Kamil Dziwoki

Homo demens

© Kamil Dziwoki, 2021

Homo demens — to najbardziej osobliwy ze wszystkich żyjących gatunków. Humanoidalna istota tego pokroju skazana jest na emocjonalny galimatias ze szczyptą (bądź i kopiastą chochlą) szaleństwa. W świecie względnej normalności zidentyfikowanie takowego osobnika może okazać się aż nadto kłopotliwym zadaniem. Obłąkańcza otchłań wypluła z siebie niespostrzeżenie niejednego homo demens. Może Ty też nim jesteś?

ISBN 978-83-8273-038-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Homo demens

2. Stworzenie Kamila

3. Egipskie ciemności

4. Osiemnaście

5. Jasnowidz

6. Idée fixe

7. Soma

8. Homo sociopaticus

9. Sekundy nadziei

10. Moja zażyła relacja z amerykanką

11. Cyberraj

12. Nienawiść

13. Wyznanie zabójcy wazonów

14. Rodzinka_PL

15. Homo ridiculus

16. Dissociatio

17. Pierwsza wymiana śliny

18. Love.apk

19. Miłość jak nie z bajki

20. Mikrosekundy emocji

21. Nihil

22. Mnich OSRAM

23. Homo instabilis

24. JA

25. Melanchochlik

26. Spiritus

27. Morfeusz

28. Szczyt

29. Pokora

30. Błękitne momenty

31. Non cogito

32. Do prostego człowieka 2.0

33. Moda, uroda, moda, uroda…

34. Ego habilitowane

35. Pozytywnie :)

36. Romantyczna rzeź

37. Mieszkaniec

38. Niefortunna stacja

39. Zosia Samosia

40. 18+

41. Pół roku

42. Cały rok

43. Nienawiść nie na żarty

44. Morderstwo doskonałe

45. Deus

Stworzenie Kamila

Pierwszego dnia Bóg stworzył Kamila.

Przez następne pięć dni płakał.

Siódmego dnia Bóg

popełnił samobójstwo.

Egipskie ciemności

Lata chude

jak modelki Victoria’s Secret

wykrzywione w uśmiechu,

jak szpony demonów

zaciśnięte na duszy,

jak twarz w lustrze

naznaczona lękiem.

Lata chude,

wiotkie,

zgarbione,

które liczę w oczekiwaniu

na tłustą chwilę.

Osiemnaście

Pojawiły się wreszcie te dwie święte cyfry:

pierwsza dumnie wyprostowana,

druga jak postawiony symbol

nieskończonych możliwości.

Powieszę je sobie nad kominkiem,

by migotały ochoczo w rytm

trzaskającego drwa i butelek po szampanie.

Świętujmy, bowiem teraz wszystko

jest inne.

No może to podwórko takie samo,

ten sam dom, ta sama rutyna,

niezmienne pouczenia

wiszące nad głową.

A nuż zdobędę chociażby świat?

ŚWIAT ALKOHOLI DZISIAJ NIECZYNNY.

Cóż,

pierwsza cyfra to lizaczek,

druga — bałwanek.

Jasnowidz

Nikt nie płaci mi

za bycie niemistycznym jasnowidzem,

chociaż widzę więcej niż koledzy po fachu,

na przykład

całe moje przyszłe cierpienie,

być może tylko odrobinę domniemane,

odrobinkę

urojone.

Już nieraz przeżyłem dramat,

który się nie zdarzył;

umarłem na drodze,

którą nie szedłem.

Nikt nie rozumie, czemu płaczę,

bo w niealternatywnej rzeczywistości

mleko wciąż stoi w kartonie.

Idée fixe

Ta myśl ślini się, niezaspokojona,

a jej gorzki jad wypływa mi uszami.

Jest ze mną wiecznie złączona

wściekłym francuskim pocałunkiem.

Obściskujemy się na wykładach,

na zakupach i na urodzinach.

A ludzie tylko mówią:

„Przestań myśleć”.

Na blacie kuchennym

leży ku temu sposobność.

Soma

Leżę i pachnę.

No może trochę śmierdzę —

jak padlina —

oto zapach żywego obumierania.

W głowie ul,

w ciele ul,

żołądek użądlony,

jelita zaplatają się w warkocze,

a włosy trawią tłuszcze.

A wszystko zaczęło się od kamyczka w brzuchu —

potem to już tylko przerzuty sumienia,

zde-grado-prawo-nerwo-wanie

na cztery strony wewnętrznego świata.

Próbuję posłać w górę kolorowe balony myśli,

dać się wywiać w błękity,

ale ta skała jest

za ciężka.

Homo sociopaticus

Muszę być trochę socjopatą,

by nie wylać łez nad trząśniętą kroplą rosy;

by nie rozpaść się przez rozkład atomów;

by nie wykrwawić się od drzazgi w sercu;

by nie umrzeć ze strachu

w obliczu śmierci.

Muszę być trochę socjopatą,

by

nie

bolał

każdy

oddech.

Sekundy nadziei

W końcu wyrosła

na tym spróchniałym sercu

drobna

gałązka oliwna.

Czuję, jak nieśmiało

zieleni się,

wypuszcza owoce

i —

pęka.

Kropelka żywicy

spada

na dno duszy

z ginącym

echem.

Moja zażyła relacja z amerykanką

Leżę na tobie, rozmarzony.

Tyś moja ukochana

otomana.

Trwaj ze mną w błogim objęciu,

w ostatnim grzechu głównym.

Leżę na tobie, przytwierdzony.

Tyś moim gestapo,

kanapo.

Wiążesz mi ręce cyfrowymi kajdanami,

każesz wyglądać na świat

przez plazmowe okno.

Napisałbym jeszcze strofę,

ale już cały wrosłem

w sofę.

Cyberraj

„Oto daję wam wszelką roślinę

przynoszącą ziarno po całej ziemi…” —

mówił Bóg do Adama i Ewy,

do ich oczu spuszczonych

i twarzy oświetlonych

blaskiem Edenu w 4K.

W świecie bez ograniczeń

Adam i Ewa są połączeni —

samotnością.

Nienawiść

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.