Spis treści

1. Prolog

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

Copyright © by Gabriela Gargaś, 2023

Chociaż niektóre z opisywanych w tej książce miejsc istnieją naprawdę, wszystkie występujące w niej postaci i zdarzenia są wytworem wyobraźni autorki.

Projekt okładki: Olga Bołdok-Banasikowska, Weronika Michalczyk
Redaktor prowadząca dział fiction: Małgorzata Hlal; mhlal@grupazpr.pl
Redaktor nadzorująca: Anna Sperling
Redakcja: Anna Bimer, Katarzyna Wojtas
Korekta: Beata Wójcik
Ilustracje: Shutterstock
Zdjęcie Gabrieli Gargaś: Paulina Maciejewska – FairyLady Photography/archiwum prywatne autorki

Copyright © for the Polish edition by TIME SA, 2023

Wydawca:
TIME SA, ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa
facebook.com/lekkiewydawnictwo
instagram.com/lekkiewydawnictwo
tiktok.com/@lekkie.wydawnictwo

ISBN: 978-83-8343-147-5

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Z kobietami tak właśnie jest
– wszystko, co przeżyły, pozostaje w nich na zawsze…

Prolog

– Nie wierzę w to, co robię – powiedziała Ksenia, podając rękę Danielowi.

– Przyjęłaś zakład.

– Mam nadzieję, że mi się poszczęści – uśmiechnęła się z błyskiem w oku.

– Kochanie… A ja mam nadzieję, że to ja wygram zakład – Daniel puścił do niej oko, po czym odwrócił się i odpłynął. Szybkimi ruchami przecinał taflę wody. Jego ciało było pięknie wyrzeźbione, a ramiona muskularne.

Ksenia sączyła sok z czerwonych grejpfrutów. Miała podły nastrój. Doszła do wniosku, że przez ostatnie tygodnie w ogóle ma zły humor. Zaczęło ją to już męczyć i uwierać.

Patrzyła na przyjaciela, który wynurzył się z wody na drugim brzegu. Rękoma złapał murek, podciągnął się i sprawnym ruchem wyskoczył z basenu. Nie umiała oderwać od niego wzroku. Z wiadomych przyczyn nie mogła z nim być, ale było na czym oko zawiesić.

Mieli miesiąc, aby odnaleźć miłość. Szczerze wątpiła, że jej się uda, ale zrobiła to z przekory. Nie sądziła też, że Daniel się w kimś zakocha. Wiedziała, że pod tymi cudnie wyrzeźbionymi mięśniami kryje się wrażliwy facet, który niczego tak nie pragnie, jak kochać i być kochanym.

Ona też chciała kogoś poznać. Niekoniecznie od razu na zawsze i na wielką miłość. Ot, po prostu niech by to była przyjazna dusza, osoba, która poszłaby z nią do kina, do której mogłaby zadzwonić, pogadać o wszystkim i o niczym. Ktoś, kto by ją przytulił. A reszta wyjdzie w praniu.

Takie rzeczy zawsze wychodzą w praniu.

Wczorajszego wieczoru za dużo wypili. Od słowa do słowa i… Założyli się o to, które z nich pierwsze znajdzie swoją miłość. Mieli na to trzydzieści jeden dni. Niewiele. Ale…

Wszystkie chwyty były dozwolone. Ksenia uśmiechnęła się do siebie. Ona i te jej chwyty. Przecież nie wiedziała nawet, jak zacząć poszukiwania chłopa na randkę. Wiedziała jedno, facetów nie szuka się już na portalach internetowych, a na Tinderze. Tylko o co tam chodziło? Będzie musiała nad tym popracować i to nie sama, a zapewne z Blanką.

Rozdział 1

Wyglądała jak panda. Gdyby wiedziała, że tak potoczy się ten wieczór, postawiłaby na lepszy tusz do rzęs. A tak czarne smugi wokół jej oczu mówiły: jesteś królową dram, tylko taką w wersji budżetowej. Fakt, mascara była z przeceny, zdaje się za jakieś 7,99 złotych. Ale warta chyba jeszcze mniej. Co jej, ekspertce od makijażu, przyszło do głowy, żeby smarować się czymś tak tandetnym…?! Ksenia w tej chwili w ogóle czuła się jak bezwartościowa tandeciara. Facet, z którym chciała wyjechać w wymarzoną podróż po Peru, wybrać się na koncert Harry’ego Stylesa do Paryża i zrobić sobie córeczkę, właśnie jej powiedział, że jest jego wielką pomyłką. Zawsze czekał na inną. A teraz właśnie ją odnalazł. Ona urodziła się, żeby być z nim. Taka świeża i młoda, że nawet nie musi się malować… On przegląda się w jej oczach i widzi tylko miłość. Pewnie. On by odróżnił miłość od miłości do pozowania na ściankach, lajków na Insta i kontraktów z firmami kosmetycznymi. Akurat. Co najwyżej gówno by odróżnił od kremu nawilżającego, choć i to nie na pewno.

Kiedy poznała Matiego, wiedziała, że to ten. Nie żeby był wybitnie przystojny, raczej interesująco brzydki. Byli razem na sesji zdjęciowej, obydwoje zrobili sobie przerwę w pracy i w tym samym momencie sięgnęli po tę samą tartaletkę z kozim serem. I stało się coś, co zdarza się tylko w szmirowatych komediach romantycznych: ich palce się spotkały, a Ksenię przeszedł dreszcz. Aż pisnęła „auć!”.

– Nie no, bierz, ale są jeszcze te z serem – zaczął się tłumaczyć Mati, po czym spojrzał jej w oczy i zamilkł. On też zrozumiał, że w tym zetknięciu nie chodzi o ciastko z wytrawnym nadzieniem, tylko o kobietę, mężczyznę i ich przyszłość. Tego samego dnia wylądowali w łóżku. Nie było drugiego lunchu, trzeciej kolacji, czekania na telefon, tylko cudowny seks. A kiedy Ksenia obudziła się obok Matiego, poczuła, że nie musi się wstydzić tego, że jest rozczochrana i ma resztki rozmazanego make-upu. Ten chłopak miał w sobie coś takiego, że przy nim mogła czuć się sobą. Tylko tyle i aż tyle. Dlatego kiedy powiedział jej: „To była pomyłka”, rozbolał ją brzuch. Jakby ktoś wymierzył jej prosto w żołądek silny, celny cios, od którego ją zemdliło. Wszystkiego mogła się spodziewać, ale nie tego. Facet jej życia patrzył jej w oczy i z bezpretensjonalną szczerością pomieszaną z dumą samca, który upolował najbardziej atrakcyjną samicę w okolicy, zwierzał się z nowego, cudownego związku z dziewczyną, która szła do podstawówki, kiedy Ksenia robiła maturę. Nic dziwnego, że nie musiała się malować.

– Będziesz teraz pilnował, żeby twoja narzeczona grzecznie myła zęby przed snem? – zapytała. Chciała być złośliwa, wyszło dość żałośnie.

– Kseniu, daruj sobie uszczypliwości. Tyle cudownych wspomnień nas łączy, zostaną przecież z nami na zawsze. Ale nic nie trwa wiecznie. Jestem pewien, że polubisz Amandę. Jest słodka. A do ciebie pewnie stoi już kolejka napalonych młodzieńców z błyszczącymi od oliwki torsami. Bawmy się, póki możemy! – rzucił radośnie i chwycił torbę od Gucciego, do której wcześniej zgarnął kilka par bokserek, dwa T-shirty, ładowarkę do telefonu i ulubiony włoski ekspres do kawy, taki na jedną filiżankę espresso. Były to ostatnie dowody, że ich intymna relacja nie była wytworem wyobraźni Kseni. Potem wyfrunął z jej mieszkania tak radośnie, jakby dostał zlecenie na zdjęcia do Vogue’a od samej Anne Wintour.

Ksenia czuła pod powiekami piekące łzy, którym wreszcie mogła pozwolić płynąć. Kiedy już zalały jej twarz i zaczęły spływać po dekolcie, usłyszała, jak ktoś przekręca zamek w drzwiach.

Stanął w nich Mati, z tym swoim seksownym uśmiechem surfera.

– Malutka… – zaczął, a Ksenia pomyślała, że zaraz jej powie „To wszystko pomyłka, kocham cię, zostań moją żoną”. – …zapomniałem oddać ci klucze… Strasznie się rozmazałaś.

Kiedy zamykał za sobą drzwi, Ksenia spojrzała w lustro.

Wyglądała jak rozpacz.

Czyli adekwatnie.

***

Twisted była nie tylko miejscem, gdzie serwowano wyśmienitą kawę, ale także wspólną przestrzenią Kseni i jej przyjaciółek. Lubiły to industrialne wnętrze, miejscami surowe, ale też bardzo ciepłe. Kawiarnia mieściła się w przedwojennej kamienicy, pomieszczenie było wysokie, charakteru dodawały mu ściany z odsłoniętymi cegłami i meble z kutego metalu, a także szczotkowanego drewna. A nastrój budowały porozmieszczane sprytnie kolorowe lampki, otulające przestrzeń ciepłym światłem, poduszki w kolorach musztardy, czerwieni i turkusu oraz kilka przepaścistych foteli obitych barwnymi tkaninami w stylu lat 60. Na regałach stały książki, bo do Twisted przychodziło się z kimś, ale i samemu, a wtedy też można było zająć myśli czymś fajnym, na przykład dobrą powieścią.

Ksenia usiadła przy stoliku obok okna, w kawiarni, w której już od lat spotykała się z przyjaciółkami, i zamówiła latte z syropem karmelowym. Patrzyła w okno, przez które obserwowała przechodzących ludzi i Warszawę, żyjącą swoim tempem. Chilloutowa muzyka i stukot filiżanek tworzyły harmonijną melodię. Dookoła unosił się zapach świeżo mielonych ziaren kawy.

Ksenia przyszła piętnaście minut przed czasem. Nie lubiła się spóźniać. Blanka na pewno podjedzie pod kawiarnię swoim nowym audi TT kilka minut spóźniona, a Nati wejdzie punktualnie, roztaczając wokół siebie silną woń ciężkich perfum i przyciągając spojrzenia. Ksenia przyjechała na ścigaczu i zdążyła się już przebrać. Zdjęła w łazience kombinezon i wskoczyła w sukienkę, wkładając na nią gruby kolorowy kardigan.

Podeszła do baru. Za ladą stał jej ulubiony barista Michał. Jeśli przychodzisz gdzieś od tylu lat, poznajesz przecież nie tylko miejsce, lecz także ludzi, którzy je tworzą.

– Jak tam leci? – Michał nie odrywał wzroku od filiżanki z kawą i spienionym mlekiem, na którym malował jakiś wzorek.

– Jakoś.

– Oj, te słowa brzmią nieco złowieszczo – uśmiechnął się. – Kawa? – zaproponował i spojrzał na Ksenię. Podobała mu się od dawna, chociaż łączyły ich tylko kumpelskie stosunki. Mężczyźni zbyt często pozostają w relacjach kumplowskich z kobietami, na których im zależy. Wiedzą, że i tak z nimi im nie wyjdzie, ale nie chcą, aby te dziewczyny zniknęły z ich życia na zawsze, godzą się więc na taki pseudoprzyjacielski układ.

– Najpierw kawa z cynamonem i spienionym mlekiem.

– A potem czekolada? Dla całej waszej trójki.

– A potem czekolada. I świat stanie się piękniejszy.

– I zdecydowanie słodszy – dodał. – Na czym teraz jeździsz? – dopytał jeszcze.

– Ducati.

– Och, elegancki wybór! – Michał wzruszył ramionami, podając Kseni kawę. – Widzę, że wciąż trzymasz się motocykli. Jak tam twoje przygody na dwóch kółkach?

– Fantastycznie. To dla mnie nie tylko sposób na przemieszczanie się, lecz także na oderwanie się od rzeczywistości. Czujesz ten przysłowiowy wiatr we włosach, moc pod sobą… To jest taka chwila tylko dla mnie. Im więcej jeżdżę, tym bardziej się w to wciągam.

– A ryzyko? – patrzył jej prosto w oczy. Kto jak kto, ale Michał też kochał ekstremalne sporty. Mężczyzna miał pewność, że prawdziwa przygoda zaczyna się tam, gdzie kończy się grunt. To motto sprawdzało się doskonale w jego życiu wspinacza skałkowego. Spędzał wiele czasu na treningach i zdobywaniu coraz trudniejszych szlaków wspinaczkowych. Uwielbiał wyzwania, jakie stawiała przed nim góra, i satysfakcję z osiągnięcia szczytu.

– Życie ma wpisane w swój przebieg ryzyko. Trzeba po prostu być odpowiedzialnym.

– I nie dociskać gazu? – puścił do niej oko.

– Powiedzmy – Ksenia odwzajemniła się tym samym. Michał, kawa i ulubiony temat nastroiły ją ciut lepiej. – Chociaż przyznam, że jazda na ścigaczu ma to do siebie, że podnosi adrenalinę. To jest jedno z tych uczuć, dzięki którym czuję, że żyję.

– Szybko? – Michał nie odrywał od niej oczu.

– Prawdziwie – roześmiali się, a Ksenia pociągnęła kolejny łyk kawy i powiedziała: – Pójdę do stolika i poczekam na dziewczyny.

– Ksenia… – barista położył rękę na jej ramieniu.

– Tak?

– Jeśli będziesz potrzebowała się wygadać.

– Wiem, gdzie cię szukać.

– Właśnie.

– Ale ja…

– Ale ty? – Michał nie przestawał się do niej uśmiechać.

– Wolałabym przelecieć się z tobą… – zrobiła wymowną pauzę.

– Brzmi zachęcająco.

– Na paralotni.

– Jestem otwarty na propozycje.

– To może kiedyś…

Na zewnątrz zaczął padać deszcz. Tak jak wtedy, te dwa lata temu, kiedy Ksenia szła w strugach deszczu, a po policzkach spływały jej łzy.

Wtedy pierwszy raz spóźniła się na spotkanie z przyjaciółkami. Nogi miała jak z waty. Myślała, że nie dojdzie do celu. Była już przed kawiarnią i usiadła na mokrym chodniku. Tak po prostu. Chwilę potem poczuła ramiona, które mocno ją otulały.

– Ksenia, kochana, co się stało? – usłyszała głos Blanki, która zaczęła odgarniać jej włosy z policzków. Te oznaki troski wywołały nowy strumień łez.

– Kochana – przez szum deszczu przebijał się też głos Nati. – Odezwij się do nas. Co jest nie tak?

– Mokniemy – powiedziała Ksenia.

– I chuj z tym – rzuciła Blanka. – Co ci jest?

– To koniec – wydobyła z siebie żałosny jęk.

– Z czym?

– Z kim! – zawyła. – Mateusz mnie zostawił.

– Przecież byliście zaręczeni – zauważyła Nati.

Blanka spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem.

– Byliśmy, czas przeszły – odparła Ksenia.

– Musisz się podnieść – Nati podała jej rękę. – Wejdziemy do Twista. Wytrzemy cię papierowymi ręcznikami.

Ksenia podała im ręce i jakoś we trzy doczłapały się do kawiarni. Uprzejmy barista podał im kilka świeżych serwetek, którymi kobiety wysuszyły trochę Ksenię, a potem siebie.

Chwilę potem siedziały przy stoliku, popijając gorącą czekoladę z kardamonem i cynamonem.

– Opowiadaj – zaczęła Blanka.

Blanka też lubiła ostrą jazdę, ale prócz szybkich pojazdów stawiała także na przygody na chwilę. Wychodziła z założenia, że nie ma co inwestować czasu w związki, gdyż wcześniej czy później wszystko skończy się jak zawsze, czyli jednym wielkim rozczarowaniem. Odgarnęła do tyłu swoje długie blond włosy i położyła dłoń na ramieniu Kseni.

– Co mam ci powiedzieć, że jest młodsza, zgrabniejsza i że ma gigantyczne piersi?

– Prawdziwe? – rzuciła Natalia, która otworzyła szeroko wielkie zielone oczy.

– Wyglądają jak prawdziwe.

– Nieważne, Kseniu. Nie mówmy o tym. Co ten dupek ci zrobił?

– Gdyby ją tylko przeleciał.

– Zakładasz, że to zrobił.

– Przyznał się – Ksenia ciężko westchnęła. – On się w niej zakochał – dodała na wydechu, podnosząc na przyjaciółki swoje zaczerwienione od płaczu oczy.

– A to kutas! – powiedziała Nati, do której przekleństwa w ogóle nie pasowały. Przygryzła dolną wargę, jak miała w zwyczaju. O ile Blankę Ksenia znała ponad dekadę, o tyle Natalię poznała pięć lat temu, na jakimś evencie. Ona była jedną z organizatorek, a Natalia przyszła jako gość ze swoim chłopakiem, a teraz przyszłym mężem Arturem. Artur był totalnym dupkiem, z czego Blanka i Ksenia zdawały sobie sprawę. Natomiast przyszła panna młoda sama siebie oszukiwała, że tak nie jest. – Ale powiedz coś więcej.

– Co mam powiedzieć? Zdradził mnie, zakochał się, a ona jest taka śliczna.

– Ma profil na Insta? Na TikToku?

– Dżizas, pewnie, że ma. W jej wieku każda dziewczyna ma.

– To podaj na nią namiary, zaraz ją obczaimy.

– Nie chcę jej obczajać!

– Daj spokój. My zrobimy to za ciebie – powiedziała Blanka.

– I ją trochę obgadamy.

– Ma na imię Amanda.

– Dobrze, że nie Dżesika. Amanda i jak dalej?

– Nie mam pojęcia. I to mi wystarczy – powiedziała Ksenia, która sama już nie wiedziała, czy chce coś wiedzieć o tej dziewczynie, czy jednak woli nie wiedzieć. Mati pokazał jej zdjęcia nowej ukochanej. Ich wspólne zdjęcia.

– A on? – zapytała Nati. – Dawaj. Wyrzuć z siebie wszystkie złe myśli. Posłuchaj, on musiał mieć mnóstwo wad, musisz je wszystkie teraz na głos wypowiedzieć. Będzie ci łatwiej.

– Proszę cię…

– No co? – Blanka była lekko poirytowana. – Może ma problem z potencją?

– Nie – zaprzeczyła Ksenia.

– Może bekał? Albo nie wiem, obsikiwał deskę klozetową?

– Nie.

Ksenia zerknęła na swoje przyjaciółki, a w ich spojrzeniach dostrzegła bezgraniczne wsparcie i gotowość słuchania o jej dramacie choćby do rana. Miała dość łez, dość rozczarowań. Na chwilę zamyśliła się, a potem zaczęła opowiadać, wydobywając z siebie wszystko, co leżało na dnie jej serca.

– Mati zawsze wydawał się taki pewny siebie, tak oddany… – zaczęła. – Byliśmy zaręczeni, planowaliśmy przyszłość, a on opowiadał mi te wszystkie dyrdymały, które chciałam usłyszeć. Nawet tydzień temu, kiedy dopytywałam go, czy jest ze mną szczęśliwy, bez mrugnięcia okiem powiedział, że tak. A teraz… teraz czuję, że wszystko było tylko iluzją. I nie wiem, co ze sobą zrobić.

Blanka położyła dłoń na ramieniu Kseni i pokiwała głową, jakby chciała przekazać, że jest z nią. Nati wzięła kolejny łyk gorącej czekolady, a potem spojrzała na Ksenię wzrokiem pełnym współczucia.

– To rzeczywiście trudne, ale najważniejsze, że nie jesteś w tym sama – powiedziała Nati. – My jesteśmy tu dla ciebie. Rozumiesz, co mówię?

– Dzięki, dziewczyny – Ksenia wciągnęła do płuc powietrze i zaczęła: – Mati był patologicznym kłamcą.

– Dlaczego my wierzymy w te wszystkie zapewnienia, które oni, faceci, nam rzucają? – zadała pytanie Nati. Chyba sama chciała sobie na nie odpowiedzieć.

– Nie wierzymy – odparła Blanka. – My do końca się łudzimy, że szanowny mąż, kochanek, partner, chłopak, narzeczony mówi nam prawdę.

– I dajemy kolejne szanse – Ksenia potarła dłońmi skronie.

– Oooo… – Blanka dokończyła gorącą czekoladę i wpatrywała się w przyjaciółkę, ciekawa, co jej opowie.

– Łapałam go bardzo często na tym, że jego opowieści mijały się z prawdą. Dwa tygodnie temu dzwonił do mnie po sesji zdjęciowej. Opowiadał, jak go ta sesja wymęczyła – mówiła Ksenia.

Mati był fotografem. Mimo że miał tylko trzydzieści sześć lat, reklamodawcy uwielbiali go zatrudniać do sesji zdjęciowych. Miał w sobie jakiś zwierzęcy magnetyzm, to coś, co tak kocha świat mody. „Dzisiaj każdy, kto ma telefon, może robić zdjęcia. Ja sprzedaję nie fotografie, tylko obietnicę pracy z najseksowniejszym fotografikiem w tym kraju”, mawiał, puszczając oko. Niby skromnie, a jednak podkreślając swoją wyjątkowość. I to przynajmniej było prawdą…

– Teraz wiem, że to nie sesja go wymęczyła.

– Wtedy tego nie wiedziałaś… – stwierdziła Nati, spoglądając przyjaciółce w oczy.

– Tydzień później pokazał mi zdjęcia z tej sesji i wiesz co? Skojarzyłam, że już je widziałam. Nie mógł ich zrobić wtedy. To była sesja sprzed pół roku. Mati sądził, że się nie zorientuję, bo tyle tego robi, że czasem sam zapomina, co i kiedy fotografował. Ale ta sesja utkwiła mi w pamięci: model wyglądał jak James Dean.

– I co zrobiłaś?

– Nie przyznałam mu się, że wiem.

– Dlaczego? – Blanka nie mogła zrozumieć.

– Bo nie chciałam wprawiać go w zakłopotanie.

– O, kurwa, mocne – powiedziała Blanka.

– A ja ją rozumiem – rzuciła Nati. – Czasami lepiej nie wiedzieć.

– Nie pieprz bzdur.

Ksenia pamiętała, jak się wtedy czuła. Jak kobieta oszukana. Kiedy zaczęła składać puzzle z obrazem jej byłego związku, zdała sobie sprawę, że Mati ją notorycznie oszukiwał. Kłamca! – sięgnęła po szklankę i trzasnęła nią o podłogę, choć już po chwili żałowała swojego wybuchu złości. Starannie zebrała szkło, papierem toaletowym starła resztkę soku. Swoisty symbol czterech lat związku, który spłynął ze ściekami w nieznane. Była wściekła na siebie, na niego. Rzucała wyzwiskami, by po chwili znowu płakać, przypominając sobie te cudowne momenty, które przeżyli. Kiedy zapytała go, od jakiego czasu ją zdradzał, on bez zażenowania odpowiedział jej, że od pół roku. „Skuuurwiel!” – wykrzyczała mu w twarz. Kiedy ona zamawiała skrzypaczkę na ich ślub, on posuwał już Amandę. „Nie, zakochiwałem się w niej” – odpowiedział, a Ksenia o mało nie rzuciła się na niego w furii, żeby okładać go pięściami.

„Nie, zakochiwałem się w niej” – te słowa, jakby ostrza wbite w serce, wracały do niej jak bumerang. Ksenia pamiętała każdy szczegół tego strasznego dialogu, jakby były wypalone w jej umyśle.

„Czyli w niej się zakochiwałeś, a ze mną planowałeś ślub?” – zapytała.

„Nie potrafiłem ci powiedzieć. Wyplątać się z tego. Przecież kiedyś… byłaś dla mnie kimś ważnym” – powiedział, a ona zauważyła z goryczą, że nie użył słów: „Kochałem cię”.

Cóż. Mężczyźni mają cudowny dar dzielenia sumienia na osobne, całkowicie szczelne komórki. Dzięki temu bez strat moralnych mogą jednej kobiecie wręczyć pierścionek zaręczynowy, przekonując w tym czasie inną, że jest miłością ich życia i tylko wyjątkowo parszywy zbieg okoliczności sprawia, że jeszcze nie biega im po domu gromadka wspólnych bąbelków. Ksenia przypomniała sobie, jak malowała kiedyś do zdjęć znaną aktorkę.

– Jesteś chora? – zapytała ją, widząc głębokie sińce pod oczami.

– Tak, złotko. Jestem chora na serce – odparła.

– To coś poważnego? – szczerze zaniepokoiła się Ksenia, bo lubiła tę utalentowaną i charakterną kobietę, choć wielu uważało ją za rozkapryszoną gwiazdę ze skłonnością do fochów.

– Nie umiera się od tego, choć żyć dalej też niełatwo – wyjaśniła jej dość enigmatycznie i poprosiła, żeby się pośpieszyła z tym makijażem, bo je wieczór zastanie. Była dziewiąta rano i Ksenia musiała przyznać, że aktorka rzeczywiście była trudną osobą. Podzieliła się tą refleksją z Dominiką, stylistką, z którą często spotykały się na planie. A ta aż się żachnęła.

– Nie wiesz, co się jej przydarzyło?! Wczoraj rano odebrała telefon od jakiejś dziewczyny, która powiedziała, że jest w szczęśliwym związku z jej mężem i ma dość czekania na ich rozwód. Z dalszej rozmowy wynikało, że ona i on byli razem przed ich ślubem, w trakcie i są do teraz!

– Jak to, on wziął ślub, a kochanka uwierzyła w te jego bzdety?! – Ksenia dla odmiany nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała. – Przecież to tak głupie, że się w głowie nie mieści!

– On ciągle powtarzał, że musi się żenić, bo to za daleko zaszło i ta wariatka zniszczy mu życie. Jak myślisz, kto rozpuszczał plotki o wstrętnym charakterze naszej gwiazdy? Kto przekonał pół świata, że jest niezrównoważona psychicznie? A w tym samym czasie wydawał spokojnie jej pieniądze…?

– A ona się nie zorientowała?

– Jak ci ktoś ciągle wmawia, że jesteś niezrównoważona, w końcu sama zaczynasz w to wierzyć – przytomnie zauważyła Dominika.

Ksenia była w szoku. Po powrocie z pracy zadzwoniła do Blanki, żeby opowiedzieć jej tę niewiarygodną historię.

– I wyobraź sobie, on cały czas miał dwie kobiety, dwa domy, dwa zestawy kapci…

– Psychologia nazywa to syndromem gibbona – wyjaśniła Kseni spokojnie Blanka. – Gibbon to małpa, która porusza się, chwytając gałęzie raz jedną, raz drugą ręką. Są faceci, którzy mają tak samo z partnerkami.

– Jak to, używają ich naprzemiennie?! – Ksenia najwyraźniej chciała mieć o mężczyznach lepsze zdanie, niż na to zasługiwali. – Gdybym ja odkryła coś podobnego, nie chciałabym takiego chujka więcej na oczy widzieć!

– Tego nigdy nie wiesz – zauważyła Blanka filozoficznie. – Niektórzy faceci naprawdę są jak złośliwe, ale cwane małpy. Zrobią z tobą, co chcą. Dlatego musimy być od nich sprytniejsze… – westchnęła.

– Mój na pewno taki nie jest! – zaznaczyła z godnością Ksenia.

Blanka nie odniosła się do tego, tylko życzyła przyjaciółce dobrego wieczoru.

Rozdział 2

Po fali gniewu, smutku i rozczarowania przyszła fala złudzeń. Ksenia łudziła się, że Mati do niej zadzwoni. Przyzna się do błędu. Może nawet będzie błagał o przebaczenie. I zapyta, czy ona przyjmie go z powrotem. Godzinami gapiła się na wyświetlacz telefonu.

– Nie zadzwoni! – powiedziała do niej Blanka.

– Teraz nie. Teraz raczej jest na sesji. Ale po południu na pewno – mówiła Ksenia. A Blanka w tym czasie nalewała jej zupę do talerza. A potem ją karmiła.

Mati nie zadzwonił żadnego popołudnia ani wieczoru, ani przez kolejne poranki. A Ksenia czuła taki ból, jakby ktoś wyrywał jej serce. To Nati i Blanka były z nią w najtrudniejszych momentach. To Nati nie pozwoliła jej wyrzucić przez okno zaręczynowego pierścionka.

– Kosztował sporo, sprzedasz go. Coś ci się należy – powiedziała. Wtedy Ksenia nie chciała, by coś jej się należało. Chciała, by dusza przestała ją tak kurewsko boleć.

Jej emocje płynęły jak fale, unosząc ją na swoim grzbiecie, by potem brutalnie opuścić na dno, gdzie były muł i wodorosty, które oblepiały jej poranione serce.

Wtedy myślała, że tego nie przetrwa. Ale… Ból mija. A może inaczej, nigdy nie boli z takim samym natężeniem. Kiedy wali ci się świat, ból jest nie do zniesienia. I myślisz, że tego nie przetrwasz. Jednak człowiek wiele potrafi znieść, mimo że czasem tak kurewsko boli życie.

Jego zakochanie miało imię. O dziwo, nie było harpią, a Mati się w niej do szaleństwa zakochał. Może jeszcze go odzyskam, pomyślała Ksenia, która usiadła na łóżku i wybrała numer byłego już chłopaka. Przez kilkanaście sekund słuchała sygnału w słuchawce, by po chwili usłyszeć pocztę głosową.

– Dzwonię, bo… – urwała, nagrywając się. – Bo może jeszcze nie wszystko stracone – jej słowa były błagalną wiadomością. Skomlącą o uwagę. – Chcę z tobą porozmawiać i się spotkać – zakończyła. Jeszcze przez chwilę wgapiała się w telefon. Musiała zasnąć, bo obudziła się obolała na sofie. Spojrzała na ekran, na którym migała ikonka. Czuła, że jest od niego. Odczytała: „Przestań do mnie wydzwaniać. Powtórzę ostatni raz: to, koniec!”.

Opadła na poduszkę, która niemal natychmiast zrobiła się mokra od łez. Czuła się, jakby przejechał po niej walec. Da radę, pomyślała. Bo jeśli nie, rozpadnie się na drobne kawałki, a wtedy trudno już ją będzie poskładać.

– O czym tak myślisz? – zapytała Blanka, całując przyjaciółkę w policzek. I tym samym wyrywając ją z zamyślenia.

– O moim rozstaniu z Matim.

– To już za tobą.

– Na szczęście.

***

Siedziały we trzy przy gorącej czekoladzie i rozmawiały o życiu. Tworzyły już zgrane trio, gdy dołączał do nich Daniel, którego do towarzystwa zaprosiła Ksenia. Śmiały się, że były jak Aniołki Charliego, za sobą poszłyby w ogień i stoczyły niejedną bitwę, chociaż nie zawsze zwycięską. I jak ich filmowe odpowiedniki nie tylko wyglądem się różniły. Ksenia była jajcarą. Poza tym w jej życiu panował chaos i bałagan, ale ona jakoś się w tym wszystkim odnajdywała. Blanka chciała, by widziano w niej konkretną, niewzruszoną dziennikarkę. Dziewczyny podejrzewały, że jej stosunek do facetów (znaczyli dla niej tyle co dodatek do życia) był zasłoną dymną i szczepionką, która miała chronić przed chorobą zwaną zakochaniem. Natomiast Natalia wiedziała, czego chce, a mianowicie dobrze sytuowanego męża, a potem dziecka. To były jej priorytety.

Rozmowy w Twisted były każdej z nich potrzebne. To Daniel, w końcu jedyny męski członek (jakkolwiek to brzmiało) ich spotkań powiedział, że to gadanie działa jak najlepsza terapia. Dlatego choć dziewczyny najchętniej spotykały się tylko we trzy, były i takie dni, kiedy dopuszczały do ich ekskluzywnego grona Daniela, bo miał w sobie kobiecy pierwiastek. I jak nikt znał się na facetach.

Tym razem były tylko we trzy, ponieważ ich przyjaciel miał jakieś mieszkaniowe problemy.

– Rozmawiała któraś z Danielem? – zapytała Blanka.

– Dzwoniłam do niego wczoraj, ale powiedział, że ogarnia temat i się odezwie – rzuciła Ksenia.

– Jak to Daniel… – dodała Natalia, wyjadając łyżeczką rozpuszczone pianki.

– Chyba nie mogą go tak z dnia na dzień wywalić z mieszkania?

– Nie, no co ty.

– Zdecydowanie nie. Czytałam, że to nie takie proste – potwierdziła Ksenia. – Muszą być spełnione pewne procedury, a proces sądowy w takich sprawach podobno trwa bardzo długo.

Blanka wzruszyła ramionami, nadal trochę zaniepokojona.

– Mam nadzieję, że Daniel sobie z tym poradzi. To nie jest wesoła sprawa. A jak tam przygotowania do ślubu? – zapytała Natalię.

Przyjaciółki spojrzały na siebie wymownie. Natalia od trzech miesięcy żyła planowaniem tego wielkiego wydarzenia. Kseni czasami wydawało się, że Nati bardziej cieszy się samymi przygotowaniami niż uniesieniami, które towarzyszyły jej związkowi. W końcu nie bez powodu dziewczyny między sobą (gdy Nati nie słyszała) określały Artura nie inaczej niż „dupek”. Cholernie przystojny, uwodzicielski, ale wciąż dupek. Co ciekawe, Natalia doskonale zdawała sobie sprawę, że jej wybranek ją zwodzi, zdradza i nią manipuluje. Ale uważała, że małżeństwo jest kontraktem. Daje stabilizację, a w jej wypadku jeszcze bardzo solidny udział w majątku Artiego.

– Wspaniale – Natalia się rozpromieniła. Postawiła na pełną przepychu uroczystość, zatem i poprzedzające ją działania były spektakularne. Nati otworzyła maila od wedding planerki i pokazała dziewczynom symulację wystroju pomieszczeń, w których odbędzie się wesele.

Sala prezentowała się jak pałacowa komnata, kremowo-białe kompozycje kwiatowe i girlandy z eukaliptusa wplecione misternie w sznury kryształów zajmowały tyle miejsca, że trudno było sobie wyobrazić, gdzie właściwie mieli podziać się nie tylko państwo młodzi, ale i ich goście.

– Wchodząc na salę, goście przejdą przez alejki z różnych odmian orchidei, kwiatów lilii, rododendronów – zachwycała się. – Będą tworzyły magiczny korytarz. Światła wiszące na tych delikatnych girlandach oświetlą białą podłogę ze złotymi drobinkami. Ale patrzcie tutaj – wskazała na salę, w której ustawione były stoliki. – Ksenia i Natalia zbliżyły głowy do monitora telefonu. Na stolikach wśród kolejnej porcji kryształów pyszniła się srebrna zastawa i kandelabry na siedem świec. Blasku dodawało także światło jedwabnych lampionów.

Najbardziej imponującym elementem dekoracji była jednak scena, gdzie miała odbyć się ceremonia ślubna. Kwiatowa pergola, stworzona była z maleńkich róż i hortensji.

– I co o tym myślicie? – zapytała Natalia.

– Nie mój klimat – odpowiedziała szczerze Blanka. – Ale na bogato.

– Tak jak chciałam.

– Tak jak chciałaś – rzuciła Blanka chłodniej, niż zamierzała.

– O co chodzi? – najeżyła się Natalia.

– Po co ty to robisz? – Blanka pokręciła z dezaprobatą głową, a Ksenia czuła, że za chwilę w kawiarni może dojść do spięcia.

– Dziewczyny… – jęknęła.

– Po prostu chcę wiedzieć, po co Nati ta szopka – odpowiedziała Blanka.

– Bo lubię takie życie – ucięła Natalia.

– Ale już chyba mniej lubisz swojego przyszłego małżonka. Wiem, że to brzmi brutalnie, ale… – Blanka nie dokończyła, bo poczuła kopnięcie w łydkę. Wiedziała, że to Ksenia. Obie były przeciwne związkowi Natalii, ale Ksenia twierdziła, że każdy decyduje za siebie i wybiera takie życie, jakie chce, i nic nikomu do tego. To prawda, ale Blanka nie mogła patrzeć za każdym razem, kiedy Nati płakała przez Artiego. Przez jego „potknięcia”. I słynne powroty, podczas których zapewniał, jak bardzo kocha Natalię. I robił wszystko, by w to uwierzyła. A Nati wierzyła. Albo chciała uwierzyć.

– Mąż jest od tego, by zapewnić ci dostatnie życie – powtarzała. – A kochanek od kochania.

W wypadku Natalii takie rozumowanie nie było prawdziwe. Ona nie umiałaby zdradzić Artura. Była zbyt lojalna. Dlatego Blanka popatrzyła na nią z politowaniem.

– Akurat. Powiem to raz, bo czuję taką potrzebę, i nie będę powtarzała. Ty i Artur nigdy nie będziecie szczęśliwi, a na tym etapie twojego wielkiego zaangażowania nie znajdziesz sobie kochanka, bo wierzysz, że kochasz jego. On cię nie kocha, ale…

– Zejdź już ze mnie – odcięła się Natalia. – Nie chcę tego słuchać. Zresztą cokolwiek powiesz, i tak będę to miała w nosie, bo żadna z ciebie ekspertka od związków. A już na pewno nie od małżeństw. No właśnie, może teraz porozmawiamy o tobie…?

– O, a co u ciebie, Blanka? – podchwyciła Ksenia, dziękując w duchu, że zmieniają temat, bo konwersacja w tempie szybszym niż jej motocykl zmierzała ku katastrofie.

– Praca w radio, w tv, eventy, spotkania.

– I zapewne faceci – odgryzła się Nati.

– Widzisz – Blanka dopiła swoją czekoladę. – Faceci dzisiaj są, jutro ich nie ma. Podobnie sprawa się ma z pieniędzmi. Nie ten, to kolejny. Kasa wychodzi, a jak się człowiek postara, to i do ciebie przyjdzie. Tak jak mężczyzna.

– W końcu się zakochasz.

– Nie, kochana – Blanka nachyliła się w stronę Natalii. – Wiem, z czym się wiąże uczucie zakochania, i w to nie brnę. Naukowcy porównują zakochanie do zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Nie chcę tego przeżywać.

– Tylko że to jest fajne uczucie – powiedziała Ksenia.

– Serio tak myślisz? – Blanka wyciągnęła się na krześle.

– Te motyle w brzuchu…

– I gonitwa myśli. Budzisz się z myślą o nim. Jedziesz do pracy, on przychodzi ci na myśl. Na kawie on z tobą. Oczywiście nie siedzi z tobą przy stoliku, jest tylko w twojej głowie, ale jak żywy. On z tobą pod prysznicem, na zebraniu, w kantynie. Podąża z tobą, za tobą, przy tobie. Nie możesz się skupić, bo myślisz o nim. Zasypiasz, albo i nie, bo czasami ma się problemy z zaśnięciem: bo w myślach jest on. Wypełnia cały twój świat. Po prostu ci go rozjebuje. Jesteś rozkojarzona, szczęśliwa, kiedy go zobaczysz. A potem ogarnia cię bezbrzeżny smutek, kiedy twój wyśniony książę na chwilę znika, bo mówi na przykład, że musi kupić pastę do zębów. A ty myślisz i zastanawiasz się, gdzie i z kim coś robi – powiedziała Blanka, przygryzając dolną wargę. – I zachowujesz się, jakbyś była naćpana. A czasem, jakbyś odleciała na inną planetę. Twój umysł się wyłącza na inne bodźce, poza dopaminą, którą dostarcza ci rzeczony obiekt twojego pożądania. I widzisz jego same zalety. I to, jaki jest boski, chociaż czasami wcale taki nie jest.

– I po co nam to? – zaśmiała się Ksenia.

– Właśnie.

– A mnie się wydaje, dziewczyny, że chcecie, ale się boicie – stwierdziła Natalia, odgarniając swoje rude loki ufarbowane przez jednego z droższych stylistów fryzur w Warszawie. Wcale nie dlatego, że tak go ceniła, po prostu asystentka Artiego ją tam zapisywała.

– Ja już się niczego nie boję – odezwała się Ksenia.

– No tak. Ty i te twoje ścigacze, loty na paralotni i balonem – zaczęła Natalia.

– Ponieważ kocham adrenalinę.

– O nie, kochana – Nati pogroziła jej palcem. – Ty uciekasz przed konfrontacją ze sobą.

– Przed chłopami ucieka – zaśmiała się Blanka.

– Mam dosyć chłopów na kilka lat – Ksenia machnęła ręką.

– Dopóki nie spotkasz tego jedynego – powiedziała Nati.

– Nie sądzę, że chciałabym być taką szczęściarą jak ty – we trzy wybuchnęły śmiechem.

– À propos chłopów. Ostatnio słucham fajnego podcastu: Jak baba z chłopem – zaczęła Blanka – Możecie go znaleźć na stronie Eska.pl lub Spotify.

– I?

– Prowadząca tak ich rozwala, że mówią jej dokładnie to, co chce, żeby powiedzieli.

– Oooo… – Ksenia się uśmiechnęła. – Też chciałabym mieć taką magiczną moc. Niech chłop mi mówi, co chcę, by mi powiedział. Niezłe.

– Wiecie, na czym to wszystko polega? – zapytała Blanka.

– Mów.

– Najpierw ty mówisz im to, co chcą usłyszeć, a potem oni odwdzięczają ci się z nawiązką. Mężczyzn łatwo jest zaczarować, a jak wiemy, praktyka czyni mistrza.

Zaśmiały się.

– I jeszcze jeden patent – powiedziała Ksenia, która coś na ten temat wiedziała. – Facetowi w jakiś dziwny sposób zaczyna na tobie zależeć, kiedy ty go sobie totalnie odpuszczasz. Zlewasz go i o nim zapominasz.

– Masz rację – Blanka potarła dłoń o dłoń. – Oni mają jakiś radar, kiedy wyczuwają falę typu: „Ta laska już mnie nie chce”. I wtedy taki delikwent zaczyna się zastanawiać: „Jak to, mnie nie chce? Mnie? Przecież ja byłem jej księciem, co prawda rumaka nie miałem, ale byłem”. I wraca niczym bumerang. Chce uczestniczyć w jej życiu i być jego częścią.

– U mnie, jak pamiętacie, zaczęło się od wiadomości – zaśmiała się Ksenia.

– Całe jedno „hej” – dodała Nati.

– Dwa dni później Mati się bardziej wysilił i napisał „Hej, co słychać? Gdzie można kupić tę książkę na temat spokoju ducha?”.

– To było, kurwa, dobre – Blanka zaczęła się w głos śmiać. – Mati i jego wielki powrót z planety Amanda. Książka o wyciszaniu i spokoju ducha pretekstem do naprawy tego, co spieprzył.

– Ale potem przysłał ci emotikonkę serce – dodała Natalia podekscytowana rozmową o byłym Kseni.

– Był nawet niedźwiedź z sercem jadący na rowerze.

– Ja pieprzę – Natalia otworzyła szeroko oczy. – Ten niedźwiedź z sercem był synonimem żenady.

– A potem były żałosne telefony – zaczęła Ksenia. – I skamlenie, że chce wrócić.

– Przyjeżdżał w miejsca, gdzie pracowałaś przy sesjach.

– Dżizaaaas, to prawda. Ale najlepsze było, kiedy wysiadł z samochodu, stanął naprzeciwko mnie i stał. Po prostu sobie stał, mając nadzieję, że rzucę się w jego ramiona i szepnę: „To ty wróciłeś…?!”.

– A ty przeszłaś obok, nie odzywając się słowem.

– A co miałam mu powiedzieć? Skoro on też się nie odzywał.

– Wmurowało chłopinę na twój widok – Blanka śmiała się tak, że łzy płynęły jej po policzkach.

– Ale potem to już się odpierdzielało, coraz częstsze nachodzenie i rozpaczliwe: „Wróć do mnie”. To było osiem miesięcy po naszym rozstaniu, kiedy poukładałam sobie życie, zaczęłam się nim cieszyć. Wtedy właśnie Mati powrócił.

– Dodajmy jego słynne: „Bo zrozumiałem” – powiedziała sarkastycznym tonem Blanka.

– Ale ty mu nieźle odpowiedziałaś – Nati dotknęła ręki przyjaciółki. – „Ja też już zrozumiałam”.

– Czasami chciałabym powiedzieć wszystkim dziewczynom świata: on nic nie zrozumiał, jemu żal poślady ściska, bo ty o nim już nie myślisz, masz go gdzieś i żyjesz swoim życiem, dobrze się bawiąc. Spełniasz się, wyciskasz z życia wszystko, co najlepsze. I wtedy pojawia się na nowo on. Wyłania się ze swojej pieczary z okrzykiem człowieka pierwotnego: „Jestem, bier mnie, kobito”. What the fuck? Teraz sobie o mnie przypomniałeś? Po tym wszystkim? Po nocach, które przez ciebie przepłakałam. Po tych tysiącach pytań, które sama sobie zadałam: „Co ze mną jest nie tak?”, „Dlaczego mnie zostawił?”, „Czy ja mu się w ogóle podobałam”, „Czy mnie pożądał”. Teraz niech spada na drzewo, na bambus lub gdzie tam sobie chce. Zrozumiałaś, że życie bez niego też jest piękne, a czasami i nawet bardziej ekscytujące niż z nim. Poukładałaś swój świat, swoje podwórko zamiotłaś pięknie i nie chcesz, by on ci na nowo je rozwalał. Nie pozwól już na to. Jesteś już innym człowiekiem i on też jest inny.

– A wracając do podcastu, to musicie koniecznie posłuchać odcinka z Racjonalnym Psychologiem pod tytułem: Jak zakochują się faceci, a jak kobiety. W rozmowie Gabrysi Gargaś z psychologiem poruszane są ciekawe wątki o tych pierwszych fazach zakochania, tych wszystkich ochach i achach, jakie wydajemy z siebie na początku każdej znajomości. Psycholog przechodzi też do tematu dojrzałego związku i kończy na rozstaniu. I świetnie o tym mówi, że my, kobiety, wierzymy w niego, nawet jeśli związek chyli się ku upadkowi. On napisze wiadomość albo zrobi coś miłego, a u nas momentalnie wyrzut dopaminki i już na nowo mu wszystko wybaczamy.

– Ale to jakby obsesja? – dopytała Ksenia.

– Właśnie, psycholog podkreśla, że łatwo się zatracić w miłości. Miłość do drugiego człowieka nie może przerodzić się w obsesję.

– Dobrze, że kiedy Mat powrócił, potrafiłam powiedzieć: Stary, za późno.

– To też pewna dojrzałość i przepracowanie niektórych spraw.

– A ja chętnie przesłucham podcast – powiedziała Nati.

– Myślisz, że… – zaczęła Blanka, patrząc na przyjaciółkę.

– Ciii… Po prostu przesłucham.

Rozdział 3

Była szósta rano, kiedy Ksenia wsiadła do pociągu. Nie miała ochoty jechać na ten event. Niestety jej koleżanka, Malwina, rozchorowała się i padło na nią. Wydarzenie, przy którym Ksenia miała pracować, odbywało się w luksusowym hotelu w centrum Gdańska. Spodziewano się tam tłumu celebrytów i gwiazd show-biznesu znanych z tego, że zawsze wyglądały perfekcyjnie – każdy detal ich makijażu musiał być dopracowany w najdrobniejszym szczególe.

Ksenia miała dopilnować, by gwiazdy wyglądały olśniewająco na czerwonym dywanie i podczas wystąpień na scenie. Doskonale wiedziała, ile dram ją czeka, i na samą myśl o tym wzdrygnęła się.

Pociąg z piskiem wtoczył się na stację Warszawa Centralna. Wsiadła do wagonu z kubkiem kawy i walizką. Próbowała się usadowić na swoim siedzeniu, ale cały czas jej coś przeszkadzało, a to płaszcz, który w końcu zdjęła, a to książka, która wypadła jej z kieszeni walizki. Głośno westchnęła, kiedy za jej plecami rozległ się głos:

– Czy mogłaby pani zabrać te toboły z mojego siedzenia?

Mężczyzna, który zadał jej pytanie, wydawał się mocno rozdrażniony. Ksenia znała takich niecierpliwych facetów i wiedziała, że podróż do Gdańska nie będzie należała do najmilszych. Odwróciła się, żeby zobaczyć, kto wścieka się za jej plecami, i zamarła. Naprzeciw stał jej sąsiad. Największy gbur, jakiego mogła sobie wyobrazić. Aktor i tancerz w jednym, gwiazda na niebie niejednej nastolatki. Potrzebowała spokoju, a zjawił się ten człowiek. Nie przepadali za sobą, odkąd Robert Pyrzyński wprowadził się naprzeciwko niej. To był ten sam człowiek, który nie omieszkał wytrącić jej z równowagi niemal w każdej sytuacji, w której tylko mogli się spotkać.

W sumie sama nie wiedziała, o co im poszło. Czy o to, żeby ona nie wystawiała worów ze śmieciami przed drzwi, bo z nich śmierdzi. Czy o to, że jego pies obsikał jej drzwi. Oczywiście boski Robert temu zaprzeczył. Zwalił winę na psa tej sympatycznej starszej pani spod siódemki. Kiedyś Ksenia szła z zakupami, a on nie przytrzymał jej drzwi. Potem przepraszał, że jej nie zauważył, a ona była wręcz pewna, że zrobił to specjalnie.

Kiedy zorganizowała kameralną imprezę w mieszkaniu, nie minęło dużo czasu, kiedy on włączył swoją ulubioną muzykę tak głośno, że słychać ją było przez zamknięte drzwi. Prawdę mówiąc, Ksenia nie pozostawała mu dłużna. Czasami trzaskała drzwiami w sobotę o szóstej rano, albo ostentacyjnie przechodziła obok niego, nie mówiąc „dzień dobry”. W końcu nie musiała go wcale dostrzec…

Takie drobne „przypadki” i „zbiegi okoliczności” stały się ich codzienną grą. Ksenia i Robert weszli w pewien rodzaj niepisanej rywalizacji: każde z nich starało się dać wyraz swojej irytacji i niechęci. I żadne z nich nie zamierzało dać za wygraną.

– To ty – powiedział z kpiącym uśmieszkiem, kiedy ona wzięła kubek w swoje dłonie.

– Nie wierzę…

– …w swoje szczęście… – zakpił, wgapiając się w nią.

– Nie wiem, jak się zmieścisz obok mnie – powiedziała, a jej głos ociekał sarkazmem.

– Nie rozumiem? – zmarszczył czoło, a Ksenia uśmiechnęła się z satysfakcją. Mam go, pomyślała.

– Ty i twoje rozbuchane ego będziecie mieli problemy, by zmieścić się na jednym siedzeniu – powiedziała z przekąsem.

– A wiesz, że masz rację – odrzekł spokojnym głosem. – I tak się dziwię, jak to się stało, że zmieściłem się do wagonu, z moim ego oczywiście. Dodam, że rozbuchanym.

Ksenia całkiem wbrew sobie parsknęła śmiechem. Dupek, a jednak niepozbawiony krzty autoironii.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki