Tytuł: Idealny kłamca

Copyright © Jolanta Żuber, 2026

This edition: © Gyldendal Astra/Gyldendal A/S, Copenhagen 2026

Projekt graficzny okładki: Anna Slotorsz

Redakcja i korekta: Anna Kołtek

ISBN 978-91-8076-855-9

Opracowanie e-booka:
Marcin Słociński / www.monikaimarcin.com

Gyldendal Astra /Gyldendal A/S
Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.gyldendalastra.pl

SPIS TREŚCI

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Prolog

5. Rozdział 1, Antek

6. Rozdział 2, Patrycja

7. Rozdział 3, Patrycja

8. Rozdział 4, Patrycja

9. Rozdział 5, Patrycja

10. Rozdział 6, Patrycja

11. Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji ksiązki.

Landmarks

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Spis treści

Prolog

Zboże tego lata było wyjątkowo urodzajne, ale tym razem kłosy nie poruszały się na wietrze, trącane delikatnie jego podmuchem, lecz szumiały w moim umyśle złowrogo, jakby już wiedziały, co się stanie. Pięć minut później ja też miałam się dowiedzieć. Próbowałam uciekać, ale wyniszczone w ostatnich miesiącach ciało, brak odpowiedniej ilości wody i okrutna spiekota sprawiły, że nogi odmawiały mi posłuszeństwa, choć umysł namawiał do kolejnego wysiłku. Oparłam się o mur i odwróciłam do tyłu. Czułam, jak wszystko przede mną wiruje, jak postać mężczyzny rozmywa się, a w oczach momentami dwoi się i troi. Błagałam w myślach, byleby tylko zemdleć i nic nie czuć.

Ostatkiem sił próbowałam krzyknąć, choć był to raczej krzyk w głuchą przestrzeń, do siebie, bo w promieniu dwudziestu kilometrów – oprócz nas – nie było żywego ducha. Ale musiałam to zrobić; jak inaczej dać życiu znak, że nie powinno się kończyć w ten sposób?

Kłosy znów poruszyły się złowrogo, doskonale widziałam ich złoty kolor i przypomniałam sobie, jak kiedyś, dawno temu, lubiłam tu z nim przychodzić. Razem obserwowaliśmy, jak dojrzewają w słońcu i snuliśmy plany na przyszłość, która rysowała się w jasnych barwach. Teraz ta myśl była tak wyraźna, tak uchwytna, jakby to było wczoraj, ale gdy zbliżył się do mnie na wyciągnięcie ręki, czar prysł. Miałam wrażenie, że całe pole wyglądało na oblane czerwoną farbą jeszcze na moment przed tym, jak nóż wylądował nagle w moim brzuchu. Zimne stalowe oczy mężczyzny przede mną napełniły się przerażeniem, jakby zdał sobie sprawę, że to, co zrobił, jest nieodwracalne i pociąga za sobą kolejne następstwo.

Ja też o tym wiedziałam. Będzie musiał mnie zabić. Oddychałam więc płytko, krótko, byleby nie zwielokrotniać bólu, a on – zamiast ująć mnie w ramiona i zacząć przepraszać – skazał na kolejne cierpienie. Wyjął nóż i wbił w brzuch raz jeszcze, tym razem niemo błagając o wybaczenie. Ostrze było niczym z kamienia. Zimne, nieprzyjemne. Zaczęłam krzyczeć, ale szybko zatkał mi usta. Resztki iskierek, które zazwyczaj miałam w oczach, zniknęły, gdy osunęłam się wzdłuż muru, szepcząc bezgłośnie w stronę kłosów. Upadłam na suchą ziemię, włosy w kolorze dojrzałej pszenicy rozsypały się niemal wszędzie, a z ust wyleciała ślina. Zanim zamknęłam powieki, dostrzegłam, jak pochyla się nade mną ktoś jeszcze. Czyjś but trącał mnie, jakbym była rzeczą, ale krzyki, które słyszałam, gdy biegłam przed siebie, teraz ucichły. Nikt ich już nie potrzebował, skoro wszystko zostało przesądzone. Wolno zamknęłam powieki. Jeszcze przez chwilę przesuwały się pod nimi cienie już nie ludzi, a potworów, które tylko sprawdzały, gdzie tym razem wbić nóż. Było coraz trudniej usłyszeć głosy i zrozumieć, co tak naprawdę się stało. Powoli, powolutku odpływałam, a oni zrobili to, co było naturalnym następstwem – sprawdzili, czy na pewno przestałam oddychać. Poczułam mieszaninę wody kolońskiej i potu.

Dasz radę. Rusz się. Musisz żyć. Spróbuj…

Przesunęłam ręką po suchej ziemi, próbowałam wymacać cokolwiek, co pozwoliłoby mi na jakąkolwiek obronę, ale nic takiego nie odnalazłam.

– Niedługo się wykrwawi – usłyszałam. – Zostaw już!

– Trzeba ją dobić, teraz! Ty pieprzony idioto. Co zrobiłeś?

– Ja? Ja zrobiłem?! – Krzyk roznosił się coraz dalej i dalej, a ja poczułam to samo ostrze co wcześniej. Serce przyspieszyło, a potem jakby przestałam je słyszeć.

Tik-tak. Tik-tak.

W końcu nadeszło najtrudniejsze – pogodzenie się z losem i nieudaną próbą ucieczki. Pogodzenie się z tym, że ulokowałam uczucia w niewłaściwej osobie i że miłość wcale nie kończy się magicznym „żyli długo i szczęśliwie”.

Kłosy szumiały już tylko leciutko, a błękitny bezkres roztaczał się wszędzie, jakby nigdy nic się tu nie wydarzyło. Nie udało się, choć tak bardzo pragnęłam żyć. Po tylu miesiącach bez słońca rozpaczliwie potrzebowałam napawać się jego blaskiem.

Tik-tak.

– Co zrobiłeś? Co… my, kurwa, zrobiliśmy?

– Nic. Rozumiesz? Nie było tego!

Rozdział 1

Antek

Wolno wstałem z kanapy. Dziś byłem bardziej znudzony niż zwykle, bo tata wyszedł i schował pilota do telewizora w ramach kary za to, że wczoraj nie odmówiłem modlitwy za kolejny dobry dzień. Wciąż kazał mi się tylko modlić. Za Szymona, Pawła, mamę i za niego. Za mnie podobno modlili się inni, bo jeśli zrobiłbym to sam, wtedy modlitwa mogłaby okazać się nieskuteczna. Ja i tak trochę oszukiwałem, bo zazwyczaj mówiłem Bogu tylko to, co chciałem dostać. Nie lubiłem się modlić za moich braci, bo to między innymi przez nich znalazłem się w tym opuszczonym domu. Wiem, że gdyby tu byli, tata dalej byłby taki sam jak wcześniej, a teraz zupełnie zwariował od tej swojej modlitwy i bycia pobożnym. Mówił, że musimy odpokutować za grzechy braci, które dotknęły naszą rodzinę. Nie zgadzałem się z tym. Dlaczego mamy odpowiadać za czyjeś uczynki? Czy Szymon i Paweł nie mogli zrobić tego sami? Chciałbym, żeby było jak dawniej, kiedy mieszkaliśmy w piątkę w naszym domku w górach, z którego miałem widok na okoliczne szczyty. Tu nie było żadnego przyjemnego widoku. Zupełnie nic, tylko jakieś pola i krzaki, gdzie nie można nawet w spokoju pokopać piłką. Wszystko miało taki brudny zielony kolor jak w wojsku, jedynie kolorowe figurki świętych i obrazki ustawione na każdym z parapetów przełamywały tę monotonię.

Od lodówki do stojaka z nożami było dwa i pół kroku, a od niego do komórki, w której mama trzymała zapasy słoików i czasami nocowała, trzy duże. Mój świat kręcił się wokół kroków i liczb, bo to pozwalało na moment odegnać myśli od tego, co stało się kilka miesięcy temu i co trwa do dziś. Ale po kolei…

Mój pierwszy brat, Paweł, miał szesnaście lat, kiedy wyprowadził się z naszego domu. Tata mówił, że jest niewdzięcznikiem, bo wszedł na haniebną drogę i sprzedaje się jakimś bogatym facetom za pieniądze. Mówił też, że trzeba się za niego żarliwie modlić, żeby czas go trochę zmienił i sprowadził znowu na ścieżkę normalności. Nie wierzyłem, że to się kiedykolwiek stanie, bo tyle lat już go nie było, tyle modlitw odmówiliśmy i wszystko na nic, więc chyba dobrze mu w takiej sytuacji.

Mój drugi brat, Szymon, to przeciwieństwo pierwszego. Dobry, cnotliwy zakonnik. Wstąpił tam po ukończeniu dziewiętnastu lat. Mama i tata nie odwiedzali go, bo podobno nie można. Niewiele z tego rozumiałem, ale mówili coś o obowiązującym rygorze i zamknięciu. Wiedziałem tylko, że nie mają telewizorów, tabletów, słodyczy, telefonów ani ogólnie niczego, co mogłoby być uważane za niepotrzebne. A przecież pamiętałem, jak Szymon wypijał litrami colę i grał w gry na komputerze. Na początku myślałem, że to jakiś kawał, kiedy tata powiedział mi, że brat nie będzie z nami mieszkał, bo musi się przeprowadzić do jakiegoś klasztoru. Pękałem ze śmiechu, ale Szymonowi wcale nie było wesoło, jakby coś się w nim zmieniło; przestał się wygłupiać i rzeczywiście potwierdził słowa rodziców. Trochę szkoda, bo teraz nie mieli tam nic – oprócz swoich czystych sumień i codziennych mszy albo modlitw. Z tego względu za niego pacierz też odmawiałem rzadko, bo przecież i tak miał tego nadmiar. Ale oczywiście tacie mówiłem, że obu wspominam w modlitwie.

On nadal ich kochał, choć to ja od zawsze byłem jego ulubionym synem. Miałem czystą kartę, a on wciąż żył nadzieją, że nie pójdę w ślady braci. Nie zrobiłem tego i na pewno nie zrobię, bo nie interesują mnie chłopcy, a modlitwy mam już tyle, że wszystko mi się przelewało. Nie zniósłbym więcej. Czasem zastanawiałem się tylko, dlaczego tak dużo jej potrzebowaliśmy.

Jest jeszcze mama, Patrycja. Od zawsze pracowała w bibliotece i otaczała się stosem książek. Odkąd pamiętam, nosiła wielkie, kanciaste okulary i zawsze miała związane włosy. Była ładna, bo ani szczerbata, ani wychudzona, tylko wciąż taka zamyślona, jakby świat wokół niej nie istniał. Teraz rozmyślała częściej niż wtedy, gdy mieszkaliśmy w domu w górach. Czasem nawet mnie to przerażało, bo zanim odpowiedziała na pytanie, mijały długie minuty. Kiedyś była trochę weselsza, ale myślę, że tak jak ja nie lubiła tego domu; brakowało jej górskiego powietrza i poprzedniej pracy. Coraz częściej przebywała w komórce, coraz dłużej tam spała. Wielokrotnie przyłapałem ją na tym, jak rano wyślizgiwała się po cichu spomiędzy półek. Kiedy mnie zobaczyła, udawała, że dopiero tam weszła, ale ja znałem prawdę. Całe szczęście, że słoiki nie zawaliły się na nią. Odkąd przenieśliśmy się do bluszczowego domu, była taka zmęczona. Zdarzało się, że zasypiała też przy stole, na kanapie, bo w komórce musiało być jej bardzo niewygodnie.

Mama była trochę mniej wymagająca niż tata, sama czasem zapominała o modlitwie. Pamiętam, jak kiedyś przed pójściem spać nie wzięła książeczki, nie odmówiła także dziesiątki różańca, nie pocałowała nawet świętej figurki i nie przeżegnała się przed obrazkiem. Tata się wkurzył. Nie dostała lania jak ja, bo była na to za duża, ale tata wciąż krzyczał, że nie można o tym zapominać. Że jesteśmy już na dobrej drodze, aby w końcu oczyścić się z grzechów i zacząć jeszcze raz. Nie rozumiałem, co to dokładnie znaczy, ale kiedy kolejnego wieczoru mama klęczała zwrócona twarzą do obrazu, a pod jej kolanami były ziarna grochu, zdałem sobie sprawę, że trzeba przestrzegać tych zasad. Pilnowałem później, żeby nigdy nie zapomnieć o wieczornej modlitwie, bo tak długie klęczenie wydawało mi się mało przyjemne.

Ach, byłbym zapomniał. Była jeszcze moja siostrzyczka, Gaja. Mieszkała z nami przez dwa tygodnie i wtedy czułem się trochę mniej samotny, ale odkąd musiała zniknąć, znów byłem sam.

Ja i moje kroki.

***

Wyglądałem przez okno, kiedy tata przycinał gałęzie na wysokich krzewach. Dom niemal z każdej strony porośnięty był bluszczem. Z drogi nie sposób było odnaleźć wejścia do niego, jak w tej bajce o Śpiącej Królewnie, której zamek przez sto lat zdążył porosnąć krzewami.

Tata miał długie nożyce, które zręcznie ścinały gałęzie. Lubiłem patrzeć, jak to robi, obserwować jego siłę i spadające liście, które wirowały na wietrze. Znajdował się pewnie w odległości nie większej niż dwadzieścia kroków od okna, ale nie mogłem do niego wyjść, bo dziś znów zostałem ukarany. Spędzałem czas w domu przez tę głupią modlitwę, o której zapomniałem. Te nowe zasady były dziwne, nie lubiłem ich, wolałem te, które były wcześniej – nikt nie musiał modlić się aż tyle, ustawiać obrazów i figurek. Wystarczyło powiedzieć kilka słów przed snem i mama była zadowolona, a tata to nawet o to nie pytał. Teraz rzadko kiedy chodził uśmiechnięty. Chociaż myślę, że modliliśmy się więcej niż niejedna rodzina i tak naprawdę więcej niż ktokolwiek w ciągu ostatnich lat. Ale jego nic nie cieszyło, wciąż był ponury, miał dziwną minę, zupełnie inną od tej, którą widywałem na jego twarzy, gdy mieszkaliśmy w górach. Tam byliśmy szczęśliwi. A tu, na odludziu, w bluszczowym domku, nikomu się nie podobało.

– To tylko tak na razie – mówił tata, kiedy pewnego letniego wieczoru pakowaliśmy walizki do dużego samochodu.

– Ale ja nie chcę wyjeżdżać! Nie chcę zostawiać naszego domu! – krzyczałem i tupałem jak małe dziecko, chociaż skończyłem już czternaście lat.

Mimo to tata nie zgodził się, żebyśmy zostali. Pamiętam, że pobiegłem wtedy do mamy i próbowałem ją przekonać, nawet trochę płakałem, bo to zawsze na nią działało. Ona jednak siedziała z kamienną twarzą, zwrócona do okna, i powtarzała, że tak będzie lepiej. Ale jak może być lepiej, kiedy zostawiasz dom, kolegów, wszystko, co kochasz, i wyjeżdżasz gdzieś, gdzie nie znasz nikogo? Zmiany wcale nie są dobre. Nie dla nas. Może dla dorosłych, którzy często powtarzają, że zaczynają życie od nowa, bo rozpadł im się związek albo zwolniono ich z pracy. Ja nie chciałem zaczynać niczego od nowa.

– Mamo, ale dlaczego nie możemy zostać tutaj? Przecież dopiero co remontowaliśmy pokój Gai, ten dom jest taki piękny, taki duży! Macie jakieś kłopoty?

– Nie brakuje nam pieniędzy, Toni, jeśli o to pytasz – odpowiedziała sucho.

Zawsze nazywała mnie tak pieszczotliwie, bo twierdziła, że to pasuje do mnie bardziej niż zwykłe „Antek”, ale lubiłem to. Czułem się wtedy wyróżniony, bo Paweł i Szymon nie mieli ani takich zdrobnień, ani względów u mamy.

Zmarszczka na jej czole się uwydatniła. Wciąż patrzyła przez okno na górskie szczyty polane białym puchem.

– Mamy pieniądze. Dużo pieniędzy.

– To dlaczego musimy wyjechać?

– Nie zrozumiesz.

– Skąd wiesz?

– Toni!

– Chyba mam prawo wiedzieć? – nalegałem.

– Czasem trzeba podejmować pewne decyzje, nawet jeśli się tego nie chce. Skarbie, nie martw się, przyzwyczaisz się do nowego miejsca. Tata mówił, że tam jest trochę inny klimat, cieplej, niższe ciśnienie, dużo drzew. – Przygarnęła mnie do siebie i pogłaskała po głowie jak małe dziecko.

– Czy to, co mówił tata, to prawda? Odzyskamy Gaję?

Mama wciąż wpatrywała się w okno, nieruchoma, blada. Czułem jednak, że po tym pytaniu intensywność jej pieszczoty stała się wyraźniejsza. Odsunąłem się lekko i popatrzyłem w jej niebieskie oczy, które w połączeniu z czarnymi włosami dziś wyglądały upiornie.

– Gaja będzie znowu z nami?

– Nie wiem. Jeśli tata tak mówił, to może coś w tym jest.

– A Paweł? Szymon? Oni wszyscy zostaną tu? Właściwie dokąd jedziemy?

– Gdzieś dalej, chyba za miasto. Tam będzie trochę spokojniej. Szymon nie może opuszczać zakonu, teraz tam jest jego dom, a Paweł, cóż… Myślę, że woli swoje mieszkanie, poza tym tata nie zgodziłby się, żeby mieszkał tutaj, kiedy… kiedy…

– Kiedy wciąż robi te brzydkie rzeczy, tak? Ale przecież mówiłaś, że nie brakuje nam pieniędzy, nie mogłabyś dać ich Pawłowi, żeby nie musiał jeździć do tych facetów?

Mama westchnęła. Potarła ręką o rękę i widziałem, że odpowiedź przychodzi jej z trudem.

– On nie weźmie naszych pieniędzy, kochanie. Ale to zawsze będzie jego dom, więc jeśli zechce, może do niego wrócić. Szymon oczywiście też. Nie sprzedajemy go, po prostu na razie musimy się przeprowadzić, pewne zmiany są nieuniknione.

– Ale wrócimy tu niedługo? To coś takiego jak długie wakacje? – Otworzyłem szeroko oczy, bo wciąż niewiele rozumiałem. Zwłaszcza że jeszcze miesiąc temu tata latał jak szalony i przebudowywał połowę domu, żeby Gai było wygodnie.

Biedna mała Gaja, mówiła mama, kiedy zniknęła. Głupia Gaja, podpowiadał głos w mojej głowie. To przez nią wszystko się zepsuło, teraz musieliśmy jechać gdzieś, gdzie nikt nas nie zna. Może niepotrzebnie pytałem o to, czy do nas wróci, bo mama znów tak strasznie posmutniała? Choć byłem już duży i rzadko kiedy się wzruszałem, pamiętam, że płakałem przez połowę drogi do nowego miejsca, i wydawało mi się, że mamie też było smutno i źle. Siedziała milcząca, tylko tata ciągle mówił i mówił o nowym domu, o pewnych zmianach, jakie miały nadejść, o zasadach, modlitwie.

– …tam będziemy bezpieczniejsi, zmiany są bardzo potrzebne, bo w górach nie zaznalibyśmy już szczęścia. Ludzie nie dają nam zupełnie żyć, uwzięli się na nas okropnie. Ostatnie dni były bardzo ciężkie, ale uda się to wszystko odbudować i przeprosić Boga za przeszłe krzywdy. Prawda, kochanie?

– Co? – Mama wyrwała się z zamyślenia. – A, tak. Zmiany, zmiany. Na pewno będzie wspaniale.

– Czy ludzie są dla nas niedobrzy przez Pawła? Czy to dlatego, że Gaja musiała zniknąć, tato? Widziałem te napisy na bramie. Myślą, że coś jej zrobiliśmy? – zapytałem, kiedy zatrzymaliśmy się na jednej ze stacji, żeby zjeść hot dogi i napełnić bak.

Lubiłem ją, chociaż była taka pomarszczona i piszcząca, bardzo ją lubiłem. Ale teraz jej nie lubię, bo myślę, że gdyby była dalej z nami, nigdzie byśmy nie musieli wyjeżdżać. Nikt nie rzucałby tymi kamieniami w okno i nie rysował po naszych ścianach dziwnych czaszek.

Słyszałem wtedy, jak mama cicho załkała, a potem zatkała ręką usta.

– Igor, Igor, zrób coś, bo ja w ten sposób nie mogę. Nie dam rady. Powiedz mu, powiedz, że to nie my!

– Toni, weź głęboki oddech i opanuj się, bo twoja histeria w niczym nie pomoże. Pamiętaj: jesteśmy dobrzy. A Gaja wróci. Jeśli będziemy długo i żarliwie się modlić i kiedy tylko mama dojdzie do siebie, kiedy wszyscy się trochę pozbieramy, ona wróci. Obiecuję ci to, synu.

Przez całą drogę nie poruszaliśmy już tego tematu, ale ja wciąż zastanawiałem się, kiedy nastąpi ten moment, w którym Gaja znów będzie z nami, i czy wtedy my też wrócimy do domu. Nie widziałem jeszcze miejsca, w którym mieliśmy zamieszkać, ale czułem, że będzie dużo gorsze niż poprzednie.

Kiedy dojechaliśmy do celu i tata powiedział, że to tutaj, a potem uśmiechnął się niemrawo, znieruchomiałem. Tuż przed nami była pustka. Drzewa, porozrzucane gałęzie, jakaś rudera i opuszczone fabryki albo coś podobnego do nich. W każdym razie wielkie i brzydkie. To nie było to, o czym myślałem. To nie był dom. To na pewno nie mógł być nasz dom.

Ale kilka minut później, kiedy tata zaniósł tam walizki, moja nadzieja prysła.

– Wchodzicie? Trzeba przecież się rozpakować – rzucił, gdy wyszedł po kolejną z toreb. Nie mogłem oderwać wzroku od jego kamiennej twarzy, jakby zupełnie nie wpłynęło na niego to miejsce, do którego nas przywiózł.

– Jesteś pewny, że to tutaj? – zagadnęła cicho mama, a on jedynie kiwnął głową i kolejny raz wyminął ją w drodze po bagaże.

A więc nie miałem już złudzeń. To miał być nasz nowy dom. Na szczęście tymczasowy. Przecież nie mogliśmy mieszkać w takim miejscu przez dłuższy czas, prawda

***

Dni mijały, a my wciąż pozostawaliśmy na odludziu. Właśnie dziś minęło pół roku, odkąd tata przywiózł nas do bluszczowego domku. Gaja jeszcze nie wróciła, a mama robiła się coraz bledsza. Uśmiechała się tylko wtedy, gdy wyjeżdżała do pracy, ale gdy wracała, znów na twarzy pojawiał się tylko ponury grymas. Poza tym schudła. Sukienki wisiały na niej jak na wieszakach, a długi warkocz francuski, który zawsze zaplatała, był już tylko mysim ogonkiem. Jedynie gałęzie wokół domu i ostre liście rosły jak szalone.

Odetchnąłem głęboko i znów skupiłem wzrok na widoku za oknem. Tata podniósł sekator do góry i wykonał kilka szybkich ruchów. Uśmiechnął się do mnie, mimo że jeszcze dwie godziny temu krzyczał, że jestem niewdzięcznym i zepsutym dzieckiem. Oczywiście odwzajemniłem uśmiech, bo nie chciałem się znowu narażać, i wziąłem do ręki pierwszą lepszą książkę. Czas w tym miejscu płynął wolniej niż gdziekolwiek. Wyczekiwałem wieczoru, a później poranka, byleby tylko urwać się stąd na kilka godzin i pobyć z kolegami. Przez parę chwil pożyć ich życiem i opowieściami o normalnym domu bez zasad, kar i bluszczu, który zaciskał się wokół budynku.

A z dnia na dzień coraz bardziej także wokół nas samych. Miałem dość. Sześć długich miesięcy sprawiło, że coś zaczynało się we mnie buntować. Potrzebowałem normalności, a nie pamiętałem już nawet jej smaku. Odrzuciłem książkę i – mimo kolejnego głupiego zakazu – ruszyłem do taty. Może jeśli spytam, czy mu pomóc, będzie dla mnie milszy?

Otworzyłem drewniane drzwi, które skrzypiały jeszcze bardziej, odkąd się tu wprowadziliśmy, i przedarłem się przez zasłonę z bluszczu. Byłem zły, że tata – zamiast przycinać to, co porasta dom – zajął się jedynie krzewami. Dlaczego pozwalał, by okna były przesłonięte właśnie w ten sposób? Zrobiłem kilka kroków w jego stronę.

– Toni – zwrócił się do mnie od razu, kiedy stanąłem przy nim. Usta miał zaciśnięte, a jego twarz nawet i tym razem nie wyrażała żadnych emocji. – Miałeś zostać w domu i czytać książkę.

– Chcę ci pomóc – odpowiedziałem pewnie, ale on uniósł jedynie brew i odłożył na moment sekator.

– Masz pojęcie, synu, że w tym domu obowiązują pewne zasady? Że odkąd wyprowadziliśmy się z Bieszczad, staramy się żyć według określonych reguł?

– Tak, ale… – zacząłem, choć wiedziałem, że nie da mi dojść do głosu.

– Modlitwa o przebaczenie. To jest teraz priorytet, więc jeśli nie potrafisz spełnić choć tej jednej rzeczy, to w jaki sposób chcesz mi pomóc?

Wyglądał na wkurzonego, choć widziałem, że jeszcze się hamował, na pewno chciał powiedzieć coś mocniejszego. Wziął do ręki sekator i znów uniósł do góry, tym razem wykonując szybki ruch. Gałęzie opadły z trzaskiem na ziemię, a w niego wstąpił jakiś dziwny szał, bo ciął raz po raz, nie zwracając uwagi na mnie ani na to, że ostrze nie daje już rady.

– Tato…

– Idź do domu, Toni. Zamknij się i po prostu wróć do książek, bo nie chcę słuchać już tych twoich głupich wymówek. Miałeś do wykonania jedną rzecz – syknął i szybko otarł pot z czoła. – Uklęknąć i pomodlić się, przeprosić za wszystkie grzechy naszej rodziny. – Jego głos stał się donośniejszy, a oddech wyraźnie przyspieszył. – Ale znów tego nie zrobiłeś. Do cholery, robicie wszystko nie tak, psujecie to, co sobie zaplanowałem. A ja wiem! – zaśmiał się złowieszczo. – Wiem, że jeśli wszystko poszłoby zgodnie z planem, to za kilka dni, może tygodni, mama zaszłaby w ciążę i wreszcie przeprowadzilibyśmy się do innego miejsca. Ale nie! – krzyknął i złączył sekator. – Nie mogłeś wykonać prostego zadania, zawsze musisz robić coś na przekór!

Odetchnąłem głęboko. Chciałem czuć gniew i bardzo starałem się, by mój głos brzmiał pewnie, ale on nie przestawał mówić i się nakręcać. Nagle odrzucił sekator i zacisnął ręce w pięści.

– Gdybyś się posłuchał, gdybyście wszyscy robili to, co do was należy, nie stałoby się nic złego! A teraz jej nie ma i nic tego nie zmieni! Ty przeklęty bachorze, jesteś tak samo nieudolny jak twoi bracia. Niczego nie potrafisz zrobić dobrze!

Chryste. Co w niego wstąpiło? Patrzyłem, jak z minuty na minutę stawał się coraz bardziej czerwony. Miałem wrażenie, że za chwilę mnie uderzy, a kiedy znów sięgnął po sekator, momentalnie się uchyliłem. Spojrzał na mnie gniewnym wzrokiem i machnął jedynie ręką.

– Ja też nie chciałem, żeby odeszła – rzuciłem. – Gdyby Gaja żyła, wszystko byłoby dobrze.

– Gaja… – powtórzył. – Ona wróci. Musimy się tylko postarać, a moja córeczka znów tu będzie i tym razem będzie tak, jak należy. Tamto dziecko… było złe. Tak. Trzeba myśleć w ten sposób – dodał bezgłośnie i spojrzał gdzieś w dal. Otworzyłem szerzej oczy, a wiatr rozwiewał okalające dom liście bluszczu.

– Jak to złe?

– Idź do domu – warknął.

– O czym ty mówisz?

– Idź do tego cholernego domu i nie wychodź, dopóki ci nie powiem! – krzyknął i wtedy cały mój misterny plan, by jak najszybciej dać mu do zrozumienia, że zasady, które wprowadził, i cała ta przeprowadzka były błędem, spalił na panewce.

Wystraszyłem się. Tym razem naprawdę – widziałem w jego oczach, że jeśli znów zaprotestuję, zrobi coś gorszego niż tylko krzyki i groźby, a tym razem nie chciałem dostać lania. W głowie jednak wciąż miałem jego słowa i ten pusty wzrok, którym wpatrywał się w przestrzeń. Dlaczego mówił, że Gaja była zła? Przecież… rozpaczał po niej tak samo jak mama, a może nawet jeszcze bardziej?

Rozdział 2

Patrycja

Dzień w bibliotece dłużył się niemiłosiernie. Ludzie przychodzili co prawda oddać książki i wypożyczyć coś nowego, ale ja patrzyłam tylko na zegar i miałam wrażenie, że jego wskazówki nie poruszają się wcale. Kiedyś lubiłam swoją pracę, ale teraz nawet ona nie sprawiała mi żadnej przyjemności – to były jedynie głupie godziny od ósmej do szesnastej. Odbieranie bzdurnych telefonów, organizowanie spotkań autorskich i wysłuchiwanie niespełnionych poetek, które miasto wciskało nam na jakieś wieczorki literackie.

O piętnastej modlitwa.

Esemes Igora wyrwał mnie z zamyślenia i sprawił, że na mojej skórze pojawił się nieprzyjemny dreszcz. Później przyszła kolejna wiadomość.

Włącz kamerę i ustaw telefon przed sobą, żebym widział, że to robisz. Słowa mają być wypowiadane wyraźnie, nie spiesz się, bo będziesz je powtarzać, dopóki nie wykonasz tego poprawnie.

Moje palce już wystukiwały odpowiedź, że to naprawdę głupie i powinniśmy ze wszystkim skończyć, ale wiedziałam, że to sprowadzi tylko większe kłopoty. A po powrocie do domu będę musiała zmierzyć się z jego gniewem, dlatego schowałam swoją dumę do kieszeni i rozejrzałam się po bibliotece. W kącie siedziało tylko kilkoro dzieciaków; przepisywali coś ze słownika, więc odeszłam za regał i połączyłam się z Igorem na WhatsAppie. Zamknęłam oczy i zrobiłam znak krzyża – choć czułam, jak moje policzki płoną ze wstydu – a potem cicho, twarzą do telefonu, zmówiłam krótką modlitwę, prosząc jednocześnie w myślach Boga, żeby nikt tej szopki nie usłyszał. Na szczęście wszyscy byli zajęci swoimi sprawami, a Igor usatysfakcjonowany, więc kiedy tylko rzuciłam końcowe „amen”, całe napięcie ze mnie zeszło. On natychmiast przerwał połączenie, ale zaraz potem napisał, że to wszystko dla naszego dobra i jeśli będziemy to kontynuować, to na pewno los ześle nam nową Gaję. Znacznie lepszą od poprzedniej.

Ale czy Bóg mógł wysłuchać kogoś, kto modli się z obowiązku? Kto wcale nie jest w tym wszystkim szczery, a te codzienne polecenia po prostu go dobijają? Wątpię. Igor jednak w to wierzył. Obsesyjnie wierzył, że tylko to nam pomoże, a ja wiedziałam, że żadna siła wyższa nie sprawi, że nagle zajdę w ciążę i zmyję z siebie poprzednie grzechy.

Poprawiłam okulary i zajęłam się książkami, które niedawno przyjechały do biblioteki i trzeba je było odpowiednio opisać. Z jednej strony dzień dłużył mi się strasznie, a z drugiej – nie chciałam powrotu do bluszczowego domku i tego, co tam na mnie czekało. Igor mówił, że przecież żyjemy jak normalna rodzina, wychodzimy do pracy, nie zamykamy się jak dziwacy, chociaż po tamtej sytuacji powinniśmy zapaść się pod ziemię. Ale to nieprawda. Nic nie było normalne. Od pół roku nic już nie było takie samo. Żyliśmy od modlitwy do modlitwy, od nocy do nocy. A te były najgorsze. Kiedy tylko czułam na sobie jego wzrok, kiedy szeptał mi do ucha to swoje: „Patrycjo, już czas”, dopadała mnie gęsia skórka.

Zamknęłam oczy i wróciłam pamięcią do dnia, w którym urodziła się Gaja. Igor oszalał z radości na punkcie swojej pierwszej córki. Do szpitala przywiózł całe torby ubranek, smoczków, pieluch, jakbym urodziła co najmniej trojaczki, i – jeśli mam być szczera – to oszalałam z miłości i radości zupełnie jak on. Moja idealna księżniczka, pierwsza córeczka. Wymarzona.

Toni przyglądał się siostrze z zaciekawieniem, a kiedy dotknął jej policzka i pogłaskał delikatnie, mała łza spłynęła po moim policzku. Wiedziałam, że będzie cudownym bratem i teraz wszystko się zmieni, znów będziemy pełną rodziną, a myśli o Pawle i Szymonie, którzy wybrali taką, a nie inną drogę, zejdą na dalszy plan. Ale później… później wszystko się zmieniło. Przełknęłam nerwowo ślinę, bo przywoływałam to wspomnienie i jednocześnie chciałam, żeby jak najszybciej zniknęło. Na szczęście usłyszałam głos zza komputera i wtedy wszystko się rozmazało.

A ja znów byłam tu i teraz, jak lalka zawieszona na sznurkach, wykonująca serię poleceń i wyuczonych uśmiechów, byleby tylko stwarzać pozory normalności.

Masz normalną pracę, Patrycjo. Masz dom w spokojnej okolicy.

Masz kochającego męża i dzielnego syna przy sobie.

Ale ja widziałam to inaczej. Miałam pracę, która wypełniała mi czas, bo inaczej powiesiłabym się na pierwszym sznurku. Miałam dom na odludziu i modlitwę o odkupienie, której nienawidziłam.

Miałam męża, który w nocy zmieniał się w kogoś zupełnie innego. Oraz syna, któremu brakowało swobody i kontaktów z dawnymi kolegami. Żadna z tych rzeczy, o których mówił Igor, nie była normalna.

Masz mnie, Patrycjo. Wciąż masz mnie, chociaż już dawno powinienem cię zostawić, ale za bardzo cię kocham, żeby to zrobić. Nienawidzę siebie za to, ale taka jest prawda. Rozgrzeszam cię za wszystko, co zrobiłaś, ale nie jestem Bogiem. To Jego powinnaś jeszcze prosić o przebaczenie.

Zacisnęłam powieki, aż bolało. A może ja wcale nie żałowałam? Może chciałam, żeby tak się stało, i to on powinien odpokutować za wszystko, przed czym uciekał? Nie zdawał sobie sprawy, że ja doskonale wiedziałam, przed czym tak się chował. Idealne kłamstwo przestało być idealne w momencie, gdy poznałam prawdę, a on, Igor, już na zawsze stracił w moich oczach.

***

Zamknęłam drzwi biblioteki i wdychałam świeże wiosenne powietrze. Czułam zdenerwowanie, gdy skierowałam się do samochodu. Chciałam wrócić inną drogą, dłuższą, ale Toni na pewno się za mną stęsknił i miał już dość samotności. Kiedy uruchomiłam silnik, byłam jeszcze bardziej zestresowana niż wcześniej, bo uświadomiłam sobie, że właśnie dziś Gaja miałaby nieco ponad pół roku. Czy siedziałaby już? A może miałaby te same problemy rozwojowe co Toni w jej wieku? Może słyszałabym już pierwsze sylaby, które składają się na to wyczekane „mamo”? Chryste.

Przyspieszyłam i wtopiłam się w wieczorny korek, który z minuty na minutę ginął gdzieś w oddali. Byłam już na pustej drodze prowadzącej do bluszczowego domu. Na szczęście dni były coraz dłuższe. Tam, gdzie się przeprowadziliśmy, nie postawiono żadnej latarni, a droga była wąska i wyboista. Po zmroku ciężko się prowadziło. Zimą… zimą było ze mną źle, więc to Igor zawoził mnie i przywoził z powrotem, bo nie byłam w stanie spokojnie prowadzić. Nie przyznawałam się, ale nie tylko zmrok mnie paraliżował, głównie powodowało to wspomnienie malutkiej Gai. Momentami myślałam, by skręcić samochodem na przeciwległy pas, a kiedy Igor przyspieszał, miałam obsesyjne wręcz myśli, by wytrącić mu kierownicę z rąk. Może jakimś cudem to zauważył i dlatego, gdy poprosiłam o to, by to on nas zawoził, nie odmówił. Byłam mu za to wdzięczna. To chyba jedyna pozytywna rzecz, jaką mogłam z nim powiązać. Chwilowa wdzięczność.

Oddychałam coraz szybciej i bardziej płytko, gdy po kwadransie podjechałam pod bluszczowy domek. Igor już nie pracował w ogrodzie, robił właśnie kolację dla Toniego. Ja nie miałam ochoty na krzątanie się w kuchni. Starałam się trzymać, ale w środku coś rozrywało mnie kawałek po kawałku. Weszłam pod prysznic. Zazwyczaj woda tu była ledwo letnia, ale tym razem zrobiła się lodowato zimna. Chwilę później żarówka w dekoracyjnej lampie zamigotała i zgasła. Trwało to dosłownie kilka sekund, jednak wystarczyło, żeby przeszedł mnie dreszcz niepokoju, a tętno przyspieszyło. Wyobraźnia podsuwała mi różne wyjaśnienia tej sytuacji. Od zwykłej awarii, która na odludziu nie jest niczym niezwykłym, po głupie żarty Igora. Kiedy światło znów się pojawiło, odetchnęłam z ulgą, chociaż coś z tyłu głowy mówiło mi, że ten dom jest zły nie tylko przez to, co robił mój mąż, ale i przez to, że w jego murach kryła się jeszcze inna historia. A może po prostu wariowałam i nie było się czym denerwować?

Wytarłam się szybko i pomaszerowałam do salonu. Usiadłam na kanapie, wpatrując się w zasłonę. Bluszcz rozrastał się tak bardzo, że nawet mimo odsłoniętych okien niewiele było widać. Toni układał od niechcenia puzzle. Widok górskich szczytów na małych kawałeczkach, które dopasowywał do siebie, wprawiał mnie we wzruszenie, jak większość rzeczy tutaj. Kiedyś nie rozklejałam się tak szybko. Byłam twarda, rzadko się użalałam nad sobą, ale to wszystko, co działo się od utraty Gai, zupełnie mnie załamało. Potrzebowałam kogoś silnego i stanowczego, kogoś takiego jak mój mąż lata temu, by zacząć normalnie funkcjonować. Ale teraz jego siła nie miała w sobie nic pokrzepiającego.

W końcu usiedliśmy wszyscy do kolacji, którą poprzedziła krótka modlitwa i podziękowanie za to, że mogliśmy zacząć na nowo.

– …amen. Smacznego, kochani. – Igor uśmiechał się do nas, chociaż wiedziałam, że ten uśmiech to jedna z jego teatralnych, wyuczonych ról. Raczej grymas niż mina szczęśliwego człowieka. – Jak w pracy, kochanie? – Wiedziałam, że tym też nie był zainteresowany, ale grzecznie odpowiedziałam, że to samo co zawsze. Jego troskliwość od miesięcy była podszyta już tylko nutką fałszywości.

– Dziś był trochę mniejszy ruch i miałam więcej czasu na nadrobienie zaległych zajęć. A tobie jak minął?

– Ogarnąłem tylko jedno zlecenie w studiu, a potem porządkowałem ogród, dopóki twój syn nie postanowił mi przeszkodzić.

– Nasz syn – poprawiłam go, ale on jedynie uniósł kącik warg i zajął się jedzeniem zupy. Patrzyłam, jak ze stoickim spokojem podnosi łyżkę, a potem odkłada ją i wyciera rogiem białej serwety usta. Te, które kiedyś uwielbiałam całować, te, które teraz szeptały mi jedynie straszne rzeczy. Igor przygryzł lekko wargi i potarł obrączkę.

– Tak. Nasz niewdzięczny syn, który myśli, że bawimy się w jakąś głupią grę, że to wycieczka, z której za chwilę wrócimy. – Jego ton był chłodny, nie wyrażał żadnych emocji. – Syn, który nie stosuje się do zasad, choć przecież jest tym grzecznym dzieckiem, tym ulubionym. Więc dlaczego? – Wbił we mnie wzrok, ale pokręciłam jedynie głową. – Powiem ci dlaczego: bo cię obserwuje. Wie, że najchętniej już teraz uciekłabyś stąd, i zaczyna się buntować, ale ja na to nie pozwolę, Patrycjo. Jesteśmy rodziną i razem przejdziemy przez to wszystko, co wydaje ci się dziwne.

– Dziwne? To jest… – Chciałam dodać „chore i popieprzone”, ale skapitulowałam. Przewróciłam jedynie oczami i przyglądałam mu się bez słowa, bo czytał ze mnie jak z otwartej księgi.

– Jedz – ponaglił.

– Zaraz.

– Zjedz teraz, bo za chwilę będzie zimne! – Lekko podniósł głos, a ja spuściłam wzrok na talerz. Atmosfera w małej jadalni stała się nie do wytrzymania, odliczałam jedynie sekundy, by skończyć posiłek, zamknąć się choć na chwilę w łazience i pobyć sama ze sobą.

– Chciałbym zaprosić tu kogoś – odezwał się nagle Toni, nie patrząc na Igora, choć na pewno zdawał sobie sprawę, że ten znów odmówi.

– Jeszcze nie teraz.

– A kiedy? Nudzę się tutaj. Nudzę, rozumiesz? – Słyszałam pretensję w jego głosie, ale starałam się nie przerywać. Podświadomie chciałam, żeby wybuchnął i powiedział ojcu to, co siedziało we mnie od miesięcy. To miejsce mnie zabijało. Dzień po dniu.

– Toni… – Igor ściskał widelec. Widziałam, jak próbuje panować nad sobą, ale był coraz bliższy wybuchu gniewu. – Jak tylko wszystko się ułoży, na pewno zaprosisz kogoś do siebie. Przecież możemy cię zawieźć do Adama, Kamila. To mili chłopcy, ich rodzice też są dobrymi ludźmi.

– To nie są moi koledzy. Lubię Krzyśka.

– Krzysiek jest z niepełnej rodziny.

– I co to zmienia? – Toni wzruszył ramionami.

– Niby nic, ale to nieodpowiedni kolega dla ciebie. Ma złe wzorce, mógłby ci coś nagadać albo ściągnąć na złą drogę, a my staramy się żyć dobrze. – Igor podniósł szklankę i wypił duszkiem wodę, a potem przeniósł wzrok na mnie. Skuliłam się pod jego spojrzeniem, bo wydawało mi się, że nawiązuje właśnie do mnie. Ale on dopowiedział, że Paweł też wpadł w złe towarzystwo i skończył, jak skończył.

– Ja nie jestem nim! Nie będę się oddawał facetom, tato! – Toni wstał i zacisnął pięści. – Chcę wrócić do domu. Chcę do mojej dawnej szkoły i znajomych. Dziś mija pół roku, odkąd przyjechaliśmy do tej okropnej rudery, w której nawet przez okno nie można wyjrzeć, bo wszędzie są krzaki. Dlaczego ich nie wytniemy? Dlaczego nie możemy normalnie patrzeć przez wszystkie okna, tylko przez to, które wychodzi na tył domu? Tu nikogo nie ma, a wciąż się chowamy, jakbyśmy byli jacyś trędowaci. Niczego nie rozumiem! Dlaczego musimy robić to wszystko jak jacyś dziwacy?

– Tak jest bezpieczniej. Poza tym mówiłem już coś na temat powrotu. Wyjedziemy stąd dopiero wtedy, gdy odzyskamy naszą Gaję.

– Czyli kiedy?

– To zależy głównie od mamy.

– Mamo? – Toni patrzył na mnie przenikliwie. – Chcę wrócić do domu, nie mogę tu już wytrzymać, nie daję rady…

Ja też, synu, ja też!

– To nie takie proste, kochanie – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Na pewno wyjedziemy, gdy tylko zamkniemy z tatą pewne sprawy. Wrócisz do dawnej szkoły i kolegów, ale… jeszcze nie teraz.

– A kiedy? Kiedy?! Nienawidzę jej, wiesz? Nienawidzę Gai, bo gdyby się nie urodziła, a potem nie zniknęła, nie musielibyśmy tutaj przyjeżdżać. Nienawidzę tego domu, modlitwy i tych okropnych gałęzi, które uderzają co noc w okna. I tego, że śpisz w komórce. I jesteś dziwna. Oboje jesteście dziwni! Może naprawdę to wy ją zabiliście i ludzie mówią prawdę! – wybuchnął.

– Dość! – Igor uderzył pięścią w stół. – Usiądź, gówniarzu, dokończ jedzenie i po prostu zamknij gębę na ten temat, bo nie masz o niczym pojęcia. Paweł też zaczynał od kłótni, a potem się wyprowadził i puszcza jak zwykła… – Zacisnął usta, ale nie dokończył. – Gdyby modlił się gorliwiej, gdyby słuchał wszystkiego, co do niego mówiłem, byłoby w porządku!

– To nie Paweł jest problemem – rzucił Toni.

– A kto?

– Nie wiem. Może zapytaj Boga, bo skoro wszystko mu mówisz, to na pewno będzie wiedział, ja przecież jestem tylko niewdzięcznym dzieckiem!

– Nigdy się tak nie zachowywałeś. Toni… – Spojrzałam na niego zdezorientowana.

– Bo nie miałem powodu, bo wierzyłem, że to tylko na chwilę, ale wy ciągle kłamiecie. Jest coś, o czym nie wiem, dlatego tu jesteśmy, dlatego musimy się ukrywać jak szczury! Ale i tak ucieknę – zaśmiał się przez łzy – a wy mnie nie złapiecie, zostaniecie sobie tutaj, w tym głupim bluszczu!

– Dość tego, smarkaczu! – wrzasnął Igor. – Zostaw talerz i idź do swojego pokoju. Nie zjesz jutro śniadania, to może te wszystkie głupoty wyjdą ci z głowy. Do pokoju! – warknął, a Toni zacisnął jedynie pięści i ostentacyjnie odsunął się od stołu.

– Dobrze, tato. Trzymaj nas tu dalej jak zwierzęta w klatce. Może w końcu te krzaki całkowicie odetną drogę do domu i będziemy uwięzieni na zawsze. Na pewno tego byś chciał, nie?

– Jeszcze słowo, a pożałujesz! – Igor mierzył go wściekłym wzrokiem.

– I tak nie będę się modlił. To niczego nie zmienia, jest tylko coraz gorzej! – wybuchnął. W jego oczach znów dostrzegłam łzy. – Mama wcale nie zachodzi w ciążę, a Gai jak nie było, tak nie ma. Mam dość czekania, dość sześciu długich miesięcy w tym miejscu. Nienawidzę go! I wiesz co? Ty też go nie znosisz. Wcale nie jesteś tu szczęśliwy, bo nikt nie byłby zadowolony, mieszkając na odludziu. Tato, proszę… – Nagle zmienił ton. – Wyjedźmy, nie chcę tu dłużej być, to miejsce jest okropne.

– Myślisz, kurwa, że chciałem tu przyjeżdżać? Myślisz, że mi tu dobrze? Że nie wolałem swojego domu zamiast tej brudnej klitki? Gdyby twoja matka… – zaczął, ale natychmiast przerwałam. Nie chciałam, by wciągał dziecko w nasze sprawy i obwiniał mnie za przeprowadzkę.

– Dość. Toni, posłuchaj taty i idź do pokoju, a później porozmawiamy.

– Jasne. Pogadamy i jak zwykle nic z tego nie wyniknie. Pójdę, bo ja tak chcę, a wy sobie siedźcie do rana i rozmawiajcie o zasadach! Aa, mamo, tylko nie zapomnij iść do łóżka, zamiast spać w komórce, bo w końcu półki się na ciebie zawalą i też umrzesz! – krzyknął, a mnie przeszedł dreszcz.

To… zabolało. Gdyby wiedział, że wcale nie chciałam tam być, może nie byłby tak okrutny, ale nie potrafiłam się wytłumaczyć. Nie chciałam wciągać go w to bagno, w którym tkwiłam od pół roku, więc pewne sprawy wolałam przemilczeć, ale gdy tak wpatrywałam się w jego twarz, doszło do mnie, jak strasznie to wszystko przeżywał.

– Chcę, żeby wrócił mój tata, ten, z którym można było porozmawiać o wszystkim, a nie jakiś psychol, co ciągle każe się modlić i ukrywać, mimo że nikogo tu nie ma! Przed kim ty się chowasz, tato? Co takiego złego zrobiliśmy? Dzieci umierają wszędzie i nikt się nie wyprowadza.

To było dla niego za dużo. Igor wstał i gwałtownie szarpnął Toniego za rękę.

– Chcesz zobaczyć psychola? Tak? – warczał pod nosem, ciągnąc go za sobą. – To wchodź tam, gdzie śpi matka, i nie wyjdziesz do rana, a jak zaczniesz się dusić i bać, to będziesz musiał sobie wydrapać dziurę w tych drzwiach, smarkaczu. Wtedy docenisz, że masz wygodne łóżko i swój pokój. Myślisz, że to zabawa? Dalej, kurwa, myślisz, że to wycieczka do lasu? – Popchnął go na drzwi, za którymi była komórka. – Nie, to nie jest wycieczka, przyzwyczajaj się do tej myśli, że nie jesteśmy tu na chwilę.

– To nienormalne! Nie chcę się wciąż ukrywać! Mamo?

– Zjedzą nas żywcem, jak wrócimy, więc doceń, smarkaczu, że masz tutaj spokój i ciszę. Doceń, że nikt nie puka ci w okno. Już zapomniałeś, jak ktoś zbił szybę, jak kamień o mały włos nie wylądował na twojej twarzy? Chcesz tam wrócić? Proszę bardzo. Wypierdalaj.

– Igor! Nie mów tak, nie w ten sposób. – Zatkałam usta rękami i patrzyłam, jak obaj się szamoczą.

– Będziesz modlił się tak długo, jak długo ja uznam to za stosowne. Za braci, za mamę, za siebie. Rozumiesz? To ja – zaakcentował – jestem tu od ustalania, co będziemy robić, a czego nie. – Znów pchnął go na ścianę. Mierzyli się wzrokiem. Podeszłam bliżej i dotknęłam ramienia Igora.

– Zostaw… Toni ma prawo nie godzić się na takie warunki! To jeszcze dziecko, brakuje mu kolegów, dawnych znajomych, zrozum go. – Spróbowałam odepchnąć męża. Widziałam, jak walczy ze sobą, żeby nie uderzyć chłopaka, w końcu jednak nie wytrzymał i spoliczkował go, drugą ręką wciąż przytrzymując syna tuż przy ścianie. Toni syknął, a ja momentalnie zamknęłam oczy, bo przeszedł mnie dreszcz. Ten dom sprawiał, że oddalaliśmy się od siebie, że agresja brała górę nad rozsądkiem.

– Nigdy więcej nie nazwie mnie psycholem. Jeśli ktoś tu jest wariatem, to na pewno nie ja – fuknął i jak gdyby nigdy nic, odszedł w kierunku stołu.

– A właśnie, że jesteś chory! Oboje jesteście – wrzasnął Toni i pobiegł na górę. Chwilę potem usłyszałam trzaśnięcie drzwiami.

Odetchnęłam głośno. Z jednej strony cieszyłam się, że syn się postawił, z drugiej wiedziałam, że spowoduje to większą frustrację Igora w nocy. A tym samym i mój ból.

– Zadowolona? – prychnął. – Patrz, jak go rozpuściłaś, ale ja nie dam sobą tak pomiatać. Póki jest pod moim dachem, będzie robił to, co zechcę. Przyjechaliśmy tu w jednym celu: odpokutować wszystkie grzechy i zacząć starania o Gaję, nie mogę sobie pozwolić na żadne nieścisłości.

– Uderzyłeś syna.

– Należało mu się. Gdyby ciebie nazwał wariatką, zrobiłbym to samo, myślisz, że zależy mi tylko na szacunku dla mnie? Jeśli będziemy pozwalać sobie na niesubordynację, to wszystko szlag trafi i nasz dom będzie znów zwykłym budynkiem, a nie oazą, w której znajdujemy ukojenie.

Z niewiadomych przyczyn przyszło mi do głowy, by powiedzieć mu, że to wcale nie jest nasz dom i Toni nie chce tu być, ale zamiast tego oznajmiłam:

– On ma rację. Powinien sam decydować, z kim będzie się spotykał. Jest grzecznym chłopcem, nie sprawia problemów i nie sądzę, żeby kiedykolwiek stało się z nim to, co z Pawłem.

– Grzeczni chłopcy, mówisz. Jeśli jest z nimi tak samo jak z tymi grzecznymi dziewczynkami, to wtedy twoja teoria upada. Jak mówili na ciebie, kochanie? Grzeczna, śliczna Pati. Kurewska, niewdzięczna ladacznica, mówię ja!

Zamknęłam oczy. Te słowa bolały, ale było w nich ziarno prawdy. Bo przecież tak nazywało się kobiety, które zdradzały swoich mężów dla chwilowej uciechy. Kobiety takie jak ja… Sęk w tym, że nie miałam wyrzutów sumienia, jakich by oczekiwał. Tuż przed zdradą poznałam sekret Igora. Brudny, okropny postępek mojego męża, przy którym moje przewinienie bladło i traciło na znaczeniu. Ale nie mogłam mu jeszcze o tym powiedzieć. Nie mogłam też nigdzie tego zgłosić, bo to by zniszczyło moją rodzinę. Zabiłoby resztkę miłości Toniego do ojca i jego jeszcze dziecięcą wiarę w to, że nie mamy nic za uszami. A… mieliśmy wiele, tylko on nie mógł się o tym dowiedzieć.

– Pewnie masz rację – zdobyłam się tylko na to. – Ale Toni jest inny, nigdy nie zrobiłby niczego takiego, to kochane dziecko.

Igor opuścił głowę, przeżuwał wolno kęs za kęsem i nie odpowiadał już na moje prośby, by dać synowi więcej swobody. Nie nawiązywał też do tego, kiedy wrócimy do domu w górach, choć przecież znałam prawdę. Wrócimy, gdy Gaja znów będzie z nami.

Urodzisz mi córkę. Będzie nasza. Moja i twoja, Patrycjo. Jeśli uda się szybko, może pojedziemy do domu. Może ludzie zapomną, że splamiłaś nasze małżeństwo. To jest twoja kara.

– Jak zmyjesz naczynia po kolacji, przyjdź do łazienki. Dziś nie chcę tego robić w komórce, chcę widzieć nas w lustrze. W świetle. Masz teraz płodne, co? – pytał mnie o to, jakby zagadywał o pogodę, a mnie mdliło na sam dźwięk tego określenia.

Czułam się jak królik doświadczalny. Królik wykorzystywany do eksperymentu. I tym właśnie byłam. Odkąd znaleźliśmy się w bluszczowym domku, Igor usilnie starał się, bym zaszła w kolejną ciążę. A ja się bałam. Bałam się, że jeśli się uda, nie pokocham tego dziecka, które nie zostanie poczęte z miłości, tylko z dziwnego przymusu. Ale jeszcze gorszym lękiem napawała mnie myśl, że urodzi się syn. Co wtedy? Co zrobi Igor? Przecież nie miał nad tym kontroli, nie mógł zaplanować płci, a chciał tylko jej. Kolejnej córki.

– Dziś boli mnie brzuch, chyba okres przyjdzie wcześniej – rzuciłam nieśmiało, ale usłyszałam jego szyderczy śmiech.

– Dwa tygodnie wcześniej? Przecież masz owulację. To idealny dzień, żeby spłodzić naszą córkę. Musisz to odpokutować, kochanie. Byłabyś bardzo niewdzięczna, gdybyś pozbawiła nas takiego daru. Przecież wiesz, że wtedy będziemy naprawdę szczęśliwi, wtedy w końcu będziemy pełną rodziną. Miałem trójkę dzieci. Pawła, Szymona i Toniego. Paweł nie jest już moim synem, odkąd robi te obrzydliwe rzeczy, więc potrzebuję córki na jego miejsce. I na miejsce tamtej Gai.

– Igor… – powtórzyłam cicho jego imię, ale to już od dawna nie działało. Nie miałam żadnej władzy, odkąd dowiedział się o mojej zdradzie.

– Patrycjo?

– Naprawdę źle się czuję dziś, może jutro rano przed pracą? Jeden dzień nie zrobi różnicy.

Znów prychnął.

– Po prostu przyjdź do łazienki. Im szybciej Gaja będzie na świecie, tym szybciej będziemy szczęśliwi i wrócimy do tej całej normalności, o którą tak prosicie. Przecież to przez ciebie tu jesteśmy, to przez ciebie Toni nie jest wśród swoich kolegów. Kotku, przez twoją cholerną zdradę musieliśmy się wynieść z domu, bo nie dawali nam żyć. Ty jesteś jedyną osobą odpowiedzialną za obecny stan rzeczy.

– Ale nie musieliśmy uciekać do takiego miejsca!

– Mnie się tu podoba. Nie ma ludzi, nikt nie zagląda w okna, nie ma wścibskich spojrzeń. I nikt nie usłyszy krzyku. A ty czasem lubisz to robić, prawda?

Zacisnęłam usta.

– To nie dom. To więzienie. Bluszczowe więzienie!

– Zamknij się, głupia. Jeśli nie chcesz poznać prawdziwego znaczenia tych słów, to po prostu zamknij się! – rzucił chłodno. Patrzyliśmy na siebie z wrogością, po dawnej miłości nie został nawet ślad.

Tym razem to ja zacisnęłam pięści. Czułam, że lada chwila znów wybuchnę płaczem. Rozpaczliwie próbowałam odnaleźć w Igorze tego mężczyznę, którego poznałam lata temu. Opiekuńczego, dbającego o rodzinę, ale te wspomnienia były tak odległe… A nawet jeśli jakieś przychodziło mi na myśl, to wystarczyło jego zimne spojrzenie i wracało wszystko to, co było tu i teraz. Chłód. Ciemność. Odludzie. Modlitwa. Seks.

Nie chcę. Nie chcę mieć więcej dzieci, powtarzałam bezgłośnie, choć mój mózg mówił co innego. Utrata Gai była tak dotkliwa, że chciałam ją zastąpić kimś innym.

– Jeśli urodzi się syn… – zaczęłam, ale on nie dał mi dojść do głosu.

– Będziemy mieć córkę. I będzie niewinna, nie pozwolę, by stało się z nią coś takiego jak z Pawłem czy z tobą.

A jeśli nie? Jeśli nie? Niespokojne myśli krążyły po mojej głowie, ale Igor uprzedził mnie i odpowiedział:

– Będziemy starać się tak długo, aż to będzie dziewczynka.

– To nie zależy od nas.

– Więc lepiej, żeby los był dla nas łaskawy. Wstaw naczynia do zmywarki, a ja pójdę porozmawiać z Tonim, bo robi się coraz bardziej wyszczekany, i potem poczekam na ciebie w łazience. Nie wchodź do pokoju, sam się zajmę tym gówniarzem.

Uśmiechnął się jak dawniej, ale ja nie czułam się na siłach, by to odwzajemnić. Nie czułam się na siłach do niczego oprócz funkcjonowania w trybie praca–dom–praca. Nie chciałam też odchodzić, mimo że na pewno poradziłabym sobie finansowo jako samotna matka, a Toni był na tyle duży, że nie potrzebowałby stałej opieki, gdybym chodziła do pracy. Mimo to jakaś cząstka mojej duszy chciała jeszcze przez parę chwil zostać z Igorem. Nie z przyzwyczajenia. Nie z nadziei, że się nam ułoży, lecz z głupiego przeświadczenia, że on też powinien odpokutować za wszystko, co zrobił. I to ja powinnam go ukarać. Musiałam tylko mieć plan na to, by się zemścić.

I czas. Dużo czasu.

Wzniosłam oczy do góry i wpatrywałam się w drewniane sklepienie, jakbym widziała tam prawdziwe niebo i gwiazdy. A potem poprosiłam w duchu, żeby los czy cokolwiek, co nami rządzi, sprawił, abym miała córkę. Jeśli już musiałam być w ciąży, jeśli nie miałam innego wyjścia, niech to będzie córka. Gaja.

Wtedy te męki się skończą. Wtedy przetnę ten cholerny bluszcz, a Igor zostanie sam ze swoją winą i swoim brudnym sumieniem.

Rozdział 3

Patrycja

Z łazienki słyszałam, jak Toni znów wydziera się na Igora. Od kolacji nie przeszła mu złość na ojca. Zawsze był taki wrażliwy na ból, słowa innych, ale i na zmiany, które ostatnio wciąż nas dotykały. Igor tłumaczył mu, że jego zachowanie było niewłaściwe i dla nikogo to nie jest łatwa sytuacja. Obiecywał, że jeśli bardzo się postaramy, to wróci do kolegów i dawnej szkoły, ale te wizje stawały się coraz bardziej odległe. Powoli przestawałam w nie wierzyć…

Odetchnęłam głęboko i poprawiłam makijaż, bo zmycie go stawiało mnie od razu w gorszym świetle. Igor uważał, że skoro zdradziłam go, będąc wymalowaną „jak ladacznica”, on też zasługiwał na to samo. Przesunęłam pędzlem po policzku i rozsmarowałam na nim bronzer, a potem szminką podkreśliłam pełne usta. Wciąż byłam piękną kobietą, ale ostatnie miesiące sprawiły, że moja cera poszarzała, a pod oczami widniały cienie. Brzuch też nie wrócił do formy sprzed porodu – zamienił się w coś miękkiego, w poduszkę, która z łatwością amortyzowałaby uderzenia. Dlaczego o tym pomyślałam? Przecież Igor nigdy mnie nie uderzył. Nawet wtedy, gdy dowiedział się o zdradzie, wystarczyła mu jedynie słowna agresja. To na Tonim wyładowywał swoją złość… Niemniej te dziwne myśli gdzieś się we mnie zagnieździły.

Usiadłam na brzegu wanny i obserwowałam swoje odbicie w małym lustrze. Łazienka była jedynym ładnym miejscem w tym domku. Miała piękną armaturę i czarne płytki, które – mimo widniejącego na nich kurzu – i tak dawały olśniewający efekt. Splotłam ręce i czekałam, aż Igor dołączy do mnie. Ale choć rzeczywiście dziś byłam w środku cyklu i powinnam kwitnąć, nie miałam żadnej ochoty na seks.

Miałaś piękny dom, Patrycjo.

Miałaś piękną córeczkę, pracę marzeń i przyjaciół. Możesz tam wrócić, możesz tam wrócić, jeśli tylko będziesz chciała. Postaraj się.

Zacisnęłam zęby. Próbowałam skierować myśli na inny tor, kiedy Igor pojawił się w łazience ubrany jedynie w ciemne spodnie. Gdyby zobaczył go ktoś inny, uznałby, że jest nie tylko przystojny, ale i dobrze zbudowany. Mimo swoich czterdziestu dwóch lat wyglądał wciąż tak dobrze jak kiedyś. Dżinsowe spodnie lekko zwisały – już pozbawione paska. Na twarzy był widoczny kilkudniowy zarost. Gdyby nie to, co zrobił… Może umiałabym patrzeć na niego oczami innych kobiet. Próbowałam, z całych sił próbowałam wrócić myślami do momentu, gdy spłodziliśmy Pawła, Szymona czy Toniego. Nawet w najbardziej namiętnych chwilach mój mąż był czuły i delikatny, aż do… Nie. Nie chciałam o tym myśleć.

Wróciłam pamięcią do okresu sprzed kilkunastu lat. Mieszkaliśmy wszyscy w piątkę w domu w górach. Noc. Ciemno. Wino, kolacja i my wpatrujący się w niebo pełne gwiazd. Przez natłok wspomnień przebijał się szum wody. Spoglądałam na Igora, który patrzył na mnie z zaciętą miną, ale po chwili zobaczyłam, jak znów się uśmiechnął. Kiedyś to właśnie ten jego uśmiech mnie zauroczył. Był nieco łobuzerski, jak u serialowego chłopaka z sąsiedztwa.

Nie wiem, co było tego przyczyną, ale ta łagodna twarz sprawiła, że poczułam się trochę bardziej pokrzepiona. Wyciągnął do mnie rękę.

– Chodź, umyję cię.

Chrząknęłam, bo byłam już pod prysznicem, ale chciałam mieć to jak najszybciej za sobą. Umiałam udawać. Umiałam to robić równie dobrze jak on.

Sunęłam wolno w jego stronę. Zrzuciłam szlafrok, a potem majtki i stanik, by wreszcie stanąć pod strumieniem ciepłej – o dziwo! – wody. Szyba prysznicowa momentalnie pokryła się parą. Igor przyglądał mi się przez moment, a potem ściągnął ubranie i dołączył do mnie.

Chciałam się rozpaść. Kucnąć pod tą wodą i rozpłakać – jak zwykle, gdy zostawałam sama – ale nie mogłam okazać słabości.

Pierwszy dotyk sprawił, że coś przewróciło mi się w żołądku. Wiedziałam, że Igor nie planuje żadnej gry wstępnej, że liczy się tylko jego zadowolenie. Sam akt. Mimo tego on sięgnął po żel i wylał na rękę, a potem delikatnie, naprawdę bardzo subtelnie mył mnie.

– Byłaś bardzo brudna, Patrycjo – rzucił. – Ale już jest dobrze. Zmyłem z ciebie wszystko, co złe.

Dwuznaczność tych słów była irytująca, piekła, bolała. Jednak wiedziałam, że on był jeszcze bardziej brudny. Tak naprawdę oboje byliśmy skażeni i staraliśmy się zetrzeć coś, czego nie zmyje żaden płyn ani detergent.

– Rozluźnij się. – To brzmiało jak komenda. Suche, beznamiętne polecenie. – Jak będziesz bardzo mokra, to wtedy…

– Wiem, jak działa kobiece ciało – przerwałam szybko, bo naprawdę nie chciałam słuchać o moim śluzie ani o tym, że plemniki wolą wilgoć. Kiwnął głową i obrócił mnie w swoją stronę. Odrzucił myjkę, która spadła gdzieś daleko, po czym wpił się w moje usta gwałtownie i szybko. Poddałam się temu, bo nie chciałam protestować, nie chciałam odmawiać, krzyczeć, żeby Toni nie usłyszał. Nie mogłam być tą, którą mąż bierze wbrew jej woli. To zdarza się innym, innym!

Wmawiałam sobie, że tak jest lepiej, a może po prostu nie chciałam przekonać się, co by było, gdybym się postawiła? Zamknęłam oczy i znalazłam się w przeszłości. Kilkanaście lat młodsza i szczęśliwsza. Uprawiałam seks z mężczyzną mojego życia, a żadne problemy jeszcze nas nie dotyczyły. Wlałam w ten akt cały swój żal, całą swoją gorycz i nieprzetrawioną żałobę, ale mimo to, mimo tych starań, kiedy Igor osiągnął spełnienie, po moich policzkach znów poleciały łzy.

Jesteś słaba, Patrycjo.

Ileż można się mazać? Weź się w garść i zacznij wdrażać w życie swój plan. Krok po kroku.

Patrycjo, słyszysz? Słyszysz?

Otworzyłam oczy, a krople wody mieszały się z moimi łzami. Odwrócona tyłem do Igora na szczęście nie byłam zmuszona, by mu to pokazywać.

– Oby to zadziałało – westchnął. – Bo mam wrażenie, że już nigdy nie doczekam się córki, a wtedy… – Nachylił się nade mną i skubnął w ucho. – Zostaniemy tu na dużo dłużej. A może na zawsze? – Jego głos był zimny, przeszywał na wskroś.

Dwie minuty później wytarłam się i ruszyłam do sypialni. Objęłam swój miękki brzuch, który teraz wydawał się jeszcze bardziej paskudny, i skulona w embrionalnej pozycji, próbowałam zasnąć. Na próżno. Już po chwili usłyszałam głos Igora, który pytał, czy na pewno odmówiłam modlitwę przed snem, w której przepraszałam za to, co się stało, i dziękowałam za kolejny dobry dzień.

Nie miałam siły na kłótnie, dlatego posłusznie wstałam i klęknęłam przy łóżku, ale w duchu nie odmówiłam żadnej modlitwy. A przynajmniej nie takiej, jakiej życzyłby sobie on. Zamiast do Boga zwracałam się do kogoś innego, a na moje usta cisnęło się po prostu: „Idź do diabła”.

Kiedy położyliśmy się oboje do łóżka, odwróciłam się na drugi bok i zamknęłam oczy.

– Może trzymaj nogi w górze, co? – Długo nie nacieszyłam się ciszą. – A jutro znów wrócimy do komórki. Nie podobałaś mi się w świetle. Trochę zbrzydłaś po tamtej ciąży i cycki ci wiszą, a przecież karmiłaś krótko, więc najlepiej będzie nam w ciemności. Doszłaś chociaż?

Zacisnęłam wargi.

– Tak.

Nachylił się nade mną i rzucił prosto do ucha:

– Nie kłam, Patrycjo. Wcale nie miałaś orgazmu.

– Skąd…

– Wsłuchaj się w swój głos, kiedy kłamiesz. Odkąd wyszło, że Gaja to nie moja córka, przy każdym kłamstwie intonacja jest zupełnie inna. Jakbyś się mnie bała – zawiesił głos. – Boisz się własnego męża, skarbie? Przecież ja cię chronię. Gdyby nie ja… Gdybym nie dał ci drugiej szansy po zdradzie, nie miałabyś nikogo. Dlaczego nie doszłaś? Przecież w czasie owulacji bardzo się chce i kobietom łatwo o spełnienie. Wydaje mi się, że słabo się starasz o naszą Gaję.

Miałam ochotę zakryć poduszką uszy, nie słuchać tych wszystkich bredni na temat cyklu i mojego ciała, ale on mówił i mówił.

– A może ty lubisz z użyciem siły, co? Z Karolem tak miałaś? – Jego głos, mimo ostrych słów, był tak spokojny… I właśnie to najbardziej mnie niepokoiło. Nagle znalazł się tuż nade mną. Przycisnął mnie do łóżka i wpatrywał się w moje oczy, a jego ręce błądziły po szyi.

– Mógłbym cię tu udusić i nikt by nawet tego nie usłyszał. – Uśmiechnął się i przez moment napawał moim strachem. Ścisnął ręce, a ja poczułam, jak momentalnie brakuje mi tchu. Zaczęłam wierzgać nogami i dopiero wtedy rozluźnił chwyt.

– Nigdy więcej tak nie rób – wysapałam. Czułam się oszołomiona i odrętwiała przez sposób, w jaki się ze mną obszedł. Bezduszny i pozbawiony nawet odrobiny dawnej czułości. – Zwariowałeś?

– Oj, Patka, żartowałem. Jesteś strasznie sztywna. Lepiej, żebyś urodziła już to dziecko, bo seks z tobą jest taki męczący. Zero zaangażowania. Jakbym ruchał dmuchaną lalkę, a nie żonę. A teraz weź, kurwa, te nogi do góry!

Rozdział 4

Patrycja

Obudził mnie koszmar. Ten sam od wielu miesięcy. Krzyk, przeraźliwy jęk noworodka w łóżeczku i ja biegnąca zobaczyć, co się dzieje. A potem cisza. Jakby coś nagle w jego małym umyśle się przestawiło, kazało być cicho. I ten brak jakiegokolwiek dźwięku był gorszy niż wszystko inne. Dźwignęłam się do pozycji siedzącej i patrzyłam, jak Igor jeszcze śpi. Ciemność i zimno w tym domu porażały mnie do głębi. Przypomniałam sobie, jak to naprawdę było. Dwa tygodnie spędzone z Gają i ta pamiętna środa, kiedy w domu pojawił się Karol. Facet, z którym spędziłam w barze dobrych kilka godzin, a potem trafiliśmy razem do łóżka. Głupia przygoda, skok w bok i wieczór niewart zapamiętania, który jednak odcisnął swoje piętno.

Karol był ojcem Gai. Nie sądziłam, że będzie chciał się do niej przyznać, ale kiedy przestąpił próg naszego domu, zaczęło się piekło. Nie interesował się córką, gdy byłam w ciąży, wysyłał jedynie zdawkowe wiadomości, że to zbyt duża komplikacja, a ja nie chciałam od niego żadnych alimentów. Wszystko zaplanowałam tak, by to Igor był ojcem dziecka. Miał nigdy nie poznać prawdy i mogłoby się udać. Naprawdę mogłoby być dobrze.

Od słowa do słowa, Karol wyznał, że przemyślał wszystko i chciałby uczestniczyć w życiu dziecka, że nie może pozwolić na to, by ktoś inny rościł sobie do niego prawo. Zamarłam. Patrzyłam to na Igora, to na Karola, kołysząc Gaję w ramionach, ale mimo to córka nie chciała przestać płakać.

– O czym on mówi, Patrycja? O czym on, do jasnej cholery, mówi?! Znasz go?

Igor patrzył na mnie najpierw zdezorientowany, a potem wkurzony, ale wyczytał z mojej twarzy, że to prawda. Dotarcie podczas ich kłótni do łóżeczka, które znajdowało się na piętrze, zajęło mi zdecydowanie więcej czasu niż zwykle. Kolana miałam jak z waty. Uspokojenie płaczącego maleństwa trwało kolejne piętnaście minut. Wszystko się nagle posypało. Cały mój plan zatarcia śladów zdrady został zniweczony, bo on, facet z baru, nagle poczuł w sobie potrzebę zaopiekowania się córką obcej kobiety. Bałam się zejść. Pamiętam, że bardzo się bałam, kiedy dotarłam do salonu, ale Karola już tam nie było. Odgłosy kłótni ucichły, a w miejscu, gdzie stali wcześniej, czekał jedynie Igor. Miał czerwoną twarz i zaciskał pięści.

– Wiedziałem. Wiedziałem, że Paweł nie poszedł się puszczać ot tak! To twoje geny, twoje kurewskie geny.

Igor mówił i mówił, wciąż mnie wyzywając, i choć miał rację, to wcale nie było mi wstyd. Tamtego wieczoru, gdy trafiłam do baru z Karolem, dowiedziałam się czegoś o Igorze. To był cios, którego nie mogłam znieść, przynajmniej nie na trzeźwo. Wyszłam pod pretekstem spędzenia wieczoru u koleżanki i upiłam się w pierwszym podrzędnym barze. Alkohol to kiepskie rozwiązanie, ale było mi wstyd za własnego męża i próbowałam utopić ten żal w procentach. Zapomniałam o całym świecie, o zasadach, moralności, nawet o zabezpieczeniu. Potem wszystko poszło zbyt szybko.

– Gdzie jest Gaja? – zapytał nagle Igor.

– W swoim łóżeczku, śpi. – Spojrzałam na niego podejrzliwie, bo przecież doskonale widział, jak wchodziłam z dzieckiem po schodach na górę.

– Dobrze. Niech śpi. Wieczorem wyjdziesz z domu z Tonim, bo dawno nie byliście nigdzie razem. Ja zostanę z Gają. Odciągniesz mleko i zostawisz butelkę, żebym mógł ją nakarmić. Nie mam ochoty teraz na ciebie patrzeć. Muszę pomyśleć.

Wydawał się przekonany do tego, co mówi, ale ja nie rozumiałam, skąd nagle ten łagodny ton. Dopiero co wyzywał mnie od najgorszych. To brzmiało jak jakiś bełkot szaleńca.

– Zdradziłaś mnie, zdradziłaś po tylu latach. Ja bym cię nigdy… – Znów zacisnął pięści i spojrzał przez okno. – Mogłaś mi powiedzieć, że czegoś ci brakuje, czy koniecznie musiałaś iść do innego? Jak Toni to przyjmie?

– Jego w to nie mieszaj.

– Myślałaś o nim, gdy to robiłaś? Kurwa, myślałaś o czymkolwiek? Nawet się nie zabezpieczyłaś, a mi przypominałaś o tym nawet w najbardziej spontanicznym seksie. A nie, przepraszam, jakiś tydzień po tym, jak niby koleżanka odwiozła cię zalaną w trupa, łaskawie pozwoliłaś bez prezerwatywy. Niech pomyślę… Dlaczego? Jesteś odrażająca!

Spuściłam głowę.

Ty też. Ty też, kochanie. Ale jeszcze ci nie powiem, że wiem o tym. Jeszcze nie.

Zamiast tego oznajmiłam, że nie mam ochoty wychodzić i trzeba ustalić pewne rzeczy, skoro już wiadomo, że Karol nie odpuści.

– To nie była propozycja. A temu świrowi nic się nie należy. Gaja jest moja. Nasza. Od początku była i nikt nie zabierze mi naszej dziewczynki. – Zbliżył się do mnie, ale szybko się odsunęłam. Nie miałam pojęcia, czy zechce mnie ukarać, wolałam być ostrożna. Ale on spojrzał mi w oczy łagodnie i znów powtórzył, że chce zostać sam na sam z córką, a przebywanie ze mną dziś za bardzo go boli. I że mnie to też dobrze zrobi, bo jestem zmęczona.

– Powiem mamie, żeby przyszła. Nie miała jeszcze okazji zobaczyć wnuczki – zaakcentował ostatnie słowo. Chciałam kolejny raz zaprotestować, bo miałam wrażenie, że w tej całej złości i rozpaczy Igor nie zaopiekuje się nią należycie, ale wtedy na dole pojawił się Toni.

– Chcesz iść z mamą na pizzę i automaty?

Chłopak uśmiechnął się od ucha do ucha. To prawda, od dwóch tygodni, odkąd urodziła się Gaja, nie miałam zbyt wielu okazji, by z nim pobyć. Córka była spokojnym niemowlakiem, ale wciąż budziła się z drzemek i trzeba było ją kołysać. W nocy też musiałam radzić sobie sama.

– Jasne, że tak. A Gaja? – Toni zerknął na górę.

– Zostanie ze mną.

– Właściwie to jeszcze nie postanowiliśmy… – zaczęłam, ale Igor znów przerwał.

– Chyba nie zawiedziesz dziecka, co? Należy ci się odpoczynek, a my z babcią poradzimy sobie bardzo dobrze. Wychowałem trójkę dzieci, więc chyba mogę zostać z córką na dwie godziny, prawda?

Córką. Czyli wszystko jasne. Wciąż jest twoja. Wciąż chcesz, by była tylko nasza. To dobrze, to bardzo dobrze. Nie chcę zmian.

– O której będzie babcia?

– Za jakąś godzinę.

– Super. To idę dokończyć grę, zawołaj mnie, jak będziemy jechać – rzucił Toni i zniknął na piętrze.

– Niczego nie ustaliłam – rzuciłam podenerwowana. – Nie możesz…

– Mogę. Ty mogłaś łajdaczyć się z jakimś szczurem, więc ja też mogę. I powiem ci więcej. Zrobisz to, co chcę. Wyjdziesz z tego domu, bo jesteś winna dziecku trochę czasu, i będziesz się świetnie bawić. A ja pomyślę, co zrobić, żeby się to wszystko nie wydało, bo jak ten facet zacznie trąbić na prawo i lewo, że cię puknął, to obojgu nam się oberwie. Trzeba go uciszyć, a jak cię widzę, to po prostu mam ochotę coś rozwalić, więc lepiej, żebyś wyszła.

– Przepraszam.

– Słyszysz, jak to brzmi? Przepraszam, kochanie, że urodziłam dziecko innemu – ironizował. – Nie chcę o tym słyszeć. Nie chcę, żebyś mnie przepraszała. I nie chcę cię teraz widzieć. Gaja jest nasza. Jeśli będę musiał zrobić coś z tym facetem, to bądź pewna, że to zrobię, ale nie oddam mu jej.

Niepostrzeżenie dla mnie samej przez ten gruboskórny ton i surowy wyraz oczu, którym osłonił swoje wnętrze, wydostało się kilka łez. Przyglądałam mu się uważnie.

– Nie jesteś warta mojego płaczu, ale urodziłaś córkę, o której zawsze marzyłem. Nie pozwolę, żeby ktokolwiek mi ją zabrał, nawet jeśli to nie ja jestem jej biologicznym ojcem.

Przytaknęłam. Wiedziałam, że Igor zajmie się wszystkim i nie pozwoli na to, by Karol wmieszał się w nasze życie. Nie chciałam testów na ojcostwo, jego odwiedzin, tłumaczenia Toniemu, co się wydarzyło, ani tego wstydu, gdy patrzyłam mu w oczy. Nie chciałam pieprzonej rodziny patchworkowej.

– Dobrze, zrobimy, jak sobie życzysz.

Gdybym wiedziała, jak skończy się tamten wieczór i że od tamtej pory będziemy robić tylko to, co każe Igor, dwa razy zastanowiłabym się nad odpowiedzią i wyjściem z domu.

Rozdział 5

Patrycja

Rano wmawiałam sobie, że to, co zrobił Igor, było kolejnym snem, bo przecież nigdy się tak nie zachowywał. Gdy zeszłam na śniadanie, on jak zwykle przywitał mnie buziakiem. Jednak kiedy – zamiast złożyć go w policzek – musnął moją szyję i delikatnie dotknął jej palcami, zastygłam.

– Jak się spało? – Zabrał się do robienia śniadania.

To on, odkąd się przeprowadziliśmy, przyrządzał je dla mnie i Toniego, bo głównie pracował z domu, a my szybko wychodziliśmy. Czuć było zapach jakiejś ostrej przyprawy. W środku robiło się już duszno, ale wiedziałam, że proszenie Igora o naprawienie okna tak, by dało się je uchylić, mijało się z celem. Zawsze miał gotową odpowiedź: „Bluszcz nas osłania i daje przyjemny chłód, jeśli ci gorąco, to po prostu się rozbierz albo włącz wiatrak”.

Wyjęłam z szafki kubek i nalałam sobie przefiltrowanej wody. Dziś nie byłam w stanie niczego przełknąć, zastanawiałam się, jak zacząć rozmowę, jak powiedzieć, że wczoraj naprawdę się wystraszyłam.

– Średnio spałam – odpowiedziałam w końcu na jego pytanie.

– Myślisz, że tym razem się uda?

– Co?

– Nie co, tylko dziecko. Może trzeba dziś jakoś inaczej, już sam nie wiem. Bardzo bym chciał, żeby Gajunia już rosła w twoim brzuchu. – Nie rozumiałam jego zachowania, raz władczy i szyderczy, raz nachodziły go jakieś sentymenty. A może to ja wariowałam?

– Potrzebuję odpoczynku – oznajmiłam. – Nie możemy tego robić codziennie, to chyba tak nie wypali.

– A jak?

– Nie wiem. Trzeba zwolnić. Za dużo stresu, a to wszystko działa na niekorzyść.

– A czym ty się niby stresujesz?

Sięgnął do patelni i zamieszał na niej jajecznicę. Drewniana łyżka skrobała cicho po teflonie. Wszystkie ostre narzędzia były zabronione, Igor pozbawił nas nie tylko dostępu do normalnego życia, ale i zwykłych rzeczy, które w kuchni uważaliśmy od zawsze za niezbędne. Może myślał, że któreś z nas zrobi mu krzywdę? A może to on… on chciał pozbyć się czegoś, co sprowokowałoby agresję? Nie miałam pojęcia, ale ograniczył wszystko do minimum, tłumacząc to kolejnymi zasadami, koniecznością odkupienia grzechów i wyzbycia się nadmiaru rzeczy. Miało być skromnie, a wyszło co najmniej dziwnie.

– Tym domem – odpowiedziałam w końcu.

– Rozmawialiśmy na ten temat wiele razy, jeśli tylko urodzi się dziecko, przeniesiemy się z powrotem. A może już nawet, jak będziesz w ciąży, żebyś miała lepsze warunki, skarbie. Wszystko dla twojego dobra. – W jego głosie pobrzmiewała prześmiewcza nuta. – Dlatego postaraj się tym razem i niech wreszcie zaskoczy. Myślisz, że ja nie mam zmartwień? Zdradziłaś mnie, potem twój kochaś rozpuścił plotki na całą naszą rodzinę, że to my zrobiliśmy coś dziecku, a ludzie to łyknęli. Brzmi średnio, co? Pamiętasz, jak pisali o nas w komentarzach pod artykułem w jednym z tych durnych pism? Dzięki mnie masz chociaż trochę spokoju i nikt nie wytyka cię palcami, więc bądź tak miła i nie pieprz głupot, że masz tu jakiś stres. To głusza, w takich miejscach się odpoczywa, słyszałaś, żeby ktoś stresował się w takim miejscu? Niby czym? Spodziewasz się tu niedźwiedzi czy może wilków?

– Dobrze wiesz, że nie o tym mówię.

– Nic ci tu nie grozi, więc nie świruj.

Poza tobą, ty jesteś największym zagrożeniem.

– Niepotrzebnie wyjeżdżaliśmy. W końcu przestaliby mówić o nas te straszne rzeczy.

– Mordercy, suka, puszczalska… – wyliczał na palcach kolejne wyzwiska. Na nic się zdały nasze tłumaczenia i to, że wiedzieliśmy, jaka jest prawda, ludzie w naszej miejscowości obrali zupełnie inną narrację. Na szczęście tylko oni, bo ani policja, ani lekarze nie znaleźli żadnych oznak świadczących o tym, że do śmierci Gai przyczynił się ktoś trzeci. Odeszła słodko w czasie snu…

– Przestań, przestań już. – Złapałam się za uszy, nie chciałam sobie tego przypominać.

Igor wciąż wkładał mi do głowy tę samą śpiewkę. On był najlepszy, a ja – winna całej sytuacji – mogłam się jedynie modlić o odkupienie. Jak na zawołanie zapytał:

– Modliłaś się dziś?

Przytaknęłam.

– Kłamiesz. Znowu kłamiesz! Widziałem przez drzwi, że wstałaś i nie uklękłaś! Ty głupia suko! – warknął.

– Ale modliłam się po cichu, w duchu! Nie muszę klękać, żeby… – nie zdążyłam dokończyć, bo Igor złapał mnie za szyję i przycisnął do blatu. Znów zaczął podduszać i napawał się tym strachem, jaki we mnie wzbudzał.

– Przestań kłamać i ciągle narzekać! Nienawidzę tego. Nienawidzę tych twoich lamentów, tłumaczenia, które na nic się zdaje, po prostu nie znoszę takiego skomlenia! Masz mi dać to dziecko, a jeśli nie, to będziemy tu siedzieć do usranej śmierci! Myślisz podobnie jak Toni, że to żart? Że zrobiliśmy sobie pieprzone wakacje na odludziu dla rozrywki? – zarechotał i zacisnął dłonie mocniej. Wciągnęłam powietrze, znów czułam ten sam rodzaj strachu co wczoraj. Na widok lodowatego gniewu w jego oczach serce waliło mi jak oszalałe.

Nie uderzy cię. Nigdy tego nie robił, myślałam. Ale ta ręka na mojej szyi… To też nie było normalne.

– Pójdziesz teraz do sypialni, uklękniesz przed łóżkiem i przeprosisz Boga za swoje grzechy z Karolem. Przeprosisz za to, że się buntujesz, a potem wrócisz tu i pójdziemy do komórki, póki Toni śpi. Tam dam ci lekcję pokory.

Próbowałam pokręcić głową. Nie chciałam tego. Nie teraz.

– Niedługo wychodzę do pracy – zaczęłam, ale on od razu mi przerwał i roześmiał się głośno.

– Wystarczy nam chwila. – Zabrał rękę z mojej szyi, a ja szybko i głośno odetchnęłam. Skóra na moich ramionach pokryła się gęsią skórką. Z dnia na dzień coraz mniej poznawałam własnego męża. – Kocham cię, dlaczego jesteś taka nieposłuszna? – szepnął mi do ucha, ale ton jego głosu brzmiał tak, jakby tak naprawdę chciał mi wyznać coś zupełnie innego. To, że się mnie brzydzi i pewnego dnia posunie się o krok dalej. Zaciśnie rękę na szyi mocniej, niż powinien.

– Obiecuję, że wieczorem pójdziemy do łóżka – wychrypiałam.

– Nie obiecuj rzeczy, których nie chcesz spełnić, poza tym mówiłem już, że w świetle jednak mi się nie podobasz, chcę cię po ciemku.

– A ja chcę z tym skończyć – zaczęłam prosić.

Znów byłam po prostu miękką kluską, która zamiast się postawić, brała go na litość. Po krótkim przebłysku nadziei, wywołanym dobrym humorem Igora, znów dotarła do mnie przerażająca beznadziejność sytuacji, w której się znalazłam. Muszę działać szybciej, odkryć przed nim to, co wiem, i zemścić się. Wpatrywałam się w to, co zostało z mojego męża, i zastanawiałam się, kim on właściwie jest. Kim się stał, kiedy przenieśliśmy się tutaj. Czy to miejsce tak na niego działało? Czy świadomość tego, że go zdradziłam?

Zrób coś.

Powiedz mu, że wiesz o jego kłamstwach. Powiedz, że nie jest już idealnym oszustem.

Westchnęłam ciężko i pomaszerowałam do sypialni. Igor zdjął patelnię z gazu, a potem ruszył za mną. Kiedy klęknęłam, przyglądał się to moim ustom, to tykającym wskazówkom zegara, jakby odliczał mi czas. Za krótko – do poprawki. Za długo – co takiego mówiłaś? Oparłam głowę o łóżko i próbowałam wymazać z pamięci poprzednie życie, to, które miałam, zanim dowiedziałam się o sekretach Igora. Kiedy na moment zniknął, zaczęłam uderzać pięścią w materac raz po raz, obiecując sobie, że nie przestanę, dopóki nie spotka nas coś dobrego. Coś dziwnego działo się z moim umysłem, czułam w sobie taką bezsilność, a jednocześnie ogarniający mnie szał, że chciałam coś rozwalić. Zerknęłam na okno. Liście bluszczu uderzały o szybę, a kiedy wiatr się nasilił, dołączyły też do nich długie i cienkie gałęzie. Wzdrygnęłam się, a potem uświadomiłam sobie, jak koszmarnie wyglądało teraz moje życie, skoro bałam się drzew i krzewów. Jak bardzo byłam przepełniona lękiem, że najmniejszy szelest powodował we mnie niepokój.

Odetchnęłam głęboko i już miałam udać się do łazienki, kiedy Igor dopadł do mnie, chwycił za rękę i poprowadził w stronę małego pomieszczenia, w którym trzymaliśmy zapasy. Jeśli zaczęłabym krzyczeć, obudziłby się Toni i wtedy mąż dałby mi spokój, ale wieczorem… Zacisnęłam powieki na myśl o jego chłodnym spojrzeniu i oplatającej szyję ręce tak mocno, że aż poczułam ból. Zdobyłam się ostatecznie tylko na krótkie „nie”, ale lament w moim głosie zabrzmiał nie tak, jak powinien, bo jedynie go to rozwścieczyło.

– Zagramy w naszą grę – powiedział, kiedy znaleźliśmy się za ciemnymi drzwiami komórki. Było ciasno, ocieraliśmy się o siebie, a znalezienie wolnego miejsca graniczyło z cudem. – Jesteśmy tutaj, bo kolejny raz nie wypełniłaś zasad, które obowiązują, Patrycjo.

Poczułam, że z moją twarzą dzieje się coś dziwnego, chciałam odwrócić wzrok, ale to w niczym nie pomogło, bo już za chwilę z oczu poleciały łzy. Nagle zabrakło mi tchu, jakby to miejsce sprawiało, że się dusiłam.

– Chcę stąd wyjść! – podniosłam głos.

– Wyjdziemy, ale dopiero, kiedy zrozumiesz swój błąd. Ostatnio zdarzają ci się same wpadki, pora, byś nauczyła się szacunku do zasad, skoro nie miałaś go wobec naszego małżeństwa. Odwróć się tyłem i zdejmij spodnie i majtki. Zadam ci pięć pytań, wiesz, co się stanie, kiedy odpowiesz źle, prawda?

Oddychałam szybko, ale czułam, że za chwilę wpadnę w jakąś panikę, rozpaczliwie wciągałam powietrze, bo wiedziałam, oczywiście, że wiedziałam. Usłyszałam brzęk paska od spodni. Cała się spięłam, ale zamiast uciekać, nogi miałam jak z waty, mogłam tylko trwać i skupić się na całej tej popapranej grze.

– Na jaki film poszliśmy, gdy umówiłaś się ze mną po raz pierwszy?

Poczułam ulgę. To było proste.

– Obcy.

– Dobrze. Co miałem na sobie, kiedy przyjechałem po ciebie do szpitala w dzień wypisu Gai?

– Ko… koszulę – zaczęłam się jąkać, bo doszło do mnie, że nie zapamiętałam jej koloru. – Błękitną koszulę – zaryzykowałam – i jasne spodnie.

– Jasne? A kolor? Białe? Brązowe? Konkretnie – wycedził. – Nie pamiętasz, w co byłem ubrany w tak ważny dzień? Masz jeszcze dziesięć sekund.

– Igor…

– Pięć.

– Brązowe. Te, które wkładasz zazwyczaj na spotkania z klientami.

Usłyszałam cichy śmiech.

– Byłem w czarnych dżinsach – wyjaśnił, a ja zacisnęłam wargi, bo już po chwili poczułam coś, co wprawiło mnie w osłupienie. Byłam gotowa na to, że Igor zechce mnie wykorzystać, ale on zamiast tego uderzył mnie pasem. Wygięłam się do tyłu i syknęłam z bólu. Po raz pierwszy, odkąd byliśmy małżeństwem, zrobił coś… takiego. Znieruchomiałam.

– Co to ma znaczyć? – powiedziałam wolno, ale on zdawał się nie przejmować moimi pytaniami, bo już po chwili znów grał w swoją grę.

– Numer PESEL twojego ukochanego syna.

– Natychmiast przestań. – Próbowałam się odwrócić i wyrwać, ale przycisnął mi twarz do ściany i przygniótł sobą.

– Dziesięć sekund.

Oddychałam szybko, płytko. Nie znałam tego numeru, ale wiedziałam już, do czego dążył Igor: chciał sprawdzić, jak wiele szczegółów dotyczących naszej rodziny miałam w pamięci. Jeśli mało – byłam niewdzięczna.

– Znam tylko pierwsze sześć cyfr.

– Toni, twój ukochany syn, ma już czternaście lat, a ty mi mówisz, że pamiętasz tylko datę jego urodzin? Co z ciebie za matka? A to, jak puszczałaś się z Karolem, pamiętasz? Na pewno tak – wycedził i znów uderzył, a ja czułam, jak osuwam się wzdłuż ściany. Uderzenie było tak mocne, że nie sposób było nie rozszyfrować, jak bardzo Igor jest zły.

– Nie bij. – Nie wiem, jak zdołałam to z siebie wydusić. Nigdy bym się nie spodziewała, że takie słowa padną w naszym małżeństwie. – Nie rób tego, będę się pilnować. Proszę, Toni może nas usłyszeć.

– Śpi. Kiedy dałem ci te kolczyki z niebieskimi kamieniami? Na jaką okazję?

– Rocznica ślubu – odpowiedziałam bez wahania, ale już za moment dotknęłam ust ręką, bo to była nieprawda. – Nie, czekaj, na moje urodziny!

– Entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek, na kogo wypadnie, na tego bęc, co? To nie wyliczanka, skarbie, trzeba było pomyśleć nad pierwszą odpowiedzią. – Pochylił się nade mną. – Twój tyłek zasługuje tylko na to. Na karę. – Świst paska przeciął powietrze. Ten cios zabolał tak mocno, że aż zrobiło mi się ciemno przed oczami, widziałam mroczki, a dochodzący do mnie głos Igora wydawał się jakby za mgłą.

– Jakie mam marzenia?

– Gaja – wysapałam – chcesz mieć córkę.

– Co jeszcze?

– Wystawa twoich prac.

– Gdzie?

– W galerii.

– Kurwa, pytam, w jakim mieście. Gdzie chciałbym pokazać swoje zdjęcia?

– Nie wiem, nie wiem! – skapitulowałam.

– Ty głupia suko, nie wiesz o mężu zupełnie nic. Nie interesujesz się nami, jedyne, co ci było w głowie, to narąbać się i oddać innemu. – Kolejny raz uderzył mnie, a z moich ust wyrwał się szloch. – Teraz będziesz pamiętać, że w bluszczowym domu nie ma miejsca na samowolę, zasady są święte i przestrzeganie ich jest obowiązkiem każdego. Wytrzyj twarz z tych smarków i przyjdź na śniadanie, które przygotowałem, tylko zachowuj się normalnie. Jeśli nie… Będę zmuszony opowiedzieć Toniemu, co z ciebie za matka. Ciesz się, że jeszcze z tobą jestem, głupia cipo!

Otworzył drzwi i jak gdyby nigdy nic wyszedł, a ja osunęłam się wzdłuż ściany. Miałam ochotę uciec, ale jak to zrobić, kiedy oboje mieliśmy tak wiele na sumieniu? Kiedy najbardziej w świecie nie chciałam, by syn dowiedział się o moim występku… Szybko doprowadziłam się do porządku i wróciłam do kuchni. Igor kontynuował przygotowywanie śniadania. Nucił pod nosem jakąś piosenkę i udawał, że wszystko jest w porządku.

– Ty nie jesz – powiedział ostro do Toniego. – Pamiętasz, że masz karę?

– Nie będziesz chyba głodził syna?

– Musi zrozumieć, że w tym domu panują odpowiednie zasady. I nie, nie zje. Niech kupi sobie coś w drodze do szkoły.

Popatrzyłam na Toniego. Przewrócił jedynie oczami i sięgnął po dzbanek z filtrowaną wodą.

– A pić można? Czy na to też jest zakaz?

– Nie bądź sarkastyczny. Jak wrócisz ze szkoły, pójdziesz ze mną ciąć gałęzie i może trochę spokorniejesz. Modliłeś się?

Przytaknął.

– Przeprosiłeś Boga za wczorajsze zachowanie, grzechy brata i mamy?

– Igor… – próbowałam przerwać.

– Niech odpowie.

– Tak. A ty za swoje w stosunku do mamy też przepraszasz?

Na usta cisnęło mi się: „Jeden do jednego”, ale stłumiłam parsknięcie i wyczekiwałam odpowiedzi.

– Oczywiście – oznajmił po chwili Igor.

– Kiedy wróci Gaja? – Toni tym razem zwrócił się do mnie. W jego głosie nie wyczułam tej samej troski co zawsze, tylko wyrzuty. Minęło kilka sekund, zanim odpowiedziałam:

– Nie wiem. Może za miesiąc.

– A może za rok. A może nigdy! Mam dość! Mam dość czekania! – krzyknął. Odstawił szklankę z wodą i pobiegł prosto do swojego pokoju, a potem trzasnął drzwiami.

– To twoja wina. Rozpuściłaś to dziecko i pozwala sobie na wszystko, ale skoro postępuje w ten sposób, dziś znów nie obejrzy telewizji ani nie zobaczy telefonu. A wieczorem odmówi litanię, bo wstępuje w niego coś bardzo złego, nie pozwolę na to.

Westchnęłam głośno i ruszyłam w kierunku łazienki. Straciłam apetyt. Chciałam jak najszybciej stąd wyjść, zapomnieć o wczorajszym wieczorze i dzisiejszym poranku. Zapomnieć o bluszczu, który przyrastał do tego domu z dnia na dzień coraz bardziej. Było mi szkoda Toniego. Igor pozbawił go wszystkiego, co dobre i potrzebne w nastoletnim wieku. Towarzystwa ulubionych kolegów, wyjść do kina, pierwszych spotkań z dziewczynami, rozwijania pasji. Musiałam działać szybciej. Jakimś sposobem uratować nas od tych zasad i nie pozwolić, byśmy uważali je za normalne.

Bo to byłby nasz koniec. Mój i Toniego.

Rozdział 6

Patrycja

W pracy nieco odetchnęłam. Dziś miałam mieć zmianę z Iwoną, dziewczyną, która pracowała tu od kilku lat i z którą dobrze się dogadywałam.

– Mamy sporo nowości – rzuciła wesoło, kiedy tylko przestąpiłam próg biblioteki. – Dziś nie będziemy się nudzić, bo trzeba przygotować spotkanie autorskie na wieczór, Zosia ma je poprowadzić.

– Hm?

– Zapomniałaś? Przecież zaprosiliśmy Czornyja, sama o to zabiegałaś. – Poprawiła włosy, jakby mężczyzna miał ją tu zobaczyć. – Zobacz, taki niepozorny, a pisze o tych wszystkich psychopatach i mordercach, jakby urodził się z piórem w ręku.

– Jasne – rzuciłam sucho. Przez sytuację z Igorem czułam się zupełnie skołowana. – Przygotujemy wszystko – dodałam z przepraszającą miną.

– Coś nie tak? Wyglądasz, jakbyś słabo spała. Płakałaś?

– Mam trochę problemów z… – Szukałam właściwego słowa. – …z Tonim. Wiesz, zaczyna się buntować, są kłótnie.

– Też bym się buntowała, jakbym mieszkała w takiej chatce jak wy. Nie możecie się przenieść bliżej miasta? Idzie lato, będą burze, tam pewnie zaraz zabraknie prądu i wody. Będzie ciemno. – Iwona mówiła i mówiła, ale na mnie nie robiło to już wrażenia. Skąd mogła wiedzieć, że w ciemności spędzałam średnio kilka nocy w miesiącu?

Igor najpierw zaprowadzał mnie do małej i zatęchłej komórki, w której, jak to ładnie określał, staraliśmy się o Gaję, a potem – w zależności od humoru – albo mnie wypuszczał, albo zostawiał tam na noc. Jeśli modliłam się i byłam posłuszna, mogłam wyjść, jeśli coś mu się w ciągu dnia nie podobało, kazał mi tam zostać. Otwierał drzwi nad ranem, kiedy Toni jeszcze spał, i tym swoim niskim głosem pytał, czy dobrze minęła mi noc. Zacisnęłam zęby na wspomnienie jego tonu, siłą woli powstrzymując łzy i słowotok, który już wydostawał się z gardła. Poczułam przemożną potrzebę, by przelać to, co nam robi, na kogoś innego. Ale czy ktokolwiek zrozumiałby, przez co przechodzę? To pytanie jedynie zawisło w powietrzu między nami, bo w ostatecznym rozrachunku niczego nie wyjawiłam.

– Na pewno chodzi tylko o Toniego?

– Tak. Okres dojrzewania jest cholernie trudny, ale nie będziemy o tym rozmawiać, mamy sporo pracy, prawda? Czornyj…

Uśmiechnęła się na wspomnienie o nim.

– A, tak. To ty zajmij się nowościami, a ja przyniosę już plakaty i zacznę organizować kącik.

Kiwnęłam głową i usiadłam za biurkiem. Wyjęłam telefon i napisałam do Toniego.

Przepraszam za tatę. Też chciałabym, by było jak dawniej… Proszę, postaraj się go zrozumieć.

Odpowiedź przyszła błyskawicznie.

Nie i nie. Chcę do domu, mamo. To ty się postaraj zajść w tę ciążę i wtedy wrócimy.

Wypełniło mnie uczucie gorąca na myśl o kolejnym dziecku i wątpliwości, czy na pewno dobrze robimy, bo może jednak lepiej byłoby uciekać? Ale wtedy Toni dowiedziałby się, że Gaja nie była jego rodzoną siostrą, wtedy Igor nie poniósłby kary za to, co kiedyś zrobił. A może… Może powinnam udawać? Kupić test, były nawet dostępne fałszywe próbki moczu do sprzedaży; wszystko dałoby się zorganizować, byleby tylko wrócić do naszego domu, a potem ostatecznie rozprawić się z Igorem.

Serce przyspieszyło mi momentalnie na myśl, że to mogłoby się udać. Zyskałabym pięć, może sześć tygodni, zanim nie kazałby mi iść do lekarza i pokazać dowodu w postaci USG, a przez ten czas…

– Nie wiem, czy dobrze to wygląda – usłyszałam nagle głos koleżanki.

Iwona przestawiała jakieś sztalugi, a ilość plakatów i innych materiałów była taka, jakby miał nas odwiedzić sam Nesbø. Szybko zamknęłam przeglądarkę w telefonie, w której zdążyłam już wpisać hasło „fałszywe testy”, i ruszyłam do niej. W głowie jednak wciąż miałam to, czy warto byłoby zainwestować w taki właśnie plan. Nagle urządzenie zawibrowało. Wyjęłam je i spojrzałam na wyświetlacz – to Igor. Czego chciał? Nie miałam ochoty z nim rozmawiać i choć wiedziałam, że to złe, odrzuciłam połączenie i wróciłam do pracy. W kieszeni poczułam jeszcze raz wibracje, telefon wydawał ciche dźwięki, które oznaczały tylko jedno: groźbę. Jeśli odrzucę, ukarze mnie. Zacisnęłam powieki, a potem skapitulowałam i nacisnęłam zieloną słuchawkę.

– Patrycjo… – zaczął tym swoim mrocznym głosem, który nie znosił sprzeciwu. – Czy nie mówiłem ci, że powinnaś odbierać telefon?

– Jestem w pracy.

– Ja też.

– Igor, proszę…

– Ja też pracuję, a ty, nawet jeśli miałaś ludzi w bibliotece, mogłaś odebrać i mnie o tym poinformować.

– O co chodzi? – zapytałam, zmieniając temat.

– Znalazłem twoje tabletki.

Cholera. Wciągnęłam szybko powietrze. W mojej głowie pojawiła się mglista myśl, że wszystko stracone, bo przecież nie wytłumaczę się, nie z tego.

– Grzebałeś w moich rzeczach?

– Zażywałaś tabletki, kiedy od pół roku staram się zrobić ci dziecko? – odpowiedział pytaniem na pytanie.

– To nie tak.

– A jak? Od czego jest antykoncepcja?

Próbowałam wziąć głęboki oddech, ale poczułam, jak trzęsę się z niepokoju.

– Brałam je tylko przez chwilę. Krótko po tym, jak się przeprowadziliśmy. Igor, porozmawiamy w domu, nie chcę tu. Nie przy wszystkich.

– Zdradziłaś mnie, a potem nie było cię, kiedy twoja córka umierała. Wyjechałem i zabrałem naszą rodzinę z gór, żebyś była bezpieczna i nie musiała się mierzyć z głupimi sąsiadami. Chciałem tylko jednego: żebyś dała mi córkę, a ty mówisz, że brałaś tabletki? Wiesz, że to całkowicie rozregulowuje cykl? – mówił coraz głośniej. – Że być może leję w ciebie jak w zepsutą dziurę, bo nic tam nie gra? Wiesz, że powinnaś za to odpokutować? Ale tym razem nie wystarczy zwykła modlitwa, złamałaś zasady. Sprzeciwiłaś się temu, o co walczymy.

– Przepraszam. To było tylko kilka pastylek.

– Nie kłam! – krzyknął. – Za chwilę podjadę pod twoją pracę, wyjdziesz stamtąd pod jakimś pretekstem, ta twoja koleżaneczka na pewno cię wypuści.

– Po co?

– Nie wiesz? – zapytał z ironią. – Zagramy sobie w grę, ale trochę zmienimy zasady.

Po tych słowach rozłączył się, a mnie przeszedł dreszcz. Zmiana zasad… Doskonale wiedziałam, co miał na myśli, a to było znacznie gorsze od tego, co robiliśmy wieczorami, gorsze niż spędzanie czasu w komórce, bo Igor brzydził się mojego ciała i mojego spojrzenia, gorsze niż wszystko, o czym kiedykolwiek śniłam w koszmarach.

Przytrzymałam się ściany. Jak mogłam zapomnieć o wyrzuceniu tego pudełka? Przecież zawsze byłam rozważna, tymczasem popełniłam tak głupi błąd. Nerwowo rozglądałam się po pokoju pełnym sprzętów, które wykorzystywaliśmy na tego rodzaju spotkania, aż nagle mój wzrok spoczął na małym nożyku do papieru, którym jeszcze przed chwilą przecinałyśmy taśmę. Opuściłam powieki, a spod grubych, ciemnych rzęs wypłynęły łzy. Wolno dotarły do ust, poczułam ich słony smak. Wyciągnęłam rękę po nożyk i schowałam do kieszeni, to był impuls, coś kazało mi po niego sięgnąć.

– Weźmiemy jeszcze to krzesło – usłyszałam za sobą. – Jezu, Patrycja, wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha. Naprawdę wszystko dobrze? Źle się czujesz? Chcesz wyjść na powietrze?

Nie, nie, chcę tu zostać.

– Tak – odpowiedziałam, choć głos w głowie mówił co innego. – Muszę się przewietrzyć. Zaraz… wrócę, okej?

– Iść z tobą?

– Nie. Po prostu martwię się Tonim, słabo spałam, mało jadłam. Pójdę po jakiś sok i sałatkę, a potem wrócę i przeniesiemy resztę rzeczy.

Przytaknęła. Na szczęście uwierzyła mi we wszystko, a ja zabrałam torebkę i wolno ruszyłam w kierunku wyjścia. Czułam niepokój, a im bardziej zbliżałam się do parkingu, tym było gorzej.

Pięć minut. Dziesięć. Nie ruszyłam się z miejsca. Wciąż siedziałam w samochodzie, bo doskonale wiedziałam, że to i tak mnie nie ominie. Oparłam się o szybę, czułam przyspieszone bicie serca, kiedy zobaczyłam, jak Igor zatrzymuje się tuż przy moich drzwiach. Zacisnęłam palce jednej ręki tak, że aż zbielały, widziałam, jak robią się sine. Coraz bardziej kręciło mi się w głowie. Byłam pewna, że jeszcze chwila i zemdleję, jeśli nie zacznę oddychać głębiej.

– Wysiądź. – Otworzył mi drzwi. Jego mina nie wyrażała zupełnie niczego, ale ja i tak wiedziałam, że był zły. Nogi miałam jak z waty, ale twardo szłam razem z nim, zastanawiając się, dokąd nas zaprowadzi.

– Patrycja – zaczął zimno, kiedy zapięłam pasy. – Powiedz, czy naprawdę tak nam ze sobą źle? Czy jestem aż takim skurwielem?

Tak, kochanie.

– Nie – rzuciłam cicho.

– Bo wiesz, tak sobie myślę, że może powinienem był cię zostawić, kiedy dowiedziałem się, że mnie zdradziłaś. Powinienem powiedzieć Toniemu, że jesteś niewdzięczna, że upiłaś się i wskoczyłaś tamtemu facetowi do łóżka. Może… – Zawiesił głos i bębnił palcami jednej ręki o kierownicę. – …to byłoby najlepsze wyjście? Czy właśnie tak należało zrobić?

– Nie – znów odpowiedziałam krótko.

– Czyli uważasz, że postąpiłem właściwie i szlachetnie?

Odetchnęłam głęboko, próbowałam skoncentrować się na odpowiadaniu zwięźle i na temat, ale nie byłam w stanie zebrać myśli, dlatego to on znów kontynuował:

– Chyba jestem dla ciebie zbyt dobry, ale ty tego nie doceniasz. Dlatego pokażę ci, co mogło się stać, gdybym zdecydował się na tamto wyjście. Pokażę ci, jak wygląda prawdziwy wstyd, wstyd, który przepełniałby cię od środka, gdyby twój syn, twój ukochany Toni, dowiedział się, że jego mamusia jednak nie jest taka idealna.

– Przeprosiłam cię, nie musimy niczego robić.

Parsknął śmiechem.

– Jeśli nie stosujesz się do zasad, które ustaliłem, musisz ponieść karę, przypomnieć sobie, jak to jest, kiedy policzki płoną z zażenowania. A myślałem, że mamy to już za sobą. Niczego się nie nauczyłaś, skarbie. – Uśmiechnął się lekko i dopiero, gdy skończył mówić, spojrzał na mnie. Patrzyłam na jego precyzyjne ruchy, perfekcyjnie wyprasowaną koszulę i lniane spodnie. Igor zawsze był taki elegancki, jakby wciąż szykował się na jakieś przyjęcie. Pachniał… pachniał tak samo jak wtedy, gdy się poznaliśmy. Cała ta otoczka idealnego mężczyzny, jaką roztaczał wokół siebie, pozostawała w sprzeczności z jego zachowaniem, kiedy byliśmy we dwoje. Wtedy nie był już w moich oczach ideałem faceta, tylko idealnym kłamcą. Potworem. Kimś, kto za dnia zakładał maskę, a w nocy wymyślał coraz gorsze rzeczy.

– Więc… tak już będzie zawsze? Każde moje potknięcie będzie karane?

– Oczywiście, że nie. Tylko te działania, które z premedytacją wymierzasz przeciwko mnie i naszej rodzinie. Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy przed wyjazdem? Obiecałem, że uchronię i ciebie, i Toniego przed ludźmi, ale w zamian miałaś dać mi córkę, która odeszła.

– Nie chciałam zachodzić w ciążę tak krótko od porodu.

– Mam to gdzieś! – warknął nagle. – Naprawdę mam gdzieś twoje zdanie, przyjechaliśmy tu w jednym celu i doprowadzimy sprawę do końca. – Przyspieszył.

– Dokąd mnie zabierasz?

– Dowiesz się w swoim czasie.

Mknęliśmy przez lubelskie uliczki, ale cała podróż nie trwała długo. Igor zatrzymał się przed jednym z hoteli, ale doskonale wiedziałam, że nie jechaliśmy tam, by uprawiać seks, tym razem to nie było to…

– Pokój dwanaście. – Zgasił silnik i wysiadł z samochodu. Zobaczyłam, jak wyjmuje laptopa i bierze go ze sobą. Po co?

Ruszyłam za nim, nożyk w kieszeni wydawał się tak ciężki. Dłonie zrobiły się mokre od potu. Czułam gwałtowne bicie serca, bo Igor nigdy nie planował w ramach kary niczego normalnego. Przypomniałam sobie, jak ostatnim razem porwał mi ubrania i kazał w ten sposób wracać do domu przez centrum handlowe. Wzrok ludzi, gdy miałam na sobie poszarpaną bluzkę, podarte rajstopy i spódnicę tak podziurawioną, że było mi widać całą pupę, przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Tak… wstydziłam się. Koszmarnie wstydziłam się tego, jak wtedy wyglądałam, a Igor wtłaczał mi do głowy śpiewkę, że to nic w porównaniu z tym, co byłoby, gdyby i on odwrócił się ode mnie. Dlatego teraz miałam świadomość, że nic miłego mnie z jego strony nie spotka, a w głowie układałam plan obrony.

Igor zabrał klucz z recepcji i ruszyliśmy do pokoju. Czekanie na wymyśloną przez niego karę było prawdziwą męką. Dlaczego wciąż się na to zgadzałam? Dlaczego brakowało mi odwagi, żeby stawić mu czoła i przestać ślepo wypełniać jego rozkazy, tylko pozwalałam sobą dyrygować jak marionetka?

– Pamiętasz tę stronę, na którą kiedyś wchodziliśmy, gdy na świecie był jedynie Paweł?

Usiadł koło mnie, a ja nerwowo drgnęłam. Przysunął nocną szafkę na wprost nas i uruchomił laptopa, a potem wpisał w wyszukiwarkę hasło. Dwa kliknięcia wystarczyły, żebym zorientowała się, co miał na myśli.

– Chyba nie chcesz, żebym to oglądała z tobą? – Zerknęłam w bok, ręce wciąż miałam splecione ciasno.

– Nie chcę. Tym razem to ciebie będą oglądać, to ty pokażesz się ludziom.

Nie mogłam wykrztusić z siebie ani słowa, o czym on mówił? Strona, którą pokazywał, zawierała amatorskie filmy pornograficzne, na których dziewczyny zbierały jakieś żetony. Kiedyś, gdy byliśmy młodsi, rzeczywiście oglądaliśmy różne pokazy, ale nigdy nie pomyśleliśmy o tym, żebyśmy sami mieli cokolwiek tam pokazać.

– Założyłem konto. To dwa kliknięcia. Nazywasz się tak. – Wskazał na ekran.

Przebiegłam wzrokiem po literkach i zrobiło mi się niedobrze po przeczytaniu nicka „puszczalskazona”. W ustach miałam sucho, kiedy Igor zlustrował mnie od stóp do głów.

– Rozbierz się do spodni i pokażemy cię panom. Twój tłusty brzuch, którego nie zdążyłaś jeszcze zrzucić, i cycki. Wstań i zdejmij bluzkę, a potem stanik. Włączę kamerę, a ty zaczniesz się dotykać.

– Oszalałeś? Na pewno tego nie zrobię – fuknęłam.

– Owszem, zrobisz. Jeśli nie, w tej chwili dzwonię do Toniego i mówię mu prawdę. O tym, że Gaja nie była moją córką, i o naszej rozmowie w dzień jej śmierci. O tym, co powiedziałaś mi w samochodzie, gdy wracaliśmy ze szpitala. O wszystkim, Patrycjo.

– Nie możesz… to go zniszczy.

– Więc? – Wskazał na laptop. – Chyba nie masz aż tak długiej przerwy w pracy, co? Usiądź przed komputerem i rozbierz się. Chcę, żebyś pokazała swój szpetny i kłamliwy ryj napalonym facetom, którzy będą cię wyzywać. Na to właśnie zasługujesz. Na poniewieranie, głupia suko! – krzyknął i popchnął mnie lekko do przodu, a zaraz potem rozsiadł się wygodnie w fotelu. – Na co czekasz?

Oddychałam wolno. Nogi same zaprowadziły mnie w jego kierunku. Słyszałam bicie swojego serca, tłukło się wściekle, gdy jednym szybkim ruchem wyjęłam nożyk. W głowie pojawił się obraz, w którym dźgnęłam Igora tak, że nie miał siły się już podnieść. Krótkie, cienkie ostrze przeszyło jego klatkę piersiową, a ja zobaczyłam zupełną pustkę. Czarny popiół zamiast duszy, który wylewał się zewsząd. Nikt nie krzyknął: „Zostaw go w spokoju”, bo byliśmy sami, nikt nie zareagował, a dla niego był to jasny sygnał, że nie może mi więcej robić tych wszystkich strasznych rzeczy. Ale kiedy rzeczywiście wycelowałam, obraz z pamięci zniknął, a Igor złapał mnie za nadgarstek i przytrzymał rękę w górze.

– Co ty, kurwa, wyrabiasz? – syknął, a w jego wzroku widać było, jak bardzo jest zły. Serce zjechało mi w dół, zupełnie przestałam je czuć. Wiedziałam, że teraz zdenerwuje się jeszcze bardziej, ale tym razem to ja chciałam być górą, obronić się, nie dać poniżyć i zrobić mu to, na co zasługiwał. – Do łazienki – wrzasnął i pociągnął mnie za włosy za sobą.

To bolało. Piekło! Zamknął gwałtownie drzwi, a potem cisnął mną o ścianę pod prysznicem. Poczułam zimne płytki, a chwilę później z nosa poleciała strużka krwi. Igor wciąż trzymał w swojej ręce nożyk, obawiałam się, że zechce go użyć, bo kiedy patrzył na ostrze, w jego oczach czaiło się niezdrowe podniecenie. Cholera… Co ja najlepszego zrobiłam?

Jesteś dzielna, Patrycjo. Musisz spróbować raz jeszcze. A teraz po prostu przetrwaj. Uda się. Uda…

– Pokurwiło cię? Zupełnie oszalałaś, idiotko, czy co? Co chciałaś zrobić? – Trzymał mnie za szyję i znów podduszał tak, że nie mogłam nic odpowiedzieć. Widziałam za to, jak odpina klamrę od paska, natychmiast zrobiło mi się przeraźliwie zimno na myśl o tym, że po raz kolejny zamierza mnie zgwałcić i tym razem będzie brutalny. – Głupia suka. Nigdy więcej tego nie zrobisz, rozumiesz? – Przytaknęłam, szykując się na to, co zaraz zrobi, jednak zamiast jego skóry tuż przy mojej poczułam ciepło na spodniach i drażniący nozdrza smród amoniaku. – Teraz będziesz musiała to zdjąć – syknął i kiedy wypróżnił się na mnie, szybko zapiął rozporek.

Czułam, że lada moment zwymiotuję, to było znacznie gorsze niż wstyd, gdy wykorzystywał mnie wbrew woli. Nie miałam ze sobą żadnych innych ubrań, zupełnie nic, więc kiedy nagle wyszedł i trzasnął drzwiami od łazienki, oparłam się o umywalkę i drżącymi rękami zdjęłam spodnie i bluzkę. Wszystko rzuciłam pod prysznic. Poczułam, jak robi mi się na przemian zimno i gorąco. Odkręciłam wodę i użyłam mydła, które się tam znajdowało, by zmyć z siebie brud i resztki wstydu. Po policzkach spływały mi łzy, mieszały się z wodą, ale to palące uczucie wewnątrz klatki piersiowej nie gasło. Powtarzałam sobie w głowie, że to tylko sen, głupi koszmar, z którego zaraz się obudzę, ale świadomość realności tej sytuacji dobijała się do mnie zbyt mocno.

Byłam zupełnie do niczego, próbowałam zaatakować go i poległam od razu, a on po prostu się na mnie załatwił. Łzy skapywały jedna po drugiej, bo w najgorszych myślach nie przypuszczałam, że potraktuje mnie w ten sposób. Jak miałam wrócić do samochodu? Do pracy? Nie mogłam pójść w tych ubraniach, które leżały mokre, więc owinęłam się ręcznikiem i wolno uchyliłam drzwi. Igora już tam nie było. Odetchnęłam głęboko i sięgnęłam po telefon, który leżał na małej nocnej szafce, a później wybrałam numer do pracy. Musiałam poprosić o wolne… Nie mogłam się tam pojawić, nie w takim stanie. Czułam się obrzydliwie, nie tylko przez to, co uczynił Igor, ale i przez to, że nie miałam siły się bronić.

Nic nie mogłam zrobić. Gdyby wyznał prawdę na mój temat… Miał rację – byłabym skończona w oczach Toniego. Przymknęłam powieki i zaczęłam szlochać. Siedziałam tam do momentu, aż ubrania nie wyschły od podmuchów suszarki. Potem wyszłam.

W samochodzie wciąż czułam drażniący zapach, który został na spodniach. Oddychałam płytko, nie ruszałam się i nie myślałam o niczym, jakbym… właśnie umierała. Miałam ochotę wrócić do domu, po raz kolejny wejść pod prysznic, zmyć z siebie ten wstyd i brud, a potem przytulić się do Toniego i zapomnieć o tym, co się wydarzyło. Nie szukać żadnego usprawiedliwienia tej parszywej sytuacji. Nie przypominać sobie, że mój własny mąż nasikał na mnie w hotelowej łazience, a potem po prostu z niej wyszedł.

***

– Wszystko w porządku, skarbie? Późno wróciłaś.

Słowa Igora brzmiały na pozór normalnie, ale doskonale wiedziałam, że czaił się w nich sarkazm.

– Po pracy poszłam na miasto, potrzebowałam pobyć wśród normalnych ludzi – odgryzłam się i z trudem spojrzałam mu w oczy. Po drodze do domu miałam dużo czasu, by przyjąć do wiadomości, że to, co się stało w hotelu, nie było sennym koszmarem. Obiecałam sobie, że łzy, które wylałam w tamtej łazience, będą ostatnimi, jakie mój mąż u mnie wywołał.

– Zrobiłem ci kolację. Twój ulubiony makaron ze szpinakiem. Usiądź – zaczął i mocno pociągnął nosem. – Albo nie, najpierw weź prysznic, musiałaś chyba mocno zmęczyć się tymi spacerami, bo czuć od ciebie przykry zapach.

Zignorowałam jego uwagę, choć gula, która natychmiast pojawiła się w gardle, niemal sprawiła, że z moich ust wydarł się szloch. Zamknęłam jednak oczy i kolejny raz stanęłam pod chłodną wodą, a potem wreszcie przebrałam się w czyste ubrania. Nie czułam głodu. Nie chciałam tej kolacji. Siedziałam zupełnie nieruchomo, zwrócona twarzą w kierunku niewielkiego sypialnianego okna, tak by promienie zachodzącego słońca padały na moje ciało. Nie widziałam niczego oprócz gałęzi i liści, a nawet gdyby – widok i tak byłby okrutnie smętny. Jak okiem sięgnąć, wszędzie tylko drzewa, krzewy i żwir.

– Patrycjo?

Wzięłam głęboki oddech, zanim Igor znalazł się koło mnie.

– Musisz wiedzieć, że gdybyś nie wyskoczyła na mnie z tym nożem, to nigdy by się nie wydarzyło. Bez względu na to, czy mi wierzysz, czy nie, naprawdę wolałbym uniknąć takich rozwiązań.

– Nasikałeś na mnie. – Pozbawionym emocji głosem dałam mu do zrozumienia, że nic tego nie tłumaczy. – Na swoją żonę, na matkę twojego syna, na człowieka.

– Chciałaś mnie zabić.

– Bzdura.

Prawda. Tego właśnie chciałam.

– Powinnaś się nauczyć kłamać, bo średnio ci to wychodzi. Dziś pozwoliłem Toniemu zostać dłużej z kolegą, wróci za jakąś godzinę, więc mamy trochę czasu, żeby ustalić pewne kwestie. Przede wszystkim nigdy więcej nie użyjesz żadnego ostrego narzędzia. Nie będziesz też łykać tabletek, wszystkie leki będę wydzielał ja. Dam ci też chwilę przerwy od stosunków, żebyś, jak to stwierdziłaś, zdążyła się odstresować, ale później znów zaczniemy pracować nad naszą Gajunią… – Zawiesił głos, jakby chciał dać mi czas na reakcję, może liczył na podziękowanie za przerwę?

Jednak ja nie zdobyłam się na wypowiedzenie nawet kilku słów. Igor więc kontynuował. Głaskał mnie po ramieniu i opowiadał o tym, jak będzie wyglądało nasze życie, gdy znów zajdę w ciążę, i jak bardzo o mnie zadba. Roztaczał wizje rajskiej codzienności, końca wszystkich zasad i powrotu do czasów bez modlitw, ale z jakiegoś powodu te słowa wcale nie przynosiły mi ulgi. Zapadła długa, przeraźliwa cisza. Nie potrafiłam uporać się z nadmiarem emocji, miałam wrażenie, że jeszcze chwila wspólnej rozmowy, a popadnę w jakiś trans.

Nagle ukrył głowę w dłoniach. Przez moment naiwnie myślałam, że chce mnie błagać o wybaczenie, ale kiedy odezwał się, zrozumiałam, że jest całkowicie popaprany.

– Gdybym dał ci teraz ten nóż z powrotem… Użyłabyś go? Chciałabyś mnie skrzywdzić, Patrycjo? – Ani na moment nie spuszczał ze mnie wzroku. – Czy jeśli obiecam ci, że nie będę się bronił, naznaczysz mnie?

– Zadajesz za dużo pytań.

– Więc zadam ci jedno konkretne. Co chciałaś zrobić w hotelu?

Serce tłukło mi się wściekle, ale mimo rosnącego tętna słowa gładko przeszły mi przez usta.

– Pozbyć się jedynego źródła naszych problemów – rzuciłam krótko, a potem wyszłam do kuchni, dumna, że tym razem nie okazałam słabości. I że może, ale tylko może, to mały krok do zemsty.

Tylko czy mogłabym być tak okrutna jak Igor? Krzywdzić, skazywać na cierpienie i czerpać z tego satysfakcję?

***

W nocy padło ogrzewanie. W tej przeklętej dziurze, którą tylko mój mąż nazywał domem, zrobiło się przeraźliwie zimno, i choć była końcówka wiosny, miałam wrażenie, że lepiej byłoby nam na dworze. Naciągnęłam kołdrę na siebie, a on ruszył sprawdzić, co się dzieje. Toni spał już dawno, ale ja nie mogłam zmrużyć oka po tym, co mi zrobił w hotelu. Przebywanie w tym przybytku beznadziei jeszcze bardziej mnie dobijało, a niemożność znalezienia pociechy w ramionach wyrozumiałego męża tylko pogłębiała ten stan. Wyjrzałam przez okno. Długie gałęzie drzew uderzały o szyby. Nigdy nie byłam zbyt bojaźliwa, ale wiatr wzmagał się coraz bardziej i bardziej, a trzaski nasilały się. To tylko głupie gałęzie, tłumaczyłam sobie. Mimo to nie udało mi się usnąć, tymczasem Igor po powrocie chrapał w najlepsze… Było zimno, przeraźliwie zimno.

Nagle usłyszałam hałas, ktoś pukał do drzwi. Kto to mógł być? Przecież tu nikogo w pobliżu nie ma, byliśmy tylko my. Zawiązałam szlafrok i ruszyłam na dół, bo ten ktoś był wyjątkowo natarczywy. Nie mieliśmy wizjera, więc wyjrzałam dyskretnie przez okno wychodzące na niewielki ganek. Wiatr odsłonił na chwilę gałęzie i patrzyłam teraz na przemoczonego mężczyznę.

Po chwili wahania otworzyłam. Przede mną stał umięśniony nieznajomy w sportowej bluzie i spranych czarnych dżinsach. Jego krótkie, jasne włosy przykryte były czapką, jaką noszą typowi chłopcy z osiedla, ale on sam mógł mieć już pod czterdziestkę. W ręku trzymał zmiętego papierosa bez filtra, równie przemoczonego jak on sam.

– Dobry wieczór – zaczął. – Przepraszam, że o tej porze. Nie chciałem obudzić, to znaczy trochę na to właśnie liczyłem – jąkał się i tłumaczył jak małe dziecko.

– Słucham? Potrzebuje pan czegoś?

– Pogoda jest fatalna, zboczyłem z trasy i dotarłem tutaj, żeby na chwilę się schronić – oznajmił tuż po tym, jak zlustrowałam go od stóp do głów. – Nie dam rady teraz jechać, nic nie widzę w tym deszczu. Mógłbym? – Wskazał na wnętrze domu.

– Nie. Nie wiem. To znaczy… Kim pan właściwie jest?

– Ernest, miło mi. – Wyciągnął dużą dłoń. Na serdecznym palcu widniała obrączka. Może to śmieszne, ale ten mały kawałek metalu trochę mnie uspokoił. Gdzieś w podświadomości pojawiła się myśl, że żonaty facet stawał się dla Igora mniejszym zagrożeniem, a tym samym oddalał widmo problemów.

– Nie chciałem nachodzić was o tej porze, ale chyba nie mam wyjścia. To jedyny budynek, który dostrzegłem pomiędzy tą ścianą lasu. Próbuję dostać się za Lublin.

Patrzyłam na niego z szeroko otwartymi oczami. Przemoczony, ale wciąż beztrosko uśmiechnięty, jakby nigdy nic próbował wedrzeć się do środka. Co zrobiłby Igor? Nie musiałam się długo zastanawiać, bo już po dwóch minutach pojawił się w salonie.

– Nie usnę w tym zimnie. Co znowu nie tak? Cholerny piec nie działa. – Pocierał ręce o siebie. Podniósł głowę dopiero wtedy, gdy facet ponownie się odezwał. Nie musiałam nawet patrzeć na twarz Igora, żeby po samym tonie głosu domyślić się, że nie jest zadowolony z tej niespodziewanej wizyty.

– Dobry wieczór – przywitał się gość.

– Dobry wieczór. Nie za późno na odwiedziny? – zagrzmiał mój mąż. Zawsze bezpośredni, jedynie przy klientach grał miłego.

– Tak. Już przepraszałem panią, ale burza jest coraz silniejsza, więc szukam schronienia. Rano zaraz odjadę – dodał nieznajomy.

– To nie hotel.

– Rozumiem, jasne. Zapłacę, jeśli trzeba, chciałbym się tylko na chwilę schronić.

– Proszę posłuchać – zaczął Igor, a ja już wiedziałam, że Ernest wyląduje w aucie za kilka minut. W każdym mężczyźnie widział potencjalnego wroga, z którym mogłoby mnie łączyć coś więcej. – Nie przyjmujemy gości. Bardzo nam przykro, że pan zabłądził, ale tu nie ma miejsca. Dziesięć kilometrów stąd jest stacja, może tam pana przenocują? A potem zaczyna się wioska i zaraz za nią Lublin. Na wsi jest mały pensjonat.

– Tu mi będzie dobrze – uśmiechnął się tamten. – Zapłacę. Dużo.

– Nie chcemy pieniędzy. Wyjdź. – Igor przeszedł gładko na ty.

– Zdrzemnę się tu, na kanapie. Proszę. Ruszę, jak tylko zrobi się widno, nie sprawię kłopotu. Naprawdę nie chciałbym teraz jechać. – Spojrzał przez małe okno. W jego oczach dostrzegłam coś w rodzaju strachu, wyglądał tak, jakby rzeczywiście bał się burzy. Wydawało mi się nawet, że drży przy każdym mocniejszym grzmocie.

– Jezu, chyba powiedziałem wyraźnie, że tu nie ma miejsca dla gości. – Igor zacisnął pięści.

Postanowiłam zareagować.

– Niech pan zostanie, za oknem faktycznie jest nieciekawie – oznajmiłam. – Tu, na kanapie, można przeczekać największą ulewę.

– A ty co? Strażniczka zagubionych? – parsknął mój mąż, ale zwiesił luźno ręce i zwrócił się do Ernesta: – Znasz się na piecach?

Chwila zastanowienia.

– Trochę. Musiałbym spojrzeć.

– Więc twoją zapłatą będzie naprawienie tego cholernego sprzętu. Ale nie myśl, że będziesz spał tu sam, nie wyglądasz mi na gościa z dobrymi intencjami. – Wskazał na czapkę i szerokie spodnie, a potem spojrzał na mnie. No tak, oczywiście, widział w nim kolejnego potencjalnego kochanka.

Przez moment obaj mierzyli się wzrokiem, ale w końcu wszystko zostało ustalone. Mężczyzna mógł schronić się na kilka godzin, ale najpierw miał sprawić, żeby było nam ciepło. Na szczęście dysponował większymi umiejętnościami niż Igor i w końcu mu się to udało. Może to dziwne, bo wpuściliśmy obcego faceta do domu podczas burzy, ale nie czułam niepokoju. Chciałam, żeby został. Żeby szlag trafił jego samochód i zamieszkał tu na jakiś czas, a wtedy ja nie musiałabym mierzyć się z tym wszystkim, co robił mój mąż. Byłby obok ktoś, kto by mnie bronił, skoro wciąż nie umiałam sobie pomóc sama.

Pościeliłam mu na kanapie i zrobiłam herbatę. Igor wciąż mnie obserwował, jakby doszukiwał się w moim zachowaniu podtekstów, ale robiłam tylko to, co należało. Co zrobiłby każdy, decydując się na przyjęcie kogoś pod swój dach. Zwłaszcza że zanim wnętrze się nagrzeje, minie trochę czasu.

– To nie jest zbyt przyjazne miejsce – zaczął Ernest, kiedy Igor znów zniknął w kotłowni. – Ani dla małżeństwa, ani… – Zerknął na zdjęcie stojące na stoliku. – …dla dziecka. Powinniście znaleźć inne schronienie.

– Tu nam dobrze – oznajmiłam, próbując przekonać samą siebie. Przecież nienawidziłam tego domu. Tak bardzo, jak tylko się dało.

– Jak może być dobrze w takim miejscu? – Zawiesił głos w oczekiwaniu na moją odpowiedź, ale jedyne, co przychodziło mi na myśl, to to, że ma rację. Nachylił się do mnie. – Gdybym nie miał wyboru, nie przejeżdżałbym tędy. O tej chałupie mówią, że śmierdzi śmiercią. Mam nadzieję, że faktycznie wam się tu podoba, ale jeśli kiedyś będzie inaczej, jeśli zauważycie coś niepokojącego, musicie wiać. To już dawno powinno zostać rozebrane. Zrównane z ziemią.

– Doceniamy pana troskę, ale jesteśmy tu tylko chwilowo. Nie wiążemy z tym miejscem przyszłości.

Jak tylko urodzi się Gaja, wrócimy do domu. Obiecuję.

– To zrozumiałe. Tak, to właściwe podejście.

– A pan? Dokąd zmierzał, bo zapomniałam?

– Kawałek za Lublin.

– Do samego miasta to jakieś dwadzieścia kilometrów, niedaleko.

– Przy obecnej pogodzie…

– Droga byłaby dłuższa – dokończyłam.

Uśmiechnął się i potarł czoło. Było w nim coś dziwnego, miał taki hipnotyzujący wzrok i specyficzny spokój w sobie. Chciałam pociągnąć temat domniemanych śmierci, o których mówił, ale czułam, że później mogę być jeszcze bardziej przybita tym domem. Na szczęście nie miałam czasu na rozterki, bo wrócił Igor.

– Dobra, były jeszcze jakieś małe problemy, ale powinno działać. Idź na górę, a ja zostanę przy naszym gościu. Rozłożę sobie fotel, a kiedy skończy się ta ulewa, odprowadzę go do drzwi – dodał ironicznie.

Skinęłam głową. W zasadzie takie rozwiązanie wydawało się rozsądne. Facet przyjechał tu znikąd, opowiadał dziwne rzeczy, a środek nocy i to, że byliśmy na zupełnym pustkowiu, nie licząc ruin fabrycznych, mogło zachęcać do złych uczynków. Zakryłam się szczelniej szlafrokiem i weszłam na piętro. Noc bez Igora była przywilejem. Po raz pierwszy czułam się zrelaksowana we własnym łóżku, sama, bez męża obok. Nikt nie będzie mnie budził rankiem, żeby odmówić modlitwę i wmawiać mi, że potrzebuję przemocy, by osiągnąć spełnienie. Nikt nie dotknie mojej szyi i nie zacznie dusić…

Zakopałam się pod kołdrą. Faktycznie, burza rozszalała się na dobre. Gdybym była w naszym domu w Bieszczadach, nie przerażałoby mnie to aż tak. Usnęłabym spokojnie, słuchając szumu deszczu; tu jednak miałam wrażenie, że lada moment dach się zawali. Oczywiście nie było tak źle. Przeżyliśmy już kilka wiosennych burz, ale wyobraźnia podpowiadała mi wiele dziwnych rzeczy. Z minuty na minutę pracowała na wyższych obrotach, bo przecież do miasta mieliśmy kawałek, a dom wcale nie był tak stabilny. Gdyby zawiał mocniejszy wiatr albo któreś z drzew się przewróciło, to byłby prawdziwy koszmar.

Ten jednak nie przyszedł w nocy. Zaczął się rano.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki