbę, na dobre.

Dostawaliśmy coraz więcej maili i listów z propozycjami wydawniczymi. Mam zasadę, że sam wszystko czytam, zanim przekażę to współpracownikom. Intuicja prawie nigdy mnie nie zawiodła. Coraz więcej czasu spędzałem w pracy. Miała mi ona zrekompensować chwilowy zastój w życiu prywatnym.

W czwartą dekadę swojego życia wkroczyłem jako właściciel całkiem nieźle prosperującego wydawnictwa, za to z zupełnie rozsypanym życiem prywatnym. Jakkolwiek odejście Anety nie bolało zbyt długo, to brak na co dzień Pauli cholernie dawał mi się we znaki. Tęskniłem za nią, to dzięki niej nie zwariowałem i nie zamieszkałem w robocie. Dopóki jednak nie wpadł mi do głowy inny pomysł, musiałem zadowolić się spotkaniami z córką, na szczęście nielimitowanymi.

W samą porę interweniował Paweł. Jest moim kumplem od wieków, razem się wychowaliśmy, razem studiowaliśmy, nawet moje małżeństwo nie osłabiło naszych stosunków. Moich rodziców nazywa „ciocią” i „wujkiem”, traktuje niemal jak swoich. Różnimy się niemal wszystkim. Począwszy od wyglądu zewnętrznego, na rodzaju słuchanej muzyki i oglądanych filmach kończąc. To z nim rozmawia mi się najlepiej. To on wie o mnie wszystko, nawet to, kim jest Malwina Krajewska. Mamy różne pomysły na życie. Ja chcę się ożenić, mieć rodzinę, on marzy o szaleństwach bodaj do czterdziestki. Wykorzystuje to, że podoba się kobietom. Jest niczym Don Juan, zalicza każdą, niczego nie obiecując.

Kiedy Aneta zaszła w ciążę, pobraliśmy się, mimo że Paweł przekonywał mnie, by tego nie robić, bo, jak tłumaczył, wszystko może się zdarzyć, a my jesteśmy jeszcze tacy młodzi. Dziś wiem, że miał rację, wówczas… chyba naprawdę ją kochałem, poza tym byłem podniecony perspektywą zostania ojcem. Moi rodzice też się cieszyli, dlatego tak trudno było im przyjąć do wiadomości, że postanowiliśmy się rozstać. Ojciec mi tego nie wybaczył, co niejednokrotnie dawał do zrozumienia. Uwielbiał swoją synową, z wzajemnością!

Paweł poddał pomysł, abyśmy razem pojechali na urlop. Zgodziłem się. Potrzebowałem świeżej energii, powietrza, nowego otoczenia. Zakończenie małżeństwa było moją porażką, mimo że mnie i Anety od dawna nie łączyło uczucie.

Mój przyjaciel przystąpił od razu do działania. Marzyła mu się podróż na motorach dookoła Polski, zrobił wstępny plan, zakreślił co ciekawsze miejsca, pozamawiał noclegi i wyruszyliśmy. Jazda na motocyklu daje mi wolność, poczucie kierowania swoim życiem, trzymania swojego losu we własnych rękach. Lubię to. Pokochałem w momencie, gdy po raz pierwszy wsiadłem na harleya. Mój instruktor nauki jazdy miał takowego, shovelheada. To było coś! Wodziłem za tym motocyklem oczami jak zakochany kundel. I kiedyś instruktor, widząc to moje maślane spojrzenie, obiecał, że jeśli zdam egzamin przy pierwszym podejściu, pozwoli mi poprowadzić swojego shovela. Jaka to była dla mnie motywacja! Do dzisiaj pamiętam tę radość, kiedy poczułem pod sobą wyśnioną maszynę. I przepadłem z kretesem, bo od tamtej chwili wiedziałem, że jazda żadnym autem nie sprawi mi takiej satysfakcji jak przejażdżka motorem. Kiedy kilka miesięcy później instruktor postanowił sprzedać swój motocykl, tak długo wierciłem ojcu dziurę w brzuchu, aż się zgodził go kupić. Rozumiał mnie doskonale, sam ma za sobą dość długi motocyklowy epizod. I tak oto zostałem właścicielem swojego pierwszego harleya. Mniej więcej w tym samym czasie Paweł kupił swojego intrudera. Odtąd mogliśmy razem oddawać się swojej pasji. Byliśmy niczym Wyatt i Billy z Easy Rider, jak niejednokrotnie nazywała nas Aneta. A my kwitowaliśmy to wówczas śmiechem. Po rozwodzie i sprzedaży domu wymieniłem motocykl na heritage’a, moje ówczesne marzenie. W niedługim czasie Paweł zafundował sobie fat boya i nic więcej do szczęścia nie było nam już potrzebne. Obaj połknęliśmy harleyowego bakcyla, spędzając na motorach każdą wolną chwilę, a raz w roku jeździliśmy na zloty. To dlatego wówczas nie kupiłem sobie auta!

Zaczęliśmy od zachodniego Pomorza.

Bałem się, że nasz wspólny urlop okaże się niewypałem, znam w końcu Pawła, wiem, jaki jest. Mimo skończonej trzydziestki wciąż ma w głowie jedno: dziewczyny. Zastanawiam się, jak on daje sobie radę. Przecież to wymaga nie lada kondycji. Niejednokrotnie namawiał mnie na wspólne wyjście, ale nie miałem ochoty, nie kręci mnie zaliczanie kolejnych zdobyczy. Pościłem więc.

Po raz pierwszy wybraliśmy się razem na dłuższy wyjazd na motorach i miałem okazję się przekonać, że Paweł jest doskonałym organizatorem, wszystko było dopięte na ostatni guzik. Nie poznałem go jeszcze od tej strony.

– Jutro będziemy gdzieś tutaj. – Pokazał na mapie miejsce położone między dwoma jeziorami. Mimo posiadania nawigacji wciąż posługuje się papierową składaną kartą. Rozłożył ją na siodełku swojego motoru. – Pomyślałem, że dobrze byłoby ogarnąć się tam lekko.

– Ty tu dowodzisz. – Włożyłem kask.

– Dzięki, że mi przypominasz! – zaśmiał się. – To może zarządzę jakiś dłuższy postój?

– Chcesz coś zobaczyć?

– Kuba! Proszę cię! Próbuję delikatnie zasugerować, że przydałyby nam się jakieś łowy! – Paweł założył kask. – Nie masz ochoty na małe co nieco? Powiedzmy z ponętną blondyneczką?

– Przestań! Wiesz przecież…

– O święty Jakubie, nie wiedziałem, że ty tak zupełnie nic… Powiedz, kiedy ostatnio miałeś kobietę?

– Nie twój zasrany interes!

– Jak chcesz! – Paweł nie obraził się na moje słowa. – To ja ci powiem. Nie miałeś nikogo od wieków i niedługo zapomnisz, jak to się robi! Znając ciebie, byłeś wierny Anecie jak pies i poza nią nigdy nikt…

Nie wytrzymałem. Podszedłem do Pawła, chwyciłem go za kombinezon pod szyją, zacisnąłem, nie dbając o to, że mogę zrobić mu krzywdę, i powiedziałem:

– Za daleko się posuwasz, bracie. Powtarzam, nie twój zasrany interes. Ja tobie w portki nie zaglądam, nie przyprowadzam panienek i nie organizuję czułych spotkań. Odwal się ode mnie. Zapewniam cię, nie potrzebuję twojej pomocy, dam sobie radę!

– Właśnie widzę! Niedługo możesz mnichem zostać, w celibacie to już żyjesz – odgryzł się Paweł.

– Nie zaczynaj! – Zacisnąłem mocniej dłoń.

– Kuba… – szepnął Paweł, nie mogąc złapać oddechu. Poluzowałem uścisk. – Puść – poprosił.

Puściłem, po czym podszedłem do swojego motoru. Włączyłem silnik.

– To dokąd jedziemy? – zapytałem.

– Do Harszu – odparł, rozcierając szyję. – Chciałeś mnie udusić?

– Znasz to miejsce? – zapytałem, puszczając jego pytanie mimo uszu. Nie znam Mazur.

– Nie. Znalazłem info w necie, zadzwoniłem, zarezerwowałem. Właścicielka wydawała się spoko kobietą.

– Skąd wiesz, że właścicielka? – zapytałem.

– Powiedziała mi, stąd wiem. Jak tam dojedziemy, to się przekonamy. No, dalej! – Odpalił swój motor. – Ruszaj, maleńka. – Poklepał z czułością bak. Nawet motor ma dla niego płeć. Żeńską. Na Mazury mamy zarezerwowane trzy dni. Choćby ich było trzydzieści, i tak nie zobaczylibyśmy wszystkiego, ale nie zależy nam na tym. Postanowiliśmy doprowadzić się tam do porządku, przeprać znoszone ciuchy, zjeść i napić się do woli.

Nie sądziłem jednak, że się tam zakocham… I nie o widoki tutaj chodzi…

Najpierw zobaczyłem oczy, a potem tę minę… Chryste, wylała na mnie chyba hektolitry piwa, moja koszula wygląda jak psu z gardła wyjęta, a przecież dopiero co zdążyłem się przebrać! Co za łamaga! Ale wtedy zobaczyłem te oczy… Nie, ktoś, kto ma takie oczy, nie może być łamagą, to wypadek, tylko i wyłącznie, na pewno tego nie chciała. Przepraszała mnie chyba ze sto razy, naprawdę było jej przykro, powinno być. Czy tak się zachowuje dorosła osoba?

W pokoju zmieniłem koszulę, tę oblaną piwem wrzuciłem do miski z wodą i namoczyłem. Pojęcia nie mam, czy po tym trunku zostaje jakiś ślad, czy też całkowicie się spiera. Wolę nie ryzykować.

Dziesięć minut później byłem już na dole, odszukałem Pawła wzrokiem… Tak jak myślałem, już poderwał jakąś panienkę. Podszedłem.

– Hej – powiedziałem i zwróciły się ku mnie trzy pary oczu.

I tylko jednej z nich nie znałem.

– Cześć, stary, co tak długo? – Paweł natychmiast wstał i dokonał prezentacji. – Poznaj Monikę. – Puścił oko do szczupłej, długowłosej blondyny.

Odwzajemniła się tym samym.

– A to jest Maja.

Obok Moniki siedziała dziewczyna od piwa.

– Wyobraź sobie, że dziewczyny są naszymi sąsiadkami! – poinformował mnie z entuzjazmem.

Wyobrażam sobie. Uśmiechnąłem się lekko i usiadłem obok Mai. No tak, a więc Paweł zarzucił sieci i od razu ma branie. Cholera! Z nim tak jest zawsze! Babki lecą do niego jak pszczoły do miodu, nigdy nie ma z tym problemów!

A ja? Ożeniłem się na studiach, bo wpadliśmy; ledwo zaczęliśmy ze sobą sypiać, a już dziecko było w drodze. Pech na całej linii! Miałem dwadzieścia dwa lata i zostałem ojcem! A potem pieluszki, ciuszki, kaszki, spacerki, ząbki… Wypadłem z obiegu na ładnych parę lat, pojęcia nie miałem, jak wygląda życie! Miałem żonę, nie umawiałem się na randki, nie spotykałem się z kumplami w klubach! No i teraz nie wiem, o czym rozmawiać! Nawet nie jestem pewien, czy w ogóle chcę.

Dziewczyna siedzi cicho jak mysz pod miotłą, patrzy tylko w kufel pełen piwa i miesza w nim słomką. Cóż za elokwencja! Nie mam jej za złe tego, co zrobiła, przeszło mi. Ale tego, że nazwała mnie głupim… No, królewno, tego tak szybko nie zapomnimy!

Nie jestem przyzwyczajony, żeby ktoś mnie tak ignorował, z reguły panie, które poznaję, w dość oczywisty sposób okazują mi swoje zainteresowanie. Podobam się kobietom, wiem o tym. Paweł biega dwa razy w tygodniu na siłownię, dwa razy na basen i dwa razy uprawia jogging. Ja wcześniej trenowałem noszenie dziecka, teraz mogę wygospodarować czas tylko na bieganie. Na szczęście mam dobre geny, ani grama tłuszczu, w przeciwnym wypadku, mając taką pracę i spędzając przed komputerem długie godziny, wyglądałbym jak piłka. Kobiety, dowiedziawszy się, co robię, zwykle są jeszcze bardziej zainteresowane. A ja to lubię, choć nigdy nie zdradziłem żony. Ale żona to czas przeszły, a ja na powrót chcę zaistnieć w świecie. I co? Zjawia się taka i od razu „taki głupi”? Do mnie? Oj, paniusiu!

Paweł i Monika przypadli sobie do gustu. I wcale mnie to nie dziwi. Pawłowi przypada do gustu zdecydowana większość kobiet, bo i tak wszystkie są na raz. Nie dziwi mnie jego zachowanie. Nawet wysilać się zbytnio nie musi, ta dziewczyna – Monika – też jest chętna.

A mnie została Maja. Mogłem oczywiście wstać i iść do pokoju, ale rozważywszy wszystko, zdecydowałem, że jednak wytrzymam. Przynajmniej spróbuję. Pierwsze koty za płoty, choć nasze zapoznanie trudno uznać za kulturalne.

Niestety. Maja jest małomówna, co wydaje mi się nieco dziwne, mimo że jej nie znam. Rzadko podnosi wzrok, by na mnie spojrzeć, odpowiada półsłówkami, nawet nie pije piwa. Ciekawy jestem, skąd przyjechała i co robi, ale w ostateczności nie zadałem nawet jednego pytania.

– Może macie ochotę popłynąć jutro do Mikołajek? – usłyszałem fragment rozmowy Pawła i Moniki. – Rano odchodzi statek z Giżycka. Byłyście w Mikołajkach?

– Nie! Przyjeżdżam tu od kilku lat i jeszcze nigdy nie płynęłam statkiem do Mikołajek. – Monika chyba ma trochę w czubie. Rękę trzyma na udzie Pawła, siedzą tak blisko, że cały czas się dotykają. Boże, z jaką łatwością im to przychodzi! – Majka, co ty na to? Jedziemy? – zwróciła się do przyjaciółki. Wydaje mi się, czy w jej głosie wyczułem błagalną nutę? Spojrzałem na Monikę. Czyżby była aż tak zdesperowana?

– No nie wiem… – Majka wzruszyła ramionami, nawet nie patrząc na Monikę.

– Ej, Maja! – Monika nachyliła się i przez chwilę coś szeptały.

Paweł spojrzał w moją stronę, puścił do mnie oko i się uśmiechnął. Ależ jest pewny swego!

– Bądźcie gotowe o ósmej! Popłyniemy sobie w siną dal. – Zaśmiał się, obejmując Monikę.

Maja wlepiła oczy w Pawła.

– Nie lubię, kiedy ktoś podejmuje decyzje za mnie, proszę pana – syknęła w jego kierunku.

Paweł uniósł brwi ze zdziwienia, nawet Monika rzuciła krótkie: „Majka”, ale przyjaciółka chyba jej nie usłyszała.

– Jeśli ma pan ochotę, może pan sobie płynąć nawet dookoła świata, ale proszę mnie nie uwzględniać w swoich planach bez mojej zgody, zrozumiano?

Sposób, w jaki Paweł stał się „panem”, zasługuje na uwagę. Dziewczyna wie, czego chce, moje wcześniejsze wyobrażenie o niej było całkowicie mylne. Ona nie siedziała cicho jak mysz pod miotłą, ona przygotowywała się do ataku. A kiedy uderzyła, nie mogłem napatrzeć się na Pawła, bo po raz pierwszy od dłuższego czasu nie wiedział, co ma powiedzieć.

– Dobrze, to może w takim razie zapytamy panią, czy życzy sobie być uwzględniona w planowaniu naszej jutrzejszej wyprawy? – odezwałem się w tym samym tonie co ona.

Spojrzała na mnie zaskoczona i przez chwilę miałem wrażenie, że toczymy jakiś nieokreślony pojedynek.

– Majka, proszę cię… – usłyszałem błagalny szept Moniki. – Może być fajnie, proszę…

– Monia, ale ja…

– Proszę…

Wymieniły spojrzenia, co w moim mniemaniu znaczyło jedno: „Zrób to dla mnie, a będę twoją dłużniczką do końca życia”.

– Niech będzie – jęknęła w końcu zrezygnowana Maja i przez chwilę miałem wrażenie, że chodzi o coś innego niż wycieczka.

MAJA

Chłopak, którego Monia nieustannie porównuje do Takeru, zorganizował nam wycieczkę, trzygodzinny rejs mazurskimi jeziorami Giżycko–Mikołajki i trzygodzinny powrót Mikołajki–Giżycko. W zestawie atrakcji jest pływanie jeziorami i kanałami, podziwianie mazurskiego krajobrazu i takie tam… Najbardziej przerażają mnie trzy godziny na statku, najpierw w jedną stronę, później w drugą, na wodzie… głębokiej wodzie… „Boże, gdyby coś się stało, umrę na amen, bez możliwości ucieczki”. Wyznam jak księdzu na spowiedzi, panicznie boję się wody, panicznie! Przeraża mnie świadomość unoszenia się na niej i niedotykania dna, nie umiem pływać! Kiedy wchodzę do wody, od razu przed oczami staje mi widok, jak się topię! Bo nie ma innego wyjścia! „Na pewno się utopię albo wypadnę ze statku, albo fala mnie zmyje, albo… no cóż, na pewno zginę tragicznie. W wodzie! W jeziorze! Nie dopłynę do Mikołajek!” Tak przynajmniej myślałam przez całą drogę do Giżycka. I kombinowałam, w jaki sposób wymigać się od tej wycieczki. Monia absolutnie nie przyjęła do wiadomości, że nie pojadę, nie przekonałam jej ani naszych towarzyszy. Nie pomogły wymówki, rzeczowe argumenty ani błagania! Musiałam jechać! I pojechałam, a jakże! Wsiadłam do auta Moni – bo to nim postanowiliśmy dotrzeć do portu – mając nadzieję, że ten dzień szybko minie. Zajęłam tylną kanapę, obok Kuby, jakżeby inaczej! Monia za kierownicą, Paweł obok niej! Po kilku minutach jazdy zrozumiałam, że dyskusji z przyjaciółką nie będzie, tak bardzo jest zaabsorbowana nowo poznanym mężczyzną. Chcąc nie chcąc, dostałam do pary Kubę. Staram się być miła, odpowiadam grzecznie na pytania, delikatnie okraszając swoje wypowiedzi sarkazmem. A ten, któremu wczoraj zafundowałam pranie (w sensie, że Kuba), śmieje się, jakbym opowiadała dowcipy. O nie! Już ja mu pokażę!

Zdążyliśmy w ostatniej chwili i nie dlatego, że wyjechaliśmy zbyt późno, tylko że szukaliśmy miejsca parkingowego, a gdy w końcu je znaleźliśmy, okazało się, że przed nami kilkanaście minut szybkiego marszu do portu. Na widok czekającego na nas statku przeżyłam rozczarowanie, które spotęgowało mój strach. Prawdę mówiąc, spodziewałam się czegoś innego, a przy brzegu stały jakieś dwa trupy, pordzewiałe, dawno nieodnawiane, sprawiające wrażenie, jakby miały za chwilę trafić na statkowy cmentarz. I niby tym mieliśmy bezpiecznie dotrzeć do Mikołajek?

„O rany! – pomyślałam na ich widok. – Ta kupa złomu, którą nazywają statkiem, na pewno nie wytrzyma całego rejsu. Boże! Ten silnik rzęzi, jakby miał się za chwilę zaciąć! I co wtedy? Z jaką prędkością będziemy płynąć? O cholera! Właśnie odbijamy! W imię Ojca i Syna… Nie chcę umierać! Płyniemy! Suniemy powolutku! Unosimy się na wodzie! Zaraz dostanę choroby morskiej! Jezu! Pierwszy raz płynę jakimkolwiek statkiem, powinnam dostać choroby morskiej! Wszyscy dostają! Nie jest mi niedobrze! Świetnie się czuję, nic mi nie jest!” – myślałam intensywnie, kurczowo trzymając się ławki. Bałam się nawet ruszyć głową, nie było mowy o wstawaniu i podziwianiu widoków! – „Dziękuję bardzo! Też mi widoki! Woda! Jeszcze raz woda! I jeszcze więcej wody! Co tu jest takiego pięknego na tych Mazurach? Nawet porządnej plaży nie ma! Nie jest mi niedobrze! Dlaczego nie mam choroby morskiej? Przecież kiwa?!”

Monika i Takeru (o, przepraszam, ten chłopak ma na imię Paweł, hi, hi, hi) łażą po całym pokładzie, trzymając się za ręce. Mogę się założyć, że wieczorem będzie bzykanko! Na pewno! W końcu obojgu bardzo na tej wycieczce zależało!

A obok mnie usiadł Kuba! Też nie miał gdzie! Mógłby sobie pójść, nie mam ochoty na jakieś grzecznościowe konwersacje… Wczoraj wygłupiłam się totalnie, wylałam na niego piwo! A potem ta wymiana zdań na werandzie! Chyba mi wybaczył!

– Jak się czujesz? – zapytał.

– Fantastycznie – odparłam. – Świetna pogoda na rejs, prawda?

Popatrzył na mnie uważnie.

– Na pewno dobrze się czujesz? – powtórzył pytanie.

– Bredzę? – zapytałam przestraszona.

– Nie – roześmiał się. – Ale twoja twarz ma taki kolor. – Pokazał pomalowany na zielono reling. Śmiał się do łez. Ha, ha, ha, świetny powód do rechotania na całe gardło. – Boisz się? – zapytał troskliwie.

– Nie, skąd! W ogóle! – zaprzeczyłam natychmiast. – Czego tu się bać? Przecież płyniemy! Nic nam się nie stanie! Dlaczego miałoby się coś stać?

Kuba mi nie uwierzył, moje zapewnienia wziął za oznakę szoku. Zacisnęłam mocniej dłoń na relingu. Niech to szlag, zauważył!

– Zamierzasz tak siedzieć przez trzy godziny?

– A dlaczego nie? Pogoda jest fajna, widoki też niczego… Poza tym co tu można robić? – Głos mi drży. W duchu modlę się o jak najszybszy koniec tego rejsu.

– Chodź. – Ujął mnie za dłoń.

O nie! Na pewno się nie podniosę! Wszystko we mnie krzyczy. Panicznie się boję! A jednak gdy mnie pociągnął za rękę, wstałam. „Wow! Stoję! Nie wpadam do wody!”

Praca silnika wydaje się jednostajna, bez żadnych niepokojących oznak, statek płynie wolno, nie szarpie. Mijamy machających nam żeglarzy – o nie! Na taką maleńką łajbę jak ta ich nikt by mnie nie wsadził!

Obok mnie stoi Kuba. Fajny z niego facet. Niewiele o nim wiem, tak naprawdę nic, ale podoba mi się, tak po ludzku, jak mężczyzna kobiecie. Zwłaszcza ten pieprzyk… Zerkam na niego co chwila. Ciekawe, co sobie o mnie pomyślał? Wczoraj nie byłam zbyt miła, ba! dla postronnego obserwatora byłam zołzowatą jędzą. W ogóle się nie starałam i zrobiłam chyba najgorsze pierwsze wrażenie ever! A on wcale nie jest taki zły! Naprawdę! Wysoki, co od razu czyni go interesującym. Podobają mi się wysocy mężczyźni, przy których mogę się poczuć jak mała, słaba kobietka. No więc Kuba jest wysoki. Na dodatek przystojny, cokolwiek to znaczy. O kobiecie powiedziałabym, że jest szczupła, o facecie mówi się „przystojny” i każdy rozumie to, jak chce. Ja rozumiem tak: jest obłędny. I na dodatek po tych wszystkich docinkach z poprzedniego dnia odnosi się do mnie miło i kulturalnie. Patrzę na niego ukradkiem i widzę każdą zmarszczkę mimiczną, jaka mu się rysuje, gdy się śmieje; obserwuję jego twarz i rejestruję szczegóły. Właściwie wszystko różni go od mojego męża. Kuba ma pociągłą twarz, ładnie wyrzeźbione usta i ten pieprzyk. Ładne oczy. Piwne, jak moje, ale jest w nich coś, co przyciąga. I zwraca uwagę. Moją na pewno. Co tu robi taki interesujący chłopak? Na dodatek bez kobiety? Niemożliwe przecież, żeby był samotny, w to jakoś nie chce mi się wierzyć! Niemożliwe…

– Słucham? – Kuba coś do mnie mówi.

Czyżbym myślała na głos?

– Nie, nic, tak tylko się zastanawiam… – powiedziałam cicho, ale po chwili dodałam: – Co taki facet robi sam na wakacjach?

Uśmiechnął się ciepło.

– Nie jestem sam, to po pierwsze. Paweł miał chęć na motorową wyprawę, zaraził mnie swoim entuzjazmem i oto jesteśmy…

– Jak kowboje… – powiedziałam. Tylko zamiast żywych zwierząt mieli pod sobą stalowe rumaki. I całkowitą wolność.

– Tak… rzeczywiście… A ty? Wy? To znaczy…

Chyba wiem, o co chce zapytać.

– Monika wyciągnęła mnie na tydzień z domu. Właśnie straciłam pracę, mąż wyjechał za granicę. Zamiast siedzieć w czterech ścianach, towarzyszę mojej przyjaciółce… – Rozglądam się po pokładzie.

Monia i Paweł stoją objęci przy relingu, najwidoczniej bardzo sobą zajęci nie zwracają uwagi na otoczenie. Co chwila się całują. Jestem pewna, że na tym się nie skończy.

– Masz męża? – usłyszałam pytanie.

Nerwowo się zaśmiałam. Dlaczego on pyta o mojego męża?

– Tak jakby… – bąknęłam.

– Tak jakby? – powtórzył. – A co to znaczy?

– Mniejsza z tym. – Machnęłam ręką. – Powiedzmy, że teoretycznie jestem zamężna…

– Teoretycznie, tak? A praktycznie?

Popatrzyłam na niego z irytacją. Nie mam ochoty opowiadać mu o Jacku.

– Nie twoja sprawa – powiedziałam może trochę zbyt arogancko.

Zrozumiał. Staliśmy obok siebie, patrząc, jak statek przecina wodę, jak tworzą się fale, jak z impetem wrzynamy się w błękitny monolit. Uleciał ze mnie strach, obawa, że coś złego może mi się stać podczas tego rejsu, spokojnie patrzyłam na wodę.

– Spod jakiego znaku zodiaku jesteś? – zapytał Kuba.

Nie wiem, po co o to pyta. Dlaczego interesuje go mój znak zodiaku?

– Wodnik – powiedziałam szybko.

Kuba się zaśmiał, a właściwie zarechotał tubalnie, mocno, z głębi swojego jestestwa.

– Pierwszy raz widzę wodnika, który panicznie boi się wody. – Miał załzawione oczy.

Cholera! Facet niemal płaczący ze śmiechu i ten jego pieprzyk nad górną wargą… Poczułam dreszcz podniecenia. Podoba mi się! W niczym nie przypomina mojego męża. Jacek jest niewysoki, krępy, zaczyna delikatnie łysieć i ma zarys mięśnia piwnego, a Kuba… no cóż… Z powodzeniem mógłby występować w telewizji… Jest taki… taki… atrakcyjny! Tak, to najlepsze określenie, idealnie do niego pasuje.

Westchnęłam cicho. Jak to się dzieje, że najfajniejszych facetów poznaje się za późno? Gdybym znała go kilka lat wcześniej… Gdyby babcia miała wąsy – podpowiedział mi mój wewnętrzny głos. Bez sensu, totalnie bez sensu… Ale, cholera, ładny!

Zaraz, zaraz, o czym to on mówił? O wodniku, który boi się wody? Że niby ja, tak?

– Kiedyś poszłam z ojcem nad zalew – zaczęłam. – Miałam wtedy osiem lat, weszłam do wody… Umiałam pływać, ale tamtego dnia się topiłam, a ojciec tylko krzyczał z brzegu: „Dawaj, dawaj, córcia, płyń”. Nawet nie skoczył do mnie, stał na brzegu i patrzył, czekał. Pamiętam, że miałam wówczas takiego okropnego pietra… – Na wzmiankę o tym zesztywniałam, wspomnienia wciąż są dla mnie trudne. Ciągle czuję smak wody w ustach. – Ojciec chciał mnie zdopingować do wytężonej pracy, ale to niestety przyniosło odwrotny skutek. Topiłam się. Gdyby nie jakiś chłopak, który złapał mnie i dociągnął do brzegu, nie wiem, jak by się to skończyło. Na brzegu tata poklepał mnie po plecach i powiedział, że jest ze mnie dumny. A ja chciałam, żeby mnie przytulił, bo tak się bałam…

– Przepraszam – usłyszałam szept Kuby. Już się nie śmiał. – Nie wiedziałem… – Objął mnie, widząc, że zadrżałam.

– Nie mogłeś wiedzieć – usprawiedliwiłam go niemal natychmiast. Nie przeszkadza mi, że wciąż mnie obejmuje, jest to nawet przyjemne. – Od tamtej pory mam czasem takie myśli…

– No już, dobrze. – Delikatnie mnie pocałował. Tak po prostu, nachylił się i… cmok! Nie potrafiłam normalnie zareagować! Powinnam była go zbluzgać, a tymczasem rozchyliłam usta, jakbym sama o to prosiła!

MONIKA

Czy ktoś mógłby dać mi kopa w cztery litery? I powiedzieć, że jestem idiotką? Bo jestem, bez dwóch zdań! To ja wyciągnęłam Maję na Mazury, to ja prosiłam, by ze mną pojechała, i to ja wreszcie spotkałam tam faceta moich marzeń. I co z tego? Kłopoty… Paweł jest idealny: wysoki, z delikatnym zarostem, potarganymi włosami i rozmarzeniem w oczach. Jakby zmaterializował się wytwór mojej wyobraźni inspirowany głównie pewnym piratem. Jest śliczny, perfekcyjny…

A ja wcześniej bredziłam coś do Majki o przymusowym poście i teraz pewnie biedaczka myśli, że jestem puszczalska, niech to jasny gwint! Nic dziwnego, że na statku patrzy na mnie tak jakoś znacząco, jakby za chwilę miała powiedzieć: „Uważaj, kochanie”. Uważam, naprawdę uważam!

Postanowiłam odpocząć na tym urlopie, potrzebuję tego. Harowałam jak wół, za dwóch, trzech, czasami za dziesięciu. Ale czego się nie robi dla pieniędzy! Od lat pracuję jako spedytorka. Zaczynałam na krajówce, a teraz mogę przeprowadzić delikwenta przez cały świat. Jestem w tym dobra i lubię to, co robię. Jednego dnia bardziej, drugiego mniej, ale na razie nie wyobrażam sobie, żebym mogła robić coś innego. Kręci mnie to, lubię codzienną dawkę adrenaliny. Wykańcza mnie, wiem, ale daje też porządnego kopa.

Rzadko o tym mówię, jednak robię wszystko, aby nie brakowało mi od pierwszego do pierwszego. Wystarczą mi doświadczenia, jakie mam za sobą: nędzne mieszkanie, wiecznie zapity ojciec, zastraszona matka i notoryczny brak pieniędzy. Kiedy wyjechałam na studia z jedną walizeczką, obiecałam sobie, że nigdy do nich nie wrócę. I nie wróciłam. Wykreśliłam ich ze swojego życia raz a dobrze. Nic od nich nie chciałam i marzyłam tylko o tym, żeby oni też dali mi spokój. No i mam spokój. Całkowity.

Nie zdawałam sobie jednak sprawy, że będę czuła ich obecność każdego dnia, że będą wpływać na moje życie, nawet jeśli fizycznie są nieobecni. I wpływają. Najbardziej ojciec. To przez niego mam problemy ze zbudowaniem trwałej relacji, to do niego porównuję niemal wszystkich poznawanych mężczyzn i prędzej czy później tracę do nich zaufanie. Albo wcale go nie nabieram. To, co w realu jest niemal awykonalne, realizuje się w moich marzeniach. To tam, w tym moim drugim świecie, mam swojego Japończyka, swoje życie. Marzę więc. O ideale, o prawdziwym uczuciu, o rodzinie. Za nic nie powiedziałabym tego głośno, ale takie właśnie myśli chodzą mi od jakiegoś czasu po głowie.

Niespełna rok wcześniej poznałam Kamila. Na pierwszy rzut oka facet niczego sobie, nawet mówił całkiem sensownie. Był moim klientem i angażując się w związek z nim, złamałam podstawową zasadę, nie tylko spedytorów, aby jak ognia unikać prywatnych związków z kontrahentami. Zresztą Kamil wydawał się taki inny… rozsądny… Zaczęliśmy się umawiać. Początkowo pełna rezerwy, szybko się zaangażowałam, bo jak nikt potrafił mnie rozśmieszyć. Przynosił mi doniczkowe kwiatki, twierdząc, że mu szkoda ciętych, zabierał mnie we wszystkie miejsca, w jakie chłopak powinien zabrać dziewczynę. Zaliczaliśmy kolejne seanse w kinie, wpadaliśmy do McDonalda, spacerowaliśmy w świetle księżyca. Po trzech miesiącach postanowiliśmy razem zamieszkać, ot tak, po prostu, dla wygody. Wprowadziłam się do niego, wynajmował większe mieszkanie, mieliśmy zatem więcej miejsca. A zaraz potem pojechaliśmy na pierwszy wspólny urlop. Do Francji, do jego kuzynostwa. Mieliśmy do dyspozycji ich dom i samochód. Mogliśmy jeździć, dokąd tylko zapragnęliśmy. Wykorzystywaliśmy to więc do bólu. Byliśmy szczęśliwi, czułam, że trafiłam na mężczyznę swojego życia. Do czasu. Po kolejnych siedmiu miesiącach przyłapałam go in flagranti w naszym wspólnym łóżku z inną kobietą. Wyszłam z domu, jak stałam, w całym tym nieszczęściu ciesząc się, że nie zdążyliśmy kupić mieszkania, o którym mówiliśmy. Mieszkanie kupię sobie sama, jak będę chciała!

Aby pozbierać się do kupy, postanowiłam wyjechać. Zarezerwowałam termin, zadzwoniłam do Irenki – znam ją od lat – i postanowiłam wziąć do towarzystwa Maję. Musiałam zapomnieć o pracy, o całkowicie nieudanym życiu uczuciowym i choć wciąż przeżywałam rozstanie, czasem pozwalałam, aby z moich ust wychodziły takie właśnie teksty o poście i czymś tam jeszcze. Oczywiście, że przespałam się z Pawłem, ale nie zrobiłam tego z desperacji, co to, to nie! Gdyby tak nie wyglądał, nie zwróciłabym na niego uwagi. Chyba…? I choć doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że on nijak nie przypomina mojego ulubionego aktora, coś jednak każe mi na niego patrzeć właśnie w ten sposób. Może to jego włosy, a może piękne, brązowe, niemal czarne oczy albo rozmarzone spojrzenie… Sama nie jestem pewna. Wiem tylko tyle, że ilekroć na niego patrzę, przychodzi mi na myśl Himura. No cóż, mam taką słabość, uwielbiam Battosaia, kocham go i całą tę otoczkę wokół. No i Takeru Satoh w roli byłego zabójcy to strzał w dziesiątkę, serio!

I nagle tu, w tej mazurskiej głuszy, gdzieś na końcu świata, widzę faceta, który nieustannie przypomina mi mojego ulubieńca. Moje marzenia nabrały realnych kształtów! Co innego mogłam zrobić? Nie iść z nim do łóżka – powiedziałaby Maja. Jaka ona mądra!

Nie żałuję jednak, było cudownie. Po raz pierwszy w swoim krótkim, bądź co bądź, życiu zrobiłam coś tak szalonego. Poszłam na żywioł, w ogóle nie zastanawiając się nad konsekwencjami. W końcu jakie mogły być?

Do pokoju wróciłam po północy, otworzyłam cicho drzwi, starając się nie narobić hałasu, ale okazało się to zupełnie niepotrzebne. Majka nie śpi, siedzi na łóżku i ogląda swoją ulubioną stację informacyjną, dla mnie najgorszą na świecie: non stop, przez całą dobę publicystyka, wiadomości, reportaże. Co ona w tym widzi? Nie rozumiem jej potrzeby oglądania wiadomości przez cały czas. Brr…

– Jeszcze nie śpisz? – zapytałam, bo nie bardzo wiem, co powiedzieć. Wie, gdzie i z kim byłam, nie ma sensu udawać, ale czuję się jakoś niezręcznie. Szybko zrzucam sukienkę, muszę wziąć prysznic, odświeżyć się. Marzę o tym. Kiedy wyszłam z łazienki, Maja wciąż siedziała na łóżku, trzymając na kolanach laptop z otwartym dokumentem. Pracuje? Tutaj? W nocy? Zapytałam o to.

– Nie miałam co ze sobą zrobić… – Mówi to tak, jakby się tłumaczyła. Oczywiście, rozumiem.

– Mogłaś iść spać – powiedziałam z uśmiechem. – Nie jestem małym dzieckiem, nie musiałaś na mnie czekać.

– Mylisz się, musiałam – powiedziała powoli. No tak, zapewne zaraz zacznie swoją przemowę, swoje mądrości typu „przypadkowy partner”, „wakacyjny seks”… Nie mam ochoty na słuchanie kazania. – Muszę z tobą porozmawiać… – usłyszałam i zamarłam.

– Teraz? Nie możesz poczekać do rana? – Zanim skończyłam mówić, już wiedziałam, że nie może.

– Przespałam się z Kubą – usłyszałam jej cichy szept.

Oh my God!

– Co? – zapytałam i spojrzałam jej prosto w oczy. Jak mogła się przespać z Kubą? Kiedy? Gdzie? Dlaczego? Trwam w bezruchu, zupełnie jakbym była wykutym z kamienia posągiem. Maja poprawiła włosy, odłożyła laptop, który do tej pory trzymała na kolanach, i powiedziała głośniej:

– Kochałam się z Kubą.

– Co? – Po raz wtóry pytam „co”? Wkurzyła się lekko.

– Przepraszam, naprawdę nie miałam tego w planach, tak jakoś… – usłyszałam. Matko! Ona mnie jeszcze przeprasza? Za co?

– Majeczko… – Ujęłam jej dłonie w swoje, są lodowate.

– Czy ty chcesz mi powiedzieć, że… – Wydaje mi się to tak nieprawdopodobne, że w ogóle nie wierzę.

– Już to powiedziałam. – Zawstydzona, nagle spuściła głowę. Moja kochana, uwielbiana przeze mnie przyjaciółka, mężatka… właśnie przyprawiła Jackowi rogi! Tego to bym się nigdy po niej nie spodziewała!

Nie żeby była jakoś szczególnie nieatrakcyjna czy coś. Maja jest trochę niższa ode mnie, pewnie nie ma nawet metra siedemdziesiąt, ładnie zbudowana, taka akurat. Nigdy specjalnie nie dbała o dietę, nie przejmowała się, gdy waga wskazywała kilogram czy dwa więcej, gubiła to jakby po drodze, bez większych wyrzeczeń. Wygląda jak fajna, zdrowa kobieta, ma lekko zaróżowioną skórę i masę piegów na twarzy – w tym jesteśmy do siebie podobne! Od jakiegoś czasu ma długie włosy, które układają się kaskadą w pięknym orzechowym kolorze na jej ramionach i plecach. Raczej nie wiąże ich w kitkę, zawsze wówczas narzeka, że boli ją głowa – włosy ma naprawdę gęste, nie to, co ja! Nigdy się nie zastanawiałam, czy Majka wpada w oko facetom. Nie jest oszałamiającą pięknością, ale ma w sobie ciepło, które przyciąga innych, powoduje, że ludzie lgną do niej i chcą utrzymywać z nią kontakt. Jak ja! I zupełnie nie przeszkadza mi to, że jej mąż jest raczej mrukiem patrzącym na jej znajomych spode łba, nauczyłam się go ignorować. Maja jest mężatką. Od ośmiu lat. I choć niejednokrotnie rozmawiałyśmy o tym, że nie jest to modelowe małżeństwo, nie przypuszczałam, że chce cokolwiek zmienić. Dlatego wiadomość, że poszła do łóżka z Kubą, tak mną wstrząsnęła, nie sądziłam, że Maja jest do tego zdolna. Zastanawiam się, kim tak naprawdę jest dziewczyna obok mnie. Znam ją od sześciu lat, ale jeszcze nigdy, przenigdy nie zdarzyło się, aby złamała jakiekolwiek zasady. Co takiego się wydarzyło?

Moje przemyślenia przerwał jej głos.

– Myślałaś kiedyś o tym, w jaki sposób żyjesz? Czy robisz to, co chcesz? Czy zrobiłaś kiedyś coś albo czegoś nie zrobiłaś i bardzo tego żałowałaś?

No proszę! Najpierw przyznaje mi się, że zdradziła męża, a teraz zaczyna rozmowę o życiu! Filozofowania jej się zachciało! W środku nocy!

– Chcesz powiedzieć, że dręczą cię teraz wyrzuty sumienia? – zapytałam zaniepokojona. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnę, jest depresja mojej przyjaciółki z powodu letniej przygody. Na urlopie!

– Nie – odparła miękko. Usiadła, podciągnęła pod brodę kolana i objęła je ramionami. Wygląda, jakby chciała się schować. – W ogóle nie żałuję, że do tego doszło… tylko…

– Tylko co? – ponagliłam ją. Umieram z ciekawości!

– Jestem ci wdzięczna, że mnie tu przywiozłaś – usłyszałam i zamarłam. Maja mówiła, tylko nie to, co chciałam usłyszeć. – Zrozumiałam tutaj jedną rzecz.

– Jaką?

– Że w moim życiu czegoś brakuje, że nie jest ono takie, jakie chciałabym mieć. Naprawdę nie masz poczucia, że coś cię omija? Że czegoś nie zrobiłaś? Że chciałabyś coś zmienić? Nie wiem, praca…

– Bo ja wiem… – zaczęłam niepewnie. Po raz pierwszy staram się sama sobie odpowiedzieć na to pytanie. – Co prawda skończyłam socjologię, ale nawet minuty nie przepracowałam w zawodzie, tak jakoś wsiąkłam w spedycję, wiem, że to jest to, co lubię i co chcę robić. Nie szukam na razie niczego nowego.

– Tak – westchnęła. – Wiem. – Patrzyła w bliżej nieokreślony punkt na ścianie.

– Jezus Maria! Majka! Co też ci chodzi po głowie? Jeśli potrzebujesz dobrego psychologa, mogę cię do takiego zaprowadzić, tylko mi tu teraz nie łap jakiejś depresji, proszę cię!

Zaśmiała się.

– Nie mam zamiaru!

– No ja myślę! Jak chcesz podumać o tym, co jest w życiu najważniejsze, mam coś dla ciebie. – Sięgnęłam do torby i wyciągnęłam z niej niedużą książkę noszącą ślady wielokrotnego czytania i upstrzoną kolorowymi karteczkami z zaznaczonymi co ciekawszymi fragmentami. Dla mnie cała książka jest warta zaznaczenia. If cats disappeared from the world. – Przeczytaj, nie pożałujesz.

Majka sięgnęła po książkę i przyjrzała się jej z rezerwą.

– Co to?

– Książka – odparłam zdziwiona i zaraz dodałam: – Tylko żadnych uprzedzeń. Przeczytaj, proszę.

Majka nie wygląda na przekonaną.

– Po polsku nie było?

– Nie marudź! – Popatrzyłam na nią uważnie. – I powiedz mi wreszcie, co cię dręczy.

– Mnie? – Wydała się zaskoczona pytaniem. – No cóż… Ze mną to jest tak: kiedy oboje z Jackiem zapragnęliśmy czegoś więcej w naszym związku, polecieliśmy wziąć ślub. I nie przeszkadzało mi to, że tak naprawdę miał to być żart, że na suto zakrapianej imprezie, mocno wstawieni, założyliśmy się z kimś, że uda nam się zorganizować wszystko w tydzień. Nie udało się, przegraliśmy, ale ślub i tak się odbył. Wiesz, że Jacek był moim pierwszym facetem? Że poszłam z nim do łóżka dopiero po ślubie?

Staram się zachować powagę, choć gdzieś w środku nie wierzę w to, co właśnie usłyszałam.

– Zgrywasz się? – Musiałam się upewnić.

Majka pokręciła głową. Zachowywała niesamowitą powagę.

– Tak było – potwierdziła. – Wówczas uważałam, że to w porządku. Seks uprawia się z mężem, prawda?

Pytanie zawisło w próżni. Chyba czeka na moją reakcję, a jedyne, co mi przyszło do głowy, to:

– Naprawdę tak myślałaś?

– Oczywiście, tak zostałam wychowana. Najpierw ślub. Po studiach znalazłam pracę, bo też tak wypadało. Potrzebowaliśmy pieniędzy. Nie zdecydowaliśmy się na dziecko, bo… Dzięki Bogu chociaż w tej materii wykazaliśmy trochę zdrowego rozsądku. Wszystko robiłam, bo tak trzeba. Dla Jacka, dla rodziców, dla innych. W tym wszystkim zapomniałam o sobie, o swoich marzeniach, planach. Zmieniłam się, i to bardzo, nie pozwalałam sobie nawet na odrobinę szaleństwa, na to, by być sobą. Po prostu.

– A teraz jesteś sobą? – Nie mogłam nie zadać tego pytania. Czy prawdziwa twarz Mai objawiała się przez kochanie się z kimś prawie nieznajomym? Tego jej brakuje?

Zaśmiała się, jakby czytała mi w myślach.

– Powiedzmy, że otworzyłam oczy na pewne rzeczy. Zrozumiałam, że żyłam do tej pory w klatce i nie widziałam, co się dzieje na zewnątrz. – Zamyśliła się, poprawiła się na łóżku, siadając po turecku. – To, co się wydarzyło między Kubą a mną, było takie… radosne, spontaniczne. Zero planowania. Stało się, bo tego chcieliśmy, a nie dlatego, że tak trzeba. Kiedy tu wróciłam… nie bardzo wiedziałam, co ze sobą zrobić, więc sięgnęłam po laptopa. – Uśmiechnęła się, jakby sama nie wierzyła, że to zrobiła. – Wiesz, że w tym wszystkim ja po prostu zapomniałam o swoich marzeniach? A tyle chciałam zrobić! Skończyć studia, mieć fajną pracę, podróżować, napisać książkę… Popatrz, co zrobili Paweł i Kuba. Wsiedli na motory i ruszyli w Polskę. Ja też bym tak chciała.

Teraz to już nic nie rozumiem. Czy jedynym wnioskiem z naszej rozmowy ma być to, że Majka marzy o motorze?

– Chcesz kupić sobie motor? – zapytałam zaskoczona.

– Nie! – Maja znów się zaśmiała. – Ale brakuje mi wolności. Nie chcę być ograniczona przez nikogo, nie chcę żyć tak, jak oczekują tego inni. Chcę iść własną drogą, popełniać swoje błędy, być szczęśliwa…

– No dobra. Co w takim razie ma z tym wspólnego… – zaczęłam, ale zaraz zrobiłam długą pauzę. Uświadomiłam sobie, co Majka przed chwilą powiedziała. – Chcesz napisać książkę?

Specjalnie akcentowałam dobitnie każde słowo. Pojęcia nie miałam, że myśli o czymś takim. Nie znam nikogo, kto napisał książkę, ani tym bardziej nikogo, kto chciałby to zrobić. Majka skinęła głową speszona. Zdała sobie sprawę z tego, że po raz pierwszy rozmawiamy na taki temat.

– To ci właśnie próbuję powiedzieć. Wpadł mi tu do głowy pewien pomysł i chcę spróbować napisać to, co mi siedzi w duszy.

– Fajnie, chętnie przeczytam – zaoferowałam się natychmiast.

Maja stanęła w drzwiach prowadzących na balkon, wyciągnęła papierosa i zapaliła go. Dołączyłam do niej.

– Nigdy nie mówiłaś, że piszesz – wróciłam do tematu.

– Bo nie piszę, przestałam po ślubie. Kiedyś Jacek mnie przyłapał i strasznie się wkurzył. Nawymyślał mi wówczas, że zachowuję się jak idiotka, że dorosła, odpowiedzialna osoba nie zajmuje się pisaniem, tylko bierze się do jakiejś konkretnej roboty. Rozumiesz? I to mówił on! Człowiek, którego przez tyle lat utrzymywałam! Nie kłóciłam się jednak, tylko odłożyłam to wszystko na „kiedyś”. Po prostu dałam sobie spokój.

Patrzyłam na stojącą obok mnie przyjaciółkę z nieodpartym wrażeniem, że oto otworzyłam puszkę Pandory.

KUBA

Pewnie nie powinienem być zdziwiony, że sprawy przyjęły taki obrót. Zafascynowała mnie w momencie, kiedy wylała na mnie piwo, a jej oczy niemal mnie prześladowały. Cieszyłem się, że jej przyjaciółka ewidentnie jest zainteresowana Pawłem, dzięki temu miałem doskonałą wymówkę, by spędzać czas z Mają. Nie broniłem się przed tym, dziewczyna jest żywiołowa i zwariowana, ale to odkryłem dopiero w Mikołajkach, bo na statku przypominała raczej Shreka. Nie ze względu na urodę, ale kolor skóry, miała niemal wypisane na twarzy, że panicznie się boi. Nie rozumiałem tego – płynęliśmy równym, spacerowym wręcz tempem, nic się nie mogło wydarzyć.

Zupełnie naturalnym gestem objąłem ją, chciałem jej pokazać, że nie ma się czego bać, chciałem, by poczuła się bezpieczna. Zawrzało we mnie, gdy wspominała swój wypadek sprzed lat. Topiła się, a jej ojciec stał i patrzył. Pewnie chciał ją zdopingować, tylko że zupełnie nieoczekiwanie stał się przyczyną jej panicznego lęku przed wodą. Moja córka – Paula – ma teraz dziewięć lat. Spróbowałem sobie wyobrazić, że się topi. Jak ja bym postąpił? Kocham ją ponad wszystko, nie mógłbym dopuścić, by stało się jej coś złego, pewnie rzuciłbym się do wody i szybko wyciągnął ją na brzeg. A Majka została sama, musiała sobie poradzić, wydostać się, mimo że na brzegu stał jej ojciec… Cholera! Co z niego za patałach! Nie znam go, ale jak mógł zrobić coś takiego własnemu dziecku? O tym, jak silne musiały to być przeżycia, świadczył jej wygląd, ten strach w oczach, przerażenie i panika, chęć ucieczki. Już rozumiem, dlaczego nie wykazała zapału, kiedy Paweł zaproponował wycieczkę. Mocno ją przytuliłem i zupełnie naturalnie pocałowałem. Nie protestowała. Pozwoliła się trzymać w ramionach, do samych Mikołajek kurczowo ściskając mnie za rękę. We czwórkę zeszliśmy na brzeg. Mikołajki w sezonie przypominają wesołe miasteczko, przywitała nas feeria świateł i kolorów. Nie mieliśmy ochoty siedzieć w zatłoczonych przybrzeżnych kawiarniach, poszliśmy więc do miasta; im dalej byliśmy od jeziora, tym mniej ludzi spotykaliśmy, ulice cichły, mogliśmy spacerować bez lawirowania między przechodniami. Monika i Paweł dość szybko odłączyli się od nas, wiedziałem, jakie mają plany. Znam mojego przyjaciela, nigdy nie przepuścił takiej okazji. Zjedliśmy lekki obiad, Majka zamówiła tylko sałatkę z kurczaka, i ruszyliśmy na spacer. Do powrotnego rejsu mieliśmy jeszcze jakieś dwie godziny. Na ulicach Mikołajek mijaliśmy ogromną liczbę straganów – zadziwiające, czego to ludzie nie kupują na wakacjach: ciuchy, biżuteria, AGD, zabawki… Maja wyglądała jak dziecko, ucieszone dziecko. Kiedy czuła pod nogami stały ląd, zachowywała się bardzo swobodnie, z uśmiechem podchodziła do kolejnych stoisk, przyglądała się oferowanym towarom, a jej oczy błyszczały z podekscytowania. Na jednym ze straganów, bardzo skromnym, wyglądającym nieco biedniej niż pozostałe, zauważyłem korale, dokładnie w kolorze jej oczu i włosów, miały wszystkie odcienie brązu. Spodobały mi się, poprosiłem, by je przymierzyła, wiedziałem, że są dla niej stworzone. Kupiłem jej prezent. Wzbraniała się przed jego przyjęciem, ale po moich gorących prośbach w końcu uległa.

Coraz bardziej mnie fascynuje. Jeszcze nigdy nie poznałem takiej kobiety: o niespotykanej wręcz energii, werwie nastolatki, a przy okazji nieco pyskatej i bardzo emocjonalnej. Przy niej czuję się, jakbym miał z dziesięć lat mniej. Nie mogę się oprzeć pokusie, by jej nie dotykać. Kiedy wziąłem jej dłoń w swoją, nie protestowała, tylko spojrzała na mnie tak… Nie powinna tego robić, bo jej oczy mnie podniecają; kiedy ją objąłem, równie naturalnie odwzajemniła mój uścisk, zupełnie jakbyśmy mieli to we krwi. Pożałowałem, że na Mazurach mamy zostać tylko trzy dni i że następnego dnia planujemy wyjazd.

Ponownie pocałowałem ją w jakiejś ustronnej uliczce, nachyliłem się, ona już czekała, nie było sensu się oszukiwać. Skoro i tak mamy się rozstać, warto zaszaleć.

Po powrocie do Harszu zabrałem ją na wycieczkę. Paweł i Monika potrzebują chwili dla siebie, nie chcemy przeszkadzać, zostawiliśmy ich. Nawet nie zwrócili na nas uwagi. Wziąłem Majkę za rękę. Trudno mi to wytłumaczyć, ale potrzebuję tego, chcę ją czuć. Chcę…

– Spacer? – zapytałem, patrząc jej w oczy, które odpowiedziały mi wcześniej niż usta.

– Chętnie – usłyszałem.

Wyszliśmy. Minęliśmy staw, kierując się ku jezioru. Majka wygląda ślicznie w jasnej sukience w kwiatki, patrzę na nią co chwilę. Usiedliśmy na pomoście, zanurzając nogi w wodzie i obserwując pływające po jeziorze żaglówki.

– Boisz się wody. To dlatego wczoraj nie chciałaś płynąć, prawda? – zapytałem.

Wzruszyła ramionami. Chyba uznała, że wystarczająco odsłoniła się przede mną na statku.

– Dziwne, co nie? – odpowiedziała po jakimś czasie pytaniem na pytanie.

– Nie powiedziałbym, że dziwne – szepnąłem, bawiąc się jej palcami. – Ja, na przykład, mam klaustrofobię.

– Naprawdę? – zapytała z niedowierzaniem.

– Tak na serio to nie, ale chciałem cię pocieszyć. – Zaśmiałem się.

– Wariat – skwitowała moje słowa.

Parsknęliśmy śmiechem jak na komendę. Spojrzałem na nią. Utkwiła wzrok w zachodzącym słońcu, w zabarwionej na pomarańczowo wodzie.

– Cudny widok, prawda? – stwierdziłem.

Kiwnęła głową. Chciałem ją objąć, przytulić, pocałować, ale nagle poczułem dziwny strach, czy nie odbierze tego źle. Gdzieś w tyle głowy wciąż pojawiało mi się jedno słowo: mąż. Ma męża. Przynajmniej teoretycznie, jak sama stwierdziła, a ja postanowiłem dowiedzieć się, co owo „teoretycznie” oznacza. Siedzę więc obok niej, ciesząc się jej bliskością.

– Może się przejdziemy? – zapytała, wstając.

Zgodziłem się. Na usta cisną mi się pytania i słowa, które więzną gdzieś w gardle i nie znajdują ujścia. Trzymam ją za rękę, zdając sobie coraz boleśniej sprawę, że czas mija nieubłaganie, a ja… Majka mówi niewiele, ja też niezbyt dużo, wiedząc, że następnego dnia się pożegnamy. Idziemy brzegiem jeziora porośniętym drzewami, między którymi wije się mało widoczna ścieżka. Maja prowadzi, jakby znała te okolice lepiej niż ja. Minęliśmy jeden pomost, ledwie zipiący, rozsypujący się ze starości. Następny wygląda o wiele lepiej. Kiedyś być może pełnił funkcję, do której został stworzony, ale teraz, zarośnięty sitowiem, tworzy oazę dla takich jak my.

– Monia miała rację, tutaj jest naprawdę pięknie – usłyszałem zachwycony głos Mai.

Patrzyła na jezioro coraz bardziej pogrążające się w ciemności. W pewnym momencie odwróciła się, objęła mnie i oparła głowę na mojej piersi. Otoczyłem ją mocno ramieniem, czując, że drży.

A potem mnie pocałowała, była w tym taka spontaniczna, radosna… Zaskoczony oddałem pocałunek, już po chwili zapominając o wszystkich swoich wątpliwościach. Niecierpliwymi dłońmi błądzę po jej plecach, przez cienki materiał jej sukienki i mojej koszulki czuję, że jej ciało domaga się tego samego co moje. Nieśmiało kładę dłonie na jej ramionach, wsuwam palce pod ramiączka… Odstępuję pół kroku, by spojrzeć jej w oczy. Zapytać i odczytać odpowiedź. Poruszyła ramionami, jakby sama chciała zrzucić z nich paski materiału. Opuściłem je i patrzyłem, jak sukienka powoli opada na pomost.

Nie wiem dlaczego, ale pragnąłem jej tak, jak jeszcze nigdy nikogo. Czy dlatego, że od dawna nie byłem z kobietą, czy też dlatego, że to Majka, całkiem obca mi osoba, po Anecie, jedynej kobiecie, z jaką do tej pory byłem, cudna odmiana? Dotyk jej rąk wzmagał pożądanie, nagie ciało kusiło i obiecywało.

Opadliśmy na deski. Zachłannie się całując, poznawaliśmy siebie nawzajem. Świat przestał dla mnie istnieć, jest tylko ona. Maja. Kochaliśmy się długo, Majka wciąż się uśmiechała, widziałem, że czerpie z tego autentyczną radość, a ja smakowałem ją, jakbym dostał długo wyczekiwany urodzinowy tort. Była moją niespodzianką.

Kiedy wracaliśmy do pensjonatu, było już ciemno. Ławki na zewnątrz opustoszały. Panowała błoga cisza. Obejmowałem Majkę mocno, by być z nią blisko, bardzo blisko. Nie chciałem się z nią rozstawać.

– Chodź. – Pociągnąłem ją za rękę, gdy mijaliśmy staw.

Trzymając się barierki, przeszliśmy wąską kładką do altany stojącej na wyspie pośrodku stawu. Śmiejąc się, stanęliśmy pewnie na twardej ziemi.

– I co teraz? – zapytała Maja.

Posadziłem ją na stole. Objęła mnie, a ja pocałowałem ją, odpowiadając na pytanie.

Wróciliśmy późno. Usiedliśmy w pustym barze na dole, zamówiliśmy kolację, piwo, potem dostałem od Majki długiego całusa na dobranoc i ona pobiegła do swojego pokoju, a ja siedziałem jeszcze, próbując ułożyć sobie w głowie to, co się wydarzyło, i zastanowić się, co dalej. Musi być jakieś „dalej”.

W pokoju zjawiłem się dobrze po północy. Paweł przyszedł kilkanaście minut później, na jego twarzy maluje się triumf. Wygląda niczym łowca, który wrócił do domu z cennym łupem.

– Nie muszę chyba pytać, jak było? – rzuciłem, gdy zamknął drzwi.

– Nie musisz – potwierdził z błyskiem w oku. – Dzięki! – Ma pewnie na myśli to, że zaopiekowałem się Majką.

– Do usług – odparłem i rzuciłem się na swoje łóżko. Ręce ułożyłem pod głową. Przez okno dachowe patrzę na bezchmurne niebo, ale zamiast gwiazd widzę tylko jej twarz. I te oczy…

– A ty? Co porabiałeś z Mają?

– Łaziliśmy trochę nad jeziorem, zjedliśmy kolację, wypiliśmy piwo…

– Chłopie, i tak zupełnie nic więcej?

Spojrzałem na niego i wtedy zrozumiał.

– Cicha woda – mruknął do siebie.

Usłyszałem, ale nie chcę wdawać się w niepotrzebne dyskusje.

Nie wiedzieć kiedy zasnąłem, byłem potwornie zmęczony. Obudził mnie przeraźliwy dźwięk telefonu. O trzeciej nad ranem!

Nieprzytomny odnotowałem, że dzwoni moja siostra. Jestem pewien, że coś się stało!

– Kubuś… – Nie cierpię, kiedy zwraca się do mnie w ten sposób, ale ona, od kiedy tylko pamiętam, tak właśnie do mnie mówi. – Tatuś miał udar, właśnie zabrali go do szpitala.

– Słucham? Jaki udar? – Nic dziwnego, że zapytałem, rzadko o trzeciej w nocy mam otwarty i normalnie pracujący umysł.

– Przyjedź do domu! Tatuś miał udar, jest w szpitalu, stan jest ciężki – mówiła przez łzy.

Nareszcie do mnie dotarło. O cholera!

Wyskoczyłem szybko z łóżka, wyciągnąłem torbę i zacząłem się pakować. Paweł patrzył na mnie nieprzytomnym wzrokiem.

– Co robisz? – zapytał, gdy przegonił z oczu resztki snu.– Mój ojciec jest w szpitalu, wracam do domu – mówiłem, ładując szybko swoje rzeczy do torby.

Kątem oka zauważyłem, że mój przyjaciel robi to samo.

– Nie musisz przecież… – zacząłem.

– Mam cię zostawić samego? Oszalałeś? Jadę z tobą! I tak mieliśmy dzisiaj wyjechać!

Ma rację, tylko że planowaliśmy wyjazd po obiedzie, nie nad ranem.

– A dziewczyny? – zapytałem, gdy wychodziliśmy.

Zawahaliśmy się przy drzwiach prowadzących do ich pokoju, prawie zapukaliśmy, ale Paweł w końcu powiedział:

– Zadzwonimy do nich. Chodź, nie mamy czasu. Twój ojciec…

Żaden z nas nie pomyślał, że nie mamy przecież do dziewczyn żadnego kontaktu.

Pożegnaliśmy Harsz po czwartej i skierowaliśmy się na południe. Czeka nas kilkugodzinna jazda.

MONIKA

Powinnam była wiedzieć, że to się tak skończy! O czym ja myślałam? Że złapałam Pana Boga za nogi, bo spotkałam Pawła? Że teraz to już będziemy razem, „dopóki śmierć nas nie rozłączy”? O ja naiwna! O ja głupia!

Obudziłyśmy się późno, ale w końcu to nic dziwnego. Po pierwsze, zasnęłyśmy dobrze po północy, a po drugie, za nami był dzień pełen wrażeń. I ta rozmowa, która się szybko nie skończyła. Jeszcze nigdy tak szczerze nie rozmawiałam z Mają. A już myślałam, że ją dobrze znam. Pomyliłam się! Poprzedniego wieczoru dostarczyła mi masę informacji, ciągle byłam w szoku po wyznaniu, że zdradziła Jacka. To było takie do niej niepodobne! A może po prostu nie miałam pojęcia, jaka ona jest naprawdę? Na pewno jej nie znałam.

Darowałyśmy sobie śniadanie, nie byłyśmy głodne, postanowiłyśmy zacząć dzień od obiadu. Tym bardziej że ja wciąż czekałam na przyjście Pawła i jego obiecane pukanie do drzwi. Ilekroć pomyślałam o poprzedniej nocy, na mojej twarzy pojawiał się uśmiech. Byłam szczęśliwa. W głowie planowałam sobie cały dzień z Pawłem, choć tak naprawdę było mi wszystko jedno, co będziemy robić. Byle z nim. Byłam zdecydowana zrobić wszystko, aby tego nie popsuć, zobaczyć, jak ta znajomość się rozwinie. Byłam gotowa… oddać Pawłowi serce.

Znów się uśmiechnęłam. Nie przeszkadza mi nawet, że wciąż nie przyszedł. Zapewne odsypia nasze nocne igraszki. Faceci!

Pogoda jest idealna, temperatura oscyluje w granicach trzydziestu stopni od pierwszego dnia naszego pobytu. Wskoczyłam w krótkie spodenki, narzuciłam kusą bluzeczkę na ramiączkach, zrobiłam delikatny makijaż; wszystko po to, aby Paweł oszalał z zachwytu. Jak poprzedniego wieczoru!

Majka wyszła z łazienki, skończywszy toaletę. Uśmiechnięta, szczęśliwa, już dawno nie widziałam jej w takim stanie. Otworzyła drzwi na balkon, do pokoju wpadło gorące powietrze. Oparta o balustradę obserwowała okolicę.

– Nie ma motorów Pawła i Kuby na parkingu – powiedziała w pewnym momencie jakby od niechcenia. Parking dla gości znajduje się kawałek dalej, ale z naszego okna jest doskonale widoczny. – Ciekawe, dokąd pojechali. Wiesz? – Znów zabrzmiało to tak, jakby ją w ogóle nie interesowało.

– Nie mam pojęcia – przyznałam, choć zaskoczyła mnie ta informacja. Umówiłam się z Pawłem, że razem zjemy śniadanie… Ale zaraz pomyślałam, że być może chcą nam zrobić jakąś niespodziankę, i odetchnęłam z ulgą. – Dowiemy się w swoim czasie. – Przyjrzałam się hybrydzie na paznokciach i doszłam do wniosku, że z przyjemnością nałożyłabym nowy kolor.

Majka wróciła do pokoju i zamknęła drzwi na balkon.

– Kuba jest fantastyczny – powiedziała ni z tego, ni z owego, kładąc się na łóżku. – Było mi wczoraj cudnie… – rozmarzyła się.

– Hej, hej, koleżanko! Nie zapominaj, że w świetle prawa masz męża… – Pogroziłam jej palcem. Pierwszy raz powiedziałam o tym tak otwarcie.

Uniosła brew zaskoczona.

– Pamiętam – powiedziała. – Ale to niczego nie zmienia, nie wpędzisz mnie w poczucie winy czy coś.

– Nawet nie próbuję! – I po chwili dodałam: – Naprawdę zrobiłabyś to jeszcze raz?

– Raz, dwa, sto, tysiąc… – zaczęła swoją wyliczankę.

Dlaczego ja nie mam takiej rozanielonej buzi?

– Nie szkoda ci Jacka?

Spojrzała na mnie zdziwiona.

– Myślę, że rozstanie tak naprawdę wyjdzie Jackowi i mnie tylko na dobre.

Nie wiem, co odpowiedzieć, tak po prostu.

– Jak to… rozstanie? Myślisz o…?

– Myślę, że nadszedł czas, aby wreszcie to zakończyć.

– Mówisz tak, bo przespałaś się z Kubą – wypaliłam. Nie chcę, aby jedynym wnioskiem Majki z naszego pobytu na Mazurach była decyzja o rozwodzie. Owszem, niejednokrotnie mówiła, że jej małżeństwo to pomyłka, ale nigdy nie wspominała, że chciałaby je zakończyć. Dlaczego teraz?

– Mówię tak, bo zrozumiałam, że nic nie muszę robić na siłę. Jeśli jest mi źle, powinnam to zmienić i już! Idziemy na obiad?

Posłusznie wyszłam za nią na korytarz. Pod naszymi drzwiami stoi odkurzacz. Czyżby sprzątano czyjś pokój?

Zamknęłyśmy drzwi na klucz. Na schodach minęłyśmy właścicielkę.

– No, dziewczyny, dzisiaj bawicie się same? – zapytała.

Stanęłyśmy obie jak na komendę, nie miałyśmy pojęcia, o czym ona mówi. Chyba się zorientowała, bo zaraz dodała:

– Wasi znajomi wyjechali w nocy. – Wskazała na drzwi do pokoju chłopaków.

I wtedy wszystko stało się jasne. Nie ma Kuby. Nie ma Pawła. Zrozumiałam, czemu nie zapukał, dlaczego nie pojawił się, jak obiecał, i dlaczego na parkingu nie ma ich motorów. Wyjechali.

Wakacje się dla nas skończyły.

KUBA

Wpadłem do domu rodziców jak tornado, nie wiedząc, czego się spodziewać; co prawda dzwoniłem do Joli kilkakrotnie, ale nic nie równa się z zobaczeniem czegoś na własne oczy. Dało się odczuć brak ojca w domu. To w końcu on zawsze witał mnie w progu, chodził po obejściu od bladego świtu i nawet kiedy spokojnie mógł sobie odpoczywać – gospodarstwo wszak trafiło w ręce mojej siostry – nie zmienił swoich przyzwyczajeń. I nie chodzi o to, że nie ufa Joli i Grzegorzowi. Ufa im. Po prostu lubi tę pracę i to, że przepisał im wszystko, nie znaczy, że przestanie się angażować. Dzięki temu Grzegorz nie musi rezygnować z pracy zawodowej.

Nigdy nie myślałem, że moja starsza siostra ma powołanie do pracy w gospodarstwie, ale od kiedy została jego właścicielką, zobaczyłem, że naprawdę odnalazła się w tej roli, że ma na to pomysły, że zaczyna je realizować, wprowadzając zmiany. Powoli, systematycznie, aby nie był to zbyt wielki szok dla ojca.

Jola jest ode mnie starsza o sześć lat. Kiedyś myślałem, że to cała wieczność, ale wraz z upływem czasu różnice się zacierały i im byliśmy starsi, tym lepiej się dogadywaliśmy. Jest mężatką od piętnastu lat, szczęśliwą matką trzech chłopaków. Świetnych, rozsądnych młodych ludzi.

Przez sześć lat była jedynaczką. Wszystko kręciło się wokół niej, miała rodziców na wyłączność. Aż przyszedłem na świat ja. Z opowiadań wiem, że nie cieszyła się zbytnio. Pojawienie się młodszego brata burzyło istniejący porządek. Na dodatek byłem brzydki i łysy, a tego znieść nie mogła, bo według sześcioletniego dziecka bezwłose rodzeństwo to szczyt obciachu. Nie zapraszała więc koleżanek, nie chwaliła się Kubusiem. A raz nawet powiedziała ojcu, że tak naprawdę to powinien mnie wymienić. Na inny model. Ładniejszy, starszy, większy i koniecznie owłosiony!

– Jak to, kochanie? – zapytał tata. – Nie da się przecież!

– Da się. Zawieź go z powrotem do szpitala. Niech go ktoś inny weźmie! – tłumaczyła moja siostra z powagą.

– Nie można dziecka zwrócić.

– Ale ja go nie chcę! Zrób coś z nim!

– Jolu, to twój braciszek…

– Jak ty nie chcesz, to ja coś z nim zrobię.

– Co zrobisz?

– Wyrzucę! A potem przywieziecie mi drugiego, ładniejszego!

Przerażenie moich rodziców sięgnęło zenitu, ojciec sprawdzał wszystkie miejsca, jakie według niego mogły być potencjalnie niebezpieczne, starał się nie spuszczać Joli z oczu i wzmocnił moją ochronę. Moja siostra miała nietuzinkowe pomysły.

Kiedyś postanowiła, że nauczy kury pływać. Razem ze swoją najlepszą koleżanką, Renią, nałapały ptaków, wsadziły je do worka i zaciągnęły nad staw sąsiada. A potem te wystraszone, ledwie żywe zwierzęta wrzucały na środek stawu. I czekały, kiedy przypłyną. A one, jak na złość, nie przypływały. Rosół za to mieliśmy. Przez tydzień.

Albo konstruowała statki. Tak mówiła. Aby skonstruować taki statek, potrzebowała: kadłuba, czyli blachy od ciasta, keksówki najlepiej, żagla, czyli kawałków ojcowych koszul, i masztu – tutaj była pełna dowolność, byle to było proste. A potem zanosiła te statki nad wspomniany wcześniej staw i organizowała regaty. Pech chciał, że nie wiedzieć czemu statki tonęły, nie osiągnąwszy linii mety. Pal licho metę. Mama straciła wszystkie blachy, ojciec kilka wyjściowych koszul, zginęło też parę noży. Jola jak zwykle miała minę niewiniątka i nie rozumiała, czego od niej chcą.

Na szczęście, ku zadowoleniu mojej siostry, rosłem, a wraz ze mną moje włosy. I byłem coraz ładniejszy. A skoro tak, nadawałem się na pokazanie koleżankom Joli. Odwlekała ten moment dość długo, dlatego kiedy wreszcie stwierdziła, że już bez obciachu może pokazać swojego brata, przyprowadziła do domu chyba pół szkoły. Stanęło to towarzystwo nade mną, powietrze mi zabrało i dalej mnie ściskać, szczypać, głaskać. Znosiłem to cierpliwie. Do czasu. Kiedy ta banda postanowiła, że będę ich córeczką, wydarłem się na cały głos. Mama musiała mnie ratować, dobrze, że przybyła z odsieczą na czas.

Ponieważ Jola miała od zawsze zdolności manualne, w pewnym momencie, gdy podrosłem, stałem się jej modelem. Moja siostra wykorzystała kiedyś nieobecność rodziców i stwierdziła, że obetnie moje przydługie już włosy. A ja się zgodziłem! Posadziła mnie na taborecie, okręciła mi ręcznik wokół szyi, omal mnie nie dusząc, przyniosła wszystkie nożyczki, jakie znalazła w domu, kazała mi zamknąć oczy i wzięła się do pracy. Po godzinie powiedziała, że mogę oczy otworzyć, dała lusterko w rękę i… Wrzeszczałem jak opętany. Moje blond włosy wyglądały… Wcale nie wyglądały! Na głowie miałem całe place wyciętych loków, spod których świeciła skóra głowy, a te nędzne resztki, jakie pozostały, były poskręcane, jakby Jola koniecznie chciała mi zrobić dredy. Wyglądałem koszmarnie. Moja siostra była z efektu zadowolona, choć do dzisiaj nie wiem, co wtedy chciała osiągnąć. Kiedy rodzice wrócili i zobaczyli mnie, najpierw się przeżegnali, a potem zawieźli do prawdziwego fryzjera, który obciął mnie na zero. Dosłownie.

Mimo tych wszystkich wyskoków i niekonwencjonalnych pomysłów moja siostra zawsze mnie wspierała. Zawsze. Jakikolwiek pomysł zakwitłby w mojej głowie, zyskiwał jej pełną akceptację. Zanim założyłem wydawnictwo, namawiany przez Anetę, nie omieszkałem poradzić się Joli. A ona powiedziała krótko: „Zrób to”. Zrobiłem. Ona jako pierwsza wiedziała o problemach w moim małżeństwie, przegadaliśmy niejedną godzinę. Potrzebowałem rady kobiety, aby lepiej zrozumieć żonę. Małżeństwa nie dało się uratować, ale wskazówki siostry zapamiętałem.

Jola nawet męża nie szukała. Sam się znalazł. Po prostu w zerówce Grzegorz stwierdził, że ona „taka niedobra jest i taka brzydka, że na pewno nikt jej nie zechce, to żeby nie było jej smutno, on się z nią ożeni”. Zlitował się facet. Słowa dotrzymał i koniec końców się z nią ożenił. Szwagier jest w porządku, w stosunku do mnie, do moich rodziców i do Joli, którą uwielbia i nie wstydzi się tego okazywać. No i świata poza swoimi urwisami nie widzi. Jest dla mojej siostry wsparciem, o czym po raz kolejny mogłem się przekonać, przyjeżdżając po jej nocnym telefonie. Jest ósma rano. Przywitała mnie zapłakana matka, jej łzy podziałały na mnie dwojako. Po pierwsze, wpędziły mnie w poczucie winy, po drugie, odezwały się we mnie jakieś nieznane mi uczucia. Dowiedziałem się, jak przebiegał poprzedni dzień. Ojciec wieczorem poczuł się źle, bardzo wzrosło mu ciśnienie, zaczęły go męczyć wymioty i ból głowy. W końcu stracił przytomność. Wezwana karetka przybyła na miejsce po dwudziestu minutach – trochę późno – i od razu zabrali ojca do szpitala. Po wykonaniu niezbędnych badań okazało się, że to bardzo rozległy udar, ojciec pozostawał nieprzytomny, a lekarze walczyli o jego życie. Tylko o jakie życie?

Bez chwili zwłoki jadę z matką i siostrą do szpitala, muszę zobaczyć ojca. Nie wyobrażam go sobie jako chorego człowieka. Przez całe życie był okazem zdrowia, nawet bardzo rzadko się przeziębiał. Nie rozumiem więc, skąd nagle udar. To tak do niego niepodobne! Jest przecież ledwie sześćdziesięcioletnim człowiekiem. Zawsze miał w sobie tyle energii. A teraz leży na OIOM-ie podłączony do milionów rurek, nieprzytomny. Lekarz nie pozostawia złudzeń.

– Stan jest bardzo ciężki – powiedział nam niemal na wstępie. – Mózg został w znacznym stopniu uszkodzony. Jeśli pacjent z tego wyjdzie, nie wróci do pełnej sprawności. Będzie potrzebował opieki.

Patrzę na swojego ojca z niedowierzaniem. Czy jeszcze kiedyś z nim porozmawiam? Wprawdzie od czasu rozwodu nie dogadywaliśmy się najlepiej, ale jest w końcu moim ojcem, zawsze mogę do niego przyjść i z nim porozmawiać. Nie akceptuje mojego stylu życia. Boczy się, że zamiast znaleźć sobie dobrze płatną pracę po zarządzaniu, postanowiłem pójść swoją drogą, założyć wydawnictwo, skończyć polonistykę i… pisać. Nie rozumie, dlaczego chłopak ze wsi chce zajmować się czymś takim. „Skąd u niego taka potrzeba? Po co mu to?” Nie dyskutuję z nim na ten temat, dość że nie żałuję raz obranej drogi, zarabiam na tym jakieś pieniądze, wystarcza na podstawowe potrzeby.

O moim ojcu nie mógłbym powiedzieć, że jest wylewny. Nigdy nie był. Większości rzeczy mogliśmy się domyślać, bo rzadko mówił wprost o uczuciach. Ale nas kochał. Nikomu nie pozwolił mówić o nas źle, ale w zaciszu domowym dostawaliśmy burę, jak tylko coś zbroiliśmy. A o to nie było trudno.

Nigdy nie rozmawiałem z ojcem na temat swojej przyszłości. Podążając za modą, złożyłem podanie na zarządzanie. Wszyscy wtedy studiowali na tym kierunku. Rodzice nie wnikali, dlaczego tak ani co zamierzam robić później. Kiedy jednak założyłem wydawnictwo i postanowiłem studiować drugi kierunek, ojciec powiedział, że to zły pomysł. I tyle.

Patrząc teraz na nieprzytomnego rodzica, wiele bym dał, żeby było jak dawniej. To, jak się cieszył, gdy przywoziłem Paulę, jak z nią rozmawiał, jak się wtedy śmiał, i to, jak lubił Anetę… Zadziwiające, jest niezbyt wylewnym ojcem, ale dziadkiem najlepszym na świecie, co potwierdza zarówno moja córka, jak i synowie Joli.

Patrząc na niego, leżącego w szpitalnym łóżku, przypominam sobie różne sytuacje z nim związane. Nie byłem grzecznym dzieckiem, początkowo całkowicie zdominowany przez Jolkę, w końcu pokazałem rogi. Wymyślałem różne niestworzone historie, znikałem na całe dni, w zagajnikach budowałem szałasy, na nieco większych drzewach spędzałem długie godziny, ukryty wśród liści, żeby czytać kolejną książkę.

Latem biegałem nad staw sąsiada i wyłapywałem mu ryby, po czym ojciec te ryby z powrotem do stawu zanosił. Wpuszczał do wody te, które przeżyły, za resztę płacił, a ja musiałem je jeść. Zimą, mimo zakazów, ślizgałem się po stawie skutym lodem.

Totalna głupota z mojej strony. I kiedyś lodowa pokrywa pękła, na szczęście przy brzegu. Wpadłem do wody, zmoczyłem się po pas i wystraszony wracałem do domu, krzycząc głośno: „Nie chcę umierać!”. Nie umarłem, ale dostałem wtedy od ojca lanie, pierwsze i ostatnie, które pamiętam do dziś. Na tyle skuteczne, że wybiło mi z głowy głupie pomysły.

Wziąłem dłoń taty. Jest niemal biała. Spracowana, szorstka. Spędziłem przy jego łóżku kilka godzin. Odszedł wieczorem, nie odzyskawszy przytomności. Poczułem w sercu pustkę, żałuję, że nie zdążyłem po raz ostatni z nim porozmawiać.

Po pogrzebie wróciłem do mieszkania. Wszystko stało się tak szybko. Paweł próbował mnie namówić na dokończenie naszego rajdu po kraju, ale nie mam ochoty.

– Dzwoniłem do Harszu – powiedział w końcu. Nie myślałem, że będzie chciał się skontaktować z dziewczynami. Mam nadzieję, że usłyszę jakąś dobrą wiadomość, żałuję, że w ten sposób rozstaliśmy się z Mają i Moniką. – Dziewczyny wyjechały dwa dni temu, a właścicielka nie podała mi numeru kontaktowego do nich.

„Jaka szkoda” – pomyślałem. Polubiłem Majkę…

PAWEŁ

– Kurwa mać! – wrzasnąłem, odkładając telefon.

Przed chwilą dzwoniłem do pensjonatu w Harszu, żeby porozmawiać z Moniką, wytłumaczyć jej, czemu tak nagle wyjechaliśmy i dlaczego nie odzywałem się przez dwa dni, a tu właścicielka, pani Irenka, mówi mi, że dziewczyny rano wyjechały. Rano! Czyli jeszcze dzisiaj tam były! W odpowiedzi na moje usilne prośby o podanie numeru telefonu Moni pani Irena najpierw oświadczyła, że go nie zna, następnie, że zna, ale nie jest upoważniona do podawania go komukolwiek, a w końcu, gdy trochę ją przycisnąłem do muru, wykorzystując swój niewątpliwy urok, zaproponowała, że zadzwoni do Moniki i przekaże jej mój numer wraz z prośbą o jak najszybszy kontakt.

Nie mogę sobie darować, że zwlekałem z wykonaniem telefonu do Harszu. Muszę zaufać obcej kobiecie! Dlaczego nie zadzwoniłem wcześniej, jak planowałem? Gdybym to zrobił, porozmawiałbym z Moniką. Jezu, ta dziewczyna gotowa pomyśleć, że ze mnie jakiś nawiedzony casanova, a przecież naprawdę mi się spodobała. Nawet poczułem do niej coś, czego nie czułem nigdy wcześniej…

Monika ma w sobie to, co zawsze lubiłem w innych: szczerość, luz i brak oporów. Nie gra świętej i kiedy zaiskrzyło, oboje wiedzieliśmy, co z tym fantem zrobić. Ale ma też w sobie coś, co sprawia, że chcę się nią opiekować. Bo niby taka pewna siebie, a gdzieś w środku potrzebuje kogoś, kto ją obejmie, przytuli, pocałuje.

Jeszcze mi się ciepło robi na wspomnienie tego, co wspólnie wyprawialiśmy. Najpierw w Mikołajkach… Jezu, kochałem się z różnymi dziewczynami, w różnych miejscach, ale nigdy nie robiłem tego w miejscu publicznym, w jakiejś bramie, w której mógł nas zobaczyć dosłownie każdy. Czy widział, nie wiem… Nie interesowało mnie to wtedy, a teraz tym bardziej nie. A potem nad jeziorem? Słyszałem, jak kilka kroków od nas przechodzili jacyś ludzie, a my nie byliśmy cicho…

A teraz… Muszę to przyznać: tęsknię za Moniką, za jej szaleństwem, spontanicznością. Myślałem, że pociągniemy tę znajomość dłużej, byłem ciekawy, dokąd nas to zaprowadzi. Niestety. Nie wiem o niej nic, nie znam żadnych szczegółów oprócz imienia. Ani adresu, ani nazwiska, ani numeru telefonu. O socialach nie wspominając. Monika stanie się wspomnieniem… Nie chcę tak!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki