Tytuł oryginału: Inkräktaren

Copyright © Håkan Östlundh, 2024

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2024

Projekt graficzny okładki: Marcin Słociński

Redakcja: Witold Kowalczyk

Korekta: Magdalena Mierzejewska

ISBN 978-91-8054-480-1

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

1

Było zbyt ciemno, by zobaczyć morze, ale mimo huku silników słyszała fale tłukące o burtę. Reflektory oświetlały metalowy pokład promu i fragmenty żółtej nadbudówki. Na pokładzie znajdowały się tylko dwa samochody – ich mercedes klasy G i czarne kombi za nimi.

Wracali po czterech tygodniach nieobecności.

Płynęli cieśniną w kierunku wyspy Fårö, która od dwóch lat była ich domem. O ile stwierdzenie, że prom płynie, nie było na wyrost. Nie miał dziobu ani rufy. Był tylko żółtą blaszaną tratwą, miejscem na cztery rzędy pojazdów.

Malin nigdy by nie pomyślała, że brzydki mały prom wahadłowy zacznie odgrywać tak ważną rolę w jej życiu. Bodilla. Imię równie pełne gracji jak całe to warczące żelastwo. Płynęli Bodillą, odwożąc Axela do przedszkola. Wsiadali na jej pokład, gdy chcieli się wybrać do knajpy albo kupić coś poza najbardziej podstawowymi produktami. Czasami płynęli Kajsą-Stiną, ale najczęściej właśnie Bodillą.

Sezon turystyczny jeszcze się nie skończył, ale trwały jego ostatnie tygodnie. Kiedy szkoły zaczną działać, całą drogę do Fårö będą pokonywali głównie obcokrajowcy i emeryci. Krótko potem oni też znikną. I zamknie się wszystko oprócz sklepu Ica i kościoła.

Dzieci spały na tylnym siedzeniu. Prom płynął przez cieśninę. Henrik podniósł z kolan aparat fotograficzny i skierował go w jej stronę.

– Broda wyżej o centymetr – poinstruował.

Malin się uśmiechnęła i wypełniła polecenie.

– Nie, bez uśmiechu – powiedział szybko.

Próbowała przybrać minę, którą miała wcześniej. Możliwe, że jej się udało. Henrik zrobił sześć zdjęć jedno po drugim. Z małymi zmianami kąta przed każdym naciśnięciem spustu migawki.

– Nie masz już tysiąca zdjęć ze mną na tym promie? – zapytała.

Henrik opuścił aparat.

– Każde zdjęcie jest nowe – odparł, puścił do niej oko i wyszczerzył zęby w uśmiechu.

Malin spojrzała w jego ciemne czujne oczy i odwzajemniła uśmiech. Henrik się nachylił, żeby ją pocałować. Na sekundę lub dwie się zawahała.

– No co? – zapytał, spoglądając na nią pytająco.

– E, nic – odparła i się do niego przybliżyła.

W tej samej chwili wściekłe światło reflektorów zgasło, a dudnienie silników ucichło.

Oddech Malin przyspieszył i próbowała spojrzeć przez boczną szybę na pomost, ale wokół panowały nieprzeniknione ciemności.

Unosili się spokojnie na wodach cieśniny, widzieli światła domków letniskowych Broa i w niedawno zapadłej ciszy wyraźniej słyszeli fale uderzające o burtę. Malin zaczęła błądzić ręką w poszukiwaniu włącznika światła w samochodzie. Zanim go znalazła, silniki znów zaczęły ryczeć i pokład się rozjaśnił. Nie mogło minąć więcej niż pięć, dziesięć sekund.

– Co to, do cholery, było? – zapytała, spoglądając na Henrika.

– Najwyraźniej kapitan oparł się o hamulec awaryjny – zarechotał Henrik.

Też się zaśmiała, ale nie była ani trochę rozbawiona. Kiedy światło i silniki zamarły, wziął ją we władanie ciężki chłód. Nie chciał odpuścić.

Kilka minut później prom dobił do nabrzeża. Opuszczono most i otwarto bramki. Malin szybko uruchomiła silnik i odjechała.

Kiedy zostawili za sobą przystań promową, zniknęły także resztki światła. W lusterku wstecznym zobaczyła, że kombi skręca na Ryssnäs. Zostali sami w ciemności. Był dopiero koniec sierpnia, ale i tak krajobraz wokół nich tonął w czerni.

Znajdowali się daleko od wszystkiego: latarni ulicznych, neonów reklamowych i witryn sklepów, od miast zalewających światłem niebo. Jakby miejscowi nadal mieli na uwadze, że elektryczność na wyspie pojawiła się dopiero po wojnie, a w praktyce dopiero w latach pięćdziesiątych.

Kiedy reflektory samochodu rozproszyły mrok przed nimi, poczuła niepokój podobny do tego, który przed laty z pewnością doskwierał żeglarzom. Lęk, że się dotrze do końca świata. Że w każdej chwili można wypaść poza jego krawędź.

Axel zakaszlał. Malin zerknęła na niego w lusterku wstecznym. Zamrugał kilkakrotnie, ale zasnął z powrotem.

– Halo, tu mieszkamy! – krzyknął Henrik z tłumioną gwałtownością.

Malin ostro zahamowała, żeby nie pojechać za daleko, a dzieci jęczały i mamrotały przez sen. Zawsze uważała, że trudno tu trafić po ciemku. Tablica wyłaniała się z czerni nocy bez ostrzeżenia, choć droga była prosta, a krajobraz płaski.

Skręciła wielkim mercedesem w lewo. Wkrótce potem z chrzęstem przejechali po pierwszej przeszkodzie dla bydła. Słysząc pod kołami wszystkie po kolei, potrafiła się zorientować, jak daleko dojechali. Zaczęła liczyć. Po czwartej należało skręcić w prawo.

Zaraz po wejściu do domu Malin poczuła, że ktoś w nim był. Zadrżała i odwróciła się do Henrika z Axelem na rękach, ale po chwili doszła do wniosku, że jednak wszystko jest w porządku. Na chwilę zapomniała o gościach. W sumie trzy osoby wynajmowały od nich dom na przestrzeni czterech tygodni, kiedy to kursowali między krewnymi a przyjaciółmi na lądzie. Po odjęciu prowizji dla pośrednika w kieszeni zostało im dwadzieścia sześć tysięcy koron. Potrzebowali tych pieniędzy.

Henrik wyszedł z powrotem, żeby wyjąć bagaże z samochodu. Malin wnosiła Axela po skrzypiących schodach, a Ellen zmęczona człapała obok.

W pokoju dziecięcym czuć było dziwną woń. Czy to też zapach gości? Miał w sobie cierpką nutę. Położyła Axela na łóżku Ellen i uchyliła okno. Lekki wiatr przyniósł ze sobą ciężki, lecz przyjemny zapach późnoletniego ogrodu. Zieleni, pomidorów i lebiodki pospolitej.

Ellen uklęknęła na podłodze i zaczęła przeglądać zabawki, z którymi się rozstała na cały miesiąc. Malin wzięła prześcieradło i posłała łóżko Axelowi. Spał głębokim snem, w pełni odprężony. Ręce i nogi opadły bezwładnie na narzutę, kiedy go ostrożnie rozbierała i okrywała kołdrą.

Ellen przytuliła swojego pluszowego królika i szeroko się uśmiechnęła. Malin odpowiedziała uśmiechem, a jednocześnie zmarszczyła nos. Obca woń nadal unosiła się w powietrzu i mieszała z zapachem zieleni.

– Jesteś głodna? Masz na coś ochotę? – zapytała Malin.

– Nie wiem – odpowiedziała Ellen, wyraźnie zajęta.

Malin zeszła po schodach. Henrik siedział w pogrążonej w mroku kuchni, bawiąc się iPhone’em. Prawym kciukiem dotykał wyświetlacza, a lewą dłonią odgarniał ciemne pasma włosów, które opadały na oczy. Na podłodze ułożył czarny stos bagaży.

Czasami zazdrościła mu umiejętności odcinania się od wszystkiego wokół. Najczęściej jednak tylko się przez to wściekała. Kiedy odwiedzali kolegów Henrika na lądzie, zachowywał się, jakby przełączył jakąś dźwignię. Były tylko piwo, rozmowy o pracy, łowieniu ryb, piłce nożnej, jeszcze więcej piwa, chłopackie wspomnienia i długie, cholernie nudne dyskusje o remontach domów. W końcu musiała mu przypomnieć, że ma dwójkę dzieci, które potrzebują opieki i rozrywki, a już absolutnym minimum było pilnowanie, by się nie utopiły. Potem zaczynali się kłócić.

Malin zapaliła górne światło i lampkę nad zlewem.

– Napijesz się herbaty? – zapytała.

– Co? – odpowiedział Henrik, podnosząc wzrok.

Jego usta i broda były oświetlone przez zimną niebieską poświatę komórki.

– Herbaty? – powtórzyła.

– Jasne, chętnie, tylko błagam: żadne tam roiboosy i inne gówna.

Malin nachyliła się do szafki z rondelkami i lewą dłonią podparła się o blat. Kleił się i był zasypany okruszkami.

– Niech to diabli – westchnęła.

Henrik nie zareagował. Zaczęła się rozglądać w poszukiwaniu ścierki do naczyń, ale nie mogła jej znaleźć. Otworzyła więc szafkę pod zlewem, żeby wyciągnąć nową, ale widok do połowy pełnego worka na śmieci zbił ją z tropu.

– Cholera, zaczynam być tym wszystkim naprawdę zmęczona.

– O co chodzi? – spytał Henrik nieobecnym tonem.

– Nie posprzątali.

Dopiero po tych słowach podniósł wzrok.

– W takim razie będą musieli pokryć koszt usług firmy sprzątającej. Taki jest zapis w umowie.

– A kto dopilnuje, by zapłacili ten rachunek, co? Ty?

– Zadzwonimy do pośredników. Oni się tym zajmą.

Malin wyciągnęła nową ścierkę i wytarła blat. Kiedy ją wykręciła i powiesiła na kranie, poczuła nagły impuls i otworzyła jedną z szafek. Szybko przesunęła wzrokiem po rzędach szklanek i filiżanek.

– Tego już za wiele.

Otwierała szafki z naczyniami jedną po drugiej, także starą witrynę stojącą przy ścianie za stołem, którą odziedziczyła po babci.

– W każdej z tych szafek czegoś brakuje.

– Z pewnymi stratami należy się liczyć – stwierdził Henrik.

– Jakimi stratami?

– Nam też się zdarza rozbijać rzeczy. Za jedną czy dwie szklanki można już im nie liczyć.

– Ale tu nie chodzi o jedną czy dwie. Brakuje mnóstwa rzeczy.

Zaczęła liczyć, ale przestała być pewna, ile sztuk mieli z każdego rodzaju.

– Przecież kiedy się coś zepsuje, należy chyba zostawić pieniądze? Albo przynajmniej napisać karteczkę.

– Może zostawili jakąś wiadomość pośrednikom. Jutro do nich zadzwonię.

– Co za szajs.

Z wściekłością postawiła na kuchence rondel z wodą na kawę. Tak mocno uderzyła nim w płytę, że wylała trochę wody. Henrik odłożył komórkę i spojrzał na Malin.

– I tak zarobiliśmy na tym dwadzieścia sześć tysięcy.

Wiele zainwestowali w przeprowadzkę na Fårö. Pieniądze, zaangażowanie, swoją przyszłość. Od początku to Malin naciskała, by kupili dom, ale wyobrażała sobie gminę Nacka, Enskede, może Värmdö – okolice, w których czuła się jak u siebie. Nie Gotlandię pośrodku Bałtyku. Ani Fårö. Nauczyła się ją odróżniać od reszty Gotlandii, nazywanej przez miejscowych Storlandet – Wielkim Lądem.

Kiedy wjechali na pokład promu w Nynäshamn, podchodziła do pomysłu sceptycznie, wręcz z niechęcią. Czy Henrik naprawdę chciał tam wrócić? Po siedemnastu latach? Jeszcze zanim jednak dotarli do domu, była pewna. Widok, który rozpościerał się po drodze do roziskrzonego morza za kościołem w Fårö, zaparł jej dech w piersiach.

Dom w Kalbjärdze był pięknie położony u podnóży zbocza i miał typowo gotlandzki układ, choć wyróżniał go dach mansardowy. Należał do kolegi Henrika, który z kolei kupił go od Ingmara Bergmana. Plotki głoszą, że dom był mieszkaniem gosposi reżysera. W wielkiej stodole, której mistrz używał jako sali prób, stały nawet stare dekoracje z jego filmu, choć nie było wiadomo z którego.

Szybko zrobili z tego stały żart i powtarzali, że jeśli wszystko się spieprzy, wystawią scenografię na aukcji w Christie’s. Obecnie może nadal brzmiało to jak żart, ale bardzo ponury.

Odnowili dom, przerobili stodołę na studio i w dużej, choć prostej przybudówce zaczęli urządzać mieszkania dla fotografów, którzy mogliby się u nich zatrzymać. Ich plan zakładał, że Henrik będzie mógł wykonywać większość pracy na Fårö i że uda im się skusić fotografów z całego świata. Artyści i ich modele zostaną zakwaterowani w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym i będą mogli pracować w studiu, ale przede wszystkim oczywiście pośród egzotycznej przyrody, inspirującej jednego z najwybitniejszych reżyserów filmowych na świecie.

Dlaczego nie? – pomyśleli. Znali szwedzkich i amerykańskich fotografów, którzy potrafili przecież urządzać sobie pielgrzymki do Indii tylko po to, by trzaskać zdjęcia zachodnim modelom i modelkom w takim słońcu, jakie im najbardziej odpowiada.

Pożyczyli pieniądze i zatrudnili robotników. Wszystko szło jak po maśle. Potem nadszedł kryzys.

Wrażliwa branża reklamowa zaliczyła gwałtowny spadek, kiedy firmy jedna po drugiej zaczęły ciąć wydatki na marketing. Musieli wtedy zacisnąć pasa. W praktyce oznaczało to odesłanie robotników do domów i oddanie tych pożyczonych pieniędzy, których jeszcze nie zdążyli wydać.

I oto znaleźli się tutaj. Nie wszystko się spieprzyło. Nie trzeba było dzwonić do Christie’s. Na razie. Malin wiedziała jednak, że Henrik nie śpi w nocy. Liczył wpływ stóp procentowych na wysokość kredytu, analizował wymarzone i napawające grozą scenariusze, próbował wyczuć, gdzie przebiega granica. Z kolei Malin starała się nie myśleć o pieniądzach.

Dawali radę spłacać kredyt dzięki temu, że Henrik podejmował się różnych prac na kontynencie i zagranicą. Zupełnie inaczej, niż to sobie wyobrażali. Prowadzony przez Malin blog kulinarny również stanowił pewną podporę. Liczyli na to, że uda im się uskładać trochę pieniędzy i powoli dokończyć budowę pozostałych kwater dla gości.

Dwa tysiące koron po matce Henrika naprawdę zrobiłoby wielką różnicę, ale Malin w zasadzie przestała liczyć na te pieniądze. Nie było ich stać na przegranie procesu. Gdyby do tego doszło, z całą pewnością musieliby sprzedać dom. A zanosiło się na to, że siostry Henrika prędzej umrą, niż wypuszczą z rąk choć część spadku.

Zdjęła rondel z kuchenki i nalała wrzącej wody do dzbanka na herbatę.

– Pewien duński fotograf rozważa, czy nie przyjechać tu na tydzień – oznajmił Henrik, wskazując telefon.

Malin skinęła głową, choć nie miała odwagi robić sobie wielkich nadziei.

– Moda?

– Nie. Piwo.

– Może być i porno, byleby wkrótce ruszyć z tym biznesem.

– Okej…

– Żartowałam.

Malin nalała herbatę, dodała trochę mleka i ruszyła z kubkami do Henrika. Postawiła je na stole i wysunęła krzesło.

Nagle wydała okrzyk, bo ból przeszył jej stopę.

– Co się stało? – zapytał Henrik, wstając.

Niespokojnie szukał wzrokiem jej spojrzenia.

Stojąc na jednej nodze, skręcała się z bólu, a policzki miała mokre od łez.

– Malin, co jest?

– Nie wiem – jęknęła. – Coś ze stopą…

Powoli usiadła na krześle, a Henrik okrążył stół.

– Przecież leci ci krew.

Spuściła wzrok. Dopiero wtedy zobaczyła wielkie, ciemnoczerwone krople na pomalowanej na szaro sosnowej podłodze. Wyciągnęła bolącą stopę przed siebie. Ból był ostry, piekielny. Tak intensywny, że aż się przestraszyła.

Henrik uklęknął przed nią i spojrzał na stopę z bliska.

– Wygląda jak kawałek szkła – stwierdził. – Tak, zgadza się. Na środku.

Na myśl o szklanym odłamku wbitym głęboko w stopę znowu zaczęła jęczeć.

– Jaki jest? Duży?

Henrik otworzył usta.

– A w zasadzie nie chcę wiedzieć – powstrzymała go.

Spojrzał na kawałek szkła, potem podniósł wzrok na nią. Między oczami miał głęboką bruzdę.

– Muszę to wyciągnąć.

Odruchowo przyciągnęła nogę do siebie.

– Malin – powiedział jak do dziecka, obejmując jej nadgarstek lewą dłonią.

– Tak, tak, wiem – westchnęła. – Ale bądź ostrożny.

– Nie możesz się ruszać.

Odwróciła wzrok i próbowała się rozluźnić, ale nie było to łatwe. Gdy poczuła, że kciuk i palec wskazujący Henrika są coraz bliżej jej pięty, jeszcze mocniej napięła mięśnie. Najgorzej było, kiedy chwycił odłamek i poruszył nim w ranie. Co prawda tylko na kilka milimetrów, ale czuła to tak, jakby wbił jej w nogę oszczep aż po samo biodro. Potem nastąpił krótszy, lecz mniejszy ból i było po wszystkim.

Sapnęła kilka razy. Czuła się jednocześnie uwolniona i bezbronna.

Henrik uniósł kawałek szkła. Miał mniej więcej pięć centymetrów długości i był lekko zakrzywiony – wyglądał jak fragment kieliszka do wina.

– Przyniosę plaster – poinformował Henrik, odkładając zakrwawiony odłamek na stół.

Szybkim krokiem poszedł do łazienki i wrócił z zielonym plastikowym pudełkiem z przyborami pierwszej pomocy. Przemył piętę i zgodnie z instrukcjami Malin przylepił w poprzek rany dwa kawałki plastra.

– Całkiem duża rana – stwierdził. – Chyba jutro powinnaś pojechać do przychodni – powiedział, kiedy skończył i pozbierał śmieci.

– Jutro będzie za późno. Jeśli trzeba szyć, należy to zrobić dziś wieczorem.

Henrik spojrzał na nią z wyrazem twarzy, z którego wyczytała: „Jeśli chcesz, mogę pójść do Bengta i Ann-Katrin i poprosić, żeby popilnowali dzieci, a ja zawiozę cię do Visby”.

– Nie wydaje mi się, by chcieli szyć coś takiego – odparła.

Henrik nic nie powiedział, ale było po nim widać wyraźną ulgę. Malin ostrożnie postawiła stopę na podłodze.

– Nienawidzę tych cholernych gości. Przez kilka dni będę utykać.

Henrik już miał coś odpowiedzieć, ale przerwały mu krzyki Ellen z góry.

– Mamo. Mamo, chodź!

– Co się stało, Ellen?

– Mamo, chodź, tu jest kupa.

Malin i Henrik spojrzeli na siebie.

– Co ty mówisz?! – zawołała Malin. – Jaka kupa?

– Tu jest kupa. W zabawkach. Chodź.

Henrik odrzucił śmieci, które trzymał w ręce, i ciężko stąpając, ruszył na górę. Malin poszła za nim, mając na uwadze, że odłamków może być więcej. Doszła do wniosku, że muszą odkurzyć w kuchni. Na górze słyszała ich pomruki, a potem nagły okrzyk Henrika:

– O cholera, ale ohydne! Co to jest?

2

Malin zaglądała do plecionego kosza z zabawkami, lewą ręką odciągając Ellen.

– Mogło to zrobić jakieś zwierzę? – zastanawiał się Henrik. – Kot, który się zakradł do domu?

– To gówno nie wygląda mi na kocie – stwierdziła Malin.

Poczuła lekkie mdłości, trochę przypominające początki grypy żołądkowej. Pod zabawkami leżał ukryty wielki czarny balas. Było to tak obrzydliwe, że nie do końca wiedziała, co zrobić.

– Może pies? – podsunął Henrik.

– Chyba jakiś chory pojeb zesrał się do koszyka z zabawkami dzieci – powiedziała po angielsku, odsuwając Ellen jeszcze o kilkadziesiąt centymetrów od kosza.

– Co takiego, mamo? Co powiedziałaś?

Nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego przeszła na angielski. Tylko jeszcze bardziej zaciekawiła tym Ellen.

– Daj spokój, musiało się tu dostać jakieś zwierzę.

– Jedynym znanym mi zwierzęciem, które zakrada się do domów i sra do pojemników, jest kot, ale to nie kocia kupa. Poza tym koty, kiedy kończą, nie kładą na wierzchu metra sześciennego zabawek.

– Nie mógł tego zrobić któryś z gości?

Spojrzała na Henrika. Co miał na myśli?

– Może nie zauważyli – uściślił – a kiedy mieli posprzątać…

– Przecież musiało śmierdzieć – weszła mu w słowo.

Henrik krótko się zastanowił, a potem wzruszył ramionami i podniósł kosz.

– Zabiorę to na dół do pralni i spróbuję jakoś wyczyścić.

– Wszystkie zabawki też trzeba umyć.

– Tak, rozumiem – warknął i ruszył z koszem.

– Nie chciałam cię wkurzyć – krzyknęła za nim.

Westchnęła. Boże kochany. Przecież nie było powodu, by się o to kłócić.

– Chodź – zwróciła się do Ellen i poczłapała z nią do toalety.

Kiedy Ellen samodzielnie umyła ręce, Malin opłukała jej twarz i ją rozebrała. Włożyła dziewczynce szlafrok, przewiązała i odprowadziła z powrotem do sypialni, a tam posadziła na łóżku.

– Posiedź tutaj, a ja przyniosę worki. Niczego nie dotykaj. Musimy wszystko wyprać.

– Ale królik… – zaczęła protestować Ellen.

– Jego też trzeba wyprać. Nie ruszaj niczego, rozumiesz? Siedź spokojnie, dopóki nie wrócę.

Ellen skinęła głową.

Schodząc po schodach, a w zasadzie skacząc na jednej nodze, nagle poczuła, że popełniła błąd, zostawiając Ellen na górze. To uczucie z każdym krokiem było silniejsze. Jakby ktoś obcy zostawił tam swój trwały ślad. Oczywiście, tak było, ale chodziło również o coś niewidocznego. Może powinna zejść razem z Ellen? Wtedy jednak Axel zostałby na górze sam.

A jeśli w domu ktoś był? Ta myśl rzuciła się na nią bez ostrzeżenia, przyprawiając o przyspieszony oddech. Próbowała ją stłumić siłą. Dlaczego w domu miałby ktoś być?

Natarczywe myśli. Zwykle takich nie miewała. Tym razem jednak nie zamierzała się kłaść, dopóki Henrik nie przeszuka całego domu. Wysunęła najniższą szufladę w kuchni i szybko oderwała jak najwięcej foliowych worków. Najchętniej po prostu wyrzuciłaby wszystkie zabawki, które miały choćby najmniejszy kontakt z odchodami, ale oczywiście nie mogła tego zrobić.

– Ja się tym zajmę! – zawołał Henrik z łazienki. – Nie przeciążaj stopy.

– Żaden problem! – odkrzyknęła. – Dam radę.

Wróciła na górę. Wchodzić było łatwiej, niż schodzić. Zaczęła pakować wszystkie rzeczy, które Ellen zdążyła wyciągnąć, i doszła do wniosku, że wzięła stanowczo za dużo worków. Wystarczyłyby trzy. Dwa do pakowania i jeden do nałożenia sobie na rękę, żeby nie musieć dotykać tego świństwa. Zeszła z Ellen do kuchni. Wpadło jej do głowy, że powinna mieć kapcie, na wypadek gdyby kawałków szkła było więcej. Posadziła Ellen w krzesełku i poszła po jej białe kapcie króliczki. Kiedy z dwoma workami pojawiła się w pralni, Henrik stał przy zlewie i szorował pojemnik na zabawki. Gwałtownie uniósł wzrok.

– Może ktoś wkładał też fiutka do filiżanek – rzucił Henrik z krzywym uśmiechem.

– Musisz być taki obrzydliwy? To chyba ostatnie, co miałabym ochotę usłyszeć.

– Ale…

Opadła na krzesło w kuchni i siedziała sztywna, jakby połknęła kij. Nie chciała skorzystać z oparcia, nie chciała dać ręki na stół i musiała się powstrzymać przed zwróceniem uwagi Ellen, która położyła głowę na blacie.

Będzie musiała wysprzątać cały dom od podłogi po sufit, zanim znów poczuje się w nim komfortowo. Stłumiła westchnienie i wyciągnęła dłoń do Ellen.

– Chodź, idziemy się położyć.

Malin posłała łóżko Ellen i ułożyła w nim małą. Otworzyła okno, wychodząc z założenia, że rześkie powietrze późnoletniej nocy oczyści pomieszczenie po obcych, którzy chodzili po ich pokojach, brali sobie ich rzeczy, rozmawiali, śmiali się i przeklinali w tych czterech ścianach.

Ona i Henrik potrzebowali pieniędzy i wynajęcie domu wydawało się bardzo prostym rozwiązaniem. Po tym wszystkim jednak nie mieściło jej się w głowie, jak mogli wpaść na tak szalony pomysł.

Otworzyła oba okna w ich wspólnej sypialni i wyciągnęła czystą pościel. Zanim zaczęła słać łóżko, wytrzepała kołdry za oknem. Robiła, co mogła, by zdusić myśl, że trzeba je spalić razem z materacami i łóżkami i że tej nocy nie będzie mogła zasnąć, jeśli nie przyniosą dwóch nowych łóżek z budynku dla gości.

Odłożyła kołdry i chwyciła poduszki, żeby je także przewietrzyć. Zawahała się, słysząc, że Henrik krzyczy coś z dołu.

– Co? Nie słyszę! – odkrzyknęła.

Sama zdała sobie sprawę, że w jej głosie słychać złość, ale nic na to nie potrafiła poradzić.

Zamiast krzyczeć jeszcze głośniej, Henrik wszedł na górę. Zatrzymał się w drzwiach.

– Chowałaś zdjęcia z pracowni?

– Jakie zdjęcia?

– Nasze. Z pracowni. Schowałaś je przed wyjazdem?

– Nie.

– Na pewno?

Malin przez kilka sekund się zastanawiała. Nie musiała, ale Henrik zapytał tak poważnym tonem, że już sama nie była pewna. Przed wynajęciem domu schowała sporo przedmiotów i zamknęła w budynku dla gości. Nie zdejmowała jednak portretów rodzinnych ze ścian pracowni.

Pokiwała głową.

Sugerująca zmartwienie bruzda wróciła między brwi Henrika.

– A o co chodzi? – zapytała.

– Nie ma ich.

– Nie ma?

– Tak. A w każdym razie nie wiszą już na ścianie.

– Co?

Spojrzała na niego z powątpiewaniem.

– Ktoś musiał je zdjąć. Nic z tego nie rozumiem.

Malin rzuciła poduszkę na łóżko.

– Co za cholerne pajace tu były? Gówno, szkło i… kto robi takie rzeczy? A jeśli na tym nie koniec? Kto wie, co jeszcze wymyślili.

Przeszył ją zimny, mroczny dreszcz. Kradzież ich rodzinnych portretów. To było takie osobiste, tak agresywne.

Henrik westchnął głęboko.

– Jutro z samego rana zadzwonię do pośredników. Przeszukam też szafki na dole. Może, skoro mają małe dzieci, schowali zdjęcia i zapomnieli powiesić z powrotem.

– Wątpię, czy…

Malin urwała, zdając sobie sprawę, że mówi o wiele za głośno. Prawie krzyczy. Ściszyła głos.

– Wątpię, czy ludzie, którzy srają w zabawkach innych, mieliby tyle taktu.

Henrik zrobił minę sugerującą, że pewnie ma rację. Mimo wszystko zszedł na poszukiwania, a Malin zaczęła słać łóżko.

Kiedy chciała wyciągnąć poszewki, z szafki na bieliznę wypadła jakaś kartka. Malin ją odwróciła i natychmiast spostrzegła, że to jedno ze zdjęć z pracowni. Przedstawiało całą rodzinę razem na plaży Norsta Auren. Zrobił je kolega Henrika z dawnych lat, gdy ich odwiedził latem ubiegłego roku. Tam jednak, gdzie wcześniej były ich patrzące w obiektyw oczy, znajdowały się teraz cztery pary dziur. Światło nocnej lampki przeszywało je na wylot.

Tym razem Malin nic sobie nie robiła z własnego krzyku.

3

Pasek z pałką teleskopową szurał o tylną stronę drzwiczek, gdy Fredrik Broman otwierał swoją szafkę w piwnicy komisariatu. Przebieralnia wyglądała z grubsza jak podobne pomieszczenie w porządnej siłowni, z wyłożoną klinkierowymi płytkami posadzką i rzędami szafek z okleiny brzozowej. W szafce Fredrika na starannie powieszonym mundurze błysnął herb. W przegródce powyżej znajdowała się policyjna czapka z daszkiem, a po prawej – kurtki na każdą pogodę.

Tych strojów i sprzętu prawie nigdy nie używał. Ostatnim razem skorzystał z nich, gdy jego ubranie było zakrwawione i nie miał w co się przebrać. Ochlapała go krew mężczyzny, który próbował odebrać sobie życie piłą ręczną, kiedy Fredrik i Gustav Wallin próbowali go zatrzymać.

Odepchnął od siebie nieprzyjemne wspomnienie, chwycił kaburę i ją założył. Zamknął szafkę na klucz, poszedł do pomieszczenia z bronią i z białej szafki z numerem sześćdziesiąt trzy na drzwiczkach wyjął swój służbowy pistolet. Sprawdził go, wcisnął magazynek i włożył do futerału. Odbywał ćwiczenia na strzelnicy, ale poza nimi od powrotu ze zwolnienia lekarskiego nie miał powodu nosić spluwy.

Prosto z pomieszczenia z bronią wyszedł na wewnętrzny dziedziniec za budynkiem komisariatu. Słońce świeciło mu w twarz. W koronie dużego wiązu szeleściły zmęczone późnym latem wędrowne ptaki, polując na owady.

Minął dwa radiowozy zaparkowane w cieniu drzewa, wyszedł przez furtkę i stanął na chodniku po prawej stronie wjazdu. Z całą pewnością znajdował się już poza terenem policji. Stał w miejscu publicznym z pistoletem w kaburze. Gdyby ktoś był tym zainteresowany, Fredrik mógł powiedzieć, że jest pracownikiem policji w Visby i właśnie pełni swoją służbę, akurat tutaj, na Avagatan, w centrum Visby, rzut kamieniem od centrum handlowego w Östercentrum i kolejny od średniowiecznej starówki. Co prawda nie wykonywał żadnego zadania ani nikt go nie prosił, by stał na Avagatan i się gapił, ale był na służbie. W terenie.

Chwycił się pod boki i wziął kilka głębokich wdechów. Znów był policjantem.

Ulżyło mu, był w dobrym nastroju, może nieco nostalgicznym. Wręcz odczuwał pewną dumę. Nie wykluczał, że jego mały rytuał mógłby rozbawić postronnego obserwatora, ale dla niego był ważny. Jeszcze dzień wcześniej nie mógł robić tego wszystkiego. A dziś, w poniedziałek, należało to do jego codzienności. Po raz pierwszy od prawie dwóch lat był policjantem, na sto procent.

Wrażenie opuściło go po piętnastu sekundach, ale był przekonany, że nigdy nie zapomni tej krótkiej chwili. Wrócił do budynku. Po drodze do swojego gabinetu spotkał na schodach dwóch kolegów. Szybko się przywitali, a następnie kontynuowali rozmowę. Poczuł lekkie rozczarowanie i aż się do siebie uśmiechnął. Czego oczekiwał? Że wszyscy, bijąc brawo i wiwatując, będą stali pod wielkim transparentem z napisem „Witaj z powrotem, Fredrik”? Koledzy na schodach pewnie nawet nie wiedzieli, że to jego pierwszy po przerwie dzień służby poza biurem. Od jego powrotu do pracy minęło pół roku. To oczywiste, że nie śledzili jego poczynań dzień po dniu.

Wszedł do długiego korytarza wydziału kryminalnego. Zobaczył białe ściany, sosnowe drzwi i nudną wykładzinę PCV. Zamiast podążać w prawo do swojego gabinetu, skręcił w lewo. Uznał, że równie dobrze może zajrzeć do Görana Eidego i przypomnieć mu, że wrócił do służby w terenie. Na wszelki wypadek.

Po drodze przystanął przy otwartych drzwiach gabinetu Gustava Wallina. Gustav w jasnym dyskretnym garniturze w kratę księcia Walii i w błękitnej koszuli stał pochylony nad biurkiem i wertował gruby plik papierów. Nie zauważył gościa. Fredrik zrobił kilka kroków do przodu i się przywitał.

Gustav podniósł wzrok znad biurka. Wąski pasek zarostu biegnący wzdłuż linii brody miał wymodelowany z najwyższą precyzją.

– Cześć – powiedział Gustav nieobecnym głosem.

Wciąż ściskał papiery między kciukiem a palcem wskazującym.

Fredrik zamienił z nim kilka słów, sądząc, że kolega skomentuje pistolet, ale nie dał po sobie poznać, że go w ogóle zauważył. No pewnie, przecież otaczali ich ludzie, którzy całe dnie nosili przy sobie broń. Dlaczego Gustav miałby coś mówić? Dla jego kolegów był to po prostu zwykły dzień w pracy. Nawet dla najbliższych współpracowników.

Znów w jego myśli wkradło się rozczarowanie i musiał je zwalczyć. Skąd mogli wiedzieć, że czuł się prawie jak w dniu ukończenia szkoły policyjnej. Doznał ulgi, był dumny, trochę zdenerwowany i jakby na coś czekał, choć nie miał konkretnego celu.

Od prawie dwóch lat każdego dnia rozmyślał, czy wszystko wróci do normy, czy też już nigdy nie będzie pracował jako policjant.

Dziś otrzymał odpowiedź.

Zostawił Gustava z papierami i ruszył do gabinetu Görana. Zapukał i poczekał, aż po drugiej stronie rozległ się głuchy pomruk. Dopiero wtedy otworzył.

Göran Eide, szef wydziału kryminalnego gotlandzkiej policji, na widok Fredrika pospiesznie wstał. Dobiegał sześćdziesiątki i została mu już tylko resztka szpakowatych włosów po bokach głowy. Trochę niżej na jego nosie tkwiły tanie okulary do czytania.

Göran okrążył biurko i wyciągnął rękę.

– Witaj z powrotem – powiedział z szerokim uśmiechem i uroczyście się skłonił.

Fredrik podziękował. Szef wskazał niebieski fotel po drugiej stronie biurka.

– Siadaj.

Göran wrócił na swoje miejsce. Jego wygodny fotel biurowy miał wyjątkowo wysokie oparcie i mały regulowany zagłówek. W jakiś sposób należało zaznaczyć, że tu rządzi.

Zdjął okulary i spojrzał na Fredrika.

– Wszystko dobre, co się dobrze kończy. Prawda? – odezwał się z uśmiechem.

– Tak. Miewałem gorsze dni – odparł Fredrik.

Göran się roześmiał, ale potem spoważniał.

– Dwadzieścia trzy miesiące temu nie wyglądało to tak obiecująco.

– To prawda – odparł Fredrik i przysunął fotel nieco bliżej biurka.

W końcu ktoś rozumiał, jak ważny był dla niego ten dzień. Jednocześnie Fredrik miał nadzieję, że nie przystąpi do wygłaszania zbyt długiej i sentymentalnej przemowy. Jego relacje z szefem nie miały takiego charakteru.

Dziwna sprawa z tą uwagą, pomyślał. Najpierw czuł rozczarowanie, że nikt mu jej nie poświęca. Kiedy sytuacja się odwróciła, chciał mieć to jak najszybciej z głowy.

– Jeśli mam być zupełnie szczery – podjął Göran – nie pomyślałbym, że będziesz tu jeszcze kiedyś siedział. A przynajmniej kiedy po raz pierwszy odwiedziłem cię w szpitalu.

Z namysłem pokręcił głową i przez chwilę patrzył w blat.

– Bez urazy – dodał z błyskiem w oku.

– Nic nie szkodzi – odparł Fredrik. – Sam chyba też nie sądziłem, że jeszcze kiedyś będę w stanie usiąść. A jeśli i ja mogę sobie pozwolić na szczerość, nawet nie zauważyłem, że mnie odwiedzałeś.

Göran się uśmiechnął.

– Ale teraz tu siedzisz – powiedział.

– To prawda.

– Bardzo się cieszę, że mam cię z powrotem w drużynie. I z tego, że to wszystko tak dobrze zadziałało. Cała machina z lekarzami, psychologami, związkiem zawodowym, szefostwem i… sam wiesz. Ale przede wszystkim czuję radość ze względu na ciebie. Wiem, że właśnie tego od początku pragnąłeś.

Fredrik poprzestał na skinieniu – powolnym, lecz stanowczym – bojąc się, że jeśli będzie chciał coś powiedzieć, z emocji zadrży mu głos.

– Przypuszczam, że nie możesz się doczekać, aż zaczniemy. – Göran zmienił ton głosu. – Żeby wreszcie stąd wyjść.

– Zgadza się – wykrztusił Fredrik. Udało mu się zapanować nad głosem.

– Dobrze. Ale mam do ciebie jeszcze jedną sprawę.

Właśnie w taki sposób Fredrik chciał wrócić. Od pierwszej chwili czuć, że ma pełne zaufanie. Żadnego miękkiego rozruchu ani owijania w bawełnę. Miękki rozruch miał od pół roku. Wystarczyło aż nadto.

– Na Fårö jest pewna rodzina, która…

Göran przerwał, a Fredrik się wzdrygnął, bo usłyszał syk, a za plecami zobaczył dziwne światło. Wystraszony okręcił się w fotelu.

Dwa kroki za drzwiami stał Gustav, trzymając papierowy talerz z wściekle niebieskim okrągłym tortem. Ze środka wystawały trzaskające i miotające iskry zimne ognie. Mimo zaskoczenia zwrócił uwagę, że rozżarzone drobiny spadają na wykładzinę gabinetu Görana.

Za plecami Gustava ustawili się w szeregu najbliżsi współpracownicy Fredrika. Sara Oskarsson, równie czarnowłosa jak Gustav, dziś ubrana w dżinsową koszulę i czarne spodnie, obejmowała stos kubeczków do kawy i papierowych talerzy. Ove Gahnström, spoglądający na niego zza pilotek, przyciskał do wydatnego brzucha termos z pompką. Dołączył do nich nawet Lennart Svensson, mimo że miesiąc wcześniej przeszedł na emeryturę. Czarne loki były trochę bardziej niesforne niż zwykle, a ubiór nieco swobodniejszy. Fredrik naprawdę poczuł wzruszenie na jego widok, co z całą pewnością nie zdarzało się często.

Kiedy zimne ognie już zgasły, zebrani zaczęli podchodzić pojedynczo, żeby gratulować, ściskać go i klepać po plecach. Zaczął się trochę niepokoić o tort, gdy Gustav nim balansował, trzymając talerz w jednej ręce, a drugą go obejmując.

Fredrik popatrzył na wszystkich i wyjąkał podziękowanie. Trudno mu było znaleźć słowa.

– Jak tam? – odezwał się Lennart. – Mam nadzieję, że nie dostałeś wylewu od tych fajerwerków.

– Lennart… – upomniała go Sara ze zmęczoną miną.

– Wszystko w porządku – odparł Fredrik. – Byłbym głęboko rozczarowany, gdyby nagle zaczął ostrożnie dobierać słowa.

Tak naprawdę za nim tęsknił. Choć nigdy by nie przypuszczał, że tak będzie. Zastanawiał się, czy po tym, jak Lennart zakończył pracę, nie jest mniej wesoło. Dopiero czując pustkę po jego kiepskich żartach, małych prowokacjach i niepoprawnych politycznie żartach, Fredrik zrozumiał, że może jednak były ważne dla grupy. Wprowadzały jakiś ferment. Odwracały uwagę, w pozytywnym sensie. Utrzymywały ich w stanie czujności.

Gustav postawił tort na okrągłym stoliku przyniesionym przez odwiedzających. Zauważył, że spojrzenie Fredrika padło na wściekle niebieską warstwę.

– Nie zdążyli jeszcze zrobić tego zielonego – wyjaśnił. – Byłem w Bagarns zaraz po otwarciu.

– Niebieski wygląda git – odparł Fredrik, krzywiąc się w duchu na dźwięk własnych słów.

Wciąż nie przychodziło mu do głowy nic sensownego, co mógłby powiedzieć.

– Trzymaj – powiedział Ove, wręczając mu łopatkę do ciasta. – Ty zacznij.

Wkrótce każdy miał swój kawałek tortu i kubek kawy. W pokoju były tylko cztery krzesła i Sara zaproponowała Fredrikowi jedno z nich, używając argumentu, że przecież to on świętuje.

– Nie, no co ty, siadaj – odpowiedział.

Fredrik i Ove wstali, a raczej ostrożnie oparli się o meble.

– Ale mnie nabraliście – powiedział Fredrik. – Naprawdę zaczynałem być trochę…

– Szkoda, że nie widziałeś swojej miny, gdy prawie się z tobą nie przywitałem – powiedział ze śmiechem Gustav, wskazując go łyżką.

– Naprawdę niczego nie przeczuwałem – przyznał. – Wydawałeś się kompletnie pochłonięty tymi papierami. Wyglądało to najzupełniej naturalnie.

– Hollywood czeka – odparł Lennart z krzywym uśmiechem.

– No to jeszcze trochę poczeka – odparł Göran. – Nie mogę myśleć o innej karierze, dopóki nie wypełnię luki po Lennarcie.

– To nie może być bardzo trudne – rzucił Fredrik i spojrzał na Lennarta z czymś, co, miał nadzieję, przypominało błysk w oku.

– Czekaj, no – odezwał się natychmiast Lennart. – Jak to było? Uderzyłeś się w głowę, prawda?

Pomieszczenie wypełniła dziwaczna mieszanka śmiechu i zawstydzonych pomruków. Fredrik szybko zabrał głos, żeby zdążyć, zanim zażenowanie weźmie górę.

– Słuchajcie, muszę powiedzieć, że naprawdę doceniam to wszystko. Dzisiejszy dzień bardzo wiele dla mnie znaczy. Można chyba powiedzieć, że to jedyne, o czym myślałem… Nie, nie jedyne – poprawił się – myślałem o nim i o niego walczyłem każdego dnia przez prawie dwa lata. Cieszę się, że o tym pomyśleliście! I że zrobiliście to wszystko.

Spojrzeli na niego z powagą. Ove skinął głową. Sara uśmiechnęła się niepewnie.

– Mimo że tort był niebieski – dodał.

Zaśmiali się z ulgą i nieco przesadnie z tego kiepskiego żartu, który pozwolił rozluźnić poważną atmosferę. Rozmowa znów nabrała tempa, Lennart zjadł połowę kawałka tortu Sary, a kilka minut później Göran podszedł do Fredrika i odciągnął go na bok.

– A wracając do tego, co chciałem powiedzieć wcześniej… – zaczął, odstawiając talerzyk. – Chodzi o rodzinę z Fårö. Malin Andersson i Henrika Kjellandera z Kalbjärgi. Grożono im.

4

Göran Eide wziął kubek po kawie zostawiony przez kogoś na półce za biurkiem. Odczuwał lekkie mdłości po zjedzeniu tortu. Doszedł do wniosku, że powinien był pójść za przykładem Sary i zostawić połowę. Kiedy jednak człowiek nie chce się zachowywać jak baba, przez cały dzień zbiera mu się potem na rzyganie, pomyślał.

Mimo mdłości cieszył się z nadchodzącego dnia. Naprawdę nie sądził, że Fredrik wróci. Czy to jako policjant, czy w ogóle. Wypadek był straszliwy i Broman naprawdę wyglądał nieciekawie, gdy leżał w szpitalnym łóżku w bandażach jak sparaliżowany.

Fredrik nie pamiętał wiele z wypadku, ale Sara Oskarsson stała zaledwie dziesięć metrów dalej i widziała, jak spada ze skały. Czytając jej raport, nie można było się oprzeć wrażeniu, że przynajmniej w części sam się do niego przyczynił. Nie musiał gonić zatrzymanego, który próbował zbiec. O ile „próba ucieczki” może być synonimem „rzucenia się w ramiona śmierci”. Gdyby Fredrik pozostał w bezpiecznej odległości i pozwolił mężczyźnie rzucić się ze skały, nikt nie miałby do niego pretensji.

Policjant jednak pobiegł za nim, dogonił go na skraju urwiska i próbował zatrzymać. Uciekinier, celowo lub nie, unieruchomił Fredrikowi rękę i pociągnął go za sobą. Nie sposób było stwierdzić, czy chwilę później dopisało mu szczęście, czy po prostu wykorzystał tych kilka sekund na znalezienie się na górze. W każdym razie wylądował na mężczyźnie, a tamten poniósł śmierć na miejscu.

Dla Fredrika upadek ze skały skończył się silnym wstrząśnieniem mózgu i rozległym krwiakiem podtwardówkowym. Sama tkanka mózgu nie została uszkodzona w wyniku wypadku, ale ciśnienie krwi zrobiło swoje. Gdyby do krwotoku doszło w oponach mózgowych, pewnie nawet nie przeżyłby transportu z Östergarnsholm do szpitala.

Stłumił beknięcie i w myślach zaczął przeklinać tort. Co za cholerny wymysł. Czy Gustav nie mógł zamówić toski albo zwykłego długiego danisza? Od mdłości prawie zakręciło mu się w głowie. Wysunął górną szufladę kredensu i zaczął szperać w spinaczach, wizytówkach i długopisach. Znalazł dwie tabletki na zgagę, wycisnął jedną z listka na rękę i połknął.

5

Podmuchy wiatru wpadającego przez opuszczoną szybę niosły zapachy spalin i morza. Malin siedziała w samochodzie na pokładzie Bodilli, a dzieci były przypięte pasami na tylnym siedzeniu. Na północy przylądki Hau rävlar i Lansaholm sięgały ku sobie, pozostawiając jedynie wąską cieśninę. Z kolei na południu otwierał się widok na Bałtyk. Kiedy zrywał się wiatr, połyskująca w słońcu tafla wody gasła, zmieniając się w mroczniejszą i matową.

Malin obawiała się, że z uszkodzoną stopą trudno będzie prowadzić samochód, ale nie miała z tym problemu. Większy ból odczuwała przy chodzeniu, nawet opierając ciężar ciała na palcach prawej stopy.

– Mamo, czy mogę się dzisiaj pobawić z Lisą? – zapytała Ellen z tylnego siedzenia.

Malin się odwróciła i z uśmiechem wyjrzała spomiędzy zagłówków. Axel siedział z nosem przy szybie, wpatrzony w dużą mewę z żółtym dziobem, która płynęła za promem.

– Zadzwonię do jej mamy i zobaczymy.

Dziewczynka wydała okrzyk radości i pociągnęła za pas bezpieczeństwa.

– Ellen, to niebezpieczne. Powiedziałam, że zobaczymy.

Widywanie się z przyjaciółkami z Fårösund, gdy się mieszkało na Fårö, przysparzało kłopotów. Jeśli Ellen chciała odwiedzić którąś z nich w domu po lekcjach, musiało to w miarę pasować do harmonogramu Axela. W przeciwnym razie Malin spędzała większość dnia za kierownicą i na promie, jeżdżąc tam i z powrotem między Fårösund a Kalbjärgą.

Kiedy się przenieśli na Fårö, gminne przedszkole było akurat likwidowane, a nowy samorząd rodziców istniał tylko na papierze. Zdecydowali się więc na placówkę w Fårösund. Po pierwsze dlatego, że Henrik nie chciał być w samorządzie z Elisabet i Almą, a po drugie – bo wszystko wydawało się takie niepewne. Gdyby Malin bardziej wierzyła w nowe przedszkole, może udałoby jej się go przekonać. Ze względu jednak na to, co się działo później ze spadkiem, i na ogólną atmosferę, wyszło chyba lepiej. Słyszeli czasem kąśliwe komentarze innych rodziców z Fårö, którzy traktowali wybór przedszkola w Fårösund jak zdradę. Ci ludzie nie mieli jednak pełnego obrazu sytuacji. Nie rozumieli ich sytuacji.

Oczywiście, z przedszkolem na Fårö byłoby wygodniej. Zaoszczędziliby wiele czasu. Jednocześnie, gdy zaspali na autobus szkolny, jak dziś, mogli się pocieszać, że i tak muszą jechać do Fårösund.

I pomyśleć, że tu trafili. Malin była w zasadzie bardziej zdziwiona, że Henrik tego chciał, niż że sama się na to zgodziła. Kiedy poznała Henrika, nadal był nastawiony na wyjazd do Los Angeles. Zamierzał zwiedzać wielki świat, już prawie tam był, tylko jeszcze do końca się nie wyprowadził. Po tym wszystkim zostało już tylko okropne zdjęcie, które zrobił mu David LaChapelle. Z dumą powiesił je w pracowni. Dlaczego goście nie ukradli tego? Henrik w Las Vegas, szczerzący zęby, z jednej strony był objęty przez prawie nagą fotomodelkę, przynajmniej o głowę wyższą od niego, a z drugiej przez podstarzałego sobowtóra Elvisa z nadwagą.

Malin oczywiście zdawała sobie sprawę, że zdjęcie jest okropne. Ale rozumiała, na czym polega jego geniusz i dlaczego Henrik powiesił je na widoku. Chociażby po to, by zaimponować klientom. Było też oczywiście na jego stronie internetowej. W jaki sposób przeszedł od tego zdjęcia do Kalbjärgi na Fårö? Co się wydarzyło? Nie potrafiła tego pojąć.

Malin poprawiła się w fotelu i spojrzała na przystań promową, która rosła z każdą chwilą. W porcie rybackim cumowała mała błękitna łódka. Czarne chorągiewki na pływakach trzepotały na wietrze. Z tyłu dostrzegła łódź pilotową wyglądającą jak jaskrawopomarańczowa plama.

Złożyli zawiadomienie na policji. Przed południem miał się u nich pojawić funkcjonariusz z wydziału kryminalnego, porozmawiać i spojrzeć na zdjęcie. Malin nie mogła zapomnieć o portrecie z dziurami w miejscu oczu. Przez krótkie chwile udawało jej się myśleć o czymś innym, ale tamten obraz zawsze powracał. Wciąż czuła dokuczliwy dyskomfort. Miała kłopoty z zaśnięciem. Po pierwszej nocy wymienili łóżka na te z jedynego gotowego pokoju w budynku dla gości. Nie mogła się zmusić do leżenia w tym samym łóżku, w którym był któryś z tych szaleńców. Tych srajdków. Miłośników szkła. Wydłubywaczy oczu.

Wysprzątała cały dom, wyszorowała podłogi, umyła na mokro szafki i drewniane zdobienia, nie omijając żadnego zakamarka, a z wanny prawie zdrapała emalię.

Wreszcie była usatysfakcjonowana. Znów czuła się jak u siebie w domu. Niemal. Nie było już lepkiego paskudztwa spowijającego każdą powierzchnię, ale nieprzyjemne uczucie pozostało.

Bodilla wpłynęła między Kajsę-Stinę a stary piec do wypalania wapna, którego zaokrąglony kształt wznosił się ku niebu. Malin zjechała z promu, natychmiast skręciła w lewo w Strandvägen i podążała dalej w kierunku szkoły. Patrząc na stojące tuż przy ulicy wielkie kamienne budynki na przedmieściach, zawsze czuła się bezpiecznie. Prawdopodobnie wybudowano je w połowie lat osiemdziesiątych albo wręcz pod koniec siedemdziesiątych. Równie dobrze mogłyby stać na Södermalmie albo Starym Mieście w Sztokholmie. Pośród zabudowań miejskich czuła się jak u siebie. Podejrzewała, że odwrotnie niż większość ludzi wokół. W mieście nie czuli się pewnie, a na wsi odzyskiwali poczucie bezpieczeństwa.

Za pierwszymi dzielnicami zaczynały się bardziej nowoczesne apartamentowce i wille. Na falach przy brzegu podskakiwały większe i mniejsze łódki. Minęli przechodzących chodnikiem kilku kolegów z klasy Ellen. Dziewczynka gorączkowo machała do nich przez tylną szybę.

Malin zatrzymała samochód na ulicy przed pomalowanym na kolor czerwieni z Falun i przypominającym barak budynkiem, w którym mieściło się przedszkole Axela. Ellen szybko ją przytuliła i popędziła do znajdującego się sto metrów dalej białego budynku szkoły.

– Nie iść z tobą?! – zawołała za nią Malin.

– Nie trzeba! – odkrzyknęła Ellen.

– Zadzwonię do mamy Lisy.

Ellen pomachała jej i zniknęła za pokaźnym budynkiem szkoły.

– Ale ze mną pójdziesz – oznajmił Axel, patrząc na nią niespokojnie.

– Oczywiście, że pójdę – odparła.

Chwyciła go za rękę i ruszyła do drzwi przedszkola.

– Odbierz mnie wcześniej.

Axel wypchnął dolną wargę centymetr do przodu, ale wiedziała, że nie jest smutny tak naprawdę. Choć był jeszcze taki mały, nauczył się grać na jej emocjach.

– Na pewno? Nie chcesz pobyć z kolegami w przedszkolu? Przecież nie widziałeś ich od bardzo dawna.

Oczy Axela błądziły pod zmarszczonymi brwiami. Wyraźnie nad czymś się zastanawiał.

– Nie, przyjdź po mnie wcześniej – powiedział po jakimś czasie.

– Dobrze, tak zrobię.

W czasie krótkiego spaceru słońce grzało przyjemnie. Był ostatni tydzień sierpnia. Zdążyła już się nauczyć, że wrzesień jest na Gotlandii jednym z najlepszych miesięcy. Wciąż trwa lato, jest słonecznie, można się kąpać i nie ma turystów. Przy odrobinie szczęścia październik nie jest o wiele gorszy. Dwa długie miesiące do męczarni z kombinezonami i spodniami z ortalionu.

Szkoła właściwie zaczęła się już w czwartek. Ellen dostała kilka dodatkowych dni wolnego. W przeciwnym razie nie zdążyliby ze swoimi objazdami po kontynencie. Ale też nie mogliby wynajmować domu w ciągu ostatniego tygodnia. Gdyby tego nie zrobili… szaleniec, który tam przebywał…

Powstrzymała te myśli. To nie mógł być jedynie przypadek. Nie chciało jej się wierzyć, że to wszystko by się nie zdarzyło, gdyby tylko nie wynajęli domu. A może się myliła? Od tego wszystkiego miała tylko coraz większy mętlik w głowie.

Weszli do przedszkola. Malin chwilę porozmawiała z Jenny, jedną z opiekunek, a potem zostawiła na półce Axela rzeczy, które na lato zabrali do domu. Ubrania przeciwdeszczowe, przytulanki do przedszkola, album ze zdjęciami bliższej i dalszej rodziny. Z jej strony. Henrik miał rodzinę tylko na papierze. Potem nadszedł czas na rytuał machania w oknie. Malin czuła niepokój, że potrwa to zbyt długo i nie obędzie się bez łez, ale poszło zaskakująco dobrze. Nie musiała odchodzić z poczuciem, że jest złą matką. Ta myśl była jak nóż wbity w plecy.

Miała sześć godzin do czasu, aż będzie musiała wrócić po Axela. Po odjęciu dojazdu i obiadu zostaną jej cztery i pół. Musiała zaplanować tygodniowe menu na bloga, ale podejrzewała, że przed przybyciem policjantów trudno jej się będzie skoncentrować.

Malinowe Menu założyła tuż po ich przeprowadzce na Fårö. Głównie po to, by zwalczyć tęsknotę za Ciachem – kawiarnią przy Borgmästargatan w Sztokholmie, którą prowadziła. I żeby nie stracić kontaktu z przyjaciółkami na kontynencie.

Jej długoterminowy plan zakładał otwarcie w lecie małej restauracyjki, uzupełniającej działalność związaną z wynajmem pokoi. Wiedziała jednak, że to musi potrwać. Kiedy zaczęła mieć kłopoty finansowe, nastawiła się na pracę w czyjejś kawiarni albo restauracji. Nie znaczyło to jednak, że praca na pewno by się znalazła. Zimowy czas kurczył knajpiano-kawiarniane życie na Gotlandii do rozmiarów maleńkiego płomyka, jeśli porównałoby się je z ognistym, niekiedy szalonym nocnym życiem w miesiącach letnich.

Potem jednak założyła bloga. Myślała, że w najlepszym razie zdobędzie kilkuset czytelników, w tym znajomych i dawnych klientów kawiarni, ale fama szybko się rozeszła i już po kilku miesiącach Malin miała tysiące czytelników każdego dnia. Jeszcze większą uwagę zwróciła, gdy otrzymała nagrodę za blog, a wkrótce potem zadzwonił do niej przedstawiciel sieci sklepów spożywczych Coop z informacją, że chcieliby ją mieć na swojej stronie internetowej. Nie było nad czym się zastanawiać. Coop płacił więcej za prowadzenie bloga o jedzeniu na ich stronie, niż zarobiłaby w kawiarni w Visby. Poza tym nie musiała dojeżdżać do pracy.

Malin po raz ostatni spojrzała w stronę przedszkola, żeby się upewnić, że Axel już do niej nie macha, ale w oknie nikogo nie było. Odblokowała mercedesa i weszła lewą nogą na stopień, gdy nagle znieruchomiała, czując, że ktoś ją obserwuje. Spojrzała przez ramię. Jakieś pięćdziesiąt metrów dalej stała jasnowłosa kobieta, wpatrując się w nią. A może w coś innego? Malin po raz kolejny spojrzała w stronę przedszkola, żeby się upewnić, że nie ma tam nikogo ani niczego, co mogłoby tak zaciekawić nieznajomą.

Na ulicy nie było żywej duszy, z okien też nikt nie wyglądał.

Malin zaczęła udawać, że szuka w kieszeni kurtki kluczyka do samochodu, ale tak naprawdę obserwowała kobietę w bocznym lusterku. Blondynka miała na sobie dżinsy i krótką kurtkę w kolorze wojskowej zieleni. Częściowo zasłaniał ją przykurzony, mały, biały samochód. Słońce wydobywało z jej włosów rudawy połysk. Kobieta uporczywie patrzyła w jej stronę. Malin dłuższą chwilę obserwowała ją w lusterku. Blondynka nawet nie kiwnęła palcem.

Malin się odwróciła, spojrzała na kobietę, a potem spokojnym, zdecydowanym krokiem ruszyła w jej kierunku. Kobieta zareagowała dopiero po pięciu, sześciu krokach. Malin zauważyła, że wyraz jej twarzy się zmienia, ale była zbyt daleko, by rozpoznać konkretne emocje.

Kiedy zbliżyła się jeszcze trochę – na tyle, by stwierdzić, że blondynka jest w jej wieku – tamta gwałtownie się odwróciła, podbiegła do samochodu od strony kierowcy, otworzyła drzwi i wślizgnęła się do środka. Sekundę później uruchomiła silnik i samochód ruszył. Malin mogła tylko patrzeć, jak odjeżdża. Za kierownicą widziała jedynie ciemną sylwetkę kobiety.

Mimo słonecznej pogody poczuła, że robi jej się zimno, a pole widzenia się zwęża, jakby była w tunelu. Zamknęła oczy i poczuła, że włoski na rękach stają dęba. W ustach pojawił się metaliczny posmak. Zaczęła się zastanawiać, czy za chwilę nie zemdleje.

Wzięła kilka głębokich wdechów.

Ktoś się na nią gapił na ulicy w Fårösund. No i co z tego? Może ludzie byli ciekawi kogoś obcego. A może to czytelniczka jej bloga? Może była fanką?

Ale mimo wszystko, wsiadając do samochodu i zamykając drzwi, zachodziła w głowę, kto to taki. Nigdy wcześniej jej nie widziała. Nie mogła to być matka któregoś z uczniów. W szkole nie pojawiło się żadne nowe dziecko, którego by nie znała. No i skąd ta nagła ucieczka? Na ciekawskie patrzenie można by ewentualnie machnąć ręką, ale najdziwniejsze było to, że kobieta czmychnęła, gdy tylko obiekt jej obserwacji zaczął szukać z nią kontaktu.

Powinna była zapisać numer rejestracyjny. Nawet nie przyszło jej jednak do głowy spojrzeć na tablice.

24 sierpnia

W twoim domu było przyjemnie. Wydawało mi się, że tam mieszkam. Siedzenie w fotelu, włączenie telewizora, otwarcie lodówki, spanie w waszym łóżku. Oglądanie wszystkich waszych przedmiotów. Jak dziewczynka z bajki o niedźwiadkach.

Prawie nie pamiętam swoich poczynań. Dni mijały. Zabrakło mi odwagi, by wyjść na dwór. Ktoś mógłby mnie zobaczyć i przeszyć na wylot palącym spojrzeniem. Zdemaskować mnie. Zaczęliby mną gardzić. Ponieważ się przejmuję. Nie należy tego robić. Nie wolno niczym się przejmować. Cokolwiek robią nam inni. Trzeba iść dalej. Zajmij się prawdziwym życiem, jak to się mówi.

Nie należę jednak do tego typu osób. A szkoda. Wszystko byłoby wówczas takie łatwe. Ale czy na pewno? Jak to jest żyć w taki sposób? Czy w końcu człowiek nie chodzi wiecznie uśmiechnięty mimo ran na całym ciele? Jak trędowaty, który nie czuje, kiedy robi sobie krzywdę.

Nie ma sensu o tym myśleć. To i tak nigdy nie będę ja. Człowiek jest kim jest. A ja nigdy nie zapominam. Moje rany goją się powoli. I bolą. Powodują cierpienie. Przez nie przychodzę tutaj… do ciebie. Nie, nie tak. To ty sprawiasz, że tu przychodzę. Ty.

6

Fredrik wziął kluczyki do wozu, który zarezerwował, i zapisał swoje nazwisko na tablicy. Razem z Sarą poszli do garażu. Po pięciu latach istnienia przebudowanej siedziby policji korytarze i wystrój pokryły się patyną, która – przynajmniej dla Fredrika – miała w sobie coś atrakcyjnego. Wszystko było trochę sfatygowane, zużyte, ale w przyjemny sposób. Nie czuł się już, jakby pracował na wystawie sklepu meblowego.

Göran kazał mu pojechać z Sarą. Fredrik nie sądził, by rozmowa z przestraszoną rodziną z Fårö była robotą dla dwóch osób. Nie miał nic przeciwko towarzystwu Sary, wręcz przeciwnie, ale nie mógł się pozbyć wrażenia, że w zamyśle Görana zadaniem Sary było raczej mieć go na oku, niż wykonywać zwykłą policyjną robotę.

Znaleźli samochód prawie na samym końcu, przy bramie pokrytego kurzem garażu, i do niego wsiedli.

– Nie wiem, czy jest miły dla mnie, skoro cię wysyła, żebyś mnie pilnowała, czy złośliwy wobec ciebie, każąc ci siedzieć obok i czekać, aż dostanę wylewu i wjadę do rowu – odezwał się Fredrik, ustawiając lusterka.

Sara spojrzała na niego, a z jej twarzy można było odczytać, że się nad czymś zastanawia.

– Możesz mieć wylew? – zapytała.

Fredrik się roześmiał.

– Jasne, że nie. W przeciwnym razie nie siedziałbym tutaj.

Sara śledziła wzrokiem jego ruchy, gdy wkładał kluczyk do stacyjki.

– Może mimo wszystko to ja powinnam prowadzić – stwierdziła.

Wyczuł, że tym razem to żart.

– Tak właśnie wszyscy myślą? Że w każdej chwili mogę mieć wylew albo się przewrócić pod wpływem ataku padaczki?

Odwrócił się do Sary, trzymając ręce na kierownicy.

– Mnie nie pytaj – odparła. – Sam zacząłeś mówić o wylewie.

– Raczej Lennart.

– Ach ten Lennart – westchnęła Sara.

Fredrik uruchomił silnik i wrzucił wsteczny bieg.

– W każdym razie ryzyko, że mnie to spotka, gdy będę siedział za kierownicą, jest nie większe niż to, że ty będziesz miała wylew.

– Możemy już skończyć rozmowę o wylewach? To znaczy, o ile rzeczywiście jesteś zdrowy. Chyba że będziesz jak taki dziadzio emeryt, który cały czas ględzi o tym, co go boli.

Fredrik postanowił, że przestanie o tym myśleć. Göran zapewne wysłał z nim Sarę nie bez powodu. Przy odrobinie dobrej woli można było chyba uznać, że to dobry pomysł, nawet abstrahując od wypadku. Nie pracował w terenie od dwóch lat. Może potrzebował kogoś, kto go poprowadzi.

Sara założyła czarne włosy za uszy i spojrzała w kierunku szybko otwierających się drzwi garażu. Fredrik zamrugał w późnoletnim słońcu. Tym razem to wszystko nie było tylko symboliczne, jak na chodniku nieco ponad pół godziny wcześniej. Działo się naprawdę. Był funkcjonariuszem policji kryminalnej jadącym na akcję.

Dwa lata wcześniej nawet by nie przypuszczał, że nadejdzie dzień, gdy rutynowe zadanie na Fårö sprawi mu tyle radości.

Wyjechał na trasę 149, skręcił w lewo i dodawszy gazu, ruszył w kierunku północnym przez płaski teren. Ściany lasu zostały zastąpione przez pola, łąki i pojedyncze domy, które swoimi gankami niemal wchodziły na krawędź asfaltu. Po dwóch kilometrach dogonili traktor z przyczepą pełną jasnozielonych worków kiszonki. Kierowca w bordowych słuchawkach z obowiązkową anteną uprzejmie zjechał na pobocze, żeby Fredrik mógł go wyprzedzić.

Razem z przeprawą promową i chwilą oczekiwania przy promie dotarcie do Kalbjärgi na Fårö zajęło półtorej godziny. Jak na Gotlandię, była to prawdziwa wyprawa. Nic dziwnego, że Fredrik, mieszkając daleko na południu wyspy, rzadko tam jeździł. Zadawali sobie ten trud właściwie głównie wtedy, gdy on i Ninni mieli gości z kontynentu. Kiedy zaś zabierali ich na Fårö, za każdym razem trzymali się tego samego schematu. Kupowali placek malinowy w cukierni Sylvis Döttrar i kąpali się w Ekeviken.

Wiedział, że jedna z właścicielek piekarni mieszka w gospodarstwie w Kalbjärdze, ale nie mógł sobie przypomnieć, skąd to wie. Pewnie od kogoś z pracy. Komisariat był centrum informacyjno-plotkarskim i niewiele go omijało. Nigdy nie było wiadomo, jakie informacje mogą się przydać w pracy policjanta.

Dom Henrika Kjellandera i Malin Andersson był położony prawie na samym szczycie Kalbjärgahobben – małego skalistego wzniesienia, które wzniesieniem mogło być nazwane chyba tylko na Gotlandii.

Fredrik skręcił w prawo, dostrzegając gospodarstwo dokładnie na wprost, nieco ponad kilometr dalej. Dom Kjellandera i Andersson był częściowo ukryty za dużą stodołą z metalowym dachem, ale w miarę, jak Fredrik się do niego zbliżał, był coraz lepiej widoczny. Posesję ogradzała metalowa siatka o dużych oczkach rozpięta między dwoma zardzewiałymi żelaznymi słupami. Zwolnił, widząc dwa samochody przed furtką po przeciwnej stronie drogi. Były to kilkuletni czerwony mercedes i nowa czarna honda. Skręcił i zaparkował obok hondy.

Wysiedli z samochodu i przecięli drogę, która na dobrą sprawę nie była niczym więcej niż dwoma dyskretnymi śladami na wzgórzu. Fredrik otworzył przed Sarą furtkę i zamknął ją za sobą. Poszli dalej w dół zbocza w kierunku domu. Na łące kawałek dalej zaskrzeczało kilka wron. Dom był położony na otwartym terenie, ale wejście osłaniał zdziczały żywopłot z bzu, przerzedzony na dole. Fredrik wszedł po omszałych wapiennych schodach na ganek i zapukał do drzwi.

Otworzyła lekko opalona ciemnowłosa kobieta. Miała na nosie piegi, kilka też na policzkach. Włosy upięła podobnie jak Sara, ale u niej grzywka kończyła się tuż pod brwiami.

– Malin Andersson? – zapytał Fredrik.

– Tak.

Malin uśmiechnęła się ciepło, choć bez przesady, powitała ich i poprosiła, by weszli. Jak tylko stanęli w przedpokoju, usłyszeli kroki dobiegające z sąsiedniego pokoju. Zza framugi wyłonił się niski mężczyzna. Był szczupły i energiczny, a jego ciemnoblond włosy sterczały w lekkim nieładzie. Spojrzał na nich z zaciekawieniem, wyciągając rękę. Henrik Kjellander wyglądał na zadowolonego. Mimo gróźb kierowanych pod adresem rodziny. Fredrik pomyślał, że może nie były tak poważne, jak sugerowało zgłoszenie.

– Może usiądziemy? Chyba że chcecie zacząć jakoś inaczej – odezwał się Henrik i spojrzał na nich pytająco.

– Usiądźmy, oczywiście – odparł Fredrik. – Chętnie poznamy więcej szczegółów tego, co się wydarzyło.

Henrik ruszył przodem do salonu. Znajdowała się w nim wielka szara sofa z wystającą częścią po jednej stronie – jakby skrzyżowana z otomaną. Fredrik pomyślał, że to chyba jakaś moda. Gustav i Lena kupili podobną kilka lat wcześniej.

Przy niskim stoliku stały też trzy czarne fotele z dębowymi podłokietnikami przypominającymi wiosła. Na podłodze widać było ślady obecności małych dzieci. Zabawki z kolorowego plastiku. Henrik i Malin usiedli obok siebie na sofie. Fredrik i Sara zajęli fotele. Na ścianie za sofą wisiały trzy czarno-białe zdjęcia wielkie jak plakaty. Jedno z nich przedstawiało Malin na ulicy wielkiego amerykańskiego miasta. Pozostałe dwa przedstawiały dwójkę dzieci. Erik domyślał się, że to dzieci tej pary. Zdjęcia były pełne życia, zrobione w pędzie, z krzywą linią horyzontu i nieostre przez ruch. Dzięki Joakimowi Fredrik rozwinął w sobie zmysł fotografa i podłapał kilka fachowych terminów.

– Najlepiej będzie, jeśli opowiedzą państwo od początku – stwierdził. – Wrócili państwo do domu w sobotę wieczorem i wtedy odkryli zagrożenie? W postaci zdjęcia?

– Chodziło o coś więcej – odparła z powagą Malin.

Małżonkowie wymienili spojrzenia. Ten krótki, pozbawiony słów namysł zakończył się, gdy Henrik skinął głową.

– Okej – powiedziała Malin, przesunęła się nieco bardziej do przodu na sofie i kontynuowała: – Wróciliśmy do domu po urlopie. Było już ciemno. Podczas naszej nieobecności dom był wynajmowany, więc człowiek oczywiście trochę się zastanawia, co zastanie. Najpierw zwróciłam uwagę, że dom jest niewysprzątany i nie wyrzucono śmieci. Potem odkryłam, że niektórych rzeczy brakuje. Szklanek i filiżanek w szafkach. Naszych rodzinnych zdjęć w pracowni.

W głosie Malin było słychać, że nadal jest wstrząśnięta tym, czego doświadczyła. Im dłużej opowiadała, tym bardziej zmieniał jej się głos. Mówiła o szkle, które wbiło jej się w stopę. O odchodach w zabawkach dzieci. I wreszcie o zdjęciu, które wypadło z szafki na pościel. Kiedy skończyła, położyła dłonie na kolanach i na nich spojrzała.

– Chętnie zobaczylibyśmy to zdjęcie – oznajmił Fredrik.

– Pójdę po nie – odparł Henrik.

Wstał i pobiegł do pokoju z widokiem na tył domu. Wrócił ze zdjęciem w przezroczystej koszulce i podał je policjantowi. Fredrik położył je przed sobą na stole.

– Próbowałem go nie dotykać – poinformował Henrik. – Pomyślałem, że… odciski palców i tak dalej.

– Bardzo dobrze pan zrobił – przyznał Fredrik, pochylając się nad zdjęciem.

Było ładne. Malin, Henrik i dzieci siedzieli na plaży w strojach kąpielowych. Wyglądali, jakby chwilę wcześniej rozpakowali jakieś jedzenie. Najmniejsze dziecko – trzyletni chłopczyk – trzymał w ręce łopatkę i wydawał się bardziej nastawiony na kopanie w piasku niż na piknik. Wszyscy, nawet on, patrzyli prosto w obiektyw. Brakowało im jednak oczu. W grubym papierze zostały tylko dziurki. Fredrik przyjrzał się twarzom dzieci. Na ich widok zrobiło mu się naprawdę nieprzyjemnie. To uczucie go zaskoczyło, mimo woli zakaszlał, jakby chciał odwrócić od nich swoją uwagę.

Podniósł zdjęcie do okna. Światło z zewnątrz przeszyło osiem konkretnych punktów i wydało mu się, że słyszy dźwięk naostrzonego ołówka albo końcówki cyrkla przebijającej papier.

Dopiero kiedy wyczuł spojrzenia innych, uświadomił sobie, że o wiele za długo wpatrywał się w zdjęcie. Podał je Sarze.

– Nic dziwnego, że się państwo przestraszyli – powiedział.

– Nie rozumiem, kto może zrobić coś takiego – odezwała się Malin. – To przerażające.

Jej głos osłabł i pogładziła się dłonią po ramieniu, jakby było jej zimno.

– Ale nie tylko to zginęło?

– Nie tylko – potwierdził Fredrik. – Zniknęły wszystkie zdjęcia, które wisiały w pracowni. Było ich sześć. Tylko to jedno znaleźliśmy.

– A szukali państwo wszędzie?

Malin skinęła głową.

– Przeszukałam najmniejsze zakamarki.

– Ale te nadal tam były? – Fredrik wskazał zdjęcia Malin i dzieci wiszące na ścianie za sofą.

– Tak – odpowiedziała krótko Malin na to retoryczne pytanie.

Sara położyła fotografię na kolanach.

– Musimy ją zabrać.

– Tak, oczywiście.

Henrik wykonał taki gest ręką, jakby ponownie przekazywał zdjęcie.

– Jeśli chodzi o tych różnych ludzi, którzy wynajmowali od państwa dom… w jaki sposób nawiązywali państwo z nimi kontakt? – spytał Fredrik.

– Przez Gotlandzkie Podróże.

– Czyli nie mieliście osobistego kontaktu z gośćmi?

Henrik pokręcił głową.

– Nie, wszystko się odbywa przez pośredników.

– Mają może państwo ich nazwiska i adresy? – spytał Fredrik.

– Tak, mamy. Przysłali kopie umów.

Henrik poderwał się z sofy i dokądś pobiegł, a po chwili wrócił z dokumentami.

Fredrik szybko przeleciał wzrokiem trzy arkusze. Dwie osoby pochodziły z okolic Sztokholmu, a jedna z Göteborga. Ta z Göteborga była ostatnia.

– Czy po powrocie do domu próbowali się państwo skontaktować z którąś z nich?

– Zadzwoniłem do tych ludzi z Göteborga – odparł Henrik. – Tak się wściekłem, kiedy znaleźliśmy zdjęcie. Nie mogłem tego tak zostawić. Ale nikt nie odbierał – wyjaśnił i z rezygnacją wzruszył ramionami.

– Jeśli to sprawka gości, to pewnie ostatnich – stwierdził Fredrik.

– Tak – zgodził się Henrik. – Też tak pomyślałem.

– Gdybyśmy jednak pominęli gości… czy przychodzi państwu do głowy ktoś inny, kto mógłby tego dokonać? Kto chciałby was nastraszyć albo wam grozić?

– Co pan ma na myśli? – zapytała Malin.

– Nie można wykluczyć, że ktoś tu był już po tym, jak ostatni gość opuścił dom, ale przed waszym powrotem.

Zapadła cisza. Henrik przesunął się w kierunku oparcia sofy. Malin spojrzała na niego.

– Tak… – zaczął Henrik.

Nerwowo przeczesywał dłonią włosy, przesuwając ją tam i z powrotem.

– Tu na Fårö mam krewnych. Dwie siostry, z którymi w zasadzie nie utrzymuję kontaktu…

Urwał i z zawstydzonym uśmiechem spoglądał to na Fredrika, to na Sarę.

– Nie chcę nikogo pokazywać palcem…

– Co to ma być?! – wykrzyknęła Malin.

Wyprostowała się i z irytacją spojrzała na Henrika.

– Nie chodzi o to, by od razu kogoś typować – włączyła się Sara. – Proszę jedynie pomyśleć, czy istnieje ktoś, kto mógłby pragnąć zemsty na was, nawet jeśli to się wydaje nieprawdopodobne. Ustalenie, czy ta osoba ma coś wspólnego ze zdjęciem, to już nasze zadanie.

– W porządku, rozumiem – odparł Henrik.

Malin skinęła głową, zachęcając go do udzielenia odpowiedzi.

– Mam tu na Fårö dwie przyrodnie siostry – wyjaśnił Henrik. – W zasadzie nigdy ich nie spotkałem, jeśli nie liczyć pogrzebu mamy. Albo i nie „w zasadzie”. Po prostu spotkałem je tylko wtedy. Od tamtego czasu utrzymywaliśmy kontakt, ale tylko listowny i telefoniczny. I zdarzyło się to zaledwie kilka razy.

Fredrik słuchał uważnie. Instynkt podpowiadał mu, że w opowieści, do której na razie usłyszał tylko wstęp, kryje się coś ważnego.

– To długa historia, ale spróbuję ją trochę skrócić – oznajmił Henrik.

– Ma pan tyle czasu, ile potrzebuje.

Henrik ledwo zauważalnie kiwał się na sofie, myśląc, jak zacząć.

– Mojego ojca praktycznie nigdy nie było. Odszedł od mamy, jeszcze zanim się urodziłem. Nie wiem nawet, czy byli w stałym związku. To znaczy… znała jego tożsamość i w ogóle, ale…

Urwał i zastygł, z jedną ręką uniesioną w niedokończonym geście.

– W każdym razie, kiedy miałem rok, mama poznała Ernsta Voglera z Fårö. Po jakimś czasie on się jej oświadczył, ale zażądał, bym został z babcią w Fårösund. Tam wtedy mieszkaliśmy, mama i ja.

Z namysłem pokiwał głową i rzucił Malin przelotne spojrzenie. Ona wciąż patrzyła na Henrika z tym samym stanowczym wyrazem twarzy, jakby chciała podkreślić każde wypowiedziane przez niego słowo.

– Najwyraźniej mama uznała to za dobry pomysł, bo tak też się stało.

Czy matka Henrika już była w ciąży z jedną z dziewczynek? – zastanawiał się Fredrik. To w każdym razie trochę ułatwiłoby tak drastyczną decyzję. Nie powinno być problemu ze sprawdzeniem.

– Prawdę mówiąc, nie bardzo się orientuję, dlaczego tak się stało. Wiem tylko tyle, ile opowiedziała moja babcia.

– Nie miał pan żadnego kontaktu z mamą? – zapytał Fredrik.

– Kiedy byłem bardzo mały, żadnego, ale odkąd poszedłem do szkoły, zachodziła czasem w odwiedziny do babci i do mnie. Nie zdarzało się to często, ale… w moje urodziny i przy podobnych okazjach.

Brzmiało to jak zgadywanie, ale czyż nie tak właśnie działała pamięć? Że wwiercały się w nią różne obrazy? Prezent na stoliku, tort, zapalone świeczki. Ktoś z aparatem w gotowości.

– Wiem, że to brzmi jak z dziewiętnastego wieku – powiedział Henrik. – Nie mam pojęcia, co tacy ludzie mają w głowach.

Tacy ludzie. Czy chodziło mu także o matkę?

– Ale do rzeczy – podjął Henrik. – Kiedy moja babcia zmarła…

Jego spojrzenie błądziło i nie wydawało się już tak pełne życia i szczęśliwe. Henrik zamknął oczy.

– Najpierw dostałeś list – podpowiedziała Malin.

– A, tak. Dostałem list od babci – powiedział i znów otworzył oczy. – Pisała, że życzyła sobie, abym odziedziczył pieniądze po sprzedaży domu. Nie całą sumę. Ja miałem dostać połowę, a mama drugą. Kiedy dwa lata później babcia zmarła, powiedziałem o tym mamie, a ona na to… coś w stylu, że skoro babcia tak chciała… Ale potem nic się nie działo, a ja nie chciałem wywierać na mamę presji. Poza tym może i się nie spodziewałem, że…

Umilkł.

– Sam już nie wiem – dodał po chwili.

Pobrzmiewała w tym rezygnacja.

– A ten list, który pan dostał… czy to był testament? – dopytywał Fredrik.

– Nie, nie testament. Zwykły list. Ale babcia napisała w nim, czego chce. Nie chodziło o wielkie sumy, a i tak miałem wrażenie…

– Viveca nie miała szans w starciu z Elisabet i Almą – oznajmiła ostrym tonem Malin.

– Raczej z panem Voglerem, jeśli chcesz znać moje zdanie – odparł Henrik.

– Z całą trójką.

– Może tak.

Henrik westchnął cicho, spojrzał na Malin i kontynuował:

– Mama zmarła już jakiś czas temu. Będzie ze dwa i pół roku. W związku z tym znów poruszyłem kwestię listu od babci. Najpierw zadzwoniłem do Elisabet, ale z nią w ogóle nie dało się rozmawiać, więc napisałem list do adwokata dysponującego oświadczeniem spadkowym, ten jednak mnie odprawił z kwitkiem, twierdząc, że list nie ma nic wspólnego z majątkiem po zmarłej.

– Cholerne draństwo – wtrąciła Malin.

Henrik westchnął przez nos, a na jego twarzy pojawił się wyraz rezygnacji.

– Napisałem nowy list, w którym zakwestionowałem jego punkt widzenia, ale trudno się przeciwstawić adwokatowi. Dostałem kolejną odpowiedź negatywną, jednak tym razem była pełna prawniczych terminów, i nic z tego nie zrozumiałem. Sam więc się skontaktowałem z prawniczką i pomogła mi napisać odpowiedź.

– I co powiedziała o pańskich szansach na otrzymanie spadku po babci? – zapytał Fredrik.

– Powiedziała, że to nie będzie łatwe, ale nie jestem bez szans. List od babci mógł pomóc, mimo że nie stanowił testamentu.

– Ale musielibyśmy być przygotowani na sądzenie się o pieniądze – wtrąciła Malin.

– Zgadza się.

Henrik osunął się na oparcie sofy, jakby mówienie go wyczerpało.

– I tak było? – zapytał Fredrik.

– Przeprowadzili podział majątku, nie przejmując się, co mamy na ten temat do powiedzenia – powiedział Henrik.

– I nic pan nie dostał?

– Tylko zachowek. Jedną trzecią połowy pieniędzy mamy. Ale miała w banku kilka tysięcy. Wszystkie nieruchomości były zapisane na Ernsta albo Elisabet, a ruchomości… nie miałem ochoty w tym wszystkim grzebać. Na pewno rozumiecie, że nie byłem mile widziany.

– Na czym w końcu stanęło? – spytał Fredrik.

– Przez jakiś czas chciałem po prostu machnąć na to wszystko ręką. Nienawidzę takich konfliktów. Człowiek może stracić więcej, niż zyskać, nawet jeśli na koniec doczeka się sprawiedliwości. To pochłania tyle energii… W końcu postanowiłem, że ich pozwę. No i tak…

Powoli uniósł rękę z rezygnacją.

– Na tym stanęło.

– Czyli sprawa jest otwarta?

– Można tak powiedzieć – odparł Henrik.

Malin nachyliła się nad stolikiem i spojrzała zdecydowanie na Fredrika i Sarę.

– Pieniądze to tylko jedna strona problemu. Henrik ma wyrzuty sumienia i nie chce, by ktokolwiek mu o nich przypominał. A teraz oni próbują nas stąd wykurzyć.

– Tego nie wiemy – odparł Henrik.

Malin sprawiała wrażenie nastawionej bojowo, ale nic nie powiedziała.

Fredrik był gotów się zgodzić z Malin. Przynajmniej w kwestii jej podejrzeń. Voglerowie z pewnością odetchnęliby z ulgą, gdyby Henrik z rodziną się stąd wyprowadził.

– Sprawdzimy to i zobaczymy, dokąd nas ten trop zaprowadzi – odparł Fredrik. – Elisabet i Alma Vogler, zgadza się?

Henrik skinął głową.

– A ojciec ma na imię Ernst – dodała Malin.

Fredrik zapisał nazwiska i adresy.

– Kiedy państwo o tym myślą, nie przychodzą państwu do głowy jeszcze inne nazwiska? – spytała Sara. – Jakiś były chłopak albo była dziewczyna? Może ktoś, z kim się pokłóciliście o pieniądze?

– Nie – odparł Henrik. – Oczywiście zastanawialiśmy się nad tym…

– Naprawdę – weszła mu w słowo Malin.

– Klienci, współpracownicy, modele… Nie, nic takiego. Byliśmy razem trzynaście lat, więc o żadnych zazdrosnych eks raczej nie może być mowy – stwierdził Henrik i szybko przejechał dłonią po kolanie Malin.

– I nie byli państwo świadkami żadnego przestępstwa? – spytała Sara. – Ani wypadku drogowego? Zdarza się, że ludzie w takich sytuacjach padają ofiarą gróźb.

– Jeśli byliśmy świadkami czegoś, to nieświadomie – powiedziała Malin.

– Mogą państwo jeszcze się zastanowić, a jeśli coś państwu przyjdzie do głowy, proszę się z nami skontaktować. My zaczniemy od sprawdzenia waszych gości i sporu o spadek z siostrami, a potem zobaczymy.

– A zdjęcie? – zapytała Malin i skinęła głową w kierunku Sary.

– Nasi technicy je zbadają – odparła Sara – ale na listach z pogróżkami rzadko są odciski palców.

– Aha – odparła Malin. Wyglądała na lekko rozczarowaną.

Odgarnęła grzywkę. Czoło, które przy tym odsłoniła, było bledsze niż reszta opalonej twarzy.

– Czujecie niepokój? – zapytał Fredrik.

Malin i Henrik szybko wymienili spojrzenia. Malin lekko przekrzywiła głowę i zmarszczyła nos.

– Oczywiście, że człowiek się martwi – powiedziała – ale nie sądzę, by tu wparował jakiś szaleniec i… sama już nie wiem.

Fredrik przesunął się na fotelu do przodu i złapał oburącz umowę wynajmu, gotów zakończyć przesłuchanie, ale Malin mówiła dalej:

– To tak osobiste, tak agresywne niszczyć nasze prywatne zdjęcia. Nie mogę przestać o tym myśleć.

– Rozumiem – odparł Fredrik. – Potraktujemy sprawę z największą powagą. Jednocześnie nie można wykluczyć, że sprawca uważa to za żart.

– W takim razie ma dziwne poczucie humoru – odparł Henrik. Wydawał się trochę dotknięty.

– Naprawdę nie chcę niczego bagatelizować – odparł Fredrik – ale mogli to przecież zrobić nastolatkowie nudzący się na wakacjach z rodzicami.

– Nie miałabym nic przeciwko – powiedziała Malin. – Poczułabym się o wiele lepiej, gdyby się okazało, że to objaw zwykłej głupoty. Ale czuję, że tu chodzi o coś innego. O wiele gorszego.

7

Przez okno w kuchni Malin widziała, jak dwoje policjantów idzie pod górę do samochodu. Poczuła się śmieszna. Czy to wszystko mogło być po prostu perwersyjnym żartem? Skutkiem działania kilku młodych ludzi, którzy podpuszczali się nawzajem, by przekraczać granice?

Nie, uznała po chwili. To była groźba. Rodzina wróciła do domu po czterotygodniowych wakacjach i znalazła rodzinny portret z dziurami w miejscu oczu. Nikt nie mógł mieć jej za złe, że robiła wszystko, co się dało, by ustalić tożsamość sprawcy. Mieszkali na odludziu, nie mieli żadnej ochrony. Od cywilizacji dzielił ich powolny, hałaśliwy prom.

Łatwiej byłoby wzruszyć ramionami i zrzucić wszystko na bezmyślną młodzież, gdyby nadal mieszkali w Sztokholmie. W domu pełnym sąsiadów, którzy wszystko widzieli i słyszeli. Kilka minut drogi od siedziby policji.

Poczuła, że za jej plecami stoi Henrik. Położył jej dłonie na ramionach i pociągnął do tyłu. Pozwoliła sobie wpaść w ostrożne ramiona męża, a w jej głowie pojawił się inny obraz, inny portret rodzinny. Ona i Henrik stojący z dumą przed nowym studiem. W kadrze, dla podkreślenia tematu, było widać lampę błyskową na statywie.

– Myślisz, że to może mieć coś wspólnego z artykułem?

– To tutaj?

– Tak.

Dziennikarz z „Gotlands Allehanda” na początku lata przeprowadził wywiad z nimi jako przedsiębiorcami z Fårö, którzy zamierzali przyciągnąć fotografów i modeli z całego świata. Oprócz zdjęcia zrobionego przed studiem ilustrację tekstu stanowiło też to przedstawiające Henrika w towarzystwie fotomodelki i sobowtóra Elvisa.

– To mogło kogoś sprowokować – stwierdziła. – Ktoś zobaczył w głowie obraz grzechu i nagich fotomodelek.

Henrik zrobił minę sugerującą, że błądzi po omacku.

– Nie, poważnie – powiedziała Malin ostrym tonem. – Przypomnij sobie tych ludzi, którzy wystawili Makbeta na wapiennych skałach w Ljugarn. Jeden wariat podczas premiery przeciął im kabel siekierą. W tle była historia o jakimś filmie porno nagrywanym na tych samych skałach wieki temu.

Henrik znów się roześmiał.

– Co takiego? Nigdy o tym nie słyszałem.

– To prawda. Znam nawet kogoś, kto brał w tym udział.

– I uderzył siekierą?

– Przezabawne – odparła, czując narastające zdenerwowanie.

– Okej. – Henrik spoważniał. – Mimo wszystko jest różnica między bieganiem po rezerwacie ochrony przyrody a prowadzeniem działalności na swojej posesji.

– Tak, ale jest też różnica między filmem porno a Szekspirem. Kto wie, co się ludziom roi w głowach, kiedy czytają, że mają tu przyjechać fotomodelki.

Henrik westchnął.

– No co? – zapytała Malin.

– Nie mam pojęcia – odparł.

– Ja w każdym razie zamierzam powiedzieć o tym policjantom. Masz coś przeciwko?

– Nie, naprawdę. Uważam, że powinnaś powiedzieć.

– Zadzwonię do nich – odparła, widząc, że już odjechali.

Dłonie Henrika zsunęły się na jej piersi. Uczucie ciepła szybko rozeszło się po jej ciele.

– Muszę jechać służbowo do Barcelony – oznajmił Henrik, wsuwając dłoń pod jej sweter.

– Co? Na jak długo?

– Dwie godziny pracy plus podróż, więc nie będzie mnie trzy noce.

Ciepło, które ją wypełniło, gwałtownie ostygło.

– Kiedy?

Próbowała udawać niewzruszoną. Wyszło jej całkiem nieźle, choć czuła się kompletnie pusta i opuszczona.

– Trzydziestego – odpowiedział.

– Trzydziestego? To przecież niedziela.

Henrik żartobliwie opuścił dłoń na krawędź dżinsów Malin. Pożądanie jednak już ją opuściło. Była w stanie myśleć tylko o tym, że spędzi sama trzy noce. Ostrożnie się wywinęła z jego objęć.

– Potrzebujemy pieniędzy – powiedział. – A temu klientowi nie mogę odmówić.

– Wiem.

Nie musiał dodawać. Wiedziała, jak to jest z dużymi stałymi klientami. Jeśli odmówi się raz, może już więcej nie zadzwonią.

Henrik wyciągnął rękę i próbował złapać Malin, ale zrobiła unik.

Nie odwracając się, ruszyła do pracowni. Za plecami usłyszała westchnienie.

8

Fredrik i Sara trafili do domu najbliższego, a zarazem jedynego sąsiada – jeśli nie liczyć gospodarstwa oddalonego od nich o dwa kilometry. Dom był położony za starannie ułożonym kamiennym wałem, zaledwie kilkaset metrów od domu Malin i Henrika.

– Myślisz, że Henrik Kjellander ma jakieś szanse z tym pozwem? – zapytała Sara, kiedy wysiedli z samochodu.

Fredrik zatrzasnął drzwiczki i wzruszył ramionami.

– Nie mam bladego pojęcia. Ta cała sprawa z listem wydaje się naciągana, ale naprawdę nie wiem.

– Musimy porozmawiać z Klintem.

Wolno podeszli do wejścia w kamiennym wale.

– Ale może, jak mówiła Malin, konflikt jest znacznie większy niż spadek – stwierdził Fredrik. – I pozew był tylko kroplą, która przelała czarę.

– I sprawił, że krewni zaczęli im srać do zabawek?

Sara z całą pewnością nie wyglądała na przekonaną.

– Ale jaka to historia – dodała po chwili.

– Coś takiego tylko na Gotlandii – skwitował Fredrik.

Sara zaczęła się śmiać, ale ogarnięta poczuciem winy zakryła usta dłonią.

– Ale czy to nie trochę dziwne, że po tym wszystkim chciał tu wrócić? Wygląda to wręcz tak, jakby zależało mu na konfrontacji, nie uważasz?

– Kto wie – odparł Fredrik. – Ludzie robią dziwne rzeczy po śmierci rodziców.

Ruszyli dalej pod górę wybrukowaną ścieżką do domu, a Sara zadzwoniła do drzwi.

Kobieta, która je otworzyła, nazywała się Ann-Katrin Wedin. Miała około pięćdziesięciu lat, była wysoka i chuda, a na plecy opadał jej kruczoczarny warkocz. Farbowany, pomyślał Fredrik. Mieszkała w tym domu razem z Bengtem Wedinem, który akurat był w pracy.

Ann-Katrin Wedin wiedziała, że właściciele sąsiedniego domu wynajmują go na lato. Dość długo się zastanawiała nad datami i w końcu doszła do wniosku, że jako pierwsza gościła w nim rodzina z chłopcem i dziewczynką, którzy wyglądali, jakby chodzili do młodszych klas podstawówki. Rodzina trzymała przed domem czarnego jeepa, trochę podobnego do hondy Malin. Następna była grupa pięciu, sześciu osób około trzydziestki. Ann-Katrin nie zauważyła, by towarzyszyły im dzieci. Kilka razy jej dom minęła szczupła blondynka idąca w kierunku Tälleviki. Pewnie chciała się wykąpać. Pozostałych nie miała okazji zobaczyć z bliska. W ostatnim tygodniu nie widziała nikogo. Być może dlatego, że skończył się wówczas jej urlop i całe dnie spędzała poza domem.

Sara wypytywała ją szczególnie o obserwacje z soboty, ale wtedy również nikogo nie zauważyła. Możliwe, że słyszała samochód, ale nie była do końca pewna, czy akurat w sobotę.

– Zajmujemy się siostrami? – spytała Sara, kiedy z powrotem wsiedli do samochodu.

– Tak, a przynajmniej zajrzyjmy do nich – odparł Fredrik.

Powoli ruszyli tą samą drogą w przeciwnym kierunku, minęli dom Henrika i Malin i wyjechali na lepszy, ale niewiele szerszy żwirowy trakt prowadzący do głównej trasy. Fredrik przyspieszył i przejechał po pierwszej przeszkodzie dla bydła.

– Co sądzisz? – zapytała Sara.

– Bardziej stawiam na siostry niż gości. Jeżeli chce się komuś zagrozić, można to zrobić w prostszy sposób niż wynajmowanie domu za osiem tysięcy. Czy w ogóle ktokolwiek chciałby zapłacić osiem tysięcy osobie, której tak bardzo nie lubi?

– Masz rację, ale jeśli sprawca chce ukryć swoją tożsamość, może się opłaca?

Fredrik zwolnił i stanął. Na środku drogi leżało kilkanaście owiec. Zaczął na nie trąbić, ale bez rezultatu.

– To zwykle nie skutkuje – powiedziała Sara.

Fredrik opuścił szybę.

– Zwykle? – powtórzył. – Często ci się coś takiego przytrafia?

Wystawił głowę na zewnątrz i wrzasnął na owce.

– Już nie. Ale kiedy byłam mała, mieliśmy domek letniskowy w Hälsingland. Tam było dużo owiec.

Sara odpięła pas bezpieczeństwa.

– Załatwię to – powiedziała i wysiadła z samochodu.

Nie zdążyła zrobić wielu kroków, zanim zwierzęta zerwały się na nogi i zeszły na bok. Sara wróciła i wsiadła do auta.

– Czyli nie sądzisz, że zrobił to ktoś z gości? – zapytała, gdy znów ruszyli.

– Jeśli to naprawdę była groźba, raczej nie. Być może sprawcą jest któreś z dzieci.

– Tak – przyznała Sara. – Może rzeczywiście to robota dzieciaków.

Pojechali na wschodnią część wyspy, gdzie mieszkała Elisabet Vogler. Prowadziła razem z mężem gospodarstwo rolne, mieli więc nadzieję zastać ją na miejscu. Z kolei jej siostra Alma pracowała na uniwersytecie w Visby jako specjalistka od IT. Zamierzali ją przesłuchać po powrocie do miasta.

Po piętnastu, dwudziestu minutach skręcili w prawo i zatrzymali się przed dużym, białym kamiennym domem z ceramicznymi dachówkami i narożami pomalowanymi na różowo. Było to typowo gotlandzkie gospodarstwo z niskim parterem i znacznie bardziej przestronnym piętrem, dobudowanym o wiele później. Fredrik nie byłby zdziwiony, gdyby się okazało, że jakiś Vogler przytaszczył tam kamień węgielny jeszcze w szesnastym wieku.

Dokładnie na granicy między podwórzem a ogrodem rosły dwa wysokie klony. Za domem był gęsty las, a po prawej stronie mniejszy budynek boczny w kolorze ochry. Po lewej, bardziej w głębi, stała duża stodoła. Przed oboma budynkami otwierała się szeroko łąka, na której dwa konie stały w słońcu, nieruchomo niczym posągi z brązu.

Główny budynek nie miał przybudówki z tyłu i wydawało się, że nie ma również wejścia od kuchni, więc Fredrik i Sara podeszli do głównych drzwi i zapukali. Na żwir przy schodach ktoś rzucił czerwone kalosze w dziecięcym rozmiarze.

Za jedną z firanek było widać jakiś ruch, a wkrótce potem drzwi się otworzyły i stanął w nich mężczyzna około trzydziestki, w szarych spodniach roboczych i zielonej koszulce. Prawdopodobnie mąż Elisabet Vogler. Był niższy od Fredrika, szeroki w ramionach i przysadzisty jak zapaśnik. Również twarz pod wyblakłymi od słońca włosami była szeroka i kwadratowa. Fredrik zapytał o Elisabet, mając nadzieję, że nie będzie musiał się tłumaczyć bardziej szczegółowo, ale oczywiście było to naiwne. Mężczyzna spojrzał na niego podejrzliwie.

– O co chodzi?

– O jej przyrodniego brata, Henrika Kjellandera – wyjaśnił Fredrik.

Mężczyzna milczał i patrzył na policjanta nieco dłużej, niż było trzeba.

– Chwileczkę, sprawdzę – mruknął i zamknął Fredrikowi drzwi przed nosem.

To, że zobaczą panią Vogler, wcale nie wydawało się oczywiste. Fredrik zszedł z dużego bloku wapienia, który służył jako schodek na ganek, i omiótł wzrokiem zadbany dziedziniec. Kawałek za stodołą znajdowała się hala na sprzęt. Drzwi były otwarte i można było przez nie dostrzec kontury traktora.

Gospodarstwo było za duże jak na Fårö. Większość na wyspie stanowiły małe gospodarstwa prowadzone w niepełnym wymiarze godzin.

Po ponad minucie drzwi się otworzyły i z domu wyszła Elisabet Vogler w towarzystwie mężczyzny. Ani trochę nie przypominała Henrika. Miała włosy koloru blond i była od niego sporo wyższa. Miała piękne, choć zimne oczy i wysokie kości policzkowe.

Elisabet zeszła ze schodka i zbliżyła się o dwa kroki do Fredrika i Sary. Mężczyzna został w tym samym miejscu, tuż przy drzwiach. Fredrik usłyszał za plecami jakiś dźwięk i zerknął przez ramię. Z budynku w kolorze ochry wyszedł starszy mężczyzna i zostawił za sobą uchylone drzwi. Stał i na nich patrzył, ale nie próbował podejść bliżej. Fredrik założył, że to Ernst Vogler. Ojciec i córka mieszkali w osobnych domach w tym samym gospodarstwie.

– Tak? – odpowiedziała Elisabet, kiedy Fredrik i Sara się przedstawili.

Skrzyżowała ręce na piersi. Wyglądała na najeżoną.

– Musimy zadać kilka pytań, ponieważ prowadzimy śledztwo, które dotyczy pani przyrodniego brata Henrika Kjellandera – wyjaśnił Fredrik.

Elisabet Vogler spojrzała na niego bez słowa. Uznał, że to znaczy, że piłeczka jest po jego stronie.

– Co pani robiła w ubiegłą sobotę?

Kobieta zrobiła zdziwioną minę i rzuciła spojrzenie w kierunku starszego mężczyzny przed drugim budynkiem.

– Co robiłam? Mam opowiedzieć?

– Pokrótce – odparł przyjaznym tonem Fredrik.

– W jakim celu? – zapytała i wybuchła śmiechem. Wydawał się szyderczy, a może nerwowy.

– Niestety, nie mogę teraz zdradzić szczegółów.

– Aha.

Ledwo zauważalnie pokręciła głową, ale wreszcie odpowiedziała:

– Przed południem pracowałam. Całą trójką zjedliśmy lunch. Po południu byłam w domu z dziećmi.

– A wieczorem?

– Wieczorem też. Oglądaliśmy z dziećmi telewizję.

– A czy przed południem, w czasie pracy, opuszczała pani teren gospodarstwa? – zapytał Fredrik.

– Nie, przez cały czas byłam tutaj.

Młodszy i starszy mężczyzna stojący na schodkach przed swoimi domami skinęli na znak poparcia, ale się nie odezwali.

– Henrik Kjellander wprowadził się na wyspę dwa lata temu – kontynuował Fredrik.

– Tak, wiem o tym – odparła Elisabet Vogler.

– Jakie miała pani zdanie na temat tego, że się tu osiedlił z rodziną.

Elisabet spojrzała na Fredrika i zacisnęła usta.

– Nie wiem, co miałby tu robić, nie podobało mi się to. Ale nie mieszam się w jego sprawy. Jesteśmy wolnymi ludźmi.

Fredrik notował. Elisabet niecierpliwie obserwowała ruchy długopisu na papierze.

– Wasza matka zmarła dwa lata temu – powiedział. – Jeśli dobrze rozumiem, jest kilka znaków zapytania związanych ze spadkiem.

Elisabet stanowczo pokręciła głową.

– Nie, nie ma żadnych znaków zapytania. Wszystko już dawno zostało uregulowane. Spisano intercyzę.

– Ale czy nie było tak, że Henrik zakwestionował podział majątku?

– Miał pewne wątpliwości, do czego każdy ma prawo, ale wszystko od dawna jest załatwione. Jeśli chce pan wiedzieć, w jaki sposób, najlepiej będzie, jeśli sam pan poczyta.

– Czyli nie niepokoi pani, że Henrik złożył pozew sądowy?

Słysząc o pozwie, kobieta przymrużyła oczy.

– Nie, ani trochę. Mnie nie przestraszy. Jeśli chce o to walczyć, to proszę bardzo. Prawo jest po mojej stronie.

Jej wysokie kości policzkowe stały się jeszcze bardziej widoczne, bo zacisnęła zęby. Mocno i z wściekłością.

9

Fredrik i Sara zatrzymali się w Fårösund i zjedli lunch w lokalu z solidnymi sosnowymi meblami, niebieskimi szklankami w witrynie i małym okienkiem, w którym się zamawiało jedzenie. Fredrik czuł, że kiszki grają mu marsza. Było po trzynastej. Wybrał pieczonego śledzia z purée ziemniaczanym. Smaczne i dobrze przyrządzone, bez nadmiaru masła w ziemniakach, tak jak lubił.

– Co powiesz na temat złej przyrodniej siostry? – zwrócił się do Sary.

Spojrzała na niego z rozbawieniem.

– Wykłute oczy: może i tak – odparła zduszonym głosem. – Ale robienie kupy do pojemnika z zabawkami: wątpliwe.

– Ludzie są zdolni do najdziwniejszych zachowań.

Fredrik zjadł ostatni kawałek śledzia i odłożył sztućce.

– Ojciec i mąż dają jej alibi – zauważyła Sara.

– Tak, ale wykrzyczała to alibi na całą wyspę, więc nie byłbym go za bardzo pewny.

Sara złożyła serwetkę.

– Skończyłeś? – zapytała.

– Skończyłem.

Podziękowali kobiecie w okienku i wyszli na ostre słońce.

– Może Almę Vogler kręcą pojemniki z zabawkami – powiedział.

Sara zmrużyła oczy w słońcu.

– Możemy wrócić do komisariatu, zanim rozpoczniemy przesłuchanie Almy? Chciałabym sprawdzić kilka kwestii.

Fredrik nie miał nic przeciwko temu. Uznał, że być może warto trochę poszperać, zanim poświęcą więcej czasu kłopotliwej przyrodniej siostrze.

Po powrocie do gabinetu Fredrik wyciągnął umowę najmu, którą dostali od Henrika Kjellandera. Jako ostatnia w domu gościła Inger Kvarnbäck z Göteborga. Fredrik na szybko przeszukał kilka baz danych. Ustalił, że Inger ma sześćdziesiąt siedem lat i jest żoną Thomasa Kvarnbäcka, urodzonego w tym samym roku co ona. Byli zameldowani na Prinsgatan 8.

Spróbował zadzwonić pod ich numer domowy, ale nikt nie odbierał. Nie włączyła się nawet automatyczna sekretarka. Miał też dwa numery komórkowe – jeden do Inger, a drugi do Thomasa. Sprawdził oba. Komórka Thomasa wydawała się wyłączona, a kiedy zadzwonił do Inger, natychmiast odezwała się poczta głosowa.

Postanowił, że sprawdzi dwóch pozostałych gości. Nawet jeśli wydawało się to nieprawdopodobne, nie można było całkowicie wykluczyć, że to któryś z nich przemycił zdjęcie do szafki z pościelą i narobił do pojemnika z zabawkami, a ostatni goście byli tylko wyjątkowo bezwzględnymi bałaganiarzami.

Pierwszy był Jörgen Malmqvist ze sztokholmskiej Brommy. Miał trzydzieści siedem lat, był żonaty z Evą Marią Malmqvist. Mieli dwójkę dzieci – w wieku siedmiu i dziewięciu lat.

Jako druga w domu zamieszkała dwudziestodziewięcioletnia Emma Dahlberg. Adres zameldowania wskazywał sztokholmską dzielnicę Vasastan. Nie była mężatką ani z nikim nie mieszkała. Dochody sugerowały, że studiuje. Było raczej mało prawdopodobne, by wynajęła dom na dwa tygodnie, żeby mieszkać tam w pojedynkę. To ona musiała być jedną z tej piątki czy szóstki trzydziestolatków zauważonej przez sąsiadkę. Oznaczało to zatem, że są jeszcze trzy, cztery osoby, o których trudno będzie się czegoś dowiedzieć bez zapytania o to przez telefon Emmy Dahlberg.

Fredrik podniósł słuchawkę i zadzwonił do biura pośrednictwa, które zorganizowało wynajem domu.

– Maj-Lis Eriksson, Gotlandzkie Podróże – zaszczebiotał radosny głos.

– Dzień dobry, nazywam się Fredrik Broman, dzwonię z policji w Visby…

– Aha, ojej. Mam nadzieję, że to nie ja wykręciłam jakiś numer.

– Nie – odparł Fredrik i wyjaśnił, z jakiego powodu dzwoni.

Maj-Lis energicznie zapewniła, że zrobi, co tylko będzie mogła, by pomóc.

– Zastanawiam się, czy w systemie macie więcej informacji o klientach niż te, które widać na umowach.

– Chciałby się pan dowiedzieć, czy ktoś już wcześniej coś przez nas wynajmował?

– To też, ale zastanawiałem się, czy tych ludzi może być więcej. Czy jeśli nieruchomość wynajmuje kilka osób, wprowadzacie do systemu wszystkie nazwiska?

– Nie – odparła Maj-Lis. – Nie ma u nas takiej praktyki. Czasami, jeśli w jednym domu mają być dwie rodziny, obie chcą figurować na umowie. Żeby się podzielić odpowiedzialnością. Jeśli chcą, nie ma problemu, ale to nie zdarza się często. Przeważnie ludzie dokonują rezerwacji przez internet, a tam w umowie nie może być większej liczby osób.

– A wy możecie później zobaczyć, które rezerwacje były zrobione przez internet, a które przyjęliście telefonicznie?

– Oczywiście.

Fredrik z pomocą Maj-Lis sprawdził troje wynajmujących. Malmqvistowie – rodzina z dziećmi – już wcześniej korzystali z usług firmy. Dwa razy wynajęli dom w Hellvi, a w tym roku zdecydowali się na dom Malin i Henrika na Fårö. Emma Dahlberg po raz pierwszy korzystała z usług tej firmy. Maj-Lis zobaczyła w systemie, że szukała domu na co najmniej cztery osoby. Dla Kvarnbäcków to również był pierwszy raz. Z danych nie wynikało, dla ilu osób zamierzali wynająć, a jedynie, że szukali zakwaterowania na Fårö i w północnej Gotlandii, co system firmy uznawał za ten sam obszar.

– W jaki sposób otrzymuje się klucze do domu? Trzeba je odebrać od was?

– O ile goście nie umówią się inaczej z gospodarzem, przychodzą po klucze tutaj, do biura, zgadza się – odparła Maj-Lis.

– Można sprawdzić, jak to było w przypadku tego domu?

– Zobaczmy… Wszyscy odebrali klucze tutaj.

– Może pani też sprawdzić, kto je wydawał?

– Chwileczkę, muszę wejść w…

Maj-Lis urwała, a Fredrik słyszał przypominający szept stukot palców w klawisze.

– No proszę. Pierwszym gościom, Malmqvistom, to ja wydawałam klucze. Za drugim i trzecim razem obsługiwała Elin. Już tu nie pracuje. Była zatrudniona do pomocy na lato.

– Pamięta pani coś z wizyty Malmqvistów? – spytał Fredrik.

Łatwo mógł sobie wyobrazić szeroki uśmiech Maj-Lis.

– Nie – odparła rozbawiona. – W lipcu jest tu największy ruch. W soboty przeważnie następuje wymiana i wtedy panuje lekki chaos. Kolejka ciągnie się aż za drzwi. Człowiek ledwo ma czas spojrzeć komukolwiek w oczy.

– Rozumiem – odparł Fredrik i mimo wszystko poprosił o numer telefonu do Elin.

– Nie pamięta pani nic więcej w związku z tymi konkretnymi gośćmi?

– Nie, muszę przyznać, że nic nie przychodzi mi do głowy – odparła Maj-Lis po chwili zastanowienia.

– Ci ostatni, Kvarnbäckowie, na pewno oddali klucze nie później niż w sobotę. Nie wydarzyło się wtedy nic szczególnego?

– Nie ma żadnej adnotacji.

Fredrik podziękował za pomoc i zakończył połączenie. Potem zadzwonił do Jörgena Malmqvista i Emmy Dahlberg. Spytał o nazwiska wszystkich, którzy mieszkali w tym domu albo ich odwiedzili w okresie wynajmu. Chciał wiedzieć, czy wydarzyło się coś nietypowego. Czy przypadkiem nie opuścili domu kilka dni wcześniej, niż planowali, tak że przez pewien czas stał pusty.

Zarówno Jörgen Malmqvist, jak i Emma Dahlberg wykorzystali wszystkie zarezerwowane dni, a kiedy mówili, że nic szczególnego się nie wydarzyło, sprawiali wrażenie szczerych. Emmie towarzyszyły trzy osoby. Dwóch mężczyzn i kobieta. Przez trzy noce była z nimi jeszcze piąta osoba, kobieta. Fredrik zapisał nazwiska wszystkich.

W końcu znów spróbował się dodzwonić do Kvarnbäcków, próbując z wszystkimi trzema numerami, lecz bez powodzenia. Dlaczego nie odbierali?

10

Policja na Gotlandii dzieliła budynek z prokuraturą, a wydział kryminalny był od niej oddzielony tylko ścianą, dlatego prościej było pójść do prokuratora, niż do niego dzwonić. Zwłaszcza jeśli telefon prokuratora, z którym chciało się nawiązać kontakt, ciągle był zajęty.

Do uszu stojącej w korytarzu Sary dobiegł melodyjny, wysoki głos Petera Klinta. Drzwi jego gabinetu były uchylone, więc ostrożnie wsunęła głowę do środka. Kiwnął do niej, żeby weszła i usiadła. Rozmowa telefoniczna trwała dalej i wydawało się, że chodzi o jakieś sprawy prywatne. Klint się śmiał, a po chwili zaczął z entuzjazmem snuć wakacyjne wspomnienia.

Zaczęła się zastanawiać, czy będzie musiała długo czekać. Klint posłał jej przepraszający uśmiech i wykonał gest w kierunku telefonu, choć przecież to głównie on ględził.

Ten pięćdziesięcioczteroletni mężczyzna był swobodnie ubrany w pasiastą koszulę z podwiniętymi rękawami i wyglądał, jakby niedawno wybrał się do fryzjera z okazji zakończenia lata. Miał znów zostać ojcem. Potwierdził tę plotkę przed tygodniem. Dwa lata wcześniej się rozwiódł i poznał kobietę młodszą od siebie o szesnaście lat. Niekoniecznie w takiej kolejności.

Sara była ciekawa, czy wiedział, w co się pakuje. Dla niej wystarczająco wymagający był związek na odległość, bo jej chłopak przebywał w Kärrtorp. Nie mieli dzieci. Ale pewnie taką cenę należy zapłacić, gdy się pragnie zmian. Szesnaście lat młodsza. Czyli w jej wieku.

Sara westchnęła. Nie z przesadną ostentacją, ale wystarczająco głośno, by zostało to zauważone.

– Słuchaj, mam tu spotkanie – powiedział Klint do telefonu. – Jasne, tak zróbmy. Cześć.

Zakończył połączenie.

– No dobra – powiedział. – Co mogę dla ciebie zrobić?

– Jak się orientujesz w prawie spadkowym?

– Ee, tak sobie, a o co chodzi?

Sara zwięźle zreferowała to, co Henrik Kjellander opowiedział jej o swoich przyrodnich siostrach, liście od babci i o tym, co się działo po śmierci matki.

Peter Klint przez chwilę po prostu siedział i kiwał głową.

– Muszę jeszcze się upewnić, ale nie sądzę, by w tej sytuacji list od babci miał większe znaczenie. Sprawa wyglądałaby inaczej, gdyby to był tradycyjny testament, ale bez takiego dokumentu dziedziczy matka.

– Rozmawiałam z Głównym Urzędem Geodezji – zaczęła Sara.

– I co?

Peter Klint splótł dłonie i rozparł się wygodnie na krześle.

– Cztery lata temu Ernst Vogler przekazał większość posiadłości Elisabet, ale nic nie dał drugiej córce, Almie. Alma z kolei kupiła mały domek na Fårö, na zwykłej działce budowlanej w okolicy willowej. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy gospodarstwo zostało przepisane na Elisabet.

– Brzmi to tak, jakby pieniądze babci zostały wykorzystane na zrekompensowanie córce tego, że nie dostała udziałów w gospodarstwie – stwierdził Klint.

– Też bym tak obstawiała.

– Można sobie myśleć cokolwiek, ale matka ma prawo zrobić ze spadkiem po babci, co zechce, tak po prostu jest.

Klint symbolicznie rozłożył ręce, pokazując odlatujące pieniądze.

– Powiedziałbym, że list to za mało. Ktoś może mieć najróżniejsze przemyślenia i intencje związane z tym, co po sobie zostawia, ale zawsze można twierdzić, że pomiędzy ich wypowiedzeniem a śmiercią zmienił zdanie.

– Czyli Henrik Kjellander wiele nie zdziała?

– Pewnie nie. Co nie znaczy, że mimo wszystko nie może ich pozwać. Jeśli będzie miał szczęście, przestraszą się i zaproponują ugodę.

Elisabet Vogler nie wyglądała na kogoś, kto rozważa ugodę, pomyślała Sara. Wręcz przeciwnie.

Uniwersytet na Gotlandii mieścił się w pięknym starym budynku fabrycznym, połączonym z nowo wybudowaną częścią, której szklana fasada wychodziła na Cramergatan. Na samym szczycie starej części w dalszym ciągu można było przeczytać napis na szyldzie „Gotlandzka Fabryka Słodu AB”. Pewnie było to źródłem wielu studenckich kawałów z brodą.

Od Hamnplan nadciągnęła morska bryza i kiedy Fredrik i Sara wysiedli z samochodu, sypnęła w nich piaskiem. Mrużąc oczy, odwrócili wzrok w stronę parku Almedalen i biblioteki, gdzie obrotowe drzwi wypuściły grupkę studentów, którzy zrobili swoje na ten dzień. Przez chwilę stali na chodniku i rozmawiali, szeroko gestykulując, a potem się rozeszli. Może układali plany na wieczór.

Fredrik i Sara minęli przypominające klatkę metalowo-szklane wejście na uczelnię i w portierni spytali o Almę Vogler.

Okazało się, że pracuje w dziale wsparcia informatycznego na pierwszym piętrze budynku fabryki. Miała jasne włosy jak Elisabet, ale w przeciwieństwie do siostry bardzo przypominała Henrika. Zwłaszcza w zaciekawionych, przyjaznych rysach i przyjemnym, niemal dziecinnym kształcie twarzy. Według danych w rejestrze ludności miała trzydzieści lat, a zatem była o dwa lata młodsza od siostry.

– Możemy usiąść w górnej części restauracji – zaproponowała. – O tej porze nie ma tam tłumów.

Zeszli piętro niżej do restauracji, a zaraz potem udali się piętro wyżej na balkon, zawieszony pośrodku szklanej ściany od strony Cramérgatan.

Alma miała rację. Przy stolikach na dole siedziało sporo studentów, ale balkon był pusty.

– Przede wszystkim chcielibyśmy się dowiedzieć, gdzie pani była w zeszłą sobotę – oznajmiła Sara, gdy tylko usiedli.

– Słyszałam, że byli państwo u mojej siostry, ale nie bardzo rozumiem, skąd to pytanie.

Jakże by inaczej. Gdy tylko pojechali, Elisabet rzuciła się do telefonu. Fredrik i Sara patrzyli na Almę, czekając na odpowiedź.

– Przepraszam, mam odpowiadać. Tuż przed lunchem byłam na zakupach, ale poza tym cały dzień spędziłam w domu. Mogą państwo spytać mojego męża.

– Robiła pani zakupy na Fårö? – zapytała Sara.

– Tak. W Nyströms.

– Sama czy z kimś?

– Pojechałam sama, bo tak jest przeważnie najszybciej. Nisse i Marta zostali w domu z Kristerem.

– Krister to pani mąż?

– Tak jest.

– Czy może pani oszacować, jak długo pani nie było?

– Ojej, aż tak? Brzmi, jakbym co najmniej kogoś zamordowała – odparła z uśmiechem Alma.

– Tak poważnie nie jest – powiedziała Sara. – Chcemy tylko zweryfikować kilka informacji.

– Rozumiem. Wszystko razem zajęło chyba z godzinę. Proszę spytać w Nyströms. Na pewno pamiętają, że tam byłam.

– Sprawdzimy – odparła Sara i zapisała najważniejsze informacje.

Alma stanowiła przeciwieństwo siostry. Była radosna i otwarta. A przynajmniej wydawało się, że nie ma nic do ukrycia.

– Czy mieszkała pani na Fårö przez całe życie? – zapytała Sara.

– Tak, jeśli pominąć dwa lata, kiedy to studiowałam na kontynencie.

– Tu, na wyspie, raczej nie ma wielu prac dla kogoś z pani wykształceniem.

– Jedna wystarczy. – Alma znów się uśmiechnęła.

– No tak, oczywiście.

– Rozumiem, co pani ma na myśli – dodała Alma. – Niełatwo znaleźć tu jakieś wyzwania. Praca na uczelni jest trochę poniżej moich kwalifikacji, ale uważam, że mimo wszystko warto to robić.

– Dla samego mieszkania na Fårö?

– Tak. Nie mówię, że kiedyś nie przeprowadzę się na kontynent, ale obecnie jestem zadowolona tak z pracy, jak i z domu, który tutaj mam. Zobaczymy.

– Siostra posiada spory kawałek terenu, a pani nie – oznajmił Fredrik. – Wykupiła go od pani?

Alma lekko się skrzywiła, posłała Sarze przelotny uśmiech, a potem wyjrzała przez okno. W dole dwóch młodych ludzi odczepiało rowery od stojaka. Jeden z nich miał na głowie kapelusz, przez który wyglądał jak uciekinier z innej epoki.

Odwróciła się z powrotem do Fredrika i Sary, a w jej oczach widać było zdystansowanie.

– Nie mam ochoty o tym rozmawiać – poinformowała, bawiąc się guzikiem koszuli.

– Aha – zaczęła ostrożnie Sara. – Czy za tym się kryje jakiś konflikt?

Alma posłała jej zmęczony uśmiech.

– Dlatego nie chcę o tym mówić.

Sara skinęła głową na znak, że rozumie.

– Co pani sądziła o przeprowadzce brata na Fårö?

Alma ściągnęła brwi i lekko zmarszczyła nos. Sprawiała wrażenie, jakby potraktowała pytanie poważnie, i w przeciwieństwie do Elisabet nie miała gotowej odpowiedzi.

– Chyba przede wszystkim się zdziwiłam – odparła.

– Dlaczego?

– Nie sądziłam…

Nie dokończyła. Przez chwilę się zastanawiała.

– Na jego miejscu chyba nigdy więcej bym się tu nie pokazała. Naprawdę. Zwłaszcza po śmierci babci. Pewnie chciałabym po prostu zaoszczędzić sobie tego wszystkiego. Nie wiem, skąd on ma siłę w tym się babrać.

– Chodzi pani o pozew? – zapytała Sara.

Alma westchnęła i zaprezentowała kolejny zmęczony uśmiech, ale nie odpowiedziała.

– Czy to również jest sprawa, o której nie chce pani rozmawiać?

– Wolałabym nie.

– Cztery lata temu kupiła pani dom na Fårö – odezwał się Fredrik. – W jaki sposób sfinansowała pani ten zakup?

Alma odwróciła się do Fredrika, ale milczała.

– Dobrze – powiedziała w końcu Sara. – Nie możemy odebrać pani prawa do milczenia.

Tym razem westchnęła Alma. Głęboko i ciężko.

– To tata wpadł na pomysł, by przepisać nieruchomość na Elisabet. Chciał, by gospodarstwo zostało w rodzinie, i rozwiązał to w taki, a nie inny sposób. Spadek traktował jak zagrożenie. Bał się, że wszystko sprzedamy albo zostaniemy do tego zmuszeni, bo nikogo nie będzie stać, by wykupić pozostałych.

– Ale pani nie dostała żadnej rekompensaty? – zapytał Fredrik.

– Otrzymaliśmy kwotę, która pomogła w zakupie domu – odparła obojętnie.

– Ale nie odpowiadała wartości ziemi?

Alma się przeciągnęła.

– Nie wiem. Kocham Fårö, ale nie interesuje mnie prowadzenie gospodarstwa rolnego.

– Jakie są pani relacje z ojcem i Elisabet?

– Dobre, ale od śmierci mamy nie widujemy się tak często jak dawniej.

– A Henrik? Ma pani z nim kontakt?

– Nie.

– Żadnego?

– Nie, spotkałam się z nim tylko raz. Na pogrzebie mamy.

– Nie była pani ciekawa? W końcu to przyrodni brat.

– W domu nigdy się o nim nie mówiło. Byłam już całkiem duża, kiedy się dowiedziałam o jego istnieniu. A dlaczego tak z nim postąpili? To może… – Urwała, szukając odpowiednich słów. – Proszę zapytać o to mojego taty. Mnie nawet nie było wtedy na świecie. Postanowiłam tego nie ruszać.

Alma wykonała oburącz gest, jakby coś od siebie odpychała.

– Ja chcę tylko żyć po swojemu. Chyba mam prawo?

Fredrik spojrzał na Almę i zobaczył młodą kobietę, która podjęła decyzję. Bardzo świadomie i pewnie również mądrze. Dostrzegł też jednak pewien opór.

– Proszę bardzo – powiedział i wskazał ręką schody.

Alma wahała się kilka sekund, jakby to wszystko nie było takie proste, a potem wstała i odeszła, rzuciwszy szybkie „do widzenia”, w którym wręcz pobrzmiewało zakłopotanie.

– Możliwe, że jeszcze się do pani odezwiemy – rzucił za nią Fredrik.

Spojrzała na niego, ale po chwili znów zaczęła schodzić po schodach, nie udzieliwszy mu żadnej odpowiedzi.

11

Malin urządziła sobie szybki wypad do Nyströms. Brakowało jej czosnku. A poza tym musiała kupić mleko.

Mały sklepik z żółtymi drewnianymi panelami był jak koło ratunkowe. Gdyby nie on, nie mogłaby mieszkać na Fårö. Co prawda asortyment był ograniczony, i tak musiała jeździć do Visby co najmniej raz w tygodniu, by mieć wszystko, co było jej potrzebne, ale gdyby musiała płynąć promem nawet po tak proste produkty, jak mleko, mąka, owoce i warzywa, czułaby się tu klaustrofobicznie. Nie dałaby rady. Poza tym w Nyströms można było wysyłać listy i zamawiać produkty ze sklepu monopolowego i apteki. To również nieco ułatwiało życie na wyspie.

Akurat stała w głębi sklepu, przeszukując kącik z produktami ekologicznymi, gdy to usłyszała.

Jedź do domu.

Szept za plecami. Dreszcz przeszedł jej po ciele. Stała nieruchomo z opakowaniem mielonych nasion lnu w ręce. Czy się nie przesłyszała? „Jedź do domu”?

Odzyskała zdolność działania, odłożyła opakowanie na półkę i okrążyła regał, który miała za sobą. Akurat na czas, by zobaczyć zasuwające się z sykiem drzwi.

Upuściła koszyk zakupowy na posadzkę i pobiegła do wyjścia. Potrąciła regał z kieszonkowymi wydaniami książek, który niepokojąco się zachwiał, a potem musiała się przecisnąć obok ubranego na sportowo turysty grzebiącego wśród trzymanych w dłoni zagranicznych monet.

Drzwi nie chciały się otworzyć. Była za szybka. Musiała się cofnąć o metr i znów wolno ruszyć przed siebie. Tym razem drzwi się rozsunęły i wyszła na dwór.

Stanęła przed wejściem. Nie widziała żywej duszy. Sto metrów jednak dalej, na szosie prowadzącej na południe, zauważyła odjeżdżający samochód. Usłyszała, że kierowca wrzucił wyższy bieg. Samochód był zbyt daleko, by mogła odczytać numery rejestracyjne lub rozpoznać markę. Mimo to gwałtownym ruchem wyciągnęła z kieszeni telefon i zrobiła zdjęcie. Zdołała uchwycić tylko niewyraźną plamę.

Wciąż stała na betonowym występie przed drzwiami. Znów się rozejrzała, tym razem uważniej. Nikogo nie było widać. Czy naprawdę ktoś mógł zdążyć wybiec, uruchomić samochód i odjechać tak daleko, a to wszystko w czasie, którego ona potrzebowała na opuszczenie sklepu? Im dłużej o tym myślała, tym bardziej była przekonana, że kierowca samochodu nie mógł być tą osobą, która szepnęła do niej w sklepie. Ktokolwiek to był, uciekł gdzie indziej. Malin miała wrażenie, że głos brzmiał jak kobiecy, ale całkiem pewna nie była.

Czy ten, kto wybiegł, mógł stać schowany za rogiem albo kulić się w którymś z samochodów na parkingu i tylko czekać, aż Malin odjedzie?

„Jedź do domu”.

Czy w ogóle słyszała szept? A może był to tylko jakiś dźwięk?

Malin wróciła do sklepu i zapytała o swój koszyk. Kasjerka Berit spojrzała na nią pytająco.

– Ale wyrwałaś.

Mogła przecież spytać Berit, kto chwilę wcześniej wychodził ze sklepu. Ale czy nie byłoby to dziwne?

– Przepraszam – odpowiedziała. – Wydawało mi się, że widziałam kogoś, kogo znam, ale chyba się pomyliłam.

Odniosła wrażenie, że Berit chce coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili jakby zacisnęła usta. Ale może to też jej się przywidziało?

12

O siedemnastej trzydzieści Fredrik wjechał na zarośnięty trawą dziedziniec przed kamiennym domem rodzinnym. Po kilku latach renowacji i rozmaitych zabiegów dom był w całkiem niezłym stanie, choć ta robota nigdy się nie kończyła. Fredrik wielokrotnie przeklinał pomysł kupna starego gotlandzkiego gospodarstwa wymagającego renowacji. Jednocześnie równie często czuł ulgę, że dom nie ma więcej niż sto pięćdziesiąt lat.

Na samą myśl o znajomych, którzy męczyli się z łupkowymi dachami na praktycznie średniowiecznych domach, oblewał go zimny pot. Gdy tylko coś wymagało naprawy, musieli zwoływać całą wspólnotę wiejską i co najmniej jednego przedstawiciela starszyzny. Potem przez całe wieki byli winni tym ludziom przysługi.

Fredrik wysiadł z samochodu z foliową torbą, w której był szczupak. Ni z tego, ni z owego wpadł na pomysł, by zrobić na kolację rybne quenelle. Po drodze do domu wstąpił do sklepu rybnego w Hemse i zapytał, czy mają szczupaka.

Sprzedawca otworzył drzwi do zaplecza sklepu, wyciągnął szczupaka z dużego plastikowego pojemnika przypominającego kontener na śmieci, praktycznie rzucił rybę na posadzkę i zabił ją drewnianym kijem.

Czekający za ladą Fredrik zadrżał. Wiedział przecież, że zwierzęta, które zjada, musiały w pewnym momencie zostać zabite, i nie miał problemu ani z łowieniem ryb, ani z zabijaniem i wyciąganiem tego, co złowił. Wchodząc jednak do sklepu, nie spodziewał się, że zostanie świadkiem egzekucji.

W każdym razie znalazł się w domu z wyjątkowo świeżym szczupakiem i miał nadzieję, że uda mu się przygotować z niego quenelle, zanim zrobi się zbyt późno, a Ninni i Simon za bardzo zgłodnieją.

Szczupak w torbie nie wzbudził entuzjazmu u Simona. Wyjaśnienie Fredrika, że quenelle są jak klopsiki, tylko znacznie smaczniejsze, niespecjalnie poprawiło sytuację. Był jednak pewny siebie. Kiedy quenelle zaczną się rozpływać w ustach z muślinowym sosem szodonowym, nawet Simon nie będzie miał powodu do narzekań.

Jedzenie było ważną częścią rehabilitacji Fredrika po wypadku. Nie chciał zaglądać do swoich starych książek kucharskich. Przekonany, że umiejętności na pewno da się wydobyć z opornych zwojów mózgowych, przystąpił do akcji w kuchni, kierując się jedynie wyczuciem. Po kilku katastrofach na początku zaczął mieć wrażenie, że zmysły wskazują mu właściwą drogę. Smaki i zapachy, kolory produktów, sama faktura awokado pod palcami czy dźwięk papryki upuszczanej na deskę do krojenia. Oczy łzawiące od drobno siekanej cebuli.

Czasami się zastanawiał, czy upadek i uraz mogły wpłynąć na jego poczucie smaku. Czy go nie wyczuliły. Albo po prostu nie zmieniły. To była ciekawa i trochę dziwna myśl. Że coś, co według większości ludzi smakuje w określony sposób, dla jego podniebienia ma zupełnie inny, a przynajmniej bogatszy smak.

Szybko wyfiletował rybę i złożył maszynkę do mielenia mięsa. W tym właśnie tkwił cały sekret. Zwykły robot kuchenny bezwzględnie przerobiłby rybę na ciągliwą, nieapetyczną papkę.

Kiedy chwilę później ubijał sos w kąpieli wodnej, na jego komórkę zadzwonił Joakim. Fredrik postanowił, że odbierze, a z sosem jakoś sobie poradzi drugą ręką.

– Cześć, co słychać? – zapytał radośnie Joakim.

– W porządku. A u ciebie? Wydajesz się wesoły.

Joakim dostał się do klasy fotograficznej w szkole policealnej Nyckelviks i dziś był jego pierwszy dzień. Energiczny ton brzmiał obiecująco.

– Wszystko dobrze.

– To super. Koledzy z grupy są fajni?

Fredrik czuł się rozdarty. Miał wyrzuty sumienia, że nie potrafi się porządnie skoncentrować na rozmowie.

– Całkiem spoko – odparł Joakim. – Ale większość poznałem już wcześniej.

– Naprawdę? – spytał zaskoczony Fredrik.

– Po zakończeniu rekrutacji jeden z chłopaków, Henke, założył grupę na Facebooku. W zeszłym tygodniu dwa razy się spotkaliśmy.

– To dobrze – powiedział Fredrik. – W takim razie nie potrzebujecie ćwiczeń na integrację, w których przez dwa dni trzeba się tarzać w dresach po podłodze i przytulać.

Joakim zachichotał, ale potem chrząknął i ton stał się poważniejszy:

– Posłuchaj, zastanawiam się… Mógłbym od ciebie pożyczyć tysiąc koron na czynsz? Tylko do czasu, aż wpłynie mi na konto pożyczka studencka. Potrwa to pewnie z tydzień.

– Oczywiście – odparł Fredrik, nawet się nie zastanawiając. – Jak zjem, zrobię przelew.

– Dzięki. Naprawdę super.

– Nie ma problemu, ale muszę kończyć, zanim do reszty zepsuję sos.

– Okej, no to do usłyszenia – odparł Joakim.

Fredrik zakończył rozmowę, a następnie zdjął kąpiel wodną i rondel z płyty kuchenki.

Fotograf. Fredrik nie wiedział, czy Joakim widzi swoją przyszłość w tym zawodzie, czy po prostu jest to coś, czego chciał spróbować. Po tym, co zobaczył tego dnia, doszedł do wniosku, że jest to zawód, z którego można wyżyć. Ale może Henrik Kjellander należał do wyjątków. Jak w każdym zawodzie artystycznym, tak i w tym pewnie było ciężko.

Joakim naprawdę się zmienił. Jakby w rodzinie doszło do swoistego przetasowania. Jeszcze kilka lat wcześniej Joakim przez cały czas przesiadywał zamknięty w pokoju przed komputerem, a to Simon był tym radosnym i otwartym dzieckiem wciąż wymagającym uwagi Ninni i Fredrika. Teraz było odwrotnie. Joakim ni z tego, ni z owego stał się odpowiedzialnym, gadatliwym i niezależnym dorosłym. Może już nie poświęcał tyle uwagi rodzicom, ale przynajmniej był obecny, kiedy się spotykali. Simon przejął dawną rolę Joakima i zamknął drzwi do swojego chłopięcego pokoju.

– Jak idzie? – spytała Ninni.

Okrążyła stół, chwyciła gazetę ze stosu na jednym z krzeseł i już prawie usiadła, gdy Fredrik odparł:

– Zaraz będzie gotowe, tylko zagotuję quenelle. Byłoby ekstra, gdybyś nakryła do stołu.

Ninni z teatralnym westchnieniem rzuciła gazetę na stół. Otworzyła szafkę i wyjęła z niej trzy jasnożółte talerze.

– Może jednak weźmiemy białe? – powiedział Fredrik. – Na tych nie będzie widać sosu.

– Dobrze, szefie.

Odstawiła żółte talerze i wyjęła białe.

– Miałeś wymyślić coś odświętnego i przyszły ci do głowy klopsiki rybne?

– Słuchaj, to jest wyższa szkoła sztuki kulinarnej – odparł Fredrik i wskazał quenelle, które leżały, czekając na wrzucenie do garnka. – Zapytaj kogokolwiek, kto wie coś na temat kuchni.

– A ja nic nie wiem?

– No dobrze, zapytaj kogoś, kto wie nieco więcej na temat kuchni.

Ninni postawiła talerze na stole, a następnie wyjęła szklanki i sztućce.

– Poczekaj, aż spróbujesz – dodał.

– Jak tam pierwszy dzień? – zapytała Ninni, przygotowując trzy nakrycia.

– Dobrze. Bardzo dobrze. Robota jak robota. Sara i ja urządziliśmy sobie spokojną wycieczkę na Fårö.

– Prawie jak wakacje. I to w damskim towarzystwie.

Fredrik się skrzywił.

– To był żart – powiedziała Ninni.

– Mam nadzieję – odparł.

Zapadła cisza. Dlaczego ona to powiedziała? I to w taki dzień?

– Naprawdę, to był tylko żart – powtórzyła. – Cieszę się, że wróciłeś do pracy. Dobrze ci to zrobi. Już to widać.

– Okej, wierzę ci. Tak czy inaczej, to było świetne uczucie.

Fredrik wyjął gotowe quenelle z garnka z wodą i wrzucił tam ostatnią partię. Czekając, aż wypłyną, przyglądał się stosowi gazet na krześle. Przeszkadzał mu. Powstał wraz z przeprowadzką Joakima do Sztokholmu. Fredrikowi nie podobało się także to, że stół był nakryty jedynie dla trzech osób. Było w tym coś ponurego. Dom za jednym zamachem stał się za duży i zbyt cichy. Ledwo zdążyli ułożyć sobie życie, a warunki po raz kolejny uległy zmianie.

Kiedy Joakim dostał się na fotografię w szkole Nyckelviks, jego dziewczyna, z którą był od dwóch lat, zaczęła program ogólny w tej samej szkole. Sami załatwili mieszkanie w Sztokholmie. Mikroskopijną kawalerkę w dzielnicy Gärdet, zaledwie jeden przystanek metra od Ropsten, gdzie wsiadali w autobus do szkoły. Nie wątpił, że Joakim poradzi sobie w Sztokholmie. Poza tym miał jeszcze babcię i dziadka w Gustavsbergu i dziadka od strony ojca w gminie Nacka. Nie o to chodziło. Przykre było to, że nie mieszkał w domu, tym bardziej że ze względu na znaczną odległość nie przyjeżdżał nawet w weekendy. Tylko czasem. Fredrik czuł się przez to staro.

A może wcale nie chodziło o wiek i puste czwarte krzesło? Może to siedziało w głowie i miało coś wspólnego z całym tym syfem. Piekłem z Östergarnsholm. Wypadkiem.

– Simon! – krzyknął w kierunku piętra. – Jedzenie!

Nie otrzymał odpowiedzi. Jeden syn się wyniósł, a drugi siedział za zamkniętymi drzwiami.

– Simon! – krzyknął znowu.

Tym razem głośniej. Z góry dobiegło ciche szurnięcie krzesła.

Pierwszy dzień. Może to ona powinna była przygotować posiłek, nie on. A przynajmniej wymyślić jakąś małą niespodziankę.

Zamiast tego wypomniała mu starą sprawę ze zdradą. Zupełnie niechcący, mogłaby przysiąc. Choć czy znowu taką starą? Nie wydarzyło się to bardzo dawno temu. Można było jednak odnieść takie wrażenie. Wypadek i długi pobyt Fredrika na zwolnieniu leżały niczym skalny blok wieczności między tym, co było teraz, a wszystkim, co się działo wcześniej.

Kiedy Ninni próbowała wracać myślami do tego, jak było przed wypadkiem, czuła się, jakby wodziła wzrokiem po morzu w gęstej mgle. Jakby to straciło znaczenie, zniknęło w oddali i nie pozwalało się już uchwycić. A mimo to wypsnął jej się taki komentarz. Akurat tego dnia.

Posprzątała po kolacji. Kiedy Fredrik gotował, nie zostawiał wielu brudnych naczyń. W szkole gastronomicznej, z której zrezygnował po trzech miesiącach, nauczył się zmywać i sprzątać podczas krótkich przerw, gdy czekał, aż coś będzie gotowe. Kiedy jedzenie było na stole, kuchnia często błyszczała tak samo jak wtedy, gdy zaczynał gotować. Sama postępowała zupełnie inaczej. Zostawiała po sobie rumowisko rondli, klejące się trzepaczki i resztki obierków.

Naprawdę się cieszyła razem z nim. Ale musiała szczerze przyznać, że radości, którą odczuwa, towarzyszy jeszcze inne uczucie. Powrót do służby w terenie wiązał się z ryzykiem i nie można było tego ignorować.

Fredrik został na wszystkie strony przebadany przez najróżniejszych lekarzy, w tym psychiatrów i psychologów – a badania były dokładne. Nikt nie powiedział: „dobra, spróbujemy i zobaczymy, jak to wyjdzie”. Źródłem jej niepokoju nie była myśl, że nie jest gotowy. Obawiała się czegoś innego – że będzie za bardzo naginał granice, nie myślał wystarczająco o sobie i znów spotka go coś złego. On sam i to, jakim był człowiekiem, stanowiło takie samo zagrożenie jak ryzyko związane z pracą.

Oczywiście wszystko, co zaszło, powinno go chyba czegoś nauczyć. Ninni rozmawiała z nim o tym mnóstwo razy. Jego wspomnienia z chwili wypadku były niekompletne, a wnioski – nie do końca jasne. Przynajmniej dla niej. Kilka razy rozmawiała o tym nawet z Sarą, a poszczególne elementy nie pasowały do siebie. Sara w pewnym sensie sugerowała, że Fredrik zrobił więcej, niż musiał. Oczywiście w porywie emocji takie rozważania są trudne, ale, o ile Ninni dobrze zrozumiała, według Sary Fredrik mógł pozwolić człowiekowi zatrzymanemu na Östergarnsholm uciec. Albo dać mu się rzucić ze skały, jeśli miał taki zamiar. Próby zatrzymania go wiązały się z wyjątkowo dużym ryzykiem. Nikt tego od Fredrika nie wymagał. Nikt nie pociągnąłby go do odpowiedzialności.

Ninni wytarła ręce w lniany ręcznik z monogramem babci. Wyjrzała przez okno. Sierpień. Na zewnątrz nadal było widno. Tymczasem do jej głowy mrok wlał się zupełnie bez ostrzeżenia. Ten przeklęty niepokój.

Zrobiła kilka szybkich kroków, jakby mogła dzięki temu uciec od wewnętrznego mroku. I naprawdę poskutkowało. Jak zwykle.

13

Kiedy we wtorkowy poranek Fredrik wyjrzał przez okno w kuchni, zobaczył małe skupiska mgły spowijającej łąki i pola. Unosząc się w niebieskim świetle świtu, wyglądały jak piękne, mityczne stworzenia. Bydło domowe rasy Charolaise stało nieruchomo w pasmach mgły, cielęta obok krów. Ledwie kilka tygodni dzieliło je od czasu, gdy staną się wołowiną w cenie sześciuset koron za kilogram.

Fredrik wziął prysznic, ubrał się, sięgnął po gazetę i nakrył stół do śniadania. Ninni jak zwykle przyszła akurat w chwili, gdy filtrowały się ostatnie krople kawy.

– Coś się stało? – zapytała, wskazując piętrzące się na stole dodatki do gazet.

– Chyba nie – odparł. – Dziś była to wyjątkowo łatwa lektura.

Ninni usiadła obok niego na ławie w kuchni. Tak blisko, jak to tylko było możliwe bez wchodzenia mu na kolana. Spojrzała na niego, uśmiechnęła się szeroko, a potem go pocałowała. Był to mały całus na dzień dobry.

Nie potrafił się nie zastanawiać, jak wytrzymała ostatnie dwa lata. Zeszły rok nie był może najgorszy, a może wręcz lepszy od zwyczajnego, bo Fredrik sporo czasu spędzał w domu. Ale pierwsze półrocze? Jak dała sobie radę?

Kiedy chwilę później siedział w samochodzie w drodze do Visby, mgły zostały rozproszone przez światło słoneczne.

Poprzedni dzień – pierwszy na służbie w terenie od prawie dwóch lat – wydał mu się wyjątkowo długi. Najpierw jeździł tam i z powrotem po Fårö, potem intensywnie pracował przy komputerze i wisiał na telefonie, a na koniec pojechał prosto do domu ze świeżo zatłuczonym szczupakiem. Mimo to nie czuł się ani trochę zmęczony, wręcz przeciwnie. Najwyraźniej bycie policjantem z prawdziwego zdarzenia dawało mu takiego kopa, że wystarczyło za paliwo.

Jechał na północ, nie poświęcając uwagi mijanemu krajobrazowi. Z pewnością pokonał ten odcinek ponad tysiąc razy, tam i z powrotem. Hemse, Linde, Lojsta, Hejde, Väte… To, co rzeczywiście widział, mieszało się ze wspomnieniami jak na podwójnie naświetlonych klatkach negatywu. Kościelna wieża, czarna jak smoła, duża łódź ratunkowa według plotek należąca do człowieka czekającego na potop, coraz więcej pustych budynków po zlikwidowanych sklepach, koparko-ładowarki w kolorze wojskowej zieleni rdzewiejące przy drodze i tablica z rysunkiem kortu tenisowego, wskazująca drogę prosto w las. Po czasie, który raz wydawał się dwiema godzinami, a kiedy indziej dziesięcioma minutami, pojawiła się tablica z napisem „Visby 8”. Był na miejscu. Ostatnich kilometrów w ogóle nie odczuł.

Po zaparkowaniu wyszedł zza rogu korytarza na parterze i prawie się zderzył z Evą Karlén.

– Oj! Cześć – wysapała i się cofnęła.

Nerwowo pogładziła jasne włosy sięgające ramion i posłała mu uśmiech, który jednak natychmiast stężał, jakby chciała go cofnąć.

Odkąd cztery lata wcześniej podczas kolacji w portowej jadłodajni w Herrvik zakończyła ich krótkotrwały związek, kontakty między nimi były czysto zawodowe. Jeśli nie liczyć spontanicznych pocałunków podczas oględzin miejsca zbrodni w Levide parę lat wcześniej. To jednak było jednorazowe zdarzenie. Uznał, że takie rzeczy mają prawo się zdarzyć, gdy za koleżankę z pracy ma się byłą kochankę.

Kiedy pół roku wcześniej Fredrik wrócił do pracy, po jego uczuciach do Evy nie było śladu. Wspomnienia jednak pozostały: ich namiętne spotkania w czasie elektryzująco intensywnych wiosennych miesięcy, zderzenie z Ninni, czas na wygnaniu w domu Johana w Nore, gdzie Eva spędziła z nim kilka nocy przed zerwaniem. Nic jednak do niej nie czuł. Była jak każda inna koleżanka z pracy. Dziwiło go to. Z punktu widzenia logiki uważał, że to dziwne, ale ponieważ uczuć nie było, nie rozmyślał na ten temat.

Kiedy jednak kilka miesięcy później zobaczył ją przy stoliku w kawiarni, ogarnęło go silne pożądanie. Zaatakowało niczym fala gorąca z niewiadomego źródła. Zdumiało go z kolei, że przy następnym spotkaniu znów był zupełnie obojętny. Nie było żadnej fali ciepła, żadnego pożądania. I taki stan utrzymywał się od tamtego czasu. Jakby ktoś coś włączył, a później odciął. W fazie aktywnej czuł wręcz, że odchodzi od zmysłów. Jakby był zbiornikiem na niezakorzenione uczucia, które w każdej chwili mogły wypłynąć na powierzchnię. Na ile się dało, próbował ignorować to zauroczenie. Chciał nawet zapytać o nie swoją lekarkę, ale nigdy tego nie zrobił. Czuł zbyt duży opór. Nigdy nie wspomniał jej o zdradzie. Może byłoby łatwiej, gdyby leczył go mężczyzna.

Popatrzył na Evę, napotkał spojrzenie jej błękitnych oczu pod wyblakłymi od słońca brwiami. W jego wnętrzu nie zaszła żadna zmiana. Najwyraźniej był to jeden z owych spokojnych dni. Uczucia pozostawały uśpione.

– Zdążyłaś zbadać zdjęcie? – zapytał.

– Tak. Było trochę odcisków palców, ale zgodności brak.

Z twarzy Fredrika dało się odczytać rozczarowanie, choć właściwie nie spodziewał się niczego innego.

– Szkoda, że wyrzucili balasa – stwierdziła Eva z szerokim uśmiechem. – Nic lepszego mieć nie będziemy.

– To prawda – zarechotał Fredrik, a potem zaczął się zastanawiać, co by pomyśleli koledzy, widząc go roześmianego na korytarzu z Evą Karlén. – Z tym chyba nie zwlekali.

Eva przez chwilę z uśmiechem wpatrywała się w podłogę. Wyglądała naprawdę dobrze, trudno było zaprzeczyć, nawet patrząc z perspektywy kogoś niezaangażowanego.

– Nic więcej? – zapytał.

– Dziurki zostały zrobione ołówkiem, ale to ci raczej nie pomoże.

– Rzeczywiście nie bardzo.

– W każdym razie paskudna sprawa – odparła Eva. – Na ich miejscu spałabym ze strzelbą pod łóżkiem, gdybym ją miała.

Fredrik wszedł do swojego gabinetu. Stojąc przy biurku, wziął słuchawkę i ponownie spróbował zadzwonić do ostatnich gości – Kvarnbäcków z Göteborga. Tym razem udało się nawiązać połączenie. Odebrał Thomas Kvarnbäck.

Fredrik przedstawił siebie i swoją sprawę. Po drugiej stronie zapanowała cisza.

– Halo?

– Tak. Nie bardzo rozumiem – odparł mężczyzna.

– Wynajmowali państwo dom na Fårö – wyjaśnił Fredrik, wyciągając dokumenty z plastikowej teczki na biurku. – Od szesnastego do dwudziestego drugiego sierpnia.

– Ee… – dobiegło ze słuchawki, po czym padło bardziej zdecydowane: – Wynajęliśmy dom w Hiszpanii na dwa tygodnie.

Mężczyzna wydawał się zdezorientowany. Może cierpiał na chorobę Alzheimera albo jakiś inny rodzaj demencji. Wprawdzie miał dopiero sześćdziesiąt siedem lat, ale takie dolegliwości czasem pojawiają się w jeszcze młodszym wieku.

– W Hiszpanii? – powtórzył Fredrik.

– Tak, a skąd pan dzwoni? – odparł Thomas Kvarnbäck. – Nie zrozumiałem.

Fredrik pomyślał, że przy chorobie Alzheimera robi się czasem niechcący różne dziwne rzeczy. Przypomniał sobie Svena Wolltera w roli człowieka dotkniętego alzheimerem, który nasikał do donicy w restauracji. Ale to, rzecz jasna, był tylko film.

Fredrik jeszcze raz dokonał prezentacji, tym razem wyraźnie i nieco bardziej kwieciście.

– Właściciele domu mieli trochę problemów z wynajmem, dlatego się kontaktuję ze wszystkimi gośćmi – dodał na końcu.

– Coś pan musiał pomylić – stwierdził Thomas Kvarnbäck. W przerwach między słowami dało się wychwycić wesołość. – Chodzi o to samo biuro podróży?

– Nie – odparł Fredrik. – W tym wypadku wszystko się odbyło za pośrednictwem firmy Gotlandzkie Podróże. Oni rezerwują domy tylko na Gotlandii. Na umowie widnieje nazwisko Inger Kvarnbäck. To pańska żona, prawda? – zapytał, choć bardzo dobrze wiedział, że tak jest.

Uznał, że lepiej nie zdradzać, że ich sprawdzał.

– Tak, zgadza się – odparł Thomas Kvarnbäck – ale ona była ze mną w Hiszpanii.

– Aha – odparł Fredrik i się zastanowił. – Czy nie mogło być tak, że pomogła jakiemuś krewnemu lub znajomemu dokonać rezerwacji i jej nazwisko znalazło się na umowie przez przypadek?

– Trudno mi to sobie wyobrazić.

– Czy pani Inger gdzieś tam z panem jest?

– Tak, oboje jesteśmy w domu.

– Mogę z nią porozmawiać?

– Tak, oczywiście, jeśli pan uważa, że to coś da.

Thomas Kvarnbäck zaczął wołać żonę, nie odsunąwszy telefonu od ust. Fredrik musiał oddalić swój kilkadziesiąt centymetrów od ucha, żeby nie dać się ogłuszyć.

Po jakimś czasie wypełnionym stukotami i trzaskami z głośnika, a także wyjaśnieniami Thomasa odezwała się Inger Kvarnbäck. Powtórzył całą procedurę, tym razem dokładając kilka elementów.

– Zupełnie tego nie rozumiem – wyznała Inger. – Przez dwa tygodnie wynajmowaliśmy dom w Hiszpanii z naszą młodszą córką i jej rodziną. Wczoraj wróciliśmy do Göteborga. Nie pamiętam, kiedy ostatnio byliśmy na Gotlandii. W każdym razie jakoś w latach siedemdziesiątych.

– Czyli nie przychodzi pani do głowy, dlaczego pani nazwisko mogło się znaleźć na umowie wynajmu domu na Fårö? – zapytał Fredrik.

– Nie – odparła Inger i zawiesiła głos. – Nie wiem, jak by to miało wyglądać.

– Nie dokonali państwo wcześniej żadnej rezerwacji, którą później odwołali?

– Nie, nie – odparła stanowczo Inger. – Zanim wybraliśmy Hiszpanię, zastanawialiśmy się nad różnymi miejscami, ale o Gotlandii w ogóle nie było mowy.

Fredrik pomyślał, że niewątpliwie wyczerpał wszystkie możliwości. Uwierzył Inger i Thomasowi. O ile potrafił ocenić, nie kłamali. Nie było ich na Gotlandii. Brał pod uwagę to, że zarezerwowali dom dla kogoś innego – dziecka, brata lub siostry – i teraz próbowali tę osobę chronić. Ale ten wariant był naciągany. Raczej ktoś się posłużył ich nazwiskiem.

– Musiało nastąpić jakieś nieporozumienie – oznajmił. – Bardzo przepraszam za kłopot.

– Nic nie szkodzi – odparła Inger.

Fredrik usiadł, wybrał numer Gotlandzkich Podróży i zapytał o Maj-Lis Eriksson, z którą rozmawiał dzień wcześniej. Pamiętała go. Zadał kilka pytań o procedury rezerwacji.

Dowiedział się, że większość klientów rezerwuje nieruchomości samodzielnie przez internet, ale wciąż około trzydziestu procent klientów robi to telefonicznie.

– Czasem też ludzie dzwonią z pytaniami, a finalizują rezerwację przez stronę. Wielu ludziom zależy na osobistym kontakcie. Chyba czują się wtedy bezpieczniej. Jak sądzę, chcą mieć pewność, że naprawdę istniejemy – zakończyła Maj-Lis i lekko się roześmiała.

– Czy w jakiś sposób sprawdzacie tożsamość rezerwujących?

– Osoba, której nazwisko ma się znaleźć na umowie, musi podać numer PESEL, ale my nie możemy poprosić o dokument tożsamości ani nic takiego, bo rezerwacje odbywają się przez sieć albo telefon. A zatem nie przeprowadzamy żadnych kontroli. Choć płatność jest swego rodzaju kontrolą tożsamości.

– Ale jeśli nie płacą kartą – odparł Fredrik – musicie wysłać fakturę.

– Tak, to prawda.

Fredrik poprosił Maj-Lis o sprawdzenie, w jaki sposób został opłacony rachunek Inger Kvarnbäck.

– Przez system PlusGirot.

– W takim razie musiała otrzymać fakturę – odparł, głośno myśląc.

– Tak jak powiedziałam, jeśli klient nie chce płacić kartą, wysyłamy je mailem.

– Mailem? Nie pocztą?

– Tylko jeśli klient nie poda adresu mailowego.

Fredrik spojrzał na sam dół umowy, którą miał przed sobą, i odczytał „inger.kvarnback@gmail.com”.

No jasne, pomyślał. Każdy może sobie założyć adres na Gmailu bez podawania prawdziwej tożsamości.

– W porządku, rozumiem. Może pani sprawdzić, czy pieniądze przelano z innego konta czy wpłacono w kasie w banku?

– Na tym komputerze nie, ale jeśli pan chce, mogę zdobyć te informacje.

– Byłoby doskonale.

– Tylko że nie od ręki. Muszę zadzwonić do biura rachunkowego.

– Rozumiem. Jak pani myśli, kiedy to by było możliwe?

– Zobaczmy… teraz jest piętnasta. Jeśli się dodzwonię, będą w stanie to sprawdzić w dziesięć minut. Jeśli nie, to jutro. Zrobię, co będę mogła.

– Świetnie. Ogromnie pani dziękuję za pomoc.

Fredrik podał jej swój numer telefonu komórkowego, na wypadek gdyby zdobyła informacje już po jego wyjściu.

Odłożył słuchawkę i wstał. Uświadomił sobie, że byłby bardzo zaskoczony, gdyby udało się ustalić tożsamość nadawcy przelewu. A ściślej: coś innego niż wykorzystany adres Kvarnbäcków. Ktoś postanowił się ukrywać za Prinsgatan 8 w Göteborgu. Dlaczego wybrał akurat ten adres? Czy to oznaczało, że prawdziwy wynajmujący również mieszkał w tym mieście? A może Alma albo Elisabet Vogler wybrały zupełnie przypadkowy adres znaleziony w internecie?

14

Po jedzeniu wypili kawę w małej altance przed wejściem. Wieczór w świetle zachodzącego słońca był ciepły, a cienie drzew owocowych w wysokiej trawie sięgały aż do szczytu domu.

W ustach Malin utrzymywał się smak mocnej kawy i mocnego alkoholu. Henrik miał słabość do nietypowych lokalnych trunków i przywoził je z podróży, ale kiedy tylko trafiały do barku na Fårö, natychmiast traciły swój powab. Metaxa, raki, wietnamska wódka kokosowa. Postanowili, że w ciągu tygodnia będą wypijać z tych butelek małe dwudziestomililitrowe porcje, żeby się ich pozbyć. Taki system zapewniał im trochę frajdy.

Henrik pozbierał filiżanki i szklanki i zaniósł wszystko do kuchni. Zaczął zmywanie, a Malin poszła do dużego pokoju, w którym przebywali Axel i Ellen. Cicho i nieruchomo siedzieli przed telewizorem, blisko ekranu, na włochatym dywaniku z Ikei. Axel trzymał kciuk w buzi i opierał głowę na ramieniu siostry.

Malin podkradła się do nich. Kiedy poczuła dziecięce ciepło i zapach, po jej policzkach nagle popłynęły łzy. Nie dlatego, że byli tacy słodcy i że tak bardzo ich kochała. Płakała, bo nie mogła się pozbyć uczucia, że wszystko jest tak niesłychanie kruche. Podskórnie czuła też, że coś jest nie tak.

Nie potrafiła tego wyjaśnić. Czy w ogóle potrzebowała wyjaśnienia? Odkąd wrócili z wakacji, a Malin weszła do domu z Axelem na rękach, nic już nie było takie samo.

Ze wszystkich sił próbowała się opanować, żeby nie zauważyli, że płakała. Na szczęście film rysunkowy mocno pochłonął ich uwagę. Postaci na ekranie były rozmazane przez łzy. Nie lubiła siebie w takim stanie. Przestraszonej, przepełnionej najróżniejszymi uczuciami. Nie była wtedy sobą – operatywną, odważną kobietą, która założyła własną kawiarnię w Sztokholmie, a potem odważyła się przeprowadzić na małą bałtycką wysepkę i, choć nikt nie rozumiał, jak to w ogóle możliwe, zaczęła zarabiać na życie jako blogerka kulinarna.

A, właśnie. Ta myśl przypomniała jej, że musi zamieścić nowy przepis.

Dyskretnie otarła łzy za plecami dzieci, a potem mocno je przytuliła i wstała. Kiedy była do nich przytulona, kiwały się bezwiednie, nie odrywając wzroku od ekranu.

Malin wrzuciła do sieci przepis na frytki z majonezem truflowym, który kiedyś znalazła na amerykańskim forum restauracyjnym i dostosowała do szwedzkich upodobań. Kreatywne podejście. Potem przygotowała wpis na temat gruszek – że lepiej pasują do tarty niż do deski serów – i jeszcze jeden, liryczny kawałek o gruszy Graf Moltke, która rosła w ich ogrodzie. Poszło szybko. Z pewnością tylko ona mogłaby pomyśleć, że wpisy sprawiają wrażenie tworzonych z wysiłkiem. Czytelnicy nie wiedzieli przecież, że w domu ich autorki ktoś był i oddawał się symbolicznemu wydłubywaniu oczu.

Kiedy skończyła z blogiem, zaczęła przeglądać sieć i kompletnie straciła poczucie czasu. Dopiero kiedy przyszła Ellen i zapytała, czy nie powinni już się kłaść, zdała sobie sprawę z upływu czasu. Poświęciła ponad godzinę na czytanie o przeróżnych systemach alarmowych. Axel spał na podłodze przed telewizorem. Henrik rozmawiał w kuchni przez telefon i niczego nie zauważył.

Kiedy po ułożeniu dzieci do snu Malin zeszła na parter, siedział na sofie i oglądał wiadomości. Uderzyła ją myśl, że tylko się przełączają między ekranami. Telewizor, komputer, komórka i znów telewizor.

– Będzie ci przeszkadzało, jeśli wyłączę? – zapytała, sięgając po pilota.

– Nie, nie – odpowiedział Henrik i ziewnął.

Wyłączyła telewizor i oburącz nerwowo odgarnęła włosy do tyłu.

– Uważam, że powinniśmy zainstalować system alarmowy.

– Dlatego, że mam jechać do Barcelony? – zapytał Henrik.

– Nie, nie dlatego. Naprawdę to przemyślałam. Nie możemy tak po prostu siedzieć z założonymi rękami. Musimy coś zrobić.

– Policja coś robi.

– Wiem, ale to nie zmienia faktu, że siedzimy na małej wysepce oddalonej siedemdziesiąt kilometrów od Visby i jesteśmy skazani na powolny prom. Dotarcie tutaj zajmuje godzinę.

– Aha, okej – odparł zmęczonym głosem. – Ale jak alarm miałby nam pomóc?

– Nowoczesny alarm, który zresztą nawet nie jest taki drogi, może nas poinformować, czy podczas naszej nieobecności ktoś był w domu. Poza tym ostrzega przed pożarami i wyciekiem wody. Oczywiście to nie jest najważniejsze, ale skoro już mielibyśmy podłączać…

– To rozwiązanie wydaje się zaawansowane – stwierdził Henrik i zrozumiała, że się zastanawia, ile to by kosztowało.

– To kwestia tylko kilku tysięcy – powiedziała szybko. – Może pięciu, sześciu w przypadku systemów bardziej zaawansowanych.

– Taa… – Henrik potarł brodę.

– Wiem, że musimy pilnować wydatków, ale to nie aż tak dużo, a i tak pójdzie na firmę.

– Trzeba też czasem zwiększać przychód, a nie tylko zmniejszać.

Było to ulubione powiedzenie Henrika w chwilach, gdy Malin proponowała wrzucenie czegoś w koszty. Patrzyła na niego bez słowa.

– Sprawdzę to – powiedział w końcu i lekko westchnął.

– Można zainstalować jedną lub więcej kamer i podłączyć do detektora ruchu w alarmie. Wtedy wiedzielibyśmy, czy ktoś się kręci koło domu, a nawet kto przejeżdża obok.

– Naprawdę?

Malin spostrzegła w oczach Henrika błysk zaciekawienia. Wiedziała, że fragment o monitoringu na niego podziała.

– System może nawet przysyłać zdjęcia na telefon. Można też do niego zadzwonić i poprosić, by to zrobił.

– Ale trzeba być przy tym bardzo miłym – dodał Henrik z szerokim uśmiechem.

Malin się skrzywiła. On wybuchnął śmiechem.

– Trochę jak w Mission Impossible.

– Wiem – przyznała. – Ale kosztuje tylko kilka tysięcy.

– Do ilu tysięcy już doszliśmy?

– Mówię o łącznym koszcie. A podłączyć można po kolei.

– Hm, na pewno.

Wymyślanie argumentów zaczęło ją męczyć. Chciała tylko, by się zgodził. To było coś innego niż nowa rzecz do domu, jakakolwiek. Chodziło o bezpieczeństwo, ich oraz dzieci. O to, by nie czuć się zagrożonym. Jej spojrzenie przyciągnęły dwa otwory okienne, przez które światło słońca padało na okrągłe siedzisko z czerwonego plastiku. Dzieci uwielbiały się w nim bawić. Malin zawsze miała obawy, że się w nim zakleszczą, kiedy robiły sobie z niego huśtawkę.

Henrik też umilkł. Siedział z pięścią przyciśniętą do ust i rozmyślał nad tym, co powiedziała Malin. Znała go na tyle, by wiedzieć, że wyobraża sobie, jak obrazy z jego domu pojawiają mu się w telefonie, a on pokazuje to klientom i kolegom.

Gdyby się nie zgodził na kupno alarmu i tak by go zamówiła za pieniądze ze swojej działalności. Może nie było to do końca w porządku, bo w pewnym sensie i tak musiałby zapłacić, skoro mniej by się dołożyła do wydatków domowych. Ale akurat w tym wypadku machnęła na to ręką. Wiedziała, że musi mieć ten alarm. Im szybciej, tym lepiej i z całą pewnością przed wyjazdem Henrika do Barcelony.

– Kto instaluje takie rzeczy? – zapytał. – Ślusarze?

– Ślusarze i firmy ochroniarskie, ale nie wiem, jak to wygląda w Visby.

– Musimy sprawdzić. Pojedziemy do miasta i z nimi porozmawiamy.

Uśmiechnął się do niej, a ona także odpowiedziała uśmiechem. Poczuła przyjemne ciepło rozchodzące się z przepony na resztę ciała. To było dziwne, lecz myśl o instalacji zaawansowanego alarmu i systemu monitoringu napawała ją radością i spokojem.

15

Malin zjechała rowerem ze wzgórza w stronę skrzynek na listy i dużej sterty drewna. Wczesnym rankiem, gdy niebo nad zielonymi łąkami miało kolor intensywnego błękitu, wszystko było znacznie prostsze. Jakby świat się do niej uśmiechał. Na gołych nogach pod sukienką, którą na siebie narzuciła, by pojechać po gazetę, czuła przyjemnie rześki powiew.

Zaczęła myśleć o pracy, którą w ciągu ostatniego tygodnia zaniedbywała. Dodawała wpisy, ale miała wrażenie, że stały się suche i pozbawione polotu. Nudne jedzenie. Tego dnia było jednak inaczej. Czuła inspirację i jak najszybciej chciała zacząć pracować. Może dlatego, że postanowili kupić ten system alarmowy? Dzięki temu poczuła się aktywna. Nienawidziła czuć się ofiarą okoliczności. Prawie zawsze można jakoś poprawić sytuację. Nie wystarczy siedzieć i czekać, aż ktoś zrobi to za nas.

Wzniesienie przeszło w płaski teren i Malin pokonała ostatni odcinek do skrzynek na listy, pedałując. Zobaczyła przed sobą chaotyczne skupisko skrzynek z metalu i plastiku różnej wielkości. Zatrzymała się przed pomalowaną czerwonym lakierem, którą odziedziczyła po poprzednim właścicielu domu.

Stanęła na ziemi, oparła rower o nogę i wsunęła dłoń do ciemnego wnętrza skrzynki. Gazety „Dagens Nyheter” i „Gotlands Allehanda” grzały w dłonie, bo metalowa skrzynka stała w słońcu. Zanim wyciągnęła je do końca, coś jej się wysunęło spod palców i wpadło z powrotem do skrzynki. Malin przytrzymała gazety lewym ramieniem i znów zaczęła błądzić lewą dłonią we wnętrzu skrzynki. Była pewna, że to broszura reklamowa, która wyleciała z którejś z gazet.

Ku jej zaskoczeniu okazało się jednak, że to list. O tak wczesnej porze dnia nie spodziewała się raczej żadnej korespondencji. Kiedy odwróciła brązową kopertę, zobaczyła, że brakuje znaczka i adresu.

Z jakiegoś powodu uniosła wzrok i spojrzała na dom. Budynek mieszkalny, studio i długi budynek dla gości. Zaczęły drżeć jej dłonie. Chwilę później trzęsło się całe ciało. Trzymała anonimową kopertę oburącz. Gazety upadły na ziemię. Ledwo zwróciła na to uwagę. Martwiła się tylko zaklejoną kopertą, której nie chciała otwierać. Ale nie miała wyboru. Wzięła głęboki wdech i próbowała stłumić domysły na temat tego, co może zawierać. Istniało duże prawdopodobieństwo, że to tylko broszura ze stowarzyszenia folklorystycznego, parafii lub którejś z zanikających, lecz walczących o przetrwanie lokalnych społeczności.

Wsunęła paznokieć kciuka w szczelinę koperty i oderwała kawałek, potem wcisnęła cały kciuk i rozerwała resztę, szybko i niedbale.

Natychmiast rozpoznała zdjęcie włożone do koperty. Przedstawiało tylko ją i Henrika. Było amatorskie, zrobione w Ciachu rankiem trzy i pół roku wcześniej. Malin miała na sobie czarny fartuch i pasiastą bluzę – taki sam strój jak wszyscy pracownicy. Siedziała obok Henrika przy jednym z okrągłych mozaikowych stolików w rogu. Henrik, jeśli zostało mu trochę czasu po odprowadzeniu dzieci do przedszkola, często zaglądał do kawiarni. Na zdjęciu siedzieli przy stole, zbliżeni do siebie głowami. Był to nieco głupkowaty, ale jednak romantyczny gest.

Jeszcze zanim Malin drżącą dłonią podniosła zdjęcie do światła, wiedziała, co ją czeka. A jednak kiedy to zobaczyła, nie mogła się powstrzymać. Krzyknęła. Na cały głos.

– Henrik!

Głośno i rozdzierająco. A potem jeszcze raz. I kolejny.

– Henrik… Henrik…

Nie słyszał. Nikt jej nie słyszał.

Słońce świeciło prosto przez cztery dziurki, które zastąpiły ich oczy.

16

Fredrik zatrzymał samochód na parkingu przy Birkagatan i przemykał po garażu, kiedy wyjechał z niego radiowóz. Jeden z kolegów krzyknął do Fredrika coś przez otwarte boczne okno, ale policjant nie zrozumiał. Już miał się odwrócić, gdy poczuł, że w kieszeni wibruje mu telefon. Ruszył dalej w głąb garażu. To był numer z Fårö.

– Słucham, tu Fredrik Broman.

Przyłożył identyfikator do czytnika, wystukał kod i schował kluczyki, żeby mieć wolną rękę do otwarcia drzwi.

– Dzień dobry – odezwał się głos – mówi Henrik Kjellander. Dostaliśmy jeszcze jedno zdjęcie z wykłutymi oczami.

Fredrik poczuł chłód rozchodzący się od skroni na kark. To zmieniało postać rzeczy. Należało całkowicie wykluczyć, że chodziło o złośliwego gościa z wynajmowanego domu albo kogoś obdarzonego osobliwym poczuciem humoru.

– Dostali państwo?

– Tak, przyszło pocztą. A właściwie nie pocztą. Było w skrzynce na listy. Malin je znalazła, kiedy chciała odebrać gazety.

Głos Henrika był spokojny i opanowany, ale ciężki, niemal dyszący oddech w przerwach między słowami świadczył o czymś przeciwnym.

– Chwileczkę.

Fredrik znów musiał wziąć identyfikator, żeby przejść z korytarza do szatni. Dotarł do stanowisk odpraw funkcjonariuszy z patrolu i usiadł na wolnym krześle.

– Chce pan powiedzieć, że zostawił go tam ktoś inny niż listonosz? – zwrócił się do Henrika.

– Tak. Nie było adresu, nazwiska nadawcy, niczego.

– Czy to jedna z tych fotografii, których nie było na miejscu, gdy wrócili państwo do domu?

– Tak.

– Nie zauważyli państwo jeszcze czegoś? Nikogo, kto by przejeżdżał koło domu wczoraj wieczorem albo w nocy?

– Nie.

Gazeciarz, pomyślał Fredrik. Może warto porozmawiać z gazeciarzem. Może on coś zauważył.

Popatrzył w okno Görana Eidego z widokiem na oszklony dziedziniec, na którym właśnie siedział. Był to jeden z punktów węzłowych budynku, ze schodami prowadzącymi na górę do wydziału kryminalnego, dowództwa i prokuratury. Tuż za krętymi schodami w pomieszczeniu z kuloodpornego szkła poruszali się bezgłośnie oficer dyżurny i szef centrali komunikacyjnej.

– Gdzie państwo są teraz? – zapytał Fredrik. – Nadal w domu?

– Tak. Zamierzaliśmy odwieźć dzieci, a potem pojechać do miasta, bo… No, mieliśmy tam sprawę do załatwienia.

– Dobrze by było spojrzeć na to zdjęcie. Czy mogliby państwo wpaść do komisariatu? Ja muszę się rozmówić z szefem.

– Możemy być około jedenastej.

– Dobrze. Proszę o mnie spytać w recepcji.

Słyszał w aparacie oddech Henrika.

– Jest pan tam jeszcze? – zapytał, gdy nie padła żadna odpowiedź.

– Tak, przepraszam. To Malin. Zastanawiamy się nad czymś…

– Mianowicie?

– Nie, to nic, co…

Henrik urwał, a Fredrik usłyszał w tle ciche mamrotanie. Coś o dzieciach.

– Wobec tego do zobaczenia o jedenastej – rozległ się znowu głos Henrika.

– Czy zdjęcie leżało w skrzynce luzem? – zapytał Fredrik.

– Nie, było w kopercie. A dlaczego pan pyta?

– Proszę przynieść też tę kopertę.

– O ile ją znajdziemy – odparł Henrik. – Nie bardzo wiem, gdzie się podziała.

Fredrik poczuł narastające zdenerwowanie. Pomyślał, że to niesprawiedliwe. Nie można stawiać policyjnych wymagań ludziom, którzy nie są policjantami. Ale mimo wszystko chciał spróbować.

– Malin była bardzo wzburzona – dodał Henrik.

– Proszę spokojnie poszukać. To może być ważne.

Henrik Kjellander sięgnął po plastikową teczkę ze zdjęciem i kopertą dla Fredrika.

– Znaleźliśmy kopertę – powiedział. – Malin bez zastanowienia włożyła ją z powrotem do skrzynki.

– To dobrze – odparł Fredrik. – Wezmę ją na dół do techników, jak tylko skończymy.

Spojrzał na fotografię. W odróżnieniu od tej, którą znaleźli w szafce z pościelą, przedstawiała tylko Henrika i Malin. Ktokolwiek chciał wystraszyć tych ludzi, wybrał skuteczny sposób. Zobaczenie siebie bez oczu na zdjęciu działa na emocje. Jest znacznie mocniejsze niż listy czy telefony z pogróżkami. No i sam fakt, że to oczy…

Kiedy patrzył na zdjęcie w przezroczystej teczce, nagle zamiast Malin i Henrika zobaczył na nim Ninni i siebie. Stali przed swoim domem na Gotlandii, uśmiechając się do obiektywu, ale ich oczodoły ziały pustką, a na ich krawędziach były strzępki papieru i resztki grafitu. Potem pojawiło się trzecie zdjęcie, które nie było tylko zdjęciem, lecz rzeczywistością – co prawda pochodzącą z wykolejonej wyobraźni, ale i tak niezwykle realną. On i Ninni bez oczu, nie tyle ponurzy i czarno-biali, ile zakrwawieni, martwi, o przerażonych, zdeformowanych twarzach.

Fredrik zwalczył te wizje i kierując się profesjonalizmem, próbował wyrzucić z głowy tego rodzaju fantazje. Kogo by podejrzewał, gdyby podrzucono mu do skrzynki podobne zdjęcie przedstawiające Ninni i jego? Pewnie kogoś, kogo wsadził za kratki.

Podniósł wzrok znad fotografii i spojrzał w ich niespokojne oczy. Malin gwałtownie się nachyliła nad stołem.

– To jest naprawdę cholernie nieprzyjemne – powiedziała. – Jakby wszystko mogło się zdarzyć.

– Ktoś najwyraźniej chce was przestraszyć albo wam grozi – zawyrokował ostrożnie Fredrik.

Stwierdzenie, że wszystko może się zdarzyć, jest raczej na wyrost, ale uznał, że w takim momencie lepiej nie protestować.

– Rozmawialiście z siostrami Henrika? – zapytała Malin.

– Rozmawialiśmy – odparł Fredrik. – Nie wygląda na to, by w sobotę miały szansę dostać się do domu.

Nie podzielił się spostrzeżeniem, że alibi Elisabet było oparte jedynie na zeznaniach najbliższej rodziny i dlatego oczywiście można było je traktować jako mniej wiarygodne, niż gdyby zostało potwierdzone przez kogoś obcego. Alibi to alibi.

– Czyli musiał to zrobić któryś z gości? – zapytał Henrik.

– I tak, i nie – odpowiedział Fredrik i zawiesił głos.

Henrik i Malin spojrzeli na siebie pytająco.

– Wygląda na to, że osoba, która wynajęła państwa dom na ostatni tydzień, podała fałszywe nazwisko i adres.

Malin zacisnęła dłonie i opuściła je na kolana.

– Ludzie, którzy figurują na umowie, rzeczywiście istnieją, ale to nie oni byli w państwa domu w tamtym tygodniu. Nie przebywali nawet w Szwecji.

Malin patrzyła na Fredrika wytrzeszczonymi oczami, otwierając usta. Odwróciła się do męża.

– Henrik – wykrztusiła tylko.

– A to sprawia, że musimy potraktować całą sprawę nieco poważniej, ale mimo wszystko nie sądzę…

– To przecież… – zaczęła Malin i urwała.

Wydała głębokie westchnienie.

– To jest cholernie nieprzyjemne. Ten ktoś, kimkolwiek jest, stał dziś w nocy przy naszej skrzynce na listy. Człowiek, który do niej to wcisnął – dodała, wyciągając rękę i wskazując zdjęcie – musi nadal przebywać na Gotlandii. Może nawet na Fårö.

– Tak. To bardzo możliwe – odparł Fredrik.

– Czy są jakieś wskazówki, kto to mógł być? – zapytał Henrik. – To znaczy, kto tak naprawdę zarezerwował dom.

– Nie do końca, ale z jakiegoś powodu osoba wynajmująca podała nazwisko Inger Kvarnbäck, zamieszkałej przy Prinsgatan pod numerem ósmym w Göteborgu. Ludzie posługujący się fałszywymi adresami często wykorzystują te z okolicy, z którą coś ich łączy. Czy jeśli spojrzą państwo pod tym kątem, ten adres coś wam mówi?

Długą chwilę milczeli, ale potem pokręcili głowami.

– Proszę się nad tym jeszcze zastanowić. Nie musi chodzić konkretnie o Prinsgatan. Czy w Göteborgu mają państwo jakiegoś dawnego znajomego, kolegę, kogokolwiek, komu warto by było bliżej się przyjrzeć?

– Chyba w ogóle nie znam nikogo w Göteborgu – odparł Henrik.

– A może pan zna albo pracował z kimś, kto się tam przeprowadził?

Fredrik uważnie śledził ich reakcje.

– Proszę się nie przejmować, jeśli to się państwu wydaje naciągane. Interesuje nas wszystko, co choćby w najmniejszym stopniu może wyglądać na zarzewie konfliktu. Niezależnie od tego, czy ma związek z Göteborgiem.

17

Malin wyjechała z parkingu policyjnego. Do ślusarza na Söderväg miała nie dalej niż kilometr. Sprawdziła w internecie.

Wystartowała nerwowo, gdy światło zmieniło się na zielone, i skręciła w lewo w Norra Hansegatan. Miała wrażenie, że drży na całym ciele, ale prawa dłoń, obsługująca kierownicę i skrzynię biegów, pozostawała nieruchoma i zdecydowana. Cała dygotała w środku.

Kiedy wyjęła zdjęcie z koperty i zobaczyła, co przedstawia, poczuła się tak, jakby coś ją uderzyło z ogromną siłą. Coś ją zaczęło uwierać i nie przestawało. Małe ziarno niepewności, z którego w każdej chwili mogła wyrosnąć kłująca roślina. Dziwiło ją, że nadal jest w stanie trzeźwo myśleć, podejmować decyzje, prowadzić samochód i rozmawiać z ludźmi, jakby wszystko było po staremu.

To było jak ostrzeżenie, które tylko ona była w stanie usłyszeć.

Nie chciała czekać, alarm należało podłączyć jeszcze tego samego dnia. Miała nadzieję, że będą mogli zrobić to sami. Jeśli konieczna była wizyta montera z Visby, z pewnością zajmie to kilka dni, może nawet tydzień. W internecie wyczytała, że niektóre alarmy są proste w montażu, ale nie było pewne, czy ślusarz, do którego zamierzali się udać, sprzedaje akurat takie.

– Byle tylko nie trzeba było czekać też na dostawę – powiedziała – bo wtedy będzie to trwało w nieskończoność.

– Może nie powinniśmy się nastawiać, że będą mieli coś na miejscu – powiedział Henrik, patrząc na Östercentrum, które miał przed sobą.

– Musisz być tak negatywnie nastawiony?

Dodała gazu.

Mówił jak jej ojciec.

– Nie jestem negatywnie nastawiony. Chcę tylko powiedzieć, że mogą nie mieć tego towaru w magazynie.

– Dlaczego? Sprzedawca telewizorów ma ich w magazynie całe mnóstwo. No to chyba ślusarz może mieć w magazynie alarmy?

– No tak, oczywiście.

– Jeśli nie będą nic mieli na miejscu, zamówimy przez internet. Wówczas dostaniemy dokładnie to, czego będziemy chcieli, i to pewnie już po dwóch, trzech dniach. Tutaj próbujemy tylko dlatego, że może uda się kupić natychmiast.

– Może nie wszystko naraz – powiedział Henrik.

– Co takiego?

– Chcę powiedzieć, abyśmy najpierw zobaczyli, co mają w ofercie, a dopiero później zdecydowali o wyborze.

– Chyba nie ma nic złego w ułożeniu sobie planu B? – odparła zdenerwowana.

– No jasne, że nie.

Henrik odwrócił wzrok. Malin uświadomiła sobie, że jedzie z prędkością siedemdziesięciu kilometrów na godzinę na drodze z ograniczeniem do pięćdziesięciu. Zdjęła nogę z gazu.

Nie miała cierpliwości, gdy w Henrika wstępował taki roztropek. Jak jakaś cholerna kotwica, która tylko spowalnia. Najbardziej jej doskwierało, że to nawet nie było w jego stylu. Nigdy tak się nie zachowywał przy klientach lub swoich przyjaciołach. Przy jej przyjaciołach zresztą też nie. Jakby sama to w nim budziła. Kiedy nabierała energii i entuzjazmu, uruchamiało to w nim hamulec. Czasami może było i dobre, że oboje nie zapalali się na sto procent, ale tego dnia budziło to jej wściekłość.

Skręciła w lewo, przejechała w poprzek drogi i zaparkowała nierówno przed sklepem Gotlandzkie Zamki i Szkło. Na dużym asfaltowym placu było wystarczająco dużo miejsca.

Kiedy wyszli z samochodu, przyglądała się witrynie. Grube łańcuchy do przypinania rowerów i motorowerów sąsiadowały tam z sejfem i szyldem reklamowym do montowania na ogrodzeniu.

Fałszywe nazwisko. To brzmiało tak paskudnie. I poważnie. Ktoś naprawdę zadał sobie trud, by dostać się do ich domu bez pozostawiania śladów. Żeby ich wystraszyć, rozdrażnić, żeby się zemścić? Malin była pewna, że za wszystkim stoi któraś z sióstr Henrika, jeden z ich mężów lub jakiś krewny. Ale teraz… Oczywiście siostra Henrika mogła wynająć dom na nazwisko Kvarnbäck, ale Fredrik Broman przedstawił to tak, jakby w ogóle nie były podejrzane. Albo w niewielkim stopniu. Kto więc za tym stał? Nieznajomy świrus z Göteborga, który wybrał ich sobie z Bóg wie jakiego powodu? Nie, to się wydawało zbyt szalone.

Nie wspomniała o kobiecie, która stała przed szkołą i się na nią gapiła. Nie powiedziała nic o szepcie, który usłyszała w Nyströms. Nadal nie potrafiła z przekonaniem stwierdzić, czy był to szept, czy tylko dźwięk drzwi.

Czy powinna poinformować o tym policję? Tak. W każdym razie o kobiecie przed szkołą. Jak tylko będą z powrotem w domu z alarmem, zadzwoni do Fredrika Bromana. A jeśli to wszystko jej sprawka?

Tylko po co miałaby to robić?

18

Ellen była dobra w znajdowaniu drogi. Tak mówiła mama. Jasne, że wiedziała, gdzie jest przystań promowa. Bardzo blisko. Wystarczyło jechać prosto ze szkoły, potem szeroką drogą obok sklepu Ica, jeszcze kawałek i już się było na miejscu.

Mimo wszystko pani w samochodzie nie rozumiała, kiedy Ellen tłumaczyła jej, jak tam trafić. Może była „dobra w znajdowaniu”, ale w tłumaczeniu już nie. Albo pani z samochodu „nie była za dobra w rozumieniu”.

Gdy wytłumaczyła to po raz trzeci, pani zapytała, czy Ellen mogłaby wsiąść z nią do samochodu i pokazać, jak trzeba jechać. Wtedy na pewno trafi.

Ellen nie wiedziała, czy zdąży przed końcem przerwy obiadowej. Rozejrzała się za Lisą, która jeszcze przed chwilą z nią była. Nigdzie jej nie widziała.

– To chyba niedaleko? – odezwała się pani.

Uśmiechnęła się szeroko i odgarnęła dłonią długie jasne włosy, które opadły jej na twarz.

– Nie, to bardzo blisko – odparła Ellen.

– W takim razie możesz pojechać ze mną i mi pokazać. Potem odwiozę cię z powrotem.

Ellen nie wiedziała, czy tego chce. Obejrzała się na budynek szkoły.

– Nie mogę płynąć promem – wyjaśniła. – Zaraz zaczynamy.

– Nie, nie musisz. Od razu cię odwiozę. Tylko pokaż mi drogę, a na prom wjadę już później sama.

Ellen się zastanowiła. W takim razie mogłaby to zrobić, naprawdę, ale mimo wszystko nie była przekonana, czy chce.

– Zamierzam kupić małego kotka – wyjaśniła pani – ale całkiem zabłądziłam. Trochę się martwię, że przyjadę za późno i zostanie sprzedany komuś innemu. Czy promem długo się tam płynie?

– Nie, nie tak długo – odpowiedziała Ellen. – Prom płynie wolno, ale to niedaleko.

– W takim razie czy mogłabyś mi pokazać przystań? – zapytała pani i otworzyła przed nią drzwiczki.

Ellen uznała w końcu, że może to zrobić. Wszystko pójdzie szybko i zostanie odwieziona z powrotem. Pomyślała o kotku. Byłaby wielka szkoda, gdyby został sprzedany, zanim ta pani dotrze na miejsce. Poza tym chyba jej się wydawało, że Ellen już się zgodziła, więc dziwnie byłoby teraz powiedzieć „nie”.

Wsiadła do samochodu.

– Nie zapomnij zapiąć pasa – powiedziała pani.

– Tak, tak – odparła Ellen i sięgnęła po pas bezpieczeństwa.

– Pomóc ci?

– Nie, umiem sama.

Pani ruszyła, zanim pas kliknął. Mama nigdy tak nie robiła.

Kiedy samochód oddalał się od szkoły, Ellen zerkała na panią. Miała piękne długie włosy, w których lśniło słońce. Wyglądała bardziej jak duża dziewczynka niż dojrzała kobieta. Te nie za często mają takie piękne długie włosy. Poza tym to niezbyt poważne imię. Ellen, miała na imię tak samo jak ona. To było dziwne, ale też trochę fajne. Kiedy kobieta zatrzymała samochód i poprosiła dziewczynkę o wskazanie drogi na prom, zapytała ją o imię. Kiedy Ellen się przedstawiła, pani zrobiła wielkie oczy i powiedziała: „Naprawdę? Ja też mam tak na imię”. Ellen się roześmiała, a wtedy kobieta w samochodzie też zaczęła się śmiać.

– Jesteś głodna? – zapytała duża Ellen.

– Nie – odparła Ellen.

– No to może chcesz gumę do żucia?

Włożyła rękę do kieszeni kurtki, wyjęła z niej mały plastikowy słoiczek i jej go podsunęła. Ellen spojrzała na słoiczek i po chwili zrozumiała, że pewnie jest w nim guma do żucia. Otworzyła go, ale po chwili coś jej przyszło do głowy:

– Wolno mi jeść słodycze tylko w soboty.

– Ale to bez cukru. Nie liczy się jako słodycze. Jest bezpieczne dla zębów.

Duża Ellen sama wzięła dwie i włożyła do ust. Podała słoiczek dziewczynce. Ta włożyła do środka palec i też wyciągnęła dwie. Trochę chrupały, kiedy zaczęła żuć. Miały inny smak. Nie ohydny, ale trochę bardziej nijaki niż zwykłe gumy.

Duża Ellen uśmiechnęła się do małej. Miała ładne białe zęby. Może dlatego, że żuła taką gumę.

– Dobrze, dokąd mamy teraz jechać?

Ellen popatrzyła na drogę. Dziwne, ale nie wiedzieć czemu w ogóle jej nie poznawała. Przecież jeździły tędy w każdy szkolny dzień, najpierw prosto, potem w prawo szeroką drogą obok sklepu Ica i w końcu docierały do promu. Ellen wiedziała, gdzie jest prawo, a gdzie lewo. Nie musiała sobie przypominać, którą rękę podaje się na powitanie i którą trzyma długopis. Ale teraz w ogóle nie poznawała okolicy. Czyżby przez wakacje zapomniała trasę? To chyba nie było możliwe. Nie rozumiała, co się dzieje, i nie wiedziała, co odpowiedzieć na pytanie.

Spojrzała na dużą Ellen. Na panią. Już jej się nie podobało, że wyglądała jak duża dziewczynka.

– No dobra, koleżanko, dokąd mamy jechać? Ostatnia szansa.

Ellen spuściła wzrok. Czuła się pusta w środku i głodna, choć jeszcze chwilę wcześniej jadła. Poza tym czuła pustkę w głowie. Nie miała pojęcia, co odpowiedzieć. Słońce nie odbijało się już od włosów kobiety, a na jej policzku łuszczyła się skóra. Nie była już taka słodka. Ellen pociągnęła nosem.

– Jaka „ostatnia szansa”? – zapiszczała.

– Nie, nie, przepraszam, nie o to mi chodziło – odpowiedziała pani. – To z takiej gry, w którą grałam, kiedy byłam mała. Na komputerze. O małym trollu, który prowadził pociąg. On tak mówił. Przepraszam. Na pewno znajdziesz drogę do promu. Masz tyle prób, ile chcesz.

Ellen pociągnęła nosem i wytarła łzę. Trochę jej ulżyło, ale wciąż nie czuła się zbyt dobrze. Chciała pojechać z powrotem do szkoły, ale nie miała odwagi tego zaproponować. Przecież obiecała, że pokaże trasę do promu.

– Jak myślisz? Powinnyśmy tu skręcić?

Duża Ellen zatrzymała samochód przy drodze w prawo. Ellen nie wiedziała, gdzie się znajdują, ale przynajmniej był to skręt w prawo. Dwa razy kiwnęła głową bez słowa.

– No to skręcamy.

Duża Ellen pojechała w prawo.

– Grałaś kiedyś w tę grę z trollem? – zapytała.

– Nie – odparła cicho Ellen.

– Może już jej nie ma – powiedziała duża Ellen. – Szkoda, była fajna.

Ellen próbowała sobie wyobrazić trolla prowadzącego pociąg. Brzmiało ciekawie. Duża Ellen wyjechała samochodem na inną drogę. Tym razem nie pytała o zdanie, ale Ellen nie poznawała również tej okolicy, więc nie miało to dla niej znaczenia.

– W schowku jest DS – oznajmiła.

Ellen nie odpowiedziała. Nie wiedziała, o jaki schowek chodzi.

– Otwórz tamtą skrytkę – wyjaśniła i wskazała mały uchwyt naprzeciwko dziewczynki. Kiedy Ellen się nie poruszyła, kobieta sama otworzyła schowek. Wyjęła białą konsolę Nintendo DS i podała ją Ellen.

– Pomyślałam, że może będziesz chciała pograć.

Ellen wzięła przedmiot do ręki, ale nawet nie próbowała uruchomić. Nie było sensu zaczynać gry, skoro prom był już tak blisko. Poza tym miała przecież wskazywać drogę. Jak miałaby to robić, grając? Choć już i tak się zgubiła. Nie miała pojęcia, jak trafić do promu z miejsca, w którym były teraz.

– Myśli pani, że już sprzedają tego kotka? – zapytała.

– Mam nadzieję, że nie. Ale nie sądzę. Wszystko się ułoży.

W jej głosie nie było już takiego niepokoju. Prawie jakby już się nie przejmowała kotem. Ellen znów poczuła się pusta w środku i głodna. Wszystko ciągle się zmieniało. Kobieta najpierw chciała dotrzeć na prom, a potem jakby wcale jej nie zależało, czy trafią. Podobnie było z kotkiem. Zapytała o drogę, chciała, by Ellen pomogła jej trafić, ale potem kazała jej żuć gumę bez cukru i grać na konsoli. Dziewczynka uświadomiła sobie, że popełniła błąd. Wszystkie możliwe błędy. Przecież nieraz słyszała od mamy i taty, żeby nie wsiadać do samochodu z nieznajomymi. Nie przyjmować słodyczy od nieznajomych. Kobieta co prawda mówiła, że to nie są słodycze, ale może ją oszukała.

Ellen obracała w palcach konsolę. Duża Ellen się uśmiechała. Wyjechały z cienia, słońce padło na jej włosy i znów wyglądała jak duża dziewczynka. Ellen włączyła konsolę. Uczucie pustki trochę przygasło, gdy usłyszała znajomą melodię. Uruchomiła się jedna z jej ulubionych gier. Nintendogs. Wybrała chihuahuę i zaczęła grać. Wiedziała, że jeśli będzie grać, nie znajdzie drogi na prom, ale pomyślała, że mimo wszystko tak jest najlepiej. Że o to chodzi. Czuła, że jeśli zacznie grać, kobieta będzie zadowolona.

19

Płynęli Bodillą przez cieśninę, a na tylnym siedzeniu leżały części do alarmu za sześć tysięcy pięćset koron. Był bezprzewodowy i rzekomo łatwo go było zainstalować samodzielnie. Ślusarz pokazał im broszurę z instrukcją i powiedział, że jeśli czegoś nie będą rozumieli, wystarczy zadzwonić i zapytać.

Malin opuściła szybę i wystawiła rękę. Spojrzała pod słońce. Dostała to, czego chciała, a obawy Henrika okazały się bezpodstawne. Bodilla kopciła niemiłosiernie, a jej żółta blacha lśniła w słońcu. Malin poczuła ulgę i prawdziwą satysfakcję. Człowiek, który za tym wszystkim stoi, przekona się, że potrafią podjąć rękawicę. Tak łatwo nie przepędzi ich z wyspy. A jeśli ten szaleniec spróbuje czegoś jeszcze, będą go mieli na twardym dysku systemu alarmowego.

System pilnował, by drzwi były zamknięte na klucz, a czujniki ruchu uruchomiłyby alarm, gdyby ktoś dostał się do domu w inny sposób niż przez drzwi. Malin naszkicowała plan budynku, a ślusarz doszedł do wniosku, że powinny wystarczyć cztery czujniki. Gdyby potrzebowali ich więcej, łatwo będzie uzupełnić instalację. Dokupili również system monitoringu z trzema kamerami, również sterowanymi przez czujniki ruchu. Po uruchomieniu kamery wysyłały zdjęcia na twardy dysk systemu alarmowego i na telefon właścicieli. Numery programowało się samemu w centrali, którą należało schować w szafie lub w szafce, najlepiej na piętrze. Ślusarz zademonstrował to w sklepie. Początkowo wyglądało jak technologia z filmów science fiction, ale okazało się równie łatwe jak zmiana kanału w telewizorze.

Malin położyła prawą dłoń na udzie Henrika i pogładziła palcami wewnętrzne szwy dżinsów. Poczuła zapach druku z gazet, które Henrik przy okazji kupił. Leżały na grubym stosie obok reklamówek z częściami do alarmu.

Mężczyzna się nachylił i lekko ugryzł ją w kark, a jednocześnie przelotnie dotknął jej piersi. Poczuła gorącą błyskawicę, która wystrzeliła z przepony do miejsca między nogami. Po raz pierwszy od powrotu do domu z wakacji była naprawdę napalona.

Najpierw alarm, pomyślała. Henrik przesunął palcem po brodawce jej sutka. Zadzwonił telefon. Sięgnęła do tyłu po torbę, a Henrik powoli opadł z powrotem na swój fotel i lekko westchnął.

– Tu Malin – powiedziała.

Dzwoniła wychowawczyni klasy Ellen, Anita Frisk. Zaczęła się wikłać w rozwlekłe historie o tym, co dzieci robiły w czasie przerwy obiadowej, a na końcu zapytała:

– Nie odebrali państwo Ellen wcześniej?

Malin miała kłopot ze zrozumieniem, o co dokładnie kobiecie chodzi.

– Nie, nie odebraliśmy jej – odpowiedziała i się skrzywiła. – Dlaczego pani pyta?

Dopiero kiedy uniosła wzrok na Henrika i zobaczyła jego zmartwioną minę, dotarło do niej, co oznaczało pierwsze pytanie wychowawczyni. A raczej: co mogło oznaczać.

– O co chodzi? – szepnął Henrik.

– Jak to? Ellen tam nie ma? – dopytywała Malin.

– Po przerwie obiadowej nie pojawiła się na lekcjach.

Wydawało się, że głos Anity Frisk drży, ale mogła to być kwestia złego zasięgu.

– Nie pojawiła się? Jak to?

Malin skupiła wzrok na oczach Henrika. Siedział sztywno w fotelu obok.

– Wyszliśmy i rozglądaliśmy się po dziedzińcu, ale jej tam nie było. Ani nigdzie w szkole. Więc pomyśleliśmy, że…

– Boże kochany, która jest teraz godzina?

Malin spojrzała na deskę rozdzielczą. Była dwunasta trzydzieści.

– Kiedy się skończyła przerwa obiadowa?

– Dziesięć po dwunastej – odparła wychowawczyni.

– Dziesięć po dwunastej. To przecież dwadzieścia minut temu. Dwadzieścia minut. Dlaczego nie daliście znać?

Mówiła piskliwym głosem i była bliska płaczu.

– Dlaczego, do cholery, nie zadzwoniliście wcześniej?

– Szukaliśmy dzieci, które były z nią podczas przerwy…

– Przecież to chore. Moja córka zaginęła, a wy dzwonicie do mnie dopiero po dwudziestu minutach. Nie zdajecie sobie sprawy z powagi sytuacji?

Malin siedziała pochylona, naprężając pas. Patrzyła przez boczną szybę na błękitne niebo, ale przed oczami miała tylko rodzinny portret, na którym oczy Ellen zostały zastąpione przez dwie dziury. Zrobiło jej się niedobrze.

– Co się dzieje? – wycedził siedzący obok Henrik.

– Pani Malin, chętnie porozmawiam o tym, co powinniśmy byli zrobić i kiedy – odparła wychowawczyni – ale teraz lepiej się skoncentrujmy na poszukiwaniu Ellen.

Malin czuła się jak sparaliżowana piekącą falą wściekłości, która ją ogarnęła. Miała ochotę krzyczeć i kopać, ale nie mogła się poruszyć. Pieprzona idiotka. Pieprzona Anita Frisk. W końcu paraliż odpuścił.

– Dzwoniliście na policję?

– Nie, najpierw skontaktowałam się z państwem. Myśleliśmy, że Ellen jest z wami.

– Dzwonię na policję. Wy pójdźcie do przedszkola i sprawdźcie, czy jest tam Axel. W ostatnim czasie otrzymywaliśmy groźby. Nie wspominałam o tym, ale naprawdę nam grożono i to może…

Nie była w stanie dokończyć.

– Już tam byliśmy – odparła Anita Frisk. – Pomyśleliśmy, że Ellen mogła do niego pójść, ale okazało się, że nie.

– Dzwonię na policję – powtórzyła Malin. – Już jedziemy. Jesteśmy teraz na promie, tyle że płynie w przeciwną stronę. Dotrzemy na miejsce tak szybko, jak to możliwe. Proszę zadzwonić, jeśli będzie pani mieć nowe informacje.

Po tych słowach rozłączyła się bez pożegnania.

– O co chodzi? – spytał Henrik, patrząc na nią z niepokojem.

– Ellen zniknęła. Nie wróciła do szkoły po przerwie obiadowej.

Malin podniosła telefon i próbowała wybrać 112.

– Coś się stało? Jak to „zniknęła”?

– Nie wiem. Nie wiadomo, co się stało. Nikt nic nie wie. Po prostu jej nie ma. Dzwonię na policję.

Henrik milczał, gdy Malin naciskała zieloną słuchawkę.

– Co powiedzieli o Axelu? – zapytał w końcu.

– Jest na miejscu. Byli w przedszkolu i szukali Ellen. Musimy tam pojechać.

Odwróciła się i uniosła wzrok na mostek promu znajdujący się na podwyższeniu nad pokładem samochodowym.

– Musimy im kazać zawrócić.

– Już dopłynęliśmy – odparł Henrik.

Prom się zachybotał, bo właśnie dobili do brzegu. Malin wypuściła z ręki telefon, który wylądował pod pedałami. Zgięta wpół próbowała go dosięgnąć, ale blokował ją pas.

– Kurwa, kurwa mać! – zaczęła krzyczeć przez łzy.

Po chwili się uwolniła – najwyraźniej Henrik rozpiął za nią pas – i mogła podnieść telefon. Połączenie zostało przerwane. Ponownie wybrała numer, nacisnęła zieloną słuchawkę, przyłożyła komórkę do ucha.

Bramka otworzyła się z brzękiem i rozbłysło zielone światło dla ich pasa. Przełożyła telefon do lewej dłoni i próbowała przekręcić kluczyk w stacyjce, ale silnik nie wydał żadnego dźwięku. Samochód ani drgnął.

– Co, do cholery… – jęknęła.

Henrik wyciągnął rękę. Chciał przejąć rozmowę. Malin go odepchnęła i majstrowała kluczykiem, dopóki nie spostrzegła, że dźwignia jest ustawiona w pozycji do jazdy. Najwyraźniej bezmyślnie ją przerzuciła.

Rozległ się klakson samochodu za nimi. Miała ochotę wybiec i krzyknąć do tych ludzi, że jej córka zaginęła, a potem zacząć kopać blachę i kazać im spierdalać z takimi zmartwieniami jak to, że zjadą z promu kilka sekund później.

Wszystko runęło, a ona przez cały czas widziała przed sobą cztery pary oczu. Choć tak naprawdę wpatrywały się w nią nie oczy, lecz dziury wykłute w zdjęciu.

20

W samochodzie panowała cisza. Gustav prowadził, Sara siedziała obok, a Fredrik z tyłu. Patrzył na przesuwający się za szybą skąpany w słońcu krajobraz. Tę samą trasę on i Sara przebyli trzy dni wcześniej, jeśli nie liczyć ostatniego odcinka na Fårö. Wtedy chodziło o coś drobnego, błahostkę. Tym razem sprawa była tak ważna, że mogła się okazać najgorszym koszmarem.

Czyżby zbyt lekko potraktowali groźby pod adresem rodziny? Fredrik chciałby odpowiedzieć, że zrobili wszystko, na co tylko pozwalały im informacje przekazane przez Malin Andersson i Henrika Kjellandera. Przesłuchali przyrodnie siostry Henrika na Fårö. Sprawdzili gości. Nie zaniedbali sprawy. Mimo to nie potrafił się nie zastanawiać, co jeszcze mogli zrobić.

– Minęło przecież tak niewiele czasu – przerwała ciszę Sara. – To może być wszystko. Dziewczynka mogła się pokłócić z koleżankami i wybiec.

Fredrik mruknął coś w odpowiedzi. Siedzący za kierownicą Gustav milczał. Oczywiście, mogła mieć rację, ale Fredrik był pewny, że wszyscy w milczeniu oswajają się z myślą, że zmierzają ku katastrofie. Nie poznał Ellen, widział tylko jej zdjęcie, i to pozbawione oczu. Mimo to z łatwością mógł ją sobie wyobrazić. Bawiła się w piasku na Norsta Auren. Wyobraźnia dołożyła jej nawet pełne radości życia oczy. Próbował się uchwycić tych myśli. Równie dobrze mogły nadal krążyć wokół sielskiej plaży i nie uciekać do czegoś innego, przerażającego.

Zrobiło mu się tak nieprzyjemnie, że aż poczuł ciarki. Miał egoistyczną nadzieję, że zostanie mu to oszczędzone. Że to nie on będzie musiał stanąć przed martwą siedmiolatką gdzieś na leśnej polanie, gdyby cała sprawa mimo wszystko miała nieszczęśliwy finał. Że nie będzie musiał siedzieć przy zdruzgotanych rodzicach, w nieludzkiej sytuacji próbując wyciągnąć z nich jakieś informacje.

Wiedział jednak, że to byłoby nieuniknione. Taką miał pracę. Polegała na zajmowaniu się podobnymi sprawami. Wytrzymywaniu.

Próbował się skupić na widokach, trochę jak cierpiący na chorobę lokomocyjną pasażer wpatrujący się w horyzont.

Nieprzyjemne myśli zwykle nie ścigały go w taki sposób. Przynajmniej w drodze na miejsce zbrodni. Z reguły potrafił się koncentrować na zadaniu, zachowywać chłodny umysł, a uczucia zostawiać na później. Tym razem jednak najwyraźniej było inaczej. A może po prostu to on stał się innym człowiekiem?

Gustav siedział za kierownicą z zaciętą miną. Czy jego myśli biegły podobnymi torami?

Sara spojrzała na zegarek, wyjęła z kieszeni komórkę i przez chwilę coś na niej robiła, ale potem znów ją schowała.

– Czy Micke przyjedzie na weekend? – zapytał Fredrik.

– Tak – odparła i się odwróciła.

Fredrik domyślił się tego, widząc jej zadowolony uśmiech. Gdy chodziło o życie osobiste, Sara była tajemnicza. W ubiegłe Boże Narodzenie poznała w Sztokholmie pewnego chłopaka. Właściwie nie wiedział nic więcej.

– Zastanawiałam się, czy zadzwonić, ale to chyba trochę za wcześnie.

– Poczekaj z tym – powiedział Fredrik. – Jeszcze nie dotarł na miejsce?

– Nie, przypłynie statkiem o dwunastej dwadzieścia.

– No widzisz, w takim razie wszystko w porządku.

Tyle że oczywiście tak nie było. Jeśli wydarzyło się najgorsze. Jeśli dziewczynka nie żyła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki