Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Epilog

Rozdział 1

Było wiosenne południe. Na dworze było dość ciepło, mimo lekkiego wiaterku, który unosił płatki kwiatów z drzew. Seo Hyun siedziała w swojej ławce na końcu klasy i wpatrywała się w wirujące płatki, gdy wszyscy jej koledzy rozmawiali i jedli razem obiad w stołówce. Po chwili drzwi do sali otworzyły się i wbiegła do niej dziewczyna o krótkich brązowych włosach.

– Seo Hyun, chodź coś zjeść, wszyscy czekają na ciebie! – powiedziała Yeon Hee.

Dziewczyna siedząca w ławce obróciła się ku koleżance. Seo Hyun była osobą o białej karnacji i długich czarnych włosach. Obydwie dziewczyny były ubrane w niebiesko-czarny szkolny mundurek z białą kokardą przy szyi.

Yeon Hee podbiegła do dziewczyny i chwyciła ją za rękę, pociągając ku drzwiom. Obydwie zeszły do stołówki znajdującej się na pierwszym piętrze. Usiadły przy stole, gdzie było pełno osób z ich klasy. Kiedy zauważyli Seo Hyun, ucieszyli się, że do nich dołączyła, gdyż była naprawdę bardzo popularną osobą w szkole.

– Seo Hyun, chcesz iść po szkole ze mną i z Sun Mi do centrum handlowego? – zapytała jedna z dziewczyn siedzących przy stole.

– Bardzo chętnie, ale może innym razem, dzisiaj już obiecałam, że pójdę z Kang Woo, Hyunem i Yeon Hee na karaoke – odpowiedziała dziewczyna.

– Byłem pierwszy! – przerwał uradowany Kang Woo.

Wszyscy bardzo dobrze się bawili, rozmawiając ze sobą. Seo Hyun była osobą, która w każde towarzystwo wnosiła radość i zabawę, więc wszyscy lubili z nią przebywać. Skończyła się przerwa obiadowa i została tylko ostatnia lekcja przed końcem zajęć. Seo Hyun siedziała w swojej ławce i pisała w zeszycie „Powiedzieć” lub „Nie powiedzieć”. Pisząc to, dość dużo myślała, ponieważ dzisiaj miała zamiar wyznać swoje uczucia osobie, którą lubi. Przestała pisać i co kilka minut zerkała na Kang Woo, który siedział w ławce koło niej. Miał krótkie brązowe włosy z grzywką zaczesaną do tyłu. Kiedy na niego patrzyła, nie mogła powstrzymać uśmiechu, gdyż lubiła go już od pierwszej klasy liceum. Teraz już prawie kończyli drugą klasę, więc pomyślała, że to czas, by mu powiedzieć, co czuje do niego.

Minęła ostatnia lekcja. Dziewczyna poszła do szatni się przebrać. Czekała na przyjaciół koło bramy do szkoły, ponieważ zaraz mieli przyjść. Pierwszym, którego zauważyła, był Hyun. Był on wysokim chłopakiem o białej cerze i czarnych włosach, lekko związanymi w kucyk. Za nim szli Yeon Hee i Kang Woo. Seo Hyun razem z nimi stanowiła top 4 liceum Ha Neul. Każdy z nich był utalentowany w innej dziedzinie. Dla Hyuna była to koszykówka, dla Yeon Hee taniec, dla Kang Woo piłka nożna, a dla Seo Hyun śpiew. Wszyscy razem poszli na karaoke. Kiedy już tam byli, zamówili wiele rzeczy do jedzenia i picia. Śpiewali przez kilka godzin. Było już dość późno, więc Seo Hyun zdecydowała się porozmawiać z Kang Woo, jednak zauważyła, że nie było go w pomieszczeniu.

– Wiesz, gdzie jest Kang Woo? – zapytała leżącego na kanapie Hyuna.

– Jakiś czas temu wyszedł na korytarz z Yeon Hee.

Dziewczyna przekazała mikrofon Hyunowi i wyszła na zewnątrz poszukać owej dwójki. Cały lokal był dość niezwykły, bo ściany były ozdobione malowidłami smoków, więc dziewczyna w tym czasie podziwiała wnętrze. W końcu zza rogu dostrzegła głowy Yeon Hee i Kang Woo. Rozmawiali ze sobą.

– Mylisz się, Seo Hyun to lisica pod przebraniem niewinnej dziewczyny. Nawet nie wiesz, ile okrutnych rzeczy ona mi zrobiła! Naprawdę nie chcę, by zraniła i wykorzystała również ciebie… Nie chcę tego, bo naprawdę mi się podobasz i nie chcę, by ona mi ciebie ukradła w ramach jej niedorzecznego znęcania się nade mną… – powiedziała Yeon Hee.

Stojąca za ścianą Seo Hyun nie mogła uwierzyć, że Yeon Hee powiedziała coś takiego. Przecież to wszystko to była nieprawda. Dziewczyna pogubiła się już w tym. Nie sądziła, że coś takiego usłyszy od przyjaciółki, którą znała od dziesięciu lat.

– Trochę trudno mi w to uwierzyć – stwierdził Kang Woo.

– Więc ci udowodnię – odparła na to krótkowłosa i pocałowała go w usta, dostrzegając chowającą się za ścianą byłą przyjaciółkę.

Seo Hyun, widząc to, nie wytrzymała i szybko podbiegła do całującej się dwójki.

– Yeon Hee, jak możesz mnie tak obrażać?! – krzyknęła na dziewczynę Seo Hyun.

– Powiedziałam prawdę – burknęła z kpiącym uśmiechem.

Seo Hyun nie wytrzymała już tych kłamstw i obelg. Uderzyła Yeon Hee w twarz tak mocno, że ta aż upadła. Po chwili ręka Seo Hyun zaczęła drżeć. Dopiero teraz zrozumiała, co zrobiła. Szybko obróciła głowę w stronę przyjaciółki.

– Przepr…

– Dość tego! Seo Hyun, co ty sobie myślisz, że bijesz Yeon Hee? Czyżby to, co powiedziała, było prawdą?! – zapytał Kang Woo, spoglądając z wściekłością.

Chłopak podszedł do poszkodowanej dziewczyny i pomógł jej wstać.

Seo Hyun, widząc to, zaczęła płakać. Przypominając sobie wcześniejsze słowa chłopaka, wybiegła czym prędzej z lokalu. Kang Woo nic nie poczuł, widząc jej łzy.

Seo Hyun biegła cała zapłakana przez wiele minut. Mijała alejki pełne ludzi, jezdnię i uśmiechniętych rówieśników. Wyglądała naprawdę żałośnie. Nawet kiedy była już daleko, nie mogła powstrzymać łez. Wbiegła w ciemną ulicę i nie zauważyła, że coś jechało prosto na nią. Był to ktoś na motorze. Ledwo skręcił, widząc ją na swojej drodze. Seo Hyun przez łzy zobaczyła światła i również próbowała jakoś uciec. Niestety, drastyczne skręcenie sprawiło, że motor razem z kierowcą uderzył w ziemię. Zapadła cisza, nie było już słychać silnika. Seo Hyun, widząc, co się stało, szybko otarła łzy i zaniepokojona podbiegła do leżącego motocyklisty.

– Wszystko w porządku? – zapytała przejęta dziewczyna. – Bardzo przepraszam…

– Rany… nie powinnaś tak wbiegać na jezdnię – odparł lekko poturbowany chłopak. – Nic ci się nie stało? – zapytał czule nieznajomy, zdejmując kask.

– Wszystko w porządku – odparła, nie widząc dokładnie jego twarzy, bo w tamtej uliczce nie było świateł.

Chłopak przyglądał się jej przez dłuższą chwilę, patrząc, czy aby na pewno wszystko w porządku. Postanowił jednak, że mimo wszystko powinni pojechać do szpitala, by to sprawdzili profesjonaliści. Postawił motor i powiedział Seo Hyun, by wsiadła, jednak spotkał się z odmową. Podszedł do niej i spojrzał jej w oczy.

– Nie chcę, by potem coś się komuś stało przeze mnie… więc… wybacz… – odparł zakłopotany.

Po tych słowach motocyklista schylił się, wziął ją na ręce i posadził na motorze, zakładając biały kask. Seo Hyun była zbyt zdziwiona i oczarowana sytuacją, by cokolwiek powiedzieć. Chłopak usiadł przed nią i kazał jej się mocno trzymać. Jechali do szpitala, mieli przed sobą dość duży odcinek drogi. Różnokolorowe światła telebimów i orzeźwiający wiaterek od razu pocieszył zasmuconą wciąż dziewczynę. Po kilkunastu minutach dojechali w końcu na miejsce.

Skierowali się na SOR, gdzie chłopak zgłosił brunetkę.

– Jak masz na imię? – zapytał, wypełniając papiery.

– Lee Seo Hyun.

Dziewczyna podeszła do niego, by wypełnić resztę papierów, podczas gdy on spoglądał na nią przez okulary przeciwsłoneczne. Dziewczyna nie wiedziała, dlaczego je założył, skoro była noc. Chłopak spojrzał na formularz dziewczyny i jedna rubryka go dość zdziwiła.

„Opiekunowie: brak”.

Nieznajomy oddał papiery pielęgniarce, usiadł i czekał, aż Seo Hyun wyjdzie z gabinetu. Lekarka zbadała ją i nic nie wskazywało na to, by ten mały wypadek wpłynął na jej zdrowie, jednak była zaniepokojona jedną rzeczą, więc zleciła jej badania. Dziewczyna zrobiła je od razu, ale wyniki miały być dopiero jutro, więc wyszła z gabinetu i podeszła do nieznajomego.

– Dziękuję za troskę. Nic mi nie jest – podziękowała.

Kiedy spojrzała na chłopaka, zrozumiała, że coś jest nie tak. Seo Hyun szybko chwyciła go za ramię, co zdziwiło motocyklistę ubranego w skórzaną kurtkę. Rozglądnęła się wokół i zawołała przechodząca pielęgniarkę.

– Czy może pani opatrzyć jego rękę? – poprosiła dziewczyna.

Po kilku minutach nieznajomy wyszedł z gabinetu zabiegowego z owiniętą ręką. Seo Hyun wpatrzyła się w niego i zauważyła, że jest naprawdę wysoki i nieźle zbudowany. Można powiedzieć, że jest niczym ideał. Chłopak zdziwiony, że jeszcze widzi dziewczynę czekającą przy gabinecie, wziął swoją kurtkę i poczuł lekki ból przy jej zakładaniu.

– Przepraszam, to moja wina, że się zraniłeś…

Nieznajomy jedynie uśmiechnął się i stwierdził, że nic się nie stało. Zaproponował Seo Hyun, że ją odwiezie, skoro ją ciągnął taki kawał drogi do szpitala. Dziewczyna, mimo że nie chciała się na początku zgodzić, przystała na propozycję motocyklisty, czuła, że jest godny zaufania. Wyszli przed szpital i podeszli do motoru.

– Hyun Min – powiedział, podając kask dziewczynie.

Seo Hyun nie wiedziała, co to miało znaczyć, lecz zrozumiała po drugim zdaniu chłopaka.

– To moje imię – dodał, zdejmując okulary.

Przed oczami dziewczyny ukazał się chłopak o brązowych oczach i kasztanowych włosach z grzywką do oczu.

– Ty jesteś… Song Hyun Min… z zespołu Alfa? – wydukała zszokowana dziewczyna.

Hyun Min tylko się uśmiechnął i wskoczył na motor.

– Nie wsiadasz? – zaśmiał się gwiazdor.

Seo Hyun szybko się opamiętała i wsiadła na motor. Kierowała Hyun Mina do miejsca, gdzie mieszkała. Z każdą minutą chłopak był coraz bardziej zdziwiony. Kiedy w końcu dojechali, Hyun Min nie mógł uwierzyć. Byli w Gangnam, jednej z bogatszych dzielnic Seulu, stolicy Korei Południowej.

– Mieszkasz w tym domu? – dopytywał z niedowierzaniem chłopak.

– Tak. Czemu jesteś taki zdziwiony?

– Bo właściwie, ja mieszkam tutaj… – odparł Hyun Min, pokazując dom obok domu licealistki.

Zapadła cisza. Obydwoje nie mogli zrozumieć, czy to się dzieje naprawdę…

Rozdział 2

Dziewczyna postanowiła przerwać tę ciszę i jako pierwsza zadała pytanie.

– Od kiedy tu mieszkasz?

– Wczoraj w nocy się wprowadziłem – odpowiedział chłopak, zdejmując kask.

Seo Hyun po usłyszeniu odpowiedzi życzyła Hyun Minowi miłej nocy i weszła do środka, gdyż spostrzegła, że chłopak czuł się niezręcznie.

Dom dziewczyny był dość duży. Wyglądem przypominał posiadłość bogaczy. Był jednopiętrowy, a na środku znajdował się salon w kolorach biało-czarnych, a za nim wielka sypialnia, do której wchodziło się szklanymi drzwiami. Seo Hyun za każdym razem, kiedy włączała światło, dziwiła się, że to jej dom, mimo iż mieszkała tu już od trzech lat. Od razu poszła do swojej sypialni, rzuciła się na łóżko i przytuliła poduszkę. W jej głowie cały czas wracały słowa Kang Woo i Yeon Hee. Lecz z drugiej strony przypomniało jej się dzisiejsze spotkanie z Hyun Minem. Kiedy o tym myślała, na jej twarzy pojawiał się uśmiech. Z lekkim uśmiechem i łzami w oczach usnęła.

Następnego dnia obudziła się wcześnie rano i poszła pobiegać po sąsiednim parku w jej dzielnicy. Bardzo lubiła tam biegać, ponieważ koło parku znajdowała się rzeka Han, którą wprost uwielbiała, a już szczególnie nocą. Seo Hyun martwiła się, jak powinna się zachować w szkole ze względu na wczorajszy wyczyn Yeon Hee. Wiedziała, że ich przyjaźń jest skończona.

Biegała jeszcze przez chwilę w cieniu drzew, po czym wróciła do domu. Koło swojej bramy spotkała Hyun Mina, który w pośpiechu wsiadał do czyjegoś czarnego samochodu. Była trochę rozczarowana tym, że nawet nie zdążyła się przywitać.

Po kilku godzinach była już w szkole, jak zawsze siedziała na tyłach klasy. Zdziwiła się, ale i zarazem poczuła się trochę szczęśliwa, ponieważ cała szkoła podzieliła się na dwie grupy, jedna była za Yeon Hee, a druga za nią.

Po chwili jakieś dwie dziewczyny podeszły do Seo Hyun z transparentami i ulotkami.

– Nie martw się, jesteśmy po twojej stronie! Yeon Hee rozprzestrzeniła od wczoraj wiele plotek na twój temat, ale my wiemy, że nigdy taka nie byłaś! – stwierdziły dziewczyny.

Seo Hyun poczuła się wzruszona ich słowami. Nadeszła kolejna przerwa, a w klasie walki pomiędzy dwiema grupami ustały, gdyż jedna z dziewczyn przeczytała coś niesamowitego na stronie wytwórni zespołu Alfa.

– Hyun Min i jego niespełniona miłość?! Co to ma być?! – burknęła jedna z koleżanek.

Seo Hyun, kiedy to usłyszała, nie mogła uwierzyć. Przecież Hyun Min był ideałem wszystkich dziewczyn w Korei Południowej. Ona jednak widziała w nim normalną osobę. Spekulacje na ten temat wciąż trwały, lecz Seo Hyun postanowiła pójść do biblioteki, by dokończyć swój esej na jutro. Teraz zbytnio nie lubiła przebywać tam, gdzie było dużo osób z jej klasy, bo prawdopodobnie trafiłaby w końcu na Yeon Hee, a nie wiedziała, co miałaby jej powiedzieć. Wzięła swój plecak i poszła korytarzem ku bibliotece. To pomieszczenie w szkole było naprawdę duże i składało się z dwóch poziomów, ponieważ biblioteka szkolna zawierała wielki zbiór książek dostępnych dla wszystkich uczniów. Seo Hyun podeszła do regału z astronomią i zaczęła szukać czegoś na temat komet i meteorytów. Kiedy w końcu znalazła książkę, rozglądnęła się, czy gdzieś jest miejsce, by mogła napisać zadanie. Jednak jej wzrok natknął się na Kang Woo, który siedział na ziemi przy oknie i sam również pisał esej. Seo Hyun chciała już pójść gdzieś indziej, gdy usłyszała cichy głos chłopaka wołający ją ku sobie.

Licealistka nie wiedziała, co ma zrobić, lecz ostatecznie usiadła koło Kang Woo. Nastała cisza. Obydwoje czuli, że muszą ze sobą porozmawiać, lecz nie wiedzieli, od czego zacząć. W końcu jednak dziewczyna się przełamała.

– Jeśli chodzi o wczoraj… – zaczęła Seo Hyun.

– Przepraszam… – odpowiedział szybko chłopak o brązowych włosach.

Dziewczyna była zdziwiona tym, co usłyszała, więc kontynuowała rozmowę. Wytłumaczyła mu, że uderzyła Yeon Hee, ponieważ nie mogła znieść tego, że tak źle o niej mówiła.

– To tylko przez to? – dopytał dociekliwie chłopak.

– Tak…

Kang Woo, słysząc to przytaknięcie, trochę posmutniał. Miał nadzieję, że za tym kryło się coś innego, o czym dziewczyna nie chce mu powiedzieć. Chłopak wstał i już miał odejść, kiedy licealistka nabrała odwagi i wyjawiła całą prawdę, skoro i tak planowała to powiedzieć tamtego dnia.

– Byłam też zła… że ona cię… pocałowała… – wydukała cicho Seo Hyun cała zaczerwieniona.

Chłopak ucieszony tymi słowami zaniemówił, lecz szybko usiadł z powrotem koło niej i mocno ją przytulił.

– Przepraszam! Wczoraj zachowałem się naprawdę niedorzecznie, a poza tym, wiem, że nie jesteś taka, jak opisywała cię wtedy Yeon Hee, ale chyba przez to, że trochę wypiłem, pomieszało mi się w głowie… – stwierdził.

Seo Hyun cieszyła się, że wyjaśniła sobie wszystko z Kang Woo, jednak teraz pozostała kwestia Yeon Hee. Co z nią zrobić? Nagle z zamyślenia wyrwał ją dzwoniący telefon. Szybko pożegnała się z chłopakiem i wyszła z biblioteki. Odebrała połączenie, okazało się, że dzwonili ze szpitala, gdyż wyniki już zostały dostarczone. Seo Hyun, widząc po sobie, że nic jej nie jest, próbowała odmówić przyjścia, lecz lekarka bardzo nalegała. Po skończeniu lekcji poszła do szatni się przebrać. Kiedy wyszła ze szkoły, zobaczyła Yeon Hee przy bramie głównej piszącą coś w telefonie. Postanowiła, że ją zignoruje i pójdzie swoją drogą, lecz kiedy znalazła się koło dziewczyny, Yeon Hee zauważyła ją i podeszła do niej. Seo Hyun miała nadzieję, że ją przeprosi za wszystko, lecz jednak się myliła.

– Ty to jak zawsze masz szczęście. Nawet Kang Woo bierze teraz twoją stronę – Yeon Hee powiedziała dziewczynie szeptem na ucho. – Teraz przegrałam, ale następnym razem, kiedy wrócę z potrójną siłą, już nigdy nie pozwolę sobie być twoim cieniem i kopią! Jeszcze o mnie usłyszysz w bliskiej przyszłości, więc bądź pewna, że to, że teraz wygrałaś, zmieni się następnym razem – dodała pełnym złości i gniewu głosem.

Mówiąc to, Yeon Hee odeszła od dziewczyny i zniknęła za zakrętem. Seo Hyun stała bez ruchu.

– Kopia, cień?! Kiedy wróci?! Co ona miała na myśli? – zapytała samą siebie.

Seo Hyun jeszcze przez chwilę trwała w bezruchu, lecz przypomniała sobie, dokąd szła i skierowała się w stronę szpitala.

Wsiadła do autobusu na przystanku koło szkoły. Podróż zajęła jej czterdzieści minut, więc naprawdę była ciekawa, czemu lekarka ciągnie ją taki kawał drogi.

W końcu autobus zatrzymał się na przystanku w pobliżu szpitala. Uczennica wysiadła i skierowała się ku gabinetowi lekarki.

– Cieszę się, że przyszłaś – powiedziała smutno pani doktor, każąc jej usiąść. – Czy masz może jakichś opiekunów? – zapytała, patrząc za nią.

– Moi rodzice nie żyją, a krewnych nie mam – odparła dziewczyna, przyzwyczajona już do tego, że jest sama.

Te słowa wywołały smutek na twarzy pani doktor. Licealistka nie chciała mówić, że po śmierci rodziców miał się nią zająć wujek, który pewnego dnia uciekł ze swoją rodziną, zostawiając ją na pastwę losu. Lekarka zaparzyła jej herbatę na uspokojenie, bo po tym, co miała usłyszeć, na pewno jej się przyda.

– Więc…? O co chodzi z moimi wynikami? – zapytała dziewczyna z zainteresowaniem.

– Chyba wiesz, że zrobiłam ci kilka dodatkowych badań, prawda? Jednym z nich było EKG – wyjaśniła lekarka spokojnym głosem.

– Niech pani mówi prosto z mostu, co mi niby takiego dolega? – burknęła zirytowana Seo Hyun.

– Masz niewydolność serca na poziomie zaawansowanym. Jeśli nie przejdziesz transplantacji, umrzesz w ciągu roku – wytłumaczyła pani doktor o blond włosach.

Seo Hyun zaniemówiła, po chwili jednak zaczęła zadawać pytania, czy aby się nie pomylili. Przecież czuła się bardzo dobrze. Dopytywała się również, czy nie pomogą jej same lekarstwa. Lekarka zamilkła na moment, lecz po chwili Seo Hyun uzyskała negatywną odpowiedź.

Dziewczyna postanowiła wyjść z gabinetu. Nogi nie chciały jej słuchać, cała się trzęsła, a jej oczy przypominały błyszczące szkła. Stanęła jednak w drzwiach i zadała ostatnie pytanie.

– Czy jest szansa, żebym przeszła badania lekarskie, by zostać piosenkarką? To moje marzenie… – zapytała dziewczyna, lekko obracając głowę.

– To niemożliwe. Jeśli się przeciążysz, na przykład podczas tańca, to zemdlejesz, więc nie dopuszczą cię do agencji muzycznej – stwierdziła pani doktor lekko ochrypniętym głosem.

Kiedy dziewczyna to usłyszała, po jej policzkach spłynęły łzy. Wybiegła ze szpitala i ruszyła w stronę rzeki Han. Jednak po kilkunastu metrach biegu zmęczyła się i zaczęło jej się kręcić w głowie. Teraz dopiero zdała sobie sprawę, że to prawda. Nie czuła tego wcześniej, gdyż biegała bardzo wolno, a teraz w bieg włożyła wszystkie swoje siły. Dziewczyna, rozumiejąc teraz powagę sytuacji, zrezygnowała z pójścia nad rzekę Han koło szpitala. Chciała wrócić do siebie i przemyśleć wszystko. Podczas jazdy autobusem płakała przez cały czas. Kiedy w końcu znalazła się w domu, zostawiła plecak i rzuciła się na łóżko. Chciała zasnąć i sprawić, by to wszystko, co się dzisiaj stało, zmieniło się w sen. Jednak z tych wszystkich nerwów nie mogła zasnąć. Był już wieczór, więc pomyślała, że może powinna się trochę przejść.

– Może świeże powietrze sprawi, że zapomnę o tym, co usłyszałam od lekarki lub po prostu przemyślę sobie wszystko. No bo co dalej mam zrobić? – pomyślała dziewczyna, wychodząc z domu.

Po kilkunastu minutach spaceru znalazła się nad rzeką Han. Stała na krawędzi chodnika, za którym była woda. Wiatr rozwiewał jej włosy we wszystkie strony. Miała ręce w kieszeniach, a z jej oczu lały się łzy.

– Co powinnam zrobić, mamo, tato? Umrę za jakiś rok, bo przecież znaleźć odpowiedniego dawcę jest trudno, a już szczególnie dawcę serca… – pomyślała dziewczyna, patrząc w przestrzeń.

– Nawet nie spełnię swojego marzenia… Może powinnam po prostu sama umrzeć i dołączyć do was, gdzie będę szczęśliwa? – Rozważała i takie wyjście.

Dziewczyna po tej myśli powoli przesuwała swoją jedną nogę na skraj chodnika, zamknęła oczy i pozwoliła, by ją poniósł wiatr. Lekko jak piórko przechyliła się w stronę krawędzi, gdzie było bardzo głęboko. Zamknęła oczy i wpadła do zimnej wody z pluskiem, myśląc: „Mamo, tato, idę do was!”. Kiedy zanurzała się z każdą chwilą coraz głębiej, nagle dostrzegła, że ktoś wskoczył za nią do wody…

Rozdział 3

Seo Hyun uchyliła na chwilę oczy i zobaczyła przed sobą chłopaka, który płynął w jej stronę. Nagle jednak dziewczyna straciła przytomność, więc nie zobaczyła nic więcej. Tajemnicza osoba podpłynęła do niej i wyłowiła ją z wody. Chłopak położył ją na chodniku, by sprawdzić, czy oddycha. Nieznajomy ucieszył się, słysząc jej delikatny oddech. Po chwili otworzyła oczy, a przed nimi ukazał się wysoki chłopak o ciemnobrązowych włosach i oczach. Był bardzo dobrze zbudowany i ubierał się bardzo modnie. Teraz akurat miał na sobie czarne rurki i białą koszulkę z ćwiekami przy szyi.

– Wszystko w porządku? – zapytał nieznajomy, uśmiechając się.

Do dziewczyny dopiero po chwili dotarło, że próbowała się zabić. Chłopak pomógł jej wstać, domyślał się, że musi być w szoku, więc zaproponował, że ją odprowadzi do domu. Cali mokrzy szli przez park nocą. Powietrze było dość chłodne, więc obydwojgu było bardzo zimno. Nieznajomy przyglądał się dziewczynie. Był bardzo ciekawy, czemu wskoczyła do wody, jednak nie zadawał żadnych pytań. Kiedy wyszli już z parku, Seo Hyun podziękowała za odprowadzenie i przeprosiła za kłopot. Chłopak jedynie w odpowiedzi podszedł do niej bliżej. Byli od siebie o jakieś pół metra. Wyciągnął ku niej dłoń i pogłaskał ją lekko po głowie z uśmiechem na twarzy.

– Dbaj o siebie – odparł czule chłopak.

Pomachał dziewczynie z daleka i zniknął w jednej z uliczek. Wyjął telefon i próbował się do kogoś dodzwonić, lecz bez skutku… Seo Hyun, zdziwiona zachowaniem chłopaka, całkiem zapomniała, dlaczego próbowała popełnić samobójstwo, lecz po chwili przypomniała sobie. Wtedy po jej policzkach spłynęły łzy. Postanowiła, że już nigdy nie spróbuje takiego rozwiązania problemu. Teraz ważne było dla niej, by przeżyć resztę życia tak, jak chce. Ruszyła w stronę domu. Przetarła ręką oczy, by pozbyć się łez. Nagle koło placu zabaw niedaleko domu usłyszała jakieś krzyki. Nie wiedzieć czemu, wydały jej się znajome. Rozglądnęła się i podążyła za dźwiękiem. Kiedy doszła do placu zabaw, zobaczyła, że jest on całkowicie opuszczony i to nie tylko ze względu na to, że była noc. Na jej osiedlu mieszkali tylko starsi ludzie bez dzieci, więc nikt od dawna nie używał tego miejsca. W takim razie skąd te krzyki? – pomyślała zaskoczona.

Seo Hyun cicho obeszła plac, lecz nikogo nie widziała, co wydawało jej się coraz dziwniejsze, bo nadal słyszała wrzaski. W końcu postanowiła kierować się dźwiękiem. Głosy doprowadziły ją do ogrodzenia zarośniętego gąszczem krzaków wysokich na około dwa metry. Wtedy zrozumiała, że głosy dochodzą z wnętrza. Zaczęła szukać jakiejś furtki, lecz nic takiego nie znalazła. Dopiero po chwili zauważyła, że z jednej strony jest dziura. Schyliła się i przeszła przez nią. Kiedy popatrzyła na wnętrze ogrodzonej części, nie mogła uwierzyć, czuła się jak w jakimś magicznym ogrodzie. Wszędzie było mnóstwo kwiatów, na tyłach dwa wysokie drzewa, a między nimi dwie huśtawki. Na jednej z nich siedział pijany chłopak. Na oko można powiedzieć, że miał około dwudziestki. Seo Hyun podeszła bliżej, gdyż ta osoba kogoś jej przypominała. Nagle uświadomiła sobie, że jest to Hyun Min. Był całkowicie pijany. Dziewczyna podbiegła do niego.

– O! Kto tu przyszedł? Seo Hyun! Sąsiadko moja! – powiedział pijany chłopak, rozkładając ręce do uścisku.

Seo Hyun widziała, że Hyun Min sam raczej nie wyjdzie z tego ogrodu, nawet sama nie dałaby rady go wyciągnąć. Po kilku próbach czuła się przegrana. Rozmyślania dziewczyny, jak by go przenieść, przerwał dzwoniący telefon Hyun Mina. Seo Hyun szybko wyrwała go chłopakowi i zobaczyła, kto dzwoni. Wpadła na pomysł, że może poprosi kogoś z rodziny lub jakiegoś przyjaciela chłopaka o pomoc. Na wyświetlaczu pojawiło się słowo brat, więc Seo Hyun bardzo się ucieszyła i odebrała.

– Hyun Min, ile można do ciebie dzwonić! – krzyknął ktoś przez telefon.

– Umm… Mówi Lee Seo Hyun, Hyun Min jest bardzo pijany, więc odebrałam telefon. Może mógłbyś przyjechać go zabrać do domu? – zapytała zakłopotana dziewczyna.

– Przepraszam… Oczywiście. Gdzie jesteście?

– Na osiedlu Sinan, na placu zabaw. Wyjdę tam po ciebie – wyjaśniła Seo Hyun pewnym siebie głosem.

Brat Hyun Mina, dość zdziwiony tym, że jakaś dziewczyna jest z jego bratem, ruszył w stronę placu zabaw. Seo Hyun zostawiła pijanego sąsiada na huśtawce i kazała mu się nie ruszać, a sama wyszła na początek placu zabaw, gdzie czekała na jego brata. Po kilku minutach jakiś chłopak przybiegł do furtki. Kiedy odwrócił głowę, ujrzał Seo Hyun.

– Ty dzwoniłaś? – zapytał, podchodząc bliżej dziewczyny.

– Oh, czy ty przypadkiem… – dopytała zaskoczona dziewczyna.

– Spotkaliśmy się wcześniej! – wykrzyknęli obydwoje.

Chłopak wszedł przez furtkę i kiedy był koło dziewczyny, obrócił głowę w jej stronę.

– To chyba przeznaczenie…

Po tych słowach mrugnął do niej, jednak dziewczyna udała, że tego nie widziała i zaprowadziła go do Hyun Mina. Jego brat nie mógł uwierzyć, że tyle wypił. Spytał Seo Hyun, czy wie, gdzie on mieszka. Wydawało jej się to dość dziwne. Są braćmi, a jeden nie wie, gdzie mieszka drugi. Pomyślała, że to pewnie dlatego, że dopiero dwa dni temu Hyun Min się tu przeprowadził. Razem wzięli Hyun Mina pod ramionami i pomagali mu iść.

– A właśnie… czemu obydwoje jesteście cali mokrzy? Czyżbyście wpadli razem do basenu? – Hyun Min zaśmiał się, trzymając w dłoni puszkę alkoholu.

Piosenkarz wyśmiewał brata przez większą część drogi. Ten w końcu się wkurzył i postanowił go uciszyć. Lekko uderzył go w kark, a Hyun Min stracił przytomność. Seo Hyun nie mogła uwierzyć, że chłopak zrobił coś takiego własnemu bratu, więc patrzyła na niego pogardliwym wzrokiem.

– No co? Wkurzający był, prawda? Poza tym nie martw się, obudzi się za godzinę, a co najciekawsze, nie będzie pijany i nie będzie miał kaca. To jest jak magia, no nie? – Brat chłopaka zaśmiał się.

W końcu doszli do domu Hyun Mina. Lecz teraz pojawił się jeden problem, a mianowicie, jaki kod miał piosenkarz. Brat chłopaka podszedł do urządzenia, opierając Hyun Mina o ścianę. Po kolei wpisywał jego urodziny, urodziny ich rodziców i podobne rzeczy, lecz żaden numer nie działał. W końcu wpadł na pewien pomysł. Choć czuł, że to raczej nie może być poprawny kod, postanowił spróbować. Wpisał kolejno cztery cyfry i drzwi się otworzyły. Chłopak był bardzo zdziwiony tym, ponieważ te cyfry oznaczały przeszłość piosenkarza.

Obydwoje wnieśli Hyun Mina do środka. Wnętrze było podobne do domu dziewczyny. Brat piosenkarza

położył chłopaka na kanapie w salonie. Seo Hyun już miała wychodzić, gdy brat Hyun Mina ją zatrzymał i poprosił, by przynajmniej usiadła i wypiła herbatę, by się rozgrzać. W ten sposób chłopak chciał podziękować za pomoc i zawiadomienie go przez telefon. Seo Hyun, cała mokra i zmarznięta, miała wielką ochotę na coś ciepłego, więc zgodziła się. Z drugiej strony dość niezręcznie byłoby jej odmawiać, bo chłopak poprosił ją w bardzo uprzejmy sposób. Dziewczyna usiadła na kanapie naprzeciwko leżącego Hyun Mina. Patrząc na twarz śpiącego wokalisty, wzięła do ręki koc leżący obok i nakryła go nim, by się nie przeziębił. W tym czasie z łazienki wyszedł brat chłopaka z ręcznikiem na szyi i drugim w ręce. Seo Hyun wstała, a wtedy nieznajomy nałożył jej ręcznik na włosy i potarł rękami. Poczuła się dość niezręcznie, lecz nie przeszkodziła mu. Od bardzo dawna nikt o nią nie dbał i się nią nie interesował, więc w tym momencie poczuła się wyjątkowo. Nagle biały ręcznik opadł z głowy dziewczyny na jej szyję, a za nim ręce chłopaka. Seo Hyun spojrzała na niego. On również był cały mokry. Wtedy przypomniała sobie, jak ją uratował. Była ciekawa, czemu wskoczył do tak zimnej wody dla osoby, której nie znał. Chłopak spojrzał w oczy Seo Hyun i poczuł się oczarowany jej urokiem. Powoli schylał swoją twarz w stronę ust dziewczyny, aż w końcu dzieliło ich tylko kilka centymetrów. Miał zamiar ją pocałować. Seo Hyun jednak się opamiętała i chciała uderzyć chłopaka, lecz on złapał jej rękę w trakcie zamachu i odsunął lekko swoją twarz.

– A właśnie… powiedziałaś mi swoje imię wcześniej, ale jeszcze nie znasz mojego… – odparł uwodzicielskim głosem chłopak. – Mam na imię Jun. Lepiej zapamiętaj to imię, gdyż będziesz śnić o mnie po nocach – dodał żartobliwym tonem.

Ten gest i słowa sprawiły, że dla Seo Hyun Jun okazał się zaskakująco dziwny i trochę żałosny. Niemniej jednak była ciekawa, czy to tylko jego żarty, czy jest taki z natury.

Rozdział 4

Z jednej strony Seo Hyun była zszokowana zachowaniem chłopaka. A z drugiej strony nie wierzyła, że słowa takiego playboya mogłyby poruszyć jej serce. Jun oddalił się od niej i zaparzył jej herbatę. Seo Hyun położyła swój telefon na ławie obok telefonu Hyun Mina i jeszcze raz wytarła ręcznikiem włosy. Obydwoje usiedli w kuchni przy czarnym stole. Zapach naparu o smaku owoców leśnych rozniósł się po całym domu. W ciszy pili gorącą herbatę, lecz po chwili odezwał się Jun.

– Co cię łączy z moim bratem? – zapytał pewnym głosem chłopak.

– Jesteśmy tylko sąsiadami…

Juna zdziwiła ta odpowiedź. Nie myślał, że dziewczyna mogłaby być sąsiadką Hyun Mina. Jeszcze przez chwilę rozmawiali, lecz Seo Hyun stwierdziła, że czas się zbierać do domu, więc wróciła do salonu, wzięła swój biały telefon i już miała wychodzić, gdy nagle coś pod ławą, na której leżał jej telefon, przykuło jej uwagę. Były to ulotki z jakiegoś programu rozrywkowego.

– Pretend Idol?

Kiedy zobaczyła, że jest to program dla osób, które chcą być idolami, przypomniało jej się, co dzisiaj usłyszała w szpitalu. Jej marzenia, by zostać piosenkarką, mogą być pogrzebane wraz z innymi nieosiągalnymi pragnieniami. Już miała odłożyć ulotkę, ale zobaczyła, że do tego programu idzie się jako osoba anonimowa, więc nie trzeba mieć zaświadczenia lekarskiego ani przechodzić żadnych testów. Dziewczyna po kryjomu wzięła jedną ulotkę i schowała ją do kurtki. Szybkim tempem wróciła do domu i położyła się spać. Leżąc w łóżku, przyglądała się dalej tej ulotce, aż zasnęła.

Następnego dnia Hyun Min wstał z samego rana. Pamiętał, że wczoraj dużo wypił, więc nie wiedział, dlaczego nie ma kaca. Dopiero po chwili zrozumiał, że jest w swoim salonie, lecz jednego nie mógł pojąć: kto go tutaj przyniósł. Chłopak nastawił wodę na herbatę i poszedł do swojego pokoju się przebrać. Nagle zobaczył, że ktoś leży w jego łóżku. Hyun Min w pierwszej chwili bardzo się wystraszył, lecz gdy odrzucił kołdrę, strach przemienił się w zdziwienie.

– Jun?! – krzyknął zdziwiony Hyun Min.

Słysząc głos brata, Jun otworzył lekko oczy i tuląc się do poduszki, udawał, że dalej śpi. Jednak Hyun Min nie dał się nabrać i zrzucił go z łóżka wraz z kołdrą. Gwiazdor od razu zaczął wypytywać brata, co on tutaj robi. Jun wyjaśnił mu wszystko. Hyun Min nie wiedział, czy powinien być zażenowany tym, z jakiej strony pokazał się swojej sąsiadce, czy zły na siebie, że doprowadził się do takiego stanu. Obydwaj bracia poszli do kuchni, gdzie Jun przygotował śniadanie, gdyż jego zdolności kulinarne były na bardzo wysokim poziomie. Razem usiedli przy stole.

– Powinieneś podziękować Seo Hyun, że ci pomogła, bo ja na jej miejscu zostawiłbym cię tam pijanego – Jun zaśmiał się.

Hyun Min wiedział, że powinien to zrobić, lecz jak na razie był zbyt zażenowany wczorajszą sytuacją, by ją teraz spotkać.

– A właśnie, twój kod do drzwi… jest taki sam jak w poprzednim mieszkaniu. Czemu go nie zmieniłeś? – zapytał zaciekawiony Jun, jedząc chleb. – Urodziny Se Rin, racja? – dodał.

– Se Rin to nadal jedyna kobieta, którą kochałem, więc nie wtrącaj się do tego – odparł oschłym głosem Hyun Min.

– Powinieneś w końcu o niej zapomnieć. Ona jest teraz w Los Angeles i nie wiadomo, kiedy wróci – stwierdził obiektywnie Jun.

Hyun Min przemilczał to i jadł dalej.

Seo Hyun była spóźniona, więc szybko wstała i się ubrała. Nawet nie zdążyła zjeść śniadania. Otworzyła bramkę i już miała biec, gdy na jej drodze znalazł się Hyun Min. Chłopak był ubrany w jeansy i turkusową bluzę z czarnymi napisami. Piosenkarz, widząc, że dziewczyna się śpieszy, zaproponował, że ją podwiezie do szkoły, gdyż przy okazji chciał z nią porozmawiać. Seo Hyun na początku nie wiedziała, co ma odpowiedzieć, lecz czas uciekał, a ona miała dzisiaj ważny test, więc zgodziła się na propozycję chłopaka. Obydwoje wsiedli do srebrnego auta i skierowali się w stronę szkoły dziewczyny.

– Jeśli chodzi o wczoraj to… dziękuję – powiedział zakłopotany chłopak, przypominając sobie, co się wczoraj stało.

– Nie masz za co dziękować, w końcu ostatnio to ty zadbałeś o mnie i zabrałeś mnie do szpitala – stwierdziła dziewczyna, śmiejąc się.

Te słowa sprawiły, że nawet Hyun Min się uśmiechnął. Po kilku minutach dojechali do szkoły, a Seo Hyun podziękowała chłopakowi za fatygę. Nagle zobaczyła znajomą twarz koło bramy.

– Co pani doktor tutaj robi? – zapytała zaciekawiona dziewczyna.

– Przyszłam, żeby ci coś powiedzieć. Masz może chwilę? – zapytała lekarka cichym głosem.

Niestety, dziewczyna powiedziała jej, że się śpieszy z powodu testu, jednak umówiły się na spotkanie zaraz po nim. Seo Hyun weszła do klasy. Obok swojej ławki widziała siedzącego Kang Woo, który najwyraźniej sumiennie nad czymś myślał. Seo Hyun usiadła w swojej ławce, w tym samym momencie przyszedł nauczyciel i rozdał testy z biologii. Po godzinie wszyscy już skończyli pisać i zaczęły się rozmowy na temat egzaminu semestralnego, który miał być w przyszłym miesiącu. Seo Hyun nie była zbytnio nim przejęta, obawiała się jedynie egzaminu z angielskiego.

Kang Woo obrócił się do koleżanki i chciał jej coś powiedzieć, lecz Seo Hyun przypomniała sobie, że była umówiona z lekarką, więc przeprosiła chłopaka i wyszła ze szkoły. Zgodnie z tym, jak się umówiła z panią doktor, poszła do kawiarni naprzeciwko, gdzie zastała lekarkę pijącą kawę. Kobieta pokazała gestem, by usiadła i zamówiła dla niej sok pomarańczowy.

– Zastanawiałam się nad tym, co wczoraj mi powiedziałaś o tym, że chciałabyś być idolką… – zaczęła pewnym głosem lekarka. – Myślę, że jest jeden sposób, tylko mimo wszystko jest on dość niebezpieczny. Przedstawiam ci go, ponieważ nie masz nikogo bliskiego, kto w razie komplikacji wniósłby skargę na tę firmę – dodała niepewnie.

Seo Hyun była dość zaciekawiona tym, co mówiła lekarka. Nie czuła się urażona tym, że powiedziała, że nie ma opiekuna, ponieważ teraz w jej uszach brzmiało tylko to, że jest jakiś sposób, by jej pomóc spełnić marzenia. Lekarka wyciągnęła z torebki pudełko z tabletkami i podała je dziewczynie.

– Są to tabletki, które mają pomóc wyleczyć najcięższe przypadki zagrażające życiu, ale są one na razie w trakcie analizy, więc nie wiemy, jak będą działać na ludzi. – Nie wiem do końca, czy jest to lekarstwo, czy trucizna, ale jedno jest pewne: albo cię uratuję, albo zabiję… – wyjaśniła poważnym tonem kobieta.

Dziewczyna popatrzyła na tabletki dość ostrym wzrokiem, ale po chwili spojrzenie złagodniało. Zrozumiała, że przecież nie ma nic do stracenia, skoro i tak za niecały rok umrze. A może akurat te leki pomogą jej spełnić marzenie?

Seo Hyun wyciągnęła ulotkę programu Pretend Idol i pokazała ją lekarce.

– Czy one pomogą mi, bym tam wystartowała? – zapytała niepewnie.

– Tabletki sprawiają, że twój narząd, który jest chory, będzie działał prawidłowo przez cały dzień, lecz po jakimś czasie nawet jedna tabletka może okazać się przyczyną śmierci – wytłumaczyła lekarka.

– Czyli ma pani na myśli, że jeśli będę je brać codziennie, to będę mogła brać udział w programie, ale potem może wystąpić ryzyko, że przez te tabletki moja data śmierci nadejdzie wcześniej, tak mam to rozumieć? – dopytywała niepewnie dziewczyna.

– Dokładnie tak. Tabletki teraz ci pomogą, ale potem są dwa wyjścia: albo one cię wyleczą, albo sprawią, że szybciej umrzesz… – odpowiedziała kobieta, podsuwając dziewczynie umowę.

Lekarka wytłumaczyła jej, że jest to umowa, w której jest napisane, że nikt nie będzie mógł pozwać firmy wytwarzającej te tabletki za to, że ich produkt wywołał śmierć lub inne komplikacje.

– Musisz tylko to podpisać i wziąć te tabletki. Sama zdecydujesz, czy je połkniesz i zaryzykujesz…

Seo Hyun wzięła długopis drżącą ręką i podpisała się pod kontraktem. Nie wiedziała, czy to, co robi, jest do końca słuszne, lecz wierzyła, że dzięki temu może spełnić marzenie. Dla niej ryzyko nie było ważne. Kiedy podpisała papier, lekarka powiedziała jej, by brała tabletki raz dziennie, aż do skończenia opakowania. Oprócz tego Seo Hyun miała przychodzić na wizyty kontrolne do szpitala co tydzień. Dziewczyna wzięła tabletki i wyszła z kawiarni. Skierowała się na najbliższy przystanek autobusowy. Nagle z zamyślenia wyrwał ją dzwoniący telefon. Jednak coś było nie tak…

– To nie mój dzwonek – pomyślała skołowana.

Odebrała telefon. Dzwonił Hyun Min. Kiedy usłyszał głos dziewczyny, był bardzo zdziwiony, lecz wytłumaczył jej, że w jakiś dziwny sposób zamienili się telefonami. Seo Hyun próbowała sobie przypomnieć, kiedy niby coś takiego mogło się stać i wtedy zrozumiała, że wychodząc wczoraj z domu piosenkarza, musiała wziąć zły telefon z ławy.

– Przepraszam, nie mogę teraz przyjechać po swój telefon, bo jestem w trakcie nagrywania teledysku. Czy to byłby dla ciebie problem, żeby mi go przywieźć na plan?

Seo Hyun nie miała nic przeciwko, więc wsiadła do autobusu, który zabrał ją do miejsca, gdzie był idol. Znajdował się on w jednym z portów, więc dziewczyna, zanim tam dojechała, musiała spędzić chwilę w autobusie. Kiedy dotarła na miejsce, z daleka mogła rozpoznać, gdzie są zdjęcia do teledysku. Szybko poszła w tamtą stronę, lecz ochroniarze ją zatrzymali. Na szczęście Hyun Min ją ujrzał, gdyż był kilkanaście metrów dalej. Zarządził przerwę obiadową. Całej ekipie spodobał się ten pomysł i wszyscy się udali do pobliskiego dużego magazynu, gdzie obiad już na nich czekał. Scenografia teledysku była w stylu gangsterskim, więc wszystko kręcili w jednym z magazynów. W beczkach znajdował się ogień, wszędzie była porozlewana benzyna, gdyż teraz miała być jedna ze scen, w której zostaje ona podpalona. Seo Hyun i Hyun Min zostali w magazynie, gdzie przedtem zespół Alfa robił zdjęcia.

– Proszę, twój telefon – powiedziała, podając telefon chłopakowi.

To samo zrobił piosenkarz. Bardzo podziękował dziewczynie za fatygę, wytłumaczył jej, że dzisiaj miał do niego zadzwonić bardzo ważny producent muzyczny, więc musiał mieć telefon przy sobie. Kiedy Seo Hyun odwróciła się, zahaczyła plecakiem o wystające deski, które spadły na wyjście, a za nimi spadły stojące na nich kontenery. Wejście było zablokowane. Po chwili Hyun Min dostrzegł, że jeden z kontenerów uderzył o beczkę i przewrócił ją. Benzyna zaczęła się palić. Ogień szedł po benzynie jak iskra po sznurku do dynamitu. Hyun Min i Seo Hyun byli przerażeni. Czuli, że zaraz może to wszystko wybuchnąć, a oni nie mieli nawet gdzie uciec…

Jedna na milion

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8147-575-4

© Aleksandra Bugno i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego

przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Joanna Małkowska

KOREKTA: Agnieszka Jedziniak

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.