Eve Silver

Impuls

Copyright © 2022 by Eve Silver

Copyright © by Virtualo, 2022

Przekład: Jakub Radzimiński

Redakcja: Jerzy Wachowski

Korekta: Katarzyna Włodarczyk-Gil, Ilona Siwak

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 978-83-272-7606-3

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Fragment

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział pierwszy

Miki”.

Poderwałam głowę i wytężyłam uwagę. Odepchnęłam się od drucianej siatki ogrodzenia otaczającego teren szkoły i rozejrzałam uważnie dokoła. Moje koleżanki siedziały po turecku na trawie parę metrów ode mnie pod potężnym, rozłożystym dębem rosnącym w rogu boiska.

Szkoła Glenbrook High miała rozległe tereny sportowe. Dwa boiska do softballu i dwa do koszykówki, pięć kortów tenisowych, otoczone bieżnią tereny do uprawiania lekkiej atletyki, miejsce do rzutu dyskiem i młotem, cztery boiska ogólne oraz jedno futbolowe z widownią na tysiąc osób.

„Nasz” dąb rósł na skraju jednego z boisk ogólnych. Moje koleżanki wybrały to miejsce ze względu na doskonały widok na bieżnię i korty tenisowe. Lubiły patrzeć na chłopców w krótkich spodenkach.

Przychodziłyśmy tam praktycznie każdego dnia po szkole. Zwłaszcza wtedy, kiedy trwał trening lekkoatletyczny. Tego dnia akurat go nie było. Tylko jeden chłopak robił kolejne okrążenia bieżni.

„Miki”.

Znowu! Jakiś chłopak wymówił moje imię. Jakby mnie znał. Jakby oczekiwał, że będę słuchała tego, co mówi.

Nie byłam w stanie określić miejsca, z którego dobiegał głos. Nigdzie nie widziałam zresztą nikogo, do kogo głos ten mógł należeć. W zeszłym roku za jedną z dziewczyn z mojej klasy chodził taki jeden dziwak. Od szkoły aż do jej domu. Mam nadzieję, że nie spotkało mnie właśnie coś podobnego... Sama myśl o tym przyprawiła mnie o zimny dreszcz – mimo ciepłego, popołudniowego słońca.

Zrobiłam kilka kroków w stronę ścieżki prowadzącej od ogrodzenia w stronę ulicy. Jednej z kilku takich dróg rozchodzących się wokół szkoły niczym szprychy wokół piasty koła w rowerze. Ta ścieżka była w zasadzie niewielkim skwerkiem wciśniętym między dwa domy. Wąskim paskiem asfaltu przecinającym szeroki pas trawy. Po jej obu stronach rosły drzewa. Ich gałęzie splatały się u góry, tworząc zielony dach. Do jesieni zostało jeszcze trochę czasu. Liście zaczną zmieniać barwę dopiero za kilka tygodni.

Doszłam na skraj tego małego parku i się zatrzymałam. Byłam jakieś pięć metrów od moich koleżanek, około dziesięciu metrów od ulicy.

Między drzewami nie było nikogo.

Ale na pewno słyszałam, że ktoś wymawia moje imię!

Z miejsca, w którym stałam, widziałam przecznicę dalej, naprzeciw podstawówki Oakview, gromadkę dzieciaków przeprowadzanych przez jezdnię przez strażnika w kamizelce odblaskowej. Patrzyłam na jego wysiłki kilka minut, aż przeprowadził wszystkie dzieci na drugą stronę ulicy i zaczął szykować się do zakończenia pracy.

– Miki!

Tym razem usłyszałam głos mojej najlepszej kumpeli Carli Conner. Leżała wyciągnięta na trawie z nogami skrzyżowanymi w kostkach. Głowę oparła na zgięciu łokcia, pozwalając swoim włosom (farba numer jedenaście – ekstrajasny blond) okryć jej ramiona niczym miękkiej zasłonie. Nowy kolor podobał mi się zdecydowanie bardziej od numeru setnego (platynowy blond) z zeszłego miesiąca.

Z moimi stu sześćdziesięcioma siedmioma centymetrami wzrostu byłam minimalnie wyższa od Carli. Włosy miałam równie ciemne, jak ona jasne. Moja twarz zdradzała mieszane pochodzenie mojej matki. Była Nisei – amerykańską Japonką w drugim pokoleniu. Oczy miałam jednak po babci ze strony ojca – w kolorze indygo. Za każdym razem, gdy ktoś mówił mi, że wyglądam egzotycznie, miałam ogromną ochotę kopnąć tego kogoś solidnie w piszczel.

Carla uniosła brwi. Między nami zawisło jej niewypowiedziane pytanie. Dlaczego nie byłam z nimi, tylko gdzieś sobie poszłam?

Już otwierałam usta, aby coś powiedzieć, kiedy odezwała się Deepti Singh:

– Widziałaś go? – zapytała.

– Kogo? – odpowiedziałam pytaniem nieco zbyt ostro, myśląc, że może miała na myśli chłopaka, którego głos słyszałam.

– Co cię ugryzło? – odcięła się Dee, marszcząc brwi.

W tym momencie Carla uniosła się na rękach.

– Tego nowego chłopaka – powiedziała.

– Niesamowicie przystojnego nowego chłopaka – wcięła się Kelley Zimmer.

Dopiero teraz dotarło do mnie, że mówiłyśmy o dwóch zupełnie różnych osobach.

Dee skrzyżowała ramiona na piersi i zacisnęła wargi. Obraziła się. Westchnęłam. Carla spojrzała na mnie znacząco, chcąc, abym załagodziła sytuację. Była środkowym dzieckiem, dlatego zawsze dążyła do łagodzenia sporów.

– Skąd wiesz, że jest przystojny? – zapytałam, bardziej po to, żeby ugłaskać Dee, niż z autentycznego zainteresowania.

Udało się. Od razu się ożywiła.

– Słyszałyśmy od Sary – powiedziała. – Ona go widziała. Tak jakby. No… profil jego widziała.

– Ja widziałam coś więcej niż jego profil – powiedziała tajemniczo Carla, przeciągając każdą sylabę. Igrała z ciekawością Dee i Kelley, jak chciała. – Zaniosłam listę obecności do sekretariatu dla pani Smith na ostatniej lekcji i akurat wtedy, gdy wychodziłam, wszedł on. Prawie się o mnie otarł.

Zacisnęłam usta, by nic nie powiedzieć. Znając Carlę, mogłam być pewna, że trochę przesadzała. Prawdopodobnie widziała go w drugiej części sekretariatu. Ale jej wersja brzmiała dużo ciekawiej.

– I co? – zapytała wyraźnie zaintrygowana Dee.

– Powiem tyle: niezłe ciacho – odparła Carla, przesuwając powoli czubkami palców po swoim ramieniu. – Aż się prosi, żeby go schrupać.

Parsknęłam cicho, słysząc to przestarzałe już wyrażenie. Carla spojrzała na mnie figlarnie i poruszyła kilkakrotnie brwiami. Zrobiła to oczywiście, by poigrać z Dee. A Dee to wszystko kupiła.

– O! Mój! Boże! – wyrzuciła z siebie panna Singh, składając razem dłonie.

– Opisz go – zażądała Kelley. – Z najdrobniejszymi szczegółami.

Carla sięgnęła do plecaka i zapaliła papierosa. Żołądek mi się skurczył na ten aż nazbyt znajomy widok. Zaciągnęła się, po czym wypuściła z ust cienką smużkę dymu. Szybko odwróciłam wzrok, żeby nie powiedzieć czegoś, czego bym później żałowała.

Doskonale znała moją przeszłość. Ale mimo to paliła. Kazania nigdy nie pomagały, nigdy nie zmieniały jej zachowania. Prawdopodobnie tylko zamknęłaby się w sobie. Już tego próbowałam. Wiele razy. Kiedy przechodziła przez fazę emo, potem na etapie piercingu. Tak samo było zresztą z jej piciem, które skończyło się zwymiotowaniem tuż pod drzwiami dyrektora, tygodniowym zawieszeniem i miesięcznym szlabanem.

Ale przez ten cały czas byłam przy niej.

Ona wytrwała przy mnie w znacznie gorszych okolicznościach.

„Miki”.

Nabrałam gwałtownie powietrza i błyskawicznie odwróciłam się, ale nikogo za mną nie było. Jedynym chłopakiem w zasięgu wzroku był ten na bieżni. Zbyt daleko, żebym mogła go usłyszeć. Musiałby krzyczeć. Przyglądałam mu się przez chwilę. Miarowy krok, wymachy ramion. Doskonale wiedziałam, co teraz czuje. Świetnie znałam to uczucie, gdy krew jest nasycona endorfinami. Euforia biegacza. W każdy dzień powszedni bladym świtem sama wychodziłam z domu pobiegać. Zamykałam się wtedy w moim małym świecie. Tylko ja, moja muzyka, rytmiczne uderzanie stóp o chodnik. I to uczucie euforii.

Chłopak zwolnił kroku, aby za chwilę się zatrzymać. Podszedł na skraj bieżni i podniósł z trawy butelkę z wodą. Wysoki, ciemne włosy. Wydawało mi się, że na mnie patrzy. Stał za daleko, bym miała pewność, ale przysięgłabym, że tak właśnie było. Po chwili moje podejrzenia potwierdziły się i chłopak kiwnął mi lekko głową.

Luka Vujić. Kiedyś się kumplowaliśmy, jakiś milion lat temu. Aż do... kiedy? Do połowy czwartej klasy podstawówki? Nie chodził do drugiej klasy w Glenbrook w zeszłym roku. Jego ojca chyba wtedy przenieśli gdzieś na zachód. Teraz wrócił. Zmienił się przez ten czas. Nie chodziło tylko o to, że stał się wyższy i smuklejszy. W jego oczach było coś, czego nie widziałam w nich nigdy wcześniej.

Teraz te oczy utkwił we mnie. Kiwnęłam mu głową w odpowiedzi i odwróciłam się z powrotem do koleżanek.

– O! Mój! Boże! – wypaliła Dee.

Ona „o-mój-bożuje” z byle powodu.

– Czy to jest Luka?

Wszystkie spojrzały w jego stronę i zaczęły się w niego wgapiać.

– Ale jest słodki – powiedziała Kelley.

– Bardzo słodki – zgodziła się Dee. – I dużo dojrzalszy od jego kumpli.

– Sądzisz? – spytała Carla.

Dee wzruszyła ramionami.

– Nie beka i nie opowiada kretyńskich dowcipów – powiedziała. – A przynajmniej nie robi tego na stołówce.

Nie ma to jak odpowiednie podstawy do wnioskowania o czyjejś dojrzałości. Ale zgadzałam się z Dee. Pomimo luzu i przyjacielskości Luka zawsze zdawał się trzymać jakoś tak na uboczu. Nawet w środku tłumu.

Carla wpatrywała się w Lukę jeszcze przez parę chwil.

– Jest nie tylko przecudnie przystojny – stwierdziła w końcu – ale też inteligentny.

Wszystkie spojrzałyśmy na nią zdziwione. Inteligencja nie była cechą, na którą Carla zazwyczaj zwracała uwagę u chłopaków. Była raczej zainteresowana ładną twarzą i dobrym umięśnieniem. A najlepiej, jeśli taki chłopak miał też samochód.

– No co? – zapytała, unosząc wysoko brwi. – Ciężko tego nie zauważyć. Chodzi razem ze mną na chemię. I odpowiada na wszystkie pytania bez problemu. – Uśmiechnęła się z wyższością. – Siedzi obok mnie i zawsze chętnie wszystko mi tłumaczy – dokończyła.

– Ale ty jesteś dobra z chemii – zauważyłam. – Od kiedy potrzebujesz, żeby ktokolwiek ci coś tłumaczył?

Wszystkie trzy dziewczyny spojrzały na mnie, jakby nagle wyrosły mi czułki. Po chwili dotarło do mnie.

– Aha – powiedziałam. – To nie jest kwestia potrzeby...

– To kwestia pragnienia – dokończyła Carla z szerokim uśmiechem na twarzy. – Jak na razie Luka pomaga mi z chemią, Darnell z hiszpańskim, a Shey z geometrią.

– Och, Shey – powiedziała rozmarzona Kelley z tęsknym westchnieniem.

– Nie potrzebujesz pomocy w żadnym z tych przedmiotów – rzuciłam.

Wszystkie trzy przewróciły oczami.

– Ależ potrzebuję – odparła Carla, unosząc znacząco brwi. – Bardzo potrzebuję.

– Mam nadzieję, że ten nowy chłopak będzie chodził na wszystkie przedmioty, na które ja chodzę – wtrąciła Kelley. – Czy był może dzisiaj na jakiejś lekcji z tobą? – zapytała zaciekawiona.

– Chyba jeszcze nie miał zajęć – powiedziała Carla. – Zdaje się, że tylko rozmawiał po południu z dyrektorem.

– Pewnie najpierw musi być odwalona cała papierkowa robota – westchnęła Kelley. – Teraz musimy zaczekać aż do poniedziałku, by zobaczyć, jakie wybrał przedmioty.

I znowu rozmowa zeszła na nowego. Domysły, spekulacje, czy plan jego zajęć będzie pokrywał się z ich planem... Stopniowo przestałam tego słuchać, ale wyłapałam jeszcze z rozmowy stwierdzenia „superprzystojny” i „kultowe pilotki”. Po pewnym czasie zmieniły temat na zbliżającą się imprezę halloweenową. Pozostało do niej jeszcze sporo czasu, ale przygotowanie dobrego kostiumu wymaga wiele pracy.

Ja nawet nie zaczęłam na dobre myśleć o tym, co włożę.

Chciałabym móc się tym zająć. Chciałabym myśleć, że to ma jakiekolwiek znaczenie. Moje koleżanki cały czas ekscytowały się a to nowym filmem, a to jakąś imprezą, a to zakupami... Wszystko to niosło dla nich intensywne  e m o c j e . Doskonale wiedziałam, jak się zachować, jak przed nimi udawać. Ale byłam zupełnie inna. Ile to już czasu? Prawie dwa lata? Nie cierpiałam tego. Chciałam być znowu... normalna.

Stałam przy ogrodzeniu i obserwowałam je. Wystarczająco blisko, aby być razem z nimi, ale jednocześnie na tyle daleko, aby być na uboczu.

Tym razem poczułam dreszcze,  z a n i m  usłyszałam czyjś głos.

„Miki Jones”.

Bomba, coraz lepiej. Moje nazwisko też zna.

– Co? – zapytałam pod nosem.

Omiotłam spojrzeniem drzewa, śmietnik, siatkę. Teraz już byłam wkurzona. Ktoś się przede mną chowa. Głosów nie słyszy się ot tak – samych z siebie. Ale moje koleżanki nawet na chwilę nie przerwały swojej paplaniny. Żadna z nich nie zwróciła uwagi na to, że ktoś woła mnie po imieniu. Nagle pomyślałam, że może istotnie to tylko ja  s ł y s z ę   g ł o s y . Jak ten facet w filmie Piękny umysł.

Nie spodobała mi się ta możliwość. Uznałam więc, że był to jakiś głupi dowcip.

– Dobrze się bawisz? – wymamrotałam.

Powoli obróciłam się dokoła, wypatrując właściciela głosu. Następnie zatrzymałam wzrok na ulicy. Strażnik, który wcześniej przeprowadzał dzieci na drugą stronę, już zniknął. W zasięgu wzroku nie było nikogo innego. Oprócz...

Małej dziewczynki. Kucała na asfalcie, na środku pasów. Co ona tam robiła? Podnosiła coś? Powinna zaraz wstać i zejść z jezdni. Ale tego nie zrobiła. Wtedy zapaliła mi się w głowie lampka ostrzegawcza.

Z zakamarków mojego umysłu wypłynęło na wierzch wspomnienie. Gdy byłam mała, przechodziłam przez ulicę, tę samą ulicę, w tym samym miejscu. Moja mama czekała na mnie po drugiej stronie z wyciągniętymi do mnie rękami obiecującymi gorący uścisk, gdy do niej dojdę. W prawej dłoni trzymała ciasteczko, które miałam dostać w nagrodę. Starałam się zepchnąć to wspomnienie na powrót gdzieś głęboko, wymazać je. Zbyt bolało...

Ból to jedna z dwóch rzeczy, które wciąż byłam w stanie  c z u ć . I to bardzo wyraźnie. Druga to gniew. Wszystko inne było odrętwiałe, odległe. Odniosłam dziwne wrażenie, że  p o w i n n a m  coś czuć, chociaż nie czułam nic.

Tym razem z dwojga złego wybrałam gniew. Tej dziewczynki nie powinno tam być. Ktoś powinien odebrać ją po szkole i zabrać do domu. Ale ona tam była – siedziała w kucki, z pochyloną głową.

– Hej! – krzyknęłam.

Nie zareagowała.

– Hej! – krzyknęłam ponownie, głośniej.

Zero reakcji. Nagle dotarło do mnie, że skądś ją znam...

Cholera! To młodsza siostra Janice Harper. Jest niesłysząca. A Janice jej nie odebrała, ponieważ siedzi za karę po lekcjach.

„Miki! Teraz!”.

Słowa zabrzmiały w moich myślach głośno niczym grzmot, ale ja już biegłam, zanim niewidzialny chłopak dokończył drugie słowo. Ulicą jechała ciężarówka. Stara, pordzewiała. Pędziła za szybko, trochę ją nosiło na boki. Brała właśnie zakręt, więc za chwilę wyjedzie prosto na siostrę Janice. Do tego kierowca miał spuszczony wzrok. W dłoni trzymał telefon. Nie byłam pewna, ale chyba właśnie pisał esemesa.

Serce waliło mi jak młotem.

Nie myślałam. Po prostu biegłam. Czułam, jak moje stopy uderzają w ziemię, ale wszystko było przytłumione, spowolnione. Jakbym przedzierała się przez wodę sięgającą mi do pasa. Jakby wszystko na świecie – łącznie ze mną – działało w mocno zwolnionym tempie. Wszystko poza tą cholerną ciężarówką.

Byłam za daleko!

Szybciej. Muszę biec szybciej.

Ciężarówka wyjechała z zakrętu, co najmniej dwukrotnie przekraczając dozwoloną prędkość. Przez opuszczone szyby kabiny waliła głośna muzyka.

Wrzeszczałam najgłośniej, jak mogłam, ignorując ból już nadwerężonego gardła. Ale dziewczynka mnie nie słyszała. Nie mogła mnie usłyszeć.

Byłam już w pełnym pędzie. Płuca niemal bolały od wytężonej pracy. Ale nie zważałam na nic gnana przerażeniem. I czymś jeszcze. Sił dodawał mi cały ból, cały strach, cały żal, które starałam się stłumić przez blisko dwa lata. Teraz w końcu znajdowały ujście i dawały mi wątłą nadzieję, że tym razem mam wpływ na to, co się stanie. Że dotrę do niej na czas.

Byłam już na chodniku. Jednym susem przesadziłam trawnik i krawężnik, lądując wprost na ulicy.

Mój cień padł na dziewczynkę. Dostrzegła to i podniosła wzrok. Zdziwiona otworzyła szeroko oczy i rozdziawiła buzię. Zaczęła się powoli podnosić. Wtedy usłyszałam straszny pisk opon sunących po asfalcie. Kierowca w końcu nas zobaczył i zaczął hamować. Ale koła się zablokowały, samochód wpadł w poślizg i teraz sunął na nas bokiem.

Rzuciłam się do przodu z wyciągniętymi przed siebie ramionami. Poczułam, że moje dłonie dotykają tułowia dziewczynki. Zacisnęłam je i szarpnęłam najmocniej, jak mogłam.

Udało mi się ją udźwignąć, wywołując u niej krzyk.

Widziałam wszystko bardzo wyraźnie niczym serię ostrych zdjęć chwytających każdy ułamek sekundy osobno. Widziałam dziewczynkę. Widziałam jej łzy. Kątem oka widziałam moje koleżanki biegnące chodnikiem w naszą stronę. I kogoś jeszcze mijającego je w pełnym sprincie... Lukę.

Widziałam ciężarówkę, która ponownie obróciła się i sunęła teraz wprost na mnie. Była tak blisko, że mogłam dostrzec wszystkie, nawet najmniejsze plamki rdzy na osłonie chłodnicy. I widziałam jeszcze jezdnię, również mknącą mi na spotkanie. Płaską, szarą i twardą. Upadłam mocno i przeszorowałam spory kawałek po szorstkiej nawierzchni. Czułam, jak rozrywa mi rękaw i zdziera skórę do krwi.

Cały czas słyszałam pisk hamulców i czułam swąd rozgrzanej gumy. Poderwałam głowę, starając się umknąć ciężarówce z drogi, ale nie mogłam wstać.

Serce podeszło mi do gardła.

Nagle poczułam, jak czyjaś dłoń chwyta mnie mocno za ramię. Szarpnięcie. Ktoś poderwał mnie na nogi.

Luka.

Pociągnął. Ja też pociągnęłam. W przeciwnym kierunku. Zupełnie się nie zrozumieliśmy.

Ciężarówka wpadła na nas oboje.

Nie powinnam móc zapamiętać dokładnie każdego uczucia, każdego zdarzenia z osobna. Ale jednak mogłam to zrobić. Poleciałam do przodu pchnięta siłą uderzenia. Potem ktoś mnie podniósł. Leciałam. Krzyczałam. Następnie zderzyłam się ponownie z jezdnią z impetem, który wypchnął z moich płuc całe powietrze.

Nie czułam bólu. Jeszcze nie. Tylko szok i przeszywające mnie zimne ostrze strachu.

Dźwięk, sprawiający ból dźwięk. Moje imię. Ludzie wykrzykiwali bez przerwy moje imię. Chciałam powiedzieć im, że wszystko jest ze mną w porządku. Ale nie mogłam poruszyć ustami, a w płucach brakło powietrza, by wymówić słowa.

Obróciłam głowę. Dostrzegłam dziewczynkę stojącą obok drogi z twarzą zalaną łzami. Moje koleżanki stały obok niej, krzycząc i wymachując rękami. Nie rozumiałam, co próbowały zrobić. Huk w moich uszach zagłuszał wszystkie ich słowa.

Światło zamigotało, jakby ktoś bawił się wyłącznikiem. Z tym że przecież byliśmy na dworze i tu nie było żadnego wyłącznika. Nagła ciemność. I z powrotem jasno. Ciężarówka stała tuż przy mnie. Zardzewiała osłona chłodnicy była poplamiona krwią. Jakby ktoś rozmazał na niej sok wiśniowy.

Obróciłam głowę i zobaczyłam Lukę. Jego ciało było dziwnie wykręcone. Miał połamane kończyny, a na jezdni tworzyła się powoli kałuża krwi. Oczy miał otwarte. Były ciemnoniebieskie. Głębokie i przejrzyste niczym czyste jezioro. Takie jak moje. Nigdy wcześniej tego nie dostrzegłam. Zawsze sądziłam, że ma brązowe oczy. Poruszył ustami. Nie słyszałam go, ale wydawało mi się, że mówi: „W porządku”.

Nie miał racji. To zdecydowanie nie było w porządku.

Spojrzałam w dół i poczułam takie dziwne, jakby przytłumione przerażenie. Widziałam moje ciało, ale ono nie było moje. Moje kończymy też były powykręcane pod dziwnymi kątami. W kilku miejscach odłamki kości przebijały skórę. Kiedy spróbowałam się poruszyć, zdałam sobie sprawę, że nie czuję bólu. Nie czułam nic. Zupełnie nic. Niezależnie od tego, jak bardzo próbowałam, nie mogłam obrócić niczego poza swoją głową.

Leżałam na jezdni połamana tak jak Luka. Połamana i zakrwawiona.

Myśl była mglista. Jakby powinna znaczyć dla mnie więcej, niż znaczyła.

Czułam zapach waty cukrowej i ciastek. Metalu i surowego mięsa.

Wtedy ponownie to usłyszałam. Czyjś krzyk. Ale był odległy i coraz słabszy. Po jakimś czasie zanikł całkowicie i słyszałam już tylko bicie mojego serca. Coraz wolniejsze. Wolniejsze.

Wolniejsze.

„Leż spokojnie. Pozwól temu minąć”.

Znowu ten chłopak. Znowu mówił w moich myślach.

No cóż. Plan równie dobry jak każdy inny.

Czekałam na kolejne uderzenie serca. Ale nie nadeszło.

Rozdział drugi

Otworzyłam oczy i zobaczyłam rozmazane kształty liści i gałęzi. I jeszcze niebo – tak mocno błękitne, że patrzenie na nie sprawiało ból. Świat zawirował. Naprężyłam mięśnie i wbiłam palce w ziemię. Świat dalej wirował. Ale jeśli będę się mocno trzymać, to nie spadnę.

Ziemia, trawa... Coś było z nimi nie tak. Ale nie umiałam stwierdzić, co konkretnie. Kompletnie zdezorientowana spróbowałam usiąść.

– Zaczekaj. Pozwól temu minąć.

Głos jakiegoś chłopaka. Spokojny. Władczy.

Znajomy?

Czułam, że powinnam go rozpoznać. Miałam wrażenie, że było mnóstwo rzeczy, które powinnam wiedzieć. Które wiedziałabym, gdyby tylko wiedza o nich przestała przede mną uciekać. Ale nie mogłam sobie niczego przypomnieć. Myśli odpłynęły w chwili, gdy odzyskałam ostrość widzenia.

Kolory były zbyt jaskrawe. Błękit zbyt błękitny, zieleń zbyt zielona. Czułam, jakby barwy wypalały mi oczy i wdzierały się wprost do mózgu. Jakby ktoś wbijał mi w źrenice dwie długie, ostre szpile. Zacisnęłam powieki.

– Po prostu leż spokojnie.

To był zdecydowanie dobry plan. Miałam wrażenie, że za chwilę ziemia odleci spode mnie, a moja głowa eksploduje. Carla miewała czasem migreny – ja nie. Zastanawiałam się, czy człowiek właśnie w ten sposób się wtedy czuje. Jeśli tak... Postanowiłam, że będę dla niej w przyszłości bardziej wyrozumiała.

Carla. Moja najlepsza przyjaciółka. Pamiętałam ją. Ale nie mogłam sobie przypomnieć, gdzie jestem ani jak tu trafiłam.

Poczułam narastający lęk. Z doświadczenia wiedziałam, że strach może bardzo szybko przerodzić się w nieokiełznaną panikę.

Zamknęłam oczy i spróbowałam przywołać wizję piaszczystej plaży. Wyrównałam i uspokoiłam oddech. Wdech przez nos, zatrzymać powietrze, wydech przez nos. Tak jak nauczył mnie doktor Andrews, mój psychiatra. Robiłam to wiele razy i nie sprawiało mi to już większych trudności. Przez dwa lata korzystałam z tego sposobu, by tłumić panikę i żałość. Niestety przy okazji stłumiłam praktycznie wszystkie inne emocje. Cóż, za wszystko trzeba zapłacić jakąś cenę.

– ...wyniki... – powiedziała jakaś dziewczyna. Jej głos dobiegał jakby z daleka, z dziwnym pogłosem.

– Nieźle... premia za kombos... – powiedział chwilę potem chłopak.

Żaden z głosów nie był znajomy. Ich rozmowa to robiła się głośniejsza, to znów cichła.

Chciałam otworzyć oczy i sprawdzić, kto to mówi, ale powieki miałam ciężkie, jakby były zrobione z ołowiu. Czułam się, jakbym zapadała w bagno. Głosy dobiegały do mnie jak przez warstwę wody. Na krótki czas przestałam cokolwiek rozumieć z rozmowy. Potem głosy wróciły.

– ...nie wrócił... – powiedziała dziewczyna.

– ...samolubny gnojek... – odparł chłopak. – Tyle razy wszystkich nas narażał. Zawsze trzymał się z tyłu, kradł punkty za trafienia... Interesował się tylko samym sobą. Tylko tym, czy sam się wydostanie...

– Ale to nie znaczy, że zasłużył na... – zaczęła mówić dziewczyna.

– Poważnie cię naraził – przerwał jej chłopak. – Jeśli o mnie chodzi, to sobie zasłużył...

Dziewczyna coś odpowiedziała zmienionym głosem. Bardziej... miękkim? Nie byłam jednak w stanie usłyszeć, co mówi. Wyłapałam tylko jedną sylabę – „ty”.

Ich głosy ponownie zaczęły cichnąć. Po chwili znowu słyszałam tylko bicie mojego serca. Skupiłam się na tym. Było coś... coś dotyczącego mojego serca. Coś, co powinnam wiedzieć. W głowie miałam mętlik. Starałam się uporządkować myśli. Ja...

Nagle przyszło olśnienie. Przypomniałam sobie. Przypomniałam sobie dziewczynkę, ciężarówkę i krew. To dlatego ziemia wydawała się jakaś dziwna. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętałam, był wypadek. Potrąciła mnie ciężarówka. Leżałam na jezdni.

Martwa.

Gwałtownie otworzyłam oczy. Nabrałam szybko powietrza i chciałam usiąść, ale czyjaś ręka przygniatała mnie do ziemi.

– Mówiłem, żebyś zaczekała. Leż spokojnie.

Ten głos rozpoznałam. To ten chłopak, którego słyszałam w głowie. Tyle że tym razem słyszałam go normalnie, nie w myślach. Siedział w kucki obok mnie z dłonią na mojej klatce piersiowej.

– Czy jestem w niebie? – zadałam pytanie, zanim zdążyłam je przemyśleć.

Już po chwili żałowałam tych słów.

– Nie do końca – powiedział rozbawiony.

Przeniosłam wzrok na jego twarz. Chciałam coś powiedzieć, ale nie byłam w stanie wydobyć z siebie dźwięku. Mogłam się tylko w niego wpatrywać.

Jeśli wziąć pod uwagę sytuację, jego wygląd powinien być ostatnią rzeczą wartą zauważenia. Ale zainteresowało mnie właśnie to. Nie dlatego, że nieznajomy był wyjątkowo przystojny. Chociaż zdecydowanie był. Mniej więcej w moim wieku, smukły i szeroki w barach, z pewnością przyciągał wzrok wielu dziewczyn. Jasnobrązowe włosy – w kolorze miodu, w długich, nieporządnych falach – okalały wysokie, wyraźnie zaznaczone kości policzkowe. Ale ten element jego wyglądu, który najbardziej chciałam poznać – jego oczy – były schowane za lustrzanymi pilotkami.

Dlatego właśnie nie mogłam oderwać od niego wzroku. Z powodu tych okularów. Obawiałam się, że nie są prawdziwe. Że nic z tego, co widzę, nie jest prawdziwe.

Przypomniałam sobie, jak Carla opisywała tego nowego przystojniaka. I jego okulary pilotki. Takie, jakie miał ten chłopak. Zadrżałam. Pomyślałam sobie, że może nic z tego, co się dzieje, nie jest prawdziwe. Może wcale nie leżę na ziemi pod zbyt błękitnym niebem? Może leżę nieprzytomna na szpitalnym łóżku z kroplówką, przewodami i całą resztą, a wszystko to, co teraz widzę, jest wytworem mojej wyobraźni opartym na ulotnym wspomnieniu słów Carli?

– To jest prawdziwe – powiedział bezbarwnie chłopak.

Gdy mówił, patrzyłam, jak poruszają się jego usta. Miał piękne usta. Z dolną wargą nieco pełniejszą od górnej.

– Co... – Zamiast głosu z mojego gardła dobiegł ledwo zrozumiały charkot.

Zwilżyłam usta, odkaszlnęłam i spróbowałam ponownie.

– Czytasz mi w myślach? – spytałam.

W normalnych okolicznościach takie podejrzenie nawet by mi przez głowę nie przeszło, ale tego, co się ostatnio działo, nijak nie szło zaklasyfikować jako „normalne okoliczności”.

Uśmiechnął się lekko. Na jego prawym policzku zauważyłam lekko zaznaczający się dołek.

– Nie – odparł – ale twoja twarz mówi wszystko. A robię to już wystarczająco długo, żeby wiedzieć, co ludzie zazwyczaj sobie myślą, gdy po raz pierwszy otworzą oczy.

–  C o  robisz wystarczająco długo? – zapytałam zdziwiona.

– To – powiedział, jakby taka odpowiedź mogła rozwiać wszystkie moje wątpliwości.

Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc milczałam. Chociaż nie byłam w stanie dostrzec jego oczu z powodu okularów, miałam wrażenie, że nie patrzy już na mnie. Że rozgląda się dokoła, jakby czegoś szukał. Wpatrując się tak w niego, widziałam odbicie samej siebie w jego okularach – a raczej dwa małe odbicia lekko zniekształcone jak w krzywym zwierciadle. Po chwili nachylił się nade mną i moje miniaturki w lustrzankach nieco się wyostrzyły. Skórę miałam zdecydowanie zbyt bladą jak na mój gust, a włosy zbyt ciemne. Kontrast sprawiał, że wyglądałam jak jakaś gotka.

Tym razem chłopak uśmiechnął się szerzej, odsłaniając równy rząd białych zębów. Dołek na jego policzku zaznaczył się nieco mocniej.

– Gotka – powtórzył moją myśl.

– Powiedziałam to na głos?

– Taaa – odparł. – Zdarza się nowym. Na początku ciężko jest oddzielić myśli od mowy.

Przekrzywił głowę nieco na bok, przyglądając mi się badawczo.

– Z czasem przejdzie.

– Słyszałam cię – powiedziałam cicho.

– To dobrze – stwierdził z lekkim uśmiechem. – Czyli z twoim słuchem wszystko w porządku.

– Nie… znaczy… ja słyszałam cię wcześniej. W moich myślach.

– Co ty nie powiesz – raczej stwierdził, niż zapytał.

Bez cienia zaskoczenia, a nawet zaciekawienia.

Nie mówiłam nic przez parę chwil, czekając na jakieś słowo wyjaśnienia. Ale się nie doczekałam. Spróbowałam więc jakoś uporządkować wszystkie pytania kłębiące mi się w głowie. Ostatecznie wybrałam najprostsze:

– Gdzie jestem?

– W poczekalni.

Rozejrzałam się po rozległym trawniku okolonym drzewami.

– W poczekalniach jest kamienna podłoga – zauważyłam. – I ławki.

– W tej nie.

No dobra, to nie było najprostsze pytanie. A może to tylko odpowiedź była zbyt niezrozumiała?

– Kim jesteś?

– Jackson Tate.

Tylko się przedstawił. Nic więcej. Nawet nie zapytał mnie o moje imię.

– Ja jestem Miki – odwzajemniłam uprzejmość. – Miki Jones.

– Wiem.

No tak. Przecież zna moje imię. Wypowiadał je przez całe popołudnie w moich myślach.

Już miałam zapytać, jak on to robił, kiedy nagle uderzyło mnie coś, co powiedział wcześniej: „Zdarza się nowym”? Stwierdził też, że znajdujemy się w „poczekalni”! Ponownie naszło mnie początkowe wrażenie – to, które miałam po przebudzeniu.

– Czy ja...

Nie byłam w stanie dokończyć pytania. Nie na głos. Jakby wymówienie tego głośno sprawiało, że stanie się prawdą. Spróbowałam ponownie się podnieść.

– Nie – powiedział.

Nie byłam pewna, czy odpowiedział właśnie na moje niewypowiedziane pytanie, czy też nie chciał, żebym się podnosiła.

Z pewnym wysiłkiem zdołałam usiąść. Nie pomógł mi, ale też nie próbował mnie z powrotem położyć. Wtedy poczułam jego dłoń na moim nadgarstku. Spojrzałam w dół i zobaczyłam na moim przegubie bransoletkę, coś jakby zegarek z czarnym paskiem i małym kwadratowym ekranem wyświetlającym migotliwy, wirujący wzór.

– Nie miałam nic takiego – powiedziałam zdziwiona, marszcząc brwi.

– Teraz masz – odpowiedział, dotykając kolejnych punktów na ekranie.

Poczułam ciepło napływające od przegubu w górę ręki. Nie było to nieprzyjemne, niemniej jednak dziwne.

– Co robisz?

– Aktywuję to.

– O nie! – wypaliłam, cofając gwałtownie dłoń. – Niczego nie będziesz aktywować, dopóki nie odpowiesz mi na parę pytań.

– Owszem, będę – odparł. – Jeśli tego nie zrobię, wybuchnie.

Spojrzałam na niego, biorąc to za głupi dowcip. Ale wyglądał na śmiertelnie poważnego.

– Serio?

Nie odpowiedział. Wkurzyłam się. Ale ponieważ nie byłam pewna, czy się ze mnie nabija, a moja dłoń całkiem mi się podobała tam, gdzie poprzednio była, wyciągnęłam rękę w jego stronę. Przytrzymał moje przedramię lewą dłonią i dotknął jeszcze kilku punktów na ekranie. Zauważyłam, że on też ma taką bransoletkę. Z tą różnicą, że wzór na moim ekranie był srebrny, a na jego – ciemnozielony.

Poprawka... gdy tylko skończył majstrować przy ekranie, mój wzór też zrobił się zielony.

– Co to jest? – spytałam.

Chwilę potem zganiłam się w myślach. Jak głupia papuga, tylko „co?, co?, co?”. Ale nie byłam w stanie zadać żadnego bardziej sensownego pytania.

– Twoje zdrowie.

Spojrzałam mu w oczy. Tak jakby. Zdążyłam zapomnieć, że przez te okulary nie widać jego oczu. Wyraz jego twarzy nie zdradzał zupełnie nic.

– Czy mógłbyś łaskawie wyrażać się jaśniej? – warknęłam, szybko żałując tego wybuchu.

Rzucenie się na niego z pazurami i urwanie głowy raczej mi nie pomoże. Więcej zdziałam miłym słowem i tak dalej. Z drugiej strony byłam dla niego cały czas miła, a on wciąż nie traktował mnie poważnie.

Potrząsnęłam głową. Przynajmniej ból minął. Zawsze jakiś pozytyw. Nikt mi nie powie, że nie jestem optymistką. Pewnym wysiłkiem woli uspokoiłam głos.

– Tak więc... ta bransoletka – zaczęłam. – Powiedziałeś, że to jest... moje zdrowie?

Obrócił głowę w moją stronę, uniósł jedną brew i wskazał brodą mój przegub.

– Bransoletka to twój kom – powiedział. – Kolor wskazuje twoje zdrowie. Nie możesz dopuścić do tego, żeby zmienił się na czerwony.

Przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w niego, czekając na dalszą część wyjaśnienia. Nie nadeszło.

– I ja mam niby wiedzieć, co to wszystko znaczy?

– Mało grasz, co? – powiedział, ciężko wzdychając. – To znaczy dokładnie to, co powiedziałem.

Kiedy byłam mała, mój dziadek miał taki sam zwyczaj – odpowiadał na moje pytania, nie udzielając odpowiedzi. Albo zagadkami. Wątpiłam jednak, żeby Jackson Tate był w stanie rozegrać to lepiej od mojego sofu.

Zmieniłam strategię.

– Czy ta bransoletka naprawdę wybuchłaby, gdybyś jej nie aktywował? – zapytałam.

Nie odpowiedział od razu, jakby był zaskoczony nagłą zmianą tematu. Doskonale. Lepiej, żeby to on musiał nadążać za mną niż ja za nim.

– Nie – odparł.

Nie miałam pewności, ale chyba kącik ust drgnął mu w stłumionym uśmiechu. Dopadło mnie dziwne wrażenie déjà vu, tak jakbym już kiedyś przeżyła tę chwilę. Jakbym już kiedyś widziała tę twarz, słońce rozjaśniające jego włosy i ten uśmiech. Poczułam zapach oceanu. Usłyszałam dobiegający jakby z oddali szum fal uderzających o brzeg. Próbowałam się na tym skoncentrować, ale wtedy on wstał, odszedł parę kroków i uczucie minęło.

– Dobrze wiedzieć – wymamrotałam pod nosem.

Chciałam chociaż mieć ostatnie słowo. Ale moje „zwycięstwo” było pozorne, bo był już zbyt daleko, żeby mnie usłyszeć.

Obróciłam się, podparłam rękami i sprężyłam wewnętrznie, oczekując zawrotów głowy. Ku memu zdziwieniu nie nadeszły. Żadnych nudności, żadnych zaburzeń wzroku. Czułam się doskonale. Przesunęłam dłonią po dżinsach, pociągnęłam na próbę koszulkę. Ubrania też były całe. Tak jakbym nigdy nie zdarła skóry do krwi i nie połamała kości.

Poczułam zimny dreszcz, a żołądek skurczył się bardzo nieprzyjemnie. Lepiej nie myśleć o tym, co się wtedy stało.

Wcześniej byłam pokiereszowana, a teraz – cała i zdrowa.

Taaaak... o tym też chyba lepiej nie myśleć.

Ostrożnie wstałam i zerknęłam na bransoletkę. Na ekranie widniał ciemnozielony wir z kilkoma pasmami jaśniejszej zieleni i paroma w odcieniu niebieskiego. Wsunęłam palec wskazujący drugiej dłoni pod pasek. Bransoletka była zapięta ciasno, ale nie aż tak, by to bolało. Spróbowałam ją ściągnąć, ale nie chciała przejść przez dłoń. Nie widziałam też żadnego zapięcia.

– Szkoda czasu – usłyszałam znajomy głos. – Nie da się jej zdjąć aż do końca misji.

Poderwałam głowę. Luka! Gdy zobaczyłam go stojącego przede mną, całego i zdrowego, bez obrażeń, niezakrwawionego, poczułam ogromną ulgę. Uśmiechnęłam się szeroko i zrobiłam krok do przodu, wyciągając odruchowo ręce do uścisku. Coś jednak kazało mi się zatrzymać. Wyraz jego twarzy był jakiś dziwny. Jakby czuł się niezręcznie. Poczucie winy? Ale dlaczego?

– Nic ci nie jest – powiedziałam nieco skrępowana i opuściłam ręce.

– Tak, na razie – odparł.

Przeczesał palcami swoje długie, ciemne włosy. Na przegubie dłoni miał taką samą czarną bransoletkę jak ja. I sprawiał wrażenie, jakby był do niej przyzwyczajony.

Zaraz, chwila... Co on powiedział?

– Czekaj... moment... – Potrząsnęłam głową, zbierając myśli. – Jaka misja?

– Słuchaj... – powiedział szybko. – Muszę ci coś powiedzieć...

I zamilkł. Zaczynałam mieć powoli dość chłopaków mówiących krótkimi zagadkami i poza tym milczących jak zaklęci. Zdecydowałam się więc przejąć inicjatywę.

– Powiedzenie mi czegoś brzmi zachęcająco.

Nie podziałało. Dalej milczał. Drążyłam dalej.

– Jaka misja?

Żadnej reakcji. Tylko się na mnie gapił.

Dobra, wdech, wydech. Nowe podejście.

– Co się stało wtedy na ulicy?

Zmiana tematu chyba go zaskoczyła, bo zamrugał nerwowo. Ale w końcu przemówił:

– Zginęliśmy – powiedział. – Znaczy,  t y  zginęłaś. Tam na ulicy.  J a  zginąłem rok temu. – Skrzywił się. – Do kitu to moje tłumaczenie.

„Zginęłaś tam na ulicy”. Poczułam się, jakby ktoś mnie kopnął w brzuch. Po części podejrzewałam coś takiego, ale podejrzewać a usłyszeć potwierdzenie...

W pierwszej kolejności pomyślałam o ojcu. Jeśli ja nie żyję, on został całkiem sam. Jeśli mnie zabraknie, straci resztę woli życia. A Carla, Kelley, Dee, Sara... i cała reszta moich znajomych... Doskonale wiem, co oznacza żałoba. Jak to jest, gdy nagle cały świat zostaje wyprany z wszelkich kolorów. Gdy wszystko wokół ciebie skrywa mgła. Gdy nic cię już nie cieszy. Nie chciałam, żeby to było teraz udziałem ich wszystkich. Serce zabiło mi mocno w piersi i przerwało tok myśli.

Moje serce wciąż bije. To znaczy, że Luka się myli. Ja wciąż żyję!

– Gadasz od rzeczy – powiedziałam cicho. – Zginąłeś rok temu? To jakim cudem dalej chodzisz do szkoły? Jakim cudem wróciłeś do szkolnej reprezentacji? Chodzisz na lekcje? – Z każdym pytaniem mówiłam coraz głośniej, aż w końcu zaczęłam na niego krzyczeć. – Co ty jesteś, jakiś zombi?! Chodzący trup?!

Zrobiłam krok w jego stronę, zmuszając go do cofnięcia się.

– Nie. – Pokręcił głową. – Źle to powiedziałem.

– No bez kitu, Sherlocku – warknęłam, cała się trzęsąc z gniewu... i strachu. – Luka, to nie jest zabawne.

– Wiem, wiem – powiedział przepraszająco. – Słuchaj, rozumiem, jak się czujesz. Naprawdę. Pamiętam doskonale, jak obudziłem się dokładnie tak jak ty przed chwilą. Pamiętam, co sobie wtedy myślałem. Że jestem martwy albo że jestem w jakiejś śpiączce. Że wszystko to jest jakimś pokręconym snem. – Wyciągnął rękę i położył mi ją na ramieniu, ale chwilę potem szybko ją cofnął. Spuścił wzrok, zacisnął dłoń w pięść i opuścił rękę do swojego boku. – Myślałaś sobie to samo, prawda? – zapytał.

Owszem. Kropka w kropkę.

Powoli wyciągnęłam rękę i położyłam na jego piersi, na wysokości serca. Poczułam rytmiczne bicie.

– Kłamiesz! – krzyknęłam. – Żyjesz, czuję bicie twojego serca. – Zrobiłam kolejny krok w jego stronę, a on ponownie się cofnął. – A martwym. Ludziom. Nie. Bije. Serce – wycedziłam przez zęby, akcentując każde słowo uderzeniem pięścią w jego klatkę piersiową.

Uniosłam pięść do jeszcze jednego ciosu i zamarłam na krótko. Po chwili wahania zrezygnowana pozwoliłam swojej ręce opaść.

Luka pokiwał głową.

– Zgadza się. Ty też. Żyjesz. W pewnym w sensie – powiedział. – Uniósł rękę, jakby znowu chciał położyć mi ją na ramieniu, ale bardzo szybko zrezygnował. – Generalnie żyjemy – podjął. – Przez większość czasu. Ale gdy trwa misja, nie. No, nie do końca. Jesteśmy tutaj i wracamy po tym, jak skończymy.

– Luka, zacznij mówić do rzeczy – powiedziałam już spokojniej, starając się znowu nie wybuchnąć. – Bo to, co do tej pory powiedziałeś, nie trzyma się kupy. – Czułam się słaba, jakby zamroczona. Adrenalina tłoczona do krwiobiegu mocno podbiła mi puls. Miałam ochotę biegać, krzyczeć, kogoś zdzielić, coś połamać. – Po prostu powiedz mi, co się dzieje – poprosiłam powoli i spokojnie, silnie akcentując każde słowo. – Prosto i zrozumiale. Po prostu powiedz mi, co tu jest, do cholery, grane.

Luka rozejrzał się niespokojnie dokoła, jakby szukał drogi ucieczki. Podążyłam za jego wzrokiem. Staliśmy na polance otoczonej ze wszystkich stron drzewami. Wydawała się zupełnie obca. Nigdzie nie widziałam ulicy, chodnika, szkoły. W zasięgu wzroku nie było nic znajomego. Wtedy też po raz pierwszy zauważyłam, że nie jesteśmy sami. Że na polance jest więcej osób.

Jakieś niespełna dziesięć metrów od nas leżały dwa spore głazy. Na jednym siedział jakiś chłopak, a na drugim dziewczyna. Nie znałam żadnego z nich. Chłopak był nieco starszy, miał coś koło dwudziestki. Jego niebieskie oczy mocno kontrastowały z ciemną skórą, czarnymi jak noc brwiami i przyciętymi krótko przy skórze włosami. Wyglądał jak model z reklamy ubrań. Przyglądał mi się z mieszanką współczucia i czegoś jeszcze, czego nie mogłam nazwać. Dziewczyna była ruda, o bardzo bladej cerze i figurze ładnie zaokrąglonej w odpowiednich miejscach. Ona także miała niebieskie oczy. Czemu wszyscy tu mają niebieskie oczy? Ubrana była w kostium czirliderki – brakowało jej tylko pomponów. Oboje mieli na przegubach dłoni czarne bransoletki.

Po chwili (Luka się oczywiście nie odezwał) dziewczyna zeskoczyła z głazu i podeszła do nas. Szła ostrożnie, jakby podchodziła do dzikiego zwierzęcia, spodziewając się ataku.

– Słuchaj... – zagaiła, po czym zrobiła krótką pauzę. – Jak ci na imię?

– Miki. Miki Jones.

– Richelle Kirkman – odparła i wskazała chłopaka, obok którego siedziała. – A to jest Tyrone Walker.

Poznałam jej głos. To ją słyszałam, gdy się obudziłam. A Tyrone był pewnie tym, do kogo mówiła.

– Miałaś już przyjemność – tu przewróciła oczami – poznać Jacksona.

Odruchowo poszukałam go wzrokiem. Był wciąż na polanie po drugiej stronie głazów.

– I wygląda na to, że znasz też Lukę – kontynuowała Richelle, marszcząc brwi. – Co jest trochę dziwne, bo nigdy dotąd nie mieliśmy tu nikogo, kto by się znał z... przedtem. Chodziliście do tej samej szkoły czy jak?

– Tak. Do Glenbrook w Rochester – odpowiedział Luka.

– Minnesota? Michigan?

– A ty co, uczysz geografii?

– Takie mam hobby.

Luka wydął wargi, ale po chwili skinął głową i odpowiedział:

– Rochester w stanie Nowy Jork. Ale gdy mnie wyciągnęło, mieszkałem w Seattle. Kilka tygodni temu mojego ojca przenieśli z powrotem do Rochester. Tuż przed początkiem roku szkolnego. Tak więc nie wyciągnęło nas z tego samego obszaru. Ale takie rzeczy też się zdarzały.

Richelle pokiwała głową. Chyba doskonale wiedziała, o czym on mówi. Oboje zachowywali się, jakby już się znali, ale jednak dziewczyna nie wiedziała, do jakiej Luka chodzi szkoły. Ani że wcześniej mieszkał w Seattle. Odłożyłam wątpliwości na później – miałam dużo ważniejsze pytania.

– Wyciągnęło nas? – zapytałam, zerkając na Lukę.

– No, wyciągnęło z reala – odparł. – Znaczy, z prawdziwego życia.

Jego odpowiedź przyprawiła mnie o kolejny atak dreszczy. Objęłam się mocno ramionami i starałam się nie poddać panice.

Richelle spojrzała na Lukę karcąco i zwróciła się do mnie uspokajającym tonem:

– Nie słuchaj go. Wszyscy nadal mamy nasze prawdziwe życia. Tylko czasem są one na chwilę przerywane.

Rozdział trzeci

Wyciągnięci z prawdziwego życia”. Chwilę zajęło, zanim sens tego stwierdzenia do mnie dotarł.

– Z prawdziwego życia? – spytałam.

– No. Jestem umówiona z koleżankami we Franklin Mills po tym wszystkim – odpowiedziała Richelle, po czym spojrzała na swój strój czirliderki. – No dobra, najpierw się przebiorę.

– Franklin Mills?

– Duże centrum handlowe w Filadelfii – wyjaśniła.

– Ale... Jesteśmy przecież w Rochester...

– Nie jesteś już w Rochester, słonko. Jesteśmy w poczekalni. A za parę chwil będziemy... – zawiesiła głos i zrobiła szeroki ruch ramieniem... – gdzie indziej. – Na chwilę zamilkła. Wyglądała, jakby biła się z myślami. – Słuchaj, Miki – odezwała się ponownie nieco zmienionym głosem. – Sprawa wygląda tak. Dostajemy misję i zabija...

– Eliminujemy – wszedł jej w słowo Luka. – Niczego nie zabijamy.

– Co za ulga – parsknęłam, nawet nie próbując ukryć sarkazmu.

– Użycie eufemizmu nie zmieni faktów – powiedziała Richelle, wbijając lodowate spojrzenie w Lukę.

– Teraz czuję się jeszcze lepiej – wymamrotałam pod nosem.

Czułam się jak Alicja w króliczej norze.

Richelle spojrzała na mnie ze współczuciem. Nie musiała mi mówić, że mnie rozumie. Że doskonale wie, jak bardzo mnie to wszystko przeraża. I że te wszystkie pytania i sarkazm to desperacka próba pozostania przy zdrowych zmysłach.

– Eliminujemy wszystko, co mamy wyeliminować – podjęła. – Czasem musimy zniszczyć jakiś kompleks. Czasem gniazdo. Punktacja leci niezależnie dla każdego z nas. Nie mamy wyniku drużynowego. Ale dużo bardziej od punktacji liczy się przetrwanie. – Przerwała i spojrzała na mnie badawczo, jakby chciała się upewnić, że rozumiem. Gdy odezwała się ponownie, jej głos był śmiertelnie poważny. – Nie pozwól żadnemu z nich się dorwać, zanim nie zostaniesz wyciągnięta z powrotem. Bo kiedy zakończysz misję, kiedy uda ci się przetrwać do końca, wtedy respawnujesz się...

Musiałam mieć naprawdę głupią minę, bo przerwała zakłopotana i przez chwilę szukała lepszych słów.

– No wiesz... Odradzasz się... Materializujesz się ponownie w prawdziwym życiu, cudownie uleczona. I możesz wracać do codziennych zajęć. Aż do następnego razu. Rozumiesz?

Nie rozumiałam ani trochę. Rzuciłam błagalne spojrzenie w stronę Luki, ale on tylko wzruszył ramionami.

– Nic dodać, nic ująć – stwierdził.

– Nie rozumiem.

To znaczy rozumiałam słowa – drużyna, wynik, misja, odrodzenie się – ale nie miało to dla mnie najmniejszego sensu.

– Czy to jest jakaś gra? – zapytałam. – Larpujemy?

Richelle zmarszczyła brwi.

– Larpujemy? – spytała zdziwiona.

– No wiesz, bierzemy udział w jakimś LARP-ie? D&D czy Warhammer?

Jej mina wystarczyła mi za odpowiedź. Teraz dla odmiany ona nie wiedziała, o czym jest mowa.

– Nie – wtrącił się Luka, przyglądając mi się badawczo. – A ty skąd znasz LARP-y?

– Terry Chen – rzuciłam.

Przytaknął ze zrozumieniem.

– Więc... To jest jakiś cosplay? – zwróciłam się ponownie do Richelle.

Kątem oka zauważyłam, że Luka już otwiera usta, by zadać kolejne pytanie. Tym razem go uprzedziłam.

– Kelley zaciągnęła nas rok temu na konwent animowców. Było tam zatrzęsienie osób poprzebieranych za różne postacie i noszących atrapy broni. Część z nich chyba naprawdę wierzyła, że to wszystko jest naprawdę.

Chociaż tak naprawdę nie sądziłam, by to miały być jakieś przebieranki.

– Możesz o tym myśleć jak o grze komputerowej – powiedział Luka. – Z tym że nie gramy na ekranie.

– To nie jest gra.

Odwróciłam się nagle na dźwięk głosu i spojrzałam na stojącego kilka metrów za moimi plecami Jacksona. Musiał okrążyć polanę, gdy rozmawialiśmy. Wciąż miał na sobie te same spodnie i koszulkę w kolorze khaki, które nosił, gdy się obudziłam. Wyglądał jednak jakoś inaczej. Dopiero po chwili dostrzegłam, że na udzie ma zamocowaną pochwę, z której wystawała jakaś rękojeść – prawdopodobnie noża. Przez ramię i pierś miał przełożony skórzany pasek. Drugi zwisał mu luźno na biodrach. Dostrzegłam kaburę z jakimś pistoletem.

– To nie jest gra – powtórzył. – To się dzieje naprawdę. To, co tu zrobisz, zadecyduje o twoim przetrwaniu. – Zawiesił na chwilę głos i wbił wzrok w ziemię. Gdy na powrót podniósł oczy, dostrzegłam w nich dziwną determinację. – I o przetrwaniu wszystkich ludzi na Ziemi.

Roześmiałam się.

Jackson wpatrywał się we mnie ze śmiertelną powagą.

Czyli albo naprawdę powiedział to na poważnie, albo był zwyczajnie szalony. Miałam nadzieję na tę drugą ewentualność.

Gdy wpatrywałam się w niego, próbując odgadnąć, co miał na myśli, coś zamigotało na skraju mojego pola widzenia. Obróciłam głowę w tym kierunku, ale niczego nie zobaczyłam. Gdy jednak spojrzałam ponownie na Jacksona, obraz ponownie zamigotał. Ludzie, drzewa, głazy...

Moja babcia miała gościnną łazienkę, w której wszędzie były lustra. Gdy myłam tam ręce, widziałam milion małych Miki myjących swoje małe rączki w milionie umywalek w milionie łazienek. Tak samo czułam się teraz. Obrazy wychwytywane kątem oka zdawały się odbiciami tego, co widziałam przed sobą. Gdy obracałam głowę, odbicia się zmieniały.

Wpatrywałam się w Jacksona, a na skraju pola widzenia widziałam nieskończenie wiele polan ze stojącymi jakimiś osobami.

– Kim oni są? – zapytałam cicho.

– Kto? – odpowiedział pytaniem Luka.

Przeniosłam wzrok na niego. Odbicia po bokach ponownie się zmieniły.

– Oni.

– Jacy znowu oni? – zapytał Luka, marszcząc brwi. – Wszystko z tobą w porządku, Miki? Jesteśmy tu tylko my. – Rozejrzał się po polanie, udając zdziwienie, i rozłożył ręce w teatralnym geście. – Widzisz tu kogoś innego?

Dobra, czyli Luka ich nie widział. Ale ja owszem. I Jackson też. On wiedział doskonale, o co mi chodzi. Czułam na karku jego wzrok. Już chciałam się obrócić i zapytać go o to, kiedy usłyszałam jego głos:

– Zbieramy się.

Polecenie było skierowane do wszystkich, chociaż cały czas wpatrywał się we mnie. Pozostali ruszyli gdzieś poza moje pole widzenia i zostałam sama z nim, prawie tak samo zdezorientowana jak zaraz po przebudzeniu.

Nagle Jackson wyciągnął rękę w moją stronę. Odruchowo odskoczyłam.

Ponownie dostrzegłam cień uśmiechu w kąciku jego ust. Nie był to miły, przyjazny uśmiech. Raczej mroczny, drapieżny... I dziwnie pociągający. Poczułam dreszcz przebiegający od czubka głowy po same koniuszki palców u stóp.

– Masz dobry refleks – powiedział. – To dobrze.

– Osiem lat kendo.

– Droga miecza – powiedział i przyjrzał mi się badawczo. – Załapałaś coś z tego?

– Tak.

Uczyłam się u prawdziwego mistrza – mojego dziadka.

– Kto ze mną zadrze, ten pożałuje.

Chwilę potem ugryzłam się w język. Po jakiego diabła to powiedziałam?

Jackson uniósł brwi i pokiwał głową.

– Dobrze wiedzieć – powiedział.

Rzuciłam okiem w stronę pozostałej trójki. Wszyscy stali przy głazach, zakładając kabury podobne do tych, które miał Jackson.

– Kim są pozostali? – zapytałam.

– Już się przedstawili. Tyrone i Richelle.

Doskonale wiedział, że nie ich miałam na myśli. Zaczęła we mnie wzbierać irytacja, ale ją stłumiłam. Musiałam podejść do tego z innej strony. Postanowiłam zmienić temat.

– Skąd się wzięła broń?

Tym razem Jackson uśmiechnął się szerzej. Najwyraźniej podobało mu się moje podejście. Tak jakby mi to sprawiało jakąkolwiek różnicę.

– Czeka na nas za każdym razem, kiedy tu przybywamy – odparł. – A teraz podnieś rękę. Pokażę ci, jak obchodzić się z kaburą. Następnym razem zrobisz to sama.

Podniosłam rękę i pozwoliłam mu przełożyć mi paski przez ramię. Zapinanie tego ustrojstwa było trochę skomplikowane. Jeden pasek szedł na skos przez klatkę piersiową, a drugi okalał biodra. Starałam się zapamiętać sposób, w jaki zapinał kolejne paski i mocował samą kaburę. Jeśli kiedykolwiek ta historia się powtórzy – chociaż nie byłam pewna, czy chciałabym tego – zdecydowanie wolałabym zrobić wszystko samodzielnie. Nie chciałam czuć się i wyglądać jak dzieciak, któremu trzeba pomagać wiązać buty.

– Praworęczna? – zapytał.

– Tak, czemu pytasz?

– Broń powinnaś mieć po stronie dominującej ręki. Lepiej jest nie sięgać na krzyż, to tylko człowieka spowalnia.

Jackson wyciągnął w moją stronę metalowy walec długi na jakieś dwadzieścia centymetrów. Wyglądał jak rękojeść zabawkowego miecza świetlnego, którym bawiłam się, gdy byłam mała.

– Tylko mi nie mów, że jak nacisnę guzik, wysunie się z tego świecący miecz.

Usłyszałam chichot za plecami, po lewej. Rzuciłam okiem przez ramię i zobaczyłam Richelle. Mrugnęła do mnie zawadiacko. Uśmiechnęłam się do niej i spojrzałam ponownie na Jacksona. On się nie uśmiechał.

– Celujesz i strzelasz do wszystkiego, co na ciebie leci.

– Wszystkiego? – zapytałam. – Do pszczół? Os? Zagubionych szczeniaczków?

Tylko zacisnął wargi, potwierdzając moje wcześniejsze podejrzenia.

– Nie masz poczucia humoru – stwierdziłam.

Całkowicie to zignorował.

– Wszystkiego nie z naszej planety.

– Nie z naszej planety? W sensie... do obcych?

Kiwnął zdawkowo głową.

– No tak. Oczywiście. Dzisiaj umarłam, a teraz będę walczyć z obcymi mieczem świetlnym. Może potem poszukamy syrenek. Albo jednorożców.

– Nie – odparł. – Tylko obcych.

Czyżbym wyczuła w jego głosie sugestię dowcipu? Zmrużyłam oczy.

– A jeśli nie chcę uczestniczyć w polowaniu na obcych?

– A dlaczego ci się wydaje, że masz cokolwiek do powiedzenia?

Słowa brzmiały ostro, ale ton jego głosu był dziwnie łagodny. Jakby wiedział, że jestem już na skraju wytrzymałości i jeśli popchnie mnie kawałek dalej, pęknę. Ale paradoksalnie to właśnie ta łagodność w głosie mnie wkurzyła.

Słowa zaczęły płynąć z moich ust, zanim zdołałam je powstrzymać:

– Nie chcę tu być. Nie chcę tego robić. Gdy się obudziłam dzisiaj rano, byłam zwykłą, normalną dziewczyną – dokończyłam już łagodnie, nie mogąc zdobyć się na więcej sarkazmu.

Jackson zamarł. Nijak nie odparował, nie zdenerwował się. Po prostu zamarł. Po dłuższej chwili odezwał się ponownie:

– Nie, nie byłaś. Nigdy nie byłaś normalną dziewczyną.

Nabrałam gwałtownie powietrza, próbując powstrzymać łzy. Łzy bólu, bezsilności.

– Żadne z nas nigdy nie było normalne – ciągnął, nie zauważając mojej reakcji albo zwyczajnie ją ignorując. – Dlatego tu jesteśmy. Bo jesteśmy zdecydowanie nienormalni. – Po tych słowach uśmiechnął się nieprzyjemnie jednym kącikiem ust. – Przy czym niektórzy są mniej normalni od innych.

Już otwierałam usta, aby zaprotestować, ale nie dał mi dojść do słowa.

– Nie pytaj. Nie mamy czasu na wyjaśnienia.

Niemal mogłam usłyszeć tykanie zegara.

– Przeżyj to, Miki – powiedział twardym nagle głosem – a odpowiem na wszystkie twoje pytania.

– Też mi zachęta – wymamrotałam pod nosem.

P r z e ż y j   t o . Jedyną rzeczą, która chroniła mnie przed całkowitym poddaniem się panice, było to, co Luka i Richelle powiedzieli wcześniej o cudownym uzdrowieniu po... po tym czymś, co nas czekało. Jakkolwiek mało prawdopodobnie to brzmiało, wierzyłam im. Wierzyłam im, ponieważ  w i e d z i a ł a m , co się ze mną stało, gdy uderzyła we mnie ciężarówka. Ale obudziłam się tutaj całkiem zdrowa. Czy to właśnie odrodzenie miała na myśli Richelle?

Jackson wsunął walec do mojej kabury. Poczułam się jak jakiś zbuntowany rewolwerowiec.

Przesunęłam palcami po wystającym końcu.

– Jak się z tego strzela? – zapytałam.