Miłość w Alpach

# Hans

Iwona Jaworska

Dla tych,

którzy potrafią czytać między wierszami

Copyright © 2024

Iwona Jaworska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, elektroniczne

przetwarzanie oraz przesyłanie zawartości w jakiejkolwiek

postaci jest zabronione. Wszelkie rozpowszechnianie

fragmentów książki w całości lub w części bez zgody autora

powoduje naruszenie praw autorskich.

Redakcja:

Barbara Wrona

tekstnanowo.pl

Korekta:

Urszula Mirek

Skład i łamanie tekstu:

K&K DESIGNER

Projekt okładki:

K&K DESIGNER

Zdjęcie na okładce:

Deposhitphotos.pl

Wydawnictwo Moje

www.mojewydawnictwo.pl

wspolpraca@mojewydawnictwo.pl

Numer ISBN: 978-83-68147-01-8

Od Autorki:

Drodzy Czytelnicy,

z racji tego, że ekipa ratunkowa „AlpaCapulco” jest dość liczna, pragnę przedstawić Wam jej członków:

Hans Fischer, pseudonim „TopGun” – Pierwszy pilot śmigłowca ratunkowego

Elias Meier – Drugi pilot śmigłowca ratunkowego

Gerald Lanz, pseudonim „Dr House” – Lekarz pogotowia górskiego

Armin Straub, pseudonim „Frodo” – Ratownik pokładowy, operator dźwigu

Johan Tobler, pseudonim „Candy” – Ratownik górski

Simon Gasser, pseudonim „Pastor” – Ratownik górski

Michael Amman, pseudonim „Hooligan”- Ratownik górski

Lucas Klein – Dyspozytor

Roni Zimmermann – Mechanik

Schwarzzimmer, gdzie toczy się akcja powieści, nie istnieje. Wioska została wymyślona na potrzeby tej historii, by ukształtować ją oraz jej mieszkańców dokładnie tak, jak chciałam.

Życzę Wam przyjemnej lektury!

PROLOG

Corinne

Czasem dzieje się tak, że przeszłość niespodziewanie puka do naszych drzwi, gdy najmniej się jej spodziewamy. A czasem wyłamuje je niczym brygada antyterrorystyczna o piątej nad ranem, gdy smacznie śpimy w ciepłym łóżku.

„Gabriel zaginął w górach”. Te trzy proste słowa okazały się moim oddziałem antyterrorystycznym, który brutalnie i bez ostrzeżenia wrzucił mnie w miejsce przyprawiające o ciarki. W jednej chwili siedzę wygodnie w ciepłym pensjonacie, a w następnej trzęsę się ze strachu, będąc zamkniętą w ciasnym pomieszczeniu. Choć go nie rozpoznaję, wiem że nie jest przyjazne. Moje zmysły są maksymalnie wyostrzone i czuję, że nadciąga coś złego…

Mój oddech przyspiesza, a włoski na skórze unoszą się, jakby zostały naelektryzowane. Otacza mnie kłąb pary wodnej wydostający się z mych ust. Jest zimno. Coraz zimniej… Wiem, że się zbliża, czuję go! Jego odór już zaczyna palić mnie w nozdrza! Pragnę uciekać, ale nie potrafię. Moje mięśnie wydają się zamarznięte. Mogę tylko bezradnie patrzeć, jak otwiera swoją wielką paszczę i mówi coś do mnie, a ja nie potrafię zrozumieć co. Wiem jedynie, że muszę uciekać. On zaraz mnie znajdzie!

Uciekaj w góry!

Zrywam się do biegu, i nagle pochłania mnie potężna wichura. Ledwie udaje mi się zachować równowagę. Jest tak silna, że szarpie moimi ubraniami, jakby chciała mnie zatrzymać w miejscu. Walczę z nią. Wiem, że muszę tam biec. Muszę biec w te góry! Osłaniam ramieniem oczy i brnę dalej, przed siebie, raz za razem lądując w śniegu.

Z każdym krokiem rośnie we mnie panika i zwątpienie. Ja już po prostu wiem, że mi się nie uda… Poczucie straty zaczyna zgniatać moje płuca. Mimo to się nie zatrzymuję. Coś krzyczę, ale ten dźwięk natychmiast pochłania ostry gwizd wiatru. Jest ciemno, mroźno i złowrogo. Rozglądam się w mroku, który otacza mnie z każdej strony. Boję się. Bardzo! Nigdy wcześniej nie doświadczyłam takiego przerażenia. Owszem, często odczuwałam trwogę, ale tym razem jest inaczej. Tym razem strach przenika do moich kości szybciej niż szalejący na dworze żywioł. On się mną żywi, pożerając wściekle moje wnętrzności!

Po moich policzkach płyną łzy, niemal natychmiast zamieniając się w lodowe strugi. Znów coś krzyczę, desperacko kogoś wołam. Wiatr szarpie moimi włosami, smagając mnie nimi boleśnie po twarzy. Tracę siły, tracę nadzieję, i wtedy… burza gwałtownie cichnie. Zupełnie tak, jakby ktoś nagle rozłożył nad moją głową ogromny parasol. Zamykam oczy i przełykam ślinę. Wiem, że to on…

CIEŃ.

W końcu mnie dopadł.

Obślizgłe macki strachu zaciskają się na mojej krtani i piersi. Zamykam mocniej powieki i biorę drżący oddech. Koncentruję wszystkie swoje siły i… wystrzeliwuję przed siebie jak pocisk. Ale to na nic. On jest silniejszy. Owija wokół mnie pajęczynę utkaną ze strachu, niemocy oraz rozpaczy, skutecznie zatrzymując w miejscu. Nie słucha, gdy krzyczę, by mnie puścił. Jest nieubłagalny. Wiem już, że to koniec. Koniec wszystkiego.

Wszystkiego co kochałam, i co do tej pory znałam.

JEDEN

Corinne

Berno, dwa miesiące wcześniej…

Naciągam na głowę bluzę kaptura tak mocno, by zakrywał mi również twarz, i siadam na wolnym fotelu w autobusie. Nie lubię wracać po dwudziestej drugiej, ale niestety praca w firmie sprzątającej biurowce rozpoczyna się popołudniami, kiedy ci wszyscy ludzie kończą swoją papierkową robotę.

Wkładam do uszu słuchawki i odpalam swoją ulubioną playlistę, którą otwiera kawałek „Glimpse of Us”. Opieram głowę o zagłówek, i ignorując dźwięki dochodzące z zewnątrz, skupiam się na słowach piosenki. Wiem, że nie o tym jest utwór, ale pierwsze jego wersy zawsze kieruję do swojej nieżyjącej matki. Zastanawiam się, jak wyglądałoby moje życie, gdyby ona nie odebrała sobie swojego. Czy zdejmowałaby każdy ciężar z moich barków? Czy zmieniałaby każdy deszcz w tęczę? Czy byłaby moją najlepszą przyjaciółką?

Codziennie wybieram jakieś wspomnienie z nią związane i nie potrafię zrozumieć, dlaczego jest ich zaledwie garstka. Najlepsze z nich to moment, gdy mam urodziny, a uśmiechnięta mama daje mi w prezencie uszytą przez siebie lalkę. Bierze mnie na kolana i gładzi po włosach, mówiąc, że bardzo mnie kocha. Potem płacze, a ja zupełnie nie rozumiem dlaczego…

Wyciągam telefon i wyłączam utwór ze złością. Po co ja sobie to robię? Zamiast skupić się na czymś relaksującym po ciężkim dniu pracy, dobijam się wspomnieniami kogoś, kto nie żyje już od wielu lat.

Wyjmuję z plecaka zeszyt oraz swój ulubiony błękitny długopis. Otwieram kajet i zaczynam kreślić dwa koła. Ta metoda rozładowywania napięcia towarzyszy mi od zawsze. Za każdym razem, gdy dzieje się coś złego, muszę natychmiast odreagować, kreśląc na kartce te same, dwa niebieskie kształty. Przeskakuję z jednego do drugiego, sprawiając, że okręgi stają się coraz wyraźniejsze i przypominają dwa szafiry. Przestaję dopiero w momencie, gdy prawie przedzieram kartkę na wylot. Wpatruję się w swój rysunek tak długo, aż moje myśli zaczynają odpływać z nieprzyjemnych rejonów.

Gdy odkładam długopis, autobus nagle ostro hamuje. Uderzam głową w oparcie fotela przede mną, a długopis wylatuje mi z ręki.

O nie, tylko nie to! Nie zwracając uwagi na ból czoła, staczam się z siedzenia, próbując zlokalizować swoją zgubę. Przeczesuję wzrokiem całą podłogę autobusu, ale nigdzie go nie widzę! Zdejmuję spanikowana kaptur z głowy, ponieważ zawęża mi pole widzenia, i dopiero w tym momencie spostrzegam, że ktoś trzyma na nim but. Gdy podnoszę wzrok, natrafiam na cwaniackie spojrzenie jakiegoś młodego mężczyzny. Wydaje się być w moim wieku, czyli nie ma więcej niż dwadzieścia lat.

– Tego szukasz, dziecinko? – pyta mnie chropowatym głosem. – Jakaś ty śliczniutka.

– Oddaj mi to. – Przybieram rebeliancki wyraz twarzy, by nie okazać słabości.

– Chodź, siądź mi na kolanach, to pogadamy – zaczyna rechotać i rozsiada się na siedzeniu niczym król.

– Mam lepszy pomysł. Kopnę cię między te kolana – odpyskowuję zuchwale. – Oddaj mi moją własność – powtarzam.

– Twoją? – Unosi brwi. – Chłopaki, czy wy widzieliście, bym zabierał tej pyskatej ślicznotce długopis? – pyta, na co jego kompani zgodnie przyznają, że nie. – Widzisz. Ja go znalazłem. I teraz jest mój. Jeśli chcesz go odzyskać, chodź i weź go sobie.

Czuję, jak strach zaczyna wiercić mi dziurę w żołądku, ale unoszę wysoko podbródek. „Tylko frajerzy okazują słabość, a świat rzuca ich na kolana, gdzie spędzają resztę swych marnych dni”. To jedno zdanie, które ciągle powtarzał mi ojciec, wzięłam sobie głęboko do serca, ponieważ uważam, że miał rację. Jeśli choć raz uciekniesz, będziesz uciekać resztę życia. Jeżeli pokażesz komuś swoje słabe punkty, on wykorzysta je w najmniej oczekiwanym momencie. Wiem, ponieważ kiedyś pozwoliłam sobie na luksus zaufania komuś, i nie skończyło się to dla mnie zbyt fajnie.

Pewnym krokiem pokonuję odległość między nami i wyciągam rękę po moją własność. Wtedy mężczyzna chwyta mnie za nią i siłą pociąga w swoim kierunku. Odwraca tyłem i usadza na kolanach ku uciesze swoich podchmielonych kumpli.

– Puszczaj, fajfusie! – Zaczynam się szarpać. Garstka podróżnych, która siedzi w pojeździe, w ogóle nie zwraca na to uwagi. To jeszcze mocniej uświadamia mi jaka znieczulica toczy współczesne społeczeństwo. I niby jak miałabym uwierzyć, że ktokolwiek chce słuchać o mich problemach tylko po to, bo chce mi pomóc? Gówno prawda. Jedyną motywacją jest chęć poznania moich skaz, by zdobyć nade mną kontrolę.

– Nie szarp się, ślicznotko, bo staje mi jeszcze bardziej – zaczyna szeptać mi do ucha. Opanowuję dreszcz obrzydzenia, który przechodzi mnie po tych słowach, i zerkam na dłoń, w której mężczyzna trzyma mój długopis. – Lubię, jak laseczki ze mną walczą.

– Tak? To pewnie spodoba ci się to! – warczę z wściekłością, po czym chwytam swój długopis i wyrywam mu z ręki. Potem unoszę się delikatnie i z całej siły nadeptuję mu na stopę. Gdy zwalnia uścisk i automatycznie opuszcza swoją głowę, ja swoją odrzucam do tyłu, trafiając go w prosto w nos.

– Kurwaaa! – rozchodzi się za moimi plecami. Uciekam czym prędzej na przód autobusu, lecz w połowie drogi chwyta mnie czyjaś dłoń.

– Ładnie to tak masakrować nos komuś, kto chce się tylko zabawić?! – wypluwa z siebie jego wkurzony kolega. – Chyba będziemy musieli porozmawiać na zewnątrz!

– Porozmawiaj sobie z moją nogą! – odwarkuję, po czym z całej siły wymierzam mu kopniaka w krocze.

Facet wydaje z siebie przeraźliwy pisk bólu, po czym pada na kolana, trzymając się za zmasakrowane jądra.

– Oż, ty szmato! – woła za mną kolejny i popycha mnie z całej siły do przodu. Padam jak długa na brudną podłogę, a on układa się na mnie całym ciężarem, sprawiając, że ciężko mi złapać oddech.

– Ratu…! – Staram się wezwać ludzi na pomoc, ale napastnik natychmiast zakrywa mi usta dłońmi. Patrzę z nadzieją na współpasażerów, ale każdy z nich ma odwróconą głowę do szyby. Mają mnie gdzieś!

Nie mając innego pomysłu, odsłaniam zęby i gryzę go mocno w rękę.

– Ty mała kurwoo! – syczy przez zęby mężczyzna i nieco zwalnia uścisk. Nic mi to jednak nie daje, ponieważ jest zbyt ciężki, bym mogła dać radę zrzucić go z siebie. Nie mija sekunda, a ten, który zabrał mi długopis, kuca przy mnie z zakrwawionym nosem.

– No to teraz się wkopałaś, dziewczynko… – odgraża się przepełnionym pogardą głosem. – Chciałem jedynie buziaka od ślicznej laluni, a teraz… – Nie kończy, lecz jego ton zapowiada same złe rzeczy. – Michael, trzymaj ją mocno. Wysiadamy na następnym przystanku. Tam są opuszczone magazyny. Nauczymy ją szacunku do mężczyzn.

– Ja będę pierwszy, ta mała kurwa kopnęła mnie w jaja. Będzie się musiała nimi zająć w bardzo intensywny sposób, żeby wróciły do sprawności. – Nagle przed moim nosem pojawiają się adidasy drugiego z napastników.

Przychodzi mi na myśl, by wbić mój długopis w miejsce, w którym znajdują się sznurówki, ponieważ tam materiał wydaje się najdelikatniejszy, lecz nie zdążam. Facet, który na mnie leży, wstaje i pociąga mnie mocno do góry. Bierze mnie za ręce i unieruchamia mi je za plecami. Mój plan bierze w łeb, ponieważ prowizoryczna broń wypada mi z ręki.

– Popatrz tylko na jej buźkę. Wygląda jak pieprzona Megan Fox z „Transformerów”! – mówi ten ze złamanym nosem, i chwyta mnie za gumkę do włosów. Jednym ruchem ściąga mi ją z głowy i pozwala moim włosom rozsypać się wokół twarzy. – O ja pierdolę, ale jesteś zajebista! – Oczy zapalają mu się jak światełka na bożonarodzeniowej choince.

To dlatego chodzę w kapturze. Nie chcę, by ktokolwiek patrzył na moją twarz; ona za bardzo zwraca uwagę. A porównania do tej aktorki słyszę na każdym kroku! Pech chciał, że zagrała w filmie, który cieszy się ogromną popularnością wśród męskiej części populacji, co tylko dodatkowo ich nakręca! I może gdyby moje życie wyglądało inaczej, umiałabym tę urodę wykorzystać; robiłabym maślane oczy, by wbić się w kolejkę po kawę w Starbucksie, czy chodziłabym na rozmowy kwalifikacyjne wysokopłatnych stanowisk w przykrótkiej spódniczce. Nie od dziś wiadomo, że ludzie lubią się otaczać atrakcyjnymi osobami. Sęk w tym, że ja nie chcę otaczać się ludźmi, dla których jest ona ważna, więc to, co moja mama zostawiła mi w spadku, uważam za swoje największe przekleństwo.

– Za to ty z tym złamanym nosem już nie prezentujesz się tak dobrze – odpyskowuję, patrząc mu z pogardą w twarz. Nie zamierzam okazać strachu. Prowokowanie napastników to w sytuacji podbramkowej jedyna opcja, że popełnią jakiś błąd, który ja mogę szybko wykorzystać. Mam w tym już całkiem spore doświadczenie.

– Tak mówisz? – uśmiecha się szeroko. – Sprawdzimy to także na tobie, cierpliwości. Gdy z tobą skończę, twoja śliczna twarzyczka będzie przypominać miazgę.

– To tak jak twoja bez pomocy pięści. Bez charakteryzacji mógłbyś zgrać Bergena w „Trollach”! – drwię z niego bezczelnie, co przynosi oczekiwany skutek, ponieważ zbliża się do mnie, łapiąc za poły kurtki.

– Ty mała wyszczekana, wredna suko!

Już mam powtórzyć manewr z walnięciem go z czółka w nos, gdy autobus zatrzymuje się z piskiem, powodując, że wszyscy na moment tracimy równowagę.

– Zostawcie dziewczynę, bo wezwę gliny. – Kierowca autobusu, młody przystojny facet wyrasta nagle naprzeciwko nas jak dąb, trzymając w ręku jakieś przenośne radio.

– W dupie mamy gliny, ta mała dziwka złamała mi nos!

– Wszystko widziałem w lusterku i chętnie zeznam, że działała w obronie własnej!

– Tak? A skąd pewność, że zdążą przyjechać, nim i tobie spuszczę wpierdol, gogusiu?!

– Samuel, kod czterysta dwadzieścia. Przystanek przy starych magazynach, masz ludzi w pobliżu? Odbiór – zaczyna mówić do odbiornika.

– Tu Samuel, przyjąłem. Jednostka jest dwie minuty od celu. Wysyłać? – odpowiada mu ktoś po drugiej stronie.

Kierowca spogląda znacząco na trzech wkurzonych facetów, czekając na ich decyzję.

– Na waszym miejscu opuściłbym pojazd, bo tylko te dwie minuty dzielą was od wyroku za napaść na tle seksualnym. I możecie mi wierzyć, nie do was pierwszych wzywam gliny. Akcja puszkowania takich cwaniaczków to bardzo sprawna operacja, którą opanowałem z Samuelem do perfekcji.

– Ta mała dziwka złamała mi nos!

– A mi skopała jaja!

– Mnie pogryzła! – przekrzykują się nawzajem mężczyźni, wypluwając z siebie słowa pełne tłumionej agresji.

– Zatem widzicie, jakie z was pizdy. Skoro drobna dziewczyna tak was urządziła, pomyślcie, co zrobią wam współwięźniowie z wyrokami za gwałt…

Tym argumentem trafia w dziesiątkę. Doskonale widzę, jak gniew wyparowuje z nich pod wpływem strasznych wizji przemocy więziennej.

– Peter? Patrol już gotowy do drogi. Mają ruszać? – W radiu ponownie wybrzmiewają słowa funkcjonariusza.

– Mają? – pyta kierowca moich napastników, i unosi powoli odbiornik do ust. Gdy przez kilka sekund nie otrzymuje odpowiedzi, włącza guzik i odzywa się do rozmówcy: – Okej, Samuel chyba trze…

– Dobra! Zmywamy się! – decyduje facet ze złamanym nosem. Dwaj pozostali szybko się z nim zgadzają. Nim mnie jednak puszczają, rzucają pod moim adresem niewybrednymi epitetami i tym, co mi zrobią, jeśli kiedykolwiek spotkają mnie na mieście.

– Takie groźby też są karalne, kanalie! – Kierowca woła jeszcze do ich pleców, a gdy tamci znikają za drzwiami, Peter zamyka je guzikiem, a następnie patrzy po pasażerach z naganą.

– Cholerni tchórze!

– Oni mieli bejsbol! – odzywa się w swojej obronie jedna z kobiet, wyglądająca na około czterdzieści lat.

– Okej, będę o tym pamiętał, gdy podobni hultaje zaatakują twojego syna! – odgryza się jej na poczekaniu. – A ty, August? Nie wstyd ci nie reagować w obronie kobiety?

Starszy mężczyzna tylko wzrusza przepraszająco ramionami.

– Wstyd mi za was, ludzie! Jeśli w ogóle mogę was tak nazywać! – oświadcza z niezadowoloną miną, a potem zwraca się do mnie:

– Chodź. Siądziesz na fotelu przy mnie. Z tą twoją buźką może być więcej takich kłopotów! – Peter usiłuje położyć rękę na moim ramieniu, ale robię unik.

– Dzięki za pomoc, ale dalej poradzę sobie sama. – Zakładam kaptur na głowę i schylam się po swój długopis. Potem nie patrząc na niego, wracam na miejsce, które zajmowałam wcześniej.

Kierowca przygląda mi się jeszcze przez kilka sekund, po czym odchodzi bez słowa i wrzuca pierwszy bieg, a ja wyjmuję zeszyt i znów zaczynam rysować okręgi. Tym razem robię to szybciej, energiczniej i mocniej. Niemal natychmiast przebijam się długopisem na drugą kartkę, ale nie zwracam na to uwagi, tylko sunę błękitem po bieli, aż moje ręce przestają drżeć. W międzyczasie zauważam, że ten kierowca rzuca mi raz po raz zaciekawione spojrzenia w lusterku.

O nie, tylko nie to. Nie chcę wzbudzać jego ciekawości. Nie chcę, by w ogóle zwracał na mnie uwagę. Okej, pomógł mi, i jestem mu za to wdzięczna, ale z doświadczenia wiem, że w życiu nie ma nic za darmo i za chwilę zacznie się do mnie lepić. Tak jest zawsze – za każdym razem. To dlatego nie chcę obrońców, oni nigdy nie pomagają z potrzeby serca. Liczą, że w ramach podziękowań rozłożę przed nimi nogi!

Pod wpływem chwili wysiadam przystanek wcześniej, by Peter nie wiedział, gdzie mieszkam. Mimo iż będę musiała iść na piechotę ponad pół godziny po niezbyt bezpiecznym terenie, robię to, by uciec. Mieszkam tu od roku i wiem, którędy iść, by nie natrafić na lokalnych rzezimieszków.

Do bloku, w którym wynajmuję pokój, docieram nieco później niż zakładałam, a to dlatego, że jestem potwornie zmęczona. Dziś nie było w pracy Tiny, więc musiałyśmy z Claudią sprzątać całe piętro tylko we dwie. Bardzo rzadko płaczę, ale gdy zjawiam się na czwartym piętrze i słyszę głośne walenie basów i muzyki techno dobiegające z mojego mieszkania, mam ochotę usiąść na schodach i płakać jak dziecko. Uwe znów zorganizował domówkę!

Nie zliczę, ile razy prosiłam współlokatora, by trzymał swoich popierdolonych koleżków z dala od naszego mieszkania. Zawsze ich imprezy odbywają się w oparach koki, przez co potem dobijają się do mojego pokoju jak zwierzęta. Ostatnim razem tylko cudem uniknęłam gwałtu. Naćpany wielkolud staranował drzwi i rzucił się na mnie, nie zwracając uwagi na moje krzyki. Pomogła dopiero butelka roztrzaskana na jego głowie.

Wymówiłabym umowę najmu, ale prawda jest taka, że mam już dość tej wiecznej tułaczki. Chcę w końcu zebrać pieniądze, które pozwolą mi kupić własne mieszkanie. Nie chcę już nigdy więcej mieszkać z kimkolwiek. Odkąd pamiętam, zawsze musiałam dzielić przestrzeń z ludźmi, których nie lubiłam. Lub takimi, którzy nie lubili mnie…

Po samobójstwie mamy mieszkałam z ojcem dwa lata, nim zapił się na śmierć. Potem wylądowałam u ciotki, siostry mojego taty, która traktowała mnie jak zło konieczne i kazała zarabiać na każdą kromkę chleba, którą mi dawała. Przez sześć lat, aż do ukończenia pełnoletności, musiałam pracować w jej sklepie z warzywami, by nie wyrzuciła mnie na bruk. Po moich osiemnastych urodzinach stwierdziłam, że skoro i tak muszę zarabiać na własne utrzymanie, równie dobrze mogę mieszkać w miejscu, gdzie nie będę czuła się jak wyrzutek i kompletny śmieć.

To nie jest tak, że Renate od początku mnie nienawidziła. Gdy przygarnęła mnie jako jedyna krewna po śmierci taty, miałam dziewięć lat. Obdarzyła ciepłem i troską jakiej w tamtym momencie potrzebowałam. Cieszyłam się, że do nich trafiłam, i wydaje mi się, że oni, jako bezdzietne małżeństwo, także odnajdywali radość w tym, że mogli się mną zająć. Jednak sielanka trwała do momentu mojego dojrzewania. To wtedy pojawiły się coraz bardziej ciekawskie i śmiałe spojrzenia jej męża oraz niestosowne żarty. Wtedy także pojawiła się wrogość kobiety wobec mnie. Przestałam być jej podopieczną, a stałam się rywalką.

Dziś, po dwóch latach od wyprowadzki, jestem jej wdzięczna za to, że nauczyła mnie ciężkiej pracy. Dzięki temu potrafię sobie poradzić. I z każdej sytuacji znaleźć wyjście. Na przykład teraz; zamiast mazać się bez sensu na środku klatki schodowej, zarzucam na ramię plecak i podążam na samą górę, gdzie przy wejściu na dach mam swoją kryjówkę. To mój schron, który wykorzystuję w takich właśnie sytuacjach. Odnajduję torbę, w której trzymam śpiwór i poduszkę, a potem układam się na twardej podłodze i zamykam oczy. Jutro znowu będzie mnie bolał kręgosłup i głowa. To niedorzeczne, bym płaciła za pokój, w którym nie mogę spać minimum dwa razy w każdym tygodniu.

Muszę koniecznie znaleźć drugą pracę, by nie musieć już więcej tutaj wegetować.

***

Hans

Schwarzzimmer

Johan jednym susem wskakuje na stolik, przybierając pozycję kury, choć tak naprawdę udaje przed nami T-rexa. Jest pochylony, ręce ma zgięte w łokciach i maksymalnie przybliżone do tułowia, a palec wskazujący i faker wykrzywione w szpony, którymi charakteryzuje się ten dinozaur.

– Wypnij kuper! – wydziera się Elias, drugi pilot śmigłowca, który dziś ma ze mną dyżur.

Wszyscy jak na komendę wybuchamy śmiechem, a Candy kontynuuje swoje przedstawianie. Ksywkę „Candy” nadaliśmy mu po tym, gdy na obóz przetrwania, który organizujemy w górach każdego roku, przyprowadził pewną, dopiero co poznaną laskę…

„Cukiereczek”, „Pierniczek”, „Ciasteczko”, „Ptyś” i „Muffinek” to tylko niektóre z określeń, jakimi go raczyła. Wisiała na jego ramieniu dwadzieścia cztery godziny na dobę i była typową przedstawicielką dziewcząt, które określamy jako „FANTA”, co w wolnym tłumaczeniu znaczy: „fuck, and never touch again”. Johan odstawił ją do domu zaraz po powrocie z gór i przez jakiś czas miał wstręt do wszystkich słodkości. My, jako prawdziwi przyjaciele, którzy w razie potrzeby oddaliby za niego życie, w geście solidarności z jego traumą, oczywiście nadaliśmy mu pseudonim operacyjny „Candy”.

Chciałbym powiedzieć, że jako zespół ratunkowy górskiego pogotowia, cały wolny czas spędzamy na poznawaniu najnowszych doniesień z technik linowych, oglądaniu materiałów edukacyjnych o ewakuacji w trudnym terenie, bądź studiowaniu akcji ratunkowych wykonywanych przez inne ekipy; jednak prawda jest taka, że najczęściej po prostu się wydurniamy, tak jak dzisiaj.

Rechotam na cały głos, gdy Johan odchyla głowę do tyłu i wydaje z siebie dźwięk przypominający zmutowaną trąbkę a’la Jurassic Park, a potem rozgląda się groźnym wzrokiem, jakby poszukiwał ofiary.

– O! O! Tak właśnie wygląda moja żona przed okresem! – zanosi się śmiechem Armin, nasz ratownik pokładowy. – Tylko groźniej!

Armin z kolei ma ksywkę „Frodo”. Po tym, jak cztery dni przed ślubem zgubił w górach swoją obrączkę, nie było opcji, żeby nie uczcić tego wydarzenia tak idealnie pasującym do niego pseudonimem.

– Hej, T-rexie. Zobacz jaką mam dla ciebie okazałą szyneczkę! – Simon, czyli „Pastor”, wysoki blondyn, który dwa lata temu zyskał sławę w internecie dzięki erotycznemu filmowi, wrzuconemu tam przez jego wkurzoną ekspartnerkę, klepie w tyłek naszego sztywnego doktorka, czyli „Dr. House’a”, wywołując w nim rozdrażnienie. – Gerald chętnie poświęci się za nas wszystkich!

Johan zeskakuje ze stolika i zaczyna człapać ciężko w kierunku mężczyzny piszącego coś w swoim notesie. Czasem mam wrażenie, że tylko nasz ratownik medyczny jest choć trochę normalny. Candy podchodzi do niego i zaczyna go obwąchiwać.

– Czym śmierdzi? Morfiną czy może raczej kujoństwem? – Simon nie przestaje się z niego nabijać.

– Zamknij się, głąbie. Gdybym się nie uczył, stabilizowałbyś pacjentom kończyny na żywca.

Johan kicha kilkukrotnie, jakby faktycznie nie spodobał mu się zapach swej ofiary, a potem wlepia wzrok w zawiniętą w folię bułkę Geralda. Niewiele myśląc, nachyla się i chwyta ją w swoje zęby, a następnie udaje, że ją rozszarpuje. Z pieczywa wylatują ogórki, sałata i szynka.

– Kurwa, Candy, serio? – Gerald odkłada z wściekłością ołówek na notatnik, a potem podnosi się i podchodzi do naszego T-rexa. Ten także się do niego zbliża. Idą na czołówkę.

– Bijcie się, będzie mięso! – dopinguję ich, odchylając się z zaciekawieniem na krześle.

– Jak nie przestaniesz błaznować, to ci przywalę – grozi mu House z zaciętą miną.

Oczywiście na naszym ratowniczym klaunie to nie robi żadnego wrażenia. Candy, zamiast odpuścić, znów udaje dźwięk tyranozaura, wypuszczając go dosłownie milimetry od twarzy doktorka. Jawnie go prowokuje.

Gerald zamachuje się, by dać mu w pysk, jednak Johan robi unik i ucieka, nie przerywając przy tym swojego przedstawienia. Rozjuszony House rusza za nim w pogoń, po drodze przewracając krzesło i kilka innych drobiazgów z szafki.

Chłopaki niemal tarzają się ze śmiechu, i wtedy słyszymy głos Lucasa, naszego dyspozytora:

– Chłopcy, mamy akcję. – Wszyscy jak na komendę poważniejemy. – Wschodnia ściana Grant Riese. Turysta, bez wyposażenia, wszedł w trudny teren i nie może ani zejść, ani wejść wyżej. Trzeba go stamtąd jak najszybciej ewakuować. Warunki są trudne.

W pełnym skupieniu wysłuchujemy całego komunikatu i gdy głos Lucasa milknie, każdy z nas bierze się do roboty. Jako brygada AlpaCapulco pracująca ze sobą od dziesięciu lat jesteśmy na tyle zgrani, że nie potrzebujemy wiele ustalać. Sytuacja jest dla nas prosta. Każdy wie, co ma robić i jaki sprzęt wrzucić na pokład śmigłowca. Działamy szybko, sprawnie i efektywnie. Po kilku minutach jesteśmy gotowi do wylotu.

Roni, nasz mechanik, daje znak, że maszyna jest sprawna i czeka na nas na lądowisku. Siadam za sterami i już po chwili podrywam statek powietrzny do lotu.

– Myślisz, że uda się zrobić akcję z powietrza? – pyta mnie Elias.

– Mam taką nadzieję, bo Candy nieźle się nagimnastykował z tym udawaniem dinozaura. Nie byłby zachwycony gdyby musiał się jeszcze wspinać przy tym mocnym wietrze… – parskam, zerkając na niego przelotnie.

– Powiedział ten, co wiecznie siedzi na dupie i bawi się tylko dźwignią i dżojstikami – odpowiada mi sarkastycznie tamten.

– Jeśli myślisz, że masz lepszą kondycję niż ja, spotkajmy się jutro o piątej przy jeziorze.

Johan doskonale wie, że codziennie rano biegam, a potem robię godzinny trening na siłowni w naszej jednostce, dlatego pozostawia moją propozycję bez komentarza. Zdaje sobie sprawę, że szybko by się skompromitował.

Każdy z nas musi utrzymywać idealną sprawność fizyczną, lecz prawda jest taka, że jedni z nas robią to z większym entuzjazmem, a inni z nieco mniejszym… jak na przykład nasz dwudziestoośmioletni ratownik górski. Candy jest niesamowicie zwinny i doskonale sprawdza się w akcjach jaskiniowych, jednak tężyzną fizyczną i wytrzymałością nie dorasta mi do pięt.

– Spierdalaj – odpowiada mi więc zwięźle i dalszą część trasy pokonujemy w milczeniu.

Na miejsce dolatujemy po kilku minutach.

– Ja pieprzę, widzisz to? – rzucam do Eliasa, oceniając na szybko sytuację.

Akcje w górach są o tyle skomplikowane, że nigdy nie wiemy, co zastaniemy na miejscu. Tu nie wygląda to najlepiej…

– Ni chuja nie utrzymasz zawisu w tym miejscu.

– Akcja nad nim też odpada – stwierdzam od razu. – Zobacz, w jakim kominku on stoi. Przecież zdmuchnę typa, jak tylko się zbliżę!

– Jak on tam wlazł…? – Mężczyzna po mojej prawej nie może wyjść ze zdziwienia.

Przez kilka sekund krążę nad poszkodowanym, dając całemu zespołowi niezbędny czas na podjęcie decyzji. Bacząc na wysokie ryzyko upadku z dużej wysokości, nie mamy go wiele.

– Dobra, spróbujemy desantować chłopaków z odległości stu metrów – decyduję w końcu.

Elias spogląda na mnie niepewnie, ale się nie odzywa. Ufa mi.

– Frodo? Zgadzasz się ze mną? – pytam pokładowego, ponieważ to on jest kierownikiem naszej ekipy, i ostatecznie do niego należy decyzja o rodzaju przeprowadzanej akcji.

Mężczyzna rozgląda się przez kilkanaście sekund, oceniając sytuację, i w końcu odpowiada:

– Tak, spróbujmy. Sytuacja nie wygląda dobrze. Facet w każdej chwili może runąć kilkaset metrów w dół. Nie ma czasu do stracenia.

To prawda. To i tak cud, że przy tej pogodzie jeszcze go stamtąd nie zwiało.

– Simon i Gerald, gotowi? – Ponieważ nie wiadomo, czy facet na dole nie wymaga interwencji medycznej, zapada decyzja, że desantują się obydwaj. Na pokładzie robi się ruch. Armin wykonuje swoją część zadania, a ja skupiam się na swojej.

Technika długiej liny nie jest prosta, ale przy idealnie zgranym zespole, takim jak nasz, może być przeprowadzona szybko i skutecznie. Gorzej, jeśli mamy taką pogodę jak dziś… Utrzymanie zawisu przy sprzyjających warunkach to pikuś, ale gdy gwałtowne podmuchy wiatru pojawiają się bez ostrzeżenia i niemal z każdej strony, poziom adrenaliny w mojej krwi szybuje w górę niczym rakieta. Dziś maszyna dosłownie pływa w powietrzu, co sprawia, że muszę ją ciągle korygować.

Armin cały czas mnie naprowadza, bym ustawił się idealnie nad poszkodowanym, i gdy w końcu mi się udaje, zezwala chłopakom na desant.

– Dobra, Pastor, wypad! – woła do pierwszego z nich. Ja tymczasem wybieram na horyzoncie punkt odniesienia i staram utrzymać maszynę w maksymalnym bezruchu. Pilotowanie śmigłowca ratunkowego wymaga nie tylko precyzji, ale także umiejętności działania pod presją. Jeśli od twoich umiejętności zależy życie, nie tylko poszkodowanego, ale także kolegów z ekipy, robi się naprawdę poważnie. Jeden niewłaściwy manewr, a na linie tworzy się wahadło, które może roztrzaskać ich o ścianę skalną. W takich sytuacjach zawsze mam mokre od potu plecy.

– Trochę w lewo. – Słyszę od pokładowego i najdelikatniej, jak tylko potrafię, koryguję ustawienie śmigłowca. – Jeszcze trochę – mówi, by ratownik wylądował bezpośrednio przy poszkodowanym. – Dobra, jest na miejscu. Zaczyna zakładać stanowisko.

– Kurwa, czujesz to? – pytam Eliasa, gdy maszyną znów zaczyna miotać. – Te dodatkowe zawirowania powietrza nie są cacy. Frodo, zagęść ruchy! – rzucam nerwowo przez radio do Armina.

– Gotowe, odczepia się – pada po kilku sekundach w słuchawkach. – Teraz Gerald! – informuje mnie i po kilkunastu sekundach daje znak, że i on dotarł bezpiecznie na miejsce.

Dopiero wtedy biorę głęboki oddech. Czekam jeszcze tylko na potwierdzenie, że mogę się zwijać, i gdy je otrzymuję, wycofuję helikopter na lądowisko.

Część ekipy, która nie brała udziału w akcji, udaje się do schroniska, przy którym posadziłem moją „Bestię”, a my czekamy na sygnał, kiedy możemy wracać do akcji. Wiadomość przychodzi po piętnastu minutach, jednak warunki atmosferyczne znacznie się pogorszyły, o czym przekonujemy się już na miejscu.

– Średnia prędkość wiatru: sześćdziesiąt kilometrów na godzinę – odzywa się Elias.

– A te porywy ze dwa razy więcej – rzucam zdenerwowany.

– Może lepiej nie ryzykować…

To jest właśnie jeden z elementów naszego zawodu, który uwalnia duży poziom stresu: oszacowanie ryzyka i podjęcie decyzji, która może przesądzić o życiu ludzkim. Nie tylko poszkodowanego, ale i naszym, ponieważ rozbity helikopter nigdzie już nie poleci, a martwy ratownik nikogo nie uratuje.

Specyfika latania w górach jest wyjątkowa. To są bardzo trudne loty, w zasadzie chyba najtrudniejsze, w jakich może pracować pilot śmigłowca. Mało, że pogoda może ulec gwałtownej zmianie w przeciągu zaledwie kilku minut, to jeszcze musimy sobie radzić z wieloma przeszkodami terenowymi. Szczególnie w akcjach prowadzonych „przy ścianie”, gdzie nierzadko łopaty wirnika poruszają się dosłownie kilka metrów od skał. Sekunda nieuwagi pilota może skończyć się tragedią.

– Próbujemy – orzekam mocnym głosem. – Robi się ciemno. Zanim zejdą, może minąć dwie lub trzy godziny. Przy tych warunkach nawet i więcej. Facet zejdzie im po drodze na hipotermię, spójrz tylko, w co się ubrał – zauważam z pogardą. – Łeb już mu odmroziło, jak zdecydował się tu wleźć, ale wacka trochę szkoda…

– Czy ja wiem… Taki idiota nie powinien się rozmnażać.

– Też racja – przyznaję i zaczynamy się śmiać.

Żaden z nas nie lubi wyruszać do akcji, które są powodowane bezmyślnością i brawurą ludzką, jednak nasza praca nie polega na osądzaniu, a ratowaniu tyłków nawet największym przygłupom na świcie.

– Schodzę na odpowiednią wysokość – mówię do pokładowego.

Zawsze śmiejemy się lub psioczymy na głupich turystów, jednak nigdy żadnemu nie odmówiliśmy pomocy. Poza tym nie tylko ten gamoń musiałby schodzić pieszo w dół, także Simon i Gerald. Akcja wciągania ich na pokład statku powietrznego trwa dłużej niż zazwyczaj, ponieważ Simon, który jest przy poszkodowanym, ma problem z podjęciem haka. Gwałtowne podmuchy powietrza miotają nim na wszystkie strony, powodując salwę soczystych przekleństw z ust Armina.

Nie zazdroszczę mu roboty. Pokładowy musi mieć oczy dookoła głowy, a czasem nawet w dupie. To on pomaga stabilizować śmigłowiec, on dokonuje korekt, on operuje dźwigiem, on ocenia teren, szuka najbezpieczniejszego miejsca do desantu i jest całym koordynatorem akcji, ogarniając pilotów, ratowników i maszynę jednocześnie. My jako piloci, wbrew pozorom mamy dosyć ograniczoną widoczność, dlatego każda dodatkowa para oczu jest na wagę złota.

Po jakiejś minucie ratownikowi dołowemu w końcu udaje się wczepić do liny i już chwilę potem, wraz z poszkodowanym są wciągani na pokład śmigłowca.

– Okej, są! – daje mi znak Frodo. – Gerald przeszedł w łatwiejszy teren. Jest jakieś trzydzieści metrów dalej.

– Widzę – przyjmuję i podlatuję do niego wolno i ostrożnie. Ratownik chwyta się haka, mocuje do niego swoją uprząż i natychmiast zostaje wciągnięty na górę.

Gdy cały skład siedzi już w śmigłowcu, wszyscy oddychamy z ulgą. Każda akcja ratownicza w górach jest niebezpieczna, nawet ta na pozór prosta. Na szczęście nigdy nie byłem świadkiem śmierci ratownika, ale na szkoleniu oglądałem filmik, który głęboko zapadł mi w pamięć. Na nagraniu widać było tragedię spowodowaną awarią techniczną powietrznego statku ratowniczego. Ze zgrozą obserwowałem jak łopaty wirnika nagle zwolniły, śmigłowiec zaczął się obracać i odpadł od niego fragment ogona, a potem kolejne części. Dosłownie rozlatywał się w powietrzu. W akompaniamencie okrzyków przerażenia osób, które to zdarzenie nagrywały, dymiąca i rotująca maszyna w końcu spadła z hukiem na ziemię.

Do tego rodzaju roboty trzeba mieć nerwy ze stali i jaja z tytanu; potrafić zapanować nad emocjami i z chłodną kalkulacją podejmować trudne decyzje.

Transportujemy poszkodowanego do najbliższego szpitala, i niedługo potem sadzam maszynę na lądowisku przed hangarem.

Jak zawsze po udanej akcji przybijamy sobie z chłopakami piątki i umawiamy się wieczorem w barze u Gerdy. Tam najłatwiej rozładować nam stres. Uwielbiamy to miejsce, jak i samą właścicielkę. Dla mnie jest jak rodzona matka, a dla chłopaków ukochana ciotka. Żal patrzeć, jak coraz trudniej jej prowadzić „Der Strahl”. Od miesięcy jej powtarzam, że powinna zatrudnić kogoś do pomocy, jednak ona jest na to zbyt uparta. Mam nadzieję, że w końcu pójdzie po rozum do głowy. A w tym czasie nie pozostaje mi nic innego, jak pomagać jej przy każdej możliwej okazji.

***

Dziś w barze panuje wyjątkowy tłok. Prawie doszło do tego, że jacyś niezorientowani turyści zajęli nasz ulubiony stolik. Na szczęście jedna z kelnerek go dla nas przytrzymała.

– Hej, Hans, Martina o ciebie pytała! – wydziera się na cały głos Frodo. – Mówiła coś o dojeniu krów na pastwisku!

To nasz sekretny kod; oznacza on, że ma ochotę na zabawę, gdzie serwuje mi na swoich ogromnych piersiach różne smakołyki, bym je z nich zlizywał.

– Tylko kto tu kogo ma wydoić, hę? – Cała ekipa zaczyna się naigrywać. Gerald załapuje, o czym mówimy, i krzywi się z odrazą, natomiast Simon zaczyna pokazywać obsceniczne gesty.

– Zamknąć ryje. Nie będę wam zdradzał szczegółów swoich sekretnych spotkań! – odpowiadam im i biorę potężny łyk piwa.

– Ale TopGun, wiesz, że sekret to takie coś, o czym nikt nie wie? – Do dyskusji dołącza Simon i zaczyna rżeć jak koń. – Tu bardziej pasowałaby „Tajemnica Poliszynela”!

– Tak, bo nikt, ale to absolutnie nikt nie rozumie waszych świńskich gadek i o tym, że „przelecieć” w jej rozpustnych ustach nie oznacza lotu ratunkowego! – dodaje z przekąsem Johan.

– Zazdrościsz? – odpyskowuję.

– Pewnie, że zazdroszczę. Kobieta z takimi… warunkami zagięła parol akurat na ciebie!

– Candy, to pewnie dlatego, że ty spuszczasz za szybko! – dogaduje mu Armin, mając oczywiście na myśli jego szybki desant na linie ze śmigłowca.

– Taaa, za to ciebie nie chce, bo całe dnie spędzasz na kolanach! – odgryza się Frodo, odnosząc się do tego, że na pokładzie statku powietrznego ratownicy poruszają się właśnie w tej pozycji.

– Na kolanach można wiele zdziałać, panowie, zapewniam was o tym.

– À propos pozycji na kolanach… – Armin dopija swoje piwo i odkłada kufel na stolik – …muszę już wracać do domu. Anita mnie zabije, że znów przyłażę tak późno.

– Frodo, pomyliłeś miejsca. Ty nie jesteś na kolanach, tylko leżysz płasko. Pod pantoflem!

– Wiecie jak jest – zaczyna się śmiać. – Tylko pantoflarz pyta żonę, czy może wyjść z kumplami na piwo. Prawdziwy mężczyzna wie, że nie może! – wyjaśnia, wzbudzając w nas kolejne salwy śmiechu.

Lubię gościa, ponieważ ma dystans do siebie i tego, jak kocha swoją żonę. Gdy chłopcy zaczynają mu dogryzać, zamiast z nimi walczyć, dołącza do nich i nabija się z siebie jeszcze bardziej niż oni!

– Ech, moi drodzy, musicie się jeszcze wiele nauczyć – mówi na odchodnym. – Otóż małżeństwo jest zgodne, gdy mąż panuje nad sobą, a żona nad mężem.

– Jeśli w sypialni, to ja się na to piszę! – wydziera się Elias. – Marzy mi się taka wyrachowana domina!

– Dość – ogłaszam, również wstając. – Wchodzimy na niebezpieczny grunt. Fantazje erotyczne mojego kumpla to ostatnie, o czym chciałbym myśleć dzisiejszego wieczora.

– Ty dziś nie będziesz zbyt dużo myślał – odpowiada mi. – Będziesz używał głowy, ale innej, i w innym celu!

– Nie wymądrzaj się. I tak już nikt cię tutaj nie lubi! – rzucam tematem, na który drugi pilot jest uczulony i oddalam się szybko, słuchając jego okrzyków wzburzenia i dogadywania pozostałych, którzy widząc jego bulwers, jeszcze mocniej się nad nim pastwią.

DWA

Corinne

– Rozluźnij się, daj mi uśmiech! – słyszę pokrzykiwania faceta, który od piętnastu minut oślepia mnie błyskiem flesza. – Szerzej! Głowa w bok, trochę bardziej… o tak, trzymaj to! – I znów kilkanaście, szybko następujących po sobie dźwięków migawki aparatu.

Czuję się coraz gorzej. Nie potrafię się rozluźnić. Bolą mnie plecy i policzki od głupiego szczerzenia się do obiektywu. Prawdę mówiąc, mam tego serdecznie dość, ale nie chcę zawieść Petera, który stoi za fotografem i cały czas unosi do góry obydwa kciuki, starając się dodać mi otuchy. Tylko ze względu na niego nie wyszłam już po minucie tych męczarni.

Nigdy bym się nie spodziewała, że tak polubię kierowcę autobusu, który nieco ponad miesiąc temu uratował mi tyłek, udając, że wzywa gliny. Tak, UDAWAŁ. Następnego dnia wyznał mi, że Samuel, z którym się wtedy komunikował, to żaden gliniarz, a jego kolega po fachu, z którym właśnie w taki sposób radzą sobie z pijaną i agresywną młodzieżą.

Powiedzenie, że mu ufam, byłoby jeszcze zbyt dużą przesadą, ale przyznam, że całkiem przyzwoity z niego gość. Nie dał się odstraszyć mojej antypatycznej powierzchowności, a to naprawdę godne podziwu. Znoszenie moich wrednych odzywek i bezczelnego zachowania to prawdziwy sprawdzian dla ludzkiej cierpliwości i empatii.

Poza tym, nie mam pojęcia, jak tego dokonał, ale sprawił, że poczułam się przy nim względnie bezpieczna. Polubiłam popołudniowe zmiany, gdy to właśnie on odwoził mnie do domu. Żartował, opowiadał o sobie, pomagał staruszkom, a czasem też milczał, gdy widział, że mam za sobą naprawdę ciężki dzień. Kilometr po kilometrze, dzień po dniu, tydzień po tygodniu, przekonywał mnie do siebie, i udowadniał, że nie ma wobec mnie złych zamiarów. W dodatku wyznał mi, że jest gejem, co tylko upewniło mnie w przekonaniu, że nie chce, jak większość, zaliczyć jedynie sobowtóra popularnej aktorki, by móc się tym faktem popisać przed kumplami.

– Dobra, mamy to! – oznajmia głośno fotograf, po czym przywołuje do siebie makijażystkę i zwraca się do niej: – Podrasuj nieco ten makijaż do kolejnych ujęć. Ma być kobieco i odważnie, ale bez przesady, okej?

– Jasne. – Kobieta kiwa mu w odpowiedzi głową.

– Tania, przygotuj ją do sesji sensualnej! – Mężczyzna wydaje kolejne polecenie, a niska szatynka natychmiast do mnie podbiega.

– Chodź, musimy cię przebrać!

Zerkam na Petera, który chyba doskonale wyłapuje moje przerażenie, bo prosi szatynkę o chwilę rozmowy ze mną.

– Niech będzie, ale tylko pół minuty, Pet. Wiesz, że czas to pieniądz! – zapowiada mu.

– Oczywiście, to zajmie tylko kilka sekund! – zapewnia ją, po czym pociąga mnie na bok. – Co się dzieje, Corinne?

– Co to znaczy sesja sensualna, bo nie brzmi zbyt fajnie… – Ujmuję się pod boki, demonstrując swoje niezadowolenie. – Jeśli każą mi się rozbierać, to przysięgam, że nie ręczę za siebie!

– Corinne, na litość boską! To nie plan pornola, tylko sesji zdjęciowej! I to w dodatku wysoko cenionego fotografa!

– Dla mnie to jest zwykły koleś, który będzie fotografował moje wdzięki! Mam gdzieś jego pozycję w branży! – Postanawiam nie owijać w bawełnę. Zbyt dobrze znam naturę mężczyzn, by łudzić się, że będzie patrzył na mnie czysto profesjonalnie. – Chyba, że powiesz mi, że jest eunuchem!

Peter robi głęboki wdech, a potem ściska mocno nasadę nosa.

– Przypomnij mi, po co tu jesteśmy… – prosi, nie puszczając nosa i nie otwierając oczu. Nie ma szans zobaczyć, jak przewracam oczami. – Nie słyszę… – ponagla mnie.

– Dla kasy – mamroczę niechętnie, znów krzywiąc się i zaplatając ramiona na piersi.

– A po co ci ta kasa?

– Żeby w końcu kupić własne mieszkanie, gdzieś daleko stąd – recytuję rozmowę, którą odbywaliśmy już kilkukrotnie.

– I…?

– I nie musieć już nigdy więcej mieszkać z kimkolwiek.

Tyle razy mówiłam mu, jak bardzo nienawidzę swojego współlokatora, swojego mieszkania, dzielnicy, i w ogóle tego miasta. Tyle razy oglądał mnie z wielkimi workami pod oczami, ponieważ brak snu, ciężka praca i życie w ciągłym stresie mnie wykańczają. Tyle razy był świadkiem tego, jak całą drogę do domu siedziałam schowana za wielkim kapturem, byle tylko nie zwracać uwagi męskiej części podróżnych, i nie prowokować problematycznych sytuacji. To dlatego Peter zaproponował mi tę pracę. Chciał mi pomóc. Sprawić, by moja uroda choć raz przyniosła mi coś pożytecznego – pieniądze. I to konkretne.

– A co zaryzykowałem, przyprowadzając cię tutaj?

Momentalnie robi mi się głupio.

– Swoją własną karierę i pracę… – przyznaję już nieco ciszej.

Peter w końcu otwiera oczy. Mój wyraz twarzy sprawia, że jego rysy także łagodnieją. Chwyta mnie za dłonie i ściska je mocno.

– Czy już raz uratowałem ci tyłek przed napalonymi zboczeńcami? – pyta, świdrując mnie brązowymi tęczówkami.

– Tak.

– Czy sądzisz, że po tym wszystkim przyprowadziłbym cię gdzieś, gdzie grozi ci podobne niebezpieczeństwo?

Szczerość w jego spojrzeniu nie pozwala mi odpowiedzieć na pytanie inaczej.

– Oczywiście, że nie.

Peter się uśmiecha. Przechyla głowę i poprawia mi włosy.

– Więc idź się przebrać, a potem wczuj się w rolę. Pamiętaj, dlaczego to robisz. To lepsze niż szorowanie podłóg w biurowcach, i w dodatku da ci dziesięć razy tyle pieniędzy.

– Dziesięć razy? – Wytrzeszczam oczy.

– No, może nie od razu, ale do tego dążymy, Corinne. Masz zadatki na bycie międzynarodową gwiazdą, wierz mi. Podejrzałem cię w obiektywie Daniela, wyglądasz zjawiskowo! Dlatego dziś musisz się przemóc. Po prostu rozluźnij się i myśl o czymś przyjemnym.

Przyjemnym? Przyjemna byłaby świadomość, że otaczają mnie ludzie, którym na mnie zależy. Że ktoś dostrzega we mnie coś więcej niż tylko twarz. Że nie muszę cały czas oglądać się za ramię, a jedyną przyjaciółką nie jest wymyślona w dzieciństwie Carolina.

I właśnie takie myśli towarzyszą mi, gdy przybieram różne pozy, ubrana w koronkowe body i delikatnie tkany szlafrok. Nie jest źle – rada Petera okazała się skuteczna. Gdy wyłączy się myślenie, ta praca staje się czysto fizycznym zajęciem; noga w lewo, noga w prawo, biodra do tyłu, ramię do przodu, patrz w dół, zagryź usta i tak dalej. Łatwizna.

Pierwszy zgrzyt pojawia się, gdy fotograf każe mi zdjąć szlafrok. Mój wzrok od razu odnajduje Petera, który daje mi znak, że wszystko jest w porządku. Ściągam okrycie, a potem znów oddaję się marzeniom o idealnym życiu. Chyba idzie mi nieźle, ponieważ fotograf cały czas krzyczy coś z podekscytowaniem. Prosi Petera, by ten przyniósł mu szklankę wody, a następnie każe mi przybrać pozycję na czworaka. Nie podoba mi się to, ale znów zmuszam się do zablokowania w głowie tej syreny alarmowej, która zaczyna wyć jak szalona.

– Cudownie, a teraz ściśnij nieco swoje piersi! – Daniel rzuca mi komendę, która brzmi tak, że mam ochotę ścisnąć, ale jego… szyję! I to bardzo, bardzo mocno. – No dalej, musisz uwodzić aparat! Wyobraź sobie, że to twój kochanek.

Fuj.

Zaciskam szczęki i wykonuję polecenie.

– Dobrze, świetnie! Teraz się odwróć i wypnij pośladki!

Co takiego??

Podpieram się pod boki i wbijam w typa pełen pogardy wzrok. Daniel natychmiast wyczuwa zmianę mojego nastroju.

– O co chodzi?

– Czy to sesja do jakiegoś podrzędnego playboya? – wypalam bez oporów.

Mężczyzna opuszcza aparat i otwiera szerzej oczy. Widać, że go zaskoczyłam.

– Podrzędnego playboya? Uważasz, że sesja do tego magazynu jest niegodna twej osoby? – Pytanie jest retoryczne, widzę to. Zauważam też, jak jego policzki nabierają żywszych barw. Chyba nieźle go wkurzyłam… – Do twojej wiadomości: najlepsze modelki zabijają się, by tam zapozować – prycha szyderczo, patrząc mi prosto w oczy. Potem następuje chwila ciszy, podczas której Daniel odkłada aparat i podwija rękawy. – Sądzisz, że fotograf z taką renomą jak ja, ma czas użerać się z dziewczynką, która boi się pokazać kawałka ciała? Otóż nie! Ten, kto dla mnie pozuje, ma być gotowy na wszystko. Modelka to kobieta, która wie, że jej ciało to narzędzie pracy, i posługuje się nim właśnie w taki sposób. Nie potrzeba mi tu rozhisteryzowanych panienek, wystawiających pazury przy najdrobniejszej prośbie z mojej strony. Więc albo współpracuj jak profesjonalistka, albo żegnam, zarówno ciebie, jak i Petera! – kończy swą wypowiedź, wprowadzając moje serce w drżenie.

O nie, tylko nie to…

Nie mam wiele czasu na decyzję, ale ta wydaje się prosta: nie pozwolę, by przez moje uprzedzenia i złe doświadczenia Peter stracił pracę. I to w momencie, gdy zaryzykował ją, by mi pomóc.

Naszą milczącą walkę na spojrzenia wygrywa on. Odwracam się powoli i przyjmuję pozycję, którą mi nakazał. Znów uciszam swój wewnętrzny głos, który każe mi uciekać z tego miejsca, gdzie pieprz rośnie. A przedtem kopnąć tego fagasa w krocze.

Ignoruję fakt, że Daniel podchodzi coraz bliżej mnie, oraz to, że jego głos staje się niższy, gdy prosi mnie, bym rozchyliła kolana lub wsadziła palec wskazujący do ust i go zassała. Czuję się coraz podlej, ale znoszę to wszystko, by ten facet nie wyrzucił stąd Petera. Bo ja na pewno już tu nie wrócę…

– O tak, idealnie… A teraz pokaż mi tę wyuzdaną stronę osobowości, wiem, że gdzieś tam się kryje, nie walcz z nią… – szepcze mi prawie do ucha.

Zbiera mi się na wymioty. Jeszcze chwila i zrobię coś, czego wszyscy pożałujemy…

– Ułatwimy ci to. Ściągnij ramiączko w taki sposób, aby odsłonić połowę piersi… – mówi, czym mrozi mi krew w żyłach. – O właśnie tak… – dodaje, po czym łapie za materiał kusego body i prawie obnaża moją pierś. Prawie, ponieważ w momencie kontaktu jego dłoni z moim ciałem zaciśnięta pięść sama wystrzeliwuje jak z procy, trafiając go prosto w nos. Głowa mężczyzny natychmiast odskakuje do tyłu, a aparat ląduje z trzaskiem na podłodze. Podobnie jak on sam.

Dosłownie sekundę później do pomieszczenia wraca Peter.

– Ta twoja mała kurwa mnie uderzyła! – Daniel od razu wskazuje na mnie ruchem ręki, a potem sprawdza, czy nie leci mu krew. – I zniszczyła mi aparat! Oboje za to odpowiecie!

– Zrobiłaś to? – Peter zatrzymuje na mnie swoje spojrzenie.

Oblewa mnie zimny pot, ponieważ dopiero w tym momencie dociera do mnie, co najlepszego uczyniłam…

– Próbował mnie obmacywać… – Mój głos brzmi słabo, jestem skołowana. Serce tłucze mi się o żebra jak szalone. Wiem, że dobrze zrobiłam, broniąc się przed molestowaniem, ale mam też świadomość, że najwyższą cenę za to zapłaci właśnie Peter.

– Nonsens, to kompletna wariatka! Sama mnie kokietowała i próbowała uwodzić, by dostać tę robotę! A teraz udaje ofiarę, jak te wszystkie głupie baby z hasztagiem #meetoo!

– Corinne cię kokietowała? – Brwi mojego przyjaciela podjeżdżają do linii włosów. Rzuca mi szybkie spojrzenie, po czym wraca nim do Daniela. Widać, że robi szybką ocenę sytuacji, i sądząc po minie, nie podobają mu się wnioski, do których dochodzi. Wznosi oczy ku górze i robi głęboki wdech, a następnie rusza do Daniela i podaje mu dłoń. Ten ją ujmuje, lecz kompletnie nie spodziewa się tego, co następuje później. Zresztą podobnie jak ja.

Z otwartymi ustami patrzę, jak Peter mocnym uderzeniem z czółka posyła fotografa z powrotem na glebę.

– To jedno zdanie cię zdradziło. – Mina Petera to idealny miks pogardy i obrzydzenia. – Corinne nigdy w życiu nie uwodziłaby żadnego mężczyzny.

Po tych słowach spływa na mnie ogromna fala ulgi i szczęścia. Już dawno żaden człowiek tak bardzo u mnie nie zapunktował.

– Dość tego, wylatujesz, złamasie! Nie chcę cię tu więcej widzieć! Dopilnuję też, by żaden z moich kolegów nigdy nie zrobił ci zdjęcia! Jesteś skończony! Tak samo jak ta twoja mała dziwka! – Rozsierdzony mężczyzna wypluwa z siebie pełne nienawiści słowa.

Panika na chwilę mnie paraliżuje, ale nie pozwalam jej na dłużej zagnieździć się w moich trzewiach. Włączam wyuczone mechanizmy obronne i wybieram ten, który może okazać się najskuteczniejszy w tym właśnie przypadku.

– Jeśli zniszczysz karierę Peterowi, ja zniszczę ciebie, popaprany dewiancie – odszczekuję mężczyźnie, starając się brzmieć mocno i pewnie.

– Tak? A niby w jaki sposób? – Mina fotografa wyraża drwinę w najczystszej postaci. – Żaląc się tabloidom, że cię molestowałem? – prycha szyderczo i sięga po swój aparat.

W tym czasie podchodzę do Petera i szepczę mu dyskretnie:

– Rób nam zdjęcia. – I kieruję się do Daniela.

– Możesz gadać im co chcesz, i tak nikt ci nie uwierzy – Niczego nie podejrzewający mężczyzna sprawdza, czy jego sprzęt nie uległ uszkodzeniu, a potem poprawia swoje ubranie. Już zamierza wstawać, gdy zatrzymuje go moja noga.

– Nie zamierzam iść do prasy, z którą jesteś w komitywie – oświadczam, patrząc mu twardo w oczy. Kucam i zrównuję się z nim twarzą.

– Gdziekolwiek byś nie poszła, moja pozycja w tej branży jest ugruntowana. Nie jesteś w stanie mi w żaden sposób zagrozić. – Facet śmieje mi się w twarz. A więc ja także się uśmiecham. Jeszcze nie wie, jak bardzo się myli… – Żadna baba nie zniszczy mojej kariery. Jesteście na to za głupie.

– Wiesz, jakie jeszcze jesteśmy? – mówię to powoli. Przechylam głowę w bok i zaczynam sunąć palcem wskazującym po jego bicepsie. – Wredne i wyrachowane. Potrafimy ranić jak nikt inny na świecie.

Daniel nie ma pojęcia, do czego zmierzam. Obserwuje wędrówkę mojego palca po jego skórze.

– Potrafimy być aniołami… – kontynuuję uwodzicielskim głosem, a potem nachylam się nad nim i szepczę do ucha: – Ale skrzywdzone i zdradzone przybieramy formę, przed którą uciekałby sam Mefistofeles.

– Jeśli o mnie chodzi, to się nie boję… – Mężczyzna reaguje na flirt. Przekręca głowę i zbliża do mnie usta. Jego ciekawość rośnie. Tak samo jak interes w spodniach.

Ponownie się uśmiecham. Tym razem wrednie. Z satysfakcją.

– Ale to nie mnie powinieneś się bać… – Wsuwam dłonie w jego włosy i pozwalam blond kosmykom prześlizgiwać się między palcami.

– Jedyne, czego się boję, to że nie dokończysz tego, co właśnie zaczynasz…

Jego oddech przyspiesza, podniecenie wyostrza mu rysy, a dłonie zaczynają coraz śmielej przesuwać się po moim ciele.

Idealny moment na zimny prysznic.

– I żony – wypalam nagle, czym porażam mężczyznę przede mną.

Przez ostatnich kilka lat nauczyłam się, jak działa na żonatych facetów to słowo. W oka mgnieniu, nawet największy donżuan pokornieje jak mały chłopiec.

– Jeśli w jakikolwiek sposób zagrozisz karierze Petera, osobiście pójdę do twojej żony i opowiem jej pewną historyjkę… – Wstaję, otrzepuję się i kontynuuję monolog: – I nie, nie będzie to historia o biednej i molestowanej modelce, ponieważ jak mniemam, słyszała już ich wiele. I skoro nadal jest twoją żoną, znalazłeś sposób na to, by w nie wierzyła. – Biorę telefon od przyjaciela i na widok fotografii, którą wykonał, uśmiecham się szeroko. Pokazuję ją struchlałemu Danielowi i ciągnę przemowę: – Będzie to historia o naszym ognistym romansie. Ze wszystkimi pikantnymi detalami oraz tym, jak mi się na nią żaliłeś… Możesz mi wierzyć, że fantazji mi nie brakuje.

Prawie robi mi się go żal, gdy blednie jak ściana.

– Już rozumiesz, że to ja będę tą skrzywdzoną kobietą szukającą zemsty? – Widzę, że nie muszę tłumaczyć nic więcej. Facet doskonale zdaje sobie sprawę, w jakie tarapaty może wpaść, i że piłka jest po mojej stronie. Jedyne, co może zrobić, to… wszystko czego tylko zażądam!

– Pozycja Petera w branży nie jest zagrożona – oświadcza w końcu w odpowiedzi na mój szantaż.

– To nie wystarczy – mówię, zachowując pokerową twarz. – Uważam, że tak wspaniały model zasługuje na jakąś ekstra sesję, w ekstra magazynie, i w dodatku ekstrapłatną.

Mężczyzna zaciska szczęki, ale zgadza się kiwnięciem głowy.

– To nadal nie wszystko – dorzucam, czym jeszcze mocniej go wkurzam. – Nigdy więcej nie zrobisz, nie powiesz, ani nawet nie pomyślisz niczego niewłaściwego w stosunku do modelek, z którymi pracujesz.

– W porządku.

Robię dziubek z ust.

– Trochę trudno mi w to uwierzyć, ale spróbuję – oznajmiam wielkodusznie. – W międzyczasie nie zaszkodzi rozdać tym dziewczynom mój numer telefonu, by w razie czego mogły do mnie napisać…

Peter wybucha gromkim śmiechem, a Daniel wypuszcza z ust pełną wulgarnych inwektyw wiązankę.

Jestem dumna, że udało mi się z tej całej nieprzyjemnej sytuacji wyciągnąć jakieś pozytywne efekty.

***

– To ja miałem załatwić ci robotę, a wyszło na to, że to ty zorganizowałaś mi całkiem niezłe zlecenie. – Peter wkłada do ust rogalika maślanego, gdy pół godziny później siedzimy w kawiarni w centrum. – Przepraszam, że cię na to naraziłem. Byłem pewien, że Daniel Goth jest godnym zaufania profesjonalistą. Nigdy nie słyszałem żadnej plotki, by zachował się niewłaściwie…

– Sam widzisz, że nie mogłeś tego przewidzieć. Poza tym, to nic takiego. Bywałam w gorszych tarapatach. – Wsypuję cukier do kawy i zaczynam energicznie mieszać.

– Mimo wszystko wyszło fatalnie. Mam gigantyczne wyrzuty sumienia.

– Niepotrzebnie. Najwidoczniej nie jestem skazana na sukces w branży fotomodelingowej – oznajmiam z lekkością, której nie czuję. Tak naprawdę czuję się pokonana. I to nie przez tego gnoja, a po prostu przez życie.

Wszystko byłoby inne, gdybym nie była pusta w środku. Gdyby było coś, cokolwiek, co wywołałoby u mnie przypływ ekscytacji… Jednak ja swój czas wykorzystuję jedynie na próby przetrwania i związania końca z końcem. Nie mam żadnej pasji, rodziny, przyjaciół, celu, ani planów. Moje życie jest jałowe i raczej nie zanosi się na to, by cokolwiek było w stanie to zmienić.

– Nie mogę tak tego zostawić, Corinne. Nie powinnaś mieszkać z tym ćpunem.

– Dam sobie radę – zapewniam go. – Zawsze daję.

– Tak, ale… – Peter nie kończy myśli, ponieważ przerywa mu dźwięk telefonu. Na wyświetlaczu pojawia się imię kogoś, kogo musi bardzo lubić, ponieważ jego twarz natychmiast się rozpromienia. – Przepraszam na chwilkę, to moja przyjaciółka – mówi, i odbiera. – Cześć Batku, dzwoniłem wczoraj wieczorem, ale nie odbierałaś…

Przestaję słuchać, a zaczynam obserwować. Zazdroszczę tej dziewczynie. Nie wiem, kim jest i co robi w życiu, ale samym tym, że istnieje, sprawia radość mężczyźnie, który mi towarzyszy. To musi być wspaniałe uczucie.

Nie pamiętam już, kiedy doszłam do wniosku, że ja urodziłam się chyba tylko po to, by umrzeć. Moje życie zdarzyło się przypadkiem. Nikomu nie jestem potrzebna, nikt na mnie nie czeka, nie robię żadnych ważnych dla świata rzeczy. Oddycham tym samym powietrzem, co lekarze, strażacy czy naukowcy, a nie daję nic w zamian. Zupełnie jak chwast, który tylko przeszkadza i kradnie innym wodę oraz słońce. Nie ma we mnie niczego wartościowego.

Ze smętnych rozważań wyrywa mnie poruszony Peter. Odkłada komórkę na stół i oświadcza, że dziś musi pojechać do jakiejś wioski w Alpach, ponieważ jego przyjaciółka potrzebuje pomocy.

– Trzeba po prostu kopnąć takiego jednego fagasa w ding donga – podsumowuje jednym zdaniem.

– Zrobił jej krzywdę?

– Pocałował inną. Głupi fiut. – Peter prycha z pogardą. – A tak dobrze rokował… Chyba nawet za dobrze. To musiało się tak skończyć.

– Przykro mi.

– To nic. Heidi da sobie radę. To twarda babka – mówi z uznaniem, a potem spogląda mi w oczy. – Taka jak ty.

Coś drga w moim sercu. Spuszczam z zakłopotaniem wzrok na dłonie.

– Prócz tego jednego niemiłego zadania, będzie to całkiem ekscytująca wyprawa. Schwarzzimmer to magiczne miejsce. Malownicze, klimatyczne i praktycznie odcięte od świata.

– Brzmi cudownie.

– A pensjonat, w którym zatrzymała się Heidi, jest… jak drugi dom. Gospodyni prowadzi go, wkładając w tę pracę całe serce. To ona sprawia, że ludzie czują się tam tak dobrze. – Następuje chwila ciszy, podczas której zaczynam sobie to miejsce wyobrażać. – Aż żal patrzeć, jak się przy tym męczy. Ma już swoje lata. W dodatku, z tego, co widziałem, zamiast przybywać, ubywa jej personelu.

– Jak to? – Upijam łyk kawy.

– Gdy byłem tam ostatnim razem, słyszałem, jak jedna z dziewczyn wyznała jej, że jest w ciąży i niebawem odchodzi. Gerda niby jej pogratulowała, jednak widać było też na jej twarzy troskę. W takiej małej wiosce zapewne trudno jej będzie znaleźć zastępstwo. – Peter nagle przerywa i otwiera szerzej oczy. – Corinne, a może…

– Co?

– Że też nie pomyślałem o tym wcześniej! To ty mogłabyś się u niej zatrudnić!

– Co takiego? – Teraz to ja wytrzeszczam oczy. – Przecież ja nie mam zielonego pojęcia o prowadzeniu pensjonatu!

– Nie musisz! Takiego zadania na pewno nie otrzymasz. – Mój towarzysz zaczyna się ze mnie śmiać. – Gerda traktuje „Der Strahl” jak swoje dziecko. Na początku z pewnością byś sprzątała pokoje lub coś w tym stylu.

– Peter, fajnie, że o mnie pomyślałeś, ale przede wszystkim nikt mnie tam nie zapraszał.

– Ja cię zapraszam. Na miejscu porozmawiamy z właścicielką i zobaczymy, czy coś z tego wyjdzie. Jeżeli ci się nie spodoba, po prostu wrócimy. Jednak moim zdaniem, przydałby ci się odpoczynek od miasta.

Wskazuje ręką szare i zatłoczone ulice. I tu ma świętą rację. To miasto mnie przytłacza.

Poddaję się ciekawości, jak mogłoby się zmienić moje życie, gdybym w końcu stąd wyjechała. Malownicza wioska, z daleka od cywilizacji, brzmi naprawdę dobrze. Podobnie jak względny spokój, który chyba najbardziej mnie kusi.

– Dobrze – decyduję pod wpływem chwili. – Pojadę z tobą i zobaczymy, czy coś z tego wyjdzie.

TRZY

Hans

– Cześć, złotko. Masz jakieś plany na wieczór? – Siadam na ławeczce w szatni hangaru i zwieszam bezradnie głowę. Na moich trzewiach osiada stres, który jeszcze godzinę temu wypełniał moje żyły adrenaliną.

– Nie wiem. – W słuchawce rozbrzmiewa kokietujący głos Martiny, mojej aktualnej przyjaciółki od seksu. – Ty mi powiedz…

– Za pół godziny u ciebie – decyduję więc za nią i niecierpliwie czekam na odpowiedź.

– Nie.

Marszczę brwi.

– Nie masz czasu?

– Mam. Ale nie chcę spotykać się u mnie.

Kurwa. Wiedziałem. Jeśli to ona przyjdzie do mnie, znów po wszystkim będę się musiał ewakuować z własnego domu, a dziś kompletnie nie mam na to ochoty. Ani siły.

– Kotku, posłuchaj…

– Nie. To ty posłuchaj! – Martina przerywa mi gwałtownie. Najwyraźniej to jeden z tych dni, kiedy musi postawić na swoim. – Nie myśl, że nie wiem, co robisz.

Oho, zaczyna się… Już czuję się zmęczony. Po co w ogóle do niej dzwoniłem?

– Możemy bzykać się na wszystkie sposoby znane ludzkości, ale nie możemy zasnąć obok siebie? Uwierz, że nie zacznę potem nas sobie wyobrażać na ślubnym kobiercu, z piątką dzieci i psem przy nodze.

– Wiem.

– Więc co cię tak w tym przeraża?

To nie ja byłbym przerażony, zaufaj mi…

– Że gdy usłyszę, jak chrapiesz, to przestaniesz mnie pociągać. – Wybieram żart jako formę wybrnięcia z tej nieciekawej dyskusji. Nie zamierzam się zwierzać, ani tym bardziej tłumaczyć. Łączy nas seks i to na nim powinniśmy się skupić.

– Jeśli spotkamy się u ciebie, przyjdę w samym płaszczu… – Przeczuwając, że tą drogą nic nie wskóra, zmienia taktykę i zaczyna mnie kusić. – Będziesz miał łatwy dostęp. Weźmiesz mnie szybko i mocno, tak jak lubisz.

Te wizje od razu burzą mi krew w żyłach. Martina to najlepsza kochanka, jaką miałem w życiu. Pod tym kątem uzupełniamy się idealnie. Ona lubi dokładnie to samo co ja – ostre bzykanie bez zahamowań. Nie jestem typem faceta, który bawi się w gry wstępne i uwodzenie. Seks jest dla mnie jak sport, tylko poziom wyżej – prócz tego pożytecznego, daje także przyjemność.

– Za pół godziny u mnie – rzucam zwięźle do słuchawki. Trudno. Najwyżej wymknę się, gdy zaśnie, i prześpię u Geralda. I tak z pewnością nie przerwę mu żadnej randki. Co najwyżej z książką.

Ściągam kombinezon pilota i wrzucam go niedbale do szafki. Przez chwilę tępo się w niego wpatruję. Wspomnienia małej dziewczynki z roztrzaskaną o skały głową znów opanowują mój umysł. Widzę jej białą czapeczkę przesiąkniętą krwią i spokojny wyraz twarzy, jakby smacznie sobie spała. Zamykam oczy, a moje uszy wypełnia przeraźliwy płacz jej matki, która błaga nas, byśmy ratowali jej dziecko… Zatrzaskuję szafkę z hukiem i opieram o nią czoło. Takie akcje są najgorsze – kiedy nie lecimy, by kogoś ratować, a po prostu transportować zwłoki z wysokich gór. Dzieci to stosunkowo najrzadsza grupa poszkodowanych, do których wylatujemy, ale jeśli już zdarzają się takie przypadki, całą naszą ekipę ściągają na kilka dni do psychicznego dołka.

Wychodzę na zewnątrz, gdzie wita mnie marcowy mrok. Zarzucam plecak na jedno ramię i ruszam przed siebie po zaśnieżonych ulicach Schwarzzimmer. Gdy przyjeżdżałem tu trzynaście lat temu, nie miałem pojęcia, że zostanę tu na stałe. To miejsce po prostu leczy. Mnie uleczyło, i na nowo nadało sens memu życiu. Spoglądam w lewo na wysokie góry i przypominam sobie niezliczone akcje ratunkowe, w których uczestniczyłem. Potem mój wzrok pada na posiadłość Hartmanna i mój humor znów się psuje. Co łączy tego nadętego kutafona z Heidi? Przyjechała prowadzić jego rehabilitację, ale wszystko wskazuje na to, że pomiędzy tą dwójką dzieje się coś więcej.

Brnąc przez wysoki śnieg, odtwarzam w myślach wczorajszy festyn i to, jak ta dziewczyna przez niego płakała. Nie ufam typowi. Szczególnie mając na uwadze to, jak potraktował swoją byłą żonę. Powinienem ostrzec Heidi, nim znów dojdzie do tragedii. Tym bardziej, że ten arogancki chuj już zagiął na nią parol.

– Pomocy! – Nagle do moich uszu dociera kobiecy krzyk. Mięśnie natychmiast tężeją mi pod skórą, szykując się do akcji. Odwracam się w kierunku, z którego dobiegło nawoływanie, i moje ramiona opadają. – Potrzebuję, by przeleciał mnie jakiś przystojny pilot… – Martina zagryza usta w prowokacyjny sposób i odbija się od maski swojego samochodu. Rusza w moim kierunku, kołysząc przesadnie biodrami.

Nim zdążam cokolwiek powiedzieć, kobieta atakuje moje usta w desperackim i pełnym namiętności pocałunku. Zarzuca mi swoje udo na biodro, a ja automatycznie ją za nie chwytam. Gdy odkrywam, że jej nogi są gołe, krew zaczyna szybciej krążyć mi w żyłach. Kurwa, faktycznie nic nie włożyła pod spód!

– Do mnie, szybko – wydaję komendę zachrypniętym głosem i popycham ją w kierunku drzwi mojego domu.

Gdy wchodzimy do środka, nawet nie zadajemy sobie trudu, by włączyć światło. Rzucam plecak oraz kurtkę na ziemię, i od razu zaczynam się rozbierać. A konkretniej, uwalniam tylko jedną część ciała, do której zresztą Martina od razu dopada. Wypuszczam z ust świst, gdy jej pełne wargi obejmują mojego kutasa. Bez chwili namysłu wsuwam palce w jej włosy i zaczynam nadawać jej głowie odpowiedni rytm. Mocny i szybki. Bez cienia delikatności.

Zamykam oczy i odchylam głowę w tył. Właśnie tego było mi potrzeba. Łatwego i prostego uwolnienia emocji. Jęki i odgłosy krztuszenia się dziewczyny jeszcze podkręcają atmosferę. Nie potrzeba mi dużo czasu, Martina wie, co robić, bym wystrzelił w jej usta w minutę po rozpoczęciu zabawy.

– Postawiłam sobie za cel, by doprowadzić cię w ten sposób na szczyt w mniej niż trzydzieści sekund – oświadcza mi, wycierając lubieżnie kącik ust.

– Ambitne masz cele. Szanuję je – odpowiadam z aprobatą, uśmiechając się szeroko.

– Przyniosłam wino.

– Super. A teraz rozłóż nogi i odwróć się do drzwi – nakazuję jej szorstko i sięgam do kieszeni spodni po prezerwatywę. Rozrywam ją zębami, by nie tracić niepotrzebnie czasu.

– Ale przecież… – próbuje coś powiedzieć, ale ją uciszam.

– Przyszłaś tu gadać czy się pieprzyć? – Wiem, że zachowuję się jak chuj, ale nic na to nie poradzę. Ciśnienie jeszcze nie zeszło ze mnie na tyle, bym miał ochotę na gadki szmatki czy rozmowę o winach.

– Jezu, uwielbiam cię takiego… – Martina wie, że jeden raz to dla mnie stanowczo za mało. To tak, jakbym zjadł tylko jedną łyżeczkę tiramisu, podczas gdy przede mną stał wielki puchar tego deseru. Odwraca się naprędce, opiera dłonie na drzwiach i wypina do mnie pośladki.

Ściągam bluzę wraz z koszulką, a potem wsuwam dłoń między uda dziewczyny. Podoba mi się, że nie muszę w żaden sposób jej przygotowywać na swoje ostre natarcie; najwyraźniej obciąganie mojego kutasa jest dla niej najskuteczniejszą grą wstępną i najlepiej działającym lubrykantem. Zabieram rękę i zamieniam ją na kutasa. Wchodzę w nią ostro, bez zapowiedzi i z impetem. Kiedy wydaje z siebie przeciągły jęk, to tylko napędza mnie do działania. Z miejsca zaczynam posuwać ją z siłą i częstotliwością tłoka. Uderzam w jej pośladki raz po raz, zamazując w pamięci obraz masakry, jakiej dziś byłem świadkiem. Posuwam dziewczynę na całego, do utraty przytomności, do utraty wspomnień…

– Och, Hans… Tak!

Czuję, jak jej cipka zwiera się raz po raz na moim kutasie w coraz częstszych skurczach. Wiem, że nie mam już dużo czasu. Łapię Martinę za kark i przyciskam jej twarz do drzwi. Pompuję ją jeszcze ostrzej, jakbym uczestniczył w jakichś wyścigach. Po mojej skroni spływa strużka potu… Uwielbiam to. Im większy wysiłek, tym szybciej przychodzi oczyszczenie.

– Boże… Hans, mocniej!. Tak mi z tobą dobrze… – jęczy przeciągle jak gwiazda porno, a ja zsuwam dłoń na jej łechtaczkę i zaczynam ją pocierać.

Spływa na mnie fala gorąca. Każdy kolejny ruch wyrywa mnie z przeszłości, spychając te wydarzenia gdzieś w najmroczniejsze zakamarki pamięci. To moja najdoskonalsza terapia. Perfekcyjna siłownia.

Gdy cipka Martiny zaczyna pulsować gwałtownie na moim kutasie, wiem, że dziewczyna właśnie doznaje spełnienia. Uderza otwartymi dłońmi o drzwi i błaga mnie o coś, a za chwilę siarczyście przeklina. Jeszcze mocniej ją do siebie przyciskam i nacieram wściekle na jej nabrzmiałe tkanki. W tym momencie nie liczy się nic innego; ani to, kim jestem, ani to, co przeżyłem, ani to, co jeszcze przede mną. Teraz liczy się tylko cel, którym jest ponowne wystrzelenie w ciało tej kobiety. W moich jądrach zbiera się znajome napięcie, a po kręgosłupie przelatuje dreszcz. Jestem już blisko, tak bardzo blisko…

Odchylam głowę do góry i już mam ryknąć w przypływie pierwotnego spełnienia, gdy pomieszczenie wypełnia dziewczęcy głos:

– Wujku?

Co jest, do kurwy nędzy?! W pierwszej sekundzie sztywnieję, jakby mnie poraził prąd. Fala orgazmu cofa się w pizdu jak ulubiona zabawka w morzu przy prądach wstecznych.

– Wujku, to ty? – Dziewczęcy głos brzmi na zlękniony.

Wysuwam się z cipki Martiny i podnoszę koszulkę, by zakryć sztywnego fiuta. Sięgam do włącznika światła, i gdy je zapalam, moim oczom ukazuje się nastolatka o blond włosach z różowymi końcówkami.

– Claudia?! – Wytrzeszczam oczy, nie wierząc w to, co widzę. – Co ty tutaj robisz?!

Moja siostrzenica spogląda szybko na Martinę, która nerwowo przygładza włosy, i odpowiada rezolutnie:

– Najwidoczniej wam przeszkadzam.

– Kiedy przyjechałaś? Gdzie jest Matylda? – Rozglądam się w poszukiwaniu jej mamy, a mojej starszej siostry.

– Nie ma jej. Przyjechałam sama.

– Co takiego? – Moje serce prawie się zatrzymuje. Nic z tego nie rozumiem. – Przyjechałaś sama aż z Grenchen? Przecież to prawie trzy godziny jazdy! Mama o tym wie?

– Nie, i wolałabym, żeby tak zostało.

Nawet nie wiem, jak to skomentować. Potrafię tylko stać i wpatrywać się w dziewczynę, która tak na marginesie wygląda zupełnie inaczej niż wtedy, gdy widziałem ją ostatni raz. Czyli jakieś pięć lat temu. Teraz bliżej jej do kobiety, niż małej dziewczynki. Jest wysoka, szczupła i ma na twarzy makijaż.

Zaraz, ile ona ma teraz lat?

Dokonuję szybkiej kalkulacji w głowie i wychodzi na to, że siedemnaście…

– Przedstawisz nas sobie? – pyta z drwiącym uśmiechem, gdy widzi moją chwilową niedyspozycję.

– Cześć, ja jestem Martina, i chyba będę się zbierać. – Moja przyjaciółka wita się lakonicznie, po czym w kolejnej sekundzie otwiera drzwi i wychodzi. Marzę o tym, by zrobić dokładnie to samo.

Między mną a Claudią zapada niezręczna cisza.

– To co? W którym pokoju mogłabym się zatrzymać? – Nastolatka przerywa ją jako pierwsza, uśmiechając się przy tym słodko. – Mam nadzieję, że w tym z dużym drewnianym łożem, bo już rozpakowałam tam swoje rzeczy – dodaje, czym wprowadza mnie w osłupienie.

Potem jak gdyby nigdy nic podchodzi do wyspy kuchennej i za czymś się rozgląda.

– Chętnie napiłabym się kawy, a ty?

– A ja dowiedziałbym się, co się tu, do diabła, dzieje! – Zaczynam się irytować.

– Wszystko wskazuje na to, że stoisz w swoim przedpokoju z koszulką na… części ciała, która nie jest dla niej przeznaczona, i chyba jesteś nieco drażliwy, więc jak przypuszczam, przerwałam wam tuż przed wielkim finałem.

Moment, co? Zerkam w dół i aż mi się słabo robi.

– Przepraszam na chwilę! – Ruszam szybkim krokiem do łazienki na piętrze. Gdy widzę tam porozkładane damskie kosmetyki, w tym także podpaski, ogarnia mnie kolejna fala przerażenia.

– Ja pierdolę… – mamroczę pod nosem i przeciągam ręką po twarzy.

Rzucam koszulkę w kąt i ściągam spodnie wraz z bokserkami. Wchodzę pod prysznic i odkręcam zimną wodę. Zdecydowanie muszę ochłonąć.

Piętnaście minut później melduję się na dole, gdzie wita mnie zapach czarnej kawy i uśmiech młodszej wersji mojej siostry.

– Tobie też zrobiłam – oświadcza dziewczyna i podaje mi kubek z parującym napojem.

– Dzięki – odburkuję, cały czas czując się dziwnie. – Ty chyba jeszcze nie powinnaś pić kawy.

– Tak, na kawę jestem za młoda, ale na oglądanie pornosa w realu już nie – odpyskowuje momentalnie, ze znużeniem wywracając oczami.

– Hej! Po pierwsze, nie spodziewałem się gości, a po drugie, czemu się tak skradałaś?! – Bezwiednie na nią napadam.

– Bo nie wiedziałam, co się dzieje! Gdy przyjechałam, dom był pusty, więc rozpakowałam swoje rzeczy i postanowiłam zdrzemnąć się po podróży. I to wtedy obudziło mnie jakieś walenie do drzwi. Myślałam, że to ty, a potem, że może jakiś włamywacz…

– Włamywacz?

– Tak, bo nie zapaliłeś światła. Tak, jak robią to włamywacze…

– Wolę nie pytać, skąd wiesz, jak robią włamywacze – odparowuję, by nie ciągnąć tematu. Moja głowa nie jest w stanie zaakceptować faktu, że moja siostrzenica była świadkiem mojego aktu cielesnego. Pomimo, iż teoretycznie nic nie widziała…

– Spokojnie, wujku. Nie musisz się peszyć. Już dawno nie jestem dziewicą.

– Co takiego? – Aż oblewam się kawą na informację, jaką obdarza mnie dziewczyna. Wstaję gwałtownie i podchodzę do zlewu, by zmyć czarny płyn z dżinsów.

– Chciałabym z tobą zamieszkać. – Jeszcze nie wyszedłem z poprzedniego szoku, a Claudia funduje mi kolejny. – Mam nadzieję, że się zgodzisz.

– Jak to zamieszkać? – Dosłownie palą mi się przewody w mózgu.

– Normalnie. Na razie nie mam się gdzie podziać, więc pomyślałam o tobie.

– Nie masz się gdzie podziać? Co to w ogóle znaczy? Przecież masz dom.

– Uciekłam z domu.

Odwracam się z powrotem do zlewu. Nabieram wody do szklanki i wypijam wszystko jednym potężnym haustem.

– Proszę, nie pytaj, dlaczego… – Dopiero jej przyciszony głos sprawia, że się odwracam. – Wszystko ci wyjaśnię, ale nie dziś. Dziś chciałabym się tylko położyć i zasnąć.

Gdy patrzę w jej wielkie, szare oczy, przypomina mi się chwila, gdy w wieku siedmiu lat za pomocą małego kamienia narysowała jednorożca na samochodzie ojca. Poprosiła mnie wówczas, żebym nic mu nie powiedział, bo dostanie karę.

– Dobrze, Claud – zgadzam się, dokładnie tak samo jak wtedy. Z taką różnicą, że dziesięć lat temu wziąłem jeszcze winę na siebie, i zapłaciłem za lakiernika. A że jednorożec bardziej przypominał męskie przyrodzenie niż konia, Swen bez problemu uwierzył, że to moja sprawka. Tym bardziej, że nigdy nie pałaliśmy do siebie wielką sympatią.

– Dziękuję, wujku. – Obdarza mnie jeszcze pełnym wdzięczności uśmiechem, po czym odwraca się i idzie na górę, gdzie przywłaszczyła sobie moją sypialnię.

Gdy tylko znika za winklem, biorę telefon i dzwonię do swojej siostry.

***

Późnym wieczorem siedzę w chłopakami w barze u Gerdy.

– Serio? Uciekła z domu, bo starzy rozdzielili ją z jej chłopakiem? – Elias nie potrafi w to uwierzyć. Pyta mnie o to już trzeci raz. – Sądziłem, że takie rzeczy nie zdarzają się już w dwudziestym pierwszym wieku.

– A co ma dwudziesty pierwszy wiek do nastoletniej głupoty? – zwracam się do niego. – Podejrzewam, że sam nie byłeś w tym wieku lepszy.

– Temu nawet nie będę próbował zaprzeczać – odpowiada z pyszałkowatym uśmieszkiem.

– A najgorsze jest to, że Matylda poprosiła mnie, bym przez jakiś czas pozwolił jej u siebie zamieszkać. – Na samą myśl skręca mnie w brzuchu. Muszę się napić!

– Stary, nie dramatyzuj, przecież nie będziesz musiał zmieniać jej pieluch – próbuje mnie pocieszać Armin.

– Jak już, to podpaski – dodaje już nieźle nawalony Johan. – Siedemnaście lat to praktycznie dorosła kobieta… – Puszcza do mnie oko, a mnie momentalnie rośnie ciśnienie.

– Ani mi się, kurwa, waż spojrzeć na nią inaczej niż na pieprzoną zakonnicę! – warczę ostrzegawczo, stawiając kufel z impetem na stole.

– Spokojnie, brachu. – Johan unosi ręce w geście poddania. – Przecież nie miałem nic złego na myśli.

– Już ja doskonale wiem, co ci chodzi po głowie!

– Mnie nigdy nic nie chodzi po głowie… – oświadcza w odpowiedzi bełkotliwie, czym wywołuje w nas wszystkich napad śmiechu.

– No z tym to akurat trudno polemizować – podsumowuje głośno Elias. – Idę po drugą kolejkę. Komuś jeszcze przynieść?

– Ja pasuję – mamroczę smętnie. – Mam pod opieką pieprzoną nastolatkę. Jak się w ogóle zajmować kimś takim? – pytam kompanów, zerkając z nadzieją na każdego po kolei.

– Mnie nie pytaj. – Armin odzywa się jako pierwszy. – Ale nie zazdroszczę ci. Moja Anita ma bratanicę w tym wieku i… – Nie kończy, tylko wykonuje w powietrzu znak krzyża.

– Co i? – próbuję dociec.

– Nawet egzorcyzmy w tym przypadku to stanowczo za mało… – kończy, patrząc na mnie współczująco.

– To chyba ten etap, gdy człowiek nie jest już dzieckiem, ale nie jest też jeszcze dorosły – dorzuca zamyślony Simon. – Szuka swojej drogi i robi różne głupie rzeczy, żeby ją odnaleźć. Jednym słowem – klepie mnie mocno w bark – masz zdrowo przepierdolone, brachu.

– Dzięki, chłopaki! Na kogo jak na kogo, ale na was zawsze mogę liczyć – wkurwiam się i dopijam piwo.

Ignoruję ich dalsze pierdolenie, ponieważ nagle do baru wchodzi Heidi z tym bogatym świrem ze szczytu góry.

– Ej, chłopaki, widzicie to? – Pokazuję im dyskretnie parę, do której zaraz potem dołącza przyjaciel Heidi, Peter, i jakaś dziewczyna w kapturze na głowie.

Wszyscy jak na komendę wlepiają wzrok w nowo przybyłych i zaczynamy dyskretnie ich obserwować. No, może niekoniecznie dyskretnie, ponieważ Hartmann już po kilku sekundach rzuca mi w odwecie zimne spojrzenie.

– Nie ufam za grosz temu patałachowi – informuję kumpli, czując głęboką niechęć do tego faceta. Nie obchodzi mnie, że to on sponsoruje całe nasze pogotowie górskie. Cały czas mam w pamięci naszą dyskusję o różnicy między lekarzem a ratownikiem medycznym, i to, jak wysłał mnie do Francji na szkolenie, byle tylko odsunąć mnie jak najdalej od Heidi. A moim celem jest tylko uświadomienie dziewczynie, z kim się spotyka…

– To oni są razem? – dopytuje skonsternowany Johan.

– A na co ci to wygląda, głąbie? – odpowiada mu Gerald. – Ma mu usiąść na twarzy, by to stało się dla ciebie jasne?

– Nic nie rozumiem. Jeszcze dziś rano Heidi pałała niechęcią do tego faceta, a teraz… – mówię sam do siebie.

– Może idź do nich i zwyczajnie zapytaj – proponuje Elias.

W tym samym momencie nieznajoma dziewczyna wstaje od stolika i udaje się do toalety. Widzę, jak po drodze wpada na nią Kristoff, nasz naczelny pijaczyna i erotoman-gawędziarz. Coś do niej mówi, ale ona nie zwraca na niego uwagi. Idzie dalej, jakby Kris w ogóle nie istniał, a co dopiero do niej mówił… Może jest jakaś głucha?

Zaciekawia mnie to. Tym bardziej, że pijany mężczyzna ustawia się pod kiblem, jakby na nią czekał.

Wstaję z krzesła i podchodzę kilka kroków.

W końcu zakapturzona dziewczyna wychodzi z pomieszczenia, a ja stoję już na tyle blisko, że wszystko słyszę.

– Hej, laska. Sorry za tamto. Nie gnie… – Kristoffowi nie udaje się skończyć, ponieważ nieznajoma mija go, nie uraczając nawet spojrzeniem. To wyraźnie nie podoba się mężczyźnie. Rozeźlony chwyta ją za ramię i zatrzymuje w miejscu.

– Chciałem po…

– Zabierz rękę, bo ci ją odgryzę – odwarkuje mu natychmiast.

– Coś ty taka nerwowa?

– A ty niekumaty?

I to jest ten moment, gdy jakaś niewidzialna siła każe mi zainterweniować. Dziewczyna wydaje się młoda i być może boi się Kristoffa. Jest tu nowa, i nie może wiedzieć, że ten człowiek, mimo iż lubi sobie wypić, nie jest awanturnikiem ani żadnym zboczeńcem. Co jednak wkurzające, potrafi być niesamowicie namolny.

Wkraczam pomiędzy nich i kładę po przyjacielsku rękę na ramieniu podchmielonego mężczyzny.

– Kris, brachu, idź i zobacz, czy cię nie ma u Geralda, zgoda? – Klepię go kilka razy po karku.

– Ale przecież nic mi nie dolega… – odpowiada mi niewyraźnie.

– Ale za chwilę twój nos może wymagać pilnej interwencji medycznej. – Puszczam konspiracyjnie do niego oko, by zrozumiał, że naprawdę powinien już spierdalać.

Kristoff waha się jeszcze tylko przez kilka sekund. Rzuca nieznajomej długie spojrzenie, a potem odchodzi chwiejnym krokiem w kierunku zaplecza.

– Nie przejmuj się, to tylko nieszkodl… – Odwracam się do dziewczyny, chcąc zapewnić ją, że nasz koleżka już nie będzie jej nękał, lecz natrafiam na… pustą przestrzeń.

Gdy dociera do mnie, że mnie także zignorowała, i wróciła do swojego stolika jak gdyby nigdy nic, moje żyły znów wypełnia płynna furia.

Mając w poważaniu wszelkie konwenanse, przysiadam się do stolika czwórki znajomych i witam się krótkim:

– Cześć, wszystkim. – Uśmiecham się do Petera i Heidi, natomiast temu sztywniakowi z lodowego pałacu mówię jedynie: – Hartmann, masz szczęście do pięknych kobiet, ale nieszczęście, że ja mam cię na oku.

– Czy to ten moment, gdzie powinien przejść mnie dreszcz grozy? – odpowiada lekceważąco, popijając piwo i uśmiechając się pobłażliwie.

– Raczej ten, gdzie zdajesz sobie sprawę, że drugi raz nie ujdzie ci płazem, jeśli…

– Hans! – Heidi przerywa mi gwałtownie. – Wszystko jest okej, naprawdę. – Uśmiecha się do mnie promiennie i chyba daje swojemu facetowi jakiś znak pod stolikiem, o czym świadczy nagłe rozluźnienie, jakie pojawia się na jego twarzy. Wygląda na to, że naprawdę są razem. I oboje wyglądają na szczęśliwych.

– Nie musisz się przejmować – dorzuca Peter. – Mowę typu: „Gdy skrzywdzisz Heidi, zrobię ci z jaj dwa omlety” już usłyszał. Ode mnie, w razie gdyby to nie było jasne.

– Było – odpowiadamy chórem razem z Heidi, a potem przy stoliku znów zapada niezręczna cisza. Nie wiem, czy wszyscy czują to napięcie, czy tylko ja.

Sądzę, że jedną sprawę mamy już względnie ogarniętą, to teraz pora na drugą.

– Nie uważasz, że niegrzecznie tak odchodzić w trakcie rozmowy? – Odwracam się całym ciałem do dziewczyny w kapturze i wbijam w nią niezadowolony wzrok.

– Ale ja wcale z tobą nie rozmawiałam. – Ona nawet na mnie nie patrzy. Popija lemoniadę, jakby spojrzenie mi w twarz było łaską, na którą jeszcze nie zasłużyłem.

– Za to ja rozmawiałem. I to w twojej obronie – uświadamiam jej.

– Nikt cię o to nie prosił.

– Uznałem, że sytuacja wymaga interwencji.

I wtedy w końcu na mnie spogląda. To, co uderza mnie najmocniej, to fakt, że jej oczy są pozbawione wszelkich emocji. Dopiero potem zauważam, jaka jest śliczna.

– Daruj, ale twój kłopot ze wzrokiem to nie mój problem.

– Już ją lubię – mówi po cichu Hartmann. Chyba do Heidi. Nie wiem, bo nie patrzę. Ale poziom mojego wkurwienia gwałtownie rośnie. Najpierw jedna zbuntowana nastolatka, a teraz druga!

– Tak, twój problem faktycznie dotyczy czegoś innego: braku dobrego wychowania – napadam na nią, cedząc poszczególne słowa.

– Mam gdzieś dobre wychowanie, jeśli przez nie musiałabym znosić takich namolnych typów jak ty – oznajmia mi z obojętnością, która jest równie wkurwiająca, co fascynująca. Jeszcze nigdy nie spotkałem kogoś tak dziwnego.

Co nie znaczy, że nie mam jej ochoty wygarnąć i kazać wrócić do przedszkola, gdzie najwyraźniej ominął ją temat używania zwrotów grzecznościowych i bycia miłym dla innych.

– Okej, okej! – Peter chyba dostrzega, że atmosfera przy stole robi się coraz gęstsza i postanawia zainterweniować. – Corinne, będziemy się zbierać. Gerda prosiła, żebym jeszcze pokazał ci twoje zakwaterowanie i wówczas zdecydujesz, czy bierzesz tę robotę – zwraca się do dziewczyny.

– Jaką robotę? – Na chwilę odbiera mi dech w piersi. Co on przed chwilą powiedział?? – Tylko nie mów, że to ona będzie pomagać Gerdzie w „Der Strahl”!

– Jeśli się zgodzi, to owszem – deklaruje Peter.

– Odstraszy połowę gości!

– Jeśli ty znajdziesz się w tej połowie, uznam to za swój osobisty sukces – odwarkuje mi nastolatka.

– Zawsze tak dziękujesz ludziom, którzy okazują ci troskę? – Jeśli o takim zachowaniu mówił Armin w kontekście tych egzorcyzmów, to faktycznie mam zdrowo przejebane. – Czy prezentując podobny poziom wdzięczności, masz chociaż jednego prawdziwego przyjaciela?

Corinne mi nie odpowiada, ale też nie odwraca wzroku. Patrzy na mnie twardo i wygląda, jakby moje słowa odbiły się od betonowego muru jej obojętności.

– Przyjaciół mają tylko ci ludzie, którzy ich potrzebują – rzuca cierpko i odchodzi, a wraz za nią rusza Peter.

Czuję, że moje szczęki chodzą z wściekłości. Patrzę za nią, aż nie znika mi z horyzontu, a potem zdaję sobie sprawę, że Gabriel i Heidi się na mnie gapią. Zerkam na nich z ukosa i wracam do swoich kumpli bez słowa.

Resztki dobrego humoru mnie jednak opuściły. Niech ten popierdolony dzień.

CZTERY

Corinne

Pięć minut temu zgasło ostatnie światło na werandzie pobliskiego domu. Wszystko wskazuje na to, że cała wioska zapadła już w sen. Siedzę na twardym krześle wpatrując się w widok za oknem, i zastanawiam, co tak naprawdę skłoniło mnie do przyjęcia posady u Gerdy. Całkiem przyjemne zarobki, fakt, że moja szefowa wydaje się bardzo sympatyczną i ciepłą osobą, czy możliwość mieszkania tutaj: w domku gościnnym tuż przy pensjonacie „Der Strahl”…

Cztery ściany na własność, bez upierdliwego współlokatora czy świadomości, że komuś zawadzam, to coś, o czym marzyłam od dawna. Dlaczego więc zamiast się tym cieszyć, wlepiam wzrok w wysokie, majestatyczne góry piętrzące się nad pogrążonym we śnie Schwarzzimmer? Skąd to dziwne uczucie przyciągania? Jakby ktoś mnie stamtąd nawoływał. Nie słyszę konkretnego dźwięku; to coś jest poza zasięgiem zmysłów. Jest bardziej nieuchwytne i jakby pochodziło z innego wymiaru. Nie potrafię tego nazwać, a tym bardziej zignorować. W końcu nie wytrzymuję. Podrywam się z krzesła, ubieram i wychodzę.

Na zewnątrz panuje chłód, który niemal natychmiast przyprawia mnie o gęsią skórkę. Temperatura spadła o kilka stopni, w stosunku do tej, jaka panowała jeszcze trzy godziny temu, gdy Peter wracał do swojego pokoju w pensjonacie. Cieszę się, że postanowił zostać do jutra; znajoma twarz na pewno doda mi otuchy w pierwszym dniu nowej pracy.

Mijam kolejne budynki, nie tracąc celu z oczu. Nie mam pojęcia, czego tak właściwie oczekuję, zapuszczając się w dziki i niebezpieczny teren gór, i to w dodatku grubo po północy. Wiem jedynie, że nie zasnę, póki nie sprawdzę, co to za siła mnie tam przyciąga.

Im wyżej wchodzę, tym większy niepokój czuję. Mój żołądek z każdym krokiem skręca się w coraz ciaśniejszy supeł, a mimo to nie zawracam. Nigdy nie rozumiałam bohaterek horrorów, które usłyszawszy jakiś podejrzany hałas, postanawiały sprawdzić jego źródło, a ja… robię w tej chwili dokładnie to samo. Pcham się w paszczę mrocznej głuszy coraz dalej, jakby nagle odcięło mi rozum i instynkt samozachowawczy jednocześnie. Jak w transie, stawiam krok za krokiem, gdy nagle delikatny wiatr wplątuje się w moje włosy i zatrzymuje mnie skuteczniej niż betonowa barierka. To tylko delikatna bryza, ale niespodziewanie wszystko zmienia. Cała sceneria ulega zmianie. Robi się ciemniej, mroczniej i bardziej złowrogo. Jakbym nagle wdepnęła na terytorium nieczystej siły, której nie podoba się moja wizyta. Serce przyspiesza swój rytm, oblewa mnie zimny pot i nagle nie mogę złapać tchu.

Co się ze mną dzieje, do cholery?

Rozsuwam kurtkę i rzucam ją na śnieg.

Dlaczego to robię?

Moja klatka piersiowa dudni tak wściekle, że zaczynam się bać, że to jakiś atak serca. Odwracam się w stronę wioski i mrużę oczy, ponieważ donośne pulsowanie w skroniach zaburza mi prawidłowe widzenie.

Muszę wracać, nim umrę tutaj na zawał w wieku zaledwie dwudziestu lat. Już mam sięgać po kurtkę, gdy nagle do moich uszu dobiega jakiś szelest po lewej stronie. Moje ciało tężeje w oczekiwaniu na to, co skrywa ten ciemny zakątek lasu, a ułamek sekundy później rusza do morderczego sprintu. Zbiegam stromym zboczem w dół trasy, nie oglądając się za siebie. Takie tempo w górach i przy ograniczonej widoczności to istne szaleństwo. Tylko patrzeć, jak złamię, albo skręcę sobie nogę, ale adrenalina nie daje zdrowemu rozsądkowi dojść do głosu. W trybie „walcz lub uciekaj” zawsze wybiera to drugie.

Gdy w końcu docieram do w miarę płaskiego terenu, nagle dzieje się coś dziwnego. Ziemia pod moimi stopami zaczyna drżeć, a potem wydawać odgłosy pękania. Zatrzymuję się w miejscu i wbijam wzrok w stopy. Odgłos trzaskania się wzmaga i jeży mi wszystkie włoski na ciele.

To musi być lód… Nie, to na sto procent jest lód. Moje serce się zatrzymuje, ponieważ dociera do mnie, że przez tę dramatyczną ucieczkę najprawdopodobniej weszłam na… zamarznięte jezioro!

Jeżeli wcześniej byłam o krok od zawału, tak teraz chyba go właśnie przechodzę.

Boże, co robić? Co mam teraz zrobić?!

W tej samej sekundzie słyszę kolejne pęknięcie, które automatycznie wydobywa ze mnie pisk przerażenia. Jeżeli wpadnę do lodowatej wody, zginę w kilka minut. Co prawda nie mam na sobie kurtki, która szybciej pociągnęłaby mnie na dno, ale moje kiepskie umiejętności pływackie oraz krytycznie niska tolerancja na zimno znacznie przyspieszyłyby moją śmierć.

– Powoli i bez gwałtownych ruchów połóż się płasko na ziemi – słyszę nagle z ciemności męski, uspokajający głos.

– Ale… tu jest lód! On pęka! – odpowiadam przepełnionym przerażeniem głosem.

– I właśnie dlatego masz robić, co ci mówię. Jeśli położysz się na lodzie, zwiększysz powierzchnię, na którą naciska twój ciężar.

– I co dalej? – Mimo, iż facet usiłuje mi pomóc, nie jestem w stanie w pełni mu zaufać. To głupie, ale najwyraźniej pewne rzeczy siedzą we mnie za głęboko.

– Podam ci gałąź i wyciągnę na brzeg.

Okej, to wydaje się całkiem dobrym planem. Niech będzie. Tak jak mnie instruował, powoli i bez gwałtownych ruchów kładę się na śniegu, który cienką warstwą pokrył lód. Właśnie dlatego nie miałam pojęcia, że pod spodem znajduje się zbiornik wodny.

– Dobrze, a teraz musisz trochę do mnie podpełznąć. Nie udało mi się znaleźć dłuższej gałęzi – oświadcza mi, wprowadzając na lód długi, poskręcany konar. Mam do niego jakieś dwa metry.

– Dasz radę! Pełznij, używając wszystkich czterech kończyn.

Śnieg przemoczył już doszczętnie moje ubrania, przez co wydaje mi, się jakbym powoli rdzewiała. Najwyraźniej adrenalina przestała już działać i wszystkie bodźce docierają do mnie ze zdwojoną mocą. Wyciągam rękę i staram się przesunąć do przodu.

– Rękami i nogami jednocześnie. To bardzo ważne!

– Nie umiem – mówię zrozpaczona. – Jest mi strasznie zimno!

– Wiem, ale musisz się postarać. Wyciągnę cię stąd, ale musisz ze mną współpracować, okej? – dodaje jeszcze, kładąc nacisk na ostatnie słowo.

– Okej – odpowiadam i staram się zmobilizować. Wysuwam prawą rękę i lewą nogę, i z całej siły podciągam się do przodu. Mam wrażenie, jakbym przesuwała się po potłuczonym szkle.

– Bardzo dobrze! Właśnie tak! Teraz druga ręka!

Moje mięśnie nie chcą współpracować, zęby szczękają tak mocno, że ten dźwięk mógłby spowodować zejście lawiny, ale jakimś cudem słowa tego mężczyzny i jego nieustający doping powodują, że się nie poddaję. Podobnie jak odgłosy pękania pod moim ciałem, które wydają się jeszcze nasilać.

– Kochanie, musisz się pospieszyć. Brakuje ci już tylko metra.

– Staram się – deklaruję drżącym głosem. Usiłuję nie płakać, ale te głupie łzy i tak spływają po moich policzkach. Jakby cokolwiek miały pomóc!

– Jeszcze trochę. Jeszcze tylko dwa ruchy i dosięgniesz gałęzi.

Nigdy nie byłam panikarą, ale w tym momencie czuję, że dosłownie sekundy dzielą mnie od zrobienia czegoś głupiego. Szczególnie w momencie, gdy pod moją piersią rozlega się potężne pęknięcie.

– Zaraz wpadnę! – piszczę.

– Nie wpadniesz, zaufaj mi.

– Nie mogę! Jak się poruszę, ten lód pęknie!

– Jak się poruszysz, będziesz już w stanie złapać gałąź. No dalej!

– Nie!

– Jeśli tego nie zrobisz, to ja będę musiał wykonać ten krok. A jeśli ja go wykonam, żadne z nas nie wyjdzie z tego żywe. Z tej strony jest bardzo głęboko.

Staram się zmobilizować wszystkie siły. Naprawdę się staram, ale czuję się jak sparaliżowana.

– Jak masz na imię? – pyta nagle, czym mocno mnie zaskakuje. I odwraca nieco uwagę od dramatycznego położenia, w jakim się znajduję.

– Corinne.

– Corinne? Ach, to ty wykłócałaś się ze mną w barze.

Marszczę brwi.

– A to ty jesteś tym ratownikiem, który wciska innym swoją pomoc, mimo iż nikt go o nią nie prosi – odgryzam się na poczekaniu. – A potem oczekuje fanfar i zapewne jeszcze zrobienia mu loda w podzięce.

– Tak, to właśnie ja. Lubię ratować, lodami też nie pogardzę – opisuje siebie zuchwałym tonem. – Ale dziś zadowolę się jedynie tym, że chwycisz mój konar…

No tak, wiedziałam, że jest dokładnie taki jak wszyscy mężczyźni!

– Już mówiłam, że nie dam rady!

– Corinne, pozwól że coś wyjaśnię. Jestem Hans Fischer. Uratuję cię tak czy inaczej. Jeśli nie zanim wpadniesz do wody, to chwilę po tym. Potrafię pływać i doskonale radzę sobie w lodowatej wodzie. Zajmie to dłużej i narobimy większych szkód, ale możesz być pewna, że dziś nie umrzesz. – Jego ton się zmienia. Pewność siebie, z jaką przemawia, graniczy z arogancją, która z niezrozumiałych powodów bardzo mi się podoba. – Podsumowując, masz dwie opcje. Albo podpełzniesz do tej gałęzi i uratowanie własnego tyłka będziesz zawdzięczać sobie, albo tego nie zrobisz, i cała chwała przypadnie mi, przez co będziesz miała u mnie dług wdzięczności.

Te słowa mobilizują mnie w ułamku sekundy! Już w momencie, gdy je kończy, ruszam przed siebie, pokonując resztę dystansu, jaki mi pozostał, i skostniałymi od zimna palcami chwytam grubą gałąź.

– Brawo! Teraz twoim zadaniem będzie się trzymać, Corinne – mówi do mnie donośnym głosem. – Bardzo mocno.

Wkładam mnóstwo wysiłku w to, by wykonać to zadanie, jednak przemarznięte palce odmawiają mi posłuszeństwa.

– Jeszcze tylko trochę wysiłku, Corinne. Wiem, że potrafisz!

Oczywiście, że potrafię. Potrafiłam powalić dwa razy większego kolegę w szkole, który podczas meczu chwycił mnie za pośladek! Dałam też radę wdrapać się na wierzchołek drzewa, gdy gonił mnie rozwścieczony pies. W swej kolekcji osiągnięć mam także ucieczkę przed policjantem, który ścigał mnie za napaść na jednego z funkcjonariuszy.

Mobilizuję wszystkie swoje siły i udaje mi się uczepić na tyle mocno, by mężczyzna szybko i bezpiecznie ewakuował mnie na brzeg.

– Brawo! – mówi, gdy w końcu ląduję na jego ciele, trzęsąc się zarówno z zimna, jak i z emocji. – Poradziłaś sobie doskonale. – Zaczyna rozgrzewać moje ramiona, a potem wyciąga z kieszeni kurtki jakąś folię, którą mnie okrywa.

– Co to?

– To koc NRC. Zapobiegnie dalszej utracie ciepła – wyjaśnia. – Gdzie ty masz kurtkę?

Zerkam w kierunku gór, co nie uchodzi uwadze mężczyzny.

– Tam?

Nie odpowiadam, ponieważ właśnie dociera do mnie, że jeśli potwierdzę, zacznie pytać dlaczego, a na to pytanie sama jeszcze nie znam odpowiedzi.

– Byłaś w górach o tej porze? Sama? – dopytuje z coraz bardziej wyczuwalnym zniecierpliwieniem.

– Nie – kłamię na poczekaniu.

– W takim razie co ty tu robisz?

– Wyszłam na spacer.

– Bez kurtki? – Nikłe światło księżyca pada na jego twarz w taki sposób, że wyraźnie widzę, iż ma mnie za idiotkę.

– To miał być krótki spacer.

– Jesteśmy w Alpach i mamy marzec. Nawet jeśli byś o tym zapomniała, minus dziesięć stopni powinno bardzo szybko ci o tym przypomnieć. Tuż po otworzeniu drzwi, a nie po przejściu ponad pół kilometra!

Już czuję się zmęczona tymi pytaniami.

– A ty co? Robisz w wywiadzie?

– Brałaś coś? – Wyraźnie ignoruje moją złośliwość. – Jakieś narkotyki, dopalacze czy inne tego typu świństwa?

– Nie.

– Dobrze. – Zaczyna zdejmować kurtkę i narzuca ją na moje ramiona. – Idziemy, nim wpadniesz w hipotermię.

Docieramy do mojego domu i z zaskoczeniem odkrywam, że Hans próbuje wejść do niego razem ze mną.

– Co ty robisz?

– Pójdziesz pod gorący prysznic, a ja w tym czasie przygotuję ci rozgrzewającą herbatę z imbirem. Upewnię się, że nic ci nie jest.

– Nie – oświadczam stanowczo, choć brzmi to nieco śmiesznie gdy w tym samym czasie szczękam zębami i wycieram śpiki spod nosa jak pięciolatka. – Poradzę sobie sama.

– Tak jak na lodowisku?

– Tak jak w życiu – poprawiam go, lecz szybko nachodzi mnie refleksja. W końcu, faktycznie uratował mi dziś życie. – Dziękuję za pomoc. Jestem za nią wdzięczna i na pewno znajdę sposób, żeby się jakoś odwdzięczyć, ale dziś chciałabym już zostać sama.

– Dlaczego uważasz, że masz obowiązek mi się odwdzięczać?

Przypomina mi się sytuacja z Walterem. Stanął w mojej obronie przed jakimś napalonym pakerem, a potem kazał odwdzięczać się randką za uratowanie przed gwałtem. Bruno pozwolił mi odpisać pracę domową, w zamian za to musiałam rozpowiedzieć wszystkim, że całowałam się z nim za szatniami. Mój przybrany wujek kupił bilet na koncert, a gdy wróciłam, kazał usiąść na kolanach i pocałować w policzek, bo w przeciwnym razie on przekaże cioci, że ukradłam te pieniądze i roztrwoniłam na głupoty. Życie nauczyło mnie, że altruizm to niezwykle rzadkie zjawisko, a ludzie nie są stworzeni do pomagania innym za piękny uśmiech.

– A nie mam? – Spoglądam na niego, unosząc kpiąco brew.

– Nie.

– No cóż. – Zagryzam wargę, by jakoś pohamować jej drżenie, i kładę dłoń na klamce. – Zatem dzięki – oświadczam bez emocji, po czym otwieram drzwi, wchodzę do środka, i zamykam mu je przed nosem.

Nareszcie sama.

***

Nazajutrz, z samego rana wyciągam Petera na spacer, pod pretekstem poznania nieco okolicy, choć tak naprawdę mam nadzieję odzyskać kurtkę, którą zostawiłam wczoraj w górach. Niestety najprawdopodobniej zabrało ją to coś, przed czym uciekałam w popłochu, pakując się w jeszcze większe tarapaty.

– Dobra, koniec tych męczarni, bo odmarza mi wacek. Wracamy do pensjonatu na kawę albo gorącą czekoladę – oświadcza zasapany mężczyzna, oglądając się za siebie. – Wow, spójrz na to.

Podążam za jego wzrokiem i moim oczom ukazuje się spektakularny widok leżącej u podnóża gór wioski. Wszystko prezentuje się jak z pocztówki. Biały puch pokrywa dachy domów, a wokół nich wiją się wąskie i kręte ścieżki. Pomimo wczesnej pory Schwarzzimmer tętni życiem, i nie mogę uwierzyć, że od dziś i ja będę częścią tego miejsca.

– Faktycznie, wow – zgadzam się z nim, szeroko się uśmiechając.

Gdy docieramy do „Der Strahl”, Gerda serwuje nam aromatyczną kawę z piankami i przepyszną szarlotkę. Potem wybieramy się na grilla i zjeżdżamy kilka razy ze stoku pobliskiego kurortu. Przyjaciel próbuje nauczyć mnie nawet jazdy na desce snowboardowej, ale z marnym skutkiem. Spędzamy bardzo intensywny i przyjemny dzień, nim Peter zabiera swoją walizkę i wraca z powrotem do Berna.

***

Gdy otwieram oczy w poniedziałkowy poranek, docierają do mnie trzy rzeczy. Po pierwsze, jestem w domu zupełnie sama. Nie muszę czekać w kolejce na łazienkę, ani podpisywać swojego jedzenia w lodówce. Po drugie, muszę zrobić porządne zakupy. I po trzecie, nie muszę wstawać dwie godziny wcześniej, by zdążyć do pracy.

Na moich ustach mimowolnie pojawia się uśmiech. Pozwalam sobie jeszcze na chwilę lenistwa i napawania uczuciem całkowitej wolności, po czym wstaję i nastawiam wodę na kawę.

U Gerdy melduję się kwadrans przed czasem. Dostaję listę obowiązków, do których należy między innymi sprzątanie w pokojach, sporządzanie listy zakupów do ośrodka, czy pomoc w kuchni. Właśnie tam zaczynam. Otwieram szafki i wyciągam talerzyki, o które prosił mnie kucharz.

– Cześć, Corinne. – Przed moim nosem wyrasta nagle szczupła szatynka o wielkich, kocich oczach, podkreślonych dodatkowo czarnym eyelinerem. – Jestem Rita, i wygląda na to, że będziemy mieć razem zmiany – przedstawia się i wyciąga do mnie rękę.

– Cześć. – Zdobywam się na przyjazny uśmiech i podaję jej dłoń.

– Jadłaś już śniadanie?

– Piłam kawę.

– W takim razie… – Urywa nagle, po czym rozgląda się, jakby chciała pokazać mi coś, czego nie powinien zobaczyć nikt inny i… wręcza mi sporą, jeszcze parującą bułkę maślaną. – Przed chwilą ukradłam Tobiasowi! – Zaczyna chichotać, jakby tym samym zrobiła kucharzowi psikusa stulecia. – Są fenomenalne, a prosto z pieca smakują jak marzenie!

Nie potrzeba mi lepszej zachęty. Już sam zapach sprawia, że mój żołądek zaczyna wściekle burczeć. Wgryzam się w świeży wypiek i wydaję z siebie pełen przyjemności jęk.

– Widzisz? Mówiłam! Ten stary cap nie chce się podzielić przepisem, ale ja go przechytrzę! Któregoś ranka zakradnę się do kuchni i będę podglądać, jak je przyrządza!

Kończę jeść i wracam do przerwanej czynności, a Rita siada na blacie tuż obok mnie i zaczyna machać nogami.

– Skąd przyjechałaś?

O nie, zaczyna się.

– Z Berna.

– Nigdy tam nie byłam, wiesz? Słyszałam, że to piękne miasto.

Nie odpowiadam. Nie mam ochoty prowadzić tej konwersacji. Nie chcę, żeby ta dziewczyna myślała, że chcę się z nią zaprzyjaźnić. Bo nie chcę.

– Ja nigdy nie mieszkałam nigdzie poza Schwarzzimmer. Marzę o tym, by gdzieś wyjechać. Do jakiegoś dużego miasta! – wyznaje z ekscytacją. – Piękne mieszkania, bogaty rynek pracy, mnóstwo znajomych, nocne życie, rozrywka…

– Korki, tłok, hałas, większa przestępczość – kończę za nią sceptycznie i zauważam, że jej uśmiech także rzednie.

– Przynajmniej nie ma zaledwie kilku kawalerów do wzięcia, z czego ten najfajniejszy woli dymać cycatą pasterkę krów… Wiesz, jakie to okropne, gdy obiekt twoich marzeń umawia się na twoich oczach z inną?

– Nie.

– No właśnie. Bo ty w Bernie miałaś dziesięciu przystojniaków na metr kwadratowy! – Rusza w ślad za mną, gdy wychodzę z pomieszczenia gospodarczego, niosąc talerze dla Tobiasa. – Jeśli nie ten, to inny! Mogłaś wybierać jak w supermarkecie! Kolor, wielkość, kształt, wszystko! Tu, poza brygadą AlpaCapulco, nie ma na kim zawiesić oka.

– Niepowetowana strata – rzucam od niechcenia.

– Żebyś wiedziała! Ty z takim wyglądem na pewno nie masz problemu ze znalezieniem chłopaka. Gdybyś włożyła w barze papierosa do ust, przed twoim nosem natychmiast pojawiłby się las zapalniczek.

Jezu, czy dla tej dziewczyny liczy się w życiu coś więcej niż mężczyźni? Nie odpowiadam jej na to pytanie w nadziei, że temat umrze śmiercią naturalną, podobnie jej chęć nawiązania ze mną znajomości. Podaję kucharzowi zastawę i idę po sztućce.

– A tak w ogóle, to masz chłopaka?

– A ty jakiś limit wypowiadanych słów na sekundę?

– Wiem, że dużo gadam, ale to dlatego, że ty mówisz tak mało – usprawiedliwia się z niewinnym uśmiechem.

– Powiedzmy, że należę do osób, które wolą najpierw pomyśleć, a potem zwerbalizować tę myśl.

Wiem, że nie byłam miła, ale czuję, że muszę to jak najszybciej przerwać, nim będzie za późno i jutro ta dziewczyna przyniesie dla nas bransoletki przyjaźni.

– I widzisz! Ja mam zupełnie odwrotnie! – Podskakuje w miejscu z ekscytacją. – To znak, że idealnie do siebie pasujemy!

Nie mogę się powstrzymać przed przewróceniem oczami. Czuję, że będzie mi niesamowicie ciężko opędzić się od tej gaduły.

***

Dzień mija mi bardzo szybko. Gdy wychodzę z pracy tylnymi drzwiami, jest już prawie ciemno. Uśmiecham się na samą myśl tego, co zaplanowałam na wieczór: zrobienie swojego pierwszego w życiu ciasta!

– Cześć, Corinne. – Nagle zza rogu budynku wyłania się męska postać. Nie muszę nawet widzieć jego twarzy, by wiedzieć, do kogo należy. To Hans. Od razu przychodzi mi na myśl najgorsze.

– Czego chcesz? – Zbyt wiele razy już to przechodziłam, by nie wiedzieć, dlaczego facet, wobec którego zaciągnęłam dług wdzięczności, czeka, aż wyjdę z pracy, i to w zacienionej okolicy wioski.

– A jak obstawiasz?

Zaplatam ręce na piersi, przyjmując ofensywną postawę.

– Obawiam się, że jestem kiepska w zgadywankach.

– Podobnie jak w mówieniu prawdy – rzuca mi w odwecie i mierzy moją sylwetkę od góry do dołu. W moim żołądku od razu pojawia się ten gryzący niepokój, a mózg natychmiast zaczyna analizować wszystkie drogi ucieczki. Ten facet jest duży. Naprawdę duży. Sądzę, że tylko kopniak w krocze może dać mi kilka cennych sekund przewagi.

– Nie przypominam sobie, bym ślubowała przed tobą albo kimkolwiek innym, że będę mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę – pyskuję bezczelnie i unoszę wysoko brodę, by nie myślał, że się go boję.

– Jeżeli człowiek, który uratował ci życie, na nią nie zasługuje, to nie wiem, kto. – W jego oczach dostrzegam rozczarowanie, które niespodziewanie zbija mnie z pantałyku. Zupełnie jakbym kopnęła szczeniaczka, który podszedł do mnie po drobną pieszczotę.

– Czy ta rozmowa zmierza do czegoś konkretnego? – Spycham gdzieś głęboko wyrzuty sumienia, które jakimś cudem udało mu się we mnie wzbudzić.

– Owszem. Do upewnienia się, że cię nie lubię, oraz tego, że następnym razem nie będę musiał targać powalonych konarów, by ocalić cię z pękającego lodowiska. – Nawet w tak słabym świetle księżyca dostrzegam złośliwy błysk w jego oczach. – Wystarczy cię o coś zapytać, Pinokio, a potem już twój nos posłuży nam za gałąź ratunkową – kończy i ciska we mnie jakimś ubraniem.

Dopiero po sekundzie orientuję się, że to moja kurtka. Niestety, nie mam sposobności ani mu podziękować, ani zapytać, jakim cudem ją znalazł, ponieważ znika tak szybko, jak się pojawił.

PIĘĆ

Hans

Miniony tydzień dobitnie upewnił mnie w przekonaniu, że nigdy w życiu nie będę chciał być ojcem. Naprawdę nie rozumiem, jak dobrowolnie można decydować się na taki szajs?! Może i niemowlaki są słodkie, pachnące i urocze, ale pamiętajmy, że one cały czas rosną… A gdy osiągają stadium nastoletnie, zmieniają się w prawdziwe potwory, wysysające z człowieka energię, pieniądze i resztki snu, w zamian dając jedno okrągłe zero.

– A więc mam marznąć na tym ognisku, tak? – Claudia opada w dramatycznym geście na sofę w salonie i robi nadąsaną minę. Od dwóch dni wertuje witryny sklepów internetowych w poszukiwaniu najlepszego kożuszka, który jest ponoć hitem sezonu.

– Nie będziesz marznąć na ognisku, bo żadnego nie organizujesz. Chyba już rozmawialiśmy na ten temat. – Moja irytacja osiąga poziom krytyczny. Po tym, jak musiałem czekać dwie godziny na łazienkę, a potem poparzyłem się gorącą lokówką, czuję, że jestem bliski wybuchu.

– Chcesz, żebym cały ten czas gniła w domu?!

Moja siostrzenica ubzdurała sobie, że musi tu znaleźć przyjaciół, skoro spędzi w tym miejscu co najmniej miesiąc. I najlepszym pomysłem wydało się jej ognisko z otwartym zaproszeniem dla każdego. Ze mną w roli sponsora, rzecz jasna.

– Rzeczywiście, nie wyobrażam sobie gorszej męki niż totalny brak obowiązków, siedzenie na tyłku i oglądanie „Projekt Runway” lub „Glow” – stwierdzam kwaśno i odstawiam brudny talerz do zlewu, szykując się do wyjścia. Muszę się napić, nim stoczę się w otchłań szaleństwa.

– Nie jestem pewna, czy wiesz, ale z nudów w głowie pojawiają się bardzo głupie pomysły… – Usiłuje wziąć mnie pod włos.

– Gorsze niż wczorajsze morsowanie w „Der Dunkelheit”? – wypominam jej. – Sądzisz, że nie mam nic lepszego do roboty niż odganianie od ciebie napalonych gapiów?

Nie mam pojęcia, co złego uczyniłem światu, że w zamian rzuca mi ostatnio pod nogi takie kłody. Najpierw moja siostrzenica, a potem ta nowa kelnerka u Gerdy, która z pewnością myśli, że z takim wyglądem wszystko ujdzie jej na sucho. Aż strach pomyśleć, co by było, gdybym wtedy, tydzień temu, nie poszedł biegać nad jezioro. Wody tego zbiornika pochłonęły już wielu nieświadomych zagrożenia turystów, którzy w przypływie brawury uskuteczniali akrobacje na kruchej i niestabilnej pokrywie lodowej. Niewiele brakowało, a i ta mała kłamczucha dołączyłaby do tych niechlubnych statystyk.

– Wuuujkuuu, po prostu się zgódź. – Z braku argumentów uruchamia tryb „słodkiej Claudii”, która jako dziecko potrafiła mnie zmiękczyć w praktycznie każdej sprawie. Robi maślane oczy i składa ręce jak do modlitwy. – To tylko jedno ognisko. Co złego może się stać?

– Naprawdę mam wymieniać? – Unoszę jedną brew. – Jako ratownik górski mam całą listę przykładów, jaką katastrofą może skończyć się takie spotkanie.

– Jesteś okropnym nudziarzem! Zawsze zakładasz najgorsze! – Znów zaczyna dramatyzować.

– Przede wszystkim zakładam oddanie cię rodzicom w jednym kawałku. – Ucinam dyskusję, wkładam swoją skórę i wychodzę do Gerdy. – A ty marsz do łóżka.

W barze jest dziś tak tłoczno, że kelnerki nie nadążają ze zbieraniem zamówień, i po dolewki piwa musimy fatygować się osobiście. Akurat dzisiaj musiała napłynąć fala nowych turystów, którzy szczebiocząc jak dzieciaki, doprowadzają mnie do białej gorączki. Wieszam na tablicy ogłoszeń informację o corocznym obozie przetrwania w górach, a potem dołączam do chłopaków i wypijam swoje piwo niemal do dna, nie biorąc nawet oddechu.

– Stary, coś ty taki nerwowy? – zagaduje mnie Johan, gdy od piętnastu minut siedzę nabuzowany.

Odpowiedź jest prosta; i takiej też udzielam.

– Dawno nie ruchałem.

– Martina ma te dni?

– Raczej nasz TopGun. – Do dyskusji włącza się Simon. – Od kilku dni chodzi, jakby miał gówno pod nosem – dodaje, wzbudzając wśród kolegów salwy śmiechu.

Jest tylko jedna gorsza rzecz od śmiertelnych przypadków, do których wylatuję: dni, kiedy w ogóle nie wylatuję. Głód adrenaliny narasta we mnie do takich rozmiarów, że staję się starą zrzędliwą babą, z którą ciężko wytrzymać.

– Zwal sobie na obcego, i po sprawie – proponuje Johan, podgryzając paluszka.

– Co takiego? – zaciekawia się Gerald.

– No wiesz, siadasz na własnej ręce i siedzisz na niej do momentu, aż ci zdrętwieje, po czym wyciągasz, i walisz nią gruchę, mając wrażenie, że robi to kto inny – instruuje z taką powagą, jakby uczył laików używać defibrylatora.

– Tylko ty mogłeś wpaść na coś tak durnego. – Zerkam na niego z niesmakiem.

– Nie każdemu lokalna seksbomba włazi do łóżka – odpowiada urażony Candy. – Chociaż teraz… Martina ma poważną konkurentkę – zauważa, wskazując głową na bar, za którym stoi Corinne.

Mimowolnie zerkam w tamtą stronę i widzę, jak dziewczyna w znajomy sposób zadziera wysoko brodę i odpowiada coś facetowi stojącemu naprzeciwko niej. Z racji tego, że nasz stolik znajduje się niedaleko, automatycznie zaczynam się przysłuchiwać.

– Nie zgrywaj takiej niedostępnej – mówi do niej mężczyzna, pochylając się nad kontuarem. Nie kojarzę typa, to musi być jakiś turysta.

– To nie ja jestem niedostępna – wyjaśnia mu Corinne tym swoim zjadliwym tonem, także opierając dłonie o blat – tylko ty brzydki.

– Podoba mi się twój cięty język. Ciekawe, co jeszcze potrafią te usta…

– Narzekać, plotkować, a także śmiać się z małych penisów swoich kochanków – odparowuje mu na poczekaniu. – Mam wymieniać dalej?

Czuję, jak mój kącik ust wędruje ku górze. Laska ma gadane, trzeba jej to przyznać.

– Co ty na to, Hans? – Nagle z ciekawej wymiany zdań odbywającej się za moimi plecami wyrywa mnie Candy. – Skoro tylko się bzykacie, nie powinieneś mieć z tym problemu.

– Ale z czym? – Marszczę brwi, nie rozumiejąc. Przez to podsłuchiwanie umknęło mi najwidoczniej coś istotnego.

– Z tym, żebym zaprosił Martinę na kolację – odpiera, patrząc na mnie pytająco.

– Ty? – Szerzej otwieram oczy.

– Tak. Chyba nie jesteś zazdrosny?

Szczerze? Nie. W ogóle. Bardziej obawiałbym się tego, że ta kobieta odgryzłaby mu głowę zaraz po stosunku. Martina ma dość specyficzne potrzeby, a nie do końca zaspokojone czynią z niej prawdziwą potworę. Candy natomiast, mimo iż kreuje się na wielkiego donżuana, ma naprawdę romantyczną duszę. Według mnie wyszedłby z tego spotkania z traumą.

– Brachu, sądzę, że to naprawdę świetny pomysł! – Klepię go po plecach, tarzając się w myślach ze śmiechu. Niech zaprosi ją na randkę, a jeśli przeżyje to spotkanie, być może Martina przerzuci na niego swoje „związkowe” zapędy.

Pięć dni temu obraziła się na mnie, gdy zaproponowałem jej dokończenie tamtego numerku w hotelu. Powiedziała, że mam wrócić z dojrzalszą propozycją, czego szczerze mówiąc, robić nie zamierzam. Już kiedyś dałem się złapać w sidła toksycznego związku i do tej pory odbija mi się to czkawką.

Podziękuję za powtórkę.

– Naprawdę? – nie dowierza Candy. – TopGun, prawdziwy z ciebie altruista. Nie spodziewałem się…

– Nie słyszałeś? – Zza moich pleców znów dobiega poirytowany ton Corinne. Moja uwaga znów kieruje się w tamtą stronę.

– Daj spokój, nie proponuję nic więcej. Tylko spacer. – Kolejny turysta próbuje u niej swoich sił.

– Sorry, ale mam już psa – odpyskowuje mu dziarsko, przez co znów mam ochotę parsknąć śmiechem.

– Zawsze jesteś taka niemiła?

– Niemiła? Możesz mi wierzyć, że wzbijam się na wyżyny kreatywności, by nie użyć słowa, które zaczyna się na „s” i rymuje z „oddalaj”.

– A może po prostu jeszcze nie wiesz, czego ci potrzeba.

– Wiem doskonale. Braku twojej obecności.

Zerkam przez ramię i widzę, że do tego faceta zaczynają podchodzić jego zaciekawieni znajomi.

– Co tam, Louis? Jakiś problem? – dopytują go z troską.

– Wygląda na to, że nie jestem dla tej panienki zza baru wystarczająco dobry.

Mężczyźni zaczynają przyglądać się Corinne, a moja czujność natychmiast się wzmaga.

– Może wszyscy naraz będziemy… – dywaguje jeden z nich. – Jakaś grupowa randka, przytulaski, tańce w poziomie… Powiedz, a postaramy się spełnić wszystkie twoje fantazje.

– Bo ty spełniasz nasze w pojedynkę – dodaje kolejny.

– Na co miałabyś ochotę?

Wszystkie moje mięśnie napinają się jak postronki. Nieraz słyszałem już umizgi nawalonych turystów do naszych kelnerek, ale nigdy nie były one aż tak wulgarne i obelżywe. Już mam wstawać, by pokazać im, jaki taniec ja mam im do zaproponowania, gdy zatrzymuje mnie słodki niczym miód głos Corinne:

– Właściwie, to jest jedna rzecz…

Co takiego?

– Nie krępuj się, mów śmiało. – Podłapują zadowoleni mężczyźni. – Jesteśmy więcej niż chętni.

– Jesteście takim słodkim czworokątem, że bardzo chętnie zobaczyłabym was zabawiających się ze sobą nawzajem. Widać, że tego wam właśnie potrzeba.

Mija chwila, nim załapujemy, co ona właściwie powiedziała. Gdy to się dzieje, nie jestem w stanie pohamować już śmiechu, a tamci faceci gniewu.

– Sądzisz, że jesteś zabawna? – cedzi przez zęby ten, który zaczął cały ten „podryw”.

– Nie bardziej niż ty ze swoimi końskimi zalotami. – Prycha mu w twarz, nic sobie nie robiąc z jego wzburzenia.

– Ciekawe, czy nadal będzie ci do śmiechu, gdy całą grupą poczekamy na ciebie, aż skończysz pracę.

O nie. Tego już za wiele. Nikt nie będzie otwarcie groził kobiecie w mojej obecności. Nawet tak wrednej, jak ta mała za ladą.

Odsuwam swoje krzesło i zbieram prawie pusty kufel piwa. Przy barze opróżniam go do końca, a następnie odstawiam z hukiem na kontuar, a konkretniej – rękę tego padalca położoną płasko na blacie.

– Mogę prosić dolewkę? – pytam grzecznie Corinne, podczas gdy facet po mojej lewej rzuca kurwami i wydziera się wniebogłosy.

– Popierdoliło cię, kurwa?!

– Chyba ciebie, skoro sądzisz, że tolerujemy w tym miejscu takich śmieci jak ty – odpowiadam rzeczowo, patrząc mu spokojnie w twarz.

– Taki jesteś mocny? – syczy przez zaciśnięte zęby. – To chętnie spotkamy się z tobą na zewnątrz, cwaniaczku.

Zerkam przelotnie na jego kolegów, którzy już prężą wszystkie mięśnie, jak mniemam, by mnie wystraszyć…

– Kusząca propozycja, ale nie dołączę do waszego wesołego czworokąta – odpieram z przekąsem. – Bez urazy, ale wolę zabawy z kobietami.

– Jak z tobą skończymy, nie będziesz już w stanie bawić się nawet klockami, tępy chuju.

– A drążkiem będzie? – Nagle za plecami koleżków pojawia się brygada AlpaCapulco. Zaskoczeni mężczyźni odskakują od moich kumpli jak oparzeni. Miny momentalnie im rzedną. – Bo nie ukrywamy, że ta jego umiejętność i nam przynosi sporo frajdy – kończy myśl Candy.

Zerkam na niego z uniesionymi brwiami.

– Zabawa drążkiem? Serio? – pytam go z kwaśną miną. – Sądzisz, że te głąby załapały, że mówisz o drążku sterowniczym śmigłowca? Bo nawet dla mnie zabrzmiało, jakbym tarmosił kapucyna ku waszej uciesze.

– Naprawdę? – nie dowierza Johan.

– Tak, stary – odpowiada mu Frodo. – Powiedziałeś, że umiejętność zabawy drążkiem TopGuna także nam przynosi sporo frajdy…

– Bo z nim latamy! – obrusza się w odpowiedzi Johan.

– Okej, ale nie znając kontekstu, wychodzi tak, jakbyśmy korzystali z jego umiejętności w nieco inny sposób – wyjaśnia mu dalej Simon, a Gerald potwierdza.

– Od kiedy to fiuta nazywa się drążkiem?! – Candy broni się z zapałem.

– Od kiedy ludzkość posiadła umiejętność mowy – rzucam mu w twarz. – To samo z wysyłaniem aluzji. Zabawa drążkiem, jazda na ręcznym, kumasz?

– Pierwsze słyszę. Ci przygłupi pewnie też. – Johan wskazuje na nich dłonią, lecz okazuje się, że podczas naszej małej sprzeczki wszyscy czterej zdążyli się ulotnić.

– Pięknie, kurwa! – stwierdzam rozeźlony. – Wystraszyłeś ich tą gadką. A miałem ochotę udzielić im ekscytującej lekcji na temat odpowiedniego traktowania kobiet.

– Nie potrzebuję obrońcy. – Słyszę nagle za plecami niezadowolony głos Corinne. Odwracam się do niej powoli i nie mogę uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszałem.

– Co proszę?

– Mówiłam, że nie potrzebuję obrońcy – powtarza z zaciętą miną.

– Nie wiem, czy wychwyciłaś, ale frajerzy ci grozili.

– Dałabym sobie radę.

– Ciekawe jak – prycham z powątpiewaniem. – Masz moce Wonder Woman czy jesteś kobiecą wersją Bruce’a Lee?

– Nie twierdzę, że poszłabym z nimi na konfrontację, tylko że bym sobie poradziła. – Ostatnie trzy słowa wypowiada tonem, jaki każe mi się na chwilę zatrzymać.

Zerkam na jej twarz, i szybko dociera do mnie, że z takim wyglądem musiała mieć w swoim życiu całkiem sporo takich sytuacji. Niewykluczone więc, że nauczyła się jakoś sobie radzić z napalonymi agresorami. To, co mnie jednak zastanawia, to fakt, że tak negatywnie reaguje na jakąkolwiek chęć pomocy. Dlaczego? Czy chodzi o to, co mówiła ostatnio? Że nie chce mieć u nikogo długu wdzięczności?

– Jeśli dzięki temu poczujesz się lepiej, to wiedz, że nie broniłem ciebie, a wartości, jakie tu wyznajemy.

– Mianowicie? – Zaplata ręce pod biustem.

– Nikt nie ma prawa grozić żadnemu z nas.

– Z nas? – Unosi jedną brew. – Nie jestem jedną z was. Dopiero co przyjechałam. Jestem obca.

– Już nie – oświadczam z mocą. – Stoisz za naszym barem, pracujesz dla naszej Gerdy, mieszkasz w naszej wiosce, i chcąc nie chcąc, uczestniczysz w naszym wieczornym rytuale rozładowywania napięcia, podając nam piwo. A więc nie, Corinne. Jakkolwiek ci to nie pasuje, jesteś jedną z nas – kończę, patrząc jej twardo w oczy.

Na moment zapada cisza, podczas której zauważam, jak jej pierś unosi się nieco szybciej. Jej oczy robią się okrągłe, a potem mruga nimi, jakby jej coś do nich wpadło. Gdybym jej nie znał choć trochę, wziąłbym to za wzruszenie.

– A czy jako jedna z was mogę powiedzieć, że przeszkadzasz mi pracować? – Tym tekstem jeszcze bardziej upewnia mnie w przekonaniu, że o wzruszeniu nie było mowy.

– Cały czas czekam na tę twoją pracę – odrzekam złośliwie. – O ile mnie pamięć nie myli, przed chwilą prosiłem o dolewkę piwa.

Co za nieznośna dziewucha. Chyba tylko ona potrafi zareagować niezadowoleniem na zwykłą ludzką pomoc i życzliwość!

– Proszę. – Podstawia mi napełniony kufel i zauważa, że jej się przyglądam. – Mam coś na twarzy?

– W zasadzie to tak. Megan Fox, z „Transformersów”.

– Wow, oryginalne. Słyszałam to tylko jakąś nieskończoną ilość razy.

– Może dlatego, że to prawda. – Upijam łyk piwa, obserwując jej reakcję.

– Mam to gdzieś. Nigdy nie oglądałam tego filmu, i nie zamierzam tego zmieniać – Chwyta ze złością ściereczkę i zaczyna pucować energicznie blat.

– Aż tak nie lubisz tego porównania?

– Jest mi obojętne – odpiera ze znudzeniem, lecz uważny obserwator szybko wyłapie, że to kłamstwo. Z niezrozumiałego powodu postanawiam się z nią podroczyć.

– Jeśli chcesz wiedzieć, to osobiście porównałbym cię do kogoś innego z tego filmu.

Ledwo pohamowuję uśmiech. Przez twarz dziewczyny przemyka zaciekawienie, ale szybko je gasi, i wzrusza ramionami.

– Mam to gdzieś.

– I to dlatego usiłujesz dokopać się tą ścierką do jądra ziemi? – rzucam, zerkając na jej coraz szybsze i mocniejsze ruchy ręki.

– Czy jeśli zapytam, o kogo chodzi, dasz mi w końcu spokój? – Prostuje się i ujmuje gniewnie pod boki.

Zerkam na jej czarne spodnie, żółtą bluzkę i rozdrażnione spojrzenie szafirowo-niebieskich oczu, po czym wypalam:

– Jesteś BumbleBee.

– Co takiego? Porównujesz mnie do maszyny?!

– Podobno nie oglądałaś tego filmu – wytykam jej z coraz większym rozbawieniem. – Kłamstwo numer dwa zdemaskowane.

– Brawo dla ciebie. Drugie z miliona, które usłyszałeś – odpyskowuje rezolutnie, co tylko potęguje chęć droczenia się z nią dalej.

– A co jeśli powiem, że zamierzam zdemaskować wszystkie? – Znów przechylam kufel z piwem, nie odrywając od niej spojrzenia.

– Zasugeruję, żebyś zmienił coś w swoim życiu, bo najwidoczniej jest bardzo nudne skoro tak mocno interesuje cię moje.

Niesamowite jest to, że ta dziewczyna ma gotową odpowiedź na wszystko. To bardzo ciekawe, biorąc pod uwagę jej młody wiek. Wolę nie zastanawiać się, co zmusiło ją do wypracowania tak ofensywnej taktyki obronnej.

– Dlaczego niby jestem BumbleBee? – Niby nic, a jednak cieszy mnie świadomość, że udało mi się zaintrygować tę małą na tyle, by o to dopytywała. Nawet z tak zblazowanym wyrazem twarzy, mającym za zadanie to ukryć. Dawno już nie czułem takiego ożywienia, rozmawiając z przedstawicielką płci pięknej.

– Po pierwsze, ubranie – zaczynam, zerkając na jej „pszczeli” outfit. – Po drugie, oczy, w których oprócz trybu walki, jak u tego transformersa, jest coś jeszcze. Ukryte bardzo głęboko, ale nie dość głęboko, by tego nie zauważyć. – Postanawiam zagrać w otwarte karty, ale chyba to był błąd, ponieważ jej barki natychmiast się spinają. – I żądło – dodaję więc dla rozluźnienia atmosfery. Jak widać, Corinne dużo pewniej czuje się na polu walki niż poddawana jakiejkolwiek psychoanalizie.

– Pasjonujące. Skoro już wyjaśniliśmy sobie, że jestem robotyczną pszczołą, może wrócimy już do swoich zajęć?

W momencie, gdy mam jej odpowiedzieć, w drzwiach baru pojawia się…

– Claudia?! – Niemal wypluwam piwo na jej widok. – Co to ma znaczyć, do cholery?

Nie mogę wyjść z szoku, gdy widzę, w co ona się ubrała. Skórzana mini, wysokie kozaczki za kolano, o dwa rozmiary za mały kożuszek i makijaż, jakby szykowała się do występu w klubie drag queen. Z rozdziawioną gębą obserwuję, jak zamiatając biodrami, przemierza salę i wzbudza ogromne zaciekawienie.

– Cześć, wujaszku. – Pochyla się nade mną i całuje w policzek. – Zamówisz mi piwo?

– Co ty tu robisz, do diabła! Kazałem ci iść do łóżka! – napadam na nią, ignorując to niedorzeczne pytanie.

– Bałam się być sama w domu – odpowiada mi, robiąc sarnie oczy.

– Ale iść tu po ciemku, i to w tym stroju, już nie? – pieklę się, skrupulatnie omijając wzrokiem mocne wycięcie w jej spódnicy. Jeśli tego nie zrobię, po prostu wybuchnę i zrobię tej gówniarze awanturę stulecia.

– Wszyscy wiedzą, że jestem twoją siostrzenicą. Nikt nie odważyłby się mnie tknąć.

Chryste, czy ona tak poważnie? Przeczesuję dłonią włosy, czując, że tracę nad sobą panowanie.

– Wiadomość z ostatniej chwili: w wiosce roi się od stukniętych turystów. Przed chwilą odganiałem takich od Corinne! – informuję ją podniesionym tonem.

– O co, tak na marginesie, wcale go nie prosiłam – wyznaje jej półgębkiem barmanka.

– Hans jest strasznie nadopiekuńczy. – Claudia wywraca ostentacyjnie oczami.

– Wybacz, że chcę zapewnić ci maksymalne bezpieczeństwo. To takie okrutne z mojej strony! – ripostuję, czując jak tętnica na mojej skroni pulsuje w rytm wściekłości.

– Zamykanie w klatce to żadna metoda! Jeśli chciałabym żyć pod kloszem, zostałabym u rodziców!

– Dokładnie tak trzeba było zrobić! – odpowiadam jej pod wpływem chwili.

– Wiesz co? – Moja siostrzenica przygryza wewnętrzną część policzka, jakby intensywnie nad czymś myślała. – Właśnie do mnie dotarło, że nie jesteś moim ojcem i nie muszę cię słuchać.

– Jesteś pod moją opieką i to ja za ciebie odpowiadam.

– W takim razie dosyć kiepsko ci idzie, skoro jestem tutaj. W takim stroju i o takiej godzinie.

No nie, to jest jakiś horror.

Latam śmigłowcem w najcięższych warunkach pogodowych, wykonuję dziesiątki niebezpiecznych manewrów i niejednokrotnie ryzykuję życiem, a dopiero te dwie uparte i krnąbrne dziewuchy sprawiły, że na pewno mam na głowie pierwszy siwy włos. I dokonały tego w zaledwie tydzień!

– Póki ja płacę za twoje utrzymanie, masz się słuchać, jasne? – Wyciągam najcięższe działo.

Nie odpowiada mi werbalnie, lecz jestem w stu procentach pewien, że w myślach wystawia mi środkowy palec.

– Corinne, dobrze pamiętam? – Claudia znów zwraca się do dziewczyny za barem.

– Tak.

– Nie potrzebujecie kogoś do pracy?

Corinne się uśmiecha. Ta mała zołza stoi po jej stronie!

– Zapytam Gerdy, ale sądzę, że przydałaby nam się jakaś pomoc.

– Super! Zatem w oczekiwaniu na odpowiedź pójdę do chłopaków z AlpaCapulco – oświadcza i schodzi ze stołka barowego. – Jestem przekonana, że któryś z nich postawi mi coś do picia.

– Czyś ty na głowę upadła? Takim rodzajem dziewczyny chcesz być? – Chwytam ją za ramię i zatrzymuję w miejscu. – Żebrać o alkohol, pokazując mężczyznom swoje wdzięki?

Zaciśnięte usta dziewczyny nie wróżą nic dobrego. Tak samo wypełniające się łzami oczy. Chciałem tylko przemówić jej do rozumu, a nie doprowadzać do płaczu.

– Skoro już masz mnie za taką dziewczynę, to po co zadawać sobie trud udowadniania, że jest inaczej?

W tonie jej głosu da się wyłapać pewną gorycz i jakiś rodzaj melancholii. Zupełnie nie spodziewałem się takiej odpowiedzi i kompletnie nie wiem, jak zareagować. Na szczęście, to ona zabiera głos, wybawiając mnie z tego problemu.

– Pójdę do toalety, a potem możemy wracać – oznajmia pustym, matowym głosem i odwraca się plecami, a potem odchodzi w stronę łazienek.

– Kobiety powinny mieć załączoną instrukcję obsługi – obwieszczam na głos, czując się ogłupiały i zmęczony jak po maratonie.

– A mężczyźni mózg – odpowiada mi zgryźliwie Corinne. – I używać go częściej niż penisa.

No nie. Tego już za wiele!

– A ja mam wrażenie, że niektórym kobietom właśnie jego brakuje, by przestały w końcu warczeć jak sfrustrowane jędze! – wypalam i ruszam w stronę łazienek, by czasem Claudii nie przyszło do głowy uciekać oknem w łazience.

SZEŚĆ

Corinne

Następnego dnia budzi mnie głośne pukanie do drzwi. Próbuję je ignorować, ale ten ktoś jest strasznie uparty. Szybko pojmuję, że nie pójdzie sobie, póki mu nie otworzę.

– Claudia? – Wytrzeszczam oczy, widząc siostrzenicę Hansa w progu.

– Cześć! Przyniosłam kawę – oświadcza z szerokim uśmiechem i wchodzi do środka, nie czekając na zaproszenie. – Wzięłam ci latte z mlekiem kokosowym.

– Dzięki, ale nie pijam niczego, czego sama wcześniej nie przygotuję – wypalam lekko poirytowana.

Dziewczyna zerka na kubek i marszczy nos.

– Brzmisz jak mój wujek.

– No cóż, w tej akurat kwestii przyznaję mu sto procent racji. – Zaplatam ręce na piersi. – Nigdy nie wiadomo, z jakim człowiekiem masz do czynienia i jakie tak naprawdę ma wobec ciebie zamiary. A już szczególnie mężczyźni.

– Chodzi ci o wczoraj?

– Chodzi mi o myślenie – odpowiadam ostrzej i mijam ją, kierując się do lodówki. Wyciągam mleko, a następnie płatki czekoladowe.

– A więc ty też uważasz mnie za tępą, niemyślącą idiotkę.

Zerkam na nią zaskoczona.

– Nie uważam cię za idiotkę – zapewniam od razu, a potem wypuszczam powietrze, łapiąc się za nasadę nosa. – Może ujęłam to w dosyć gruboskórny sposób, ale to tylko dlatego, że to poważna sprawa.

– Wcale nie chciałam żebrać o piwo u tych facetów. – Siada po drugiej stronie wyspy kuchennej, a potem przelewa moją kawę do swojego kubka i zaczyna pić. – Chciałam tylko pokazać wujkowi, że jeśli będę chciała, znajdę sposób na zdobycie pieniędzy, i w ogóle, utrzymanie się.

Mimowolnie się uśmiecham. Muszę przyznać, że jeżeli faktycznie to była tylko zagrywka, by udowodnić coś Hansowi, jestem z niej naprawdę dumna.

– Skąd ten uśmiech? – pyta mnie, marszcząc brwi.

– Po prostu mam ci do przekazania dobre wieści. Gerda zgodziła się, byś przychodziła dwa razy w tygodniu pomagać mi w generalnych porządkach.

– Naprawdę? – Twarz Claudii rozświetla szeroki uśmiech. – Boże, dziękuję!

– Jest tylko jeden warunek: twój wujek musi wyrazić zgodę.

Uśmiech dziewczyny natychmiast blednie.

– Czyli nici z pracy – podsumowuje smętnie. – Ten tyran nigdy się na to nie zgodzi.

Zagryzam wargę, bijąc się z myślami. Jest kilka argumentów przemawiających za tym, bym pomogła Claudii przekonać Hansa, a tylko jeden za tym, by tego nie robić. Mianowicie: będę musiała z nim znów rozmawiać…

– A tak się cieszyłam, że uda mi się coś mu udowodnić – oznajmia smutno i dopija swoją kawę.

– Pomogę ci go przekonać – obiecuję, układając w głowie plan przemowy do tego nadętego pozera.

***

Po śniadaniu udajemy się do Gerdy, gdzie omawiamy szczegóły ewentualnej pomocy Claudii w pensjonacie, a potem na długi spacer po wiosce. Obydwie poznajemy okoliczne sklepy i atrakcje, a potem zajadamy się pysznym sernikiem w piekarni pani Dolores.

– To ty jesteś tą siostrzenicą naszego TopGuna? – Właścicielka piekarni podaje nam ciasto i przysiada się na chwilę. Z jej brązowych oczu bije przyjemne ciepło, a pulchne ciało sprawia, że ma się ochotę do niej przytulić. Musi być w wieku Gerdy, choć jaskrawe ubrania i ekstrawagancka fryzura odejmują jej lat. – Miło mi cię w końcu poznać.

– Dziękuję i wzajemnie. – Claudia podaje jej dłoń.

– Cześć, Corinne. Ciebie też miło mi u siebie gościć.

– Słyszałam o tej piekarni tyle dobrego, że w końcu musiałam przyjść – odpowiadam, uśmiechając się przyjaźnie.

– Bardzo mi miło. Mam nadzieję, że posmakuje wam mój wypiek. Jeszcze ciepły. Zrobiony z lokalnych produktów!

– Czyli z mleka od krów tej dziewczyny, która jest zakochana w moim wujku? – Claudia zadaje to pytanie niemal bezwiednie, a ja z niewiadomych powodów nagle nadstawiam uszu, jakbym miała poznać jakąś tajemnicę rządową.

– Tak, to od Martiny – potwierdza Dolores, a potem smutnieje. – Biedna dziewczyna…

– Dlaczego? – zaciekawia się Claudia.

– Bo skończy ze złamanym sercem, jak wszystkie, które spotykały się z twoim wujkiem… Catrice była tak zdruzgotana, że wyprowadziła się z wioski, byle tylko go nie spotykać.

– A więc jednym ratuje życie, za to innym niszczy… – wtrącam ku zaskoczeniu nas wszystkich. Zupełnie nie wiem, dlaczego to powiedziałam. – Przepraszam. Chyba nie mam prawa go oceniać – reflektuję się.

– Nie przepraszaj, dziecko. – Kobieta kładzie rękę na mej dłoni. – Tu zawsze możesz mówić to, co myślisz.

– A więc z wujka taki donżuan i łamacz serc? Kto by pomyślał. Myślałam, że po Hannah nigdy już nie będzie spotykał się z żadną kobietą.

– Kim jest Hannah? – dopytuje Dolores, a ja wręcz przestaję przeżuwać, byle tylko dokładnie usłyszeć odpowiedź. Nie mam pojęcia, dlaczego to aż tak mnie interesuje.

– Pierwsza i największa miłość wujka. Spotykał się z nią w Grenchen przez całe liceum – odpowiada z pełnymi ustami dziewczyna. – To przez nią wyjechał. Złamała mu serce.

– A więc to dlatego żadnej z tutejszych dziewcząt nie chce dać szansy na coś poważnego. – Nagle oczy starszej kobiety się rozszerzają. – Nadal kocha tę swoją Hannah…

– Tak pani myśli? – próbuje zrozumieć Claudia. – To było dawno. Hannah pięć lat temu wyszła za mąż i ma dzieci. Sądzi pani, że wujek nadal o niej myśli?

– Claudio, moje dziecko. Mężczyźni nigdy nie zapominają swojej pierwszej miłości. A już na pewno nie kobiety, która złamała im serce.

– Hannah jest naprawdę śliczna. Nawet po urodzeniu bliźniaków ma talię jak osa. Jest idealną „klepsydrą”, za jej pełnymi kształtami do tej pory oglądają się faceci. I kobiety też.

Mimowolnie zerkam na swój mały biust i wąskie biodra, a potem krzywię się z niezadowoleniem. Wiem, o czym mówi Claudia; ja najprawdopodobniej też obejrzałabym się za całą tą Hannah, do której podświadomie zaczęłam odczuwać niechęć.

– Biedny Hans… Kto by pomyślał, że pod kombinezonem bohatera skrywa złamane serce. – Dolores wzdycha głęboko, a potem wpada na jakiś pomysł. – Wiem! Może zaniesiecie mu kawałek ciasta na osłodę? Akurat ma dyżur w stacji ratunkowej, a to niedaleko.

– Jasne, bardzo chętnie! – odpowiada Claudia, i już piętnaście minut później jesteśmy pod budynkiem Górskiego Pogotowia Ratunkowego.

– Wiesz… – Moja towarzyszka zagryza dolną wargę z ekscytacją. – Nigdy nie myślałam o pracy wujka, ale teraz, jak tak patrzę na ten gmach, trudno nie dostrzec, jak rajcowny ma zawód.

Jedyną moją reakcją jest prychnięcie. Potem łapię ją za rękę i poganiam, by mieć to już za sobą.

– Chodźmy. Podniesiemy twojemu wujkowi poziom glukozy i endorfin, to szybciej udzieli ci tej zgody.

Po przekroczeniu progu wita nas niejaki Lucas, który przedstawia nam się jako dyspozytor. Informuje, że Hans jest na siłowni, i tam też nas kieruje.

W korytarzu natykamy się na jednego z ratowników. Z tego, co kojarzę, to Candy, a przynajmniej tak go nazywali koledzy. Jest ubrany w czerwone spodnie z czarnymi wstawkami, i taki sam polar, z wielkim białym krzyżem greckim na piersi.

– BumbleBee! – wita mnie z szerokim uśmiechem.

O nie. Czyli ten kretyn już sprzedał tę idiotyczną ksywkę kumplom. Cudownie.

– My do Hansa – mówię sztywno.

– Akurat poszedł pod prysznic. Niedawno przylecieliśmy z akcji.

– Naprawdę?? – Oczy Claudii przypominają teraz dwa spodki. – Z jakiej?

– Dosyć niebezpiecznej, bo prowadzonej przy ścianie.

– Niebezpiecznej? Chcesz powiedzieć, że ryzykowaliście życiem?

Trudno nie wyczuć podniecenia Claudii i mężczyzna także doskonale je wychwytuje.

– Jeśli zawiśnięcie nad stumetrową przepaścią z poszkodowanym, który miota się w panice jak oszalały, nazywasz niebezpiecznym… to tak. – Candy opiera się nonszalancko o ścianę i krzyżuje nogi w kostkach. – Ryzyko to nasz chleb powszedni.

No dosłownie Johny Brawo, zaraz tu skisnę!

– Bałeś się??

– Tylko idiota się nie boi. Grunt to oswoić ten strach, nauczyć się go ignorować.

– Ale jak?? – Przysięgam, że za moment Claudia poprosi go o autograf na biuście.

– Moja technika jest taka: „Nie myśl, tylko działaj”. Jeżeli dopuścisz do siebie natrętne myśli, one zdominują twoje działania. Zamiast o ratunku, będziesz myśleć o wszystkim tym, co może pójść nie tak. Jeżeli natomiast skupisz się na działaniu, będziesz robił wszystko, żeby je wykonać.

– To bardzo dobra strategia. Ja chyba nie umiałabym zachować zimnej krwi…

– No cóż… – Candy odbija się od ściany i mówi: – Jedni mają predyspozycje do wyczynów kaskaderskich, a inni do sprawiania rozkoszy swoim ślicznym uśmiechem – puentuje, patrząc na twarz Claudii.

Dziewczyna zaczyna chichotać, a ja wywracam oczami.

– Oprowadzisz nas? – pyta z nadzieją w oczach.

– Z przyjemnością.

Chłopak podaje jej ramię, ja tymczasem rozglądam się za Hansem.

– Chodź, Corinne. Zanim TopGun wylezie z łazienki, minie dobre dwadzieścia minut. Słowo daję, nawet moja siostra nie przesiaduje tak długo pod prysznicem! – Kumpel nabija się z niego bez skrępowania.

– Mnie to mówisz? Ja z nim mieszkam! – odpowiada mu rozanielona dziewczyna. – I mogę w stu procentach potwierdzić!

– Jak dla mnie, to żadna wada, że dba o higienę. – I znów moje usta wypuszczają coś, czego nie powinny. Nie wiem, co się dziś ze mną dzieje. – A tak właściwie, to skąd ta ksywka? – Szybko zmieniam więc temat.

– TopGun? Od tego, że non stop się popisuje. Jak Maverick – wyjaśnia z krzywym uśmieszkiem. – Już podczas pierwszej akcji ratunkowej zrobił coś, przez co pisały o nas gazety w całym kraju.

– Co takiego zrobił? – Tym razem to ja zachowuję się jak Claudia. Muszę się w końcu opamiętać!

– Przyziemił helikopter na stromym szczycie góry, ponieważ poszkodowany był w stanie głębokiej hipotermii i dosłownie minuty dzieliły go od śmierci. Gdyby Hans posadził go w bezpiecznym miejscu, transport pacjenta zająłby czas, którego on już nie miał. TopGun już wtedy wykazał się niebywałą precyzją i odwagą. Choć ja tam nadal uważam, że zrobił to tylko dlatego, że przypadkowi gapie nagrywali całą akcję… – dodaje z przekąsem.

– Ale jak to przyziemił helikopter na szczycie? – Nie potrafię sobie tego wyobrazić.

– Technicznie rzecz biorąc, wykonał tak precyzyjny zawis, że podwoziem śmigłowca prawie dotykał góry. Zrobił to po to, byśmy mogli jak najszybciej umieścić tego mężczyznę w środku i przetransportować do szpitala – opowiada, w międzyczasie otwierając nam drzwi do garażu.

– Wow, co to? – pyta zafascynowana Claudia.

Jezu, czemu ona zgrywa taką idiotkę? Nawet dziecko odgadłoby, co to za pomieszczenie! Czy całe to pogotowie górskie aż tak ją zajarało, że zachowuje się jakby wlazła do garderoby jakiejś gwiazdy filmowej?

– Tutaj trzymamy sprzęty do działań terenowych. Mamy skuter na gąsienicach, który przydaje się w transportowaniu rannych po grząskim gruncie, standardowy skuter śnieżny do poruszania się po śniegu, quad i specjalną karetkę, a także przyczepy na kołach i sanie.

– Ty kierujesz tymi pojazdami?

– Korzystamy z nich wszyscy, ale nie ukrywam, że ten sprzęt jest moim ulubionym! – wyznaje, klepiąc oponę sporego quada. – Nazywam go „Grizzly” i uwielbiam warkot jego silnika.

– Chciałabym się kiedyś takim przejechać – szczebiocze dziewczyna, robiąc maślane oczy.

– Planuję sobie kupić podobny – odpowiada jej z dumą Johan. – Wolałbym, abyś z transportu tego tutaj nigdy nie musiała korzystać – dodaje, a potem zaprasza nas dalej. – Tutaj mamy szafę wyprawową.

Wprowadza nas do pomieszczenia, które wygląda jak wielka szatnia. Podchodzi do sporej wielkości regału i opowiada z zaangażowaniem:

– Tutaj trzymamy sprzęt do ratownictwa jaskiniowego. Zestawy do hipotermii, punkt cieplny, śpiwór termiczny, zestaw łączności jaskiniowej, liny, wiertarka – wymienia i przechodzi w kolejne miejsce. – Tutaj plac zabaw House’a, czyli Geralda, naszego ratownika medycznego – wyjaśnia. – Lodówka na leki, butle z tlenem, apteczki przenośne i tak dalej.

– A to? – Claudia wskazuje palcem na wielką torbę, przypominającą walizkę.

– To zestaw śmigłowcowy. Różnej długości liny, uprzęże, nosze i wszystko, co przydaje się w akcjach prowadzonych z powietrza.

– A te dziwne urządzenia? – Teraz z kolei ja dopytuję.

– Ta półka to zestaw poszukiwawczy: urządzenia do nawigacji satelitarnej, drony, baterie, najaśnice. Tam dalej mamy zestawy do ewakuacji z kolejek górskich, liny, nosze, kosze noszowe, agregat do działań długoterminowych, pasy transportowe i tak dalej.

– Sporo tego… – Chcąc nie chcąc, odczuwam pewnego rodzaju podziw dla wiedzy i umiejętności tych ludzi. – A gdzie śmigłowiec?

– W hangarze. Chcecie zobaczyć?

– Jasne! – piszczy rozradowana Claudia.

Udajemy się do przestronnego pomieszczenia, na którego środku stoi czerwony helikopter. Przyznam szczerze, że jego widok robi wrażenie. Na samą myśl, że wsiadam na jego pokład i lecę ponad szczytami gór, by uratować komuś życie, budzi się we mnie dreszcz ekscytacji.

– Zabawka TopGuna. Wkurza się, gdy ktoś obcy się koło niego kręci, więc się zmywajmy.

Candy brzmi, jakby się bał, podczas gdy mi w tym samym czasie włącza się jakiś psotliwy chochlik. Po takich słowach wręcz muszę dotknąć tego śmigłowca, a może i nawet wsiąść do środka!

– Przyznam, że mi dużo bardziej podobał się tamten quad… – oświadcza słodkim tonem Claudia ku wyraźnej uciesze Candy’ego.

– Chciałabyś na nim usiąść?

– A mogłabym?! – Ten pisk niemal rozrywa mi bębenki.

– Dla ciebie zrobię wyjątek, piękna! – I już po chwili ich nie ma.

Podniecenie Claudii tak bardzo zaaferowało Johana, że zapomniał o mojej obecności. I o tym, iż kazał mi stąd wyjść. Patrzę, jak rozchichotani opuszczają hangar, i niespiesznie podchodzę do statku powietrznego. Im bliżej jestem, tym większy respekt we mnie wzbudza. Ta maszyna jest wielka i masywna. Ma piękny czerwony kolor, jakieś cztery metry wysokości, i około piętnastu długości. Może i więcej. Pewnie wyglądam przy nim jak zapałka! Przypominam sobie, co mówił Candy, jednak nie mogę się powstrzymać. Coś mnie ciągnie w jego kierunku. Chciałabym poczuć pod palcami jego moc. Robię kolejny krok i już jestem w stanie położyć rękę na przesuwnych drzwiach tego blaszanego kolosa…

– Nikt nie dotyka mojego sprzętu bez pozwolenia. – Głęboki, męski głos odbija się echem od prawie pustych ścian hangaru i sprawia, że aż podskakuję ze strachu.

Obracam się w stronę drzwi i widzę w nich Hansa, który przygląda mi się z niezadowoleniem. On, podobnie jak Johan, jest ubrany w czerwone spodnie z kieszeniami, ale zamiast polaru ma czerwoną koszulkę z napisem „PILOT” na piersi. Widać, że przed chwilą brał prysznic, ponieważ jego włosy jeszcze lśnią wilgocią, co sprawia, że po kręgosłupie przebiega mi dziwny dreszcz. Przesuwam wzrokiem po jego sylwetce, nieco dłużej zatrzymując się na bicepsach, uwydatnionych przez to, jak zaplótł ręce na piersi, a potem… zjeżdżam powoli w dół. Nie wiem, co usiłuję tam znaleźć, ale chyba niekoniecznie nad tym panuję…

– Więc mi pozwól – wyparowuję, zaskakując nas oboje.

– Nie! – słyszę w odpowiedzi. – To nie salon samochodowy, park rozrywki albo burdel, gdzie dotykasz wszystkiego, co ci się podoba.

Magia chwili pryska jak bańka mydlana. Momentalnie przypominam sobie, z kim mam do czynienia, i po co tu właściwie jestem.

– W sumie może to i lepiej. – Wzruszam lekceważąco ramionami. – Ten twój sprzęt jakoś tak nagle przestał mi się podobać, kiedy przypomniałeś mi, do kogo należy.

– Czyżby? Bo jeszcze przed chwilą patrzyłaś na niego jak zahipnotyzowana.

Moje policzki jak na komendę pokrywa dorodny szkarłat. To też mnie wkurza, ponieważ ja się, do cholery, nie rumienię! Zaciskam dłonie w pięści i obdarzam go gniewnym spojrzeniem.

– Nie przyszłam tu po to, by dmuchać twoje, i tak już zbyt wielkie ego. Zostawiam to zadanie całej wiosce, która wykonuje je wręcz perfekcyjnie.

– Więc po co tu jesteś? – Mruży oczy.

– Znalazłam sposób na odwdzięczenie ci się za uratowanie mnie z tamtego jeziora. – Unoszę wysoko brodę z satysfakcją.

– Mówiłem już, że nie oczekuję żadnej gratyfikacji.

– A ja, że nie zamierzam mieć u ciebie długu wdzięczności.

Usta mężczyzny przecina kpiący uśmiech.

– Wygląda więc na to, że masz spory kłopot – oświadcza, nie kryjąc satysfakcji.

Ten drań napawa się tym, że nie mogę postawić na swoim.

– A mi wygląda na to, że masz go ty. Z siostrzenicą – dodaję dla jasności. – A ja jestem tu po to, by ci pomóc.

Dopiero te słowa zmazują z jego twarzy ten wkurzający uśmieszek.

– Co masz na myśli? – Zmienia ton.

– Claudia chce się uniezależnić, podejmując pracę u Gerdy – Myślę, że nie ma co owijać w bawełnę. Temu facetowi przyda się, gdy ktoś w końcu, prócz pieśni pochwalnych na jego cześć, powie mu również kilka słów prawdy.

– Po moim trupie – odparowuje bez myślenia.

– Jeśli tego nie zrobisz, trupem będzie wasza relacja.

– O czym ty w ogóle gadasz, BumbleBee?

– O tym, jak głośno ta dziewczyna krzyczy, by ktoś w końcu jej zaufał! – Podnoszę głos zirytowana jego ślepotą. – Jej zachowanie powinno ci to uświadomić. To prowokowanie, wyzywające stroje, kapryśność, to są typowe objawy buntu.

Hans tylko marszczy brwi. Wygląda, jakby dokładnie analizował to, co przed chwilą powiedziałam.

– Buntu wobec czego?

– Prób decydowania za nią, i tak jawnie okazywanego braku zaufania. Ona czuje się głupia – wypalam. – To znaczy, ona wie, że nie jest głupia, ale czuje, że ty i chyba cała reszta świata ją tak odbieracie. Samo to, że uciekła z domu, powinno wystarczająco dać ci do myślenia.

– Uciekła, bo rodzice rozdzielili ją z facetem, który siedział za posiadanie!

Wsuwam ręce do tylnej kieszeni dżinsów, przetrawiając tę informację. Fakt, to nie wygląda jak szczyt dojrzałości.

– No dobrze, a jak to wygląda z jej perspektywy? – pytam, zagryzając wargę.

Jego milczenie jest dość wymowne.

– No nie! Nawet nie zapytałeś! – wymawiam mu z wyrzutem.

– Poprosiła, bym nie pytał. – Wygląda na speszonego, co nie przeszkadza mi solidnie mu nawciskać.

– Nie znasz jej perspektywy, ale karzesz ją w taki sam sposób, w jaki robili to rodzice. Myślisz, że po to uciekła do ciebie? By wysłuchiwać takich samych zakazów i nakazów, co tam? Ta dziewczyna przyjechała do ciebie, bo ci ufała, a ty nie jesteś w stanie odwdzięczyć się tym samym! – Zapowietrzam się z oburzenia.

– Oddychaj – dogryza mi, lecz widząc mój morderczy wzrok, spuszcza z tonu. Następuje chwila ciszy, aż w końcu Hans pyta: – I wszystko to wywnioskowałaś po kilku godzinach znajomości z nią?

Tak naprawdę już w barze dała wyraźny sygnał, że tak właśnie czuje, ale dopiero rozmowa na dzisiejszym spacerze upewniła mnie w tych wnioskach.

– No zobacz, ile dojrzalsza emocjonalnie jestem od ciebie – odcinam się na poczekaniu.

– Okej. – Odpuszcza w końcu złośliwe komentarze. – Powiedzmy, że masz rację. Co twoim zdaniem, powinienem zrobić?

– Pozwolić jej pójść kilka razy do Gerdy i zarobić trochę pieniędzy.

– Jest niepełnoletnia!

– Wiem, ale ja będę miała na nią oko – obiecuję, i zostaję „wyprychana”.

– Dobra, jej mogę zaufać, ale tobie? – Mierzy mnie wzrokiem pełnym powątpiewania.

– Ponoć jestem jedną z was – wytykam mu bezwzględnie. – A poza tym, tak jak wspominałam, masz u mnie dług, i właśnie tak chciałabym go spłacić: mając oko na Claudię. Nie tylko u Gerdy, ale i wszędzie, gdzie będzie potrzeba.

– Czyli gdzie?

– Wspominała coś o ognisku i o klubie w mieście.

– Klubie??

– Mówiła, że bardzo chciałaby tam iść w swoje siedemnaste urodziny.

– Nie ma mowy, bym puścił was tam same!

Przewracam oczami.

– Dobrze, tato. Na razie skupmy się na pracy u Gerdy. Metoda małych kroczków.

Hans rozplątuje w końcu ręce i zaczyna pocierać brodę, jakby się nad tym mocno zastanawiał.

– Skąd wiesz, że tego właśnie chce Claudia?

Spoglądam mu dłużej w oczy.

– Po prostu wiem – oświadczam krótko, lecz widzę, że tym go nie przekonuję, zatem dodaję: – Nie wiem, czy zauważyłeś, ale jest ode mnie jedynie cztery lata młodsza. Przeżywałam to wszystko na tyle niedawno, że jeszcze pamiętam, jak to jest.

– W przeciwieństwie do mnie? – Przechyla głowę, a w jego oczach pojawia się łobuzerski błysk.

– Ty to powiedziałeś. – Czuję, że na moje usta pcha się rozbawienie.

Z niezrozumiałych dla mnie powodów jego twarz też rozświetla uśmiech. Tym razem nie szyderczy, cwaniacki czy lekceważący, a przyjazny, i… o Boże… Cudowny! Ten facet ma najpiękniejszy uśmiech, jaki w życiu widziałam! A te zęby! Idealnie proste i białe jak z reklamy. Chyba nigdy wcześniej nie uśmiechał się w ten sposób w moim towarzystwie. To pewnie dlatego czuję, jakby nagle poraził mnie piorun.

– Dobra, to ja będę lecieć. – W tym samym momencie włącza mi się potrzeba ucieczki. Nie wiem, co się ze mną dzieje, i kompletnie mi się to nie podoba.

Uruchamiam największą prędkość i mijam go niczym struś pędziwiatr. On jednak w ostatniej chwili chwyta mnie za kaptur, zatrzymując w biegu tuż obok siebie.

– Corinne…

Wstrzymuję oddech, gdy jego twarz znajduje się tak blisko mojej.

– Dzięki – rzuca, zaciskając szczęki.

Wyrywam kaptur z jego ręki, jakby miał trąd, i mamroczę pod nosem:

– Teraz jesteśmy kwita.

SIEDEM

Hans

Po przyjściu do domu zastaję Claudię przy stole w kuchni.

– Cześć, wujku! Zrobiłam ci zieloną herbatę! – wita mnie od progu. – Pewnie jesteś zmęczony.

– Nie bardziej niż zwykle, ale dzięki. – Siadam na krześle i ujmuję kubek w dłonie. – A tobie jak minął dzień? Co robiłaś po wyjściu ze stacji ratunkowej?

– Nic takiego, zwykłe babskie rzeczy. – Macha ręką i odgarnia nerwowo włosy z czoła. – Pomalowałam paznokcie, poczytałam książkę i oglądałam jakieś głupoty w telewizji.

Mrużę oczy. Wygląda to tak, jakby nie chciała mi powiedzieć, co robiła naprawdę, i momentalnie robi mi się przykro. Kiedyś mi ufała. Nawet bardziej niż swojemu ojcu.

– Poznałaś kogoś ciekawego? – Chcę sprawdzić, czy powie mi o planach z Candym. Jako mój lojalny kumpel, zaraz po jej wyjściu z jednostki zapytał mnie, czy nie mam nic przeciwko, że zaprosił ją na kawę.

– Nie. – Kręci energicznie głową. – No, chyba że Dolores, która, tak na marginesie, wychwalała cię pod niebiosa!

A więc jednak… Corinne miała rację. Przez to, że automatycznie wszedłem w rolę jej opiekuna, gdy się u mnie zjawiła, zupełnie straciłem status przyjaciela, za którego niegdyś mnie uważała. To strasznie gorzka i trudna do przełknięcia prawda, ale na szczęście znalazł się ktoś, kto rzucił mi ją w twarz w odpowiednim momencie. Mogę jeszcze wszystko naprawić.

– Wujku… Chciałam cię o coś zapytać. – Poprawia się na krześle i odchrząkuje kilkukrotnie.

– Tak? – Popijam herbatę, patrząc na nią uważnie.

– Bo… Corinne rozmawiała dziś z tobą o mojej pracy u Gerdy…

– Owszem – potwierdzam, zakładając nogę na nogę.

– I szczerze mówiąc, nie byłam pewna, czy jej się udało cię namówić. – Robi niepewną minę, a potem ujmuje moją dłoń leżącą na stole. – Wiem, że nie mam jeszcze siedemnastu lat, ale to byłyby moje pierwsze w życiu pieniądze zarobione samodzielnie. Mogłabym sobie kupić fajną sukienkę, pomadkę lub kolczyki… cokolwiek, co byłoby tylko moje – przekonuje z zaangażowaniem. – Wiem, jakie głupoty wygadywałam wtedy w barze, ale przysięgam, że tych pieniędzy nigdy nie przeznaczyłabym na nic niewłaściwego! To było tylko głupie droczenie się. Byłabym bardzo szczęśliwa, gdybyś się zgodził. Jest na to szansa? – pyta ze szklącymi oczami.

Mógłbym dać jej te pieniądze… I to znacznie więcej pieniędzy, niż jest w stanie zarobić w pensjonacie, ale w ten sposób nie wyciągnę jej spod klosza, który, jak się okazuje, bardzo jej przeszkadza. Nie pokażę tym samym, że jej ufam i wierzę w jej mądrość, a przecież według Corinne właśnie tego teraz potrzeba mojej siostrzenicy.

– Zgoda – załatwiam więc to krótko.

– Tak, ale to byłyby tylko dwa razy w tygodniu, i w dodatku… Zaraz, co? – Jej wielkie oczy robią się jeszcze okrąglejsze. – Czy ty… czy ty się właśnie zgodziłeś?! – nie dowierza.

– Tak, i na twoim miejscu szybko zamawiałbym ten kożuszek, bo ognisko, które chciałaś zorganizować, odbędzie się jutro – rzucam pod wpływem chwili. – Zdążysz coś zorganizować?

– Cooo?! – Claudia wstaje gwałtownie od stołu i rzuca mi się w objęcia. – Jeszcze pytasz?! Wujku, jesteś najlepszy!

***

W nocy budzi mnie gwałtowny podmuch wiatru, który uderza okiennicą o elewację tak mocno, że wyrywa mnie ze snu. Zerkam na zegarek i widzę czwartą nad ranem. Co prawda nie zapowiadali załamania pogody, ale zdarza się, że przychodzi ono niespodziewanie, i tak samo szybko się kończy. Tak jest i tym razem. Zawierucha mija, nim zegar wybija piątą.

Chyba nie ma sensu się już kłaść. Wkładam ulubiony dres i udaję się nad jezioro, by pobiegać. Powietrze jest rześkie i czyste. W takich warunkach myśli się najlepiej. Okrążając zbiornik wodny, wracam myślami do wczorajszego dnia, gdy zastałem Corinne dotykającą mojego śmigłowca. Nie potrafię wyrzucić z głowy jej zachwyconego wzroku i miny, która do tej pory wywołuje we mnie reakcje, których zdecydowanie nie powinna budzić. Przecież ta dziewczyna jest tylko cztery lata starsza od mojej małej siostrzenicy!

Potrząsam głową i skręcam gwałtownie ze ścieżki, by moje myśli zrobiły to samo. Nie powinienem pozwalać sobie na rozważania na temat jej wyglądu, a skupić się na tym, co powie-działa mi o Claudii. Cały czas zastanawiam się, skąd u niej taka mądrość? Jakim cudem tak szybko zrozumiała coś, co mi nie przeszło nawet przez myśl? I czy rzeczywiście posłuchanie jej nie przyniesie mi zguby?

Gdy wracam już do domu, zauważam świeże ślady stóp, które mnie zaskakują. Zazwyczaj turyści nie udają się na piesze wędrówki o tak wczesnej porze, i to poza szlakiem, ale widywałem już gorsze rzeczy robione przez nich po alkoholu. Najprawdopodobniej za kilka godzin będę musiał wylatywać na wyprawę poszukiwawczą tego bezmózga…

Po porannym joggingu biorę szybki prysznic, a potem udaję się do piekarni Francis, by kupić świeże rogaliki i kawę. Mijam pensjonat i staję przed drzwiami jednego z kilku domków letnich, które już od dawna proszą się o remont. Pukam kilka razy, nim Corinne mi otwiera, a gdy to robi, natychmiast marszczę brwi.

– Jesteś chora?

– Dzień dobry, ty też wyglądasz dobrze – odpyskowuje urażona. – Czym mogę służyć o szóstej nad ranem? – Posyła mi nieszczery uśmiech.

– Chciałem powiedzieć, że zgodziłem się na pracę Claudii w „Der Strahl” – odpieram nieco zbity z tropu. Nie chciałem jej urazić, ale naprawdę nie wygląda dobrze. To znaczy wygląda, ale widać, że coś jest nie tak. Lśniące zazwyczaj włosy dziś są rozczochrane i mokre, jakby się spociła. Mógłbym pomyśleć, że to od ćwiczeń, ale te nie wywołują takich sińców pod oczami, ani bladości, jakby zaraz miała zemdleć.

– I uznałeś za dobry plan przychodzić do mnie z tą informacją o szóstej rano? – Przeciera oczy za długim rękawem bluzy.

– Właściwie, to przyszedłem z czymś jeszcze… – Pokazuję jej zakupy i staram się uśmiechnąć zachęcająco, lecz chyba mi się nie udaje, bo wyraz jej twarzy się nie zmienia. Nadal patrzy na mnie jak na niechcianego natręta.

– Miło z twojej strony, ale mam co jeść.

– Chciałem ci po prostu podziękować za tamtą rozmowę i…

– Jak mówiłam, jesteśmy kwita – przerywa mi i ciaśniej okrywa się bluzą.– Nie musisz mi niczego kupować. Jeśli to wszystko, to chyba na ciebie czas… – Próbuje mi zamknąć drzwi przed nosem. Oczywiście jej na to nie pozwalam, a przez to zachowanie zaczyna wzbierać we mnie irytacja.

– Nie. To nie wszystko – oświadczam ostrzej, i nie czekając na zaproszenie, wchodzę do środka, by nie marzła już w progu.

– Jasne, zapraszam. Czuj się jak u siebie – sarka za moimi plecami, a ja w tym czasie rozglądam się po wnętrzu. Mój wzrok przykuwa jakaś kartka z bazgrołami na stole oraz niska temperatura panująca w pomieszczeniu.

– Dlaczego tu tak zimno? – Odwracam się przodem do niej. Dziewczyna zbiera kartkę ze stołu, zgniata i wyrzuca do kosza. Potem przechodzi do kuchni i nalewa wody do czajnika.

– Nie wiem, pewnie zepsuło się ogrzewanie. – Wzrusza od niechcenia ramionami.

– To niedopuszczalne, żebyś egzystowała w takiej temperaturze!

– Daruj, ale nie przypominam sobie, bym prosiła cię o zdanie. Jeżeli ci za zimno, mam proste rozwiązanie: po prostu wyjdź.

Mam ochotę powiedzieć jej coś naprawdę przykrego. Nie mieści mi się w głowie, jak można być takim antypatycznym! A jeszcze bardziej nie rozumiem, że zamiast zrobić to, co mi zaproponowała, ja idę do grzejnika, by sprawdzić co się w nim popsuło, i to nareperować.

– Ten grzejnik jest gorący! – wykrzykuję zaskoczony.

Corinne mi nie odpowiada. Zamiast tego patrzy na mnie z coraz większą wściekłością.

– Jeżeli zakończyłeś już inspekcję, to proponuję powrót do własnych spraw. Potrafisz to w ogóle?

– Dlaczego mimo gorących grzejników masz zimno w domu? – Zaczynam się rozglądać, i gdy mój wzrok pada na jej trapery, wokół których widnieje mokra plama, cierpnie mi skóra na plecach. – To ty spacerowałaś wtedy w okolicach Błękitnej Turni?!

– Nie – odpowiada bez zająknięcia i unosi wojowniczo brodę.

– A ja sądzę, że tak. Wyszłaś, i nie zamknęłaś za sobą drzwi. Stąd to zimno – dedukuję.

– Wow, jestem pod wrażeniem. Ale na wszelki wypadek nie startuj na stanowisko prywatnego detektywa, bo z takimi umiejętnościami to ja będę musiała ciebie dokarmiać… – prycha, ale w dość wymuszony sposób, co tylko potęguję moją pewność, że mam rację.

– Co ci strzeliło do głowy, żeby urządzać sobie spacery zaraz po załamaniu pogody? I to w momencie, gdy wszyscy mieszkańcy śpią! Poprzednia przygoda z pogrążoną we śnie wioską i jeziorem niczego cię nie nauczyła?

– Jeżeli przylazłeś tu po to, żeby urządzać mi sceny i prawić moralizatorskie gadki, to mam dla ciebie wiadomość: następnym razem już nie będę taka głupia i nie otworzę ci drzwi.

– Corinne, to nie są żarty. Góry są niebezpieczne. Zabiją każdego, kto nie ma do nich szacunku – mówię już dużo spokojniej. Mimo całej irytacji, nie chciałbym, by stała się jej jakaś krzywda.

– Myślisz, że o tym nie wiem? – Wbija we mnie urażony wzrok.

– No niestety, ale nic na to nie wskazuje – przyznaję zgodnie z prawdą, co tylko pogarsza sprawę. Nie wygląda już tylko na urażoną, ale także zmęczoną i smutną.

– Idę do łazienki. Gdy wyjdę, chciałabym, żeby już cię nie było – ścisza ton. – I zabierz tę wałówkę, w przeciwnym wypadku wyląduje w koszu – dodaje jeszcze zjadliwie, nim zamyka pomiędzy nami drzwi do łazienki.

W koszu… To dokładnie tak jak wszelkie zalążki sympatii, które zaczynam do niej odczuwać – za każdym razem!

***

Dźwięki jakiejś klubowej muzyki rozlewają się po placu głównym, na którym niedawno odbywał się festyn, powodując u mnie coraz większą irytację. Od dwóch godzin siedzę na starej ławeczce nieopodal ogniska i obserwuję, jak do Corinne podbijają coraz to nowi faceci.

Za każdym razem schemat się powtarza: typ podchodzi do niej z uśmiechem i nadzieją w oczach, a za pięć minut odchodzi z miną, jakby właśnie dowiedział się, że jest śmiertelnie chory. Po drodze opróżnia oczywiście połowę zawartości swojej butelki.

Nie wiem, dlaczego tak mnie to wkurza. I dlaczego zamiast swojej siostrzenicy, pilnuję tej nieznośnej dziewuchy. To prawda, że jej uroda potrafi odebrać człowiekowi dech, a najbardziej intensywne, niebieskie oczy, jakie w życiu widziałem – zdolność logicznego myślenia, ale to nie znaczy, że ma prawo traktować innych jak śmieci. Gdy nasze spojrzenia od czasu do czasu się spotykają, Corinne robi minę, jakby ktoś podstawił jej pod nos zgniłe jajo, i odwraca wzrok.

– Ta nowa jest jak wielki wrzód na dupie – mówię ze złością i dopijam resztkę grzanego wina, które dziś wyjątkowo łatwo mi wchodzi.

– I to z pewnością dlatego ciągle o niej gadasz – śmieje się Gerald, który siedzi obok mnie od samego początku.

– Nie dorabiaj sobie do tego głębszej teorii, bo nie gustuję w rozpieszczonych i rozwydrzonych gówniarach – rzucam zniesmaczony. – Zobacz, jak ona się zachowuje. Odprawia z kwitkiem każdego, kto zbliży się do niej choćby na cal. Niebawem wystawi cennik za oddychanie tym samym powietrzem co ona!

– Nie przesadzasz trochę? To źle, że nie flirtuje z każdym, kto tylko do niej podejdzie?

– Flirtuje? – Niemal się opluwam. – Dla niej nawet obdarowanie kogoś spojrzeniem, które nie zabija, jest aktem przeogromnej łaski.

House przygląda się chwilę Corinne, a potem stwierdza zaczepnie:

– Może podchodzą do niej nie ci kolesie, których by chciała…

Spoglądam na niego zaskoczony.

– Chcesz powiedzieć, że tobie by nie odmówiła?

Gerald przez chwilę milczy, by po kilku sekundach wypalić:

– Tak. Myślę, że umiałbym sprawić, by mnie nie przegoniła.

– Jeśli tego dokonasz, przez miesiąc funduję ci piwo u Gerdy! – Nie ma pieprzonej mowy, by mu się to udało.

– Ile czasu?

Przypominam sobie moją najdłuższą rozmowę z tą dziewczyną.

– Piętnaście minut – proponuję i patrzę, jak jego usta rozciąga szeroki uśmiech.

– Podbijam do trzydziestu – oświadcza zadowolony i otrzepuje ręce. – Jeśli spławi mnie wcześniej, to ja będę fundował browara tobie. I to nie przez miesiąc, a rok.

Zachowuję powagę, choć przychodzi mi to z wielkim trudem. Ta jego pewność siebie jest urocza – biedak kompletnie nie ma pojęcia, z kim idzie tańczyć. Obserwuję, jak wolnym krokiem zmierza wprost do lęgowiska jadowitej żmii, gdy nagle u mojego boku pojawia się Claudia.

– Jak się bawisz, wujku? – Siada na ławce tuż obok mnie, bierze mnie pod ramię i uśmiecha się promiennie.

– Dobrze, a ty?

– Cudownie! Nie miałam pojęcia, że zjawi się tak wiele ludzi. To bardzo miłe, że skorzystali z zaproszenia, mimo iż musieli przynieść własne jedzenie i picie.

Jestem dumny z mojej siostrzenicy, że pomimo tego, iż dostała moją kartę, nie uszczupliła mojego konta o jakąś dużą sumę. Właściwie to o praktycznie niezauważalną.

– Rozmawiałaś z kim interesującym? – Staram się nie dać po sobie poznać tego, iż zauważyłem, jak Candy się do niej klei. Od czasu, gdy tylko odeszła od Corinne, ten głąb łazi za nią jak pies.

– Poznałam mnóstwo nowych ludzi – odpowiada mi wymijająco, co sprawia mi zawód. Miałem nadzieję, że to ognisko w choć niewielkim stopniu pomoże mi odzyskać jej zaufanie. – Czy jest ktoś, od kogo powinnam trzymać się z daleka, wujku?

Odwracam się ku niej i spoglądam w jej wielkie oczy, tej samej barwy co u Matyldy.

– Myślę, że wyrosłaś na tak mądrą dziewczynę, że sama doskonale ocenisz, kto zasługuje na twój czas, a kto nie – wyjaśniam jej spokojnie. I co najlepsze: te słowa wcale nie są dalekie od prawdy. Nie mam pojęcia, dlaczego zapomniałem, że Claudię od dziecka cechowała większa dojrzałość niż u jej rówieśników.

– Dziękuję. – Gdy to mówi, zaczynają się jej szklić oczy. – To wiele dla mnie znaczy.

– Wiem, i przepraszam, że wcześniej byłem takim durniem. Zapomniałem, jak fantastyczną mam siostrzenicę.

Claudia nie odpowiada, ale patrzy na mnie w inny sposób niż dotychczas. Jest poważna i wydaje się, jakby właśnie podejmowała jakąś ważną decyzję.

– To nie były jego narkotyki – mówi nagle, czym zupełnie mnie zaskakuje. – Mój chłopak nie był ćpunem. Wziął na siebie winę brata, by ten nie wylądował w poprawczaku. Ich matce pękłoby serce.

Zastanawiam się, co odpowiedzieć. Fakt, że mi to wyznała, jest ogromnym dowodem zaufania, i nie chciałbym tego zepsuć.

– Jesteś pewna, że mówił prawdę? Bo jeśli tak, to powinnaś wyjaśnić tę sytuację rodzicom.

– Nie zamierzam.

– Dlaczego?

– Bo to i tak nie ma już znaczenia – odpiera cicho, pochylając głowę i wbijając wzrok w ziemię. – Nie walczył o mnie.

Te słowa niespodziewanie rozrywają moje serce. Jak ktokolwiek może nie walczyć o serce takiej dziewczyny?

– Ugiął się pod pierwszym szantażem moich rodziców. Zablokował mój numer i prosił, żebym nigdy więcej do niego nie przychodziła.

– Pieprzony tchórz – wyrywa mi się, na co Claudia reaguje śmiechem. – Wiesz… – obejmuję ją ramieniem – …może to i lepiej, że twoi starzy zrobili mu taki chrzest bojowy. Przynajmniej na początku związku dowiedziałaś się, jakim jest frajerem.

– To prawda. Ale i tak jeszcze nie chcę do nich wracać – oświadcza stanowczo. – Oni zawiedli mnie dużo bardziej niż Daniel…

Przyciskam ją mocniej do siebie i wtedy przerywa nam dziwny dźwięk…

– Czy to był śmiech Corinne?? – Claudia wydaje się być w takim samym szoku co ja.

Kieruję wzrok do ogniska, przy którym siedzi z Geraldem, i nie mogę uwierzyć własnym oczom: ta antypatyczna i skrajnie nieprzyjazna istota siedzi obok naszego doktorka i gawędzi z nim wesoło, nie szczędząc mu uśmiechów. W moim wnętrzu dzieje się coś dziwnego. Z jednej strony, patrząc na jej rozweseloną twarz, mam wrażenie, jakby właśnie wzeszło słońce, a z drugiej mam ochotę ukręcić łeb Geraldowi, że zabiera dla siebie cały ten blask.

– Czy ona flirtuje z Geraldem? – dopytuje Claudia, a ja nie jestem w stanie jej odpowiedzieć, no bo… co to właściwie ma być, do diabła ciężkiego?!

Czuję, jak moje szczęki zaciskają się z wściekłości. Co on jej takiego powiedział, że wywołał u niej śmiech? Dlaczego obdarzyła nim tego wypierdka tak łatwo, podczas gdy mi nawet nie potrafiła podziękować za uratowanie życia?!

Mam nieodparte wrażenie, że minęło w cholerę dużo czasu, nim ostatni raz przywaliłem doktorkowi, i warto byłoby przypomnieć sobie to uczucie.

– Pasują do siebie. – Moja siostrzenica, zupełnie nieświadomie, tylko dolewa oliwy do ognia. – Fajnie by było, gdyby ktoś w końcu sprawił, że ta dziewczyna się otworzy. Wydaje mi się, że na to zasługuje.

– Gerald nie jest facetem dla niej – wypalam prędzej niż myślę.

– A to niby dlaczego? – zaciekawia się Claudia.

Prycham lekceważąco.

– Jest dla niej za miękki.

– Ale to właśnie jemu udało się sprawić, że się roześmiała… – W głosie Claudii wychwytuję nutkę prowokacji.

– Najwyraźniej pokazał jej swojego małego f… – W porę się zatrzymuję. Kurwa! Przecież rozmawiam ze swoją szesnastoletnią siostrzenicą! Co się ze mną dzieje?!

– Pójdę po wino – oświadczam tępo i kieruję się do wielkiego kotła przy ognisku.

– Naprawdę wezwał was do ugryzienia przez mrówkę? – Dobiega mnie pełen niedowierzania i rozbawienia głos Corinne. Ten dźwięk nie powinien mi się aż tak podobać.

– Był święcie przekonany, że ukąsiła go żmija – odpowiada jej Gerald.

– A ty opatrywałeś mu to ukąszenie, geniuszu – wcinam się do ich dyskusji i wypominam mu z zimną brutalnością. – Gdyby i ciebie nie oblazły te mrówki, już pięć minut później transportowałbyś go do szpitala, zalecając podanie surowicy.

– Przepraszam, czy ktokolwiek zapraszał cię do dyskusji? – odgryza się niezadowolony mężczyzna. – Skoro uzupełniłeś kufel, wróć tam, skąd przylazłeś.

– Czyżbym przegapił moment, gdy wykupowałeś rezerwację miejsca przy ognisku? Z tego, co wiem, to otwarta impreza.

– Ale ta rozmowa nie. Spadaj – dodaje i próbuje odgonić mnie jak natrętną muchę.

– Kto by pomyślał, że potrafisz rozmawiać z kimś bez przegryzania mu aorty. – Ignoruję tego nudziarza i zwracam się kąśliwie do Corinne, która przygląda mi się badawczym wzrokiem.

– Mam wiele talentów, o których nie masz pojęcia. – Gdy to mówi, kącik jej ust drga.

– Miło by było, gdyby choć jeden zaskoczył mnie pozytywnie.

– Na to bym nie liczyła. – Rzuca mi wyzywające spojrzenie.

– Pomyślę o tym następnym razem, gdy zastanę cię potrzebującą pomocy – odpieram, zaplatając ręce na piersi.

– Sugerujesz, że potrafiłbyś mi jej odmówić?

Mrużę oczy, bo coś mi tu nie gra. Corinne brzmi, jakby flirtowała, co jest przecież niemożliwe. Przyglądam się jej uważniej: swobodna pozycja ciała, zaróżowione policzki, wesołe ogniki w oczach i… do połowy opróżniona butelka piwa. A więc wszystko jasne!

– Jesteś pijana. – Z jakiegoś powodu spływa na mnie fala ulgi i szczęścia. To nie ten frajer wywołał u niej ten śmiech…

– Gratuluję doskonałego zmysłu obserwacji – prycha, już bardziej w swoim stylu. – Masz dla mnie jeszcze jakieś zdumiewające spostrzeżenia?

Nim zdążam otworzyć usta, na mojej twarzy lądują czyjeś ręce, które zaraz potem przesłaniają mi oczy.

– Zgadnij, kto to… – Zmysłowy i kusicielski głos pełznie mi po skórze niczym jadowity wąż.

– Martina? – Odwracam się do kobiety zaskoczony. – Co ty tu robisz?

– Zobaczyłam cię w tłumie i nagle nabrałam ochoty na… – Zawiesza teatralnie głos i mierzy mnie od stóp do głów zachłannym wzrokiem. – Kawę. U mnie. Teraz.

Automatycznie zerkam na Corinne, z której oczu nagle znika cały blask. Szybko odwraca się w kierunku Geralda, a na jej twarzy pojawia się kwaśny grymas. Szepcze mu coś do ucha, a ten potakuje.

– To wy idźcie na tę „kawę” – Gerald wykonuje przy tym słowie cudzysłów w powietrzu – a my z Corinne pójdziemy się przejść. – Podaje jej rękę, którą ta zadziwiająco chętnie ujmuje.

Pragnę ich zatrzymać, ale nie przychodzi mi do głowy żaden logiczny argument, z powodu którego miałbym prawo to zrobić. Nie mam nawet pojęcia, czemu chcę ich zatrzymywać. Czy ta przegrana w zakładzie z House’em ma dla mnie aż tak wielkie znaczenie?

– Chodźmy, Hans. – Martina wsuwa rękę do mojej dłoni. – Myślę, że wystarczy już tej gry między nami.

– Gry? – Przenoszę na nią wzrok i marszczę brwi.

– Tak. Oboje wiemy, jak krótko jesteśmy w stanie wytrzymać w abstynencji. – Pochyla się i zawisa na moim ramieniu. – Da-wno już nikt mnie porządnie nie zerżnął – szepcze mi wprost do ucha.

W tym samym momencie dzieje się coś dziwnego. Te słowa poruszają mojego kutasa, ale z jakichś przyczyn nie głowę.

Zerkam na moją przyjaciółkę od seksu, która zagryza kusząco wargę, lecz okazuje się, że ten widok zamiast mnie pobudzić, wywołuje u mnie zniesmaczenie. Nagle jej włosy są zbyt jasne, a biust za wielki. Nagle jej obfite kształty wydają mi się wulgarne i rubaszne. Wszystko to, co kiedyś wydawało mi się ponętne, niespodziewanie staje się tandetne i kiczowate.

– Ja… – Przełykam gwałtownie ślinę. Pierwszy raz nie mam ochoty uprawiać z nią seksu, i kompletnie nie wiem, jak wybrnąć z tej sytuacji. – Nie mogę.

– Co? – Zielone oczy Martiny robią się jeszcze większe. – Niby dlaczego?

– Muszę… – Zaczynam rozglądać się gorączkowo i wtedy mój wzrok pada na doktorka, który prowadzi Corinne w kierunku jeziora. Tam nie sięga światło lamp ulicznych! Co ten frajer kombinuje?! – Muszę kogoś przypilnować.

– Tej twojej siostrzenicy? – I wtedy mnie olśniewa. Właśnie! Już wiem, jakim argumentem zawrócić Geralda i Corinne.

– Tak, dokładnie jej! – oświadczam zaskoczonej Martinie i wyswabadzam się z uścisku. Puszczam się biegiem w ślad spacerującej pary i dobiegam do nich, nim zdążają minąć ostatni dom.

– Corinne. – Zatrzymuję ją w pół kroku. Mój głos brzmi ostrzej niż zamierzałem, ale nic nie poradzę, że nerwy mi puszczają. – Nie zapomniałaś o czymś?

– Ja? – Odwraca się i zerka mi za ramię. – Chyba raczej ty o swojej… kawie. – W ostatnie słowo wkłada tyle pogardy, że odczuwam ją niemal fizycznie.

– Rozumiem, że ciebie też naszła na nią ochota… – odpalam złośliwie, a moje szczęki zwierają się boleśnie w przypływie gniewu. – Szkoda tylko, że przy okazji zapomniałaś o tym, co mi wcześniej obiecałaś.

– Mianowicie? – Zaplata ręce na piersi i patrzy na mnie wyczekująco. Gdyby spojrzenia potrafiły mrozić, z całą pewnością byłbym teraz lodowym posągiem.

– Miałaś mieć oko na Claudię. Tymczasem wychodzi na to, że to ciebie trzeba pilnować!

– Jedyną rzeczą, jakiej powinieneś pilnować, jest własny nos. I jądra, bo w tym momencie mam ochotę cię w nie kopnąć – odparowuje niemal natychmiast. – A skoro tak bardzo martwisz się o Claudię, nie bardzo rozumiem, co robisz tutaj, zamiast siedzieć przy niej!

– No właśnie, stary – wtrąca się Gerald. – Idź sprawdzić, czy nie ma cię gdzie indziej.

Nie czekając na moją odpowiedź, odwracają się i odchodzą, a mnie kurewsko skręca w środku.

Dlaczego tak bardzo wkurwia mnie fakt, że mogą zostać parą?

OSIEM

Corinne

Przez kilka kolejnych dni staram się unikać Hansa. Mało że jest pozerem, pijakiem, i kurwiarzem, to jeszcze ma się za pieprzonego króla świata. Jeśli sądził, że znalazł frajerkę, która będzie niańczyła jego siostrzenicę, aby on mógł bez skrępowania kopulować z tą dmuchaną lalą, to chyba go Bóg opuścił. Całe szczęście, on chyba także nie ma ochoty mnie widywać, ponieważ od tamtego ogniska zjawił się w barze tylko raz, i w dodatku na niecałe pół godziny. Prócz tego nie odezwał się do mnie ani słowem.

Trochę dziwnie się czułam, gdy Gerald w obecności wszystkich podziękował mi za piwo przesłodzonym głosem, i patrzył tak, jakby łączyła nas jakaś niegrzeczna tajemnica, ale nie przeczę, że na widok reakcji Hansa poczułam coś na wzór złośliwej satysfakcji. Zauważyłam, że granie na nerwach temu typowi stało się moją ulubioną rozrywką. Tylko tak potrafię wytłumaczyć, dlaczego zgodziłam się na propozycję jego kolegi z pogotowia górskiego, by udawać przed nim flirt na tym ognisku. Poczułam dziką falę przyjemności na myśl, że przegra zakład i ktoś w końcu utrze mu ten zarozumiały nos!

– Halo, Corinne jesteś tam? – Do rzeczywistości przywołuje mnie głos Petera po drugiej stronie słuchawki.

– Jestem, jestem. Przepraszam, zamyśliłam się. – Potrząsam głową i wbijam wzrok w majestatyczne góry przede mną. Wyszłam na spacer jakieś dziesięć minut temu, a już czuję, że mam odmrożone palce.

– Cieszę się, że się zaaklimatyzowałaś. A jak w pracy? Nie molestują cię w tym barze jacyś podchmieleni mężczyźni?

– Z takimi potrafię sobie poradzić – odpowiadam z jakimś dziwnym zgorzknieniem w głosie.

– A z jakimi nie potrafisz? – Peter idealnie to wychwycił.

– Co?

– Z jakimi mężczyznami sobie nie radzisz, Corinne – powtarza, nie dając się zbyć.

– Na przykład takimi, co mnie przepytują, jakbym była na sesji psychoterapeutycznej – odpieram mu złośliwie.

– Niezła próba, ale nie ze mną te numery. Przywiozłem cię tam i czuję się odpowiedzialny za twoje bezpieczeństwo i dobre samopoczucie. Jeżeli ktoś sprawia ci przykrość, mów, a przyjadę, by dać mu po mordzie.

Kusząca perspektywa. Mimowolnie się uśmiecham. A potem pod powiekami pojawia mi się obraz Hansa z Martiną. Mój uśmiech gaśnie, a w gardle pojawia się nieprzyjemna mieszanka żalu i wściekłości. Mam dość tej huśtawki emocjonalnej, która przez ostatnie dni daje mi ostro w kość. Nie mam pojęcia, co się ze mną dzieje.

– Nikt nie sprawia mi przykrości. Do tego trzeba byłoby mojego zaangażowania. A ja mam w nosie innych ludzi, pamiętasz? – Zaciskam usta w wąską linię.

– Na twoje nieszczęście, ja zdążyłem cię już trochę poznać i niekoniecznie zgodziłbym się, że jesteś królową lodu. Bardziej tą księżniczką, która zmusza się, by nic nie czuć. Jak jej było? Elsa?

– Przykro mi, ale został mi tu nadany inny przydomek. – Ponownie czuję jak moje usta wyginają się w uśmiechu. – Ponoć jestem BumbleBee.

Moje uszy atakuje nagły napad śmiechu Petera.

– Dobre!

– Lepsze niż „Hotówa” albo „Em Fox” – mamroczę pod nosem, i w głębi serca muszę przyznać, że podoba mi się ta ksywka. Jest oryginalna, zadziorna i nieoczywista. Zaskakuje mnie fakt, że mi nie przeszkadza.

– Kto ją wymyślił?

I wtedy znów moja mina rzednie.

– Nikt szczególny. Wkurzający typ, który lubi się popisywać i bzykać cycate pasterki krów.

– Bzykać pasterki krów? – powtarza moje słowa wyraźnie zaskoczony. – Skąd wiesz, kogo bzyka?

– Cała wioska wie i ma go za superbohatera. – Nie mogę powtrzymać się od pogardliwego tonu.

– Dlatego, że bzyka cycate pasterki krów? – Słyszę, że Pet jest w zupełnie innym nastroju. Coś straszliwie go bawi.

– No cóż, możliwe, że przy okazji ratuje im też życia… – przyznaję z niechęcią. – Co nie zmienia faktu, że to palant. I idiota.

– Idiota, o którym zadziwiająco dużo wiesz – zauważa nagle. – Czy aby ta niechęć nie wynika z zainteresowania nim?

– To chyba największa głupota, jaką w życiu słyszałam!

– A wiesz, co ja słyszałem? Największą liczbę przymiotników, jaką określiłaś jakiegokolwiek człowieka, odkąd się znamy.

– Co powinno dobitnie ci uświadomić, jak wielką antypatią go darzę.

– Skoro tak twierdzisz…

– To nie są żarty, Pet. Spotkałam już w życiu wielu egomaniaków, ale on jest naprawdę… – Urywam w środku zdania, ponieważ nagle poraża mnie pewien widok.

Staję w miejscu, podobnie jak moje serce.

Z jeziora, które dwa tygodnie temu niemal pozbawiło mnie życia, wyłania się Hans… Ta scena jest niemal żywcem wyjęta z „Baywatch”. Nawet widzę ją w spowolnionym tempie. Różnica jest jednak taka, że ratowników z serialu otaczała plaża i tropikalna roślinność oraz ogrzewało gorące słońce. A tutaj mamy co najwyżej jeden stopień powyżej zera, śnieg sięgający do połowy łydki i pokryte białym puchem góry.

Mężczyzna idzie na tym majestatycznym tle pewnym siebie krokiem, a woda wokół jego nóg faluje i rozchlapuje się na boki. Patrzy gdzieś w bok, a z jego ust wydobywa się chmura pary wodnej.

Oddech więźnie mi gdzieś pomiędzy płucami a gardłem, i instynktownie chowam się za jakąś choinkę rosnącą przy ścieżce. Nie mogę uwierzyć, że widzę go półnagiego! Jest w samych spodenkach, które lepią mu się do skóry, uwidaczniając masywne uda i sporą wypukłość między nimi. Nie powinnam tam patrzeć, ale i tak to robię. Po moich policzkach rozlewa się ciepło, a serce przyspiesza swój rytm. Nie pierwszy raz widzę półnagiego mężczyznę, ale ten sprawia, że mam wrażenie, jakbym zjeżdżała kolejką górską bez pasów bezpieczeństwa. Jest naprawdę duży i świetnie zbudowany. Sunę wzrokiem przez jego barki, tors, brzuch, nogi… i usiłuję poradzić sobie z nieznośnym pulsowaniem, które pojawiło się nagle między moimi nogami.

– Naprawdę jaki? – dobiega mnie jakby z oddali. Wszystko zagłusza moje dziko galopujące serce. Nie mogę uwierzyć, że to robię. Podglądam Hansa Fischera jak jakaś psychofanka. Nie mogę oderwać wzroku od gry jego mięśni, gdy zakłada koszulkę, a potem sweter. Moment, gdy zasłania brzuch ubraniami, odbieram tak, jakby ktoś zabrał mi lody w połowie jedzenia; mam ochotę zajęczeć głośno w proteście.

– Corinne!! – Zniecierpliwiony głos Petera przedziera się w końcu przez mgiełkę zamroczenia, którego niespodziewanie doznałam. Niestety, ten głos zwraca nie tylko moją uwagę…

Gdy nasze oczy się spotykają, wzdłuż mojego kręgosłupa przelatuje dreszcz. Niemal upuszczam komórkę z wrażenia.

– BumbleBee… – Na ustach Hansa wykwita kpiący uśmiech. – Zgubiłaś coś nad tym jeziorem?

Szacunek do samej siebie.

– Zgubiłam, ale zainteresowanie rozmową z tobą – odpyskowuję bez zastanowienia.

– Właśnie widzę, że raczej wolisz patrzeć.

O Boże… a więc jednak mnie przyłapał! Mam ochotę zapaść się ze wstydu pod ziemię, ale oczywiście nie daję tego po sobie poznać.

– Dziwisz się? Jak jesteś w cyrku i pokazują ci wielkiego włochatego goryla, to także patrzysz, prawda?

– Całkiem możliwe, ale wątpię, że przy tym się aż tak rumienię – odpowiada z bezczelnym i aroganckim uśmiechem, a potem kończy się ubierać jakby nigdy nic.

– Jest zima! – Wychodzę z powrotem na ścieżkę i sapię z oburzenia. – Mam płytko unaczynioną skórę, więc zaczerwienione policzki to normalne zjawisko przy takiej pogodzie!

– A twoje nerwowe tłumaczenia wcale nie przynoszą odwrotnego skutku – odpiera lekceważąco, nawet na mnie nie patrząc. – Szczególnie gdy dodamy do nich fakt, że się chowałaś…

I wtedy na mnie spogląda. Ja także nie odwracam spojrzenia. Oboje wiemy, że ma rację, i strasznie mnie wkurza, że wytknął mi to w tak bezduszny sposób.

– Nawet nie masz pojęcia, jak mnie wkurzasz tą swoją arogancją. – Myśli uciekają mi przez usta, nim zdążam je zatrzymać. Gorąco, które teraz odczuwam, nie ma nic wspólnego z podnieceniem. Prawię zagotowuję się z wściekłości!

Hans to widzi i bardzo go to bawi. Podnosi z ziemi ostatni element garderoby, a potem rusza w moim kierunku nonszalanckim krokiem. Tak jakby przed chwilą nie wylazł z lodowatej wody, która powinna wyssać z niego całą energię i ciepło.

Mam ochotę się cofnąć, ale powstrzymuję ten impuls. Bywałam już w dużo gorszych tarapatach. Chyba…

Unoszę podbródek i czekam na to, co zrobi. Gdy zatrzymuje się zaledwie trzy kroki ode mnie, moje podbrzusze znów daje o sobie znać. Jego twarz jest nadal mokra od wody. Wilgotne krople ściekają po jego włosach, skapując na policzki i usta. Śledzę wzrokiem ich trasę jak zahipnotyzowana.

– Rozsądniej byłoby mi tego nie zdradzać, BumbleBee… – Ton, z jakim to mówi, znów budzi dreszcze na mojej skórze. Jest niski i głęboki. Prawie czuję jego echo we własnej piersi.

Ponownie podnoszę na niego wzrok i napotykam brązowe spojrzenie, które taksuje moją twarz z intensywnością lasera. Rozchylam usta, bo coś do mnie dociera.

– To tylko cię zachęci, by tak się przy mnie zachowywać… – W końcu rozumiem.

Uśmiech, który mi posyła, mogłabym uznać za zawadiacki, gdyby nie należał do Hansa. Ale ponieważ to on, wiem, że jest złośliwy i triumfujący. W ten sposób cieszy się z wygranej potyczki słownej.

– Wszystko zależy od tego, czy użądlisz jako pierwsza – mówi, nie przestając mi się przyglądać.

Prócz ciszy zawisa między nami coś jeszcze. Coś, co powoduje u mnie lęk, ponieważ jest intensywne. Tak intensywne, że dosłownie czuję jak odziera mnie ze wszystkich warstw, które budowałam całe życie. Jeszcze chwila, i zobaczy coś, czego nie powinien. Zobaczy to, co ukrywam przed światem, odkąd tylko nauczyłam się mówić; to, jak bardzo bezbronna i samotna jestem w środku.

Na krótką chwilę ogarnia mnie panika, ale wtedy, w komórce odzywa się głos:

Powiedz, że jego żądło to pierwsze, o czym… – Gwałtownie zakrywam głośnik w telefonie. O Boże, zupełnie zapomniałam, że nie rozłączyłam się z Peterem!

– Kto to? – Brwi Hansa zbiegają się u nasady. I to właśnie wtedy wpadam na ten głupi plan.

– Gerald – kłamię na poczekaniu, przestępując z nogi na nogę. – Wczoraj tak dobrze się bawiliśmy, że wymieniliśmy się numerami telefonów.

Działa. Jego spojrzenie pochmurnieje. Przestaje w końcu przyglądać mi się tak, jakby chciał przejrzeć mnie na wylot.

– Dobierał się do ciebie?

– Słucham?

– Pytam, czy się do ciebie dobierał – powtarza, napinając szczęki.

– Przepraszam, czy ja ciebie pytam, co robiłeś ze swoją dziewczyną?

– Ona nie jest moją dziewczyną.

– No tak. Zapomniałam, że tylko ją bzykasz – prycham, nie kryjąc zniesmaczenia. Na samą myśl wywraca mi flaki.

– Ja i Martina to trochę inna sytuacja niż ty i Gerald.

– Pewnie pożałuję, że zapytam, ale niby dlaczego? – Robię dziubek z ust i zaplatam ręce na piersi.

Hans wygląda na zmieszanego tym pytaniem. Widać, że szuka na nie odpowiedzi, a gdy otwiera usta, wypływa z nich to:

– Bo ty nie jesteś taką kobietą jak Martina.

Mimowolnie przed oczami pojawia mi się jej obraz. Kształtna figura, krągłości, seksapil i pewność siebie. Z rozmów, które często słyszę w barze, doskonale wiem, że ma ogromne powodzenie, i wielu mężczyzn zazdrości Hansowi. Pewnie dlatego jego słowa odbieram dosłownie: że daleko mi do jej kobiecości.

– Nie wiem, czy to był przytyk do mnie, czy do niej, ale mam dla ciebie wiadomość: w obydwu tych sytuacjach wychodzisz na złamasa. Czy Martina wie, jak wielki kutas ją posuwa?

Dopiero gdy zauważam, że w jego oczach błyska coś mrocznego, zdaję sobie sprawę z niefortunnego doboru moich słów.

– Z okrzyków, jakie wydaje, wnioskuję, że tak.

– Boże, gdzie jakieś wiadro na wymioty! – Udaję, jakbym miała puścić pawia. – Błagam, nigdy więcej nie mów do mnie słów, które spowodują, że mój mózg wyobrazi sobie ciebie nago.

– Gdy patrzyłaś na mnie przed paroma minutami, nie widziałem u ciebie podobnego zniesmaczenia – wytyka mi ze złośliwym uśmieszkiem.

– Mam słabość do zwierząt. Pomógł ci fakt, że jesteś idealną mieszanką goryla i niedźwiedzia – wypalam, na co Hans wybucha głośnym śmiechem.

– Na wszystko masz gotową odpowiedź, BumbleBee – stwierdza, porażając mnie widokiem swojej roześmianej twarzy. – Musisz uważać, bo nasze rozmowy zaczynają coraz bardziej mi się podobać.

Po tych słowach odchodzi, zostawiając mnie z dziwną mieszanką emocji w piersi. Dopiero po kilku sekundach przypominam sobie o Peterze.

– Halo?! – Podnoszę komórkę do ucha.

– Poszedł już?

– Tak.

– O. MÓJ. BOŻE! – piszczy mi do słuchawki jak rozemocjonowana nastolatka! – Strzelanie iskier między wami było słychać aż tutaj! To ten facet nazwał cię BumbleBee! – dochodzi oczywiście do prawidłowego wniosku. – Czy to czasem nie ten Hans, z którym miałaś spięcie już pierwszego wieczoru w barze?

– Tak, to ten sam idiota. – Wywracam oczami i zerkam na niebo, które robi się pochmurne. Chyba czas wracać.

– Coś czułem, że może się z tego urodzić coś ekscytującego!

– Pet, to kretyn. Nie słyszałeś?

– Słyszałem – odpowiada po dłuższej chwili. – Wszystko doskonale słyszałem.

***

Godzinę później stoję przed wielkim lustrem w sypialni i przyglądam się z dezaprobatą swemu odbiciu. Mały biust, kościste ramiona, płaski brzuch, wąskie biodra. Obracam się tyłem i zerkam na pośladki, które jako jedyne prezentują się w miarę kusząco. Są okrągłe i jędrne. Idealnie odstają i nie ma na nich nawet grama cellulitu. Znów odwracam się przodem i moja mina rzednie. Chwytam się pod biust i unoszę w górę obie piersi.

– Może powinnam nosić push-upy? – mówię do siebie, przechylając głowę w bok. Ściskam je w taki sposób, że powstaje między nimi seksowny rowek i uśmiecham się z uznaniem. Pamiętam, że dziewczyny w szkole wypychały swoje staniki skarpetkami. Może też powinnam zainwestować w jakieś wypełniacze tego bezpłciowego, sportowego stanika…? Podchodzę do szuflady i wyciągam z niej pierwszą lepszą parę skarpet. Znów staję przed lustrem, próbując wymyślić, gdzie dokładnie powinnam je umieścić.

– Boże, co ja do cholery wyprawiam?! – Zdaję sobie nagle sprawę z ironii sytuacji i marszczę brwi zażenowana samą sobą. – Musiałabym wsadzić w ten biustonosz tuzin cholernych skarpet, żeby moje cycki choć w połowie dorównały balonom Martiny! – stwierdzam z rozgoryczeniem. – I czemu ja się, do cholery, z nią porównuję?! – Ciskam skarpetkami w kąt i siadam zrezygnowana na łóżku.

– Być może w końcu pojawił się jakiś facet, któremu chciałabyś się podobać. – W mojej głowie odzywa się głos Caroliny – jak zawsze, gdy przeżywam coś trudnego, lub coś, czego nie rozumiem. Ona od zawsze była moim głosem rozsądku, a jej charakter stanowił zupełne przeciwieństwo mojego. Wymyśliłam ją, gdy byłam małą dziewczynką, która przez bardzo długi czas nie mówiła, ale musiała przekazać komuś wszystkie swoje myśli w niewerbalny sposób.

– Żartujesz sobie? Koleś owłosiony bardziej niż yeti? – najeżam się.

– Bardzo ci się podoba ten yeti, i wściekasz się, że ty nie jesteś w jego typie – odpowiada swoim spokojnym i melodyjnym głosem.

– Nie trawię gościa!

– A tak właściwie to dlaczego? – pyta mnie, ale doskonale wiem, że to jest pytanie nie wymagające mojej odpowiedzi. – Bo uratował ci życie? Bo jako jedyny nie ucieka z podkulonym ogonem na twoje antypatyczne warczenie? Czy dlatego, że jest nieziemsko przystojnym pilotem, co ci imponuje?

Carolina jak zwykle trafia w sedno.

– On bzyka inną. Seksbombę, którą ja nigdy nie będę. – Wypuszczam z płuc długo wstrzymywane powietrze. Moja przyjaciółka milczy, czekając, aż powiem na głos całą prawdę, a nie tylko jej część. – Nie chcę, żeby ktokolwiek mi się podobał. Nie chcę się w nikim zakochiwać i dawać mu nad sobą władzy. Już nie pamiętasz, jak było z Kilianem?

– Kilian był niedojrzałym chłopcem, na którego mieli wpływ jego durni koledzy – wyjaśnia i siada obok mnie na łóżku. – Poza tym, hej! Mieszkam w twojej głowie, więc mnie nie wciśniesz kitu, że byłaś w nim aż taka zakochana – dodaje i uśmiecha się półgębkiem.

Opadam plecami na łóżko i wbijam wzrok w sufit. Czy uczucie do tego chłopaka nazwałabym miłością? Chyba nie. Biorąc pod uwagę wszystkie moje deficyty z dzieciństwa, była to po prostu potrzeba bycia kochaną przez kogoś. Ale wtedy jeszcze tego nie wiedziałam.

Wracam myślami do chwili sprzed trzech lat, gdy to Kilian Hannavald zdobył moje zaufanie i dał mi pierwszą bolesną lekcję życia. Wciąż pamiętam jego blond grzywkę, która opadała mu w chłopięcy sposób na oczy, oraz urocze dołeczki w policzkach, którymi potrafił rozbroić każdą nauczycielkę. Przewodniczący szkoły, doskonały pływak i urodzony zwycięzca. Przez pół roku przełamywał moje bariery, dzień po dniu przynosząc mi do szkoły gorącą kawę, mimo iż przez pierwsze trzy miesiące lądowała w koszu. To on udzielił mi schronienia, gdy któregoś wieczoru, pod nieobecność ciotki, pijany wujek próbował dostać się do mojego pokoju, i on odprowadzał mnie codziennie po szkole do domu. Stawał w mojej obronie, potrafił ze mną milczeć godzinami, i porwać na spontaniczny wyjazd na rower. To on zabrał mnie na pierwszą potańcówkę i on leżał ze mną na dachu szkoły, by zobaczyć spadające gwiazdy. Ten chłopak powodował, że uśmiechałam się częściej, niż przez kilka ostatnich lat w moim życiu.

Choć mój oddech nie przyspieszał na jego widok, a z moim ciałem nie działo się nic takiego, co przed godziną przy Hansie, Kilian w jakiś sposób zdobył moje serce. A potem z precyzją chirurga wyciął w nim bardzo głębokie rany. Na tyle głębokie, że za każdym razem dają o sobie znać w momencie jakiejkolwiek bliskości z innym człowiekiem. Mam wrażenie, że wtedy otwierają się i pieką, przypominając, czym może się skończyć ponowne zaufanie komukolwiek. Sądzę, że dzieje się tak dlatego, bym w przyszłości oszczędziła sercu powtórki.

– Zapomnij już o tym głupku. Nie można całej przyszłości poświęcić jednemu wydarzeniu z przeszłości. To tak, jakbyś zadedykowała całe swoje życie tamtej właśnie chwili.

Łatwo powiedzieć, gdy wspomnienia dnia, w którym dowiadujesz się, że byłaś tylko zakładem, nie atakują cię co chwilę jak zajadłe psy. I to zaraz po tym, jak przeżyłaś z tym chłopakiem swój pierwszy raz. A to nawet nie było w tym wszystkim najgorsze… Na samą myśl, czego jeszcze dopuścił się Kilian, czuję jak moje serce wpada w niebezpieczne palpitacje.

– Ale ja nie chcę o tym zapominać, Caro. Tylko pamięć o tym, co mi zrobił, pozwala utrzymać moje serce w chłodzie, który mu służy – mówię z goryczą, z trudem opanowując drżenie wargi. – Cała ta miłość na pewno nie jest warta takiego cierpienia.

Carolina także się kładzie, ale na brzuchu, tuż obok mnie. Obdarza mnie jednym z tych swoich ciepłych jak słońce uśmiechów i przypomina:

– Ale żeby to ocenić, musisz ją przeżyć, wiesz?

Patrzę w jej błękitne oczy i tak bardzo żałuję, że nie jest prawdziwa.

– Jeżeli otworzę jeszcze kiedyś swoje serce, to na pewno nie przed takim mężczyzną jak on – oświadczam z mocą i pewnością.

– Obawiam się, że twoje serce może nie pytać cię o zdanie.

***

Do pracy docieram spóźniona.

– Corinne, jak dobrze że jesteś! – atakuje Gerda już niemal od progu. Strzepuje grubą warstwę oblepiającego mnie śniegu i pomaga się rozebrać. – Ta śnieżyca jest okropna. Mam jakieś złe przeczucia.

Zerkam jeszcze raz na szalejącą na zewnątrz zamieć i po moich plecach przechodzi nieprzyjemny dreszcz. Patrząc na spadające z nieba płatki, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że mnie wołają. Przyglądam im się jeszcze dokładniej i mam wrażenie, że zaczynają układać jakiś wzór na szybie… Tak, jakby chciały przekazać mi wiadomość.

– Chodź, moje dziecko. – Gerda bierze mnie niespodziewanie za rękę. – Przez tę pogodę dziś zapewne wielu turystów zostanie w pensjonacie. Wygląda na to, że będziemy mieć pełne ręce roboty.

Tak też się dzieje. Uwijamy się jak mrówki, nie mając czasu nawet na szybką kawę. Dziś pracuję z Ritą, która wykorzystuje każdą chwilę, by o czymś gadać. Opowiada o swojej babci, z którą mieszka, o ciuchach, które widziała ostatnio na wyprzedaży, o plotkach, które ostatnio krążą w wiosce, i o tym, jak idealny sposób na brak podrażnień po depilacji intymnej odkryła. Dla tej dziewczyny nie ma tematów tabu, a co najgorsze, to jej chorobliwe gadulstwo przestaje mnie drażnić, a nawet zaczynam je lubić. Dzięki niej nie myślę o sprawach, o których nie chcę myśleć, a przed którymi w ciszy nie miałabym szans się obronić.

– Zapisujesz się na kurs? – pyta, gdy zmieniamy pościel w jednym z pokoi.

– Jaki kurs?

– Ten o przetrwaniu w górach. Nie wiedziałaś plakatu na tablicy ogłoszeń?

– Ach, ten kurs! – przypominam sobie. – Nie wiem… W sumie o tym nie myślałam.

– Zapisz się! Pójdziemy tam razem! – ćwierka i odrzuca z podekscytowania kołdrę na łóżko. – Pomyśl tylko! Nauczymy się wielu przydatnych rzeczy, a w dodatku będziemy miały siebie nawzajem!

Krzywię się lekko.

– Nie wiem, czego przydatnego miałabym się tam nauczyć…

– Boże, wszystkiego! Mieszkasz w Alpach, powinnaś znać podstawowe zasady bezpieczeństwa i zachowania w górach! Poza tym… organizują go chłopaki z AlpaCapulco! Chyba nie może być lepszej zachęty! Ja czekałam na ten rok, ponieważ w tym sezonie szkolenie będą prowadzić Hans i Gerald. – Zagryza wargę, usiłując powściągnąć podniecenie.

No i mamy odpowiedź na jej pytanie.

– Ja raczej spasuję. Może skorzystam w przyszłym roku.

***

Gdy po ogarnięciu wszystkich pokoi schodzimy na dół, bar niemal pęka w szwach. Mój wzrok jak zwykle biegnie do stolika, przy którym zawsze siedzą chłopaki z pogotowia, i zauważam, że cała szóstka jest już na miejscu. Chcę szybko odwrócić wzrok, lecz wtedy moje spojrzenie przechwytuje radar ukryty w oczach Hansa. Gdy nasze spojrzenia się przecinają, moje ciało znów reaguje gwałtowniej, niż bym chciała; w brzuchu odzywa mi się rój motyli, a na policzki wypełza zdradliwy rumieniec.

Cholera. Serce też skacze mi jak wytresowany piesek pod jego komendą.

Niesamowicie mnie to wkurza. Marszczę brwi i ostatkiem sił powstrzymuję się, by nie pokazać mu środkowego palca. Odwracam się na pięcie i wracam na zaplecze, skąd nie mam zamiaru wychodzić, póki ten idiota nie opuści baru.

– Corinne, chodź, kroi się jakaś akcja! – Do zaparowanej kuchni wbiega po jakiejś godzinie Rita. – Do baru przyszła ta nowa, co to romansuje z Hartmannem.

– Heidi? – przypominam sobie przyjaciółkę Petera, z czerwonym znamieniem na twarzy.

– Tak! Wpadła tu z miną, jakby ktoś umarł, a potem gadała z chłopakami z pogotowia! Ci wyszli minutę później – relacjonuje mi z zaróżowionymi policzkami. – Z tego, co zdążyłam usłyszeć, chodzi o Hartmanna. Heidi przez czterdzieści minut siedziała wpatrzona w kominek, a Gerda nie opuszczała jej na krok.

– Ale co się stało?

– Nie wiem, ale to musiało być coś poważnego. Przed chwilą napadła na Bogu ducha winnych klientów, którzy tylko siłowali się na rękę!

– Co takiego? – Nie mogę uwierzyć. Nie wydawała się raczej agresywna.

– Idziemy! – Rita chwyta mnie za rękę, a ponieważ przed chwilą wyznała, że chłopaki z AlpaCapulco wyszli, postanawiam zaspokoić ciekawość i zobaczyć, co się tam dzieje.

Na miejscu zastajemy Heidi, która z opuchniętymi od płaczu policzkami stoi na barze, i oddycha ciężko, jakby zbierała w sobie siły do tego, aby przemówić.

Serce w mojej piersi zaczyna bić żwawiej. Pod skórą zagnieżdża się niepokój. To uczucie jest na tyle dojmujące, że mam ochotę się podrapać.

– Mieszkańcy Schwarzzimmer! – woła i odchrząkuje. – Potrzebuję waszej pomocy! Gabriel Hartmann jej potrzebuje! Dwie godziny temu wyszedł z domu i zaginął…

Przez kręgosłup przelatuje mi lodowy dreszcz. Moje nogi robią się miękkie jak z waty.

– Zaginął w górach! – krzyczy, a po tych słowach nastaje ogłuszająca cisza. Ale nie taka, gdzie wszyscy ludzie zgromadzeni w barze zaprzestają rozmów. Ta cisza jest wszechogarniająca. Jak cisza po uderzeniu bomby nuklearnej lub głośnym huku, który na chwilę zatyka nam bębenki.

Po tej krótkiej pauzie w moim mózgu zaczynają mnożyć się dziwne obrazy. Są jak szybki pokaz slajdów, którego nie potrafię zatrzymać. Nie umiem wybrać żadnego konkretnego, ale każdy wywołuje u mnie głębokie emocje. Pojawia się strach, a po nim radość, tęsknota, miłość i szczęście. Nie wiem, na czym chcę się skoncentrować, i dlaczego od razu nie wybieram szczęścia.

– Boże, to okropne – mówi tuż przy moim uchu Rita, ale ja słyszę ją tak, jakbym była zanurzona pod wodą. Zerkam na jej zmartwioną twarz i kiwam odruchowo głową. Potem wędruję wzrokiem w kierunku okna i znów wbijam wzrok w płatki śniegu przyklejające się do szyby. Podążam za impulsem i idę w tamtym kierunku. Zatrzymuję się kilka centymetrów od okna i jak w transie oglądam chaotyczny taniec białego proszku. Staram się coś tam dostrzec, choć zupełnie wiem, czego właściwie szukam.

Z oddali docierają do mnie szmery rozmów, lecz są mi obojętne. Pragnę uchwycić to coś, co nagle przejęło władzę nad moim umysłem. Czas przestaje płynąć, a przynajmniej dla mnie. Wpatruję się w śnieżną zamieć i czuję, jak zimno zaczyna pełznąć po mojej skórze, zupełnie tak, jakbym znalazła się po drugiej stronie okna.

– Chodź, Corinne. – Ktoś nagle chwyta mnie za ramiona i wyrywa z tego transu, czy co to w ogóle było… Odwracam się i pozwalam prowadzić Gerdzie w stronę zaplecza.

– Gdzie są wszyscy? – pytam ją, gdy spostrzegam, że bar nagle opustoszał.

– Poszli szukać Hartmanna – odpowiada, marszcząc brwi. – Nie widziałaś, jak wychodzili?

Zaprzeczam ruchem głowy, na co ona marszczy brwi.

– Przecież stałaś przy oknie…

– Ja… eee, chyba się zamyśliłam. Przepraszam.

Kobieta przygląda mi się jeszcze przez chwilę, a potem przenosi ten czujny wzrok na zmartwioną Heidi.

– Dobra, dziewczyny, nie będziemy tak stały. – Przerywa w końcu tę drętwą i pełną niewypowiedzianych obaw atmosferę energicznym klaśnięciem w dłonie. – Idziemy przygotować gorącą strawę Hartmannowi i naszym schwarzzimmerowym ratownikom! Przecież jak wszyscy naraz wrócą, trzeba będzie napełnić im żołądki! Myślicie, że papet vaudois to dobry pomysł?

***

Nie mogę się na niczym skupić. Czuję się rozedrgana, niepewna, zlękniona. Mimo iż cały czas pomagam właścicielce pensjonatu w kuchni, wszystko robię mechanicznie, a moje myśli błądzą gdzieś daleko. Nie mam pojęcia, co się ze mną dzieje. I skąd ten dojmujący niepokój, który napędza moje działania jak wysokooktanowe paliwo. Czyżbym aż tak przejęła się losem obcego mężczyzny?

– Może odpoczniesz? – pyta mnie po jakimś czasie Gerda.

– Nie. Nie jestem zmęczona – odpowiadam i powracam do przerwanej czynności.

Nie wiem, jak dużo czasu upływa, gdy ktoś z mieszkańców wpada do „Der Strahl” i wykrzykuje, że odnaleźli Hartmanna. W pomieszczeniu znów zapanowuje chaos, a ja staram się wyrównać przyspieszony oddech. Serce wali mi jak młotem, choć nie mam zielonego pojęcia, z jakiego powodu.

– Jest w szpitalu, ale nic mu nie jest. Jeśli chcecie, podrzucę was do niego – proponuje mężczyzna.

– Corinne, zostaniesz, by przypilnować pensjonatu? – Szefowa chwyta mnie za ręce i patrzy z nadzieją w oczach. Ja tymczasem z całych sił powstrzymuję się przed wybuchem płaczu.

– Jasne, oczywiście. Lećcie!

– Na pewno wszystko dobrze?

– Oczywiście. Idźcie już, nie marnujcie czasu – poganiam je, by jak najszybciej opuściły pomieszczenie, i abym w końcu mogła zwinąć się w kulkę na podłodze, usiłując przeżyć jakoś ten atak paniki.

– Jakby co, to dzwoń! – mówi mi jeszcze na odchodnym, po czym bierze Heidi pod rękę i wychodzą, zamykając za sobą drzwi.

Gdy tylko zostaję sama, pochylam się do przodu i opieram dłonie na udach, by dotlenić jakoś mózg.

– Gdzie moje kartki! – mamroczę do siebie, a potem biegnę szybko do swojego domku. Zawierucha straciła już nieco na intensywności, ale biały puch nadal uderza w twarz, niesiony mocnymi porywami wiatru. Gdy docieram do siebie, wyjmuję z szuflady notes, a także swój błękitny długopis i czym prędzej wracam do pensjonatu, w razie gdyby zjawił się jakiś gość.

Wyposażona w swój zestaw ratunkowy siadam przy jednym ze stolików i wtedy właśnie dzieje się coś strasznego. Światło zaczyna mrugać kilka razy, aż w końcu gaśnie na dobre. Zrywam się i podbiegam do włącznika, mając nadzieję, że to z nim coś jest nie tak. Niestety jednak wszystko wskazuje na to, że w całym pensjonacie zabrakło prądu.

Przenika mnie strach. Zagnieżdża mi się w nogach, wędruje w górę, aż dociera do brzucha i osiada w piersi. Biegnę z powrotem do stolika, otwieram notes i zaczynam rysować kręgi, by się uspokoić.

Zaginął w górach, zaginął w górach, zaginął w górach.

W mojej głowie niczym echo wybrzmiewają te same słowa. Siedzę w pomieszczeniu, które spowija mrok. Powoli ciemność wdziera się także do mojego umysłu. Tak bardzo chciałabym dokądś uciec, ale nie da się uciec przed upiorami, które mieszkają w twojej głowie. Nie mam na świecie miejsca, które byłoby moim azylem, ani ramion, które udzieliłyby mi schronienia. Jestem sama jak zawsze. I od zawsze.

Nagle mocny podmuch wiatru otwiera z impetem drzwi, których najwidoczniej nie domknęłam, i mroźne powietrze owiewa mi kostki. Moje ciało momentalnie tężeje.

W jednej chwili siedzę wygodnie w ciepłym pensjonacie, a w następnej trzęsę się ze strachu, zamknięta w ciasnym pomieszczeniu. Choć go nie rozpoznaję, wiem, że nie jest przyjazne. Moje zmysły są maksymalnie wyostrzone i czuję, że nadciąga coś złego…

Mój oddech przyspiesza, a włoski na skórze unoszą się, jakby zostały naelektryzowane. Otacza mnie kłąb pary wodnej wydostający się z mych ust. Jest zimno. Coraz zimniej… Wiem, że się zbliża, czuję go! Jego odór już zaczyna palić mnie w nozdrza! Pragnę uciekać, ale nie potrafię. Moje mięśnie wydają się zamarznięte. Mogę tylko bezradnie patrzeć, jak otwiera swoją wielką paszczę i mówi coś do mnie, a ja nie potrafię zrozumieć co. Wiem jedynie, że muszę uciekać. On zaraz mnie znajdzie!

„Uciekaj w góry!”

Zrywam się do biegu, i nagle pochłania mnie potężna wichura. Ledwie udaje mi się zachować równowagę. Jest tak silna, że szarpie moimi ubraniami, jakby chciała mnie zatrzymać w miejscu. Walczę z nią. Wiem, że muszę tam biec. Muszę biec w te góry! Osłaniam ramieniem oczy i brnę dalej przed siebie, raz za razem lądując w śniegu.

Z każdym krokiem rośnie we mnie panika i zwątpienie. Ja już po prostu wiem, że mi się nie uda… Poczucie straty zaczyna zgniatać moje płuca. Mimo to się nie zatrzymuję. Coś krzyczę, ale ten dźwięk natychmiast pochłania ostry gwizd wiatru. Jest ciemno, mroźno i złowrogo. Rozglądam się w mroku, który otacza mnie z każdej strony. Boję się. Bardzo! Nigdy wcześniej nie doświadczyłam takiego przerażenia. Owszem, często odczuwałam trwogę, ale tym razem jest inaczej. Tym razem strach przenika do moich kości szybciej niż szalejący na dworze żywioł. On się mną żywi, pożerając wściekle moje wnętrzności!

Po moich policzkach płyną łzy, niemal natychmiast zamieniając się w lodowe strugi. Znów coś krzyczę, desperacko kogoś wołam. Wiatr szarpie moimi włosami, smagając mnie nimi boleśnie po twarzy. Tracę siły, tracę nadzieję, i wtedy… burza gwałtownie cichnie. Zupełnie tak, jakby ktoś nagle rozłożył nad moją głową ogromny parasol. Zamykam oczy i przełykam ślinę. Wiem, że to on…

CIEŃ.

W końcu mnie dopadł.

Obślizgłe macki strachu zaciskają się na mojej krtani i piersi. Zamykam mocniej powieki i biorę drżący oddech. Koncentruję wszystkie swoje siły i… wystrzeliwuję przed siebie jak pocisk. Ale to na nic. On jest silniejszy. Owija wokół mnie pajęczynę utkaną ze strachu, niemocy oraz rozpaczy, skutecznie zatrzymując mnie w miejscu. Nie słucha, gdy krzyczę, by mnie puścił. Jest nieubłagalny. Wiem już, że to koniec. Koniec wszystkiego.

Wszystkiego, co kocham i co do tej pory znałam.

Miotam się i szamoczę szaleńczo, dopóki nie dociera do mnie, że to coś nie usiłuje mnie skrzywdzić, a przytulić. Zastygam w bezruchu, gdy do mojej świadomości przenikają strzępki słów:

– Już dobrze, wszystko jest już w porządku… – Ten głos jest ciepły, spokojny i kojący. – Jestem tutaj… Wszyscy są bezpieczni. Ty też jesteś bezpieczna. – Nie poznaję, do kogo należy, ale jego właściciel na pewno nie ma złych zamiarów; czuję, że mogę mu zaufać. Moje serce powoli się uspokaja, a mięśnie rozluźniają. Nie mam w sobie już potrzeby walki ani ucieczki. Jest mi dobrze, wygodnie. Zupełnie tak, jakbym obudziła się właśnie z jakiegoś koszmaru i zdała sobie sprawę, że leżę w ciepłym łóżku. – Już dobrze…

Tak. Jest dobrze. Naprawdę dobrze. Czuję się bezpieczna, pragnę, by to uczucie trwało, ale zakłóca je przeraźliwe zimno, które zaczyna przenikać mnie do kości.

Sekundy mijają, pozwalając mi powrócić do rzeczywistości. Wpatruję się w ośnieżone góry, a pojedyncze płatki spadają na moją twarz.

– Musimy wracać do pensjonatu. Jesteś mocno wyziębiona, Corinne. – Moją szyję i ucho owiewa ten sam głos, który wyrwał mnie z koszmaru.

Powoli odwracam głowę w jego stronę i natrafiam na zatroskaną twarz Hansa Fischera.

Co do cholery?!

Trzy sekundy zajmuje mi ocena sytuacji. Leżę na śniegu, a on oplata moje ciało wszystkimi kończynami, jakby właśnie próbował ująć groźnego zbiega!

– Puszczaj mnie! – Pod wpływem paniki wyrywam się z jego uścisku, wstaję gwałtownie i odsuwam od niego, szczękając mocno zębami. Otulam się własnymi ramionami i zaczynam rozglądać wokół, próbując zrozumieć, jak się tu znalazłam!

– Miałaś jakiś… – mężczyzna, także się podnosi, i widząc moją minę, stara się rozjaśnić mi nieco sytuację – …dziwny epizod.

Chryste… to nie brzmi dobrze.

– Epizod? Co zrobiłam? – Staram się zapanować nad drżeniem ciała. Czuję się tak rozbita, że nie wiem, czy trzęsę się z zimna, czy emocji.

– Wyjaśnię ci wszystko, ale najpierw wróćmy do pensjonatu. Musisz się…

– Co zrobiłam??! – przerywam mu, domagając się odpowiedzi! Muszę wiedzieć, co tu się odwaliło, do cholery! I to natychmiast!

– Nic nie zrobiłaś. Byłaś w jakimś… transie czy w szoku… Nie wiem.

– Jak się tu znalazłam?

– Przybiegłaś tu, krzycząc: „Muszę ją odnaleźć”.

Boże, to jest przerażające. W dodatku nic z tego nie rozumiem! O kim mówiłam? W moim koszmarze nie było żadnej „jej”! I jakim cudem pokonałam taki dystans, nie mając pojęcia, że się poruszam?

Wypuszczam z sykiem powietrze, a potem opieram dłonie na udach, pochylając się do przodu. Co się ze mną dzieje?!

– Hej, wszystko dobrze? – Hans stawia krok w moim kierunku, a potem czuję jego dłoń na plecach. Siłą powstrzymuję wybuch płaczu. Jestem w kompletnej rozsypce. – Corinne, co się dzieje? – Ciepło, które od niego bije, przywodzi na myśl bezpieczny port, po przeprawie nędzną łajbą po wzburzonym morzu. Jest zbyt kuszące. – Jak mogę ci pomóc?

Te słowa uderzają mnie z niesamowitą siłą. Są dokładnie tym, czego potrzebuję: ukojeniem, troską, opoką, wsparciem, zapewnieniem, że nie jestem sama… Wszystkim tym, czego tak rozpaczliwie pragnę! Podnoszę głowę i spoglądam mu w oczy. Przez jedną krótką chwilę daję się ponieść wyobrażeniu, że mogłabym mu zaufać. Że to ta chwila, gdy nie muszę już udawać silnej, i stosować ataku jako formy obrony. Że mogłabym podzielić się z kimś wszystkim tym, co mnie przeraża, i że nie zostanie to wykorzystane przeciwko mnie.

Zatracam się w wizji, że Hans Fischer rozpościera swe potężne ramiona i zamyka mnie w ich uścisku, dając schronienie przed wszystkim, co złe na świecie. Wiem, że byłby w stanie obronić mnie nawet przed potworami, które mieszkają w mojej głowie.

– Corinne… – odzywa się zachrypniętym głosem. Patrzy na mnie w taki sposób, jakby widział mnie po raz pierwszy. I to jest właśnie ta chwila, gdy mam już pewność, że dostrzegł we mnie więcej, niż jestem gotowa pokazać.

– Tak, możesz mi pomóc. – Odsuwam się od niego, przybierając rebeliancki wyraz twarzy. To nie może być on. Nie facet, który kocha inną, zabawia się z kolejną, a mi jest w stanie zaproponować jedynie litość! – Zapominając o tym, co się tutaj wydarzyło, i dając mi święty spokój!

Mijam go, nim zobaczy, jak z moich oczu zaczynają kapać łzy. Nie chcę jego atencji, pytań, ani pomocy. Nie chcę już żadnej bliskości i fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Nikomu nigdy już oddam kontroli. Ze wszystkim poradzę sobie sama. Przecież zawsze sobie radzę…

papet vaudois – szwajcarskie danie z porów, ziemniaków i kiełbasy

DZIEWIĘĆ

Hans

– TopGun, co z tobą? – zagaduje mnie w końcu Pastor i wskazuje brodą prawie nietknięte piwo przede mną. Od dwóch godzin siedzimy u Gerdy, analizując skomplikowaną akcję, która o mały włos nie skończyła się tragedią. – Nie smakuje ci?

– Dziś mam ochotę się podelektować – odpowiadam wymijająco, choć mój kumpel trafił w samo sedno. Wprawdzie akcja ściągania ze szlaku połamanej turystki w ciąży była ogromnie stresująca, ale mój żołądek wykręca uczucie niepokoju o zupełnie inną kobietę, a alkohol jeszcze to uczucie potęguje.

Od wczorajszego wieczoru nie mogę znaleźć sobie miejsca. Mózg zalewają mi setki pytań. Czy Corinne ma jakieś problemy psychiczne? Widzi duchy? A może ukradkiem ćpa? Każda z tych teorii wydaje się trafna i jest doskonałym wyjaśnieniem jej dziwnych nastrojów, lecz serce jakoś nie potrafi w to uwierzyć. To musi być coś innego… Przerażenie w jej oczach było prawdziwe. Ona się boi, lecz sam już nie wiem, czego bardziej: tego, co jej dolega, czy tego, że ktoś mógłby chcieć jej pomóc…

Ponownie zerkam na bar, gdzie w tym momencie Corinne właśnie przyjmuje pieniądze od klienta. Z pozoru nic się nie zmieniła: jej uroda w dalszym ciągu paraliżuje i ścina z nóg niczym uderzenie pioruna. Jednym skinieniem palca mogłaby sprawić, że każdy mężczyzna w tej sali zaniósłby w zębach pozew rozwodowy swojej żonie. Jej usta poruszają się w hipnotyzujący sposób, gdy odpowiada coś facetowi przy barze, a uśmiech, jakim zwieńcza te słowa, podpowiada mi, że było to coś inteligentnego i sarkastycznego jednocześnie. Rozmowy z nią zawsze takie są: żywe, ekscytujące i intensywne. Nigdy nie wiadomo, jaką ripostą przywali… To jak lot w trudnych warunkach lub sterowanie śmigłowcem tuż przy ścianie, gdy adrenalina tańczy w żyłach jak szalona. Ta dziewczyna to jeden wielki znak zapytania.

Nasze spojrzenia na moment się krzyżują, a ja odczuwam to wszystkimi zakończeniami nerwowymi. Powstaje między nami niewidzialna nić, po której mam ochotę do niej iść, ale ona niemal natychmiast ją zrywa. Jej wzrok hardzieje, a twarz przybiera wyraz niechęci. Przesyła mi nieme „spadaj”, ale w efekcie przyglądam się jej jeszcze uważniej. Wywraca oczami, jakby miała do czynienia z namolnym bachorem, i odwraca się do mnie plecami.

Kiedyś bym się wkurzył. A mówiąc „kiedyś”, mam na myśli wczorajszy dzień. Dziś, ku zgubie nas obojga, patrzę na nią w zupełnie inny sposób. Wiem, że ta wrogość to tylko pozory. Coś w rodzaju pancerza i broni defensywnej. Jeśli nikogo do siebie nie dopuści, nikt nie będzie w stanie jej zranić. Najwidoczniej do tej pory ta taktyka się sprawdzała, jednak wczoraj z jakiegoś powodu przestała, a ja wciąż mam przed oczami obraz dziewczyny, którą pozwoliła mi ujrzeć przez tych kilka krótkich sekund.

– Delektujesz się? Jak widokiem BumbleBee za barem? – dopytuje Pastor i zaraz potem wybucha śmiechem. Zerkam na niego zdziwiony, a potem na pozostałych kompanów, których słowa Simona nie zdziwiły tak samo jak mnie.

– Tak, stary – dorzuca Armin, widząc moją minę. – Gapisz się na nią jak pieprzony stalker.

– Nie spotykasz się już z Martiną? – pyta z nadzieją w głosie Michael, ratownik, który ma ksywkę „Hooligan”. Niedawno wrócił z wakacji, na które zabrał dwie laski naraz… Jest jeszcze gorszy niż Candy. – Bo jeśli tak, to ja….

– Zaraz, zaraz! – stopuje go włączający się do rozmowy Armin. – Nie wpieprzaj się w kolejkę. To Candy miał umówić się z Martiną po jej rozstaniu z TopGunem!

– Ja? – odzywa się w końcu Johan. – Nie przypominam sobie – zaprzecza i przysysa się do swojego kufla z browarem.

Frodo marszczy brwi.

– Zaraz, zaraz… – Mruży oczy, uważniej mu się przyglądając. – Czy ciebie też, podobnie jak TopGuna, ugodziła strzała Amora?

– Że co? – wtrącam się najeżony. – Ugodziła mnie strzała Amora? Ty lepiej odstaw te harlequiny swojej żony, dobrze ci radzę – odpowiadam mu kpiąco, jednak on puszcza moje słowa mimo uszu.

– Nie dowierzałem Anicie, że wy dwaj lecicie na te nowe, które pojawiły się w wiosce, dopóki dziś sami mi tego nie udowodniliście.

– Po pierwsze, jeśli pod hasłem „te nowe” masz na myśli także moją siostrzenicę, zaraz dostaniesz w pysk. To nie jest żaden towar do wyrywania. To jeszcze dziecko! Podobnie jak Corinne. – Zerkam w jej kierunku. – Jest dla mnie o wiele za młoda.

– W takim razie nie będzie ci przeszkadzało, jeśli Hooligan zaprosi ją na randkę? – Frodo patrzy na mnie z rozbawieniem, a mi momentalnie robi się gorąco.

– To, że mi się nie podoba, nie oznacza jeszcze, że życzę jej źle. Choroby weneryczne to z całą pewnością nic przyjemnego. – Muszę natychmiast przepić tę suchość w gardle, która pojawiła się na samą myśl o nich razem.

– Nie mam chorób wenerycznych, głąbie! – obrusza się Michael. – Lubię się bawić, co nie oznacza, że jestem idiotą! Zabezpieczam się i regularnie badam!

– No cóż, po powrocie z tych wakacji jeszcze nie wykonywałeś badań, zatem trzymaj trędowatą kuśkę z daleka od nowej – oświadczam nie na żarty.

– A jeśli nie, to co?

– To ci przyjebię – odpalam bez zastanowienia.

Przy stoliku zapada na chwilę niezręczne i pełne napięcia milczenie, które niespodziewanie przerywa Gerald.

– A ja? – Teraz on spogląda na mnie wyzywająco. – Gdybym to ja zaprosił dziś Corinne na randkę… miałbyś coś przeciwko?

Tym pytaniem zapędza mnie w kozi róg.

O ile w przypadku Hooligana mogłem strzelać argumentami „przeciw” niczym z karabinu maszynowego, tak w przypadku Geralda brakuje mi pomysłu na choćby jeden… Wiem, że to porządny gość, który nie traktuje kobiet przedmiotowo i potrafiłby się zatroszczyć o Corinne, ale ta wiedza wcale nie sprawia, że się uspokajam. Jest wprost przeciwnie – czuję jakby właśnie ktoś powiedział mi, że zabiera mój śmigłowiec, bo w jego rękach będzie bezpieczniejszy. Strasznie mnie to wkurwia.

– A co? Poprzednia randka się nie udała? – Znów przepłukuję suche gardło, starając się wyglądać na wyluzowanego.

– Było naprawdę sympatycznie. Czuję, że łączy nas coś wyjątkowego – wyznaje rozmarzonym głosem, a we mnie się, kurwa, zagotowuje. – Wiesz, jak bardzo zyskuje ta dziewczyna przy bliższym poznaniu? – Jawnie mnie prowokuje. Wiem, że w coś gra, z uwagi na to, w jaki sposób taksuje moją twarz. – Jak myślisz, byłaby z nas fajna para?

– Prawdę mówiąc, mam to w dupie. – Nie wytrzymuję i rzucam do niego zwięźle. Potem wstaję i odchodzę od stolika, by trochę ochłonąć.

To nie tak, że jestem zazdrosny. Ta dziewczyna naprawdę jest dla mnie za młoda. Nie wyobrażam sobie, że miałbym spotykać się z kimś, kto jest zaledwie cztery lata starszy od mojej siostrzenicy! Sądzę, że po wczorajszej sytuacji w jakiś podświadomy sposób postawiłem się w roli jej protektora.

Gdy wkraczam do małego korytarza wiodącego do toalet, mój wzrok napotyka wychodzącą z zaplecza Corinne. Na mój widok momentalnie się spina.

– Jak się czujesz? – To pierwsze pytanie, na które muszę znać odpowiedź. Wczoraj nie udało mi się już z nią porozmawiać, ponieważ do pensjonatu zaraz za nią weszła Gerda.

– Jak ktoś, kogo dręczą namolnymi pytaniami – odpiera z kwaśną miną i próbuje mnie ominąć, lecz jej na to nie pozwalam. Zastawiam jej drogę całym ciałem, co przy rozmiarach tego pomieszczeniach oznacza, że praktycznie odcinam jej drogę ucieczki.

– Zdarzało ci się to już kiedyś, czy wczoraj to była pierwsza tego typu sytuacja w twoim życiu? – Ignoruję wściekły wyraz jej twarzy. – A wtedy? Przy Błękitnej Turni też miałaś podobny atak?

Nie odpowiada, tylko patrzy na mnie, jakby w myślach rozczłonkowywała moje ciało.

– A na jeziorze? Pierwszej nocy? – Mój głos samoistnie łagodnieje. Mam ochotę położyć jej ręce na barkach i zapewnić, że może mi powiedzieć wszystko, a ja jej pomogę. Przecież pomaganie mam we krwi, a ona ewidentnie jej potrzebuje. – Corinne, proszę cię. Po prostu mi powiedz.

– Wiesz, co mam ochotę ci powiedzieć? – Staje na palcach i wbija mi palec wskazujący w pierś. W jej oczach dostrzegam strach, ale także wolę walki, która mi imponuje. – Odpieprz się!

– To może skończyć się tragedią, wiesz o tym – mówię najspokojniej, jak tylko potrafię. Jej bliskość budzi we mnie falę nieznanych mi emocji. Więcej niż jestem w stanie zrozumieć. – Wystarczy, że w tym transie podejdziesz za blisko przepaści… – Urywam, nie mogąc znieść tej wizji. – Masz kogoś, kto mógłby się tobą zaopiekować?

– Mam – odpowiada, i zauważam, że dolna warga zadrżała jej przy tym słowie. – Siebie. Najpewniejszy towar, na jaki warto stawiać.

Nawet nie wie, jak poraża mnie tymi słowami.

– Czy teraz mnie łaskawie przepuścisz?

Nie ma takiej możliwości. Nie po tym, co mi wyznała.

– Za tydzień ruszamy na trzydniowy kurs przetrwania w górach. Idziesz z nami.

– Super, zatem już zapisuję w kalendarzu pod datą „prędzej piekło zamarznie” – odpyskowuje na poczekaniu, a potem handryczy się dalej. – Co zjeść na kolację lub jakie majtki włożyć, to też mi powiesz?

– To nie są żarty – uświadamiam ją. – I najlepiej bawełniane. Ciepłe.

– Niewiarygodne. – Kręci głową i prycha drwiąco. – Nie idę na żaden kurs przetrwania, jasne? Nie zamierzam zjadać larw, ani skórować niedźwiedzia, by pozyskać jego futro do ogrzania się.

– To idealnie się składa, bo to nie wyprawa z Bearem Gryllsem, tylko podstawowe zasady, o jakich trzeba pamiętać w górach. Jako nowa mieszkanka naszej wioski powinnaś je znać.

– Poczytam w internecie – rzuca mi lekceważąco.

– Chyba się nie zrozumieliśmy. – Zbliżam do niej swoją twarz, aż w końcu nie ma już wyjścia i musi spojrzeć mi prosto w oczy. To, co wtedy się dzieje z moimi zmysłami, wolę pominąć milczeniem… – Albo pójdziesz z nami i zaczniesz oswajać się z górami, albo wprowadzę się do ciebie i będę pilnował dwadzieścia cztery godziny na dobę.

– Jasne, już się boję. Bo wcale nie masz pracy, do której musisz chodzić.

– Mam pracę i całkiem fajną siostrzenicę, która akurat szuka tu nowej przyjaciółki. Będzie zachwycona możliwością spędzania u ciebie co drugiej nocy. Pomogę jej przetransportować wszystkie ciuchy, kosmetyki, kolorowe czasopisma, i tak dalej. No, i z pewnością ty będziesz lepszą osobą do dyskusji, który z braci Jonas Brothers jest najbardziej hot.

Mam nadzieję, że nieugiętość, z jaką to mówię, sprawi, że weźmie moje słowa na poważnie.

– Dlaczego swoją irytującą nachalnością musisz karać akurat mnie, co? – Jest już na skraju wściekłości i płaczu. – Nie możesz dręczyć kogoś innego?

– Robię coś zupełnie przeciwnego, BumbleBee. Chcę cię chronić – wyjawiam spokojnie, uważnie studiując jej reakcję. Nie podoba mi się to, jak coś w jej oczach gaśnie, a potem pojawia się w nich smutek i udręka.

– Tak ci się tylko wydaje, Hans.

To pierwszy raz, kiedy wymówiła moje imię. Nie mam pojęcia, czemu na ten dźwięk moja skóra pokrywa się gęsią skórką, jakby ktoś przesunął po niej delikatnie piórem.

– Corinne! Jesteś potrzebna w recepcji! – woła ją zza moich pleców Gerda, skutecznie przerywając naszą rozmowę. Dziewczyna wykorzystuje ten moment, przedzierając się przez mikroskopijną przestrzeń pomiędzy moją pachą a ścianą.

Jakie sekrety skrywasz, Corinne. I dlaczego tak uparcie odrzucasz wszelką pomoc?

***

Nazajutrz czekam na nią, aż wyjdzie z pracy.

– Cześć – witam się i odbijam od barierki okalającej taras pensjonatu.

– Dobry wieczór i dobranoc – odpowiada krótko, a zaraz potem omija mnie szerokim łukiem, jakbym co najmniej nie mył się przez miesiąc.

Uśmiecham się pod nosem i ruszam zaraz za nią. Przypomina mi to trochę zabawę w gonienie króliczka i z jakiegoś niezrozumiałego powodu strasznie mi się to podoba. Idę śladem dziewczyny jak pieprzony Adam Levine w teledysku „Animal”, i nie jest mi z tego powodu nawet wstyd.

Język rozwiązuje się jej dopiero wówczas, gdy docieramy pod drzwi jej domu. Ona je otwiera, a ja przeciskam się wraz z nią przez framugę, prawie ją w niej miażdżąc.

– Możesz mi powiedzieć, co ty wyprawiasz?! – wykrzykuje wstrząśnięta, gdy chwytam ją za rękę i ciągnę w tył, by zdobyć przewagę.

– Próbuję wygrać z tobą wyścig do łóżka – oświadczam zgodnie z prawdą, i puszczam się biegiem do jej sypialni. Wskakuję na wyrko i rzucam obok swój plecak. – Fajne, ale na mój gust używasz za dużo płynu do zmiękczania tkanin – informuję ją, moszcząc się wygodniej w jej pościeli.

Corinne stoi w progu, patrząc na mnie jak na obłąkanego.

– Ponawiam pytanie: co ty, do cholery, wyprawiasz?

– Nie sądziłaś chyba, że to ja będę spał na kanapie – droczę się z nią dalej. – Skoro już doświadczam niewygody spania w obcym miejscu, chciałbym mieć chociaż gwarancję dobrego snu.

– Wiesz, czego mogę dać ci gwarancję? – Szczęka Corinne tężeje ze złości. – Tego, że jutro się już nie obudzisz.

– Brawo. Prawie się przestraszyłem – rzucam zwięźle, a potem ziewam ostentacyjnie. – To wszystko? Bo chciałbym się już położyć.

– Nie będziesz spał w moim łóżku!

– Nie? To patrz! – Zeskakuję na podłogę i zaczynam zdejmować ubrania. – Jakby co, to sypiam nago – Puszczam do niej oczko, by zdecydowała, czy na pewno nadal chce tu stać i chłonąć moje show.

– Proszę cię, przestań. – Ton jej głosu się zmienia. Podobnie jak wyraz twarzy. Wygląda jak wojowniczka po przegranej walce. Wyczerpana, bezbronna i obolała.

Prawie pękam, ale przypominam sobie, co jest stawką.

– Nie, Corinne – oznajmiam stanowczo. Przestaję się rozbierać i powoli do niej podchodzę. – I będzie tak codziennie, możesz mi wierzyć. – Zatrzymuję się tuż przy niej, ponieważ ona obejmuje ramionami swój brzuch, jakby starała się nie rozsypać. To jeszcze wzmaga moją determinację. – Muszę mieć gwarancję, że przez swoje dziwne napady nie zrobisz sobie krzywdy, a jak na razie to jedyny sposób na to, by cię chronić, jaki zdołałem wymyślić.

Jej oczy są jak dwa wielkie lustra, przez które dostrzegam kawałek jej duszy. Bardzo malutki skrawek, ponieważ ta dziewczyna chroni dostępu do siebie jak lwica. Ale to, co udaje mi się zobaczyć, sprawia, że mam ochotę zamknąć ją w objęciach i zniszczyć wszystko to, co ją krzywdzi.

– To nieprawda, że masz tylko siebie. Od dziś, chcesz tego czy nie, masz także mnie. – Tylko ona potrafiła sprawić, że narzucam komukolwiek swoje towarzystwo. To fascynujące, a zarazem chyba nieco niepokojące…

Zamyka oczy, jakby te słowa sprawiły jej fizyczny ból. Jakby przywołały wszystkie złe wspomnienia. Emocje zaczynają bulgotać mi w gardle. Nie mam pojęcia, co robić z tą dziewczyną.

Robię kolejny krok. Zalewa mnie poczucie winy. Potrzeba przytulenia jej staje się na tyle rozdzierająca, że nie potrafię tego opanować. Rozpościeram ramiona i obejmuję ją, przyciągając do swojej piersi. W pierwszej sekundzie jest sztywna, ale zaraz potem, na bardzo krótką chwilę jej ciało mięknie w moich objęciach, sprawiając, że mój świat zamiera. Czuję się tak, jakby powierzyła mi jakiś drogocenny skarb, którego pragnę strzec jak gladiator. Zamykam oczy i opieram brodę na jej głowie. Wciągam zapach jej włosów i usiłuję poradzić sobie z szalejącym we mnie tornadem emocji. Nasze ciała dopasowują się do siebie jak puzzle, jakby rozmawiały ze sobą jakimś pozawerbalnym językiem.

– Hans… – odzywa się drżącym i grubym z emocji głosem.

– Nikt nigdy cię już nie skrzywdzi. Przysięgam – zapewniam ją troskliwie. Musi to wiedzieć. Powinna to wiedzieć, i przestać ze mną walczyć.

– Pójdę w te góry – mówi niespodziewanie, po czym wkłada między nas ręce, i odpycha mnie z całej siły. – Ale nigdy więcej mnie nie przytulaj. – Obdarza mnie tak lodowatym spojrzeniem, że jego chłód czuję aż w kościach. Znów wznosi ten mur. Jeszcze grubszy, twardszy i wyższy niż poprzednio. – A teraz wyjdź, bo muszę zmienić pościel.

DZIESIĘĆ

Corinne

Siedem dni, które pozostały do wycieczki w góry, minęło jak z bicza strzelił. Tamten epizod z utratą świadomości na szczęście już się nie powtórzył, przez co zaczynam się zastanawiać, czy wydarzył się naprawdę. Hans także odpuścił i przestał mnie dręczyć. Nie rozumiem, co mnie napadło, że pozwoliłam mu się przytulić. A jeszcze bardziej nie rozumiem tego, że gdy już to zrobił, poczułam się tak, jakbym całe życie czekała na jego ramiona. Sprawił, że w sekundzie opuściła mnie wola walki, zupełnie jakby posiadał jakiegoś pilota sterującego moim umysłem. To było fascynujące i przerażające zarazem. Nie chcę, by ktoś znów sprawił, że wyrosną mi skrzydła, ponieważ tęsknota za lataniem jest jednym z uczuć najcięższych do zniesienia w moim życiu…

Dlatego cały ten czas staram się schodzić Hansowi z drogi, co nie jest specjalnie trudne, ponieważ wydaje się, jakby i on unikał mojego towarzystwa. W barze pojawił się tylko raz, i to dosłownie na piętnaście minut. Nigdy bym nie pomyślała, że będzie mi brakowało jego widoku, śmiechu, albo zaczepnych komentarzy…

W czwartek udajemy się z Ritą na zakup wszystkich potrzebnych do wyprawy w góry ubrań i gadżetów, a w piątkowy wieczór jestem już w pełni gotowa do drogi.

Całą noc przekręcam się z boku na bok, myśląc o tym, czym do cholery ja się tak przejmuję. Przecież mogę ignorować tego mężczyznę, a w podbramkowej sytuacji znów udawać, że flirtuję z Geraldem. On jest zawsze chętny do grania na nerwach temu pyszałkowi, więc nie powinno być z tym problemu. Dopiero ta myśl pozwala mi w końcu zasnąć.

Sobotni poranek wita mnie pięknym słońcem. Ogarniam się w niecałą godzinę i docieram na miejsce zbiórki kilka minut przed czasem, okazuje się jednak, że wszyscy czekali już tylko na mnie.

– Skoro jesteśmy w komplecie, pozwólcie, że sprawdzimy wasz ubiór oraz wyposażenie plecaków – oświadcza donośnym głosem Gerald, a potem wraz z Hansem przechodzą do inspekcji. Czekam w napięciu, który z nich do mnie podejdzie, i z jednej strony chciałabym, żeby to był House, ale z drugiej mam jakąś głupią nadzieję, że to Hans zechce sprawdzić, czy jestem prawidłowo przygotowana do wyprawy. Gdy mija mnie i wybiera stojącą obok Ritę, czuję w piersi nieprzyjemne ukłucie zawodu.

No proszę, już zaczynam uzależniać się od jego opiekuńczości i wypatruję jej jak desperatka. Żałosne.

– Cieszę się, że każdy z was zastosował się do naszych wytycznych i spakował rzeczy, które były na liście. – Hans staje naprzeciwko całej grupy i spogląda na każdego z nas po kolei. Wygląda jak doświadczony przywódca. Jego pewność siebie i profesjonalizm aż biją po oczach. Sprawiają, że człowiek niemal natychmiast jest w stanie oddać w jego ręce swoje bezpieczeństwo. Dziś włożył czerwoną kurtkę, a niesforne brązowe włosy związał w malutki kucyk na środku głowy, i muszę niechętnie przyznać, że wygląda wyjątkowo dobrze. – Ale jest jeszcze jedna, najważniejsza rzecz, którą zawsze powinniście zabierać ze sobą w góry – dodaje i spogląda wprost w moją twarz, a wtedy w moim brzuchu stado motyli budzi się do życia. Niemal wywracam oczami na tę idiotyczną reakcję mojego ciała i uczucie, jakby gwiazda rocka spośród gęstego tłumu wyłowiła akurat mnie. – Rozsądek. I to właśnie korzystania z niego chcielibyśmy was na tej wyprawie nauczyć.

– Ten kurs pomoże wam poznać podstawowe zasady bezpieczeństwa, zapoznać się z topografią najbliższej okolicy oraz zbadać granice własnej wytrzymałości. Pokaże wam jak wasze ciała reagują na stres, niską temperaturę, skrajne zmęczenie, głód, ostre słońce i tak dalej. Porozmawiamy o wszystkich zagrożeniach czyhających na was w górskim terenie i omówimy sposoby, jak sobie z nimi radzić. Jutro nauczymy się budować igloo, a pojutrze zrobimy symulację zejścia lawiny i poinstruujemy, jak wykopać ze śniegu siebie i innych – dodaje Gerald. – Gotowi?

– Taaak! – odpowiadają chórem kursanci.

– Zatem ruszamy!

Pierwsza godzina jest w miarę lajtowa. Marsz nie jest szybki, a raki na nogach znacznie ułatwiają przeprawę przez śnieg. Dopiero druga staje się prawdziwą walką. Mam wrażenie, jakbym za chwilę miała wypluć płuca, i pojawiają mi się mroczki przed oczami.

– Wszystko dobrze? – Rita chwyta mnie pod ramię.

– Tak – kłamię, by nie wyjść na mięczaka, ale dziewczyny nie daje się tak łatwo oszukać.

– Hans! – woła donośnym głosem, na co mężczyzna odwraca się i obrzuca mnie uważnym wzrokiem. – Może zrobimy małą przerwę?

O nie, idzie tu. Cudownie. Mam ochotę zabić Ritę!

– Źle się czujesz? – Zatrzymuje się przede mną i zaczyna uważnie obserwować.

– Nie.

– Kłamiesz.

– Przecież zawsze kłamię, nie pamiętasz? Był czas przywyknąć – odpowiadam pozornie wyluzowanym tonem.

– Przerwa! – Nagle wydziera się tuż przy mojej twarzy. Niemal wszyscy wydają z siebie głośny odgłos ulgi i zrzucają plecaki z ramion. Patrzę na nich zaskoczona, ponieważ wcześniej żadne z nich nie dało nawet sygnału, że są tak samo zmęczeni jak ja. – Powinnaś zjeść batonika i napić się ciepłej herbaty.

Już sama myśl o tym sprawia, że mam ochotę podskoczyć z radości.

– W porządku, ale jakby co, nie potrzebuję, byś mnie karmił – mówię mu zgryźliwie, gdy nadal tak nade mną stoi.

– Nie. Bardziej potrzebujesz, by ktoś w końcu porządnie przetrzepał ci tyłek – odpiera z kwaśną miną, lecz mimo tego nie potrafię zatrzymać fantazji, która widzi tę sytuację w zupełnie innym kontekście.

– Luz. Jak będę miała ochotę na igraszki, zgłoszę się do Geralda.

Nie wiem, w którym momencie przeszliśmy od intymnej i pełnej zrozumienia chwili do tak jawnej i otwartej wrogości. Nie znoszę tego, ale wiem, że tak musi być. Łatwiej go będzie nienawidzić niż pożądać.

Hans posyła mi jeszcze pełne dezaprobaty spojrzenie, po czym odwraca się i odchodzi bez słowa, a ze mnie uchodzi całe powietrze. Zerkam jeszcze na Ritę, która była świadkiem naszej wymiany zdań, i wzruszam ramionami, jakby w ogóle mnie ona nie obeszła. Pochylam się, by wyjąć z plecaka batonik energetyczny. Wgryzam się z niego zachłannie i siadam na niewielkiej skale obok mnie. To prawda, że góry i warunki w nich panujące pozbawiają człowieka energii w mgnieniu oka.

Przerwa nie trwa długo i już po pół godzinie ruszamy dalej. W pewnym momencie wychodzimy na otwarty teren, którego widok niemal poraża swym dzikim pięknem. Niebo jest czyste i błękitne – trzeba wysiłku, by dostrzec granicę między nim a ośnieżonymi szczytami, pnącymi się w jego kierunku. Śnieg iskrzy w blasku słońca, prawie mnie oślepiając, a mimo to chłonę ten widok, jakby miał być ostatnim, jaki zobaczę w życiu. Przystaję na moment, wciągając do płuc ostre, górskie powietrze, i wtedy silny podmuch wiatru uderza mnie w twarz z taką mocą, jakby ktoś wymierzył mi policzek.

– Wybierając się na wyprawę w góry, musicie pamiętać, że pogoda może zmienić się w ułamku sekundy. Odpowiednie ubrania to jedna z najważniejszych rzeczy. Każdy z nas drogą konwekcji wytwarza przy skórze cienką warstwę nagrzanego powietrza. Nawet najmniejszy podmuch wiatru pozbawia nas tej osłony i bardzo łatwo o wychłodzenie.

Gdy Hans kończy mówić te słowa, jak na zawołanie przez mój kręgosłup przelatuje lodowy dreszcz. Wtedy przy jeziorze nie blefowałam. Naprawdę mam płytko unaczynioną skórę, a w dodatku niskie ciśnienie, przez co ręce i nogi marzną mi o wiele szybciej niż innym.

– Odczucie niskiej temperatury jest mocniejsze, gdy siły naszego organizmu się wyczerpują. Musicie poznać granice możliwości własnego ciała i reagować, nim będzie za późno.

Coś mi się wydaje, że dziś się nie popiszę…

– Zimą ogrzanie ciała wymaga więcej energii – dorzuca wędrujący na końcu naszej grupy Gerald. – Dlatego tak ważne jest systematyczne dostarczanie mu kalorii.

Słucham ich nauk, podczas gdy z każdą minutą robi mi się coraz zimniej. Zaczynam pocierać ramiona i patrzę, czy inni też zamarzają żywcem. W pewnym momencie zauważam, że zostałam przyłapana przez Hansa. Nawet nie mam siły udawać, że jest mi ciepło. Moje oczy robią się okrągłe ze zdziwienia, gdy widzę, jak mężczyzna zaczyna rozsuwać swoją kurtkę, a potem podchodzi do mnie i mi ją podaje.

– Co? – dukam, patrząc na niego jak na wariata. – Postradałeś rozum? Przecież sam zamarzniesz.

– Cytując pewną złośliwą, małą osę, „poradzę sobie” – odpowiada, wciskając mi swoją odzież.

– Nie ma mowy. Fakt, że cię nie lubię, nie oznacza od razu, że życzę ci śmierci.

– I wzajemnie, dlatego weź tę cholerną kurtkę. – Zaciska szczękę w przypływie irytacji.

– Weź – wtrąca się do rozmowy Gerald. – TopGun naprawdę da sobie radę bez niej.

Waham się jeszcze przez chwilę, ale dwie pary intensywnie wpatrujących się we mnie oczu oraz przeraźliwe zimno bardzo szybko mnie przekonują. Wyciągam rękę i odbieram od Hansa kurtkę, po czym pośpiesznie ją zakładam. Od razu robi mi się błogo.

– Jakim cudem ten facet nie zamienia się w lodowy posąg? – pytam Geralda, szczękając zębami i nie dowierzając w to, co widzę. Hans wraca na czoło naszej grupy w samej koszulce termicznej oraz polarze i jakby nigdy nic dalej pokazuje nam niebezpieczne miejsca, instruując, jak rozpoznawać tereny zagrożone lawiną.

– Tego nie wiedzą nawet najstarsi górale, choć ja tam uważam, że zwyczajnie lubi być w centrum uwagi. I zgrywać mięśniaka. Zapewne ma też zakusy ekshibicjonistyczne…

– Brzmi to na prawidłową diagnozę.

– Ostro trenuje i często biega bez koszulki. Jeżeli tak nie wygląda zakochanie w sobie, to ja już nie wiem jak…

Chowam uśmiech w dłoni.

– A ty? – zadaję mu pytanie po jakimś czasie. – Od razu wiedziałeś, że chcesz być lekarzem w górskim pogotowiu ratunkowym?

– Zawsze wiedziałem, że chcę być lekarzem. Możliwość połączenia tego z miłością do gór jest jak trafienie szóstki w totka! – Jego twarz się rozpromienia, gdy o tym mówi. – Pamiętam, jak biegałem do chłopaków i przekazywałem im wszystkie informacje zdobyte na uczelni.

– Na przykład?

– Na przykład, że zrobienie jednego kroku wymaga pracy aż dwustu mięśni, podczas gdy do uśmiechu potrzeba tylko siedemnastu. – Zerka na mnie z miną, jakby powstrzymywał się od wybuchu śmiechu.

– Co? – Marszczę brwi.

– Ty wolisz angażować większą ilość mięśni do pracy, zupełnie jak Fischer!

– Skąd taki wniosek?

– Bo do wykonania grymasu niezadowolenia i złości trzeba zaangażować ich aż czterdzieści… – wypala i zaraz potem otrzymuje ode mnie kuksańca w bok. – No cooo? Przecież to sama prawda! – usprawiedliwia się, a ja mimowolnie także wybucham śmiechem.

– Hej, wy tam? – Nagle dociera do nas przesiąknięty niezadowoleniem baryton Hansa. – Czy ja wam czasem nie przeszkadzam? – Zaplata ręce na piersi i gromi nas wzrokiem jak nauczyciel, któremu ktoś przeszkadza prowadzić lekcję.

– Nie powiem, trochę tak – odpowiada mu Gerald. – Ale jakoś dajemy radę.

– Uważasz to za zabawne?

– Tylko twoją zazdrość – rzuca mu niezrażony jego groźną miną.

– Ciekawe, czy będzie ci do śmiechu, gdy twoja dziewczyna pójdzie nocą w góry i zgubi się tam, nie mając pojęcia, jak wrócić. Ciekawe, czy wówczas będzie usiłowała przypomnieć sobie twoje zajebiste żarty, czy też topografię gór, oraz wszystkie szczeliny i przepaści, które mogą w jednej sekundzie odebrać jej życie.

Pośród całej grupy zapada cisza.

– Po pierwsze, nie jestem niczyją dziewczyną – postanawiam w końcu się odezwać. – A po drugie, fakt, że zamieniliśmy z Geraldem kilka słów, nie oznacza jeszcze, że w ogóle cię nie słuchaliśmy.

– Ile mamy stopni zagrożenia lawinowego? – Hans wbija we mnie mordercze spojrzenie.

– Pięć. – Tyle zdołałam zapamiętać. Gorzej, jeśli będzie drążył dalej…

– Co wchodzi w skład lawinowego ABC? – Rusza w moim kierunku, co momentalnie osłabia moją buńczuczną postawę.

– Eeee… – zaczynam dukać, i niestety nic nie udaje mi się nic wymyślić.

– Jakie czynniki wpływają na wzrost zagrożenia lawinowego?

Zagryzam wargę, usiłując sobie przypomnieć. Na pewno było coś o nachyleniu stoku…

– Ile minut od zejścia lawiny masz największe szanse na przeżycie?

– Chyba…

– Co zapewnia ci plecak lawinowy?

Przestaję już nawet próbować odpowiadać. Widzę, że nie na tym polega ta gra.

– Ile ton waży sto metrów sześciennych śniegu? – Podchodzi coraz bliżej, a ja walczę z odruchem cofnięcia się.

– Jak układasz ciało w momencie, gdy porywa cię lawina? – Zatrzymuje się tuż przed moim nosem. Widzę, że spektakl, który odgrywa, obserwuje cała grupa, lecz on nie zwraca na to najmniejszej uwagi. – Co to jest poduszka powietrzna?

Jego spojrzenie jest skupione na mnie jak laser. Pogarda, jaka wyziera z jego oczu, mrozi bardziej niż przeszywający, górski wiatr.

– Przyszłaś tu po coś więcej niż romansowanie z Geraldem? – Przysięgam, że nigdy w życiu nie czułam się tak upokorzona. Ten facet nie zachowuje się, jakby chciał mnie czegoś nauczyć, ale raczej coś udowodnić. Tylko nie do końca chwytam co…

– W zasadzie to tak. – Zaciskam usta na jego bezpardonowy atak, i bezczelne insynuacje. Nie wiem, czemu postanawiam je jeszcze podsycić. – Prócz zdobycia tej góry, zamierzyłam sobie także zdobycie twojego kolegi. – Patrzę mu odważnie w oczy. – Masz z tym jakiś problem? – Skoro i tak uważa mnie za jakąś latawicę, nie widzę powodu wyprowadzać go z tego błędu.

– Nie obchodzi mnie, kogo usiłujesz zaciągnąć do łóżka, dopóki twoja gra wstępna nie odbywa się na moim szkoleniu. Jeżeli nie doceniasz tego, że przekazuję ci swoją wiedzę i doświadczenie, nie powinnaś zajmować miejsca komuś, kto chętnie dowiedziałby się tych wszystkich rzeczy.

– TopGun, wyluzuj. – Do naszej wymiany zdań dołącza Gerald. – Nie uważasz, że jesteś dla niej za ostry?

– Być może z jakichś przyczyn oczekuję od niej większego zaangażowania w naukę zasad bezpieczeństwa – mówi z wyrzutem i widocznym rozczarowaniem. Odwraca wzrok na kilka sekund, jakby coś przetrawiał, a potem znów obdarza mnie spojrzeniem. Tym razem pustym, wyzutym z jakichkolwiek emocji. – Jeżeli jutro zamierzasz pokazywać równie niski poziom zainteresowania szkoleniem, po prostu odpuść i nie marnuj mojego czasu ani energii. Gwarantuję ci, że wówczas ja także odpuszczę… – Upewnia się, że zrozumiałam, co ma na myśli, a potem odwraca się i odchodzi.

Mam ochotę pobiec za nim i wykrzyczeć mu w twarz, że nigdy nie prosiłam o jego troskę. Że niesamowicie mnie nią wkurza, i może sobie ją wsadzić tam, gdzie słońce nie dociera! Ale to nie byłaby prawda… Ta jest dużo gorsza i trudniejsza do przełknięcia: tak naprawdę wkurza mnie nie tym, że się o mnie troszczy, a tym, że chce przestać to robić…

– Rany julek, co to było?! – Nagle przy moim boku materializuje się Rita i chwyta mnie pod ramię, wskazując podbródkiem Hansa. – Co go ugryzło, że się tak nad tobą wytrząsa?

– Nie wiem, chyba obraził się, że to nie z nim flirtowałam. – Prycham kpiąco, ponieważ łatwiej mi zwalić winę na jego samouwielbienie niż własną niewdzięczność.

– Szczerze mówiąc, mi też właśnie na to wygląda… – przyznaje jakimś dziwnym tonem, lecz zaraz potem porzuca ten temat i pyta: – I co? Zamierzasz odpuścić czy udowodnić mu, że jesteś babką z jajami?

Spoglądam na wędrującego żwawym krokiem mężczyznę i dokonuję szybkiej analizy; jedynym sposobem na to, by uwolnić się od jego irytującego towarzystwa, jest udowodnienie mu, że potrafię o siebie zadbać. Tylko jeśli zobaczy, że będę potrafiła oszacować ryzyko i skutecznie mu przeciwdziałać, odpuści tę zabawę w troskliwego tatusia i raz na zawsze się odczepi. Muszę po prostu zdać ten kurs. I to w dodatku celująco!

Poza tym, niech sobie nie myśli, że jest mnie w stanie przestraszyć tymi chamskimi krzykami.

– Oczywiście, że przychodzę – odpowiadam jej krótko i ruszam pełną parą przed siebie.

JEDENAŚCIE

Hans

– BumbleBee, nie jadłaś śniadania? – Następnego dnia wraz z Geraldem przyprowadzamy grupę na otwarty i w miarę bezpieczny teren, na którym zaczynamy budować igloo. Właśnie rozpoczęliśmy etap pierwszy, czyli ugniatanie podłoża pod budowlę. – Robisz to, jakbyś wczoraj, zamiast iść spać, uprawiała jeszcze inny rodzaj sportu. Niezbyt to rozważne, biorąc pod uwagę, ile kalorii spaliłaś w górach. – Myślę, że nie tylko ona załapała aluzję, zrobili to wszyscy, sądząc po rozdziawionych ustach i zszokowanych minach.

Gdy odwraca na mnie wzrok, wygląda, jakby w myślach wbijała mi czekan w oko. Z jednej strony się nie dziwię, ponieważ sam doskonale widzę, że zachowuję się jak ostatni kutas, ale z drugiej nie potrafię się powstrzymać. Wczoraj wieczorem Gerald intensywnie z kimś SMS-ował, a potem wyszedł na trzy cholerne godziny!

– Wiesz co? W zasadzie mogę to robić mocniej i skończyć to zadanie w kilka sekund – syczy z ogniem nienawiści w oczach. – Wystarczy że wyobrażę sobie, że ty leżysz na tym śniegu! – Po czym zaczyna demonstrować swoją złość, wbijając piętę w podłoże, a potem obracając nią, jakby rozgniatała robaka.

Powoli przesuwam wzrok z jej stopy w górę. Sunę nim wzdłuż jej nóg, talii, piersi i szyi, aż zatrzymuję się na emanującej frustracją twarzy.

– Nie mnie oceniać, czyją twarz potrzebujesz sobie wyobrazić, by skończyć – odpieram z krzywym uśmieszkiem. – Liczy się efekt – dodaję i oddalam się w stronę sprzętu, który przynieśliśmy. Chwytam worek z piłami ręcznymi i zwracam się do kursantów: – Podzielimy się na dwie sześcioosobowe grupy. Wycinanie ze śniegu odpowiednich bloków zajmie nam około sześciu godzin. Jeśli pogoda się nie popsuje, powinniśmy zdążyć przed zmrokiem. – Zaczynam wręczać każdemu jego sprzęt.

– Będziemy spali w igloo? – dopytuje podekscytowana Rita. – Czy zmieszczą się w nim dwie osoby? – Przygryza wargę, rzucając mi spojrzenie spod rzęs.

– Tak. Konstrukcje, które dziś wzniesiemy, będą dwuosobowe, a zajmą je ci z was, którzy najbardziej się przy nich napracują.

– I to ty będziesz to oceniał? – Corinne parska, a potem rzuca na śnieg swoją piłę. – W takim razie chyba nawet nie warto się starać.

– Sugerujesz, że nie potrafię być obiektywny? – Robię krok w jej kierunku.

– Nie sugeruję. Ja mówię to wprost. Nie lubisz mnie. – Spogląda mi twardo w oczy. Wokół nas znów zapada cisza. Wiem, że swoimi utarczkami słownymi wzbudzamy sensację, ale nic nie poradzę na to, że ta dziewucha jest jak wrzód na tyłku. Gdziekolwiek się nie pojawi, musi wywoływać wokół siebie szum.

– Pewnie cię to zdziwi, ale fakt, że nie dołączam do tłumu twoich wielbicieli, nie jest oznaką antypatii. Tak postępują ludzie, którzy zachowują profesjonalizm.

– Tak, tak – odpiera, przyglądając się ze znużeniem własnym paznokciom. – Nawet czytałam o tym w ostatnim numerze magazynu „Gówno prawda”.

– Słuchaj no, ty mała…

– Dobra, dobra – wcina się między nas Gerald. – Bardzo ciekawa dyskusja, ale jeżeli nie weźmiemy się zaraz do roboty, nie mamy szans zdążyć przed zmrokiem.

Zaciskam zęby z wściekłości i odchodzę w kierunku stromego zbocza, by nieco ochłonąć.

– Stary, co z tobą? – Gerald idzie za mną. – Chcesz, żeby ta dziewczyna pokochała góry, czy je znienawidziła? Bo jak na razie jesteś na najlepszej drodze do tego drugiego.

Bardzo dobrze. Wręcz wyśmienicie, kurwa. Nie ukrywam, chciałem jej pomóc, ale nie zamierzam niańczyć gówniary na estrogenowym haju. Jeżeli szuka innych przygód niż te górskie, powinna zostać w barze. Tam aż roi się od amatorów jej wdzięków.

– Góry to nie plac zabaw dla rozkapryszonych księżniczek. Jeśli miałaby znienawidzić je tylko dlatego, że jeden z instruktorów nie ślini się do pasa na jej widok, to chyba już wystarczająca odpowiedź na to, czy zasługuje, by tu być – Każde wypowiedziane przeze mnie słowo ląduje jak kamień w moim żołądku. Tak naprawdę nie chciałbym, by rezygnowała. Z wielu powodów.

– Ale wiesz, że to nie ja jestem tym instruktorem, który ślini się na jej widok, prawda? – orzeka z nutą pobłażliwości w głosie.

Gwałtownie odwracam do niego twarz.

– Co takiego?!

– TopGun, ty jesteś o nią zazdrosny – wypala mi prosto w twarz. – Nosi cię za każdym razem, gdy widzisz nas razem. Przy każdej waszej kłótni w powietrzu aż strzelają iskry. Jest między wami chemia, której nie sposób nie zauważyć. Ona ci się podoba i jesteś o nią zazdrosny. Cholernie zazdrosny – kończy z triumfującym uśmieszkiem na ustach.

Patrzę na niego jak na wariata.

– Niedotlenienie na tak małej wysokości? – Próbuję zdiagnozować kolegę, który najzwyczajniej w świecie zaczyna bredzić od rzeczy.

– Nie rozumiem, dlaczego po prostu się do tego nie przyznasz.

– Bo nie ma do czego.

– A chcesz się założyć? – Szczerzy się jak idiota, a potem zaczyna cofać w kierunku grupy, z psychodelicznym uśmieszkiem wymalowanym na twarzy. Pochyla się i nie spuszczając ze mnie wzroku, nabiera w garść śniegu, a potem formuje z niego kulkę.

– Corinne! – woła ją, a ona jak na zawołanie obdarza go promiennym uśmiechem. – Bitwa na śnieżki!

Dziewczyna nawet nie zdąża wydać z siebie głosu, gdy na jej twarzy rozpryskuje się wielka masa białego puchu. Wyraz szoku bardzo szybko zastępuje jej złość.

– Już nie żyjesz! – odpowiada, wycierając policzki, a potem sama nabiera w garść śniegu i rzuca nim w tego imbecyla. Niestety nie trafia, więc powtarza czynność. Gerald nie czeka biernie, tylko cały czas bombarduje ją serią celnych ataków. Potem rzuca się na nią i powala na śnieg, a mnie zalewa nagła fala gorąca.

Czy ten skurwiel umiałby nastawić własny nos? Bo mam niebywałą ochotę to sprawdzić.

– Masz śnieg pod kurtką, daj, wyjmę – mówi i zaczyna rozsuwać jej zamek błyskawiczny, patrząc na nią tak, jakby w myślach już wyobrażał ją sobie nagą.

Nie. Tego już za wiele! Ruszam w ich kierunku, czując wściekłość kotłującą mi się w trzewiach.

– Czy my jesteśmy w przedszkolu?! – Podchodzę do nich i łapię za kołnierz tego pajaca. Za chwilę zamiast dłoni będzie miał kikuty Kruckenberga! – Pieluszkę też ci zmienić, głąbie?

– A może sobie zmień? Tylko prędzej tampona, bo zachowujesz się, jakbyś miał okres – śmieje mi się w twarz.

– To nie jest wycieczka szkolna, tylko obóz przetrwania!

– Serio? Bo bardziej wygląda mi to na stypę… – dogaduje mi niezrażony. – Nie sądziłem, że chwila zabawy grozi śmiercią.

– Śmiercią może grozić niewybudowanie schronienia, gdy zastanie cię w górach zmierzch. Kto jak kto, ale ty powinieneś o tym wiedzieć.

– Ty też powinieneś wiedzieć o pewnych oczywistych oczywistościach… – Momentalnie poważnieje i kątem oka zerka na Corinne. – Ale z jakiegoś powodu postanawiasz udawać ślepca – dodaje i mija mnie, potrącając przy okazji barkiem.

***

Zgodnie z przewidywaniami prace nad śnieżnymi budowlami zostały ukończone przed zmrokiem. Niestety jednak nie obyło się bez ofiar, i nie mam tu na myśli House’a, któremu w myślach tysiąc razy skręcałem kark. Podczas podnoszenia śnieżnych bloków jedna z kobiet doznała kontuzji kręgosłupa i trzeba było zejść z nią do wioski. Wraz z nią i Geraldem udało się tam także pięć innych osób, które stwierdziły, że po tak ogromnym wysiłku muszą położyć się w wygodnych łóżkach. Z całej grupy została tylko połowa.

Właśnie kończymy jeść kolację, siedząc wokół ogniska. Pojawił się delikatny wiatr, a opady przybrały na sile, dzięki czemu płatki śniegu tańczą wokół nas jak baletnice podczas „Jeziora Łabędziego”.

– A czy to prawda, że w środku igloo też można rozpalić ognisko, a ono się nie roztopi? – Rita podpiera ręce pod brodę i wlepia we mnie wielkie oczy.

– Tak. Mało tego, ogień sprawia, że jego konstrukcja robi się jeszcze mocniej związana.

– Jak to?

– Płomienie roztapiają cienką warstwę śniegu na wewnętrznych ściankach, która po zetknięciu z tą zewnętrzną, czyli zazwyczaj ujemną, zamienia się w lód i wypełnia wszystkie szczeliny. Takie wiązanie stapia mury igloo na tyle mocno, że na szczycie kopuły mógłby stanąć dorosły człowiek, a ono się nie zawali.

– Wow, niesamowite. – Zachwyca się z szerokim, rozmarzonym uśmiechem. – Powiedz nam coś jeszcze!

Mam wrażenie, że nawet gdybym opowiadał o budowach i typach głowic wirnika nośnego, reagowałaby podobnie. Ta dziewczyna nie potrafi ukryć, że jest zainteresowana…

Przeciwnie do siedzącej obok niej Corinne.

Gdy tłumaczę całej grupie, że śnieg składa się nawet w dziewięćdziesięciu procentach z uwięzionego powietrza, przez co bloki są świetnym izolatorem, ona jedna nie patrzy na mnie jak na wszechwiedzące bóstwo, tylko rozgląda się, jakby wokół niej krążyło coś złego. Odnoszę wrażenie, że to, jak intensywnie przebiera nogami, nie ma nic wspólnego z wyziębieniem, a raczej silnym stresem.

– Różnica pomiędzy temperaturą na zewnątrz, a wewnątrz tego lodowego domku to nawet czterdzieści stopni… – mówię dalej, choć prawdę mówiąc, bardzo trudno mi się skupić. Skąd u Corinne takie zdenerwowanie? Boi się ciemności? Burzy śnieżnej? Zwierząt? A może znów ma jeden z tych swoich napadów?

Niewiele myśląc, wstaję i do niej podchodzę.

– Hej, wszystko w porządku? – Kładę rękę na jej ramieniu. Tak jak przypuszczałem, jest napięta niczym struna.

– Co? – Spogląda na mnie, jakby dopiero co mnie zobaczyła. – Tak. Chyba już pójdę się położyć. – Nerwowym ruchem odgarnia włosy z czoła, a potem wstaje, omija mnie i chowa się w swoim igloo.

– To ja też się położę.

– Ja też. Jestem wykończony. – Wszyscy po kolei idą w ślad BumbleBee.

Wszyscy oprócz Rity, oczywiście.

– A więc… skoro wszyscy poszli spać, może napijemy się czegoś mocniejszego? – Podchodzi do mnie i trzepocze zalotnie rzęsami. – Na przykład w twoim namiocie?

– Nie miałaś spać z Corinne? – Zaplatam ręce na piersi.

– Jest dużą dziewczynką. Poradzi sobie.

Moja frustracja wystrzeliwuje w górę niczym fajerwerki w sylwestra.

– Widzę, że ty także nie słuchałaś tego, co mówiłem na kursie.

– Nie możesz mieć pretensji, że ludzie cię nie słuchają, gdy zdejmujesz sweter podczas pracy przy wycinaniu bloków… – Kładzie palec na moim torsie, a potem wędruje nim w dół, do mojego brzucha. – Chętnie wysłucham tego jeszcze raz. U ciebie. – Zagryza dolną wargę.

– Nie. Wysłuchasz tego tutaj. – Chwytam jej dłoń i odsuwam od siebie. – W górach nie spożywamy alkoholu, szczególnie nocą, gdy nasz organizm i tak już naturalnie zaczyna się wychładzać. Procenty tylko przyspieszą ten proces, przez co możesz nie dożyć następnego dnia. Po drugie zaś, jeżeli ruszasz z kimś w góry, stajesz się odpowiedzialna za tego człowieka. Nigdy więcej nie chcę słyszeć słów „poradzi sobie”, jasne? Nie wolno ci jej zostawiać, nawet na pięć minut, bo jeżeli coś jej się stanie, to będzie twoja wina, zrozumiano?? – kończę z wymierzonym w jej stronę palcem wskazującym.

Patrzy na mnie dłuższą chwilę. Potem jej usta rozciąga niewiarygodnie szeroki uśmiech.

– Tobie naprawdę na niej zależy. – W jej oczach pojawiają się psotne iskierki. – Szkoda, bo sądziłam, że tylko na nią lecisz, ale tobie także na niej zależy.

– Chryste, co z wami? – pytam, wyrzucając ręce w górę. – Umówiliście się z Geraldem, czy jak?

– Zależy ci na niej, Hans – Nawet nie stara się ukryć rozbawienia, a ja powoli zaczynam mieć tego dość.

– Zależy mi na niej, tak samo jak na każdym uczestniku tego kursu. Moim zadaniem jest odstawić was do domów w jednym kawałku, i właśnie to mam zamiar zrobić. Jeżeli dbanie o podopiecznych mylisz z jakimś zadurzeniem, to pozostaje ci tylko współczuć.

– Obydwoje jesteście tak samo ślepi i zawzięci – stwierdza enigmatycznie.

Ściągam brwi. Nie potrafię wytłumaczyć, czemu moje serce nagle fika koziołka.

– Co masz na myśli?

– Nic – odpowiada z przesadnie niewinną miną, a jej usta unoszą się w psotnym uśmiechu. – Idę pilnować twojej dziewczyny.

– Na litość jezusową…

– Dobranoc, Hans – przerywa mi i znika w swoim igloo.

DWANAŚCIE

Corinne

Czuję się zmęczona. Dźwiganie tylu bloków śnieżnych dało mi się we znaki. Wsuwam się do niewielkiego igloo i mam wrażenie, jakbym nagle znalazła się w jakiejś mistycznej krainie. Obok mnie niespodziewanie zjawia się Carolina.

– Widzisz jak tu pięknie? – pyta mnie, wyciągając rękę i wskazując sklepienie kopuły oraz światło księżyca wdzierające się pomiędzy szczelinami. – A ty tak się bałaś.

– Myślałam, że nadchodzi burza… – odpowiadam, nakrywając się szczelniej śpiworem.

Na chwilę zalega ciężka cisza, przez co w końcu na nią spoglądam. Jest nienaturalnie blada i ma zmartwioną minę.

– Bo nadchodzi… – odpowiada sztywno, a potem podnosi się i wychodzi.

Przez mój kręgosłup przelatuje dreszcz grozy. Serce zaczyna mi się tłuc wściekle o żebra i momentalnie podchodzi do gardła.

– Carolina! – wołam za nią. Ciężar w sercu zaczyna przeradzać się w coś innego. Bardziej duszącego i bezwzględnego. W bolesną tęsknotę. – Gdzie idziesz?! – Zrywam się i ruszam za nią.

Potężny podmuch wiatru uderza we mnie, gdy tylko wychodzę na zewnątrz. Wydaje się, jakby chciał mi powiedzieć, że mam zostać w środku. Ale ja nie mogę. Nogi same niosą mnie w góry, gdzie zostawiłam coś bardzo cennego. To w tamtym kierunku rwie się moje serce, i nie spocznę, dopóki nie znajdę tego, czego szukam. Biegnę co sił, raz po raz upadając i lądując twarzą w śniegu.

Burza przybiera na sile, szarpie moimi włosami i smaga po twarzy serią mroźnych igiełek. Przystaję na chwilę i zaczynam się rozglądać, rozcierając zmarznięte ramiona. Nic nie widać. Nie wiem, dokąd mam iść.

– Carolino, pomóż mi – mamroczę pod nosem w nadziei, że mnie usłyszy. – Gdzie jesteś, gdy tak bardzo cię potrzebuję? – Opieram dłonie na udach i pochylam się, by wyrównać oddech. Wiem, że nie powinnam się zatrzymywać, ale czuję, jak gardło zaczyna mi wypełniać znajomy balon. Wielki, dławiący i smakujący słonymi łzami. Panika zaczyna rosnąć w moich trzewiach, i wtedy to się dzieje…

Wyczuwam tę złą energię, nim mnie dosięga.

– Nie! – Z mojego gardła wydobywa się przeraźliwy krzyk. To cień! Znów chce mnie dopaść. Znów chce mi zabrać to, czego szukam! Wiem, że mi to zabierze!

Mimo iż mam ochotę się rozpłakać z niemocy, mobilizuję wszystkie siły i ruszam z powrotem w pogoń. Teraz to nie tylko wyścig z czasem, ale także ucieczka przed NIM.

Brnę przez wysokie zaspy, ale uczucie nieuchronnej straty działa niczym obciążniki na moje kończyny. Wisi nade mną jak fatum. Przesyca powietrze i sprawia, że się duszę. Duszę się własnymi łzami. Upadam na kolana, ale nie przestaję się poruszać. Pełznę na czworakach, nie zwracając uwagi na przeszywające zimno. W oddali dostrzegam dwa jeziora o błękitnej barwie i wtedy moje serce przestaje bić. Już wiem…

– Nie… – powtarzam, tym razem ciszej, ponieważ nagle opuszczają mnie wszystkie siły.

Potworny ból wykręca mi żołądek, jakby ktoś próbował wyrwać mi go żywcem. Kulę się by się przed nim obronić, ale to nic nie daje. Czuję, jakby zapadała się pode mną ziemia. Momentalnie tracę grunt i mam wrażenie, że za chwilę runę w dół. Spoglądam w niebo – ono także wali mi się na głowę. Miażdży mnie. Czuję, jak coś mnie miażdży!

– Corinne, proszę cię… – Znajomy głos płynie w moim kierunku, obmywając mnie niczym morska bryza. – Proszę cię, obudź się.

Burza cichnie, mrok się rozmywa.

– Proszę cię, kochanie. Weź głęboki oddech. – Na moim policzku ląduje coś ciepłego. Chyba dłoń.

– Proszę, zrób to dla mnie. Tylko jeden wdech! – Ktoś potrząsa mnie za ramiona. – No dalej!

Nie zdawałam sobie sprawy, że brakuje mi tlenu, dopóki nie wciągam powietrza. Moje płuca rozszerzają się boleśnie, gdy chwytam je w łapczywy i spazmatyczny sposób. Serce próbuje wyskoczyć mi z piersi. Otwieram oczy i przez chwilę nie mam pojęcia, gdzie jestem, ani co się stało. Nad sobą widzę przerażoną twarz Hansa. Jego brązowe włosy są w nieładzie, a piwne oczy wwiercają się we mnie, jakby upewniał się, że go widzę i słyszę. Porusza kciukiem, ścierając z mojego policzka coś mokrego.

– Corinne… Już dobrze. Jestem tutaj – zapewnia gorliwie i gładzi mnie po włosach. – Jestem, i nie pozwolę, by stało ci się coś złego.

Za sprawą jego kojącego głosu i pełnego troski spojrzenia dopiero co przegnane uczucia wracają do mnie ze zdwojoną siłą. Kłębią się we mnie, aż w końcu zlepiają w jedno, najgorsze z możliwych uczuć.

Już wiem, czym jest CIEŃ, i dlaczego tak desperacko przed nim uciekam…

Zamykam oczy i pozwalam na to, by pociekły z nich kolejne ciężkie łzy.

– Hans… – wyszeptuję ostatkiem tchu. – Boże… Hans… – Chcę mu powiedzieć, ale nie potrafię. Kwas pali mnie w gardle, pokrywa język gorzkim, nieopisanym żalem. Nie mogę tego zwerbalizować, boję się to powiedzieć na głos. On bez zastanowienia otacza mnie ramieniem i przyciąga mocno do siebie.

– Już dobrze – szepcze w moje włosy, a potem całuje w skroń. – Nie musisz nic mówić.

Te proste słowa i pełne czułości gesty wyrywają ze mnie nieokiełznany szloch. Moje ciało wpada w konwulsje, nie potrafię nad sobą zapanować. Czuję jakby w moim wnętrzu zalegały nieskończone pokłady łez, które nagle dostały szansę na to, by się wydostać.

Kiedy nie mam już siły płakać, mężczyzna bez słów okrywa mnie swoją kurtką, wsuwa ręce pod moje plecy, a potem unosi mnie i wstaje. Otacza ramieniem, a ja wtulam się w jego potężne ciało jak mała dziewczynka. Lubię to miejsce. Nigdy nigdzie nie było mi lepiej. Nawet w domu.

***

Hans

Gdy miałem siedemnaście lat, zabrałem małą Claudię na spacer. To miał być nasz czas: plac zabaw, puszczanie statków i ciepłe lody. Jednak po drodze spotkaliśmy Hannah, i zamiast skupić się na małej, wdałem się w niezobowiązujący flirt. Do rzeczywistości przywrócił mnie dopiero ostry pisk hamulców, a potem dźwięk miażdżonego metalu i tłuczonego szkła na sąsiedniej ulicy. Gdy spojrzałem w prawo, gdzie jeszcze przed chwilą stała Claudia, odkryłem że jej nie ma…

Nigdy wcześniej sekundy nie trwały tak długo jak wówczas, gdy na miękkich nogach przemierzałem ulicę, by zobaczyć, czy ten samochód nie potrącił dziewczynki, za którą wziąłem odpowiedzialność. I którą kochałem nad życie. To była jedna z najgorszych chwil w moim życiu. Nigdy wcześniej, ani później nie czułem takiego strachu.

Aż do dziś.

Moment, w którym ujrzałem, jak drobne ciało Corinne przedzierało się przez zaspy w stronę urwiska, był momentem, w którym mój świat się zatrzymał. Myśl, że dotrze do niego, nim zdążę ją złapać, była niczym spełnienie najgorszego koszmaru. Takiego, w którym staramy się uciec od przerażającego potwora, ale nasze nogi nie współpracują.

Nie mam pojęcia, jak tego dokonałem, ale pochwyciłem ją w ostatniej chwili. Tylko jeden krok dzielił ją od tragedii. Myślę, że nawet nie zdawała sobie sprawy, jak blisko krawędzi się znalazła…

Otulam ją swoją kurtką, a potem biorę na ręce i ruszam do obozowiska. To, w jaki sposób się do mnie przytula, porusza coś nieznanego w moim sercu. Nie wiem, czy potrafiłbym ubrać to uczucie w słowa. Być może to samo czują rodzice, gdy po raz pierwszy biorą w ramiona swe nowo narodzone dziecko. W duchu przysięgają mu, że zawsze będą je chronić, i nigdy nie pozwolą, by coś złego mu się stało. Tak, to chyba to uczucie. Pierwotne, wszechogarniające i całkowicie poza kontrolą. Jakby bezpańskie serce znalazło w końcu swego właściciela, i zadedykowało tej osobie swój rytm.

– Już dobrze, Corinne. Trzymam cię. – Niosę ją w ramionach niczym najdelikatniejszy kryształ. Każdy krok stawiam ostrożnie, by donieść ją do namiotu całą i zdrową. – Już dobrze – powtarzam jak w transie. – Przy mnie jesteś bezpieczna, przysięgam.

– Hans… – Jej głos jest słaby i przepełniony rozpaczą. Serce mi pęka na widok tej walecznej dziewczyny przygniecionej ciężarem cierpienia. Wtula się we mnie tak, jakby tylko moje ramiona mogły ją uratować. Nikt nigdy nie przytulał mnie tak desperacko. A fakt, że robi to właśnie ona, jest poruszający do granic. – Nie znikaj, nie zostawiaj mnie teraz samej… Proszę.

Zaciskam mocniej szczęki. Przysięgam, że nigdy wcześniej nie czułem tak silnej potrzeby oddania komuś wszystkiego. Wiem, że gdyby tylko powiedziała słowo, bez wahania zostawiłbym całą grupę kursantów i na własnych nogach zaniósł ją do wioski.

– Nawet przez sekundę nie miałem takiego zamiaru, BumbleBee. – Moje gardło ściska się ze wzruszenia, ale staram się zabrzmieć mocno i stanowczo. Ona musi czuć, że w stu procentach panuję nad sytuacją. Musi wiedzieć, że jestem jej kotwicą, że zaufała odpowiedniemu człowiekowi.

Po kilku minutach rozsuwam już suwak swojego namiotu i układam ją na śpiworze. Okrywam kocem termicznym, zapalam latarkę i szukam termosu, w którym powinno zostać jeszcze trochę ciepłej herbaty.

– Musimy cię rozgrzać. Znów wyszłaś bez odpowiednich ubrań – mówię w międzyczasie, by przełamać jakoś tę martwą ciszę. Wiatr świszcze pomiędzy ścianami namiotu, podsycając ciężką atmosferę.

– Hans… – Słyszę cichy i zduszony szept. Nie jestem nawet pewien, czy to było naprawdę. Odwracam się w jej kierunku i podchodzę na czworakach, zawisając nad nią w oczekiwaniu na ciąg dalszy. – Ja chyba już wiem, co mi dolega…

Jej oczy lśnią wilgocią, a wargi drżą w niekontrolowany sposób. Nienawidzę swojej bezradności. Tak bardzo chciałbym jej jakoś pomóc, ale kompletnie nie wiem jak.

– Zrobiłam coś złego. – Z jej oczu wypływa pojedyncza łza. Natychmiast ją ścieram. Chyba łudzę się, że gdy to zrobię, zetrę z niej także całe cierpienie. – I teraz spotyka mnie za to kara…

– O czym ty mówisz, Corinne? Co takiego zrobiłaś? – Zaczynam gładzić jej włosy. Nie wierzę, że mogłaby zrobić coś złego, ale chcę się dowiedzieć.

Jej broda zaczyna trzęść się jeszcze mocniej i w końcu wybucha niekontrolowanym płaczem.

– Nie wiem! – krzyczy, zakrywając dłońmi twarz. – Nie mam pojęcia, co to było, ale cień który zawsze chce mnie dopaść, to wyrzuty sumienia! Dziś to zrozumiałam!

Bez zastanowienia kładę się obok niej, i przytulam mocno do siebie. Potrzeba pocieszenia jej jest silniejsza niż dobre wychowanie lub jakiekolwiek konwenanse. Ona odwraca się przodem i także obejmuje moje ciało. Niemal niknie w moich ramionach. Dokładnie tak samo jak w mojej kurtce.

– Wiem, że te dwa jeziora coś symbolizują, przecież je ciągle rysuję! – mówi prosto w moją klatkę. Nawet przez sweter czuję ciepło jej oddechu. – I one oznaczają koniec. Ale nie mam pojęcia czego…

– Już dobrze, Corinne. Dowiemy się tego – Całuję ją w czubek głowy.

– Ale jak?

– Jeszcze nie wiem, ale znajdę sposób – oświadczam, i po tych słowach nastaje cisza. Wiatr szarpie ścianami namiotu, a my tkwimy tak wtuleni w siebie jakby świat zewnętrzny przestał się liczyć. Rytm jej serca powoli się uspokaja, przez co i mnie ogarnia spokój. Gdy tak leżymy ciało przy ciele, dociera do mnie ogromny kontrast, jaki nas cechuje. Olbrzym i Calineczka. Powinienem uważać, by jej nie zgnieść, ale z jakiegoś powodu doskonale wiem, z jaką siłą i naciskiem ją przytulać. Wpasowujemy się w siebie jak puzzle. Przychodzi nam to tak naturalnie, jakbyśmy robili to od zawsze. Jest dobrze. Cholernie dobrze. Gdybym był kocurem, zacząłbym mruczeć z przyjemności.

– Dlaczego to robisz, Hans? – pyta w końcu i odsuwa się ode mnie, by spojrzeć mi w oczy.

– Co? – Zatapiam teraz spojrzenie w jej ślicznej twarzy.

– To wszystko. Ratujesz mnie, obiecujesz pomoc i w ogóle… jesteś miły.

– Prawdę mówiąc, jestem wściekły, BumbleBee. Potwornie wściekły.

– Na mnie? – Jej oczy się rozszerzają i pojawia się w nich niepewność.

– Jestem wściekły na to, że tyle czasu zajęło ci powiedzenie mi, że potrzebujesz pomocy.

Spuszcza wzrok i zaciska usta, jakby powstrzymywała kolejny wybuch płaczu.

– Hej, Corinne. Spójrz na mnie. – Chwytam ją pod podbródek i unoszę twarz do góry. – To żaden wstyd, że potrzebujesz pomocy. Każdy jej czasem potrzebuje.

– Tu nie chodzi o wstyd.

Marszczę brwi.

– A o co?

– Nie chcę nikogo potrzebować, rozumiesz? Nie chcę na nikim polegać, nie chcę sobie robić nadziei, nie chcę ufać i łudzić się, że jestem dla kogoś ważna. Bo nie jestem – wyznaje żarliwie, i ze złością ociera łzę, która wbrew jej woli wymknęła się spod powieki. – Nigdy nie byłam. – Podnosi się, a ja podążam za nią i także siadam, nie odrywając od niej wzroku.

– Jak to nigdy nie byłaś dla nikogo ważna? A rodzice?

Wzrusza obojętnie ramionami.

– Nie pamiętam nawet, czy mnie kochali…

Moje serce przeszywa ból. Kochali… a więc nie żyją. Przełykam niewidzialną gulę w gardle.

– Corinne… – zaczynam delikatnie. – Oczywiście nie musisz odpowiadać, ale… co tak właściwie pamiętasz z dzieciństwa?

– Z wczesnego dzieciństwa praktycznie nic. Moje wspomnienia zaczynają się od momentu przeprowadzki do Berna. I nie ma wśród nich zbyt wiele szczęśliwych chwil.

Przychodzi mi do głowy przerażająca myśl.

– Błagam, powiedz, że cię nie krzywdzili…

Następuje pełna napięcia cisza. Moje serce wali jak metronem w oczekiwaniu na tę odpowiedź.

– Wiesz, że bardzo długo nie mówiłam? – Jej wzrok pada na wejście do namiotu, choć mam wrażenie, że ona nawet nie wie, na co patrzy. Teraz znajduje się w przeszłości, która wywołuje w niej nieprzyjemne emocje. – Często zastanawiałam się, czy to dlatego tata tak mnie nienawidził.

– Miałby cię nienawidzić za to, że nie mówisz?

– Byłam dziwnym dzieckiem, Hans – odpowiada mi z jakimś odrętwieniem. – Chyba cała nasza rodzina taka była. Dysfunkcyjna.

– Co masz na myśli?

– Mama ciągle płakała. Była obecna tylko ciałem. Jej myśli wciąż krążyły gdzieś daleko. Często starałam się pozyskać jej uwagę, ale na próżno. Gdy siadałam na jej kolanach i patrzyłam w jej oczy, chcąc wyrazić to, jak bardzo jej potrzebuję, ona tylko uśmiechała się blado, mówiąc, że wszystko będzie dobrze. – Z oczu Corinne znów stacza się pojedyncza łza. – Ale nie było. Nigdy nie było już dobrze, a te zapewnienia najprawdopodobniej kierowała do samej siebie.

Chciałbym ją zapewnić, że teraz już naprawdę będzie dobrze, bo ma mnie, ale coś mi mówi, że ona nie potrzebuje już słów. Te zbyt często okazywały się puste i nic niewarte. Teraz potrzeba, żeby ktoś w końcu udowodnił jej, że może na kogoś liczyć. I tym kimś będę ja.

– Zabiła się, gdy miałam siedem lat. Dokładnie dwa lata później, w dzień moich urodzin, ojciec zapił się na śmierć – wypala, wprawiając mnie w osłupienie. A okazuje się, że to jeszcze nie koniec szokujących informacji. – Wiesz, co zrobiłam, gdy po powrocie ze szkoły zastałam ojca martwego na podłodze? – Spogląda na mnie z udręczoną miną. – Poszłam do pokoju, pobawić się z moją wymyśloną przyjaciółką, Caroliną. Nie wezwałam karetki, nie pobiegłam do sąsiadów, kurwa, nawet nie uroniłam łzy, widząc własnego ojca w otoczeniu wymiocin i piany! Po prostu poszłam się bawić, rozumiesz to?

Nigdy nie spodziewałem się, że można fizycznie odczuwać czyjś ból. Ale w tym momencie tak mocno gniecie mnie w klatce i gardle, jakby te wspomnienia dotyczyły mnie osobiście.

– Co jest ze mną nie tak? – pyta ze łzami w oczach, a ja w odpowiedzi znów porywam ją w objęcia.

– Nic, Corinne. Byłaś tylko dzieckiem… Najprawdopodobniej nie zdawałaś sobie sprawy z powagi sytuacji.

Tym razem nie odwzajemnia gestu. Jest wiotka, jakby uleciało z niej całe powietrze.

– Zdawałam. Doskonale wiedziałam, że umarł, a mimo to nie czułam smutku. Poszłam się bawić, i z tego co pamiętam, to było najlepsze przyjęcie urodzinowe, w jakim kiedykolwiek uczestniczyłam. Ojciec leżał martwy za ścianą, a ja wypowiadałam swoje pierwsze w życiu słowa. Wiesz, jak brzmiały? „Nareszcie jesteśmy same, Carolino” – śmieje się gorzkim, pozbawionym wesołości śmiechem. – Gdy tego samego dnia zadzwoniła ciotka, by złożyć mi życzenia urodzinowe, była zszokowana, że rozmawiam z nią tak, jakbym potrafiła to robić od zawsze. Nie mogła uwierzyć, że mówię jej o tym, że tata leży martwy w taki sposób, jakbym przekazywała jej jaką pogodę mam za oknem.

– Może nie wiesz, ale czasem człowiek reaguje nawet śmiechem na sytuacje, które w rzeczywistości są dla niego traumatyczne, Corinne – tłumaczę najspokojniej, jak tylko potrafię.

– Nic nie rozumiesz, Hans. – Wyciera niezdarnie cieknący nos. – Ja nie czułam smutku ani żalu. Nie czułam niczego, co każde normalne dziecko czułoby w takiej sytuacji! Nie czułam tego, bo jestem złym człowiekiem… – podsumowuje, a jej gorące łzy wsiąkają jedna po drugiej w mój sweter. – Nic dziwnego, że gdy w końcu poczułam względny spokój i szczęście, potwory z przeszłości postanowiły się obudzić, i sprawić bym w końcu zapłaciła za wszystko. Nie zasługuję na szczęście. Źli ludzie nie zasługują na szczęście!

Odrywam ją od siebie brutalnie.

– Posłuchaj mnie teraz bardzo uważnie, BumbleBee… – Trzymam ją za ramiona i patrzę głęboko w oczy. – Nie jesteś złym człowiekiem, jasne? Jeżeli nie czułaś smutku po śmierci ojca znaczy, że nie byłaś przy nim szczęśliwa. Dzieci nigdy nie są złe z natury.

– Nigdy nie podniósł na mnie ręki – mówi, broniąc go.

– Przemoc, to nie tylko klapsy, ale także obojętność, lekceważenie, brak wsparcia. To szereg emocji, które sprawiają, że czujemy się nieszczęśliwi – argumentuję zapalczywie. Nie może winić siebie. Za relację rodzic-dziecko zawsze odpowiada dorosły, i ona powinna to wiedzieć. – Na pewno jest coś, co sprawiło, że gdy umarł, poczułaś ulgę. To nie twoja wina.

– Więc skąd te wyrzuty sumienia, co?

– Właśnie stąd, Corinne, że nie jesteś złym człowiekiem – tłumaczę spokojnie, a ona wyrywa ramiona z mojego uścisku.

– Nieprawda. Musiało być coś, co sprawiło, że ojciec nigdy nie spojrzał na mnie z miłością!

– Tak. Najprawdopodobniej fakt, że był skurwielem – wypalam brutalnie. Corinne spogląda na mnie wielkimi ze zdziwienia oczami, lecz ja nie żałuję tych słów. – Wybacz Corinne, ale to prawda. Nie możesz brać na siebie winy człowieka, który nie potrafił zadbać o stworzoną przez siebie rodzinę.

Zapada cisza, którą przerywa tylko łopotanie ściany namiotu pod wpływem wiatru. Nie mam pojęcia, co ta dziewczyna teraz myśli. Mam nadzieję, że przetrawia moje słowa. To nie do pomyślenia, że tak się katuje czymś, co w najmniejszym stopniu nie było jej winą.

– Co widzisz podczas tych wszystkich napadów? – Odzywam się w końcu. Corinne milczy przez długi czas, aż w końcu nieznacznie opuszcza ramiona i wypuszcza głośno powietrze.

– Burzę śnieżną. To od niej się zazwyczaj zaczyna.

– Zazwyczaj? – wyłapuję to słowo.

– Podczas mojego pierwszego napadu, najpierw byłam zamknięta w jakiejś szafie… W jednej chwili siedziałam w pensjonacie, a już w kolejnej drżałam ze strachu przed czymś, czego nie potrafiłam nazwać.

– Zaraz – stopuję ją. – W pensjonacie Gerdy?

– Tak.

– A więc twój pierwszy napad miał miejsce tutaj, w Schwarzzimmer?

– Tak. – Znów potwierdza, a ja zaczynam przypominać sobie, co mówiła mi przed chwilą.

– „Kiedy w końcu poczułaś względny spokój i szczęście”, dobrze pamiętam? – Cytuję ją, a ona ponownie kiwa głową. – Okej, i co dalej dzieje się w tych koszmarach?

– Biegnę. Mimo burzy, która szaleje wokół mnie, mam ogromną potrzebę, by gdzieś biec. Tak, jakbym zgubiła w górach coś bardzo cennego i za wszelką cenę musiała to odnaleźć. Potem, nie wiadomo skąd pojawia się coś lub ktoś, kto zaczyna mnie gonić.

– Kto to?

– Do tej pory nazywałam go cieniem. Zawsze, gdy mnie łapał, wiedziałam, że to koniec. Że stało się coś strasznego, i nie ma odwrotu ani powrotu do tego, co było.

– A dziś już wiesz, że tym cieniem są wyrzuty sumienia?

Nie odpowiada, ale drżenie jej dolnej wargi wystarcza mi za odpowiedź.

– Chodź tutaj. – Natychmiast przyciągam ją do siebie. Otulam ramionami tak mocno, jakbym starał się wycisnąć z niej wszystkie złe emocje. – Wiesz na co mi to wygląda, Corinne?

– Że jestem stuknięta? – próbuje zażartować, lecz ja odsuwam ją od swego torsu i spoglądam karcąco w oczy.

– Jesteś stuknięta tylko wtedy, gdy mówisz że jesteś stuknięta. Jesteś odważną, zaradną i silną kobietą, jasne?

Ucieka wzrokiem. Nie wierzy mi. Znów chwytam ją za brodę i obracam twarz w swoją stronę. Zbliżam się do niej na tyle, by nie mogła uniknąć patrzenia mi w oczy.

– Corinne, nigdy wcześniej nie spotkałem tak intrygującej i inteligentnej kobiety. Każda rozmowa z tobą jest jak skok na główkę z wysokiego klifu. Nigdy nie wiesz, co cię czeka na końcu, ale i tak skaczesz. I to z szerokim uśmiechem na ustach. Po prostu wiesz, że będzie warto.

Jej oddech się zmienia. Moje wyznanie coś zmienia, właściwie to chyba wszystko…

Atmosfera się zagęszcza. Jej źrenice się rozszerzają, pojawia się w nich coś innego… Coś, czego jeszcze nigdy w nich nie widziałem. To nieprawda, że wygląda jak Megan Fox. Ona wygląda jak Corinne… TA Corinne. I nic nie jest w stanie tego przebić.

Spuszczam wzrok na jej rozchylone usta i przeszywa mnie dreszcz. Trzymam ją cały czas za brodę i nagle ogarnia mnie szaleńcza potrzeba, by ją pocałować. Nie mogę przestać wyobrażać sobie, jakby smakowała. Ta bliskość jest jak igranie z ogniem.

– Wiesz… – odzywa się drżącym głosem, a jej oddech owiewa mi usta. – Jesteś pierwszym mężczyzną, który skomplementował coś innego niż mój wygląd. – Przełyka ślinę, nie spuszczając ze mnie wzroku. – To…całkiem nowe i bardzo miłe uczucie. – Namiot niemal kipi napięciem, jakie między nami powstaje. Oboje udajemy, że go nie ma, ale wychodzi nam bardzo nieudolnie.

– Cieszę się, że mogłem sprawić ci przyjemność – składam pocałunek na jej policzku – bo zasługujesz na wszystko, co najlepsze. – Jej skóra jest rozgrzana i miękka niczym jedwab. Pragnę przesuwać po niej ustami w nieskończoność.

– To nieprawda – sapie, przesuwając usta w stronę moich warg.

– Prawda – kłócę się i drażnię jednocześnie. Przechodzę do drugiego policzka i robię dokładnie to samo, lecz tym razem całuję ją bliżej kącika ust. Jej wargi szukają kontaktu z moimi i niesamowicie mnie to podnieca. Ta gra jest jak mieszanka wódki i kokainy. Odurza i upaja. Wznosi w przestworza. – Zasługujesz na wszystko, BumbleBee.

– Więc dlaczego niczego nie dostaję? – pyta spragnionym i zniecierpliwionym tonem.

W końcu odrywam usta od jej twarzy i patrzę jej w oczy. Pierwszy raz nie rozpoznaję tego pociemniałego, zachłannego spojrzenia, które jest dla mnie niczym podpalenie lontu.

Chwytam jej twarz w obie dłonie i łączę nasze usta w szybkim, mocnym pocałunku. Corinne wydaje z siebie krótkie sapnięcie, ale nie ucieka. Poddaje się naciskowi moich warg, a nawet lekko je rozchyla. To jest moment, w którym dociera do mnie, co ja robię! Odsuwam się od niej jak oparzony i wlepiam w nią przerażony wzrok.

Kurwa! Co ja najlepszego wyprawiam?!

Wpatrujemy się w siebie, oddychając ciężko i pozwalając, by wróciła nam trzeźwość myślenia. Problem polega na tym, że ja już zakosztowałem grzechu i nie ma pieprzonej mowy, bym potrafił to powstrzymać! Znów chwytam ją za kark i przyciągam do siebie te smakowite brzoskwiniowe usta. Wsuwam w nie język, by jeszcze lepiej poznać jej smak, i to okazuje się moją zgubą. Rozkosz, jaką odnajduję pomiędzy jej wargami, nie daje się porównać z niczym, czego kiedykolwiek wcześniej doświadczyłem. Wsuwam rękę pod jej kurtkę i oplatam ją w talii, przyciągając bliżej. Jej ciało staje się plastyczne pod moim dotykiem; wygina się ulegle w łuk. Gdy jej idealne piersi przyciskają się do mojego torsu, jej usta opuszcza cichy jęk, powodując, że pożądanie uderza we mnie z mocą rozpędzonej ciężarówki. Czuję się jak nastolatek oszołomiony swoim pierwszym pocałunkiem. Moje żyły wypełnia czysty ogień, liczy się tylko to, by zasmakować każdego centymetra jej skóry! Zsuwam usta na jej żuchwę, a potem szyję. Wszędzie jest tak samo słodka i odurzająca. Znów powracam do jej ust. Omiatam ich wnętrze językiem, starając się nasycić rozkoszą, którą dają.

Ten pocałunek to naprawdę zły pomysł i z miejsca mógłbym wyliczyć milion powodów, dla których powinienem go przerwać. Sęk w tym, że nie chcę. Nie potrafię. Nie umiem. I nie zamierzam.

Jednym sprawnym ruchem kładę ją na śpiworze i odrywam od niej usta. To, jak obłędnie seksownie wygląda z opuchniętymi ustami i zamglonymi oczami, sprawia, że tracę kontrolę. To, jak drży w oczekiwaniu na kolejny pocałunek, doprowadza mnie do szaleństwa. Jak ufnie i bezbronnie teraz wygląda. Jakby była gotowa oddać mi wszystko…

I to właśnie w tym momencie dociera do mnie, co ja najlepszego robię… Czuję jakbym dostał z półobrotu w pysk!

Uwodzę dziewczynę, którą powinienem chronić. Której obiecałem, że przy mnie może czuć się bezpieczna. A tymczasem jestem na najlepszej drodze do tego, by to zaufanie zawieść. Aby wykorzystać sytuację i ją przelecieć. Podarować chwilę uniesień, która w ostatecznym rozrachunku jeszcze pogłębiłaby jej niechęć do zaufania komukolwiek.

Chryste, co za egoistyczny bydlak ze mnie!

– Zrobiłam coś nie tak? – pyta spłoszona, widząc moją minę i opanowujący mnie kompletny paraliż.

– Ty? – Wypuszczam głośno powietrze, a potem podnoszę się gwałtownie z wypełniającym mnie wstrętem i obrzydzeniem do własnej osoby. – To ja zachowałem się jak napalony jaskiniowiec.

– To był tylko zwykły pocałunek… – usiłuje mnie usprawiedliwiać, co jeszcze pogarsza sprawę.

– Nie, Corinne. To nie był tylko zwykły pocałunek. I w tym cały problem. – Chwytam się za włosy, czując się jak ostatni parszywiec.

– Żałujesz tego?

W końcu na nią spoglądam. Wygląda na… zranioną.

Kurwa. Kurwa mać!

– Nie powinienem był wykorzystywać twojego rozstrojenia do tego, by zrobić coś, na co miałem ochotę, odkąd tylko olałaś mnie w barze. – I proszę. Jeszcze dokładam do tego wszystkiego takie wyznanie! Jakby sytuacja nie była już wystarczająco skomplikowana! – Powinienem wyjść. I to jak najprędzej.

– Obiecałeś, że mnie nie zostawisz – mówi cicho, i to w taki sposób, jakby wstydziła się faktu, iż mnie potrzebuje.

– I nie zostawię. Cały czas będę koło namiotu – zapewniam ją, w ostatniej chwili powstrzymując się przed położeniem dłoni na jej policzku. To znów mogłoby doprowadzić do niekontrolowanych konsekwencji.

– Jest zimno, a ja mam twoją kurtkę.

Jestem pewien, że Ewa brzmiała identycznie, gdy proponowała Adamowi jabłko. To nie jest zwykłe kuszenie. To kuszenie niewinnością. Najniebezpieczniejsze i najtrudniejsze do zignorowania, bo płynące z czystej potrzeby, a nie wyrafinowanej kalkulacji.

– Poradzę sobie, naprawdę. Tobie jest dużo bardziej potrzebna.

Spuszcza wzrok i w końcu kapituluje. Wygląda na zmieszaną, przez co mam ochotę napluć sobie w twarz. Odwracam się do wyjścia, rozsuwam suwak i wychodzę na zewnątrz, by nie ulec diabelskiemu podszeptowi ponownego wzięcia jej w ramiona.

Mroźne powietrze owiewa moją rozgrzaną skórę, pomagając jej wrócić do normalności. Z kutasem idzie ciężej. Stoi tak długo, że zaczynam mieć poważne wątpliwości, czy tak mi już nie zostanie. Ruszam przed siebie, by w choć minimalnym stopniu rozładować to napięcie, ale wątpię, że zwykły spacer to załatwi. Tym bardziej taki wokół namiotu. Tu potrzeba byłoby wspinaczki na sam Mont Blanc!

Wydeptuję ścieżkę niczym dzikie zwierzę okrążające ofiarę, i wpatruję się w namiot, zastanawiając, co ona teraz robi. Śpi? Myśli o mnie? Tęskni za moimi ustami tak jak ja za jej? Żałuje tego, co się stało? Pragnie mnie czy nienawidzi?

Na pewno nienawidzi. Tak jak ja sam siebie.

To był błąd. Nie powinienem był jej całować. Nie powinienem poznawać smaku jej ust. Teraz będzie mnie prześladował i za każdym razem, gdy tylko otworzy te rozkoszne usta, będę walczył ze sobą, by znów nie zanurzyć w nich swojego języka. Niech to szlag! Nikt nie powinien smakować tak dobrze!

Mija co najmniej godzina, gdy w końcu decyduję się na powrót. Lampka w namiocie nadal się świeci, a Corinne śpi wtulona twarzą w moją kurtkę, którą położyła obok. Serce topnieje mi na widok tego, że o mnie pomyślała. Powoli wyciągam ją spod jej głowy, tak żeby nie obudzić dziewczyny, i zakładam na wychłodzone ciało. Daję sobie jeszcze chwilę na podziwianie jej pięknej, rozluźnionej twarzy, nim gaszę latarkę, zwijam się w kłębek w rogu namiotu i także zapadam w sen.

Budzi mnie czyjś niespokojny oddech i pojedyncze słowa przepełnione przerażeniem.

– Nie! Zostaw! – Corinne porusza się nerwowo przez sen, wierzgając co chwilę nogami. – Ja muszę… muszę!

– Ćśśś… – Podrywam się szybko ze swojego miejsca i kładę tuż obok niej.

– Nieee, tylko nie to… – Zaczyna chlipać i czkać, jakby dławiła się własnymi łzami.

Otaczam ją mocno ramieniem i powtarzam te same słowa co zawsze:

– Już dobrze, Corinne. Już jesteś bezpieczna. Wszystko w porządku, jestem tu. – Przyciskam jej sztywne ciało do siebie tak długo, aż nie zaczyna rozluźniać się w moich ramionach, a jej oddech nie wraca do normy. Dopiero wtedy zaczynam się delikatnie wycofywać. Ostrożnie ją puszczam, by wrócić na swoje miejsce, lecz ona w tym samym momencie odwraca się do mnie przodem i wczepia we mnie jak mała małpka.

– Jesteś tu – szepcze, moszcząc się w moich objęciach jak w ciepłym łóżku. – Jak dobrze, że tu jesteś…

I jak ja niby po takich słowach mam ją puścić? Nie ma opcji, bym to zrobił. Będę leżał tu z nią do rana, mimo iż to wiąże się z kompletnym brakiem snu. Na moje serce spływa fala nieopisanego szczęścia.

Ratowałem setki ludzi i każdy z nich witał pojawienie się mojego śmigłowca wybuchem euforii, lecz ja nigdy nie poczułem się aż tak ważny i potrzebny jak teraz, gdy ta właśnie dziewczyna ucieszyła się z mojej obecności. Nawet jeśli zrobiła to tylko we śnie…

TRZYNAŚCIE

Corinne

Burza minęła, odeszła w zapomnienie. Teraz wyleguję się na rajskiej plaży. W kokonie. Jest mi ciepło, dobrze; czuję beztroskę i bezpieczeństwo. Promienie słoneczne ogrzewają moją skórę, rozluźniając mięśnie, a delikatna bryza rozwiewa mi włosy, przyjemnie łaskocząc czoło.

– Corinne… – Przystojny kelner niesie mi drinka. Ma brązowe włosy związane w kucyk na środku głowy, hipnotyzujące piwne oczy i najpiękniejszy uśmiech, jaki w życiu widziałam.

– Taaak? – Przeciągam środkową samogłoskę, jawnie z nim flirtując. Boże, nie miałam pojęcia, że tak potrafię. Jego oczy się śmieją, a w moim brzuchu pojawiają się motylki.

– Pora wstawać…

Że co? Rozglądam się wokół i widzę, że plażę zalewa tłum turystów. Faktycznie, powinniśmy stąd iść. Przeciągam się jeszcze na pluszowych poduszkach, mrucząc z zadowoleniem, a potem wyciągam rękę po drinka, którego mężczyzna mi podaje.

Zaraz…? To nóżka od kieliszka? Chyba trochę za gruba…

– Chryste! – Głęboki, przepełniony frustracją męski głos pojawia się znikąd.

Nagle sen się urywa. Otwieram oczy i z rajskiej wyspy przenoszę się do namiotu w samym sercu mroźnych Alp. Spoglądam w twarz Hansa, który leży tuż przy moim boku i patrzy w sufit z zaciętym wyrazem twarzy.

Moment. Spaliśmy razem??

Potrzebuję chwili, by zrozumieć, co się tu przed chwilą wydarzyło, i gdy łączę poszczególne kropki, wychodzi na to, że to nie kokon mnie tak otulał, a jego ramiona. I że zamiast drinka chwyciłam jego…

– O Boże… Czy ja…? – Nie potrafię dokończyć pytania. Moje policzki robią się purpurowe. – Przepraszam! Nie chciałam go dotknąć – krzyczę spanikowana.

– Ćśś… – Mężczyzna natychmiast się do mnie odwraca i chwyta mnie za ramiona. Jest blisko. Bardzo blisko. – Chcesz, żeby nas usłyszeli?

Moje serce wcale się nie uspokaja. Bije coraz mocniej, gdy znajdujemy się twarzą w twarz. Nie mogę uwierzyć, że został ze mną do rana, a ja dotknęłam jego członka.

– Przepraszam – szepczę ponownie. – Śniło mi się, że to Brzoskwiniowy pirat – szepczę nerwowo, nie zwracając uwagi na to, jak to w ogóle brzmi.

Hans ściąga brwi, ale zaraz potem kącik jego ust unosi się wysoko.

– Różnie był już nazywany, ale przyznaję, że twoja ksywka jest najoryginalniejsza – mówi z wesołymi ognikami w oczach. – Podoba mi się.

Natychmiast trzepię go w ramię.

– To nazwa drinka, głupku! – Ledwie potrafię opanować uśmiech. Właściwie to raczej na sto procent nie udaje mi się go opanować. Tym bardziej, gdy widzę go w tak filuternym nastroju. Przypomina mi się nasz wczorajszy pocałunek i to, jak się wtedy czułam.

Byłam już całowana przez chłopców, ale żaden z nich nigdy nie sprawił, że moje ciało w ciągu kilku sekund stanęło w płomieniach. Zupełnie jakby w dole mojego brzucha sam Mefistofeles rozpalał ogień piekielny.

Spoglądam na niego spod rzęs i nagle mam pewność, że on też myśli o tym, co się między nami wczoraj wydarzyło. Może to przez to, że patrzy na moje usta, a może przez to, w jaki sposób to robi… Jakby ostatkiem sił powstrzymywał się przed ponownym ich skosztowaniem.

Żar powoli rozlewa się po moim ciele, a między nogami pojawia się pulsowanie. Myśl, że znów mnie pocałuje, napawa mnie euforią. Oblizuję wargi i lekko je rozchylam w zapraszającym geście, jednak on nagle odsuwa się ode mnie jak porażony, odwraca się i zaczyna wygrzebywać ze śpiwora.

– Musimy już wstawać. Zaraz pozostali zaczną wychodzić z namiotów i jak zobaczą, że spałaś u mnie, zaczną się głupie plotki i insynuacje.

Mam wrażenie, jakby ktoś oblał mnie kubłem zimnej wody. Znajome uczucie odrzucenia zaczyna wypełniać moje żyły, ścierając w proch wcześniejsze pożądanie. Upiory w mojej głowie znów zaczynają budzić się do życia. Te same, które towarzyszą mi od dziecka i które uaktywniają się zawsze, gdy pozwolę sobie uwierzyć, że jestem dla kogoś ważna. Śmieją mi się szyderczo w twarz, nie dowierzając w moją naiwność, a potem szepczą okrutne słowa do moich uszu.

Nie ma w tobie niczego wartościowego, więc skąd pomysł, że ktokolwiek mógłby cię tak naprawdę chcieć?

– Tak. – Mrugam szybko, by odepchnąć niechciane łzy. – Masz rację.

Coś w moim głosie alarmuje Hansa, ponieważ nagle odwraca się w moją stronę i zaczyna studiować dokładnie moją twarz.

Głupie łzy. Naiwna idiotka!

– Corinne…

Nie zwracam na niego uwagi, odkopuję się ze śpiwora, a potem ruszam na czworaka do wyjścia namiotu. Nie chcę, by teraz na mnie patrzył!

– Zaczekaj! – Łapie mnie za ramię i odwraca przodem do siebie. – Co się dzieje? Płaczesz?

– Nie – zaprzeczam automatycznie, choć fakty mówią same za siebie. Hans wypuszcza głośno powietrze, a potem zwiesza na chwilę głowę, jakby coś mu doskwierało.

– Przepraszam – mówi cichym, udręczonym głosem.

– Za co? – wyrywa się z moich ust. Doskonale wiem, co powie, ale i tak chcę to usłyszeć na głos. Może wtedy moje głupie serce przestanie robić sobie nadzieję. Już tyle razy było odrzucane, że powinno znać ten scenariusz.

– Za wczoraj.

Ukłucie zawodu jest boleśniejsze, niż się spodziewałam.

– Za to, że mnie uratowałeś? – Moje rozgoryczenie zamienia się w złośliwość. – Spoko, po prostu następnym razem za mną nie idź. Daruj sobie odgrywanie bohatera i ściąganie do swojego namiotu, jeśli zaraz potem masz zamiar wyrzucać mnie na bruk.

– Przestań. Wcale cię nie wyrzucam.

– Jasne, że nie. Tylko delikatnie dajesz mi do zrozumienia, żebym spierdalała i liczysz na to, że odczuję ekscytację na myśl o czekającej mnie podróży. – Wyrywam ramię z jego uścisku. – Nie martw się, twoja dziewczyna nie dowie się, że spaliśmy w jednym namiocie, i że mnie pocałowałeś – rzucam mu z pogardą w twarz.

– Tu w ogóle nie chodzi o nią! – Hans nie daje za wygraną, znów chce mnie chwycić, ale robię skuteczny unik.

I właśnie dlatego nie pozwalam ludziom na jakąkolwiek troskę wobec mnie. To zawsze kończy się w podobny sposób! Mama tuż przed samobójstwem zabrała mnie do parku rozrywki, wujek twierdził, że zawsze chciał mieć taką córkę, nim zaczął się do mnie dobierać, a Kilian powiedział dwa magiczne słowa, których byłam spragniona, tylko po to, żeby dobrać się do moich majtek.

Za każdym razem to samo! Dla nikogo nigdy nie byłam ważna i będę cierpieć dopóty, dopóki nie zabiję w sobie wszelkiej nadziei, że to się kiedykolwiek zmieni!

– Wszystko jedno – wypalam pustym głosem. Już nie chcę go słuchać ani na niego patrzeć. Potrzebuję powietrza i samotności. Wyłaniam się z namiotu, a on wychodzi zaraz za mną.

– Corinne, jest minus dziesięć stopni! – Nakłada mi troskliwie na ramiona swoją kurtkę, lecz jednym ruchem ją zrzucam. – Na litość boską, nie bądź dzieckiem!

– A ty daj mi spokój! – Niechciane łzy zaczynają toczyć się po moich policzkach wbrew mojej woli. Wycieram je ze złością.

Hans nie pozwala mi zrobić nawet kroku. Znów otacza mnie swoją kurtką, a potem jednym gwałtownym ruchem odwraca twarzą do siebie.

– Posłuchaj mnie, ty uparta dziewucho. – Patrzy mi intensywnie w oczy. Błyska w nich gniew i coś jeszcze. Coś, czego nie umiem nazwać. – Nie przepraszałem cię za to, że uratowałem twój tyłek, tylko za to, że tak szybko złamałem złożoną obietnicę. – Z jego kształtnych warg wydobywa się chmurka pary wodnej, gdy to mówi. – Za to, że zamiast się tobą zaopiekować, pozwoliłem ponieść się chwili i zacząłem całować tak, jakby jutra miało nie być! A najgorsze w tym wszystkim jest to… – Przerywa zdanie i wygląda, jakby się wahał, czy może to powiedzieć. Spuszcza wzrok na moje usta i dodaje: – …że mimo iż wiem, jakie to niewłaściwe, nadal pragnę to robić.

Moje serce na chwilę gubi rytm. Czy ja naprawdę to usłyszałam? Wokół nas wirują pojedyncze płatki śniegu, sprawiając, że czuję się jak w bajce. W dodatku facet moich marzeń stoi przede mną, wyznając, że pragnie mnie znów pocałować. To byłaby najpiękniejsza chwila w moim życiu, gdyby nie fakt, że najprawdopodobniej przemawia przez niego wyłącznie frustracja seksualna. Gdy wrócimy do wioski, weźmie w ramiona swoją ultraseksowną kobietę i w kilka sekund zapomni o mnie, i tym nic nieznaczącym pocałunku.

Zamykam oczy. Znów zabijam w sobie tę wrażliwą i pragnącą czyjejś troski dziewczynę. Ona przysparza mi najwięcej rozczarowań i bólu.

– Nie radziłabym, jeśli nie chcesz przejść darmowej wazektomii – cedzę mu w twarz, a potem ponownie zdejmuję z ramion jego kurtkę. – Zaliczę ten głupi kurs, więc twoje sumienie może być spokojne. Potem wrócimy do wioski, i każde zajmie się swoim życiem. I nie musisz przepraszać. Ten pocałunek nie znaczył dla mnie tyle, ile najwyraźniej sobie wyobrażasz. – wypalam bezwzględnie i odwracam się do niego plecami. A wtedy… napotykam wielkie ze zdziwienia oczy Rity stojącej u wejścia do naszego igloo i wpatrującej się w nas z jakimś pełnym satysfakcji uśmiechem.

– Wiedziałam, że jest coś na rzeczy, ale żeby aż tak… – mówi, kręcąc z niedowierzaniem głową.

– To wcale nie jest tak, jak myślisz. – Hans postanawia polecieć klasykiem. Ja wybieram fajniejszą opcję.

– Cóż mogę powiedzieć. Miałam nadzieję, że prócz kursu zaliczę także któregoś z kierowników, ale ten tutaj okazał się straszną cnotką niewydymką. – Mijam ją i tuż przy samym wejściu dodaję wrednie: – Może z drugim pójdzie mi lepiej.

***

Hans

Chyba jeszcze nigdy wcześniej nie pragnąłem, by ktoś obdarzył mnie choć przelotnym spojrzeniem, tak jak teraz Corinne. W sumie to na sto procent nie pragnąłem. Walka o czyjąś uwagę jest dla mnie zupełnie nowym zjawiskiem i nie do końca wiem, jak sobie poradzić. Tak samo z tym doskwierającym poczuciem, że ją skrzywdziłem.

Tak bardzo chciałbym jej wytłumaczyć czemu nie pozwoliłem sobie na luksus ponownego pocałowania jej, ale przez resztę dnia nie daje mi ku temu sposobności; zachowuje się, jakbym przestał istnieć. Prowadzę wraz z Geraldem podstawowy kurs lawinowy, lecz nie czuję nawet grama ekscytacji, która zwykle towarzyszy mi, gdy opowiadam o górach. Tłumaczę i eksponuję wszystko w sposób mechaniczny i pozbawiony pasji. W mojej głowie wciąż odtwarza się jedna scena: ta, gdy na chwilę straciłem czujność, i moja rozmowa z Corinne obrała formę flirtu. Nigdy przedtem nie widziałem jej tak beztroskiej i dziewczęcej. To, w jak kurewsko seksowny sposób ta dziewczyna się rumieni i peszy, prawie mnie zabiło. Moją głowę natychmiast zalało tak wiele sprośnych scenariuszy, że tylko cudem nie rzuciłem się na nią jak wyposzczony gość.

– Bardzo dziękujemy za udział w kursie. Mamy nadzieję, że nauczyliście się czegoś przydatnego, i że sposoby postępowania przy zejściu lawiny nigdy wam się nie przydadzą. – Tymi oto słowami Gerald żegna kursantów, gdy jesteśmy już w wiosce, a ja tylko czekam, aż tłum się przerzedzi, bym mógł złapać Corinne i zamienić z nią choćby słowo. Ruszam w ślad za nią, lecz moją drogę niespodziewanie przecina Claudia.

– Wujku, mam do ciebie bardzo ważne pytanie! – Zerkam na oddalającą się Corinne i zaciskam szczęki, bo wzbiera we mnie zawód przemieszany z frustracją. – To nie może czekać! – dodaje, widząc moje niezadowolenie.

– Zatem słucham. – Przenoszę na nią wzrok.

– Właśnie rozmawiałam z rodzicami i zgodzili się, bym to tutaj spędziła swoje siedemnaste urodziny! – piszczy i wykonuje kilka pełnych podekscytowania podskoków. – Jeżeli oczywiście ty się zgodzisz!

Marszczę brwi.

– I to była ta niecierpiąca zwłoki sprawa? Przecież wiadomo, że bym się zgodził, Claudio.

– No tak, ale… – I tu zaczynam wyczuwać kłopoty. Jej mina jest wręcz ich gwarancją. – Bo przeglądałam oferty imprez urodzinowych w pobliżu i wychodzi na to, że najfajniej byłoby zorganizować je w klubie „Amsterdam”, w mieście…

– W klubie?

– Mają ekstra ofertę skierowaną do osób w moim wieku! Jest specjalnie wydzielona strefa wolna od papierosów i alkoholu! Będzie tort i rozbijanie piniaty z prezentami! W dodatku konsoletę może obsługiwać ktoś z moich gości, więc będę mogła sama stworzyć swoją wymarzoną urodzinową playlistę! – przekonuje z iskierkami w oczach. – Obiecuję, że będę odpowiedzialna i nie zrobię żadnego głupstwa! W dodatku będą mi towarzyszyły osoby z wioski, które znasz, i którym w pełni ufasz.

Unoszę brew.

– Dlaczego mam dziwne wrażenie, że mówisz teraz o Candym? – Zaplatam ręce na piersi.

– Bo go znasz i mu ufasz? – Robi słodkie oczka, jak wtedy, gdy miała sześć lat i prosiła, żebym włożył skrzydła wróżki i tiulową spódniczkę. – Proszę, wujku! To byłyby najlepsze urodziny w moim życiu! Rodzice się zgodzili! Teraz wszystko leży już tylko w twoich rękach…

Na usta ciśnie mi się słowo „nie”, ponieważ kojarzę ten klub i doskonale wiem, że nie ma możliwości, by jej goście po pewnym czasie nie wymieszali się ze zwykłymi klubowiczami, ale… przypominają mi się słowa Corinne. To, jak mówiła mi, że Claudia potrzebuje świadomości, że jej ufam, i sposobności, by mogła mi udowodnić, że jest tego zaufania godna.

– Dobrze – zgadzam się więc, w duchu obmyślając plan, jak dostać się tam razem z nią i gośćmi, by nie zauważyła, że ją kontroluję. Zaufanie zaufaniem, ale kwestia jej bezpieczeństwa nie podlega żadnym negocjacjom!

– Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy… – przyznaje ze łzami w oczach, a potem ni z tego, ni z owego podnosi słuchawkę do ucha i krzyczy radosnym głosem: – Tak! Oczywiście, że potwierdzam rezerwację! Dziękuję!

Wywracam oczami i robię głęboki wdech, prosząc Stwórcę o więcej cierpliwości do tej postrzelonej istoty!

CZTERNAŚCIE

Hans

Przysiągłbym, że gdy ostatnim razem tu byłem, bar w pensjonacie Gerdy wydawał się pełniejszy.

– Ale dzisiaj ścisk! – Hooligan rozpościera się na krześle i jak zwykle zaczyna rozglądać za panienkami. – Biedna Rita nie nadąża z zamówieniami. Coś mi mówi, że przydałby się jej rozluźniający masaż… – Uśmiecha się lubieżnie i kieruje wzrok na jej pośladki.

– Czy ty kiedykolwiek pomyślisz o kobiecie w kategorii człowieka, a nie w kategorii obiektu seksualnego? – pyta go zniesmaczony Gerald.

– Tak. Gdy uschnie mi kuśka – odpiera mu drwiąco, a potem gwizdem przywołuje dziewczynę do stolika.

– Jeżeli jeszcze raz na mnie zagwiżdżesz, możesz być pewien, że twoje piwo będzie miało ślady mojego DNA. – Twarz Rity doskonale oddaje to, jak bardzo jest wkurzona, gdy w końcu zjawia się przy naszym stoliku.

– Skarbie, marzę byśmy wymienili się swoimi DNA… – Hooligan jest odrażający. Wszyscy to wiemy, a mimo to, za każdym razem potrafi zaskoczyć nas na nowo swoją ordynarnością.

– A ja marzę, by ludzie tacy jak ty przestali się w końcu rozmnażać.

– Ranisz mnie, kochanie. – Mężczyzna przykłada dłoń do serca w groteskowym geście.

– Nie mam czasu na te twoje żenujące teksty. Jestem sama na zmianie, więc jeżeli nie masz ochoty na kopniaka w krocze, to będę się zbierać! – odpyskowuje na poczekaniu, czym rozśmiesza Geralda.

– Wyrobiłaś się przy tej nowej… – zauważa z błyskiem w oku jej rozmówca.

– Ta nowa ma imię, głąbie. – Klepię go w tył głowy, a potem zwracam do Rity: – Dlaczego jesteś sama? Nie ma Corinne?

– Dzwoniła, że źle się czuje i zapytała, czy może mieć dzisiaj wolne.

I chyba mamy powód tego, dlaczego bar wypełniony po brzegi ludźmi wydawał mi się pustym miejscem… Jak to możliwe, że przez tak krótki czas ta dziewczyna zdążyła mnie tak bardzo uzależnić od swojej obecności?

– Co jej jest? – pytam, czując, jak mój niepokój wzrasta.

– Nie wiem, rozmawiała z Gerdą.

Nie tracę czasu na dalszą rozmowę. Od razu wstaję i kieruję się do recepcji, gdzie zastaję właścicielkę pensjonatu.

– Co się dzieje z Corinne? – Nie silę się na przyzwoite „dobry wieczór”. Nie obchodzi mnie nawet fakt, że jest w trakcie rozmowy telefonicznej. Gdy unosi w górę palec wskazujący, dając mi sygnał, bym poczekał, naciskam z premedytacją przycisk kończenia połączenia, a potem ponawiam pytanie: – Podobno mówiła, że źle się czuje. Co jej jest?

Starsza kobieta obdarza mnie takim spojrzeniem, jakbym właśnie wyszedł ze statku kosmicznego, ale chyba dostrzega moje rozgorączkowanie, ponieważ od razu odpowiada:

– Dzwoniła, że boli ją gardło i zapytała, czy poradzimy sobie bez niej jeden dzień.

– Gardło? – powtarzam, jakbym nie zrozumiał. – Jesteś pewna, że to dlatego poprosiła o wolne?

Gerda mruży oczy i przechyla głowę w charakterystyczny sposób. Kurwa, chyba naprawdę ma mnie za kosmitę.

– Tak. Jestem pewna, że mówiła o bólu gardła.

Z powodu głupiego bólu gardła nie opuszcza się dnia w pracy. To musi być coś więcej. Może znów ma jeden z tych napadów! Na tę myśl po moich plecach spływa fala gorąca.

– A nie wychwyciłaś w jej głosie czegoś niepokojącego? – próbuję się dowiedzieć. – Może była zdenerwowana albo jakaś nieswoja?

– Co masz na myśli? – Gerda wyłapuje moją desperację bezbłędnie, ponieważ kiwa do jednej z dziewczyn, a potem zaprasza mnie na zaplecze. Wskazuje niewielki taboret w rogu i sama siada naprzeciwko mnie. – Hans. Co się dzieje?

– Pamiętasz, jak się zachowywała, gdy dowiedziała się, że Hartmann zaginął w górach?

– Tak – odpowiada, patrząc mi z powagą w oczy. – Ale do tej pory nie wiem, co było tego przyczyną.

Wgapiam się w nią przez chwilę, rozważając, czy powiedzieć jej prawdę. Corinne nie byłaby zadowolona, ale czuję, że muszę o tym z kimś porozmawiać. Ponadto, przydałby się ktoś, kto zatroszczyłby się o nią wtedy, gdy ja nie będę mógł.

– Hans. – Dłoń Gerdy ląduje na moim udzie. – Doskonale wiesz, że jesteś mi jak syn. – Jej oczy koloru whisky szukają potwierdzenia, że mam tego świadomość. Kiwam nieznacznie głową, a ona kontynuuje: – Corinne natomiast jest dla mnie jak córka. Od początku wyczuwałam, że ta dziewczyna nosi w sobie coś, o czym żadne z nas nie ma pojęcia. Pozory, które tak usilnie stwarza, mówią więcej niż przekazałyby jakiekolwiek słowa.

Zapada ciężka cisza, przerywana tylko tykaniem zegara na ścianie.

– Nie musisz mnie wtajemniczać, co jej dolega, ale powiedz, jak mogę jej pomóc.

Wypuszczam wstrzymywane powietrze, a potem wzdycham przeciągle.

– Moim zdaniem Corinne przeszła coś traumatycznego i teraz uaktywnił się u niej zespół stresu pourazowego.

– O Boże… aż tak?

– Wtedy gdy zaginął Hartmann, miała pierwszy epizod, podczas którego uciekała w góry. Gdy przybyłem do pensjonatu, siedziała przy stoliku i rysowała jakieś błękitne kręgi. Jej ciało było lodowate. W ogóle nie czuła zimna. Nie zauważyła też mojego przybycia. Była w jakimś innym świecie, a gdy jej dotknąłem, spojrzała na mnie niewidzącym wzrokiem, zerwała się i wybiegła na zewnątrz, płacząc i powtarzając, że musi ją odnaleźć.

Kobieta przykłada dłoń do ust w wyrazie szoku.

– Kogo?

– Nie mam pojęcia, ale ten sam epizod powtórzył się w górach, a impulsem była zbliżająca się burza śnieżna.

– Tego dnia, gdy zginął Gabriel, też mocno padało… – zauważa kobieta.

– Najwidoczniej ta pogoda ma tutaj ogromne znaczenie. Pogoda plus góry – dodaję.

– Sądzisz, że zło, które jej się przytrafiło, miało miejsce właśnie w górach?

– Nie wiem, ale wiele na to wskazuje. To wygląda tak, jakby to miejsce przywołało w niej jakieś głęboko ukryte wspomnienia, których jeszcze nie jest świadoma. Być może jej dziecięcy umysł wyparł je z pamięci, bo mówiła, że w ogóle nie pamięta okresu wczesnodziecięcego.

– Jak to?

Wydycham powietrze, czując, że coś zaczyna mnie gnieść w piersi.

– Mam wrażenie, że Corinne od zawsze ma pod górkę… – Zaczynam opowiadać jej wszystko, czego udało mi się dowiedzieć, nie pomijając samobójstwa matki, skurwiałego ojca, oraz braku poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie. Opowiadam o tym, co widzi, gdy biegnie z płaczem w góry, oraz to, że ma wymyśloną przyjaciółkę Carolinę, z którą urządziła swoje przyjęcie urodzinowe w dniu śmierci ojca. Jedynie nasz pocałunek postanawiam zachować dla siebie. Nawet teraz czuję do siebie wstręt za to, że wykorzystałem ją w tak trudnym dla niej momencie.

– Boże jedyny… – Gerda załamuje ręce, a w jej oczach błyszczą łzy. To biedne dziecko wycierpiało stanowczo zbyt wiele.

– Musimy otoczyć ją opieką. Te jej ucieczki w góry są bardzo niebezpieczne. Boję się, że któraś z nich skończy się tragedią…

– Masz całkowitą rację. Że też nikomu o tym nie powiedziała!

Też czuję złość, gdy o tym pomyślę, ale z drugiej strony…

– Sądzę, że ona sama jeszcze nie do końca wie, co jej jest. Boi się, ale najgorsze w tym wszystkim jest to, że większym przerażeniem napawa ją myśl, że miałaby komukolwiek zaufać, niż mierzenie się z tym koszmarem w pojedynkę. Czy ty wyobrażasz sobie, co musiała przejść, żeby do tego stopnia uciekać przed ludźmi?

Moja rozmówczyni tylko spuszcza wzrok. Oboje wiemy, że odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa ani przyjemna.

– Nie spocznę, póki jej nie pomogę – mówię, jakbym wygłaszał uroczystą przysięgę. – Zrobię to nawet wbrew jej samej! Zrobię coś, co spierdolili jej rodzice, gdy najbardziej ich potrzebowała.

Gerda podnosi na mnie zaciekawiony wzrok.

– Chcesz postawić się w roli… jej ojca?

Mimowolnie krzywię się na to porównanie. To chore, biorąc pod uwagę to, co się między nami wydarzyło.

– Ratownika – poprawiam ją. – W końcu to taki zawód wykonuję, prawda?

Brzmi mało przekonująco, wiem. W dodatku Gerda przygląda mi się jakby w tych słowach wychwyciła wszystko, co powinno zostać w ukryciu.

– Hans. Na pewno to wiesz, ale wolę się upewnić. – Patrzy mi z powagą w oczy. – To jest jeszcze bardzo młoda i w dodatku zagubiona dziewczyna. Nie mówię, że chciałbyś ją uwieść, ponieważ nie sądzę, byś był aż tak głupi…

– Aż tak? – cytuję ją, uśmiechając się kpiąco. – Dzięki.

– Nie udawaj urażonego. Umiesz liczyć, i doskonale wiesz, ile serc już złamałeś. – Zaczynam czuć się nieswojo. – Połączyły was emocje związane z jej przeszłością. Dość silne emocje, które bardzo łatwo mogą przeistoczyć się w namiętność… Corinne to śliczna dziewczyna, w tobie też nie jest trudno się zakochać. Ale odkochać… już tak.

– Spokojnie. Nie istnieje obawa, że mnie nawet polubi, a co dopiero, że pokocha – parskam krótko.

– Możesz się zdziwić, jakie uczucia potrafią chować się za fasadą fałszywej antypatii. Jeszcze nie znamy Corinne tak dobrze, w przeciwieństwie do ciebie. Przez te trzynaście lat, odkąd pojawiłeś się w naszej wiosce, nie byłeś w żadnym związku. I nie dociekam dlaczego. Proszę cię jedynie, byś nie dawał tej dziewczynie fałszywej nadziei na to, że z nią może być inaczej. – Zaczyna głaskać mnie po ramieniu, by złagodzić okrutne słowa. – A ona nie jest materiałem do niezobowiązującego bzykanka. Myślę, że oboje to wiemy.

Gerda oczywiście ma rację. Nie wyobrażam sobie, bym miał traktować ją tak jak Martinę, ale też nie wyobrażam sobie, bym miał wejść z nią w związek. Jest niewiele starsza od Hannah, w momencie, gdy się rozstaliśmy, a ja już wtedy poprzysięgłem sobie, że to ostatnia głębsza relacja, jaką z stworzyłem z kobietą. Cena mogłaby się okazać za wysoka. Dla obojga z nas.

– Zadzwoń do niej – rzucam szorstkim i nerwowym tonem. – Jeśli odbierze, znaczy, że wszystko w porządku. Jeśli nie, idę tam.

Kobieta przygląda mi się jeszcze przez kilka sekund, a potem bez słowa wychodzi, by wrócić po minucie z informacją, że Corinne nie odpowiada na telefony.

Wystrzeliwuję z pensjonatu jak z procy, i po niecałych trzydziestu sekundach wparowuję do domu dziewczyny jak tornado. Drzwi okazują się zamknięte, co przyjmuję za dobrą monetę. Wchodzę do środka, lecz nigdzie jej nie widzę.

– Corinne! – Zaczynam ją nawoływać. – Corinne, jesteś tu?

Nagle do moich uszu dociera stłumiony dźwięk, który ciężko mi zdefiniować. Serce zaczyna bić mi w piersi mocniej, gdy podążam w jego kierunku. Sypialnia!

– Corinne? – powtarzam, stając pod drzwiami i pukając kilkukrotnie. – Wszystko w porządku? – Cisza. – Corinne? – Nadal nic. Decyzja, by wejść, zapada w ciągu ułamka kolejnej sekundy. Wbijam do środka i natychmiast kieruję wzrok na łóżko pośrodku. Pościel jest zmięta, a z prawego górnego roku bezwładnie zwisa ręka… Ten widok mrozi mi krew w żyłach. Podbiegam do łóżka, prawie potykając się o dywan, i odkrywam dziewczynę, sprawdzając od razu, czy żyje. Gdy odwracam ją przodem do siebie, nic nie mówi, tylko jęczy, jakbym swoim dotykiem sprawiał jej ból. Przykładam dłoń do jej policzka, i czuję, że jest mocno rozpalona.

– Chryste, masz ze czterdzieści stopni gorączki!

– Zostaw mnie, Kilian. – Stara się mnie odepchnąć, lecz jest na to za słaba. – Jak mogłeś mi to zrobić… – majaczy głosem przepełnionym goryczą.

Jaki Kilian, do cholery?!

– Corinne, spójrz na mnie. – Ujmuję jej twarz w dłonie i spoglądam w jej oczy. Z jej skóry bucha niezdrowy żar. – Brałaś coś na gorączkę?

– Ufałam ci… Już nigdy… nigdy… – Urywa i zwiesza bezwładnie głowę. Po moim kręgosłupie przelatuje lodowaty dreszcz.

– Kochanie, to ja, Hans. – Staram się ją uspokoić. Ponownie unoszę jej twarz i usiłuję złapać z nią kontakt, ale to chyba daremne. Jej spojrzenie jest tępe, a ciało wiotkie i słabe.

Tłumię przekleństwo, które ciśnie mi się na usta, i układam ją z powrotem na łóżku. Biegnę do łazienki i nalewam do wanny chłodnej wody. W drodze powrotnej rozglądam się za jakimiś środkami przeciwgorączkowymi, ale ich nie znajduję. Wracam do sypialni i dzwonię do Geralda.

– Corinne ma wysoką gorączkę i majaczy. Jesteś tu potrzebny. Już!! – Rozłączam się i rzucam telefon na łóżko, po czym biorę dziewczynę na ręce. Z jej ust ulatuje cichy jęk, a potem wtula się we mnie jak małe dziecko. Jest taka drobna, że gdybym chciał, mógłbym zmieścić ją w dłoni. Mokre kosmyki poprzylepiały się jej do czoła, a ciałem co jakiś czas wstrząsają dreszcze. Wygląda na wycieńczoną i obolałą. Moja BumbleBee… Boże, żeby tylko nic poważnego jej nie dolegało. Żeby to tylko nie było nic poważnego!

– Zimno mi… – szepcze ledwie słyszalnie.

– Kochanie, masz gorączkę. Musimy zbić temperaturę – tłumaczę jej w drodze do łazienki. Na jej twarzy widać cierpienie, które ciężko mi znieść.

Gdy wkładam ją do wanny, protestuje niewyraźnie, ale nie ma sił walczyć. Oddycha ciężko i kręci przecząco głową, wydając z siebie nieartykułowane dźwięki.

– Już dobrze, jestem tutaj. Za chwilę poczujesz się lepiej, obiecuję ci. – Zaczynam gładzić ją po policzku i włosach. – Już dobrze, skarbie. Zajmę się tobą. Wszystko będzie dobrze.

Corinne oplata rękami ramiona, i zwija się w kulkę, szczękając zębami z zimna. Serce mi krwawi z jebanej bezradności! Zerkam na drzwi, jakbym miał moce zmaterializować tu Geralda.

– Kurwa, gdzie ten chuj?! Czy on lezie tu przez Alaskę?! – mamroczę do siebie, przegrywając walkę o zachowanie spokoju.

– Jestem! – W końcu się zjawia, a ja nie mam pojęcia, czy bardziej pragnę go uściskać, czy znokautować. – Ile ma stopni?

– Pewnie ze czterdzieści! Wsadziłem ją do chłodnej wody, bo nie znalazłem nic na gorączkę. Musisz natychmiast jej coś podać!

– Corinne… – Gerald mija mnie i podchodzi do dziewczyny. Przykłada dłoń do jej czoła i pyta: – Co cię boli?

W odpowiedzi Corinne wskazuje palcem szyję.

– To gardło! – wydzieram się, jakby facet przede mną nie miał oczu. – Boli ją gardło!

– Nie gadaj! Jak na to wpadłeś? – Urządza sobie ze mnie żarty, lecz mi nie jest do śmiechu. Umysł podstawia mi same najczarniejsze scenariusze.

– Może to zapalenie krtani! Kiedyś czytałem, że to jest bardzo niebezpieczne, bo ten narząd jest wąski i nawet niewielki obrzęk może zmniejszyć światło jego przepływu, doprowadzając do trudności z oddychaniem! – Dziwny ból pali mnie za mostkiem, gdy zdaję sobie sprawę z powagi sytuacji. Przecież ona może w każdej chwili umrzeć!

Gerald odwraca się powoli i spogląda na mnie jak na idiotę.

– U niemowląt, Hans. To one mają wąską krtań. Nie dorośli. Coś ci dzwoni, tylko nie w tym kościele. – Zaczyna się ze mnie śmiać.

– Zaraz tobie przydzwonię, jak nie weźmiesz się do roboty!

– Podaj apteczkę – rzuca i zaczyna badać Corinne węzły chłonne. Podaję mu, o co prosił, i patrzę, jak grzebie w niej niczym w damskiej torebce. Przesuwa, poprawia, odkłada i znów przesuwa. I tak w kółko! Zaraz mnie krew zaleje!

– Rusz dupę, człowieku, przecież za chwilę dojdzie u niej do nieodwracalnych zmian w mózgu! – poganiam go, czując jakbym sam dostał wysokiej temperatury.

– Zamknij się, i daj mi pracować – odwarkuje pod nosem, lecz nie zagęszcza ruchów.

– Hartmann miał rację, trzeba było wezwać prawdziwego lekarza! – Zaczynam chodzić w kółko jak nakręcony. Wszystko we mnie wrze, emocje wylewają mi się przez uszy. Przecież wysoka gorączka może doprowadzić do śpiączki i niewydolności wielonarządowej! Dziewczyna umrze, nim ten chuj zdąży wyjąć termometr!

Dramatyczne wizje w mojej głowie przerywa krótkie piknięcie urządzenia pomiarowego.

– Trzydzieści osiem i sześć. Nie ma tragedii – informuje mnie Gerald zblazowanym tonem, za który mam ochotę mu przywalić.

– I co? To wszystko, geniuszu? Przypominam, że prawidłowa jest o dwa stopnie niższa! Podaj jej coś! Przecież widzisz, w jakim jest stanie! Ona cierpi, do chuja! – Wskazuję trzęsącą się i mamroczącą coś niezrozumiałego dziewczynę. Jej twarz raz po raz przecina grymas cierpienia. Mam ochotę wskoczyć do tej wanny i ją utulić. Wziąć na siebie cały ból i ochronić przed wszystkim, co powoduje jej dyskomfort! – Jeśli umrze, to będzie twoja wina!

– TopGun, tobie chyba też przydałby się pomiar temperatury, bo bredzisz jak potłuczony. Uspokój się, bo z faceta z jajami stałeś się nagle miękką kuciapką. Corinne najpewniej ma zapalenie gardła lub anginę. Od tego się nie umiera. A przynajmniej nie w tych czasach.

– Zapalenie gardła? – powtarzam ogłupiały. Dopiero te słowa sprawiają, że moje ręce przestają drżeć. Zapalenie gardła to nie sepsa, którą już praktycznie u niej diagnozowałem…

– Jesteś pewien? – Odchrząkuję i wsuwam ręce do tylnych kieszeni spodni.

– Dowiem się, jak przestaniesz urządzać mi tu histerię i pozwolisz ją zbadać. Obiecuję, że potem dostaniesz lizaka i naklejkę dla dzielnego pacjenta – drwi mi w twarz.

Milknę. Po pierwsze z ulgi, a po drugie robi mi się trochę głupio. Chyba faktycznie nieco spanikowałem. Obserwuję jak kolega z pogotowia kończy badać Corinne, a potem podaje jej jakiś lek, po czym zapewnia, że wkrótce poczuje się lepiej, i zaprasza mnie na chwilę na korytarz.

– Dostała małą dawkę leku uspokajającego, żeby się wyciszyła, i coś na gorączkę, ale jutro powinien zobaczyć ją Reiss, bo wydaje mi się, że to początki anginy i bez antybiotyku się nie obędzie – informuje, gdy już stoimy pod drzwiami.

– Dzięki, stary. – Kładę mu rękę na ramię. – I przepraszam za tego „prawdziwego lekarza”. Wiesz, że tak naprawdę wcale nie uważam…

– Wiem – odpowiada krótko. I za to właśnie cenię tego gościa. Gerald nie należy do obrażalskich, ani dających się ponieść emocjom, ludzi. Uważam, że ma wszystkie cechy, które uczynią go naprawdę świetnym specjalistą. Nie mam pojęcia, co mi odwaliło, by podważać wszystkie jego kompetencje. – A ty wiesz, że czujesz coś do tej dziewczyny?

– I znowu się zaczyna! – Wywracam ostentacyjnie oczami. – Tak, czuję. Na przykład odpowiedzialność za nią.

Gerald uśmiecha się pobłażliwie.

– Widywałeś złamania wieloodłamowe otwarte, roztrzaskane miednice, kręgosłupy, a nawet twarzoczaszki. Potrafiłeś zachować zimną krew w dużo bardziej stresujących sytuacjach niż zwykła gorączka – przekonuje, zamykając apteczkę i krzyżując spojrzenie z moim. – Właśnie dlatego żaden lekarz nie leczy członków swojej rodziny. Ponieważ podchodzi do tego zbyt emocjonalnie. Ryzyko, że stres o ich życie i zdrowie przejmie nad nim kontrolę i pozbawi go możliwości obiektywnej oceny sytuacji, jest zbyt duże. Ty byłeś tego książkowym przykładem.

– Troszczę się o nią, ponieważ ta dziewczyna nie ma nikogo innego, rozumiesz? Nie masz zielonego pojęcia, przez co przeszła, z czym się mierzy, i jaka jest w tym wszystkim dzielna. Podziwiam ją i chciałbym, żeby nie musiała już nigdy więcej polegać wyłącznie na sobie. Nie trzeba być zakochanym, by chcieć czyjegoś szczęścia. A tym bardziej kogoś, kto zasługuje na nie jak nikt inny! – tłumaczę na jednym wdechu.

– Dobra, kumam. Nie jesteś zakochany. Jest znacznie gorzej, bo totalnie straciłeś dla niej głowę – oświadcza, kręcąc głową. – Ale nie przejmuj się, w razie czego w ogóle tego po tobie nie widać! – Teraz to on kładzie dłoń na moim ramieniu, jawnie się ze mnie naigrywając. – Wyciągnij ją z wanny, podawaj dużo płynów i przypilnuj, by trafiła do łóżka. Obojętnie czyjego. – Puszcza do mnie oko.

– Dobra, wypad już! – Popycham go do wyjścia. – I przekaż Gerdzie, że sytuacja jest pod kontrolą.

Gdy Gerald wychodzi, biorę się do roboty i postępuję zgodnie z jego instruktażem. Biorę dziewczynę na ręce i zanoszę do łóżka. Tam pojawia się pierwszy problem: jej ubrania są mokre i warto byłoby przebrać ją w coś suchego. Wiąże się to z tym, że muszę ją rozebrać. Do naga… Na samą myśl, robi mi się sucho w gardle.

Usadzam Corinne na krześle i zaczynam przeszukiwać jej półki w poszukiwaniu suchych ubrań. Otwieram pierwszą szufladę, gdzie znajduję bieliznę Corinne. Zamykam ją tak gwałtownie, jakby ze środka atakowały mnie jadowite kobry. Po prostu nie chcę wiedzieć, co nosi pod ubraniami. Nie chcę wiedzieć, że jest entuzjastką prostego i cholernie seksownego stylu sportowego, bez tych wszystkich push-upów i wszechobecnych koronek. Ani tego, że rozmiar tych biustonoszy to na oko B. Odpycham każdą wizję, jak jej ciało prezentuje się w takim zestawie, ponieważ nie będę mógł patrzeć na nią bez kontekstu seksualnego, gdy będę ją przebierał.

Wyciągam z szafki pierwszy lepszy T-shirt, stwierdzając, że musi wystarczyć, i ruszam do niej z mocno walącym sercem.

– Muszę cię przebrać w coś suchego, zgoda? – pytam, klękając przed nią. W odpowiedzi kiwa głową, ale nawet nie otwiera oczu. Jej uległość i łagodność powinny mnie martwić, a nie nakręcać: jestem naprawdę popaprany! Zamykam powieki i ściągam z niej mokrą koszulkę, a potem zakładam świeżą. Fakt, że nie ma biustonosza, zauważyłem już wcześniej… i przez to też powinienem smażyć się w piekle. Chyba naprawdę powinienem skorzystać z ostatniej propozycji Martiny. Sęk w tym, że mimo przepełnionych jąder, jej wspomnienie nie powoduje chęci ich opróżnienia. Nigdy wcześniej nie czułem większego paradoksu.

– Zimno mi… – mamrocze Corinne, cała się trzęsąc.

– Okej, jeszcze majtki i z głowy – mówię uspokajająco, lecz nie do niej, a do siebie. Przesuwam rękę w górę jej uda, a potem wsuwam dłonie pod jej pośladki. Na sto procent trafiam właśnie na listę największych grzeszników, ale nie obchodzi mnie to: nie potrafię nie czerpać z tego przyjemności. Na wyrzuty sumienia przyjdzie czas potem.

Ściągam z niej mokrą bieliznę i zakładam suchą, a następnie biorę na ręce i kładę do łóżka. Przykrywam szczelnie kołdrą i idę sprawdzić grzejniki. Potem ruszam do kuchni, by nalać jej szklankę wody, a gdy wracam, widzę, jak niespokojnie wierci się w łóżku. Tak jakby na moment zasnęła i śniło jej się coś złego. Dotykam jej czoła i czuję, że gorączka jeszcze jej nie spadła.

– Corinne. Proszę, wypij to. – Unoszę ją lekko i przystawiam szklankę do ust. I wtedy dzieje się coś niespodziewanego; dziewczyna jednym ruchem niemal wytrąca mi ją z ręki i zaczyna krzyczeć:

– Nie! Nie wypiję tego! – Nawet nie otwiera powiek, tylko szarpie się i usiłuje mi uciec. Odkładam wodę na stolik obok, a potem chwytam ją mocno w pasie, nim spadnie z łóżka i zrobi sobie krzywdę. Walczy ze mną tak zaciekle, jakbym był jej najgorszym wrogiem.

– Zostaw mnie, Kilian, wszyscy mnie zostawcie!

Znowu pierdolony Kilian! Kim jest ten śmieć, że to on śni jej się w najgorszych koszmarach?

– Jak mogłeś mi to zrobić, ufałam ci! Ufałam! – Nie mam pojęcia, co jej zrobił, ale odpowie za to przede mną. Znajdę go i przerobię na miazgę. Moja twarz będzie ostatnim co zobaczy w życiu!

Po niedługiej chwili opada z sił, lecz jej drobnym ciałem wstrząsają spazmy szlochu.

– Proszę, powiedz, że nie zrobicie mi krzywdy…

– Corinne, nikt nie zrobi ci krzywdy! – Odwracam ją przodem do siebie, zwiększam uścisk, by poczuła się bezpieczniej i nie puszczam, nim nie rozmyją się resztki snu. – To ja, Hans. Jesteś ze mną, jesteś bezpieczna, skarbie. Nikt cię już nigdy nie skrzywdzi. Nigdy! – Całuję ją uspokajająco w czubek głowy.

– Hans… – Zarówno jej głos, jak i oddech się uspokajają. – Hans… – powtarza, a jej ciało natychmiast się rozluźnia. Zaciśnięte powieki się uchylają i spogląda mi w oczy zamajaczonym wzrokiem. – Znowu mnie ratujesz. – Uśmiecha się coraz szerzej, a jej dłoń ląduje na moim policzku. – Mój najulubieńszy ratownik na świecie! Boże, ale jesteś przystoooojny!

Momencik, że co?

Ściągam brwi, nie do końca rozumiejąc, co się tutaj dzieje. Dziewczyna nie daje mi jednak nawet chwili na ogarnięcie się, ponieważ po chwili dotyka moich powiek i rozchyla usta w zachwycie, jakby dostrzegła w nich błyszczące diamenty.

– Jakie ty masz śliczne oczy. – Piszczy z podekscytowaniem, wprawiając mnie w konsternację. – A te zęby… Boże… kocham je, wiesz? Masz bardzo seksowne zęby. Czy można w ogóle mieć seksowne zęby? – Zaczyna się zastanawiać. – Nieważne! – Macha lekceważąco ręką. – Ty masz!

– Corinne… – Znów przykładam dłoń do jej czoła. Takiego obrotu spraw się nie spodziewałem. – Chyba znów powinienem wezwać Geralda.

– Nieeee, wolę ciebie – protestuje ostro i wczepia się we mnie, jakby siłą chciała mnie zatrzymać. – Jesteś tylko mój!

Moje serce mimowolnie mięknie. Ta zaborczość i niespodziewanie czułe wyznania sprawiają, że przestaje mnie obchodzić, iż najprawdopodobniej spowodowane są gorączką lub nietypową reakcją na środek uspokajający, który podał jej House. Chcę słyszeć ich więcej. Pragnę się dowiedzieć, co jeszcze powiedziałaby na mój temat.

– Tak? A mi gdzieś obiło się o uszy, że jestem skrzyżowaniem goryla z niedźwiedziem… – Zaczynam ją podpuszczać, a Corinne chichocze w odpowiedzi.

– Czyli Tarzanem, głupolu – wyjaśnia, trzepiąc mnie lekko w ramię. – Tarzan jest ciachem. Duży, umięśniony, długowłosy, przystojny! – wymienia po kolei, aż w końcu przerywa, jakby coś jej się przypomniało. – Hans, ożenisz się ze mną??

Gdybym miał wodę w ustach, najprawdopodobniej spektakularnie bym ją teraz wypluł.

– Proooszę! – Składa ręce jak do modlitwy, a potem dotyka palcem moim ust. – Jesteś taki słodki! Mogę cię pocałować? – Zbliża się do mnie i przez jedną długą sekundę pozwalam sobie na perwersyjne wyobrażenie, że to robi.

Nagle dociera do mnie bolesna świadomość jej ciała. Siedzi na mnie okrakiem, mając na sobie jedynie T-shirt i majtki… Momentalnie robi mi się gorąco, a w kroczu zaczyna narastać pulsowanie. Corinne przesuwa się na moich kolanach, co tylko pogarsza sytuację. Ekspresowo robię się twardy. Nie powinienem być tak napalony. To chore i złe, a jednocześnie tak cholernie nakręcające, że przysięgam – mógłbym skończyć tylko wyobrażając sobie, że odsuwam materiał jej majtek na bok…

Chryste, co ja wyprawiam?!

– Powinnaś się przespać, jesteś chora. – W porę się opamiętuję, chwytam jej ręce, które już zdążyła mi położyć na karku i odsuwam od siebie, nim zrobię coś naprawdę głupiego.

– Ale ja chcę cię pocałować! – jęczy z niezadowoleniem. – Dlaczego mi nie pozwalasz? – Przesuwa się kroczem na moim kutasie, co sprawia, że z moich ust wyrywa się zduszony jęk. – Proszę, Hans… pragnę cię – dodaje i całuje delikatnie kącik mych ust. Po moim kręgosłupie przelatuje dreszcz, jądra napinają się boleśnie, a skórę pokrywa gęsia skórka. – Tylko jeden pocałunek – szepcze głosem, który skusiłby najświętszego. Chryste, jak ja jej pragnę…

– Corinne… – chrypię, tocząc wewnętrzną walkę między tym, czego pragnę, a tym, co powinienem. Dopiero w tym momencie poznaję prawdziwe znaczenie słowa „pokusa”. – Musisz przestać.

– Dlaczego? Dlaczego nie wolno mi zrobić czegoś, na co mam taką ochotę?

Ta dziewczyna mnie zabije.

– Ponieważ ja też tego pragnę, i jeśli zaczniemy, możemy nie zatrzymać się w porę – oświadczam najbardziej stanowczym tonem, na jaki mnie stać. – Proszę. Zrób to dla mnie i połóż się grzecznie do łóżka.

– Zgoda, ale najpierw uśmiechnij się do mnie i pokaż swoje seksowne zęby! – Choćbym chciał, nie potrafiłbym się na tę prośbę nie wyszczerzyć. Seksowne zęby, chyba tylko ona mogła wymyślić coś takiego!

– Hans, naprawdę musisz się ze mną ożenić. Mówię poważnie. – Patrzy na moje usta, a chyba prędzej zęby… – Tak na serio, serio, rozumiesz?

– Zobaczymy, co powiesz na ten temat jutro, słodziaku. – Pozwalam sobie na to pieszczotliwe określenie, bo z pewnością, gdy się obudzi, i tak nie będzie niczego pamiętać. Jednym płynnym ruchem kładę ją na łóżku i przykrywam kołdrą pod sam nos.

– Przytulisz mnie? Proszę! Jesteś taki duży i twardy, przy tobie czułabym się bezpieczniej.

Od razu widać, że nie wie, co mówi. Duży i twardy nie zapewnię jej bezpieczeństwa, a raczej wprost przeciwnie. Sprowadzę ją na drogę grzechu i deprawacji.

– Będę przy tobie całą noc, nie musisz się bać, BumbleBee.

– Uwielbiam, gdy mnie tak nazywasz – uśmiecha się rozmarzona.

– Dobrze wiedzieć, bo ja też to uwielbiam.

– Ja jestem twoją BumbleBee, a ty moim Tarzanem!

Zalewa mnie fala zadowolenia. Co za urocza i pokręcona perspektywa. W tym momencie wiele bym dał, by nasza historia wyglądała inaczej. Aby ona nie była skrzywdzoną dziewczyną, której powinienem pomóc, a ja – mężczyzną, który już nigdy nie zdecyduje się na związek.

***

Po kilkudziesięciu minutach sytuacja wydaje się już opanowana. Temperatura ciała Corinne zaczyna wracać do normy, co z jednej strony mnie cieszy, a z drugiej napełnia jakimś dziwnym rodzajem melancholii. Odsuwam z jej czoła kosmyk włosów, żałując, że zapewne nigdy już nie usłyszę od niej, że jestem przystojnym Tarzanem z seksownymi zębami. Poczucie straty jest niedorzecznie dotkliwe; zupełnie tak, jakbyśmy byli parą przez długie lata, i nagle musieli się na jakiś czas rozstać. To nie jest normalne.

Wstaję i podchodzę do okna, wbijając wzrok w góry, których widok zawsze pozwala mi oczyścić umysł. To, co się dzisiaj wydarzyło, powinno dać mi do myślenia. Podobnie jak moja reakcja, i słowa Geralda. Wiem, że facet ma rację, i że zdrowo mi odwala. Dostrzegam, iż reaguję na tę dziewczynę zbyt intensywnie. Widzę też, że to wszystko zmierza w niewłaściwym kierunku, i jedynym słusznym wyborem powinno być opuszczenie domu Corinne. Że zostając, narażam nas na niepotrzebne komplikacje, a to ostatnie, czego nam obojgu potrzeba.

Wracam do jej łóżka, i upewniwszy się, że nic jej już nie dolega, odwracam się z zamiarem wyjścia.

– Hans… – Jej cichy szept rozbrzmiewa w ciemnym pokoju, zaskakując mnie. Byłem pewien, że głęboko śpi. – Wychodzisz?

– Chyba powinienem już iść.

– Ale… co jeśli koszmary powrócą? – Otwiera szerzej oczy. – Proszę, mógłbyś zostać jeszcze trochę? – Porusza mnie fakt, iż to już nie są majaki, ani nafaszerowany lekami słodziak, tylko moja zadziorna i pyskata BumbleBee, która prosi mnie całkowicie świadomie o pomoc. – Wiem, że proszę o wiele. Że przeze mnie w ogóle nie spałeś, a jutro idziesz do pracy, ale… mógłbyś na przykład… przespać się tutaj? – Wskazuje ręką miejsce po drugiej stronie swojego łóżka.

Nigdy nie sypiam z kobietami. Owszem, pieprzę je, ale po wszystkim zawsze elegancko się zmywam. Wtedy, w namiocie, w górach, też nie spałem z Corinne. Tak, leżałem obok niej do białego rana, ale nawet na chwilę nie zmrużyłem oka. I mam bardzo dobry powód, dla którego postępuję w ten sposób.

– To chyba nie jest najlepszy pomysł.

– Dlaczego?

Udaję, że nie wychwytuję zawodu w jej głosie. Spuszczam wzrok na buty, ale w końcu decyduję się na totalną szczerość.

– Boję się, że zasnę i zrobię ci krzywdę.

– Dlaczego miałbyś mi coś zrobić?

Uśmiecham się smutno.

– Ratowanie ma też swoją ciemną stronę, Corinne. – Zerkam w jej przejętą twarz. – Poziom stresu w tej pracy czasem jest tak duży, że później trzeba go gdzieś odreagować. – Najczęściej robię to, pieprząc chętne panienki, ale tego jej nie mówię. – Biegam, pływam, ostro trenuję. Ale nie zawsze to pomaga.

– I wtedy masz koszmary – odgaduje bezbłędnie. – Uderzyłeś kogoś przez sen? – Zaskakuje mnie błyskotliwość jej umysłu. Tym bardziej, że jeszcze godzinę temu zaliczyła niezły odlot.

Przed oczami staje mi obraz pewnej dopiero co poznanej blondynki, z którą spędziłem noc i której prawie złamałem nos. Krew na hotelowej pościeli i pełen przerażenia krzyk dziewczyny mieszający się z resztkami koszmaru, który akurat śniłem, ostatecznie wyperswadowały mi pomysł, by kiedykolwiek jeszcze spać z kimś w jednym łóżku.

– Tak. I nigdy nie chciałbym zrobić czegoś takiego tobie.

Następuje chwila ciszy, a potem Corinne ogłasza pewnym siebie tonem:

– Myślę, że to nie nastąpi.

Mrużę oczy.

– Dlaczego?

– Ponieważ będziesz w trakcie akcji, Hans. Będziesz mnie ratował – wyjaśnia, sprawiając, że moim sercem szarpie nieznane mi uczucie. – A ratownik na służbie zachowuje najwyższy stopień skupienia. Nie zrobisz mi krzywdy, tylko przed nią uchronisz.

I jak ja niby po takich słowach miałbym jej odmówić? Byłbym skończonym dupkiem.

– Potrafisz być przekonująca, BumbleBee – rzucam lekko i podchodzę do łóżka, a potem kładę się obok, a ona przykrywa się szczelniej kołdrą.

– Dziękuję, że zostałeś. To naprawdę wiele dla mnie znaczy.

– Nie ma sprawy. Doświadczałem w życiu gorszych tortur – odpowiadam żartobliwie, a potem układam się wygodniej, wsuwając pod głowę zgiętą w łokciu rękę.– Dlaczego nie zadzwoniłaś, że źle się czujesz?

Corinne także zmienia pozycję i teraz odwraca się do mnie przodem.

– Bo tak właśnie funkcjonuję. Od zawsze radzę sobie sama.

– Ale teraz już nie musisz… – oświadczam łagodnie, podziwiając światło księżyca odbijające się w jej oczach.

– Owszem, nie muszę – potwierdza. – Ale to nigdy nie była kwestia przymusu, tylko mojego wyboru.

– A czemu wybierasz właśnie tak?

Mam wrażenie, że blask w jej oczach nagle stracił na intensywności.

– W chwilach, gdy człowiek najbardziej potrzebuje drugiej osoby, i tak najczęściej zostaje sam. Żadne obietnice nie trwają wiecznie. Żadne słowa niczego nie gwarantują. Uzależniając się od drugiego człowieka, skazujemy się na cierpienie. Prędzej czy później ten ktoś nas zawodzi…

– Jak Kilian? – Decyduję się na to pytanie. Moje myśli cały czas wirują wokół koszmaru, który niedawno śniła, i rozpaczy, która była wręcz fizycznie namacalna. Wiem, że to pytanie nie należy do lekkich, i z całą pewnością przywoła jakieś traumatyczne wspomnienia, ale czuję, że muszę poznać całą jej przeszłość, by móc lepiej ją chronić. – Powiesz mi, kim jest i co ci zrobił?

Jej ciało momentalnie sztywnieje, a oddech się zatrzymuje. Sam także go wstrzymuję, zastanawiając się, czy nie przekroczyłem granicy.

– Mówiłam o nim przez sen?

– Tak.

– To kolejny powód, dla którego nie chciałam prosić kogokolwiek o pomoc. W gorączce zawsze wygaduję straszne głupoty. – Próbuje to obrócić w coś nieistotnego.

– To nie wygląda mi na głupotę.

– Co konkretnie mówiłam?

– Głównie byłaś zła, że zawiódł twoje zaufanie, a potem prosiłaś, by nie robili ci krzywdy.

Usta Corinne zaciskają się w wąską linię na moje słowa. Potem odwraca się na plecy i wbija wzrok w sufit. Po kilku sekundach rozkopuje kołdrę, by na końcu zrzucić ją z łóżka i siąść na materacu, chowając twarz w dłoniach.

Ja także siadam, czując się niesamowicie podle.

– Przepraszam, Corinne. Nie musisz odpowiadać. Nie powinienem przywoływać złych wspomnień. Wybacz, jestem nieokrzesany. Widać, naprawdę jestem skrzyżowaniem małpy z niedźwiedziem – rzucam dla rozluźnienia atmosfery.

– Nie jesteś – odpowiada i w końcu na mnie spogląda. – A ja chyba w końcu powinnam powiedzieć o tym komuś innemu, niż nieistniejącej przyjaciółce z dzieciństwa. Choć to i tak nie ma większego znaczenia. Do niczego złego w sumie nie doszło…

– A do czego miało dojść? – pytam ostrożnie, bojąc się tej odpowiedzi. Serce wali mi jak młotem. Jakbym czekał u lekarza na wiadomość, czy będę żył.

– Do gwałtu. Grupowego – mówi wypranym z emocji głosem.

– Chryste – wyrywa mi się. Zaczyna mnie mdlić. Czuję, jak do gardła podchodzi mi żółć.

– Kilian był moim pierwszym i jedynym chłopakiem. – Zaczyna bawić się rąbkiem koszulki. – Może nie pierwszym, ale na pewno ostatnim człowiekiem, któremu udało się zdobyć moje zaufanie – dodaje tym samym hardym głosem, który słyszałem u niej w początkach naszej znajomości. A więc to ten skurwiel wykuł dla niej zbroję, którą odgradza się od wszelkiej bliskości z ludźmi… i ze mną.

– Co zrobił? Muszę wiedzieć, jakie ostatnie słowa rzucić mu przed śmiercią.

Corinne się uśmiecha, i ten widok nieco łagodzi ból, który chyba oboje odczuwamy. Ale czasem trzeba przepracować bolesne wspomnienia, by w pewnym stopniu się na nie uodpornić.

– To chyba historia, jakich wiele wśród nastolatków. – Wzrusza ramionami, jakby miała to gdzieś, ale wiem, że kłamie. Zdradza ją wszystko, co tylko może. Od przyspieszonego oddechu do ledwie zauważalnego drżenia dolnej wargi. – Zakład.

– O ciebie?

Prycha gorzko, a mnie po kręgosłupie przebiega dreszcz niepokoju.

– Nie. To nawet nie był zakład o mnie. To był zakład o Megan Fox. O to, że ten dupek zdoła ją w sobie rozkochać, a potem zaliczyć. I przy okazji pozwoli także zabawić się z nią kumplom z drużyny.

– Co takiego? – Wstaję gwałtownie, jakby poraził mnie piorun. Ale to nie był piorun, a coś znacznie gorszego! W jednej sekundzie ogarnia mnie taki wkurw, że ledwie widzę na oczy.

– Spokojnie, jak już wspominałam, do niczego nie doszło. Na szczęście tabletka gwałtu zaczęła działać, gdy byłam już zamknięta bezpiecznie w łazience.

– Tabletka gwałtu??! – Wcześniejszy gniew przechodzi raptownie w żądzę mordu. Gdybym teraz stanął z tym człowiekiem twarzą w twarz, zatłukłbym go na śmierć gołymi rękami. To nie są żarty.

– Zorientowałam się, że Kilian dosypał mi coś do coli, a jego rozmowy z kumplami, które potem dochodziły do mnie zza zamkniętych drzwi, tylko to potwierdziły.

– Skurwiel już nie żyje – syczę zajadłym tonem. W myślach już organizuję sobie wolne w pracy i obmyślam najszybszą trasę do Berna. Kiedyś widziałem w filmie, jak koleś miażdży drugiemu krtań. Sądzę, że też bym tak potrafił.

– Faktycznie, nie żyje – powtarza za mną, czym wytrąca mnie z trybu zabójcy. – Rok później miał wypadek na łodzi motorowej. Płynął pijany wraz ze swoją dziewczyną i za bardzo się popisywał. Wypadł za burtę, a śruba roztrzaskała mu głowę, zabijając na miejscu.

– A mówią, że nie ma sprawiedliwości na tym świecie. – Uśmiecham się perfidnie. Na co dzień ratuję życia. Nie przypuszczałem, że kiedyś będę się cieszył, bo ktoś je stracił. – Trochę żałuję, że to nie ja zrobiłem mu za to z gęby galaretę, ale najważniejsze, że nie zdołali zrobić ci krzywdy – wyznaję, siadając obok niej. Kładę rękę na jej dłoni i zaczynam gładzić kciukiem jej powierzchnię. Na samą myśl o tym, jak chcieli ją potraktować, wszystko się we mnie gotuje.

– Zdołali, Hans… – Wysuwa dłoń z mojego uścisku i podkula nogi, otaczając rękami kolana. – Zdołali skutecznie pozbawić mnie złudzeń, że istnieją na świecie dobrzy ludzie. Zdołali odebrać mi zdolność zaufania komukolwiek. To dlatego jestem takim dziwadłem, który zamiast z ludźmi, woli się przyjaźnić z wytworem własnej wyobraźni. Dlatego wszystkich odstręczam, i dlatego nigdy nie piję niczego, czego sama nie przygotuję.

Nagle przypomina mi się sytuacja, kiedy przyniosłem jej śniadanie, a ona zagroziła, że wyrzuci je do kosza. I szklanka z wodą, którą przed godziną wytrąciła mi z ręki, krzycząc, że tego nie wypije. Przez myśl mi nie przeszło, jaka historia się za tym kryje.

– Nie jesteś dziwadłem, Corinne. – Powoli się do niej przysuwam.

– Widziałeś moje napady. Słyszałeś moją historię! Znasz mnie lepiej, niż ktokolwiek stąpający w tym momencie po ziemi. Chcąc nie chcąc, stałeś się świadkiem mojego popieprzenia i jeszcze mówisz, że nie jestem dziwadłem? – Uśmiecha się przez łzy. – Hans, ja jestem jego uosobieniem!

– Patrząc przez pryzmat tego, co ci się przytrafiło, jest wprost przeciwnie, Corinne. W dodatku, pomimo tego, co przeszłaś, znów postanowiłaś spróbować komuś zaufać, i na tę osobę wybrałaś właśnie mnie. Nie muszę chyba mówić, jak cholernie dumny jestem z tego powodu.

Corinne spogląda na mnie szeroko otwartymi oczami. Nie mogę wyjść z zachwytu, jak pięknie wygląda jej twarz w delikatnym blasku księżyca. Patrzymy sobie w oczy; a w tym świetle jej tęczówki przypominają wody naszego jeziora o zmroku. Tak samo zachwycające i wciągające w swą głębię. Znowu kładę rękę na jej dłoni, a potem wsuwam swe palce między jej. Powietrze wibruje niesamowitym napięciem. Wychwytuję delikatną zmianę w jej oddechu. Chyba w tej właśnie chwili do nas obojga dociera powaga sytuacji. Poznałem wszystkie jej sekrety i zostałem przez nią obdarowany najcenniejszą rzeczą, jaką ta dziewczyna ma do zaoferowania. Zaufaniem.

– Nigdy cię nie zawiodę, przysięgam. – Unoszę jej rękę do ust, a potem całuję subtelnie grzbiet jej dłoni. Natychmiast uderza mnie potrzeba, by zostawić sznur pocałunków na jej skórze od nadgarstka aż do zgięcia łokcia. Pragnę sprawdzić, jak smakuje jej szyja oraz płatek ucha. Chciałbym znów zasmakować jej ust. Pragnę tego aż do bólu.

– Dlaczego to robisz, Hans?

– Co konkretnie? – Powracam spojrzeniem na jej twarz.

– Wchodzisz z butami w mój bezpieczny i poukładany świat? – W jej głosie słychać idealnie równą proporcję strachu i nadziei.

– Ponieważ on nie jest poukładany, skarbie. Dopiero ja go dla ciebie poukładam.

– A potem obrócisz w pył. Jak wszyscy – mówi z wyrzutem.

– Czy ja ci wyglądam na wszystkich, Corinne? – Uśmiecham się chytrze. – Jeszcze nie znasz siły mojego uporu. Walka ze mną jest jak walka z lawiną: możesz tylko bezradnie patrzeć, co z tobą uczyni.

PIĘTNAŚCIE

Corinne

Mogę tylko bezradnie patrzeć, co ze mną uczyni, czy co już uczynił? Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że powiedziałam mu o swoim dzieciństwie oraz o Kilianie? W jaki sposób udało mu się wydobyć ze mnie wszystko, co zawsze trzymałam w ukryciu? I co najważniejsze: jakim cudem zdołał sprawić, że potrzeby bliskości i zaufania stały się silniejsze niż strach przed nimi?

– Pytasz jakbyś nie wiedziała – odpowiada mi przez śmiech Carolina.

Leżę w moim łóżku, jak nakazał doktor Reiss i wciąż wracam myślami do wczorajszego wieczora, kiedy to Hans się mną opiekował. Nie wiem, dlaczego wciąż migają mi obrazy tego, że siedzę na nim okrakiem, a on wyszczerza do mnie swe idealne zęby. Mam nadzieję, że w gorączce nie wspomniałam nic na ich temat!

– Zakochałaś się w nim – wyrokuje moja wyimaginowana towarzyszka, i słyszę, że robi to z uśmiechem na ustach.

Nawet nie będę już zaprzeczać. To jasne jak słońce.

– Na szczęście prócz głupiego serca mam też rozum.

Carolina spogląda na mnie swymi błękitnymi oczami i uśmiecha się przyjaźnie, czyli tak jak zawsze.

– I on naprawdę podpowiada ci, że nie warto z nim spróbować? Z facetem, który na każdym kroku udowadnia ci, jak bardzo jest dojrzały i opiekuńczy? – Milknie na chwilę i zaciska usta, jakby usiłowała się nie roześmiać. – I który tak bosko całuje?

Nawet wspomnienie jego warg powoduje, że oblewa mnie fala ciepła. To był najidealniejszy pocałunek na świecie. Wiem, że nikt inny nie potrafiłby za pomocą swoich ust przenieść mnie wprost do nieba.

– Nawet jeśli to widzę, nie wiem, czy on by mnie chciał… – Wydymam wargi, przypominając sobie Martinę. Oraz miłość jego życia, czyli Hannah.

– Może jest wart, by o niego zawalczyć – Przygryza wargę i siada po turecku, opierając ręce na kolanach.

Spoglądam na nią podejrzliwie.

– W sensie, że mam go zacząć podrywać? – Moją twarz wykrzywia grymas zniesmaczenia.

– A dlaczego nie? Nie tylko kobiety lubią być zdobywane.

– Wyobrażasz sobie, że ja kogoś podrywam? – Na samą myśl chce mi się śmiać. – Wyglądałabym jak gorylica próbująca tańczyć w balecie.

W tym samym momencie mój umysł znów przecina urywek wspomnienia, jak mówię Hansowi, że jest seksownym Tarzanem. Potrząsam głową, by się pozbyć tego urojenia, i powracam do rozmowy z Caroliną.

– Nie potrafię.

Moja przyjaciółka milczy tak długo, aż spoglądam w jej kierunku. Ma ściągnięte brwi i patrzy na mnie chmurnie. Wygląda, jakby się na mnie wkurzyła.

– Czyli chcesz powiedzieć, że w całym twoim pełnym różnego gówna życiu w końcu trafiłaś na kogoś, kto jest wart wszystkiego, ale nie zamierzasz zrobić nic, by go zdobyć?

Wywracam ostentacyjnie oczami.

– Nie mówię, że nic nie zrobię, tylko że nie mam pojęcia jak. Poza tym… – Zaczynam rozkręcać się w wymyślaniu wymówek, gdy nagle przerywa mi pukanie do drzwi.

– Halo? Corinne, jesteś tam? – To Claudia, która pisała mi wcześniej, że chce mnie odwiedzić po południu.

– Chyba właśnie znalazłaś kogoś, kto pomoże ci się tego nauczyć. – Carolina uśmiecha się szeroko i puszcza do mnie oko z zadowoleniem, po czym rozmywa się w powietrzu, a jej miejsce zajmuje zatroskana Claudia.

– Jejku, jesteś strasznie blada! Przyniosłam ci sok z malin i trochę produktów spożywczych, które postawią cię na nogi – oznajmia, po czym wypakowuje z siatki jogurt naturalny, otręby, miód, awokado i banana. – Wujek mówił, że mam przypilnować, aż zjesz minimum trzy kanapki. Wieczorem do ciebie zajrzy.

Na jego wzmiankę moje serce wykonuje gwałtowny podskok. A na wzmiankę o jedzeniu – palący ból gardła.

– Dziękuję, Claudio, ale chyba przeceniasz moje zdolności. Nie dam rady wcisnąć w siebie nawet połowy tego wszystkiego.

– Musisz. A potem wciśniesz jeszcze koktajl, który przyrządzi ci wujek. Bez dyskusji.

– Chcecie mnie zabić – oświadczam nie na żarty, podczas gdy dziewczyna zaczyna przygotowywać jogurt. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że specjalnie robi to na moich oczach, ponieważ prosił ją o to Hans.

– Raczej wprost przeciwnie. Musisz wrócić do formy, bo w sobotę organizuję urodziny i nie wyobrażam sobie, by miało cię na nich nie być!

– Urodziny?

– Tak! W klubie, w mieście. Wujek już się zgodził. – Zapewne podskoczyłaby z radości, gdyby nie trzymała w rękach jedzenia.

– On też na nich będzie? – pytam niby od niechcenia, a Claudia uśmiecha się pod nosem, wystawiając w moim kierunku łyżeczkę jogurtu z owocami.

– Zjedz, to ci powiem.

Prycham ostentacyjnie, jednak w końcu zjadam jej zawartość. Boli jak cholera.

– Mówił, że nie, ale wiem z pewnego źródła, że planuje pilnować mnie z ukrycia.

– Czy dobrze się domyślam, że tym źródłem jest Candy?

– Aż tak to widać? – Wzdycha głośno i nabiera kolejną łyżkę. – On jest… zupełnie inny niż faceci, których kiedykolwiek znałam.

– Inny w jaki sposób? – zaciekawiam się.

– Bardziej męski. W taki sposób, że mam ochotę namalować mu na czole czerwoną szminką: „Własność Claudii Bianchi”! – ekscytuje się, nie zapominając w międzyczasie, że musi mnie karmić. Nie mam ochoty na jedzenie, ale jutro chcę już wrócić do pracy, więc wypadałoby się jakoś wzmocnić. – Nie sądzisz, że ratownicy mają w sobie coś takiego, że… mrrr!

– Nigdy się nad tym nie zastanawiałam – odpieram wymijająco.

– Bo nad tym się nie trzeba zastanawiać! To się czuje od razu! Ta ich męska energia, testosteron, który bucha z wysportowanych ciał, gwarancja przygody życia, a jednocześnie bezpieczeństwa – wymienia z błyszczącymi oczami. – No bo przy kim innym czułabyś się bezpieczniej niż przy ratowniku górskim?!

Prawda jest taka, że zgadzam się z każdym jednym słowem, ale na zewnątrz tylko wzruszam obojętnie ramionami. W odpowiedzi dostaję kolejną porcję jedzenia.

– Nie mów tego wujkowi… ale chcę iść z Candym na całość.

Banan staje mi w gardle, gdy dociera do mnie sens jej słów.

– Co takiego? – Przełykam go z wielkim trudem. – Chcesz uprawiać z nim seks w tajemnicy przed wujkiem? – Potwierdza skinieniem głową. – Claudio, masz dopiero szesnaście lat. To naprawdę nie jest odpowiedni wiek…

– Przestań, bo brzmisz jak on! – Dziewczyna wyraźnie się irytuje, i odstawia jogurt na bok. – Johan mówi dokładnie to samo, ale już ja się postaram, by zmienił zdanie!

Johan?! Myślałam, że mówi o Hansie! Boże, co tu się właśnie odwala?

– Claudio… – Zamykam oczy, upewniając się, że dobrze zrozumiałam. – Chcesz uprawiać seks w tajemnicy przed wujkiem, z jego przyjacielem, który cię od tego odwodzi? – Otwieram powieki i patrzę, jak dziewczyna potakuje. Chyba nie spodziewała się, że nie stanę po jej stronie. – Myślę, że chłopak wie, co mówi. I to naprawdę bardzo dobrze o nim świadczy – przyznaję, czując do niego szacunek.

– A moje pragnienia się nie liczą? – Wstaje gwałtownie i podchodzi do parapetu, siadając na nim naburmuszona.

Po części rozumiem jej rozczarowanie i złość, ale z drugiej strony to nie jest ani odpowiedni wiek, ani czas na tego rodzaju doświadczenia. Nim wejdzie się z jednej relacji w drugą, warto podarować sobie przestrzeń na przetrawienie pewnych rzeczy, by w przyszłości uniknąć tych samych błędów. Poza tym, wiem z doświadczenia, jak pazerny na uczucia jest człowiek, który doświadczył odrzucenia, i jak łatwym staje się wówczas celem.

– Oczywiście, że twoje pragnienia się liczą, i Johan właśnie w ten sposób udowadnia ci, jak bardzo. – Claudia spogląda na mnie ze zdziwieniem, więc kontynuuję: – Gdyby był zwykłym złamasem, zaliczyłby chętną panienkę, nie mówiąc nic kumplowi, i wszyscy byliby zadowoleni. A tak? Pokazuje ci szacunek, odmawiając czegoś, na co sam najprawdopodobniej ma nieziemską ochotę.

– Nic nie rozumiesz, Corinne. Ja już nie jestem dziewicą. On nie zrobiłby mi krzywdy, a podarował przepiękne wspomnienia, zanim wyjadę. Wiem, że by to zrobił. Te wspomnienia zastąpiłyby mojego byłego, który nie potrafił niczego dla mnie zaryzykować. Nigdy już nie spotkam mężczyzny takiego jak Johan. Chciałabym, by on też zapamiętał mnie na zawsze.

– Seks wcale tego nie gwarantuje.

– Wiem, i wiem też, że masz rację. Ty i Johan. Rozumiem, że to dobrze, iż okazuje mi ten szacunek, ale sęk w tym, że ja go nie chcę, rozumiesz? Chcę się z nim zabawić! – Jęczy w niebo, jakby ktoś odmawiał jej tortu po insulinowym detoksie. – Mimowolnie wybucham śmiechem. – To będą moje siedemnaste urodziny. Nie jestem już dzieckiem! Mam raptem tylko trzy lata mniej niż ty! – wypomina mi. – Na pewno rozumiesz, jak mocno hormony buzują we mnie przy tym facecie!

Przypomina mi się Hans. Jego cudowne usta, umięśniony tors, karmelowe oczy i uśmiech, przy którym roztapiam się jak wosk. Trudno mi zaprzeczyć. Trudno zaprzeczyć temu, że sama też jestem zakochana, i powinnam wziąć z niej przykład; także spróbować skokietować obiekt swoich westchnień.

– I co? – Zaczynam skubać rąbek kołdry. – W jaki sposób zamierzasz go uwodzić?

– Chyba polecę klasykiem. Prowokowanie go w każdy możliwy sposób, a jeśli to nie przyniesie rezultatu, odpalę punkt specjalny programu, czyli wzbudzanie zazdrości – oświadcza z diablikami w oczach.

– Co dokładniej oznacza „prowokowanie w każdy możliwy sposób”? – Próbuję ustalić.

– No wiesz, takie typowe kuszenie faceta, nic wymyślnego.

– Mhh… – kiwam ze zrozumieniem głową i stukam się palcem w dolną wargę. – Czyli co konkretnie?

Claudia mruży oczy. Chyba zaczyna coś podejrzewać.

– Sprawianie, by patrzył tylko na ciebie.

– No tak, jasne! – zgadzam się z nią, choć za cholerę nie wiem, co dokładnie się na to składa. Prawda wygląda tak, że od zawsze unikam rzucania się komukolwiek w oczy, więc nie mam pojęcia, jak robić to na odwrót. Mam być głośna? Mam tańczyć, jakbym chorowała na pląsawicę, czy co do diabła?

Najwidoczniej moja mina zdradza myśli, ponieważ w następnej sekundzie słyszę od niej:

– A kogo ty chcesz poderwać, co?

– Ja? Nikogo! Pytam, bo chcę mieć pewność, że nie przesadzisz ze swoim podrywaniem i twój wujek nie domyśli się wszystkiego! – wymyślam na poczekaniu.

Tym ją chyba przekonuję, ponieważ otwiera szerzej oczy w przestrachu.

– O Boże, masz rację! Zupełnie zapomniałam o tym, że on tam będzie!

– Moim zdaniem powinnaś mu powiedzieć, że Johan ci się podoba. Masz naprawdę fajnego wujka, warto byłoby mu zaufać.

– Boję się, że to w jakiś sposób ich poróżni – przyznaje ze smutną miną, a potem wraca do mnie i przysiada na brzegu łóżka. – Obiecaj, że mu nie powiesz. A ja obiecuję, że mu powiem, gdy tylko będzie szansa, że wyjdzie z tego coś poważnego.

– Zgoda – odpowiadam po chwili. Od początku przekonuję Hansa, że powinien jej zaufać, więc chyba sama także powinnam to zrobić.

***

Wieczorna wizyta Hansa trwa dosyć długo, bo prawie do dwudziestej drugiej, ale jego obecność sprawia, że minuty upływają zdecydowanie zbyt szybko. Przygotowuje mi nie tylko owocowe smoothie, ale także rybę z warzywami. Znalazł na mnie idealny sposób. Zagrał kartą, że on nie jadł dziś obiadu i tak naprawdę przygotowuje to danie sobie, a potem wyznał, że byłoby mu niesamowicie miło, gdybym zechciała mu towarzyszyć.

– Nie pamiętam już, kiedy zjadłam tyle rzeczy jednego dnia. – Siadam na swojej ulubionej miejscówce, czyli szerokim parapecie przy oknie panoramicznym, a on zajmuje miejsce naprzeciwko i podaje mi herbatę z cytryną, miodem i imbirem.

– Zdecydowanie powinnaś więcej jeść – odpowiada z niezadowoleniem, przyglądając mi się uważnie.

Kiedyś najpewniej zapytałabym czy nie boi się udzielać takich cennych rad za darmo, bo z pewnością ludzkość byłaby gotowa płacić za nie grube miliony, lecz dziś jest inaczej. Biorę te słowa do siebie, ponieważ wiem, jak daleko mi do jego ideału. Moja figura znacznie różni się od kobiecych kształtów Martiny i nie wypada przy niej korzystnie.

Zakochiwanie się jest do bani.

– Może to cię zaskoczy, ale wbrew ludowym przesądom, jedzenie masowych ilości skórki od chleba wcale nie sprawia, że kobietom rośnie biust i biodra. – No i pięknie, powiedziałam to! Teraz już wie w jaki punkt uderzać, gdyby chciał mi dopiec.

Odważam się na niego spojrzeć dopiero po kilku sekundach, gdy nic się nie odzywa, ale wyczuwam, że intensywnie mi się przygląda.

– Sądzisz, że mówiąc to, miałem na myśli fakt, że masz jakieś niedoskonałości? – Jego brwi są ściągnięte, jakby nie dowierzał, że śmiałam w taki sposób zinterpretować jego słowa. Sama też jestem o to zła, ale najwyraźniej mózg zakochanej kobiety pracuje inaczej niż zazwyczaj, czyli wcale i bierze sobie urlop do odwołania.

Wzruszam obojętnie ramionami, a potem zaczynam energicznie poprawiać poduszki przy szybie.

– Podpuszczasz mnie – stwierdza nagle, uśmiechając się szeroko, jakby właśnie zrozumiał istotę opowiedzianego przeze mnie żartu. – Prawie dałem się nabrać, że chciałabyś wyglądać inaczej niż wyglądasz!

Na przykład jak kobieta, z którą zechciałbyś być? Nie no, wcale!

Naprawdę nie rozumiem, dlaczego los tak okrutnie postanowił ze mnie zadrwić. Mało, że dał mi twarz, która jest podróbką innej kobiety, to w dodatku ciało nastoletniego młodzieńca tuż przed mutacją. Żadna szkoła uwodzenia nie będzie dość dobra, bym potrafiła stać się w jego oczach seksowną kobietą. Gorycz, smutek i poczucie niesprawiedliwości narastają we mnie zupełnie tak, jak ta gula w gardle. Z trudem produkuję coś w rodzaju uśmiechu.

– BumbleBee…

Nie podoba mi się ten ton. Jakby właśnie zdał sobie sprawę, że powiedział coś nie tak. Że popełnił gafę i powinien się wytłumaczyć. Nie chcę jego tłumaczeń, ponieważ one nie zmienią tego, jak mnie postrzega.

– Idę do łazienki – rzucam naprędce, nim moje oczy wypełnią się łzami.

Odstawiam kubek i ruszam w tamtą stronę, gdy nagle zatrzymuje mnie jego dłoń. Odwraca do siebie i zmusza bym na niego spojrzała.

– Corinne, co się dzieje? – Jego ciało jest zbyt blisko, a jego zapach wymieszany z aromatem przypraw, których używał w kuchni, sprawia, że wszystko się pogarsza. Chcę się przytulić do tych ramion, chcę, by on też tego chciał, ale moje mrzonki nie urzeczywistnią się tylko dlatego, że tego chcę. Gorycz zmienia się w złość.

– Od którego momentu mam zacząć opowiadać, jak w ciele człowieka działa układ moczowy? – Znów wchodzę na dawne tory, by za pomocą pyskówek odstręczyć od siebie ludzi.

– Uważasz, że jesteś za chuda? – Nie zwraca na to uwagi.

– Uważam, że nie należy zbyt długo chodzić z przepełnionym pęcherzem.

– Corinne to, co powiedziałem, było tylko i wyłącznie wyrazem mojej troski o twoje zdrowie. Nie uważam, by czegoś ci brakowało.

Nie mogę tego słuchać.

– Dzięki za informację, ale mam oczy, lustro i co cię pewnie najbardziej zdziwi: gdzieś twoją opinię na mój temat. – Próbuję wyswobodzić rękę z jego uścisku i zwiać.

Nie musi wciskać mi kitu, że jestem atrakcyjna.

– A sądzisz, że co o tobie myślę, BumbleBee? – Zamiast mnie puścić, jeszcze mocniej mnie do siebie przyciąga.

Teraz prócz zapachu jego skóry, czuję także ciepło z niej bijące oraz coraz głośniejszy łomot swojego serca w klatce. Nie powinien zadawać mi takich pytań, ale skoro już to zaczęliśmy, postawię kolejny krok. Nawet jeśli miałby być tym, który pośle mnie w przepaść, nad którą właśnie zawisłam.

– Nie trzeba być geniuszem, żeby widzieć, w jakim typie kobiet gustujesz – odpowiadam prawie sykiem. Gdy te słowa wybrzmiewają pomiędzy nami, czuję jeszcze większą złość. I to nawet nie na niego, a na podły los. – I trudno się dziwić. Szerokie biodra i duży biust są symbolem płodności, więc w naturalny sposób przyciągają uwagę mężczyzn. To geny i czysta biologia. Element procesu reprodukcji i prokreacji. Obrażanie się na to byłoby dziecinadą!

Jego wzrok jest skupiony na mnie jak laser. Brązowe oczy śledzą ruchy moich warg, jakby nie chciały przegapić żadnego słowa. Nic dziwnego, skoro gadam o cholernym rozmnażaniu! Muszę z tego jakoś wybrnąć, a przez to, jak jest teraz blisko, coraz trudniej werbalizować mi myśli.

– Wyzywające ubrania, pełny makijaż, perfumy, wysokie obcasy… – wymieniam dalej czując, że sama siebie zapędzam w kozi róg.

– Są mężczyźni, w których pożądane wzbudza wysokość IQ, a nie obcasa – odpiera, patrząc mi wymownie w oczy.

– A jednak to z nią sypiasz – wyrywa mi się spomiędzy warg. Te słowa zaskakują nas oboje. Właśnie odkryłam przed nim swoje uczucia. Jawnie wyznałam, że chciałabym być na miejscu Martiny. Robi mi się potwornie wstyd. Jeszcze nigdy nie żebrałam u żadnego faceta o uwagę, a teraz robię to w tak żenujący sposób. Odwracam głowę. Chcę stąd iść. Zakończyć tę rozmowę, nim stracę resztki szacunku do siebie samej. – Puść mnie. – Odwracam się gwałtownie z zamiarem ucieczki, lecz on jednym szarpnięciem przyciąga mnie do siebie. Tak blisko, że aż odbijam się od jego szerokiego torsu. Zatrzymuje mnie w tym miejscu, jakby to, co chce powiedzieć, było na tyle istotne, że każdy centymetr odległości był problemem.

– Mam powiedzieć ci wprost, jak bardzo daleko tej kobiecie do ciebie? Że odkąd pojawiłaś się w moim życiu, nie potrafię myśleć o nikim innym? – Wypala, czym prawie mnie zabija. – Że to nie o niej, a o tobie fantazjuję w sposób, który powinien być karalny? To chcesz usłyszeć?

Czy kiedykolwiek w moim życiu jedno wyznanie sprawiło, że poczułam, jakbym właśnie narodziła się na nowo? Jakbym dostała skrzydeł i potrafiła przenosić góry? Nie. Nigdy. Aż do teraz. Idealny obraz zaburza tylko jedno słowo:

– Karalny? – powtarzam, mrugając szybko.

– Tak, ponieważ zamiast wyobrażać sobie ciebie w pozycjach, które przeczą wszelkim prawom grawitacji, powinienem się o ciebie troszczyć. Dać ci azyl i przyjaźń. Zaopiekować się tobą. Chronić, wspierać, pomagać! – Każde słowo wypowiada ze złością. Nie wiem tylko, czy to na mnie się tak wkurza, czy na siebie. – Napalając się na ciebie, niczym nie różnię się od tych wszystkich fagasów, którzy myślą jedynie o zaspokojeniu własnych żądz.

– W niczym nie przypominasz tych wszystkich fagasów, Hans. – Mój głos jest cichy, ale stanowczy. Nie chcę jeszcze bardziej go denerwować, ale powinien wiedzieć, że jego wyrzuty sumienia nie mają sensu.

– No właśnie problem w tym, że jestem dokładnie taki sam. – W końcu mnie puszcza, a sposób, w jaki to robi, odczuwam jak policzek. Dystansuje się ode mnie w mgnieniu oka. Napina szczęki i barki; staje w rozkroku i mówi: – Obiecałem ci, że się tobą zaopiekuję i tak właśnie zrobię. Będę twoim przyjacielem, na którego zawsze możesz liczyć w potrzebie. Tamten pocałunek… – Urywa i przeczesuje ręką włosy, mierzwiąc je jeszcze bardziej. W żołądku zaczyna robić mi się gorąco. Serce wali mi coraz mocniej w obawie przed tym, co usłyszę dalej. – To już nigdy więcej się nie powtórzy. To był błąd. Wielki i niewybaczalny błąd. Dałem się ponieść emocjom, wykorzystałem cię. Robi mi się niedobrze, gdy o tym pomyślę!

– Robi ci się niedobrze, gdy myślisz o naszym pocałunku? – W moich oczach mimowolnie stają łzy. To chyba najboleśniejsze słowa, jakie kiedykolwiek usłyszałam.

– Nie! – Sekunda i już jest przy mnie. Chwyta mnie w ramiona i przyciska usta do mojego czoła. – Wprost przeciwnie, Corinne – wyjawia z udręką w głosie. – Nie umiem przestać myśleć o twoich ustach, mimo że są ostatnią rzeczą o jakiej powinienem fantazjować, rozumiesz? Jesteś jeszcze taka młoda, nie powinienem cię pożądać. To złe. Bardzo, bardzo złe. Czuję się z tym podle.

– Więc przestań – szepczę w jego szyję, a potem kieruję twarz ku górze. – Nie ma nic podłego w podarowaniu komuś najlepszego pocałunku w życiu…

Hans zamyka oczy na moje wyznanie i wdycha powietrze w taki sposób, jakby wciągał moje słowa do płuc. Potem jego kciuk przesuwa się na moje usta i po nich przejeżdża.

– Nie powinnaś mówić mi takich rzeczy, Corinne. I tak już ledwie nad sobą panuję. – Opiera swoje czoło o moje i otwiera oczy, obdarzając mnie spojrzeniem pociemniałych oczu. W moim podbrzuszu natychmiast wybucha pożar. Nasze oddechy mieszają się ze sobą, a powietrze aż strzela od iskier, które między nami przeskakują. Nie mogę się powstrzymać, daję się ponieść szaleństwu.

Atakuję go ustami w krótkim i niezgrabnym pocałunku. Potem znowu i znowu. Każdy z nich jest trochę dłuższy, ponieważ nabieram odwagi i widzę, że mnie nie odtrąca. Stoi wmurowany w ziemię i pozwala mi smakować go drobnymi, natarczywymi cmoknięciami. Nie otwiera oczu, więc nie mogę z nich niczego wyczytać; nie wiem, co czuje. Wiem natomiast, czego ja pragnę i zaczynam sięgać po to coraz zuchwalej. Układam wargi na jego ustach, a dłoń na jego piersi. Czuję przez sweter, że serce bije mu w piersi nierówno. Jego zapach mnie zniewala, smak i miękkość warg upajają, a potężne ciało przyciąga do siebie jak magnes. Fale nieznanej mi dotąd tęsknoty zaczynają przetaczać się przez moje ciało, kumulując w dole brzucha. Rozchylam usta i ucieka z nich ciche westchnienie, które powoduje u niego drgnięcie.

– Hans… – w końcu nie wytrzymuję – …proszę cię, pocałuj mnie – kwilę błagalnie. – Tylko jeden raz…

– Corinne… – Urywa i zaciska szczęki, jakby czuł ból. Głos jest tak niski i ochrypnięty, że między moimi udami natychmiast pojawia się wilgoć. Cała moja skóra zaczyna płonąć żywym ogniem. Z trudem chwytam oddech. – Nie masz pojęcia, o co prosisz.

– Hans… – Boże, co się ze mną dzieje? Moje ciało jest jak podłączone do prądu. Wiercę się przy nim jak w gorączce. – Hans. – Oblizuję usta i staram się zapanować nad drżeniem głosu. – Tylko jeden pocałunek… – Spoglądam mu zamglonym wzrokiem w oczy; pozwalam dostrzec, jak mocno na mnie działa.

– Cholera. Kurwa! – przeklina siarczyście, po czym zagarnia moją talię w pozbawiony delikatności sposób i przyciąga do siebie, biorąc w posiadanie moje usta. Ten pocałunek jest tak samo idealny jak tamten, albo i lepszy! Przywieram do niego całym ciałem, oddając mu go z równie wielką pasją. Obraca nas tak, że znajduję się tyłem do ściany, a potem popycha w jej stronę, nie odrywając ode mnie warg. Gdy w końcu się z nią zderzam, zaplata nasze palce razem, by po chwili unieść mi ręce wysoko nad głowę.

– Gdybyś tylko wiedziała, co ze mną robisz… – Zjeżdża wargami na moją szyję. Jego głos jest szorstki, jakby połknął papier ścierny. Dźwięczy męską siłą i obietnicą grzechu. Wyprawia cuda z moim ciałem.

– To samo, co ty ze mną – jęczę, ułatwiając mu dostęp do każdego zakamarka szyi. Wszystko, co robi, odbija się echem w moich majtkach.

– Czyżby? – chrypi, przyciskając swoje biodra do moich i wbijając mi swoją erekcję w bok. Spoglądam mu z zaskoczeniem w oczy, a w jego źrenicach płonie taki ogień, że zapiera mi dech w piersi. – Gdybyś mogła zajrzeć teraz do mojej głowy i zobaczyć, co sobie właśnie wyobrażam, uciekłabyś z krzykiem, moja mała BumbleBee.

Przechodzi mnie elektryzujący dreszcz.

– A może byłoby na odwrót? Może to ty byś się wystraszył moich fantazji? – Nie poznaję własnego głosu. Doskonale słychać w nim tę desperację, która trawi mnie od wewnątrz niszczycielskimi płomieniami.

Te słowa przynoszą odwrotny do zamierzonego skutek. Zamiast porwać mnie w objęcia i zrobić wszystko, na co ma ochotę, puszcza mnie, jakbym właśnie wyznała, że mam chorobę weneryczną. Cofa się o kilka kroków, a na jego twarzy maluje się niedowierzanie. Chciałabym zapytać, co zrobiłam nie tak, ale nie jestem w stanie mówić.

– Nie jestem dla ciebie odpowiednim mężczyzną, Corinne. Nie potrafiłbym ci dać tego, czego potrzebujesz. Tak samo jak ty nie potrafiłabyś sprostać moim wymaganiom. To… – urywa jakby szukał odpowiednich słów – …to nie ma racji bytu. Musimy to przerwać i to teraz, zaraz.

Otwieram usta i chcę coś powiedzieć, ale słowa nie chcą popłynąć. Moją głowę ogarnia mętlik, bo ciało nie doszło jeszcze do siebie po tym, czego przed chwilą doświadczyło. Potrzebuję chwili, by się jakoś ogarnąć, a on wykorzystuje ją na szybkie wycofanie się, zabranie swojej kurtki i wyjście…

Prawdopodobnie powinnam się teraz załamać. Rzucić na kanapę i walić pięściami w poduszkę po tym, co mi powiedział w ostatnich słowach. Ale tego nie robię. Zamiast tego podchodzę do okna i wpatruję się w oddalające się plecy Hansa, dotykając palcami opuchniętych ust. Ręce nadal mi trochę drżą na wspomnienie tego, co tu się przed chwilą działo… Hans Fischer wyznał mi, że o mnie fantazjuje. Pocałował mnie… I to JAK pocałował! Jakim cudem jakiekolwiek słowa miałyby to przebić? Nie jest mi w stanie dać tego, czego potrzebuję? To jakiś nieśmieszny żart. Ja nie potrafiłabym sprostać jego wymaganiom? To się jeszcze okaże!

Uśmiecham się pod nosem, ponieważ nagle ogarnia mnie jakaś kosmiczna energia, która daje mi potężnego kopa do działania. Carolina miała rację: ten facet wart jest wszystkiego i jeżeli miałabym o kogoś w swoim życiu zawalczyć, to właśnie o niego. Mam wrażenie, że od samego początku wszystkie drogi prowadziły mnie właśnie do tego mężczyzny. A może prowadziła mnie do niego Carolina?

SZESNAŚCIE

Hans

Prosto od Corinne idę nad jezioro. Ściągam z siebie ciuchy i wskakuję do lodowatej wody, która natychmiast chłodzi moje rozpalone ciało. Mam nadzieję, że ze wzwodem także sobie poradzi.

Co ze mnie za popieprzony skurwysyn, który całuje dziewczynę zaraz po tym, jak powiedział jej, że nigdy więcej tego nie zrobi? I który wyobraża sobie, jak posuwa ją na maksa pod ścianą w salonie? I to JĄ. Właśnie ją! W dodatku chorą i osłabioną! Powinienem smażyć się w piekle. Powinienem iść do jakiejś dorosłej, i co najważniejsze, nie poranionej przez życie kobiety i to w nią wsadzić fiuta, który najwyraźniej już dostaje małpiego rozumu!

Czy przestraszyłem się tego, co ona sobie wyobraziła w tamtej chwili? Jak sam skurwysyn, bo jestem w stu procentach przekonany, że drastycznie różniło się to od moich fantazji. Z całą pewnością nie ma pojęcia, że ja nie należę do mężczyzn, którzy praktykują grę wstępną czy czułe gesty. Seks nie jest dla mnie romantycznym uniesieniem, a mechanicznym rozładowaniem stresu i napięcia. Zwykła czynność: jak pływanie czy jedzenie. Nie sądzę, że spodobałoby się jej posuwanie w stylu Hansa Fischera lub też Tarzana, jak skrycie mnie nazywa. W łóżku prawdopodobnie jestem tak samo agresywny i nieokrzesany jak on. A Corinne zasługuje na coś znacznie lepszego.

Pierwsze okrążenie przepływam, prawie tego nie zauważając. Napędza mnie frustracja seksualna, którą pogłębia wspomnienie wyrazu jej twarzy, gdy wyznaje mi, że wyobraża nas sobie razem. Wyraźne podniecenie, którego nie potrafiła ujarzmić… Jej zapach, niecierpliwe ręce i usta sięgające coraz śmielej po przyjemność. To było tak szczere i niewinne. Tak cholernie podniecające i prawdziwe, jak chyba nic wcześniej w moim życiu… Żadna, nawet najbardziej wyuzdana propozycja nie wzburzyła mojej krwi tak mocno jak zniewalające, pełne dziewczęcego uroku i niewinności słowa Corinne, że mnie pragnie. Jak ja niby mam się temu oprzeć?!

Kurwa, niech mnie ktoś dobije. Jestem stracony.

Szybko dociera do mnie, że nie ma szans, iż to rozchodzę. Robię jeszcze trzy okrążenia, a potem wychodzę na brzeg z zamiarem pójścia do domu i ostrej masturbacji pod prysznicem. Plan ten niweczy… brak ubrań, które przed chwilą tu zostawiłem.

– Co jest? – Otwieram szerzej oczy, rozglądając się z konsternacją.

– Tego szukasz? – Nagle zza pobliskich krzaków, dokładnie tych samych co ostatnio, wyłania się Corinne, a w ręce trzyma… moje ubrania! Zaczyna machać nimi jak śmigłem, uśmiechając się w psotny sposób. Na jeden krótki moment mnie zatyka. Szybko jednak przywołuję się do porządku.

– Co ty tu robisz? Powinnaś leżeć w łóżku!

– A ty mniej się rządzić. To trochę wkurzające, wiesz?

– Podobnie jak twoja nieodpowiedzialność. Nie powinnaś wychodzić na taki mróz. Dopiero co gorączkowałaś.

– Powinnaś, nie powinnaś, nie dam ci tego, czego pragniesz, ty nie spełnisz moich oczekiwań – zaczyna mnie cytować, wywracając oczami. – Skończ już stawiać się w roli boga, i daj też innym głos w pewnych kwestiach, okej?

Przyglądam jej się uważniej.

– Mianowicie? – Zaplatam ręce na piersi, a ona spuszcza wzrok na moje ramiona i tors. Widzę jak śledzi wzrokiem ściekające po górach i dolinach moich mięśni kropelki wody.

– Mianowicie… – Zacina się na chwilę. Jej pewna siebie postawa traci trochę wcześniejszego impetu. Odchrząkuje i podnosi dumnie brodę. – W kwestii tego, czego mi potrzeba. Wkurza mnie jak sugerujesz, że nie jesteś w stanie dać mi tego, czego oczekuję.

– Nie, Corinne, ja tego nie sugeruję. Ja to wiem.

– Niby skąd? Skąd możesz wiedzieć, czego chcę, a czego nie?

– Pewne rzeczy są po prostu oczywiste. – Ucinam szybko temat. – A teraz oddaj mi moje ubrania.

– Nie – odpiera hardo. – Sam przyjdź i je sobie weź.

– Co ty kombinujesz, mała BumbleBee? – marszczę brwi, przyglądając się jej wnikliwie.

– Nic. Przytrzymałam ci je, by nie zawilgły od śniegu. Teraz możesz je odebrać – Wyciąga ubrania w moim kierunku. – Chyba, że się boisz, że jednak mogę dać ci to, czego byś chciał…

Zaciskam mocniej szczęki. Ta mała kusicielka nie ma pojęcia, co mówi. I tego, że ma pieprzoną rację. Bez problemu dałaby mi to, czego pragnę, ale sama mogłaby nie wyjść z tego cało. Ruszam w jej kierunku, nawet nie patrząc pod nogi. Modlę się, by się nie potknąć, bo bez względu na to, jak mocno będę zaprzeczał, jej widok niezmiennie robi mi papkę z mózgu. Lśniące rozpuszczone włosy okalają jej śliczną twarz, a zadziorny wyraz, jaki się na niej maluje, sprawia, że kolega w spodniach znów drga nerwowo. Zatrzymuję się jakieś pół metra od niej i wyciągam rękę po swoją własność, lecz ona w tym samym momencie cofa dłoń i chowa ciuchy za plecy.

Pogrywa ze mną. Nie zdając sobie sprawy, jak blisko krawędzi się teraz znajduję.

– Oddaj je, Corinne – przeciskam słowa przez zęby.

– Nie zamknęłam ich w sejfie, Hans. Są tuż za mną – odpowiada pozornie niewinnym tonem i uśmiecha się zwycięsko. Doskonale widzi, że usiłuję za wszelką cenę zachować dystans, i bardzo ją to bawi.

Zamykam oczy i wyobrażam sobie, że jestem na akcji, która wymaga ode mnie odcięcia się od emocji. Skupiam całą uwagę na celu i wtedy znów się do niej zbliżam. Zatrzymuję się tuż przed nią i gdy pochylam się nad jej twarzą, widzę, jak wstrzymuje oddech i rozchyla usta w oczekiwaniu na pocałunek. Pragnę jej go dać bardziej niż zaczerpnąć kolejnego oddechu, ale zamiast tego mówię:

– Chcesz wiedzieć, czego naprawdę chcę, Corinne? – Usta mnie mrowią, gdy znajdują się tak blisko jej warg. Ona nie ma pojęcia, jaką bronią przeciwko mnie dysponuje. Fascynuje mnie to i wkurwia jednocześnie.

– Myślę, że wiem, czego chcesz… – oświadcza rozpalonym szeptem, który jeszcze wszystko pogarsza. Spogląda w dół, tam gdzie mój fiut napiera boleśnie na materiał bokserek, a potem powraca spojrzeniem w górę, nieco dłużej zatrzymując się na nagim torsie. Przełyka ślinę. Gdy nasze oczy znów się spotykają, dodaje: – I ja też tego chcę.

Ta deklaracja trafia we mnie jak piorun w upalny dzień. Wiele wysiłku kosztuje mnie zignorowanie tego, jak jej delikatny głos pieści moje jaja. Jestem pewien, że syreny dokładnie w taki sposób wabiły wyposzczonych żeglarzy.

– Tak sądzisz, mała BumbleBee? – Zbliżam się jeszcze bardziej. W moim głosie słychać coś mrocznego. Brzmię na wkurwionego, i najprawdopodobniej tak właśnie wyglądam. Wnioskuję to po tym, jak przechodzi ją dreszcz. Może to i słuszna droga? Powinienem ją przestraszyć, by nigdy więcej nie próbowała na mnie tych sztuczek.

– Tak. Chcę się z tobą kochać… – wysapuje drżącym głosem, w którym słychać też strach i niepewność. Wewnątrz mnie wybucha ogień. Nie sądzę, że kiedykolwiek wcześniej byłem bardziej podniecony. Nie za latanie w ekstremalnie trudnych warunkach powinienem dostać medal, a za to, że teraz, właśnie w tej chwili, udaje mi się utrzymać emocje na wodzy. Gdy jestem poddawany tak okrutnym torturom.

– Tylko, że ja się nie kocham, Corinne… – Zamieram z ustami nad jej kusząco rozchylonymi wargami. Jej oddech pieści moją skórę niczym kaszmir. – Ja się rżnę, rozumiesz? – Jej oczy rozszerzają się w odpowiedzi na moje wyznanie i w dodatku wypowiedziane tak ostrym i nieprzyjemnym tonem. – Kobiety, które do mnie przychodzą, rozkładają nogi, pozwalają wypieprzyć się na wszystkie sposoby znane ludzkości, a potem zabierają swoje rzeczy i grzecznie wychodzą. Bez sentymentów, prawa do wyłączności czy innego tego typu gówna. Tak chcesz być potraktowana?

Patrzy na mnie, nawet nie mrugając, więc jednym sprawnym ruchem wyjmuję jej swoje ubrania z ręki.

– Wracaj do domu, i znajdź sobie miłego chłopca w swoim wieku, który będzie potrafił się kochać. Ponieważ po spotkaniu ze mną znienawidziłabyś seks do końca życia.

SIEDEMNAŚCIE

Corinne

Zabawna sprawa. Im bardziej próbujesz coś ignorować, tym częściej o tym myślisz. A im mocniej ktoś stara się odwieść cię od jakiegoś pomysłu, tym atrakcyjniejszy ci się wydaje. Przez ostatnie dni w kółko odtwarzam swoją rozmowę z Hansem, i to, jak kazał mi znaleźć miłego chłopca w swoim wieku, ponieważ on nie jest dla mnie odpowiednim mężczyzną.

Słowa, którym zaprzeczało jego ciało, ponieważ doskonale widziałam, że również mnie pragnie. Chciał mnie ostrzec, a może wystraszyć, a jedynie podsycił moje zainteresowanie, pokazując mroczniejszą stronę swojej osobowości. Do tej pory nie mogę uwierzyć w moje wyznanie, że chcę się z nim kochać. Nigdy nie pomyślałabym, że takie słowa kiedykolwiek opuszczą moje usta. Że będę zabiegać o względy mężczyzny i planować uwiedzenie go, ale Carolina miała rację – o niektórych ludzi warto zawalczyć.

To dlatego siedzę teraz w klubie „Amsterdam”, ubrana w ledwie zakrywającą tyłek sukienkę, i rozglądam się w poszukiwaniu Hansa, ale wszystko wskazuje na to, że jednak nie zjawił się na imprezie siostrzenicy. Urodzinowi goście Claudii wmieszali się w tłum klubowiczów zaraz po rozbiciu piniaty, więc tort jemy tylko we trzy, z Ritą.

– To co? Idziemy spalić te kalorie na parkiecie? – I to właśnie ona wydaje się mieć najlepszy humor z naszej trójki. Nic dziwnego; jej nie olał żaden facet. Ja czuję zawód spowodowany absencją Hansa, a biedna Claudia przeżywa fakt, że Candy odmówił jej tańca, usprawiedliwiając się zmęczeniem po pracy. Wszystko jest do bani!

– Nie mam ochoty. Najchętniej wróciłabym już do domu – odpiera zawiedziona Claudia, spoglądając z wyrzutem na opartego o kontuar baru Candy’ego. Mimo iż nie miał ochoty z nią tańczyć, cały czas nie spuszcza z niej wzroku. Od czasu do czasu odpowiada coś kolegom z AlpaCapulco, jednak ta rozmowa nie cieszy się jego zainteresowaniem nawet w połowie tak mocno, jak widok dziewczyny obok mnie.

– Ja też – przyznaję, poprawiając żółtą, bandażową sukienkę z gołymi plecami. To Rita mi ją pożyczyła, twierdząc, że idealnie pasuje do koloru moich włosów. Ona także zrobiła mi makijaż i pomogła uformować hollywoodzkie fale. Wszystko okazało się na próżno.

– No co wy? Jeszcze wcześnie! Idziemy! – Nie daje za wygraną i chwyta nasze ręce, ciągnąc nas na parkiet.

Chwilę potem pląsamy na środku parkietu w rytm jakiegoś przeboju z lat osiemdziesiątych. Nie mija minuta, gdy dołączają do nas trzej faceci, i jeden z nich prosi Claudię o taniec. Nie umyka mojej uwadze, jak dziewczyna zerka na siedzącego przy barze Johana, nim z szerokim uśmiechem przyjmuje propozycję nieznajomego. Ewidentnie odgrywa się na swojej sympatii, a jego reakcja tylko potwierdza, że młoda doskonale wie, co robi. Z otwartymi ustami obserwuję, jak rozjuszony Candy szturcha chłopaków łokciem, a oni odstawiają swoje trunki na blat, i niczym zaprogramowane roboty ruszają zgodnie w naszym kierunku.

– Odbijany. – Candy staje pomiędzy Claudią a jej nowym partnerem i napiera na niego ciałem. To samo powtarzają jego koledzy. Gerald i Hooligan rozpychają się łokciami, zagarniając dla siebie całą przestrzeń i wypychając nowych poza nasz okręg. Tamci, widząc co się dzieje, szybko odpuszczają, wycofując się po cichu w cień.

– No ładnie to zagraliście, chłopcy – oświadcza roześmiana Rita. – Pytanie tylko, która z nas jest tą chronioną księżniczką?

– Lub kto zamawiał wasze usługi, bo ja sobie nie przypominam – dodaję kąśliwie, choć nie dlatego, że to zrobili. Dlatego, że nie było wśród nich Hansa.

– Zupełnie nie wiemy, o czym mówicie, dziewczyny. Nabraliśmy po prostu ochoty, żeby się trochę poruszać. – Candy nie odrywa spojrzenia od Claudii.

– Tak? A to ciekawe, bo na przykład ja zrobiłam się nagle strasznie zmęczona. – Blondynka zaplata ręce na piersi i staje w miejscu, prezentując swoje niezadowolenie.

– W takim razie usiądźmy w loży i porozmawiajmy. – Oczy mężczyzny błyszczą jakąś tęsknotą, gdy wpatruje się w swoją rozmówczynię. – Proszę. – Nic dziwnego, że Claudia się ugina; facet tym wzrokiem niemal wystawia jej swoje serce na dłoni. Bierze ją za rękę i ruszają w stronę kanap w rogu lokalu.

– Ja też nabrałem ochoty, żeby się poruszać… – Hooligan ze zboczonym uśmieszkiem zbliża się do Rity. – Jestem otwarty na propozycje.

– To może taka: idź dojrzewać gdzie indziej! – rzuca mu lodowatym tonem.

– Nie wiesz, co tracisz. Ruszam się jak zawodowiec. Jeżeli nie byłbym ratownikiem górskim, zarabiałbym na życie jako striptizer.

– Serio? Dużo bardziej wolałabym zobaczyć, jak Gerald rozbiera się na scenie – wypala, na co policzki House’a barwią się na czerwono. – Jest słodki.

– Słodki? – Hooligan parska głośnym śmiechem. – Stary, oficjalnie zostałeś pozbawiony męskości.

– Dlaczego? – Brwi Rity wędrują aż pod linię włosów.

– Przystojny, kipiący testosteronem, męski… To są określenia, których lubimy słuchać. Słodkie są cipki. Nie kutasy, moja droga Rito.

– Zaraz zwymiotuję od tych twoich wynurzeń – stwierdzam zniesmaczona.

– No cóż, ja tam wolę słodkich. – Rita uśmiecha się do Geralda i bierze go za rękę, pociągając za sobą w głąb parkietu.

– Hej, to nie fair! Nie zostawiajcie mnie z MC Hammerem! – woła za nimi Hooligan.

– Co takiego? – Marszczę brwi na to dziwne określenie. – Czy ty nazwałeś mnie MC Hammerem?

– Kojarzysz piosenkę „Can’t touch this”? – Potakuję głową, potwierdzając. – No więc jakby… to właśnie o tobie w niej mowa.

Mrużę oczy.

– Nie rozumiem.

– Mianem „MC Hammer” określamy dziewczynę, której nie wolno dotknąć, ponieważ należy do kumpla… – wyjaśnia, wsuwając dłonie do kieszeni spodni. – Ty należysz do TopGuna, więc jesteś nie do ruszenia. Dlatego uważam za nie fair to, że akurat ja musiałem z tobą wylądować. – Robi niezadowoloną minę, a w moim brzuchu wystrzeliwują fajerwerki.

Ja należę do TopGuna? I wszyscy o tym wiedzą? O rany, chyba zaraz zemdleję z wrażenia!

– Kogo masz na myśli, twierdząc „wszyscy”?

– Każdego, kto ma oczy i minimum dwa neurony. – Znużony moim dopytywaniem kiwa głową w kierunku baru, byśmy tam przeszli. Drepczę za nim niemal na skrzydłach i ciągnę temat dalej:

– Czyli to nie były jego słowa? – Wiem, że brzmię jak desperatka, ale trudno. Od chwili, gdy wyznał mi, że się nie kocha, tylko ostro rżnie, nie mogę przestać wyobrażać sobie go w akcji. Nigdy wcześniej nie miewałam erotycznych snów, a jego słowa zadziałały jak jakiś zapalnik na moje libido. Tego, w jaki sposób zabawia się ze mną podczas moich mokrych snów, nie opowiedziałabym nawet komuś, kto przystawiłby mi lufę do skroni.

– No cóż, nie każdy ma te dwa neurony. On akurat stanowi wyjątek – wyjaśnia. – Przekaz werbalny jest całkiem inny, bo z jakiegoś powodu nie dopuszcza do siebie prawdy, że się zabujał. – Siada przy barze i zamawia dla nas dwa piwa.

Moje serce wali jak młotem. Zabujał??

– Chyba trochę poniosła cię fantazja. – Śmieję się głośno, żeby ukryć gwałtowną reakcję mojego ciała na to stwierdzenie. Przenoszę wzrok na barmana, uważnie obserwując, jak otwiera moje piwo, i upewniając się, że niczego tam nie dosypuje. Dopiero gdy zdobywam tę pewność, biorę od niego alkohol i upijam łyk, przeklinając w myślach Kiliana, przez którego mam ten irytujący nawyk.

– Za każdym razem, gdy TopGun na ciebie patrzy, wygląda, jakby mówił ci bezgłośnie, że chciałby być odpowiedzialny za twój następny orgazm.

Prawie dławię się alkoholem, gdy to słyszę.

– Boże, jesteś niepoważny!

– Zakład? – On także przysysa się do swojej butelki. – Chciałabyś zobaczyć pewną sztuczkę? Nazywa się „wyłowić frajera” – rzuca, po czym uśmiecha się szeroko.

– Nic z tego nie rozumiem.

– Zrozumiesz. Wypij piwo i chodź ze mną.

Ciekawość zżera mnie od środka. Kończę piwo najszybciej jak potrafię i idę z nim na parkiet.

– Zamknij oczy i daj się ponieść dźwiękom. – Splata nasze palce razem i pokazuje mi rząd białych zębów. Wypity alkohol rozluźnił nieco moje mięśnie, przez co bez oporów robię, co nakazał.

Z głośników zaczyna płynąć „Died In Your Arms” w jakiejś wersji techno. Lubię to w oryginale, więc moje ciało samo zaczyna się poruszać w rytm tych dźwięków. Parkiet zapełnia się coraz bardziej, gdy Michael odwraca mnie do siebie tyłem, a potem kładzie dłonie na moich ramionach i zjeżdża nimi w dół, po czym znów łączy nasze palce razem i obejmuje mnie za brzuch.

– Wiesz, że już czuję na karku oddech śmierci? – szepcze mi do ucha, przyciskając jeszcze mocniej do siebie. Nim mam czas go odepchnąć, lub chociażby pomyśleć, o co mu chodziło, czuję jak ktoś gwałtownie go ode mnie odciąga, a potem jednym uderzeniem posyła na deski. Odwracam się wstrząśnięta i widzę leżącego na plecach Hooligana oraz stojącego nad nim Hansa.

– Łapy przy sobie, jeśli chcesz jeszcze kiedykolwiek z nich skorzystać! – cedzi mu czerwony z wściekłości pilot.

Usta otwierają mi się pod wpływem szoku. A więc on cały czas tu był?? I Michael o tym wiedział?!

Mój wzrok przeskakuje z jednego mężczyznę na drugiego i staram się połapać w sytuacji. Wszystko wyjaśnia mi spojrzenie Hooligana, który zdaje się przekazywać bezgłośne: „A nie mówiłem?”.

– Wypierdalaj, póki jeszcze masz kompletne uzębienie! – dodaje mój ulubiony facet z AlpaCapulco dla wzmocnienia efektu.

– O co ci chodzi, stary? Przecież tylko tańczyliśmy. A poza tym, z tego co mi wiadomo, Corinne jest wolna… – Michael prowokuje go dalej, powoli się podnosząc.

– Co nie oznacza, że ma ochotę, by obłapiał ją jakiś fagas!

– A może lepiej niech sama powie, na co ma ochotę.

– Może by i powiedziała, gdybyś nie wlał w nią wcześniej całej butelki piwa!

Czyli jednak! On był tu przez cały czas, i śledził każdy mój ruch! Wymowne spojrzenie Michaela zdaje się mówić dokładnie to samo.

– Jest pełnoletnia i wolno jej korzystać z uroków życia. Masz problem z tym, że wybrała akurat mnie, czy ogólnie chuj cię strzela, że ty nie możesz jej tknąć, choć tak bardzo byś chciał?

Hans znów rzuca się do niego z pięściami, ale w ostatniej chwili staję pomiędzy nimi.

– Zostaw! – wydaję krótki okrzyk, kładąc dłonie na klatce Hansa. Dzięki temu sama nie tracę równowagi, ponieważ alkohol faktycznie zaczął już działać – To twój kumpel. I w dodatku nie zrobił nic złego.

Mężczyzna w końcu na mnie spogląda. Jego oczy ciskają gromy, a szczęka napina się w rytm wściekłości. Rzuca ostatnie spojrzenie Hooliganowi, zaciska usta, jakby powstrzymywał się przed rzuceniem mu jeszcze jakiejś groźby, po czym chwyta mnie w pasie i przerzuca sobie przez ramię. Zaskoczona tym działaniem piszczę głośno i uczepiam się jego koszuli, by nie upaść na głowę.

– Co ty wyprawiasz, zaraz zwymiotuję! – Protestuję nie na żarty. – Postaw mnie na ziemię, to nie jest…

– Cisza! – przerywa mi nagle ostrym tonem, lekceważąc wszystkie moje prośby.

– Czy ty… czy ty mnie uciszasz?! Jeśli myślisz, że wolno ci… Aua!!! – krzyczę nagle, gdy siarczysty klaps ląduje na moich pośladkach. Otwieram usta, usiłując ogarnąć rozumem, co tu się właśnie odwaliło, i kiedy to do mnie dociera… w moim brzuchu wybuchają fajerwerki.

– Powinienem sprać ci tyłek do czerwoności za to, co przed chwilą zrobiłaś. – Dopiero gdy sadza mnie na małym murku przed lokalem, mówi coś więcej. Zarzuca mi swoją kurtkę na ramiona, a potem pochyla się, wbijając we mnie wściekłe spojrzenie. Nic nie poradzę, że zamiast się bać, wyobrażam sobie nieprzyzwoite rzeczy. Z jego ciała bucha żar, testosteron i jakieś obłędne feromony, które mieszają mi w głowie skuteczniej niż alkohol.

– Może powinieneś… – Zagryzam wargę i spoglądam mu odważnie w oczy.

– Uważasz, że to zabawne? – Mięsień na jego żuchwie gra pod skórą, hipnotyzując mnie. – Ciekawe do czego by doszło, gdybym nie przerwał tego w porę.

– Mogę tam wrócić i się przekonamy – odpowiadam zadziornie. Mrowienie między udami przybiera na sile, gdy czuję na ustach jego oddech o zapachu whisky i mięty. Podoba mi się wkurzony Hans. Podoba jak cholera!

– Hooligan nie jest mężczyzną dla ciebie. Tylko wykorzystuje dziewczyny, a potem je zostawia.

– Kogoś mi to przypomina… – stwierdzam, unosząc znacząco brew. – Najwyraźniej mam słabość do facetów, którzy mnie nie chcą.

W jego spojrzeniu coś się zmienia. Rysy mu tężeją, gdy zbliża do mnie twarz jeszcze o kilka centymetrów. Jest tak blisko, że gdybym tylko lekko się pochyliła, dotknęłabym jego warg ustami…

– Doskonale wiesz, że każdy facet cię pragnie, Corinne. Każdy, bez wyjątku, wybrałby minutę rozmowy z tobą, niż pieprzenie jakiejkolwiek innej panny na tej planecie. – W jego oczach tli się żar, tak samo jak w moich trzewiach. Oboje wiemy, że mówi teraz o sobie, i to kręci mnie jak diabli. Energia narasta między nami jak szalejący pożar. Pragnę go każdą komórką ciała. To nienormalne, ale nic na to nie poradzę.

– Uwielbiam, gdy mówisz słowo „pieprzyć”. – Oblizuję wyschnięte usta. Jego wzrok natychmiast na nich spoczywa. – Podobnie jak „rżnąć” – Chcę, by zobaczył, że jestem gotowa na wszystko, co może mi dać. By się dowiedział, że się nie boję, że moje uczucia są zupełnie przeciwne.

– Ty mała diablico… – Widzi, co się dzieje, ale się nie wycofuje. Też jest podniecony i nie za bardzo potrafi to ukryć. Wielkość jego ciała przeraża mnie i fascynuje jednocześnie. Nigdy wcześniej nie pragnęłam aż tak czyjegoś dotyku, czyjegoś ciała. Uczucia, które we mnie wzbudza, są zbyt intensywne. Przetaczają się przeze mnie jak huragan. Nie mogę tego znieść. Kręci mi się w głowie. Zaczynam tracić zmysły. Nasze usta już prawie się stykają, gdy nagle… jakaś pijana dziewczyna zatacza się i wpada na Hansa, niszcząc tę magiczną chwilę między nami.

Niech to szlag!

Mężczyzna odsuwa się ode mnie gwałtownie i otrząsa, jakby przed chwilą doznał jakiegoś zaćmienia. Marszczy brwi i zaciska usta.

– Wracasz do domu, BumbleBee. Jesteś pijana i nieobliczalna – oznajmia, prostując się i rzucając mi karcące spojrzenie. – Idę po resztę, a ty tu grzecznie czekaj.

Odwraca się i znika tak prędko, jakby uciekał przed samym Mefistofelesem. Wypuszczam wstrzymywane powietrze i odchylam głowę do tyłu. Boże, co ten facet ze mną robi… Żaden człowiek nie powinien mieć nad innym takiej władzy. To fascynujące, ale przerażające zarazem. Co ja zrobię, jeśli nie uda mi się go złamać? Jeśli naprawdę nie zamierza mnie nigdy więcej dotknąć? Wyjadę z wioski jak biedna Catrice, która obdarzyła go nieodwzajemnionym uczuciem, czy skończę jak Martina, która służy mu tylko do zaspokajania fizycznych potrzeb?

– A nie mówiłem? – Nagle od strony wejścia do klubu dobiega mnie głos Michaela. Rzuca papierosa na śnieg, a potem rozdeptuje go ciężkim butem i rusza w moją stronę. – Całkowicie mu odpierdoliło na twoim punkcie. Zawsze sądziłem, że to śmigłowiec jest miłością jego życia, ale ty przebijasz tę fiksację po stokroć.

Te słowa otwierają jakąś tamę, za którą trzymałam wszystkie kotłujące się we mnie emocje. W oczach momentalnie stają mi łzy, więc spuszczam głowę w dół. Nic już nie rozumiem, czuję się jak pacjentka szpitala psychiatrycznego! Z Kilianem było zupełnie inaczej – prościej. Uczucia nie zalewały mnie tak potężną falą, nie były tak sprzeczne i wykluczające się nawzajem.

– Jak rozumiem, on też nie jest ci obojętny. – Michael zauważa moją reakcję od razu i zatrzymuje się przede mną. – To dobrze, ponieważ jego frustracja seksualna zaczyna zagrażać życiu nas wszystkich. Wiesz, jakimi konsekwencjami grozi zbyt długie przetrzymywanie nasienia? Zaznaczam, że on pilotuje śmigłowiec z nami na pokładzie – dodaje, co powoduje, że parskam śmiechem.

– Czy dobrze rozumiem, że przenosisz tę odpowiedzialność za wasze życia na mnie?

– Nie żebym coś sugerował, ale możesz na przykład wysłać mu swoje zdjęcie w bikini. Już on będzie wiedział, co z nim zrobić. – Porusza brwiami w zabawny sposób.

Żartuje sobie z kolegi jeszcze kilka minut, a potem się zmywa, widząc, że Hans wraz ze wszystkimi urodzinowymi gośćmi wychodzą z klubu.

– Wracamy w takich samych składach jak przyjechaliśmy – zarządza, unikając mojego wzroku, czym sprawia mi zawód, a potem, bez oglądania się za siebie rusza w kierunku auta Candy’ego. Wszyscy robią dokładnie to samo; idą do samochodów, którymi tu przyjechali, i już po chwili pierwsze auto opuszcza parking. W ślad za nim odjeżdża kolejne i jeszcze jedno. W końcu zostajemy tylko my, czyli ja, Rita, House, Simon, i Monica, która pracuje w kawiarni Dolores. Simon od kilku minut usiłuje odpalić silnik, który odmawia współpracy głośnym rzężeniem.

– Kurwa, nie rób mi tego, dziecinko – prosi i znów przekręca kluczyk w stacyjce. To na nic, więc po kilku sekundach gasi go i zwiesza głowę.

– Służyła ci dzielnie. – House klepie go pocieszająco w ramię. – A teraz musi się udać na zasłużoną emeryturę.

– A my w zajebiście długą podróż do wioski. I to w tych szpilkach. Po prostu cudownie – dodaje niezadowolona Rita.

Wysiadamy z samochodu z nietęgimi minami i spoglądamy w niebo, z którego zaczyna sypać się biały proszek.

– Zadzwonię po Frodo. Mam nadzieję, że jego żona nie urwie mi jaj, że wyciągam go z domu o trzeciej w nocy – House wpada na pomysł ratunku i już wyciąga z kieszeni komórkę, gdy nagle oślepiają nas światła czerwonego jeepa, który właśnie wjeżdża na parking. To auto Candy’ego, który podjeżdża blisko i opuszcza szybę.

– Czemu nie jedziecie?

– Ukochana Pastora klękła. I to nie w taki sposób, jaki by sobie zamarzył – wyjaśnia mu ze śmiechem House.

– Innymi słowy: rozkraczyła się – dopowiada jej właściciel. – I też nie w takim sensie, jakbym chciał.

– Wsiadajcie do nas! Jakoś się pomieścimy! – proponuje Candy, na co cała nasza ekipa reaguje entuzjazmem.

Wszyscy pakują się po kolei do ciasnej kabiny układając jak sardynki w puszce, a gdy przychodzi moja kolej, okazuje się, że muszę usiąść na kolanach… Hansa, który zajmuje miejsce najbliżej drzwi. Na chwilę mnie zamurowuje i rozważam opcję zrezygnowania z przejażdżki, ale szybko do mnie dociera, że zrobiłabym zamieszanie i wszyscy zaczęliby dopytywać, o co chodzi. Serce mi przyspiesza, gdy wsiadam do wnętrza samochodu, zwracając się przodem do pasażerów i usilnie starając się znaleźć jakiś wolny skrawek przestrzeni, który mogłabym zająć, ale rzeczywistość niemal natychmiast pozbawia mnie wszelkich złudzeń; jest tak ciasno, że nie ma szans, bym uniknęła kontaktu fizycznego z tym facetem. Opieram rękę o zagłówek za nim i pochylam się, by zamknąć drzwi. Spostrzegam, że Hans wciąga głośno powietrze, a całe jego ciało się spina. Próbuję go nie dotykać, ale i tak jesteśmy bardzo blisko siebie. Spoglądamy sobie w oczy, powietrze momentalnie gęstnieje, a mój żołądek się kurczy. Nie wiem, jak się zachować, w jaki sposób ułożyć ciało i co powiedzieć. Nie chcę, by pomyślał, że to zaplanowałam i znów będę go dręczyć. Zatrzaskuję drzwi i już mam się odwrócić, gdy nagle Johan rusza z piskiem opon, przez co wpadam na Hansa z impetem, a on automatycznie mnie przytrzymuje. Moje kolana lądują na siedzeniu po obu stronach jego ciała, a tyłek na kolanach mężczyzny.

Gdy atakuje mnie jego zapach, zamykam oczy i wciągam go jak narkoman swoją kreskę. Oboje mamy odpięte kurtki, przez co małe skrawki naszych klatek piersiowych się stykają. Żar, który bije z jego ciała, mrowi wszystkie zakończenia mojej skóry.

– No to moi mili, czeka was piekielna przejażdżka! – ogłasza donośnie Johan i włącza radio na cały regulator.

Dźwięki jakiegoś współczesnego przeboju rozlewają się wokół nas, budząc entuzjazm współtowarzyszy. Wszyscy zaczynają śpiewać wraz z wokalistką. Wszyscy prócz mnie i Hansa. Prawdę mówiąc, nie potrafiłabym podać nawet tytułu tej piosenki. Wszystkie moje zmysły otumania jeden człowiek. Jego twarde ciało pode mną i świadomość, że siedzę na nim okrakiem. Wszyscy wokół nas szaleją, machając kończynami na tyle, na ile pozwala im niewielka przestrzeń, a my tkwimy zamknięci na wszystko, co dzieje się wokół. Odsuwam się minimalnie i ocieram policzkiem o jego szorstki zarost. Pragnę go pocałować, ale spostrzegam, jak w odpowiedzi zaciska szczęki z wściekłości.

Robi mi się przykro. Nie tak chciałabym, by na mnie reagował. To pierwszy raz, gdy zabiegam o uwagę jakiegokolwiek mężczyzny, a on w tym czasie traktuje mnie jak natrętną muchę, której obecność toleruje, bo kiedyś coś jej obiecał. W końcu coś we mnie pęka. Nie potrzebuję jego opieki, gdy jednocześnie będzie mnie odrzucał! Moje serce roztrzaskuje się na kawałki. To koniec. Zaczynam się od niego odsuwać. Zsuwam się pośladkami z jego ud, gdy on nagle zaborczym ruchem kładzie mi dłoń na lędźwiach i przytrzymuje, blokując drogę ucieczki. Spoglądam mu ze zdziwieniem w twarz i odnajduję w jego oczach takie samo pragnienie i desperację, jakie sama czuję. Krew zaczyna krążyć mi w żyłach szybciej.

– Nie ruszaj się – syczy, wyglądając przy tym, jakby czuł ból.

– Dlaczego? – Jego spojrzenie jest znaczące, ale i tak zamiast odpowiedzieć, chwyta moją dłoń i zsuwa ją na pokaźne wybrzuszenie w swoich spodniach. – Bo za chwilę możesz mieć na bieliźnie ślady mojej kompromitacji…

O. Mój. Boże!

Wcześniejsze podniecenie wskakuje na zupełnie nowy poziom. A konkretniej: robi mi gruntowne przemeblowanie w mózgu! Tracę nad sobą panowanie; zaczynam się na nim wiercić. Przesuwam się, a moja sukienka podjeżdża przy tym do góry, odsłaniając nagie uda. Hans kładzie na nich swe dłonie, a ja pragnę, by dotykał mnie wszędzie.

– Hans – szepczę w jego włosy, nie do końca wiedząc, co chcę powiedzieć.

Przestaję myśleć. Jest mi tak cudownie, że zapominam, że wokół nas są ludzie. Zaczynam rytmicznie poruszać biodrami, szukając ustami jego warg. Zwariuję, jeśli nie uwolnię tego napięcia, które narasta we mnie jak fala tsunami. Zaciskam palce na jego erekcji i zaczynam ją pocierać. On w odpowiedzi ugniata moje pośladki i przyciska do siebie w tym samym rytmie. Coraz mocniej, i coraz szybciej.

– Hans… – kwilę na jego kolanach, próbując otrzeć się tym najwrażliwszym miejscem o jego erekcję.

– Corinne… Co ty ze mną wyprawiasz – mówi cicho zdesperowanym tonem, a potem czuję, jak dłoń, która przed chwilą była na pośladku, zakrada się pod moją sukienkę. O Boże, tak… Przeszywa mnie dreszcz, gdy w końcu przyciska kciuk do pulsującej pragnieniem łechtaczki. Z moich ust wyrywa się jęk.

– Ćśśś… – Przesłania mi usta drugą dłonią. – Jeszcze nie… – Jego oddech tuż przy moich ustach to najbardziej uzależniający narkotyk. Gdy wydaje mi się, że już nie mogę odczuwać większej przyjemności, on wsuwa palec pod materiał bielizny i dotyka mnie bez żadnych barier. Zaczyna pocierać, skubiąc jednocześnie ustami płatek mojego ucha. Wszystkie moje nerwy stają w ogniu.

– Hans… – Kaskady iskier rozsypują się po moim ciele, docierając aż do palców stóp. Zapominam o świecie, zapominam jak się oddycha, zapominam o wszystkim! – Hans, co się ze mną dzieje… – mówię jak w amoku. Nigdy wcześniej nie czułam niczego podobnego.

– Chryste, Corinne na żywo nie możesz być jeszcze gorętsza niż w moich fantazjach. Kurwa mać, nie możesz! – brzmi na zrozpaczonego. Na człowieka, który stanął na krawędzi otchłani. Jego palce zataczają coraz szybsze kręgi, tak samo jak moje biodra. Nie umiem się opanować, pragnę go aż do bólu. Zabieram rękę z jego krocza i chwytam się jego barków jak kotwicy. Mam wrażenie, że jeśli tego nie zrobię, po prostu spadnę. Mój błędnik ogłosił protest, i nie wiem już, gdzie jest góra, a gdzie dół, gdzie kończy się on, a zaczynam ja. Oddycham coraz szybciej, moje ruchy są coraz gwałtowniejsze i przesiąknięte jakąś obsesją.

Muzyka w radiu się zmienia, ale nasi towarzysze nie przestają śpiewać. Zdają się nie mieć pojęcia o tym, co odbywa się tuż pod ich nosami, i to jest obłędnie nakręcające.

– Musimy przestać – szepcze mi do ucha bez przekonania. Jakby gdzieś na krawędzi umysłu migotała mu myśl, że musi to powiedzieć, ale w ogóle się z tym nie zgadzał.

– Nie waż się tego przerywać… Zabiję cię, jeśli przestaniesz… – grożę zapowietrzonym głosem.

– Już mnie zabijasz, Corinne. Twoja doskonałość mnie zabija.

– Boże, jakie to cudowne. Nie przestawaj… – Mam wrażenie, że wspinam się coraz bliżej nieba. – Choćby nie wiem co, nie przestawaj…

Przydrożne latarnie co jakiś czas wpuszczają do auta nieco światła, ale z zewnątrz wyglądamy jakbyśmy tylko grzecznie podróżowali. Moje rozpuszczone włosy zakrywają jego usta, które poruszają się po mojej szyi. Zagłuszają także moje westchnienia i pełne desperacji jęki. Przez poły mojej rozpiętej kurtki nikt nie jest w stanie dostrzec, gdzie znajduje się dłoń Hansa, i tego, co mi robi. Przesuwa ją, aż w końcu natrafia na moje spragnione jego obecności wejście. Gdy odkrywa, jak bardzo jestem mokra, zamyka oczy, odchyla głowę do góry, uderzając nią o zagłówek, i mówi bezgłośne „kurwa!”.

To najseksowniejsze, co w życiu widziałam.

Gdy wsuwa we mnie palec, mam ochotę zakląć siarczyście. Zamiast tego wgryzam się w jego ramię, by nie wydać z siebie dźwięku. Obydwoje zamieramy.

– Każ mi przestać, Corinne. Proszę cię, błagam… Każ mi przestać… – Patrzy na mnie, a jego samokontrola sypie się na moich oczach.

– Nigdy. – Kładę dłoń na jego policzku.

Jego tęczówki zmniejszają się, aż stają się zaledwie cienkimi obwódkami wokół pociemniałych źrenic. Z fascynacją obserwuję, jak uwalnia swoją wewnętrzną bestię.

– Wiedziałem… Od początku wiedziałem, że nie wygram tej walki – chrypi, po czym zaczyna poruszać we mnie palcami.

Otwieram usta w odpowiedzi na potężne bodźce przyjemności, które bombardują mój mózg i zalewają go endorfinami. On wpatruje się w nie, jakby nigdy wcześniej nie widział nic bardziej fascynującego i jakby miał ochotę pożreć mnie żywcem.

– Boże… Boże…

– Cicho, Corinne, musisz być cicho.

Czy on sobie kpi? Odpowiadam mu jakimś bezładnym dźwiękiem.

– Już jesteśmy blisko, Corinne – dociera do mnie jak przez mgłę wesoły głos Candy’ego.

– To prawda, Corinne. Jesteś, kurwa, bardzo blisko… – szepcze mi do ucha Hans. – I dojdziesz na moich palcach – oświadcza z dziwnym furkotem dudniącym mu w klatce. Brzmi jakby był na mnie wściekły. Na pewno bym się tym przejęła, gdyby jednocześnie nie dawał mi tej obezwładniającej rozkoszy. – Nawet nie wiesz, ile bym teraz dał, by skosztować twojej słodkiej cipki.

Te słowa mają w sobie magię, ponieważ jak za sprawą machnięcia różdżki rzucają mnie w objęcia potężnego orgazmu. Rozsadza mnie eksplozja barwnych, błyszczących kryształków, przenosząc mnie na inną planetę. Pragnę krzyczeć, ale mężczyzna zamyka mi usta ręką. Jestem wdzięczna, że to robi; w przeciwnym wypadku, wszyscy dowiedzieliby się, że Hans Fischer zabawiał się ze mną w aucie, którym razem z nami podróżowało jeszcze osiem innych osób. O ile faktycznie nikt z nich niczego nie zauważył…

OSIEMNAŚCIE

Hans

Wysiadamy z auta i daję Candy’emu znak, by odjechał. Obydwoje wpatrujemy się w tylne światła auta, aż nie znikają za zakrętem i dopiero wtedy na nią spoglądam.

Jest cudowna. Piękna, wrażliwa, inteligentna… i tak cholernie seksowna, że z trudem przychodzi mi myślenie. Obydwoje daliśmy się ponieść, ale ją usprawiedliwia młody wiek i alkohol, a mnie… nic. Kompletnie nic. Jestem dorosłym mężczyzną, który w kilka sekund znów zmienił się w napalonego nastolatka. Popełniłem ogromny błąd. Być może największy w swoim życiu. Wykorzystałem ją i nie mam zielonego pojęcia, co teraz.

– Żałujesz. – To nie było pytanie. Corinne stwierdza to na podstawie wyrazu mojej twarzy.

– Żałuję… że nie żałuję. A powinienem.

Jej oczy rozszerzają się, a oddech przyspiesza.

– No cóż. Ja nie żałuję. A nawet chciałabym więcej.

– Corinne… – Przeczesuję ręką włosy. Ona nie może mi mówić takich rzeczy. Nie kiedy mój mózg wciąż spowija erotyczny urok, który na mnie rzuciła. – Powinniśmy wszystko przemyśleć.

– Ja nie muszę. Doskonale wiem, czego pragnę – oświadcza, patrząc mi odważnie w oczy. – Ciebie. Zależy mi na tobie. Pragnę cię.

Wznoszę oczy ku niebu, zaplatam palce na karku i odchodzę kilka kroków. Za chwilę zwariuję. Jak mam odmówić narkotyku, który podaje mi jak na srebrnej tacy mityczna syrena?

– A tak właściwie to skąd to wiesz, co? – Postanawiam zmienić taktykę i zagrać w otwarte karty. – Skąd możesz wiedzieć, że twoje uczucia nie są na przykład wdzięcznością za moją pomoc i opiekę?

– Żartujesz sobie?

– Corinne, wiem, że z twojej perspektywy wygląda to inaczej, ponieważ jesteś jeszcze bardzo młoda, i w tym wieku, mając w dodatku za sobą ciężką przeszłość, łatwo pogubić się w uczuciach. W psychologii to się nazywa „mechanizmem przeniesienia”.

– Skąd przyszły ci do głowy takie brednie?

– Ponieważ… – Waham się przez chwilę, ale w końcu biorę głęboki oddech i kończę zdanie: – …już kiedyś go doświadczyłem. I konsekwencje prześladują mnie do dziś.

Corinne otwiera usta, lecz zaraz potem je zamyka. Zupełnie nie wie, co powiedzieć.

– Gdy byłem nastolatkiem, uratowałem dziewczynę, której ojciec znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Był ćpunem i hazardzistą, lecz prócz tego wysoko cenionym kardiologiem. Nikt nie miał pojęcia, że siniaki na ciele dziewczyny nie były spowodowane sportem, który uprawiała, a agresją mężczyzny, który przegrywał w kasynie i nie miał kasy na dragi. Któregoś dnia przyszedłem do ich domu i zastałem go z pasem w ręku, stojącego nad roztrzęsioną Hannah.

– Hannah? – pyta ochrypłym tonem, zupełnie jakby ją znała. Ramiona opadają jej nieznacznie, a z oczu momentalnie znika cały blask.

– Znasz Hannah?

– Wiem tylko tyle, że była miłością twojego życia – odpowiada matowym głosem. Brzmi i wygląda, jakby została zdradzona. – To dlatego mnie odtrącasz? Bo nie jestem nią?

Aż mnie zatyka. Otrząsam się jednak się z szoku, podchodzę do niej i chwytam za ramiona.

– Wprost przeciwnie, Corinne. Jest wiele rzeczy, które was łączy. Zbyt wiele… i to stanowi wielki problem – oświadczam z udręką.

– Co to znaczy? – Ściąga brwi w niezrozumieniu.

Gdy wracam myślami do tamtych dni, lodowaty chłód mrozi moją skórę.

– Próbowała się zabić, gdy chciałem zakończyć nasz związek – wypalam prosto z mostu, na co Corinne wciąga ze świstem powietrze. – Nasza relacja nie była zdrowa. Hannah miała mnie za superbohatera, za Boga, a ja pławiłem się w tym uwielbieniu. Podobał mi się podziw w jej oczach. Moje ego urosło do takich rozmiarów, że potrzebowało osobnego fotela. Byłem w sobie bardziej zakochany niż Jason Derulo! – parskam na wspomnienie tamtego mnie, lecz Corinne nie wydaje się ani trochę rozbawiona. Patrzy na mnie niemal bez mrugnięcia, gdy opowiadam jej coś, o czym nikt w wiosce nie ma pojęcia. – Chyba od zawsze istniała we mnie potrzeba pomagania innym, i tak się tym zachłysnąłem, że sytuacja z Hannah trochę wymknęła się nam spod kontroli. Po pewnym czasie dopuściłem do tego, że to na mnie spadała odpowiedzialność za jej nastrój, emocje i wszystko to, co w danym momencie czuła. Jej dobre samopoczucie zależało całkowicie ode mnie. To był horror. Stała się zazdrosna. Kontrolowała mnie, wzbudzała poczucie winy, gdy na przykład zamiast z nią, poszedłem na siłownię z kumplami. Wmawiała mi zdrady, szantażowała i pogrywała. Dusiła mnie psychicznie. Wyciskała powietrze z płuc niczym boa dusiciel. To moja osobista trauma z przeszłości, której skutki odczuwam do dziś. Właśnie dlatego unikam związków.

Corinne mruga szybko, jakby odganiała łzy. Z trudem przełyka ślinę i spuszcza wzrok, unikając mojego spojrzenia.

– To nie wszystko. – Unoszę jej brodę, bo chcę widzieć wyraz jej twarzy. – To była toksyczna relacja, mimo iż żadne z nas nie robiło tego świadomie. To były kłótnie. Agresja bierna i czynna. Obrzydliwe słowa i czyny. Całkowicie się w tym zatraciliśmy. Z tym, że ja przejrzałem na oczy, a ona nie. – Nurzanie się w tamtych wspomnieniach wywołuje u mnie falę mdłości, ale muszę wyznać jej wszystko. – Trzy razy wysyłałem do niej karetkę po tym, jak dostałem wiadomość, że zażyła całą fiolkę leków. Trzy razy alarm okazał się fałszywy. W końcu zablokowałem jej numer, a wtedy przyszła do moich rodziców… – Wzdrygam się z obrzydzenia. – Udawała, że jest w ciąży, ponieważ miała nadzieję, że oni pomogą jej przekonać mnie do powrotu. Ale tak się nie stało. Moi rodzice to wspaniali ludzie, którzy nie dali się zmanipulować. Ojciec jest psychoterapeutą i od razu podczas tego spotkania zauważył, że Hannah wpadła w jakąś niezdrową obsesję na moim punkcie. Zaczęła ich nachodzić, opowiadać o nich podłe rzeczy, aż w końcu rozpuściła plotkę, że wychowali gwałciciela. Tak! Wmawiała ludziom, że ją zgwałciłem! Chcąc zniszczyć mnie, niszczyła moich najbliższych. I siebie także. Jedynym wyjściem okazał się mój wyjazd. Pewien rodzaj odwyku, do którego ją tym samym zmusiłem. Jak się okazało, skuteczny, ponieważ teraz jest szczęśliwą żoną i matką. – Kładę dłoń na policzku Corinne i ścieram z niego łzę. – Nigdy nie chciałbym, żeby historia się powtórzyła. A teraz wiem, że na pewno nie z tobą – dodaję, czując, jak ściska mi się gardło. Bo z tobą musi mi wyjść.

Cisza, która nastaje po moich słowach, wydaje mi się jakimś rodzajem muru. Panika zaczyna narastać w moich żyłach.

– A więc to o to chodzi… – Wygina usta w gorzkim uśmiechu. – Boisz się, że jestem kolejną niezrównoważoną świruską, którą będziesz musiał niańczyć. Że zamienię twoje życie w takie samo piekło jak ona – oświadcza, strącając z twarzy moją rękę.

– Co? Nie! – zaprzeczam od razu, krztusząc się z szoku. Tak to odebrała? Poczucie winy wali mnie pięścią prosto w brzuch. – To zupeł…

– Tylko że wiesz co? – przerywa mi, nie dając szansy się wytłumaczyć. – Różnica jest taka, że ja nigdy nie prosiłam o twoją pomoc, wiesz? – Podnosi ton i ociera ze złością kolejne łzy. – Gdybyś nie był tak cholernie upierdliwy, nigdy nie dowiedziałbyś się o całym syfie, jaki jest związany z moją przeszłością, a ja poradziłabym sobie z nim sama. Jak zawsze!

– Ale ja wcale nie chcę, byś radziła sobie sama! – Już sama myśl napawa mnie grozą. Chcę jej dotknąć, ale robi unik, jakby mój dotyk ją brzydził.

– A ja nie potrzebuję pieprzonego supermana! – Słowa lecą niczym pociski. Oczy Corinne płoną gniewem, twarz robi się czerwona. – W dodatku takiego, dla którego jestem ciężarem!

– Nigdy nim nie byłaś!

– A jednak z jakiegoś powodu opowiedziałeś mi o Hannah. Czyż nie dlatego, iż boisz się, że w końcu się w nią przeistoczę? – Po tym pytaniu aż miażdży mnie wzrokiem.

Tego już za wiele. Chwytam ją za łokieć i przyciągam do siebie.

– Jedyne, czego się boję, to tego, że nam nie wyjdzie – wyznaję zgodnie z prawdą. – Zależy mi na tobie tak bardzo, że po raz pierwszy od trzynastu lat zastanawiam się, czy w to wejść, czy nie!

– Zastanawiasz się, czy w to wejść, czy nie… – udaje wzruszoną – …wow, aż zaniemówiłam na ten akt łaski!

– I bardzo dobrze, bo to jest, kurwa, wielka sprawa! – Ogromne emocje buzują mi w piersi. Czy ona nie rozumie wagi tych słów? Odblokowała coś, co było zamknięte przez trzynaście lat mojego życia! Trzynaście pieprzonych lat, podczas których nikt nawet nie zbliżył się do miejsca, w które ona wskoczyła niemal z marszu!

– Zatem pozwól, że wybawię cię z tego straszliwego kłopotu. – Wyrywa rękę z mojego uścisku. – Nie masz już czego rozważać, ponieważ jesteś ostatnim kolesiem, z którym zdecydowałabym się być! – cedzi mi w twarz, po czym odwraca się i wchodzi do domu, zatrzaskując za sobą drzwi.

Bez wahania wparowuję tam zaraz za nią. Aż drzwi odbijają się od ściany.

– W samochodzie wyglądało to zgoła inaczej. – Ogarnia mnie niesamowity wkurw, gdy muszę gonić za nią jak pies, pomimo że nie zrobiłem nic złego. Więcej! Otworzyłem przed nią serce i ujawniłem najgorsze lęki. A ona nawet nie odwraca się w moim kierunku. – Oboje wiemy, że mogłem tam zrobić z tobą wszystko!

– Być może chciałam, byś skończył to, co zaczął ktoś inny – odpiera znużonym, zblazowanym tonem, który od zawsze traktuje jak swoistą tarczę. Zaczyna mnie mdlić.

– Nie rób tego, Corinne. Nie wprowadzaj obrzydliwej atmosfery po tym, jak wyznałem ci coś tak ważnego.

– Ty pierwszy ją wprowadziłeś, porównując mnie do swojej eks! – W końcu się do mnie odwraca. Atmosfera między nami przypomina strunę napiętą do granic możliwości. – Na co liczyłeś? Że będę cię przekonywać, że nie osaczę cię tak jak ona? No cóż, nie zamierzam! Jeżeli sam jeszcze nie zauważyłeś różnicy pomiędzy nami, to żadne słowa tego nie zmienią.

– Na litość boską, nie porównywałem cię do niej! Udowadniałem tylko, że możesz mieć zaburzony obraz swoich uczuć, a ja za żadne skarby nie chciałbym tego wykorzystać! Że sytuacja jest skomplikowana i powinniśmy ją przemyśleć.

– Wiesz, co powinniśmy? Zakończyć tę rozmowę. I to teraz, natychmiast. Póki jeszcze na ciebie nie zwymiotowałam.

Nie spodziewałem się, że ta konwersacja przybierze taki kształt. Z każdą sekundą w oczach dziewczyny widzę coraz większą niechęć. Powraca do mnie taka chłodna, sarkastyczna i zdystansowana, za którą jeszcze tak niedawno tęskniłem. Teraz, gdy już pokazała mi wrażliwą stronę swej osobowości, powrót dawnej Corinne jest jak policzek. Jak wyrzucenie mnie na margines. Oddala się ode mnie z prędkością pierdolonej komety i czuję, że nie mogę powiedzieć nic, co by ją zatrzymało.

– Corinne, porozmawiajmy na spokojnie, bo odnoszę wrażenie, że się nie rozumiemy…

– Tak, ale to z pewnością efekt tego, że ja nie mówię w języku dupków. – Znów używa słów jak pejcza. – Ale jeżeli chcesz coś jeszcze dodać, to nie krępuj się. Tylko nie zapomnij zamknąć za sobą drzwi, gdy już zmęczy cię gadanie o sobie – wypala, po czym wchodzi do sypialni i zatrzaskuje za sobą drzwi z hukiem.

Kurwa!

***

Corinne

Opieram się plecami o drzwi sypialni i wypuszczam z drżeniem powietrze. Huczy mi w skroniach, czuję, jakby podłoga kołysała się pode mną, a do tego boli mnie żołądek. Jestem bliska omdlenia, ale trzymam się dzielnie, póki nie upewnię się, że Hans opuścił mój dom. Mam spore doświadczenie w trzymaniu ataku histerii na wodzy i teraz korzystam z tych zasobów.

A więc to dlatego cały czas trzymał mnie na dystans… Boi się, że w pakiecie ze mną otrzyma cały arsenał gówna, które mi towarzyszy! Sądzi, że osaczę go w taki sam sposób jak jego była, bo mam tak samo nierówno pod sufitem! Czyż nie to właśnie powiedział? „Jest wiele rzeczy, które was łączą. Zbyt wiele… i to stanowi wielki problem”. Każde jego słowo przejeżdżało po mnie jak walec.

Przykładam dłoń do klatki, za którą pulsuje tępy, straszny ból. Rozchodzi się po moim ciele jak śmiercionośna trucizna.

Wiedziałam, że popełniam błąd, wpuszczając go do swojego życia. Wiedziałam, że nie ma w nim nic, co przekonałoby go, by w nim został. Facet taki jak on zasługuje na kogoś lepszego. Na kobietę, która da mu szczęście, spokój, ciepły dom, śliczne dzieci. Nie taką, która sama ze sobą nie jest w stanie dojść do ładu. Która nie ma w życiu żadnego celu ani pasji. Czy powinnam się dziwić, że ma poważne wątpliwości? Nawet moi rodzice nie mieli dość sił i determinacji, by ze mną zostać. Matka się zabiła, a ojciec zapił na śmierć. Skąd mam wiedzieć, że nie zrobili tego z mojego powodu? Musi być jakaś przyczyna, dla której moje istnienie nie okazało się dla nich wystarczającym powodem do życia. Coś jest ze mną nie tak. Jestem ciężarem. Utrapieniem. Balastem. Nie ma we mnie niczego wartościowego. To dlatego każdy odchodzi…

– Nieprawda, Corinne – odzywa się melodyjny głos Caroliny. – Ja jestem. Będę przy tobie zawsze.

– Gdybyś miała szansę uciec, na pewno byś to zrobiła – odpieram zgorzkniale, połykając słone łzy. – Rany, zawsze czułam w sobie pustkę, ale teraz… czuję się wręcz wypatroszona. Jakbym za tymi drzwiami zostawiła swoje serce.

– Zgubiłaś tu część swojego serca, ale tutaj także je odzyskasz… – obiecuje enigmatycznie i uśmiecha się jednym z tych swoich świetlistych uśmiechów. Nie potrafię pojąć, jak mój pełen ciemnych zakamarków umysł mógł wytworzyć tak anielską projekcję.

– Już brakuje mi sił, Carolino… Nie mam pojęcia, skąd ją czerpać.

Milczy przez chwilę, jakby rozważała moje słowa. Zagryza wargę, co świadczy o tym, że intensywnie nad czymś myśli. Potem jej twarz się rozpromienia i obdarza mnie szerokim, pełnym optymizmu spojrzeniem.

– Może czasem wystarczy postanowić sobie, że będzie się silnym, i z tego postanowienia nie rezygnować.

Prycham, jakby powiedziała mi jakiś żart. Potem jednak zaczynam się nad tym głębiej zastanawiać. Skąd tak naprawdę pochodzi siła człowieka? Czyż nie właśnie z uporu? Mocnego postanowienia, by się trzymać?

Nagle z tych rozważań wyrywa mnie trzask zamykanych drzwi wyjściowych – to oznacza, że Hans wyszedł z mojego domu. W tym samym momencie coś zaskakuje i dociera do mnie, że po raz pierwszy Carolina się myli. Nie odzyskam swego serca, będąc w pobliżu Hansa Fischera, ponieważ tutaj to on będzie zawsze nim zarządzał.

***

W poniedziałek rano rozmawiam z Gerdą o tym, że chcę odejść. Oczywiście nie mówię jej prawdy, a na widok jej zatroskanej miny szybko wymyślam piękną historyjkę, która ma na celu ją uspokoić.

– Chłopak?

– Tak. Moja dawna miłość. Największa.

– Nigdy nie mówiłaś, że jesteś zakochana. – Kobieta mruży oczy, chyba jeszcze nie do końca mi wierząc. Ale nie ma pojęcia, że ma przed oczami królową kłamstw i udawania. To umiejętność, którą musiałam wytworzyć w sobie, by przetrwać. Przypominam sobie historię miłości jej i Reinfielda, o której niedawno z wypiekami na twarzy opowiadała mi Rita.

– Trzy miesiące temu strasznie się pokłóciliśmy i zerwaliśmy. Wyjechał i sądziłam, że to naprawdę koniec. Teraz okazuje się, że zostawił mi list, w którym prosi mnie o wybaczenie, i o to, bym na niego zaczekała, ponieważ wyjeżdża zarobić na nasz ślub… – Robię dramatyczną pauzę, a oczy mojej rozmówczyni rozszerzają się. – List, który ukryła przede mną moja współlokatorka… – I teraz gwóźdź programu: – …która skrycie się w nim podkochiwała…

Zgodnie z przewidywaniami, Gerda odnajduje w tej historii nawiązanie do tego, co kiedyś ją poróżniło z miłością jej życia. Nie doszukuje się nieścisłości, które wylewają się z tych banialuk hektolitrami. Zasada takiego oszukiwania jest prosta: tam, gdzie włączają się emocje, zazwyczaj wyłącza się logika.

– Rzecz jasna, popracuję jeszcze do końca tygodnia, byś miała czas znaleźć kogoś na moje miejsce, a potem wracam do… Uwe. – Wybieram imię swojego byłego współlokatora, które jako pierwsze przyszło mi do głowy. – Mam nadzieję, że nie jesteś na mnie zła…

Odwoływanie się do czyjejś empatii też zawsze zdaje egzamin.

– Oczywiście, że nie, moje dziecko. Jakże bym mogła mieć żal o to, że wyjeżdżasz po swoje zgubione szczęście – mówi i chowa mnie w swych pulchnych objęciach.

Czy czuję się jak ostatni niegodziwiec? Owszem. Czy to jedyne wyjście, byśmy wszyscy wyszli z tego z jak najmniejszymi stratami własnymi? Niestety tak. A więc tłamszę swe wyrzuty sumienia i chowam je w głęboki zakamarek swojej duszy, zaraz obok tej tragicznej miłości, która nigdy nie powinna była mi się przydarzyć.

DZIEWIĘTNAŚCIE

Hans

Mieszam alkohol w szklance i wpatruję się w pracującą za barem Corinne. Niczym czujny drapieżnik śledzę każdy jej ruch – od odgarnięcia włosów na bok, po zdawkowy uśmiech posyłany klientom. Trzysta dwadzieścia sześć razy odwracała głowę w moją stronę, jednak ani razu nie obdarzyła mnie swym spojrzeniem. Gaszę niedopałek papierosa, nie mając bladego pojęcia, kto i kiedy mnie nim poczęstował, a potem opróżniam kolejną, nie wiem którą już szklankę whisky. Ta wypala sobie drogę do mojego żołądka, ale podoba mi się ten ból. Odwraca uwagę od tej czarnej materii, która ulokowała sobie miejsce w moim sercu po tym, co usłyszałem od Gerdy.

Wyjeżdża? Jest ktoś inny? Ile lat grozi za morderstwo, a ile za uprowadzenie kobiety?

– Whisky? – Nagle na moim stoliku pojawia się czyjś cień. Zerkam w górę i widzę zdziwioną twarz Martiny. – Widzę, że sporo u ciebie zmian ostatnio…

Odsuwa sobie krzesło naprzeciwko mnie i dosiada się bez zaproszenia. Duszący zapach jej perfum dociera do moich nozdrzy i niemal zatyka mi drogi oddechowe. Zawsze pachniała tak nachalnie? I wyglądała tak… pospolicie?

Nie odpowiadam, tylko znów przenoszę wzrok na bar i kiwam do Rity, by uzupełniła moją szklankę.

– A mi nie zaproponujesz?

– To by oznaczało, że mam ochotę pić w towarzystwie. – Spoglądam jej w oczy. – A nie mam – dodaję, by nie było już wątpliwości.

Zamiast się obrazić, na co szczerze liczyłem, wybucha irytującym śmiechem, który zwraca uwagę Corinne. I właśnie wtedy postanawia na mnie spojrzeć. Właśnie, kurwa, wtedy! Przebiega wzrokiem ode mnie do Martiny i nawet stąd widzę, jak jej wzrok przygasa. Kurwa!

– Uwielbiam twój język. Szczerze mówiąc, bardzo mi go ostatnio brakuje… – Martina szybko przechodzi do sedna, co mi odpowiada, ponieważ ja także mogę bez oporów wywalić kawę na ławę. – Kiedy znów wypieprzysz mnie do utraty przytomności?

Jezu. Zniesmaczenie, które mnie ogarnia, sprawia, że cały alkohol cofa mi się do gardła. Naprawdę kiedyś uważałem jej wulgarność za podniecającą? Jest tak sztuczna, że z pewnością nawet Chińczycy zaprzeczyliby, że ją zrobili.

– Obawiam się, że nigdy – odpieram oschłym tonem.

– P-proszę? – Z jej twarzy odpływa cała krew. Nawet gruba warstwa makijażu nie jest w stanie tego ukryć. – Nie rozumiem…

– A ja myślę, że doskonale rozumiesz. Mimo wszystko doprecyzuję: nie zamierzam cię już więcej pieprzyć, Martino. – Staram się, by mój głos brzmiał rzeczowo. Nie wkładam w to emocji, ponieważ w zasadzie żadnych nie czuję. – Nie bierz tego do siebie. Dawaliśmy sobie to, czego aktualnie potrzebowaliśmy, i było miło, ale oboje wiemy, że to była tylko zabawa. W dodatku, z krótkim terminem ważności. Nasz czas dobiegł końca i sądzę, że każde powinno pójść w swoją stronę.

– Czyli rozumiem, że ty obrałeś już kurs, tak? I dobrze się domyślam, że na tę nową… – Kiwa głową na bar i zaplata ręce na piersi. Unosi starannie wyskubaną brew i domaga się odpowiedzi. – Więc?? – dopytuje, gdy spotyka się z moim milczeniem.

– Nie zarejestrowałem tam pytania, a raczej stwierdzenie. Którego nie mam obowiązku komentować. A tym bardziej ochoty.

– A więc to prawda… – stwierdza z goryczą w głosie. – Gorący temat, o którym wszyscy plotkują. Ty i ta gówniara macie romans!

– Nic dziwnego, że temat jest gorący, skoro jest wyjęty prosto z dupy – odpieram, zerkając z niecierpliwością na Ritę. – Jeżeli to wszystko, to chciałbym wrócić do delektowania się samotnością.

– Nie. To nie wszystko… – zaczyna, lecz w tym samym momencie przy stoliku zjawia się Rita z moim trunkiem. Dolewa mi alkohol, patrząc na mnie z pogardą, a potem przenosi to spojrzenie na Martinę. Przysiągłbym że usłyszałem słowo „padalec”, nim odeszła.

– Ona nie jest dla ciebie odpowiednia, Hans. Oboje znamy twoje preferencje. Naprawdę sądzisz, że to wytrzyma? Jest za chuda, za słaba i z całą pewnością niedoświadczona. Na Boga, przecież ona wygląda jak dziecko, powinna znaleźć sobie kogoś w swoim wieku!

W moich żyłach zapłonął gniew po tych słowach, ale jakimś cudem utrzymuję go w ryzach. Pociągam ze szklanki porządny łyk whisky, po czym odstawiam ją na stolik i przełykam, wydając z siebie dźwięk rozkoszowania się jej smakiem.

– Mmm, ta whisky smakuje jak „radziłbym jak najprędzej zamilknąć i zniknąć, nim ją skończę”.

Na chwilę zapada cisza, podczas której Martina kręci głową, jakby cały czas nie dowierzała w to, co się dzieje. W międzyczasie dostrzegam, że Corinne wychodzi na zaplecze.

– Nie mam pojęcia, co ci odbiło, że zwróciłeś uwagę na substytut prawdziwej, dojrzałej kobiety.

Mam ochotę parsknąć śmiechem na ten paradoks, ale zamiast tego wstaję i przysuwam swoje krzesło do stolika.

– Nie, Martino. Jest zupełnie na odwrót. Wcześniej zadawalałem się substytutem, nie mając pojęcia, że to robię. I żeby była jasność, tu nie tylko o wygląd idzie. – Ucinam, by nie użyć ostrzejszych i bardziej dosadnych słów. – Życzę ci wszystkiego dobrego, a teraz żegnam – kończę tymi słowami i z otwartymi z oburzenia ustami zostawiam ją przy stoliku.

***

Corinne

Opieram się plecami o zimną ścianę zaplecza barowego i wznoszę twarz ku górze. W pomieszczeniu panuje ciemność, dokładnie taka sama jak w mojej duszy. Oddychaj. Po prostu oddychaj. Czuję się tak poharatana, jakbym przed chwilą stoczyła jakąś walkę na śmierć i życie. Pierś mi się zapada i przygniata serce. Oczy mnie pieką, ogromna gula dusi w gardle; za chwilę wyrwie się z niego szloch. Trzymam się dzielnie, ale to daremny trud; wiem, że lada chwila mnie pokona. Obiecałam Gerdzie, że popracuję do piątku, ale chyba nie dam rady… Trudno jest patrzeć na coś, czego nie można mieć, ponieważ nie jest się tego godnym, ale jeszcze trudniej patrzyć, jak biorą to inni…

Gdyby sytuacja wyglądała inaczej, podeszłabym do stolika i wyrwała tej larwie wszystkie włosy z głowy, ale tu nie o nią chodzi. Hans zasługuje na kobietę równą sobie. Z pasjami, dobrą reputacją, szczerym sercem i normalną głową.

Spod zamkniętych powiek wypływają mi łzy. Miał zupełną rację. Ja byłabym kłodą u jego nogi. Może nie od razu, ale w końcu zaczęłabym go ciągnąć w dół, ponieważ prawda wygląda tak, że on ma mi do zaoferowania wszystko, a ja jemu… tylko ten pokiereszowany narząd bijący mi w klatce piersiowej. Komu on potrzebny? Nie powinnam była robić sobie nadziei. Cały ten ból zawdzięczam wyłącznie własnej naiwności.

Wycieram ze złością mokre policzki i postanawiam wziąć się w garść. Przetrwam to, jak przetrwałam wszystko inne. Biorę głębszy oddech i znów zakładam maskę zblazowanej i obojętnej na wszystko dziewczyny. Wtedy właśnie odkrywam coś przerażającego: ona… przestała pasować! Nie mogę w niej oddychać, duszę się, jest mi niedobrze, jestem bliska paniki! Jak przez tak krótki czas jej nieużywania mogła się tak zmienić? A może to ja aż tak się zmieniłam? Widmo szczęścia u boku kogoś takiego jak Hans mnie zmieniło. Nadzieja… Ta podła, wyrachowana i zdradliwa nadzieja…

Z tego przerażającego stanu wyrywa mnie dźwięk za drzwiami. To pewnie Gerda mnie szuka. Wycieram szybko wilgotne policzki i ruszam w tamtym kierunku. Po prostu jej powiem. Powiem jej, że nie dam rady dotrzymać złożonej obietnicy. Muszę stąd jak najszybciej wyjechać, bo w przeciwnym razie nigdy się z tego nie pozbieram.

Otwieram drzwi i zamieram, jakby poraził mnie prąd. Tuż przede mną, z ręką opartą o framugę stoi Hans.

– A więc chcesz mnie zostawić, Corinne… – odzywa się ochrypłym głosem, w którym daje się słyszeć nutę rozczarowania i wyrzutu. Jest jakiś inny. W jego oczach dostrzegam szaleństwo i niepokojące wzburzenie.

Przez chwilę nie jestem w stanie mówić. Chłonę każdy szczegół jego twarzy: od cudownie zmierzwionych włosów, po ciemną brodę pokrywającą jego szczękę. Patrzę na jego usta i wyobrażam sobie, że obrysowuję językiem ich kształt. Przypomina mi się ich smak i to, jak cudownie całują. To, jak fantastycznie być w jego ramionach, czuć jego zapach, ciepło twardego ciała. A potem uświadamiam sobie, że to już koniec. Że przegrałam, nim zdążyłam w ogóle o niego zawalczyć. Poczucie straty i niesprawiedliwości przygważdżają mnie do ziemi jak głaz.

– Przepuść mnie – szepczę z wielkim trudem. Chcę go minąć, ale stoi mi na drodze niczym gigantyczny mur.

– Naprawdę jest ktoś inny? – Nie cofa się ani o cal. Z jego ciała bucha napięcie i frustracja. Nadyma nozdrza, przebijając mnie wzrokiem na wylot. Nie wierzę, że mnie o to pyta… Czy po tym wszystkim na serio uwierzył w coś takiego? Skoro tak, faktycznie ocenia mnie bardzo nisko… – Odpowiedz!

– Nie twój interes! – wypalam, kierowana poczuciem żalu. – Zajmij się lepiej swoją lalą do dmuchania!

– Doskonale wiesz, że mam ją w dupie. Odkąd tylko pojawiłaś się w moim życiu, mam w dupie wszystko i wszystkich! To strasznie wkurwiające, Corinne. Nie mogę normalnie funkcjonować. To wszystko twoja wina, a teraz dowiaduję się, że wyjeżdżasz?! – Naciera na mnie jak masywny buldożer.

Co takiego?! Aż się we mnie zagotowuje!

– Ty nie możesz normalnie funkcjonować? – cedzę, czując, jak gorąca krew uderza mi w twarz. Coś we mnie pęka i nie mogę utrzymać już dłużej słów na wodzy. – To ty zniszczyłeś mi życie, Hans! – Z całej siły uderzam dłońmi w jego szeroki tors. Zaskakuję go tym; w jego oczach widzę szok. – Ty sprawiłeś, że zapragnęłam czegoś, co jest poza moim zasięgiem! Ty pozwoliłeś uwierzyć w siłę miłości. A miłość to największe oszustwo tego świata! Nienawidzę cię za to, że mi ją pokazałeś! – wrzeszczę, tracąc nad sobą kontrolę. Wymierzam ciosy na ślepo, a on nawet się nie broni. Łzy całkowicie zamazały mi pole widzenia, mimo to nie przestaję go okładać. – Nienawidzę tego, jak bardzo cię potrzebuję. Chcę, by wróciła tamta Corinne. Potrzebuję jej siły, by to wszystko przetrwać… Potrzebuję… – Nie kończę, ponieważ Hans zamyka mi usta gwałtownym pocałunkiem.

O Boże… Jego usta… Moja złość wyparowuje po kontakcie z nimi jak kamfora. Mięknę, jakby ktoś odciął mi zasilanie. Tak bardzo ich pragnę, tak mocno za nimi tęskniłam! Bez względu na to, ile razy bym go całowała, nigdy nie będę miała dość. Smakuje whisky, dymem i szczęściem. Smakuje jak dom.

Hans zagarnia moją talię i przyciska do siebie, a potem opiera o ścianę. Napiera na mnie całym ciałem, zamykając w potrzasku, z którego nie chcę się wydostawać. Wsuwam palce w jego włosy i odwzajemniam pocałunek z takim samym zaangażowaniem. Wkładam w niego całą tęsknotę, strach i miłość, które czuję. Przekazuję mu swój ból i przerażenie. Pragnę przelać na niego wszystkie te intensywne uczucia, nim spopielą mnie od środka. Chcę, by zapamiętał to pożegnanie na zawsze. Bo to przecież jest pożegnanie…

– Corinne… – Odrywa się ode mnie i opiera swe czoło o moje. Patrzymy na siebie tak samo oszołomieni. Dyszymy ciężko, starając się uspokoić oddechy.

– Zanim coś powiesz – przerywam mu – chcę, żebyś wiedział…

– Nie, zanim ty coś powiesz… – Teraz z kolei to on mi przerywa. Sięga do mojej ręki, a potem zsuwa ją na swoją klatkę i układa płasko w miejscu, gdzie pod swetrem bije mu serce. – …chcę, byś powiedziała to ze świadomością, że… jestem twój.

Świat nagle się zatrzymuje, podobnie jak moje serce. Patrzę na niego szeroko otwartymi oczami i nie mogę uwierzyć, że naprawdę to powiedział. Krew dudni mi w skroniach jak szalona, nie potrafię wydusić z siebie słowa. On znów ujmuje moją dłoń i całuje czule jej grzbiet.

– A teraz słucham, co chciałaś mi powiedzieć. – Uśmiecha się w zachwycający sposób, skanując każdy centymetr mojej twarzy.

Łzy znów wzbierają mi pod powiekami.

– Nie musisz tego robić…

– Tak ci się wydaje? – Znów napina szczęki, jakbym powiedziała coś złego. – Corinne, cholernie cię pragnę, bardziej niż to dozwolone. Bardziej niż sądziłem, że to w ogóle możliwe. Doprowadzasz mnie do szaleństwa, do kurwicy i do obłędu. Nie mogę przez ciebie myśleć i wrócić na dawne tory. Jakbym codziennie miał rozstrój żołądka i papkę zamiast mózgu – wymienia z coraz większą nerwowością. – Dalej uważasz, że nie muszę?? To kurewsko rozpraszające, a ja nie mogę sobie pozwolić na utratę koncentracji, bo od niej zależą, kurwa, ludzkie życia!

Emocje, które emanują z jego ciała, prawie mnie miażdżą. Nigdy nie widziałam go w takim stanie.

– Nie, Corinne, nie muszę – odpowiada na to, co powiedziałam wcześniej. – Ja tego kurewsko chcę, ponieważ to nie ja tobie zniszczyłem życie, ale to ty zrobiłaś w moim totalny rozpierdol! – kończy, uderzając w ścianę za moją głową.

Podskakuję gwałtownie na ten gest. Przez wszystkie jego komunikaty wydaje mi się, że moje serce jest na przejażdżce rollercoasterem: góra, dół, góra, dół. Nie mam pojęcia, co myśleć.

– Skoro oboje się tak czujemy, rozwiązanie jest chyba tylko jedno… – odpieram, czując, że wezbrane łzy w końcu ciekną mi po policzkach. On bez wahania je wyciera.

– I tu się z tobą zgodzę, moja BumbleBee – zniża głos i spuszcza wzrok na moje usta. Powietrze między nami wibruje. Powolnym i uważnym ruchem wsuwa mi swoją dłoń we włosy. W jego spojrzeniu widzę tyle głodu, że moja skóra pokrywa się gęsią skórką. – Będziesz musiała to wszystko naprawić… – oświadcza mrocznym tonem, po czym jednym ruchem przyciąga mnie do siebie i scala nasze usta w jedność.

Oszałamia mnie pazerność, z jaką mnie całuje. Jakby czerpał powietrze z moich warg. Jakby nie mógł bez nich żyć. Jakby były najlepszą rzeczą, jakiej próbował! Zagłuszam głos rozsądku, który szepcze mi, bym to przerwała. Uczepiam się jego ramion, a on chwyta mnie pod udem i unosi moją nogę na swoje biodro. Przyciska do mnie krocze, przez co czuję, jak bardzo jest twardy. Z mojego gardła wydobywa się jęk, uderza we mnie fala gorąca, zaczyna kręcić mi się w głowie.

– Nigdzie nie jedziesz, Corinne. Prędzej skonam, niż pozwolę ci zwiać – chrypi, po czym znów mnie całuje. Jego język dokładnie bada wnętrze mych ust. Jest wszędzie, a mimo to wciąż mi mało. – A już na pewno nie do żadnego fagasa! – Znów przykleja usta do moich warg. Zachowuje się tak, jakby nie potrafił się powstrzymać przed całowaniem mnie.

Dopiero te słowa mnie otrzeźwiają. Kładę mu ręce na piersi i odpycham, przerywając pocałunek. Skoro wierzy, że mogłabym mieć innego, to znaczy że nadal źle mnie ocenia.

– Przestań, to się nigdy nie uda…

– Sęk w tym, że już próbowałem przestać, Corinne. Próbowałem walczyć, ale przegrałem. Po raz pierwszy w życiu przegrałem… – Chwyta moją twarz w dłonie i zmusza, bym patrzyła w jego wypełnione udręką oczy. – Nie rozumiesz? Walka z żywiołem sprawia, że żyję, walka z pokusą, że umieram w męczarniach. To tortury, których nie mogę już znieść. Proszę cię, Corinne… – Przeciąga kciukiem po moich ustach, patrząc na nie szklącymi od emocji oczami. – Nie odrzucaj mnie. Nie pozwól, bym dalej cierpiał te katusze…

Boże, moje serce rozwala się na kawałki po tych słowach. Nigdy wcześniej nikt nie powiedział mi takich rzeczy. Nikt tak bardzo się przede mną nie odsłonił. Nikt nie podarował mi swego serca na dłoni…

Ja także chwytam jego twarz w dłonie. Przez moją pierś przetacza się lawina emocji.

– Hans… Nigdy bym tego nie zrobiła, gdyby nie to, że wtedy miałeś rację. Ja naprawdę niczym nie różnię się od Hannah. Jestem tak samo stuknięta, i oboje wiemy, że skończyłoby się to w dokładnie taki sam sposób! – Wypuszczam z drżeniem powietrze. – Byłabym skończoną egoistką, narażając cię na powtórkę z rozrywki. Nie jestem tak silna, na jaką się kreuję. Pozwól mi więc odejść, nim moja miłość stanie się tak samo toksyczna jak jej…

– O czym ty bredzisz, Corinne? Hannah nigdy mnie nie kochała. Kochała tylko swoje wyobrażenie na mój temat. Kochała tego bohatera, który wybawił ją z opresji, a gdy okazało się, że ten bohater ma także wady, to zaczęła się jazda bez trzymanki. – Znów chwyta mnie za ramiona i wbija we mnie zrozpaczone spojrzenie. – I to tego najbardziej się obawiam. Że ty także nie zakochałaś się w prawdziwym mnie, tylko w bohaterze, który w pewnym momencie życia ci pomógł. I tego, co się stanie, gdy odkryjesz, że nim nie jestem.

Co takiego??

– Ty mówisz to na poważnie? – Zatyka mnie na chwilę. Patrzę na niego w bezruchu, usiłując zrozumieć jego punkt widzenia. – Sądzisz… że to ty… mnie zawiedziesz? – upewniam się.

– Oczywiście, że tak.

– Hans… – Z moich ust wydobywa się parsknięcie, ale nie ma ono nic wspólnego z wesołością. – Po pierwsze, wow. A po drugie, nie wiem czy zauważyłeś, ale już kolejny raz zwierzasz mi się z lęków, które w tobie mieszkają. A to oznacza, że nie kreujesz się w moich oczach na wybawcę. Pokazujesz mi prawdziwego siebie. A ja z każdą kolejną twoją wadą pragnę cię jeszcze mocniej, bo to oznacza dla mnie… – przełykam ślinę, bo czuję że głos znów odmawia mi posłuszeństwa –… że nie tylko ja jestem pełna skaz i niedoskonałości.

– Ja nie widzę w tobie ani jednej, a przysięgam, że szukam ich bardzo, ale to bardzo skrupulatnie – wyznaje, bijąc się mocno w pierś. Intensywność i ogień, z jakimi to mówi, wżerają się w moją skórę niczym kwas. – Corinne. Jesteś najodważniejszą osobą, jaką znam, a wiesz, w jakich kręgach się obracam… Nikt nigdy nie spuszczał mnie na drzewo tyle razy co ty. Nie masz pojęcia, co robiłaś z moją głową, odmawiając przyjęcia mojej pomocy, mimo iż wyraźnie widziałem, że jej potrzebujesz. Odmawiałaś jej mnie. Pieprzonemu ratownikowi. Ognistemu sercu. Ulubieńcowi całego Schwarzzimmer. Dosłownie rozwalałaś mi psychę, a ja byłem tym zachwycony…

Czuję, jak na ustach wykwita mi uśmiech po tych słowach. „Jesteś najodważniejszą osobą, jaką znam”. Nawet nie ma pojęcia, ile znaczą dla mnie te słowa. Rozbierają mnie na kawałki, a potem składają z powrotem do kupy. I tak wciąż i wciąż – bez końca.

– Wychodzi więc na to, że jesteś masochistą – podsumowuję nieco zaczepnie, by zamaskować wzruszenie.

– Zakochanym masochistą – poprawia mnie, przyciągając za talię.

Tracę oddech, moje serce zatrzymuje się w biegu, a z ust wydobywa się jakiś świst. Tak bardzo pragnęłam usłyszeć od niego te słowa. Są ciepłe jak słońce, gęste jak miód i słodkie jak karmel. Rozpływają się po mojej skórze, rozgrzewając ją i ożywiając. Przymykam oczy i w tym koktajlu endorfin moje zmysły wychwytują coś, czego nie powinno tu być. Strach. Sunie wprost do mojego żołądka, formuje się w niewielką bryłę i osiada na jego dnie, czekając na stosowną chwilę, by o sobie przypomnieć. To głęboki i druzgocący lęk przed tym, by nie zawieść tego mężczyzny. By naprawdę być tak silną, jaką mnie widzi. W mojej piersi wiruje tornado sprzecznych uczuć.

– To jest ten moment, gdy rzucasz się na mnie, wyznając, że czujesz dokładnie to samo – podpowiada mi z urażoną miną, gdy moje milczenie się przedłuża.

– Zdaje się, że już ci to wyznałam. I to nie jeden raz… – odpieram, jeszcze nieco oszołomiona.

– W takim razie przysięgnij, że nigdzie się nie wybierasz.

Odpowiedź wydaje się prosta, jednak coś mnie blokuje. Niekończąca się sekunda rozciąga się pomiędzy nami, gdy podejmuję najważniejszą decyzję w moim życiu. Podejrzewam, że on nie ma pojęcia, jak bardzo jestem przerażona. Nikt nigdy tak naprawdę mnie nie kochał, a teraz stoję naprzeciwko mężczyzny, który także wyznał mi, co do mnie czuje, i zamiast cieszyć się jak wariatka, umieram ze strachu, że to zepsuję. Niestety, może to wypełnić wszystkie powstałe przez lata pęknięcia, albo wydrążyć mnie od środka jeszcze mocniej, zostawiając tylko pustą skorupę.

Mam wrażenie, że oczy koloru kawy zaglądają wprost do mojej duszy, widząc wszystko, co tkwi na jej dnie. Oczy, które sprawiają, że w końcu chcę, by ktoś dostrzegł prawdziwą mnie. Że jestem na to gotowa…

Czy kiedykolwiek wybaczyłabym sobie, gdybym nie spróbowała? Przecież często te okropne potwory pukające w nocy do naszego okna okazują się tylko starymi konarami drzew…

– Zostaję… – szepczę, z trudem przeciskając te słowa przez gulę emocji w moim gardle.

– Ta długa przerwa bardzo poważnie uraziła moje ego, BumbleBee – mówi cicho, owiewając mnie swoim oddechem. – Musisz szybko wymyślić, w jaki sposób zrekompensujesz mi ten mentalny policzek.

Kocham go. To się musi udać!

DWADZIEŚCIA

Hans

Następnego dnia wchodzę do bazy z szerokim uśmiechem na ustach. Wczoraj całowałem się z Corinne… Na samo wspomnienie przyjemny dreszcz schodzi w dół mojego kręgosłupa. Nie pamiętam, by kiedykolwiek niewinne migdalenie się z płcią przeciwną naładowało mnie tak potężną dawką energii. Przecież to absurd. Robiłem z panienkami niestworzone rzeczy, one posuwały się do naprawdę odważnych akcji, podarowywały mi orgazmy w najróżniejszych kombinacjach i miejscach, a mimo to nic nie może się równać z jednym najniewinniejszym muśnięciem warg Corinne… Zmiata konkurencję, nie wkładając w to nawet minimum wysiłku. To nienormalne. I strasznie podniecające. Nie wiem, jak długo zdołam się jeszcze powstrzymywać…

Pcham drzwi do siłowni i dobry humor natychmiast mnie opuszcza. Hooligan robi podciągnięcia na drążku naprzeciwko wejścia. Gdy mnie spostrzega, uśmiecha się we wkurwiający sposób i nie przestaje wykonywać ćwiczenia.

Mózg od razu podsyła mi obrazy tego chuja obłapiającego moją Corinne i z miejsca wchodzę w tryb eksterminacji.

Rzucam wodę pod ścianę i zajmuję drugi drążek. Nie robię rozgrzewki. Muszę jak najszybciej udowodnić temu skurwielowi, kto tutaj jest samcem alfa. Zawisam luźno na metalowym pręcie i wychwytując jego spojrzenie, robię pierwsze podciągnięcie. Widzę, że kutas rozumie, iż rzucam mu wyzwanie. Prycha i wraca do wykonywanej czynności.

Nie jestem frajerem. Wiem, że przyszedłem później, więc jestem na wygranej pozycji. Dlatego właśnie przyspieszam tempo, robiąc dwa podciągnięcia, zamiast jednego. To wtedy dostrzegam błysk szacunku w jego oczach oraz to, że wchodzi w ten pojedynek. Wówczas wyszczerzam się w prowokujący sposób i puszczam się jedną ręką. Jego źrenice natychmiast się rozszerzają, a mnie ogarnia nieziemska satysfakcja.

Tak, kutafonie. Ona jest moja. Jeżeli jeszcze raz spróbujesz wyciągnąć swą skażoną kończynę w jej kierunku, bez wahania ci ją odetnę.

– TopGun, nie szalej. Twoje magiczne ręce są nam potrzebne… – Candy chyba dostrzegł, co się dzieje tuż pod jego nosem, ale ja mam gdzieś jego gadanie. Liczy się zwycięstwo. Udowodnienie fajfusowi, kto jest górą.

Testosteron unosi się w powietrzu, i nie wiedzieć kiedy, cała załoga jest koło nas i zaczyna wrzeszczeć, dopingując nasze zmagania. Chyba nawet zaczęli robić zakłady…

– Odpuść, Fischer. Przecież widzę, że ledwie wyrabiasz – cedzi do mnie czerwony na twarzy Michael.

– Zapewniam, że jeszcze tą samą ręką zwalę sobie konia i złamię ci pierdolony nos – odpieram z równie wielkim wysiłkiem.

– Byle tylko w odwrotnej kolejności… – Dyszy jakby właśnie dokonywał żywota.

Jestem w chuj wyczerpany, mięśnie zaczynają mi drżeć w niekontrolowany sposób, ale on jest w jeszcze gorszej formie. Podciąga się ostatkiem sił. Wiem, że jeszcze chwila i odpadnie, a ja zwyciężę tę potyczkę.

– Dawaj, Hooligan, postawiłem na ciebie dwa browary! – krzyczy stojący obok Frodo.

Dwa piwa? Co to ma, kurwa, być? Za taki spektakl stawia się dwa samochody, a nie dwa piwa!

– TopGun go przebije. W końcu walczy o swoją MC Hammer – odpowiada mu ze śmiechem Gerald.

– Michael nie odpuści. Po tym, jak dostał po mordzie na imprezie, jest żądny zemsty, mówię wam!

– Nie ma szans. Biceps TopGuna jest jak czworogłowy Hooligana. Zaora go w przeciągu następnej minuty.

– Stawiam, że finał będzie za pół!

– Przyjmuję!

Przysięgam, że jak tylko wygram, wypłacę każdemu z nich lepa na ryja. Jeszcze tylko… Kurwa. Nie mogę myśleć. Mięśnie prawej ręki palą mnie żywym ogniem. Po skroni spływa mi strużka potu, tętno szumi w uszach, wzrok zaczyna się rozmazywać. Skąd ten skurwiel ma tyle pary? Powinien już dawno skapitulować!

– Dobra, panienki, koniec tej walki w kisielu. Mamy wezwanie! – Do sali wkracza nagle Pastor i klaśnięciem mobilizuje nas do szybkiego zbierania się na akcję.

Obydwaj puszczamy się w tym samym momencie i pochylamy do przodu, by złapać kilka drogocennych oddechów. Rozmasowuję piekące mięśnie i poruszam palcami, by wróciło mi w nich czucie.

– Młoda dziewczyna spadła z około trzydziestu metrów. Mamy kiepskie warunki pogodowe, w miejscu wypadku jest dosyć gęsta mgła, ale z tego, co przekazała nam w wezwaniu matka, sytuacja jest dość dramatyczna. Liczy się każda minuta.

– Wylatujemy – oświadczam bez namysłu. – Podlecimy i rozejrzymy się za jakimś dogodnym miejscem do desantu.

W takich przypadkach najważniejsze jest jak najszybsze dotarcie ekipy medycznej do poszkodowanego i udzielenie mu pierwszej pomocy. Tak zwana „złota godzina”. To ona bardzo często decyduje, czy pacjent przeżyje. Transport do szpitala jest sprawą drugorzędną.

– O rodzaju ewakuacji będziemy decydować na miejscu.

Wszyscy sprawnie i szybko przygotowujemy się do wylotu, i już kilka minut później wzbijam maszynę w powietrze. Dotarcie na miejsce zajmuje mi siedem minut i szybko okazuje się, że „złe warunki” to spory eufemizm. Niski zawis chmur czyni akcję z powietrza niemożliwą do wykonania. Desantuję chłopaków najbliżej, jak się tylko da, by nie łamać procedur bezpieczeństwa, a jednocześnie maksymalnie skrócić drogę, jaką muszą pokonać, by dotrzeć do dziewczyny.

Gdy Frodo daje znak, że są już na dole, odlatuję na bezpieczne lądowisko i przyziemiam maszynę w oczekiwaniu na dalsze informacje od chłopaków. Te przychodzą po niecałych piętnastu minutach.

– Gerald mówi, że to praktycznie jeszcze dziecko. I nie jest z nią dobrze. – Mina Frodo jest jednoznaczna. – Złamanie miednicy, ręki, otwarte złamanie uda. Przytomna, ale kontakt utrudniony. Wychłodzona. Bardzo niskie tętno, praktycznie wchodząca we wstrząs. Zabezpieczona przeciwbólowo i termicznie, ale sytuacja jest gardłowa…

I w tym momencie po kręgosłupie przelatuje mi dreszcz, bo doskonale wiem, co to oznacza.

– Transport z ziemi odpada? – upewniam się, widząc, że pogoda ani trochę się nie poprawiła.

– Wiesz, że chłopaki by cię o to nie prosili, gdyby to nie była jej jedyna szansa na ratunek…

Jeszcze raz zerkam na zasnute chmurami niebo i kilka razy zaciskam palce prawej ręki. Przez wcześniejszy popis moje mięśnie nie pracują tak jak powinny, a w tych warunkach pogodowych moja precyzja może zadecydować o życiu moim, kumpli i dziewczyny.

Czuję na sobie wzrok kolegów i toczę wewnętrzną walkę, czy podejmować to ryzyko. Wiem, że cokolwiek postanowię, kumple w to po prostu wejdą. To na moich barkach spoczywa odpowiedzialność i bezpieczeństwo całej załogi, a wiem, że nie jestem w szczytowej formie. Nie powinienem ryzykować ich życiem. To byłoby kurewstwo w moim wykonaniu.

Z drugiej jednak strony, ta nastolatka czeka na pomoc, którą tylko ja mogę jej przynieść. Przed nią całe życie, które może skończyć się przez moją głupotę i brak profesjonalizmu…

Znów zaciskam palce, serce wali mi jak młotem. Decyzja jeszcze nigdy nie była dla mnie tak ciężka…

– Damy radę, TopGun. – Nagle na moim ramieniu ląduje dłoń Hooligana. – Zejdziemy bardzo powoli, uważnie obserwując otoczenie. – Zerkam na niego zaskoczony, a on kontynuuje: – Damy radę. – Zaciska palce na moim barku, potrząsając mną lekko, i dodaje z szerokim uśmiechem: – Przecież to my.

Jego słowa trafiają dokładnie tam, gdzie powinny. Mój mózg przestawia się na tory „działaj, a nie myśl”, i już obmyślam plan całej akcji. Czuję się zmobilizowany, zwarty i gotowy. Oddaję mu uścisk.

– Najlepsi z najlepszych. – Kiwnięciem głowy dziękuję za to wsparcie i przypomnienie, że nie zdobyłem tej roboty przez przypadek.

Wsiadamy do śmigłowca i po trzech minutach docieram do doliny, która jest skąpana we mgle jak w białym mleku.

– Kurwa – oznajmia przez radio Armin. Co prawda nie widzę jego miny, ale wyobrażam ją sobie dokładnie. – Przecież tu, do chuja, widać ze dwa metry poza obrys łopat.

– No nie gadaj! – odpowiadam sarkastycznie, czując ten sam wyrzut adrenaliny do krwi.

Wprawdzie mój śmigłowiec jest wyposażony w stabilizator lotu, jednak w górach żaden komputer nie zastąpi doświadczenia człowieka. Doskonale znamy topografię tej doliny, ponieważ już nie raz doszło tu do wypadku, lecz lot praktycznie na ślepo nigdy nie jest komfortową czynnością.

– Dobra, drogie panie, twarze w drzwi i filujemy! – ogłaszam głośno, ustawiając maszynę w zawisie nad doliną, dokładnie w miejscu, które wskazał Arminowi Gerald.

Ekipa ratunkowa jest praktycznie jak jeden organizm. Trzeba zajebistego zgrania i rozumienia się praktycznie bez słów, by zdecydować się na przeprowadzenie tak ryzykownej akcji. Nasza taka właśnie jest, dlatego już po chwili, centymetr po centymetrze, przemieszczam się w dół, słuchając komunikatów w radiu i uważnie obserwując otoczenie śmigłowca.

Powoli i sukcesywnie zmniejszam prędkość statku powietrznego względem ziemi i czuwam nad wyprostowaniem jego sylwetki, by nie zawadzić ogonem o przeszkody terenowe, od których się tu roi. Każdy silniejszy podmuch wiatru jest dla nas dużym zagrożeniem, a jeden niewłaściwy ruch może być tym ostatnim. Adrenalina płynie moimi żyłami, lecz ona jest moim sprzymierzeńcem. Wyostrza mi wzrok i słuch, a przy tym maksymalnie skraca czas reakcji.

– Widzę ich! – słyszę nagle od Armina. – Są tam, gdzie mówili, przy Śnieżnym Stole.

Śnieżny Stół to skała na dnie doliny, kształtem przypominająca ten właśnie mebel. Wokół niego rozpościera się płaski teren, na którym spokojnie można wylądować. Sadzam więc helikopter w wyznaczonym przez dołowych miejscu i już po chwili poszkodowana jest pakowana na pokład. Wraz z nią wchodzi załoga i matka dziewczyny. Analogicznie do lądowania, wycofujemy się powoli i ostrożnie, cały czas patrząc na odległość łopat wirnika od skał.

Dopóki nie wydostajemy się z gęstej mgły, utrzymujemy najwyższy stopień skupienia i koordynacji załogi. Z jednej strony kocham takie skomplikowane i trudne technicznie akcje, gdzie mogę pokonywać własne ograniczenia, lecz z drugiej wiem, że kończą się potem koszmarami nocnymi. A teraz nie mam zbyt wielu opcji, by rozładować to napięcie tak, jak potrzebuję… Z Corinne nie mam zamiaru czynić swojej seksualnej psychoterapeutki.

– TopGun, wiesz, że jesteś mistrzuniem – oświadcza w końcu Armin, gdy wyprowadzam helikopter ponad pułap chmur.

– Tylko czasem nie chwal się za bardzo tą akcją. Wiesz, że potraktowanie procedur bezpieczeństwa jak luźnych sugestii niezbyt spodobałoby się Hartmannowi…

Oczywiście, że wie. Wszyscy wiemy, czym ryzykowaliśmy, a fakt, że mimo to koledzy zaufali moim zdolnościom, jest dla mnie wyjątkowo cenną nagrodą za wszystkie lata treningów i doskonalenia umiejętności. Właściwie – najcenniejszą. Oczywiście poza życiem, które w takich akcjach ratujemy.

Dostarczamy pacjentkę do najbliższego szpitala i wracamy do bazy, gdzie oddaję śmigłowiec do sprawdzenia mechanikom. Przy wyjściu z hangaru czeka na mnie Hooligan. Podchodzi powolnym krokiem i zatrzymuje się kilka centymetrów przede mną. Jego twarz jest poważna, ale widać, że za tą maską ukrywa jakieś głębokie emocje. Dostrzegam je w jego oczach.

– Znam matkę tej dziewczyny…

Marszczę brwi.

– Tej z wypadku?

– Tak. Anna była… – Urywa i przełyka z trudem ślinę. – Była moją pierwszą dziewczyną. Pierwszą miłością. Spotykaliśmy się w wakacje, na które przyjechała do swojej babci. Mieliśmy po siedemnaście lat… – Robi dłuższą przerwę, podczas której bawi się w nerwowy sposób uprzężą przy biodrach, a ja czekam cierpliwie na to, co powie dalej. W końcu zbiera się w sobie i patrząc mi w oczy, wypala: – Ta dziewczynka może być moją córką. I ty uratowałeś jej dziś życie. Chciałem tylko powiedzieć, że praca z tobą jest dla mnie prawdziwym zaszczytem, i nie wyobrażam sobie, bym komukolwiek innemu zaufał w tak ekstremalnej sytuacji bardziej niż tobie.

Czuję ukłucie w sercu i wilgoć pod powiekami, której szybko staram się pozbyć. Za to kocham tych chłopaków. Jesteśmy braćmi z wyboru. Mimo sporów, kłótni czy odmiennych poglądów każdy z nas bez wahania naraziłby własne życie, żeby ratować kolegę, a nawet by je za niego oddał.

– Ty też jesteś mi jak brat, Michael. – Podaję mu dłoń i wykonujemy mocny uścisk przyjaźni. – Strasznie mnie wkurwiasz, ale ty jeden znasz mnie na tyle dobrze, że wiedziałeś, jakich słów mi było wtedy potrzeba.

– Wiesz, jak mawiają. – Uśmiecha się szeroko i stwierdza: – Najlepszym dopingiem są ludzie, którzy w nas wierzą.

Zapada między nami pełna zrozumienia cisza, podczas której nasze dłonie cały czas trwają w uścisku, a my niewerbalnie przekazujemy sobie słowa uznania i wzajemnego szacunku.

– Nie interesuje mnie twoja laska, TopGun. – To on odzywa się jako pierwszy. – Nigdy się do niej nie dobierałem, ani nie miałem takich planów. Tamta akcja miała na celu jedynie pokazanie ci, jak głęboko jesteś w czarnej dupie.

– Synonimem tej czarnej dupy, jak mniemam, ma być moje oczarowanie Corinne?

– Nie, chłopie. Twoje beznadziejne i bezapelacyjne zakochanie. Już dawno zostałeś przez nas spisany na straty. Jedyną osobą, która tego nie dostrzegała, byłeś ty sam.

– A więc macanie jej było twoim aktem miłosierdzia wobec mnie? – drwię, unosząc kącik ust.

– Tak. Dokładnie tak było.

– Zatem pozwól, że w ramach podziękowania ja sprzedam ci kopa w jaja.

Hooligan wybucha śmiechem i przyciąga mnie za rękę, a potem obejmuje i klepie w przyjacielskim geście po plecach.

– Wiem, że jestem dla ciebie największą konkurencją w tej wiosce, ale to nie fair play pozbywać się mnie ciosami poniżej pasa… – oświadcza z zadowoleniem, a gdy mam mu już odpowiedzieć, w drzwiach zjawia się House, przekazując, że jest do mnie pilny telefon.

– Cześć, Fischer. – To Roth, mój kumpel ze Szwajcarskiego Ratownictwa Alpejskiego. Tydzień temu poprosiłem go o przejrzenie archiwum w poszukiwaniu wypadków, które miały miejsce, gdy Corinne była małą dziewczynką. Nie mając pojęcia, czego konkretnie szukamy, podałem mu jej nazwisko, zawęziłem okres poszukiwań do piętnastu i szesnastu lat wstecz, oraz wspomniałem, że obiektem poszukiwań jest dziewczyna, ponieważ Corinne cały czas mówiła, że musi uratować „ją”.

– Cześć, Roth. Znalazłeś coś? – Zaplatam ręce na piersi i opieram się o ścianę. Zerkam za okno, za którym pogoda coraz bardziej się załamuje.

– Znalazłem, i to sporo wypadków w tamtym okresie.

Tak właśnie sądziłem. Mając świadomość, że szukamy igły w stogu siana, w ostatniej rozmowie podałem mu wszystkie szczegóły z ataków Corinne, jednak bez wielkich nadziei na sukces. Prawda jest taka, że nie wiadomo, co jest jej prawdziwym wspomnieniem, a co wytworem jej umysłu.

– Jak rozumiem, nie masz niczego konkretnego – zgaduję, kręcąc z rezygnacją głową.

– No właśnie mam – zaskakuje mnie odpowiedzią. – I to całkiem interesujące fakty.

Moje serce zatrzymuje się na tę wiadomość.

– Masz coś na temat Corinne Adams? – Robi mi się sucho w gardle.

– Nie. Ale mam coś na temat Caroliny Adams…

DWADZIEŚCIA JEDEN

Corinne

Lawiruję między stolikami, uwijając się jak w ukropie. Pogarszająca się pogoda ściąga do baru coraz więcej ludzi, którzy piją dziś chyba więcej niż zazwyczaj. Jeden z turystów przyniósł plotkę, że chłopaki z pogotowia ruszyli na akcję ratunkową do młodej dziewczyny. Wszyscy zaczęli mówić tylko o tym.

Wchodzę za bar, aby napełnić kolejne kufle piwa, gdy dociera do mnie rozmowa dwóch starszych panów.

– Góry nie wybaczają błędów. Nie patrzą, czy to kobieta, czy mężczyzna. Bogaty czy biedny, dorosły czy dziecko… – podsumowuje pierwszy, zajadając się bagietką z serem.

– Ta matka miała szczęście, że mamy tak wspaniałych ratowników na miejscu. A ile jest ludzi, którzy nie zdążyli wezwać pomocy na czas – odpowiada mu jego towarzysz.

– Pamiętasz rozpacz tej młodej kobiety, która przed laty przyjechała do sąsiedniej wioski z bliźniaczkami, a wróciła tylko z jedną z nich?

Na tę wzmiankę z jakiegoś powodu ręce odmawiają mi posłuszeństwa. Kufel wylatuje mi z ręki i rozbija się w drobny mak na podłodze.

– Przepraszam! Już to sprzątam – mówię na głos i nurkuję pod ladę, by pozbierać odłamki szkła. Mężczyźni natomiast kontynuują rozmowę.

– Pamiętam. Ten temat przez cały rok nie schodził z języków mieszkańców…

Ogarnia mnie paniczny lęk. Serce wali mi jak młotem, a kark w mgnieniu oka pokrywa się zimnym potem.

– Stary Hocke mówił, że pracował tam wtedy w piekarni i widział scenę znoszenia tej dziewczynki przez jej ojca…

Czuję w dłoni coś lepkiego i ciepłego. Zerkam na nią zamglonym paniką wzrokiem i widzę krew. Robi mi się niedobrze.

– A najgorsze, że nie był wtedy sam…

Nagle na mojej piersi osiada ogromny ciężar. Świat traci kontury, zaczyna się kręcić i rozmazuje mi się przed oczami. Potem jest jeszcze gorzej…

Patrzę, jak moje bambosze w króliki zapadają się raz po raz w śniegu. Smutek wylewa się przez moje oczy i zmienia się w lód w nosie. Nie chcę patrzeć w lewo, bo tam głowa mojej siostrzyczki zwisa bezwładnie w ramionach taty i podskakuje przy każdym stawianym przez niego kroku. Kątem oka widzę jednak, jak jej ciemne włosy bujają się niczym wahadło zegara w naszym domu. Zaciskam powieki i pięści. Bolą mnie nogi, ręce i płuca. Gardło piecze mnie przy każdym wdechu, jakbym wciągała do niego setki kaktusów. Potem nastaje cisza.

Mrugam kilka razy i znów jestem w barze. Mam wrażenie, jakbym wykonała właśnie jakiś skok z innego wymiaru. Pomieszczenie jest tak samo wypełnione ludźmi i gwarem ich rozmów jak przed chwilą. Jakby nic się nie stało.

Daję sobie chwilę na dojście do siebie. Zaraz potem zmysł węchu wychwytuje metaliczną woń, a ja zerkam na rozciętą kawałkiem szkła dłoń. Śledzę drogę kropli, która płynie wytyczoną przez poprzednie krople ścieżką, i skapuje na podłogę, ginąc w niewielkiej, czerwonej kałuży.

– Corinne! – Rita, która przed chwilą weszła za bar, dostrzega, co się dzieje, i klęka przy mnie, oceniając szkodę. – Zostaw to. Przyniosę środek odkażający i bandaż!

– Ogromna tragedia. Że też epizod z lunatykowaniem tej małej musiał się wydarzyć akurat w górach… – Głosy mężczyzn znów atakują moje uszy. Mam ochotę je zatkać, ale brak mi sił. Pragnę uciec, lecz moje ciało jest jak z ołowiu.

– Biedni rodzice… Nie wyobrażam sobie, co musiał czuć ojciec, gdy znalazł ją w górach… Zimną, nieruchomą, martwą…

Te słowa przebijają moje serce niczym trująca strzała. Dosłownie cofam się tak, jakby to był fizyczny atak. Przykładam rękę do serca i dostrzegam wypływającą spomiędzy palców krew.

„Zmiażdżyłeś moje serce, Klaus. Cały czas krwawi. Nie mogę tak żyć. Topię się w jej krwi. Mam ją na rękach, jest wszędzie!”

Mój umysł niczym błyskawica przecina scena kłótni rodziców. Cofam się o kolejny krok. Pamiętam to… Pamiętam mamę, jej włosy w nieładzie oraz szaleństwo w oczach. Czuję zapach lawendy suszącej się przy kuchni i widzę odłażącą farbę z drzwi, za którymi się ukryłam. „To był wypadek, Louiso. Przecież wiesz, że to był wypadek!” Policzki taty są rozognione, a wzrok mętny. Idzie w jej kierunku, ale potyka się o dywan i pada na podłogę jak długi. „Nie mogę tak żyć. Nie mogę…” Mama osuwa się na kolana obok niego i odwraca go twarzą do góry. „Czy ty to rozumiesz?” Uderza go z całej siły w twarz. Potem znowu, i znowu. „Nie mogę tak żyć! Nie mogę… Nie mogę już żyć…” Rozpłakuje się, uderzając go cały czas w pierś. Chcę wejść do kuchni, gdzie odbywa się cały ten dramat, ale nie mogę. Chciałabym poprosić, żeby się już nie kłócili, ale przecież nie potrafię wydobyć z siebie dźwięku. Mimo iż codziennie próbuję. Wokół mojego brzucha zawija się ciasna wstęga strachu i zaciska się z każdym oddechem coraz mocniej. Nie mogę nic z tym zrobić. Mogę tylko usiłować przetrwać. „To moja wina. Jestem potworem, Louiso”, odzywa się po krótkiej chwili tata. „Prawdziwym potworem. Cieniem człowieka…”

Cieniem…

Cieniem…

Jestem cieniem…

O Boże… To mój ojciec! To on jest cieniem!!!

Odklejam dłoń od klatki piersiowej i widzę pełno krwi. Gdzieś na krawędzi świadomości miga mi myśl, że nie pochodzi ona z serca, a z rozciętej ręki, ale nie wiem już, co dzieje się naprawdę, a co jest koszmarem na jawie, halucynacją, majakiem!

– Niesamowite, co można wygrzebać w starej szafie. Zobacz, jaki gruby i porządny… – Wchodząca z powrotem za bar Rita milknie nagle, jakby zobaczyła ducha. Bandaż wylatuje jej z ręki. – Corinne, co się dzieje?!

Szafa.

Stara szafa.

Stara szafa i cień.

Cień, którym jest mój ojciec….

– Corinne!

Słyszę przerażony głos Rity, ale jest zniekształcony. Brzmi, jakby docierał do mnie z oddali.

– Mam nadzieję, że chłopaki z pogotowia uratują tę dziewczynę, bo widać, że pogoda się załamuje. – Głosy mężczyzn także są niewyraźne. – Zbliża się burza…

Zbliża się burza…

Kolejny raz coś pęka w mojej głowie i oślepia mnie biały, jaskrawy błysk.

Burza.

Śnieżna burza.

Przedzieram się przez nią, walczę, nie odpuszczam.

Duszę się. Zaczyna mi wirować w głowie. Obrazy przed moimi oczami zmieniają się jak w kalejdoskopie i nie potrafię ich powstrzymać. Chcę zamknąć oczy i wyrzucić je wszystkie z głowy, ale nie potrafię. Krążą coraz szybciej, zniekształcają się i wyostrzają. Przybliżają się i oddalają. Atakują mnie i odpuszczają.

Dwa okręgi.

Pokaz slajdów przyspiesza, bezdenna otchłań wciąga mnie coraz bardziej, coraz ciężej mi oddychać.

Dwa błękitne kręgi.

Wszystko się miesza. Za chwilę moja głowa eksploduje. Czuję, że tracę zmysły.

Dlaczego je rysujesz?

Nie mogę mówić. Rodzice się kłócą. Jestem w starej szafie. Boję się. Tak bardzo się boję!

„Uciekaj w góry!”

Zatykam uszy i odchylam głowę do tyłu. Zaczynam piszczeć na cały głos, a ten krzyk zmiata w magiczny sposób wszystko wokół mnie.

Nastaje cisza. Martwa i złowroga. Powoli otwieram oczy i widzę przed sobą okręgi.

Są piękne. Czyste i kojące. Przynoszą mi radość, relaksują, dają bezpieczeństwo. Są jak jeziora, nad którymi spędza się cudowne wakacje. Potrzebuję ich. Chcę po nie sięgnąć. Wyciągam dłoń i wtedy na moim palcu osiada płatek śniegu, którego chłód odczuwam nagle w całym ciele. Mrok i strach znów wpełzają do mojego serca, które jak na komendę przyspiesza swój rytm. Podskórnie wiem, że zwiastuje to coś złego.

Dlaczego je rysujesz, Corinne? – Nagle przed oczami staje mi Carolina. – Dlaczego rysujesz kręgi? Przecież to wiesz.

Serce za chwilę wyskoczy mi z piersi.

Tak… Wiem dlaczego. To nie są jeziora…

Spoglądam na nią, a smutek i żal zaczynają miażdżyć moje wnętrzności. Po moich policzkach toczą się ciężkie łzy, gdy obserwuję, jak obraz się oddala, a błękitne okręgi towarzyszące mi od zawsze okazują się… oczami mojej siostry…

Przytłacza mnie niewyobrażalny ból. Widzę, jak powoli i sukcesywnie tracą cały blask. Źrenice, które kiedyś patrzyły na mnie z taką miłością i radością, nagle nie wyrażają nic. Stają się pustą otchłanią bez dna. Skierowane ku górze, nieruchome, matowe. Już nie śmieją się do mnie, mówiąc, że razem wszystko przetrwamy. Już nie dostrzegam w nich własnego odbicia. Czuję, jakbym utraciła połowę swojej duszy.

– Carolino… – Nagle klęczę nad jej nieruchomym, przysypanym śniegiem ciałem. – Carolino, obudź się. – Moje ręce potrząsają jej zimnymi ramionami. – Proszę cię. Jest zimno. Musimy wracać.

Zaczynam zdejmować kurtkę i przykrywam ją, chcąc ją nieco rozgrzać.

– Strasznie zmarzłaś, siostrzyczko. – Czuję, jak z nosa zaczyna mi coś kapać. – Przeziębisz się. Chodź. – Staram się podnieść ją za rękę, ale nie mam wystarczająco dużo sił. – Carolino, proszę. Naprawdę musimy już wracać. On tu zaraz dotrze… – przekonuję ją i znów pociągam za bezwładny nadgarstek, lecz ona nie współpracuje. Czuję narastającą falę paniki. – Jeśli wstaniesz, obiecuję, że oddam ci moją lalkę. Tę, która tak ci się podoba. – Znów ją szarpię. Moje oczy wypełniają się łzami. – Przysięgam. Oddam ci tę lalkę, Carolino. Słowo harcerza. Oddam ci lalkę i co tylko będziesz chciała… Tylko wstań… Proszę cię, wstań! – Z mojego gardła wydobywa się szloch, ale nie mogę mu się poddać. Wycieram łzy, które wpadają mi do ust, i znów usiłuję ją podnieść. – Zostałyśmy same, nie możesz i ty mnie opuścić, nie możesz, słyszysz?! – zaczynam na nią krzyczeć. – Pomóż mi… Chociaż odrobinkę. Wezmę cię na barana, ale musisz mi trochę pomóc. Tylko odrobinę…

Nagle zza pleców dobiega mnie jakiś hałas.

O nie. Dogonił mnie. W końcu mnie dogonił!

– Carolino, szybko! – Potrząsam nią, czując nagły przypływ adrenaliny. – Słyszysz jego kroki? To on. Idzie tu. Idzie, żeby cię zabrać! Nie może mi ciebie zabrać! Musimy uciekać! Szybko! Musimy uciekać!!

Lecz jej spojrzenie pozostaje tak samo puste. Równie martwe i przerażające. Zimne. Obce. Już jej nie widzę. Nie ma mojej Caroliny.

Wschodzące słońce powoli wychyla się zza chmur, lecz jego promienie do mnie nie docierają. Przeszkadza im cień, który pada na mnie od tyłu, i wraz ze sobą sprowadza na świat mrok. Wieczną noc.

– Corinne… O Boże… – Głos ojca się łamie. – Boże jedyny…

Nie patrzę na niego. Wypieram jego obecność i to, co może oznaczać jego szloch. Wszystko we mnie krzyczy, ale nie dopuszczam do siebie słabości. Ochroniłam ją. Przecież ją ochroniłam… Dlaczego tym razem nie przytula mnie i nie mówi, że zawsze będziemy razem??

Chcę, by znów na mnie spojrzała. Dlaczego tego nie robi?!

Carolino, nie zostawiaj mnie… Tylko nie ty… Błagam ją w myślach. Pragnę, by wzięła mnie za rękę i powiedziała: „Nabrałaś się!”, a potem roześmiała się tym swoim świetlistym i pełnym radości śmiechem i znów przywróciła dzień. Ale to się nie dzieje. Nie widzi moich łez, nie słyszy próśb, ani odgłosu pękającego serca…

Nie wiem, ile czasu mija, gdy nagle tata odsuwa mnie i bierze moją siostrę na ręce. Nie wiedzieć czemu, wybucha we mnie gniew. Czuję jakby mi ją zabierał, a to przecież przed nim starałam się ją ochronić.

– Zostaw ją! Zostaw!

Ojciec nie reaguje. Zupełnie, jakby mnie nie dostrzegał. Ma czerwone oczy i nieobecne spojrzenie. Nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi, odwraca się i rusza w drogę powrotną.

– Nie! Nie! Nieeee!

To nie może być koniec. Nie może!

– Corinne!! – Ktoś potrząsa mnie za ramiona.

Nie może…

– Corinne, co ci jest?! – Znów czuję mocne szarpnięcie, które wyrywa mnie z sideł rozpaczy. Mrugam kilkukrotnie powiekami i rozpoznaję głos Rity. Ponownie zostaję brutalnie wrzucona w rzeczywistość. Rzeczywistość bez Caroliny… Tej prawdziwej. Mojej siostry bliźniaczki. Mojej przyjaciółki i bratniej duszy…

– Cholera jasna, niech ktoś poda jej wody, czy coś!

– Nie trzeba… – udaje mi się wychrypieć i uwolnić się z jej uścisku. – Muszę tylko wyjść na powietrze…

– Nie ma mowy, jesteś blada jak ściana! – Blokuje mi drogę i wskazuje rozciętą dłoń. – W dodatku jeszcze cię nie opatrzyłam.

– To nic. Drobna, powierzchowna rana. – Trudno mi jest utrzymać się w pionie. A jeszcze trudniej udawać, że wewnątrz nie rozpadam się właśnie na miliony drobnych kawałków.

– Jakoś wątpię, biorąc pod uwagę to, że prawie mi tu zemdlałaś! – spiera się, ujmując się pod boki.

– To przez… okres. – Wymyślam na poczekaniu. Znów zadziałały wyuczone mechanizmy obronne. – Pierwszego dnia, gdy krwawienie jest obfite, miewam zawroty głowy. Wystarczy odrobina świeżego powietrza, naprawdę.

– Może powinnaś iść do domu? – Jej mina się zmienia. Już nie jest waleczna, a pełna troski i empatii. Wiedziałam, do czego się odwołać, by zyskać wiarygodność oraz jej współczucie. Odkaża mi ranę i opatruje dłoń bandażem elastycznym.

– Jezu, cała się trzęsiesz. Może powinnam cię odprowadzić?

– Daj spokój. Mieszkam tuż za rogiem…

– To nic, odprowadzę cię – oświadcza stanowczo i pcha nas do wyjścia. – Nie mogę ryzykować, że coś ci się stanie po drodze. Za bardzo cię lubię.

Uśmiechnęłabym się, gdyby najdrobniejsza mimika twarzy nie groziła załamaniem się na jej oczach. Muszę być silna. Niewzruszona. Spokojna. Jeszcze tylko minuta…

Wychodzimy na zewnątrz, gdzie płatki śniegu wirują na wietrze, przelatując nam przed nosem. Zaciskam wargi z całych sił. Czuję, jakbym krwawiła wewnętrznie. Jakby każdy narząd stoczył walkę z Muhammadem Ali i funkcjonował praktycznie na oparach.

– Naprawdę nie wyglądasz dobrze. Martwię się, Corinne. – Rita zatrzymuje mnie jeszcze tuż przed drzwiami mojego domu i bierze za zdrową rękę. – Może powinnam kogoś do ciebie przysłać? Może zadzwonić po Hansa?

Na sam dźwięk brzmienia jego imienia mam wrażenie, jakby ktoś zdjął z moich barków ogromny ciężar. Jakby ktoś podał mi antybiotyk. Wyciągnął dłoń, gdy topię się we własnym żalu. Już mam powiedzieć, że tak, ale w ostatniej chwili przypominam sobie naszą ostatnią rozmowę i obietnicę, jaką sobie wtedy złożyłam. Udowodnię nam obojgu, że nie jestem jak Hannah, a nasz związek nie skończy się w taki sam sposób. Nie osaczę go, nie zasypię własnymi problemami, nie pobiegnę, by mnie ratował. Muszę sobie poradzić z tym sama, by na niego zasłużyć. Muszę pokazać nam obojgu, że będę dla niego partnerką, a nie balastem, o który ciągle będzie musiał się troszczyć.

– Nie trzeba. Sama do niego zadzwonię – wyduszam, ostatkiem sił powstrzymując łzy. – Dzięki.

Zamykam między nami drzwi, opieram się o nie plecami i zsuwam powoli, czując jak wszystkie krwiożercze bestie, które do tej pory warczały ukryte w cieniu, teraz znalazły swoją szansę na rozszarpanie mnie żywcem. Wszystkie emocje, obrazy, zapachy wracają do mnie ze zdwojoną siłą, zadając coraz to nowe rany. Jestem pod ostrzałem przeszłości i zupełnie nie wiem, jak się bronić.

Kulę się jak ofiara, a przecież miałam nią nie być. Już od dawna wiedziałam, że coś ze mną jest nie tak; teraz przynajmniej wiem dlaczego. Zamiast pozwalać przeszłości rozszarpywać moją teraźniejszość, powinnam ruszyć na konfrontację z nią. Stawić jej czoła.

Podnoszę głowę, a potem całe ciało. Odwracam się, ocieram dławiące łzy i naciskam na klamkę, wychodząc na spotkanie z nieprzepracowaną traumą….

DWADZIEŚCIA DWA

Hans

Siedzę oniemiały przed komputerem, raz po raz czytając artykuł, który podesłał mi Roth. Według tego, co napisali w lokalnej gazecie, rodzice Corinne, niejaki Klaus i Louise Adams przyjechali na ferie zimowe do sąsiedniej wioski. Wraz z dwiema córkami. Bliźniaczkami. Corinne i Caroliną…

Gdy po raz pierwszy przeczytałem te imiona, mało nie zszedłem na zawał.

Przecierając spoconą z nerwów twarz, znów przebiegam wzrokiem po literach, które układają się w mrożące krew w żyłach zdania.

Według autora artykułu jedna z dziewczynek, Carolina miała problemy z lunatykowaniem i tej feralnej nocy wyszła z domu, wprost na śnieżną burzę. Zaraz za nią pobiegła jej siostra. Zamiast wezwać pomoc, ojciec sam wyruszył na poszukiwania dziewczynek, lecz nie udało mu się dotrzeć do tej pierwszej na czas. Znalazł jej ciało w górach niecałe dwa kilometry od hotelu, w którym się zatrzymali. Młodsza klęczała nad jej ciałem, nie mając pojęcia, że jej siostra nie żyje.

– Kurwa! – Chwytam się za włosy i obracam na fotelu, tyłem do komputera. Wstaję i zamaszystym ruchem zrzucam z biurka wszystkie dokumenty. – Kurwa mać!

Dławiący ból, bezradność i przerażenie odbierają mi zdrowy rozsądek.

– Kurwa! – wydzieram się ponownie, wczepiając ręce we włosy. Domyślałem się, że kiedyś coś złego musiało się jej przydarzyć, ale żeby coś takiego?!

Gdy wyobrażam sobie osamotnioną, przerażoną i płaczącą nad zwłokami swej siostry dziewczynkę, czuję jakby ktoś przebijał mi serce metalowym prętem. Miała wtedy tylko pięć lat… Były bliźniaczkami, a te podobno mają szczególny rodzaj więzi. Nic dziwnego, że jej umysł wyparł tak traumatyczne wspomnienie. Przecież z takim czymś nie poradziłby sobie nawet dorosły człowiek!

Przed oczami staje mi scena z jej pierwszego napadu i automatycznie przechodzą mnie ciarki. To za swoją siostrą tak biegła, to jej szukała, z jej stratą nie może się pogodzić! Świadomość Corinne to wyparła, ale podświadomość nie zapomniała ukochanej siostry. To dlatego wykreowała zmyśloną „przyjaciółkę”; zrekompensowała sobie w ten sposób nagłą i niespodziewaną stratę, której doznała…

– Jezu… To… – aż uginają się pode mną kolana – …zatrważające. Jak ja mam jej to powiedzieć…?

Drżącą ręką sięgam po telefon i odblokowuję ekran. Nie zamierzam jeszcze zdradzać jej tego, czego się dowiedziałem, ale chcę po prostu usłyszeć jej głos. Potrzebuję wiedzieć, że jest bezpieczna. To irracjonalny lęk, wiem o tym, ale muszę ukoić jakoś własne nerwy. A zrobi to świadomość, że nic jej nie zagraża.

Wybieram jej numer i czekam. Każdy kolejny nieodebrany sygnał wzmaga ucisk za mostkiem. Rozłączam się i po chwili próbuję ponownie, ale Corinne wciąż nie odbiera. Wcześniejszy niepokój szybuje w górę z zawrotną prędkością. Gdy po raz trzeci słyszę wiadomość z poczty głosowej, rozłączam się i wstukuję numer Rity. Odbiera już po drugim sygnale.

– Cześć, Hans. I jak się czuje Corinne?

Co?? Moje serce staje w miejscu, a włoski na karku unoszą się jak naelektryzowane.

– Jak to: jak się czuje Corinne…? To ty mi powiedz, przecież jest z tobą!

– Nie ma jej tu. Odprowadziłam ją do domu, po tym jak się skaleczyła i prawie mi tu zemdlała.

– Co takiego?? Co tam się, do cholery, dzieje? Czy ktoś z nią jest??! – wydzieram się do słuchawki w panice.

– No właśnie ty miałeś być. Miała do ciebie zadzwonić. Nie zadzwoniła?

– A czy wyglądam ci, kurwa, na poinformowanego? – Już całkowicie puszczają mi hamulce. – Kiedy odprowadziłaś ją do domu?!

– Jakąś godzinę te…

Nie słucham dalej. Rzucam komórkę na biurko i opuszczam pomieszczenie, jakby się paliło.

– Wychodzę! – rzucam jeszcze do dyspozytora i zbieram kurtkę z wieszaka.

– TopGun, a ty dokąd? – U mojego boku zjawia się nagle Gerald. – Wychodzisz? Przecież nie skończyłeś dyżuru.

– Mam wezwanie. Postaram się wrócić jak najszybciej. W razie czego dzwoń po Eliasa.

– Ale zaraz! Jakie wezwanie? O co cho…

– O najważniejszą sprawę w moim życiu – wyjaśniam jeszcze na odchodnym, nim drzwi zatrzaskują się za mną z hukiem.

Dotarcie do jej domu zajmuje mi dziesięć minut. Tam odkrywam, że nie ma jej w środku. Staram się zachować zimną krew i przyjąć za prawdopodobne, że poczuła się lepiej i postanowiła wrócić do pensjonatu. Puszczam się tam biegiem.

– Rita! – Lokalizuję ją w chwilę po przekroczeniu progu baru. Podchodzę do kontuaru, rozglądając się w międzyczasie za Corinne. – Wróciła tu?

– Mówiłam przecież, że odprowadziłam ją do domu.

– Ale jej tam, kurwa, nie ma!

– C-co? Jak to nie ma? Przecież…

– Co się z nią działo?! Co mówiła?

– Hans… Co się dzieje? Czy coś jej zagraża? – Oczy Rity zachodzą łzami.

– Właśnie próbuję to ustalić. Muszę wiedzieć, co się konkretnie z nią działo. – Widząc jej przerażenie, postanawiam spuścić nieco z tonu. Kładę jej ręce na ramionach, nachylam się i patrząc uważnie w oczy, mówię: – Co się z nią działo, Rito?

Dziewczyna mruga kilkukrotnie, lecz w końcu bierze się w garść i odpowiada:

– Prócz tego, że skaleczyła się w dłoń, była blada i wyglądała, jakby przez chwilę nie kontaktowała. Była jakby… nieobecna. Oszołomiona. Twierdziła, że to przez okres. Że pomoże jej świeże powietrze.

Ogarnia mnie potrzeba, by coś rozwalić.

– Kurwa! – wykrzykuję tylko, puszczam ją i odwracam się do wyjścia.

– Hans. – Zatrzymuje mnie głos jednego z mieszkańców. – Jakieś czterdzieści minut temu widziałem, jak twoja Corinne idzie w kierunku jeziora.

Krew stygnie mi w żyłach na tę wiadomość, ale wiem, że w tej sytuacji liczy się każda sekunda. Przypływ adrenaliny napędza mnie jak torpedę. Wybiegam z baru, włączając najwyższą prędkość i walcząc z przerażającymi wizjami, jakie podsuwa mi wyobraźnia.

Mgła, która rano spowijała góry, powoli osiada na wioskę, tworząc ponury i mroczny klimat. W powietrzu czuć zbliżającą się burzę śnieżną. Przyspieszam biegu, a wysoki śnieg ucieka mi spod stóp. Cały czas modlę się, bym zdążył na czas. By Corinne nie zrobiła niczego niebezpiecznego. Pokrywa lodowa jest cienka i nie utrzymałaby jej na sto procent. Wolę nie myśleć, do czego tym razem pchnie ją umysł gubiący się w wycinkach wspomnień.

Gdy dostrzegam jej sylwetkę na zwalonym pniu drzewa przy jeziorze, uczucie ulgi aż dławi mnie w piersi. Zatrzymuję się i pozwalam sercu dojść do siebie. Ta dziewczyna zafunduje mi zawał przed czterdziestką. I to niejeden.

Podchodzę bliżej i spostrzegam, że jest odpowiednio ubrana, co nie zdarzało jej się podczas ataków. Siedzi, oplatając rękami zgięte kolana, i wpatruje się w toń jeziora jak zahipnotyzowana. Z jakiegoś powodu przechodzi mnie dreszcz.

– Corinne… – Przysiadam obok niej i dostrzegam, że jej twarz jest cała we łzach. Gdy mnie zauważa, wygląda, jakby nie wiedziała, co zrobić. W przeciwieństwie do mnie, ponieważ ja bez namysłu biorę ją w objęcia i sadzam sobie na kolanach. – Corinne, co się dzieje?

– Hans… – szepcze pełnym udręki głosem, a potem wtula się we mnie dokładnie tak, jak za każdym razem, gdy miała atak. Mocno, z całych sił, niemal rozpaczliwie.

Gładzę ją po plecach, włosach, całuję czoło i znów przytulam. Staram się całym sobą uspokoić jej rozedrgane nerwy. Dać znać, że nic jej nie zagraża, że jestem, i że może już czuć się bezpieczna.

– Już dobrze, jestem przy tobie, Corinne. – Jej ciało cały czas dygocze. Widać, jak próbuje powstrzymać dreszcze. – Jesteś zmarznięta, skarbie. Wracajmy.

Płatki śniegu zaczynają coraz intensywniej wirować między nami i osiadają na jej ciemnych włosach. Daję jej jeszcze chwilę, a potem powoli splatam nasze palce razem i odsuwam się delikatnie.

– Mów do mnie, Corinne… – Całuję po kolei jej knykcie, patrząc uważnie w twarz.

Zaciska powieki, spod których znów sączą się łzy. Serce mi się ściska z niemocy.

– Ja… ja… – Po ścieżkach wytyczonych przez poprzednie słone krople spływają kolejne. Widać, jak mocno cierpi. Chcę jej ulżyć, pragnę, by mi powiedziała, co ją trapi, ale ona w tym samym momencie się ode mnie odgradza. Przełyka ślinę i na moich oczach przybiera maskę tej obojętnej na wszystko Corinne. – Masz rację, jest zimno. Wracajmy. – Po czym wyswabadza się z mych objęć i wstaje z zamiarem powrotu do wioski.

O nie. Nie tym razem, BumbleBee!

– Nigdzie nie pójdziemy, póki nie powiesz mi, co się stało. – Także się podnoszę, wyprzedzam ją i staję w rozkroku, zagradzając jej drogę. Dość uciekania i niedopowiedzeń.

– Nic się nie stało. To tylko okres – odpowiada zdawkowo i wzrusza ramionami. – I miewam wtedy chwile melancholii.

– Nieprawda. – Sztyletuję ją spojrzeniem, bo jest dokładnie tą wersją samej siebie, którą była na początku naszej znajomości, i cholernie nie podoba mi się to, co robi.

– Nie rozumiem – dodaje, unosząc wysoko brwi. – Oczekujesz dowodu, czy coś?

Ciśnienie skacze mi w milisekundzie. Fakt, że zaczyna pyskować, dobitnie uświadamia mi, jak bardzo cierpi wewnętrznie. Jest jak zranione zwierzę, które warczy, by dano mu spokój i mogło umrzeć w samotności. Otóż nie tym razem!

Robię dwa kroki i biorę ją na ręce. Nie zważając na jej protesty, zanoszę z powrotem na pień i sadzam sobie na kolanach.

– Nie ma pieprzonej mowy, BumbleBee. Nie zepchniesz mnie z powrotem do poziomu natrętnego absztyfikanta. Za bardzo się natrudziłem, zdzierając z ciebie te wszystkie warstwy, bym teraz znów oglądał twój pancerz – oświadczam jej, czując jak drga mi mięsień na szczęce. – Sytuacja wygląda tak: oficjalnie jestem na dyżurze, co oznacza, że w każdej chwili mogę dostać wezwanie do wylotu. Jak widać, zamiast w jednostce jestem tutaj. Mogę zająć się zarówno ludźmi, którzy potrzebują mojej pomocy, jak i tobą, albo… wyłącznie tobą. – Patrzę jej twardo w oczy, by nie miała wątpliwości, kto jest dla mnie priorytetem. – A teraz decyzja należy do ciebie.

– Hans… Nie mogę! – Chce się wyrwać, ale jej na to nie pozwalam.

– O co chodzi? Nie ufasz mi? – Zmuszam ją, by spojrzała mi w twarz. To wtedy jestem w stanie zobaczyć w jej oczach to, co usiłuje przede mną ukryć.

– To nie o moje zaufanie chodzi, tylko o twoje… – odpiera, wyglądając jakby pod moim świdrującym spojrzeniem opuszczały ją resztki sił.

– Jak to o moje? Nie rozumiem.

– Ty już masz moje zaufanie! – wyrzuca z siebie w końcu. – A ja muszę na twoje zapracować. Byś nigdy pomyślał, że jestem z tobą z tych samych powodów co Hannah – wyznaje, porażając mnie tymi słowami. – Żebyś nie czuł, że musisz mnie niańczyć, rozwiązywać moje problemy, opiekować się mną i pocieszać. Żebyś widział we mnie silną dziewczynę, która zasługuje, by być twoją partnerką. Chciałam udowodnić nam obojgu, że potrafię poradzić sobie ze wszystkim sama. Za żadne skarby nie chciałabym być kulą u twojej no…

– BumbleBee, co ty bredzisz? – Nie pozwalam jej dokończyć. Nie mogę tego słuchać. – Od samego początku widzę w tobie silną dziewczynę! Na tyle silną, że aż mnie to wkurwiało, ponieważ to oznaczało, że nie jestem ci potrzebny i nie mogę się do ciebie zbliżyć! – Patrzę w jej piękną twarz, oddychając ciężko. Jest tak cholernie idealna, że mógłbym nie oglądać już w życiu niczego innego. Codziennie odkrywać jej nowy gest, minę, grymas. To mogłaby być moja nowa pasja. – Nie rozumiesz? Ja chcę, żebyś mnie potrzebowała… Nie. Ja tego pragnę, Corinne. Chcę być twoją ostoją, twoim domem, kotwicą i murem. Od początku tego pragnąłem, a twoja walka ze mną, czy twoje odpychanie mnie, tylko wzmacniały ten pierwotny instynkt! – Mam nadzieję, że dociera do niej prawdziwość tych słów, że odczuwa żar, z jakim to mówię. – Każdy mężczyzna pragnie bronić swojej kobiety. Proszę, nie pozbawiaj mnie tego przywileju…

W jej oczach znów połyskują łzy, a dolna warga zaczyna drżeć z natłoku emocji. Widzę, że moje słowa przebiły się przez jej zbroję, widzę, jak ją dla mnie zdejmuje… Bierze drżący oddech, i patrząc mi w oczy, pyta:

– Pamiętasz, jak mówiłam ci, że cień, który goni mnie w moich atakach, to symbol wyrzutów sumienia? Że zrobiłam coś złego, lecz nie mam pojęcia, co?

Przełykam głośno ślinę.

– Tak – chrypię, a ona uśmiecha się w tak pełnym smutku uśmiechu, że trudno mi to znieść. Widzę, jak dzielnie walczy ze łzami i próbuje na nowo się nie rozkleić. Zrobiłbym wszystko, by wziąć to cierpienie na siebie.

– Okazuje się… – odchrząkuje i strzepuje płatki śniegu z mojego ramienia. Jej dłonie także drżą, a mi ściska się serce, gdy widzę jak jej ciężko. – Okazuje się, że to prawda. Zrobiłam coś złego. Bardzo, bardzo złego… – Podnosi na mnie spojrzenie, i przysięgam, że nigdy w życiu nie widziałem w ludzkich oczach tak bezbrzeżnego żalu i bólu. – Zabiłam s… s-swoją… s-swoją małą… – Nagle jej gardłem szarpie niekontrolowany wybuch szlochu. – Swoją… s-swoją… – Usiłuje dokończyć, ale nie jest w stanie. Wkleja się we mnie z całych sił, jakby starała się ukryć przed tym cierpieniem w moich ramionach, i rozkleja się na całego. Rozpacz, jaką słyszę w jej głosie, zgniata moje serce na miazgę. Tulę ją najciaśniej, jak tylko potrafię, głaszczę po włosach i szepczę do ucha słowa ukojenia. Nie mam pojęcia co robić, więc próbuję wszystkiego, byle tylko w jakikolwiek sposób jej pomóc.

Na usta ciśnie mi się milion pytań, ale na nie przyjdzie czas. Teraz najważniejsze, by pozbyła się tych wszystkich emocji i wylała je z siebie razem ze łzami.

Po kilku minutach gorzkiego szlochu jej ciało się uspokaja. Corinne nie wyplątuje się jednak z moich objęć. Tkwi w nich jak w bezpiecznym kokonie. Jestem dumny, że potrafię dać jej schronienie.

– Carolina to nie wytwór mojej wyobraźni. Ona była moją siostrą i przeze mnie zginęła… – odzywa się w końcu słabym, zachrypniętym od płaczu głosem.

Co takiego?

– Carolina nie zginęła przez ciebie! To był nieszczęśliwy wypadek! Lunatykowała!

To wtedy Corinne się ode mnie odsuwa. Spogląda na mnie wielkimi ze zdziwienia oczami.

– Skąd to wszystko wiesz?

– Poprosiłem kolegę o poszperanie w archiwach wypadków górskich, które miały miejsce piętnaście lat temu i w jakiś sposób łączyły się z twoimi wizjami. Dziś przesłał mi artykuł o Carolinie Adams, która wyszła z hotelu w środku nocy, ponieważ miała epizody lunatykowania. Pisali, że ty jako pierwsza zauważyłaś jej zniknięcie i pobiegłaś jej szukać, a ojciec znalazł was obie niedługo potem. Z tym, że w przypadku Caroliny… było już za późno…

– Tak napisali? Że lunatykowała?? I że to było przyczyną jej ucieczki?

Marszczę brwi. Moją uwagę przykuwa słowo „ucieczka”.

– Nie, Hans, to nie przez lunatykowanie wyszła z domu. Tylko przez ojca i… przeze mnie.

– Przez ojca i przez ciebie? – powtarzam ogłupiały. – Jak to?

Patrzy na mnie ze zbolałym wyrazem twarzy.

– To ja kazałam jej uciekać w te góry… To… to ja wysłałam ją na śmierć. – Ręce jej drżą, gdy przystawia je sobie do czoła, chowając przede mną twarz. – Już teraz wiem, dlaczego słowa o zaginięciu w górach Gabriela Hartmanna były impulsem, który obudził drzemiące we mnie wspomnienia. Wszystko przypomniało mi o tragedii, do której doprowadziłam. Te wyrzuty sumienia były prawdziwe! Złe uczynki nie przepadają bez śladu, za wszystko w życiu trzeba zapłacić! I najczęściej właśnie wtedy, gdy zaczyna się nam jakoś układać…

– Ale dlaczego kazałaś jej uciekać? Przed kim? – Odsłaniam ją, biorąc w dłonie jej drobne ręce. – Przed ojcem?

Jej dolna warga znów zaczyna drżeć.

– Tak.

Nagle myśl, że ten skurwiel mógł ją krzywdzić, uderza we mnie, jak gdyby ktoś przyłożył mi kastetem między żebra.

– Corinne, co on wam robił? – W moim głosie pomimo wysiłków, by to opanować, daje się wychwycić gniew.

– Po alkoholu bywał agresywny… Tej nocy wrócił pijany. Mama się zezłościła, że następnego dnia wyjeżdżamy, a on nie będzie w stanie prowadzić. Zaczęli się kłócić i… uderzył ją. Bardzo mocno. Tak, że aż straciła przytomność. – Żyła na jej szyi pulsuje w szaleńczym tempie. – Bałam się, ponieważ nam też się często obrywało, a szczególnie Carolinie, która była słabsza fizycznie…

Gdybym miał tylko jedną szansę na wykonanie skoku w przeszłość, wróciłbym właśnie do tej chwili i posłał skurwysyna do piachu, nim przekroczyłby próg ich pokoju hotelowego.

– Gdy stawałam w jej obronie, ojciec dostawał jeszcze większego szału. Denerwowało go to, że jego córka jest ofermą. Tak ją właśnie widział: nie jak anioła, dobrą i radosną duszę, tylko słabeusza, który nigdy nie poradzi sobie w życiu. Chciał, byśmy były twarde. Może zawsze chciał mieć synów… Nie wiem.

Skurwiel.

– Gdy ogłuszył mamę, jego gniew nie ostygł. Widziałam w jego oczach, że nadal ma ochotę na kimś go wyładować… – Gdy to mówi, wydaje się jakby ta scena stała jej przed oczami jak żywa. Całe jej ciało jest spięte; ono pamięta każdą krzywdę, jaką kiedykolwiek mu wyrządzono. Tylko umysł zdołał to wszystko na jakiś czas zamaskować. – Kiedy wypowiedział imię Caroliny, spanikowałam i kazałam jej uciekać tylnymi drzwiami w góry. Po prostu wiedziałam, że tutaj nie zdoła się przed nim nigdzie ukryć. Ja w tym czasie robiłam hałas, tak, by ojciec pomyślał, że szukamy kryjówki, jak zawsze. Chciałam dać jej czas na ucieczkę…

Znów zaczyna dygotać, więc ponownie otulam ją ramieniem, całując i szepcząc, że już jest dobrze. Że jestem przy niej i nigdzie się nie wybieram.

– Schowałam się do szafy i czekałam, aż mnie znajdzie. Widziałam, jak zbliża się do mnie jego cień, i czułam odór alkoholu. Byłam przerażona tym, że mama się nie odzywa, i że ją zabił, a teraz zrobi to samo mnie…

– Chryste, czy ten skurwysyn, to naprawdę był wasz ojciec?! – W końcu nie wytrzymuję. Mam ochotę coś rozwalić, wyobrażając sobie, że to jego parszywa gęba!

– Gdy złapał za klamkę, otworzyłam drzwi szafy, z całej siły uderzając go w twarz i dając sobie kilkanaście drogocennych sekund na ucieczkę. Najpierw pobiegłam do mamy i starałam się ją ocucić, ale ona nie dawała oznak życia. Leżała twarzą do dołu, a z jej ucha leciała krew… Byłam pewna, że nie żyje! Chciało mi się płakać, ale nie mogłam się rozkleić, musiałam pobiec za siostrą, znaleźć ją i uciec przed ojcem na zawsze…

– Jezu, Corinne, czy nikt nie wiedział, w jakim koszmarze żyjecie?! Nikt nie zauważył?!

– Te sytuacje nie były na porządku dziennym, Hans. Tylko wtedy, gdy ojciec za dużo wypił. Zazwyczaj zachowywał się normalnie, czyli… tolerował naszą obecność. Czasem nawet zabrał na lody, albo nad jezioro…

– Brak mi słów, Corinne… Po prostu… – Znajoma gula rośnie mi w gardle. Nie mogę zdzierżyć tego, co musiała znosić jako mała dziewczynka. Nie mogę się z tym pogodzić. Nie akceptuję tego! Lecz, ile bym nie wypierał tego z myśli, to nie zmieni faktów. Ona się z tym mierzyła. I przetrwała, wyrastając na osobę, którą teraz jest. – Podziwiam cię, wiesz?

Na moje słowa parska krótko, jakbym ją rozśmieszył.

– Co podziwiasz, Hans? Że skazałam własną siostrę na śmierć w górach?

– To nie była twoja wi…

– Była! – krzyczy na cały głos, wyrywając się jednocześnie z moich ramion. – To ja kazałam jej tam biec! Mogłam schować ją za siebie, tak jak zawsze, i wtedy by żyła!

– Corinne, byłaś w silnym stresie! W dodatku sądziłaś, że on zabił waszą matkę!

– No i co z tego? Mogłam kazać jej biec do jakiegoś domu, czy gdziekolwiek indziej, a nie w pieprzone góry!! – Echo jej krzyku odbija się od skał i wraca do nas, rozpraszając się po dolinie. Potem pada na kolana, zakrywa twarz dłońmi i znów wpada w histeryczny płacz. – Zabiłam swoją siostrę. Najukochańszą osobę w moim życiu…

– Corinne… – Klękam koło niej i zabieram jej ręce z twarzy. – Kochanie, miałaś tylko pięć lat. Tylko pięć.

– Wystarczyło, bym doprowadziła do tragedii!

– Na litość boską, to nie ty do niej doprowadziłaś, a ten skurwiel, twój ojciec! Zazwyczaj dzieci boją się w dzieciństwie potworów, i to przed nimi uciekają, a nie przed własnym ojcem! To chore! To ten popierdoleniec jest wszystkiemu winien! Agresywny, pojebany typ, któremu już dawno ktoś powinien był odebrać prawa rodzicielskie! A najgorsze jest to, że to ty bierzesz na siebie odpowiedzialność za coś, co on spierdolił! Jakim w ogóle cudem on po tym wszystkim nie trafił do więzienia?!

– Nie wiem…

– Nie było u was policji? Nikt go nie sprawdzał?

– Była policja… – przerywa, jakby coś jej się jeszcze przypomniało. – Powiedziałam im, że Carolina lunatykowała. Skłamałam. Powiedziałam im dokładnie to, co kazał ojciec… i mama…

– Co takiego?? Matka kazała ci go chronić?

– Tak…

– Więc była tak samo winna!

Nagle jej twarz blednie.

– „Topię się w jej krwi. Mam ją na rękach, jest wszędzie!” – brzmi jakby kogoś cytowała. – To dlatego się zabiła… Prócz bólu z powodu śmierci dziecka zjadały ją wyrzuty sumienia. Dlatego, że go broniła…

– Albo w ogóle z nim była, skoro widziała, do czego jest zdolny – dodaję, będąc tego niemal pewnym. – To dlatego nie płakałaś, gdy umarł, Corinne. Każdy na twoim miejscu odczułby ulgę. Jego śmierć była końcem twojego koszmaru.

Corinne milknie. Przetrawia moje słowa, a coś nie daje mi spokoju.

– Dlaczego przez te wszystkie lata sądziłaś, że Carolina jest wytworem twojej wyobraźni?

Z jej oczu jak na zawołanie wypływa łza. I już teraz wiem, że to będzie mocne.

– Rodzice mi to powiedzieli…

Jasna cholera!

– Nie wierzę, kurwa! – Zalewa mnie krew! Dosłownie widzę, kurwa, na czerwono!

– Zachowywali się jakby ona nigdy nie istniała… A na moje pytania odpowiadali, że coś mi się ubzdurało. To było najgorsze, ponieważ ja ją pamiętałam! Pamiętałam nasze wygłupy, zabawy, jej śmiech, kolor oczu, a nawet dotyk jej dłoni. Ciągle miałam wrażenie pustki. Czułam, jakby ktoś zabrał mi coś cennego, i cały czas za tym tęskniłam.

– Jak mogli ci wmawiać, że te wspomnienia nie są prawdziwe? – Nie. Po prostu nie mieści mi się to w głowie.

– Nigdy nie wróciliśmy do swojego domu… Po tej tragedii zamieszkaliśmy na przedmieściach Berna, w jakiejś dzielnicy robotniczej, gdzie ojciec pracował przy produkcji domków modułowych. Zamknęli dawne życie ot tak, z dnia na dzień. To… był trudny czas. Właściwie początek końca naszej rodziny. Nikt z nas nie był szczęśliwy. Mama chodziła cały czas smutna, a ojciec coraz więcej pił. Gdy pewnego dnia wyszłam zapłakana ze swojego pokoju, tata zapytał, co mi się stało. – Zamyka oczy, jakby to wspomnienie sprawiało jej fizyczny ból. – Powiedziałam, że chcę, by Carolina wróciła… – Zacina się, przełyka i zaciska usta, by się nie rozpłakać. – Uderzył mnie w twarz. Mocno.

Wciągam ze świstem powietrze.

– I to nie był jedyny raz. Krzyczał, bym w końcu przestała o niej mówić, ponieważ ona nigdy nie istniała. Bił mnie tak długo, aż nie powiedziałam tego na głos… i po tym kazał mi się raz na zawsze zamknąć.

– Chryste… – Robi mi się gorąco. Przysięgam, że nigdy nie nienawidziłem jakiegokolwiek człowieka bardziej niż tego popaprańca! A bezsilność, którą czuję, jeszcze to pogarsza.

– To chyba wtedy umysł odciął mi dostęp do wcześniejszych wspomnień. I zablokował umiejętność mówienia.

Oczywiście, że tak się stało. Trauma, brak rozmowy, miłości i wsparcia ze strony tych, którzy powinni stać na straży jej bezpieczeństwa, a do tego przemoc fizyczna i psychiczna… Jej dziecięcy umysł zrobił to, co powinni zrobić rodzice: ochronił ją najlepiej jak potrafił przed tym, co mogło doszczętnie zniszczyć jej psychikę. I to niemal na samym początku jej życia.

– Nie mam słów, jak bardzo jest mi przykro, Corinne. – Przyciągam ją do siebie, ponieważ tylko to mogę dla niej zrobić. A zrobiłbym wszystko, gdybym tylko mógł choć w małej części ulżyć jej cierpieniu. Wszystko!

– Gdy te wspomnienia się budziły, zawsze byłeś przy mnie, wiesz? – Chlipie w mój tors, a ja głaszczę ją po ciemnych włosach. – Twój głos się przez nie przebijał i je łagodził. Pozwalał mi przez nie przejść. Ratowałeś mnie za każdym razem, mimo iż nigdy nie przyznawałam tego na głos.

Całuję ją w czubek głowy. Ta informacja jest niczym miód na poharatane serce.

– Cholernie dobrze to słyszeć, moja BumbleBee.

Siedzimy tak przez chwilę, tuląc się i pozwalając, by złe emocje rozmyły się we mgle opadającej na dolinę. Wsłuchuję się w jej oddech, i raz po raz przyklejam usta do jej głowy. To mój naturalny odruch, potrzeba ciągłego kontaktu i niemego przekazywania, jak bardzo mi na niej zależy. Pragnę sprawić, by w końcu poczuła się bezpieczna i kochana. Pragnę tego ze wszystkich sił.

– Przyszłam tu, żeby znów poczuć jej obecność – odzywa się w końcu Corinne, a jej głos przypomina cichy szmer. – Teraz, kiedy wiem już, że ona naprawdę istniała, chciałabym jej powiedzieć tak wiele rzeczy…

– Na przykład, co? – Biorę pasmo jej błyszczących włosów i zatykam z czułością za ucho. Bardzo podoba mi się, że w jej oczach dostrzegam w końcu jakiś przebłysk szczęścia.

– Przede wszystkim chciałabym jej podziękować za to, że mi pomagała, choć ja nie miałam pojęcia, że to ona… – Urywa na chwilę i zagryza wargę. – Te błękitne kręgi… Rysowałam je zawsze, gdy się stresowałam lub znalazłam się w trudnej sytuacji. One mi pomagały, rozładowywały napięcie, umożliwiały wyciszenie się… Było w nich coś, co sprawiało, że spływał na mnie spokój. Nigdy nie zastanawiałam się dlaczego. I dlaczego muszą być błękitne. – Ponownie ponosi na mnie wzrok. – To były jej oczy, Hans. Oczy Caroliny, która była moją bratnią duszą. Która zawsze stawała po mojej stronie i sprawiała, że przestawałam się bać. Ojciec uważał, że to ona była tą słabszą, ale nie była. Ona była moją siłą. Nawet po śmierci nie przestała nią być. Tak bardzo chciałabym znów stanąć naprzeciwko niej… Poczuć jej obecność, dotknąć jej, mieć jakiś namacalny dowód jej istnienia…

– Wiesz, co jest namacalnym dowodem jej istnienia? – Biorę jej drobne dłonie w swoje ręce i przykładam do jej serca. – Twoja siła, Corinne. Twoja odwaga. Twoje serce. To, kim dzisiaj jesteś. – W jej oczach znów zaczynają mienić się łzy. – To, jak radzisz sobie z przeciwnościami losu, to, że przetrwałaś wszystkie trudne chwile, i to, że mimo wszystko potrafiłaś otworzyć przed kimś swoje serce. Jesteś najdzielniejszą kobietą, jaką znam. Nawet z tym zderzeniem z tragiczną przeszłością próbowałaś poradzić sobie sama. I choć jestem o to strasznie zły, podziwiam fakt, że zrobiłaś to niejako dla mnie…

– Bo to było dla ciebie, Hans. Wcale nie jestem taka dzielna. Gdyby nie twoja przeszłość z Hannah i awersja do związków ze skrzywdzonymi dziewczynami, od razu bym do ciebie pobiegła.

– Właśnie tak trzeba było zrobić!

– Nie, Hans. Wiem, że nie uważasz, że jestem taka sama jak ona, ale czy tego chcesz, czy nie, ten jeden procent niepewności zawsze pozostaje. Czy to akceptujesz, czy nie. Tak to działa. Niektóre wydarzenia odciskają na nas swe piętno i pewne sytuacje już zawsze będziemy widzieli przez pryzmat naszej przeszłości – tłumaczy z zaangażowaniem. – Musiałam udowodnić nam obojgu, że nie musisz się bać. Że na ciebie zasługuję…

Chyba jeszcze nikt nie zrobił dla mnie czegoś takiego… To… aż nadto. Wzruszenie ściska moje gardło. Muszę się opanować.

Odchrząkuję i znów całuję jej dłonie.

– Więc uznajmy, że udowodniłaś to z nawiązką, okej?

Kiwa potwierdzająco głową.

– I proszę cię, byś już nigdy więcej nie pozbawiała mnie zaszczytu opiekowania się moją kobietą, zgoda? Możesz mi to obiecać, moja mała BumbleBee?

Na jej ustach w końcu wykwita uśmiech, który jest mi najdroższym widokiem na świcie.

– Zgoda, mój człekokształtny gorylu – mówi, powodując u mnie wybuch śmiechu.

Powiedzieć jej, iż wiem, co tak naprawdę kryje się za tą uszczypliwą ksywką? Nie, chyba powinienem ją oszczędzić.

– Corinne… – Muskam swoim nosem jej nos. – Zgadnij, co…

Otwiera szerzej oczy i uśmiecha się promiennie. W jej oczach znów zagościł blask.

– Obiło mi się o uszy, że tak naprawdę nie jestem skrzyżowaniem goryla i niedźwiedzia, a umięśnionym Tarzanem o seksownych zębach…

Z odurzającą wręcz przyjemnością obserwuję, jak głęboka czerwień barwi jej blade policzki i przepędza smutek oraz melancholię towarzyszące jej przez ostatnie minuty.

DWADZIEŚCIA TRZY

Corinne

Przed godziną zapadł już zmierzch. Siedzę przy okrągłym stole w kuchni pogotowia ratunkowego i usiłuję się nie gapić na Hansa, który robi nam gorące kakao. Przyprowadził mnie do bazy, ponieważ uznał, że jestem zbyt rozemocjonowana, by ze spokojnym sumieniem mógł puścić mnie samą do domu. Szczerze mówiąc, nie oponowałam; czekałam piętnaście długich lat, by znów móc cieszyć się świadomością, że ktoś się o mnie troszczy. To cudowne uczucie, ciepłe, miękkie – w ekspresowym tempie leczące wszystkie niezabliźnione rany. Tak inne od towarzyszących mi na co dzień czujności, nieufności i gotowości do walki. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo jestem już tym stanem zmęczona…

Patrzę, jak napinają się jego ramiona, gdy sięga po coś do wysokiej półki, na jego wąskie biodra i szerokie barki. Strój pilota idealnie podkreśla jego męską rzeźbę i apetyczne pośladki. Wygląda jak uosobienie męskości. Chodzący ideał, który akurat stanął na mojej drodze. Jak to możliwe, że spośród prawie ośmiu miliardów ludzi na świecie trafiłam na człowieka, który zdaje się być odzwierciedleniem wszystkich moich pragnień i potrzeb? I to w miejscu, które jest też związane z moją ukochaną siostrą…

Nagle moje serce staje w miejscu, a potem podchodzi mi do gardła. Uderzają mnie słowa Caroliny, która powiedziała: Zgubiłaś tu część swojego serca, ale tutaj także je odzyskasz… Mój oddech przyspiesza, co zwraca uwagę Hansa. Natychmiast do mnie podchodzi i kuca z przejęciem wymalowanym na twarzy.

– Co się dzieje?

Moje oczy wypełniają się łzami.

– Nic, po prostu… – Nie wiem, jak to powiedzieć. – Hans, wierzysz w przeznaczenie? W to, że czuwają nad nami anioły, które trzymają nas za rękę, dopóki nie doprowadzą nas do osoby, której będą mogły nas oddać pod opiekę?

W jego oczach widzę zrozumienie. Od razu domyśla się, o czym mówię. Uśmiecha się i całuje moje ręce.

– Wierzę, że czasem niewłaściwe rzeczy prowadzą nas do właściwych osób – odpowiada po chwili z iskierkami w oczach.

Ja także rozumiem, co ma na myśli. Każde z nas przeszło w życiu coś, co go w jakimś stopniu zmieniło, ale czy to wszystko nie wydarzyło się właśnie po to, byśmy teraz odnaleźli siebie nawzajem?

Wpatrujemy się w swoje twarze, aż w powietrzu zaczynają strzelać iskry. To on pierwszy spuszcza wzrok na moje usta. Jego krtań podskakuje, jakby usiłował przełknąć ślinę. Ten widok natychmiast pobudza wszystkie moje zmysły. Robi mi się gorąco, puls zaczyna uderzać w moje tętnice jak szalony. Chcę go pocałować. Nie, nie chcę – desperacko tego potrzebuję! Proszę, pocałuj mnie, Hans, pocałuj!

Wydaje się, jakby usłyszał błaganie mojego ciała. Jego źrenice się rozszerzają, pochłaniając niemal całe tęczówki. Zbliża się do mnie, skupiając swój wzrok na moich ustach. Boże, patrzy na nie w taki sposób, jakby już mnie całował! To tak cholernie pobudzające. Wargi zaczynają mnie mrowić i pulsować potrzebą kontaktu. Oblizuję je i także się pochylam. Po kręgosłupie i między nogami przebiega mi dreszcz. Tak intensywny, że nawet on go zauważa.

– Corinne. – Na ten niski, przesycony napięciem głos, moje podbrzusze zaczyna się zaciskać.

Zamykam oczy, dłużej już nie wytrzymam. Prawie brakuje mi tchu. Czekam na jego wargi jak na życiodajny tlen, jak na najpyszniejszy deser, na największą nagrodę.

– O! Tu jesteś! – I wtedy właśnie ktoś postanawia nam przerwać! Odskakujemy od siebie natychmiast, a zadowolony Candy uśmiecha się w sposób, który sugeruje, że doskonale wie, na czym nas przyłapał.

– Czego? – warczy na niego Hans.

– Wiem, że zaraz powinieneś wychodzić, ale jest akcja. Na Czarnej Przełęczy zeszła lawina, a na miejscu była kilkuosobowa grupa turystów. Przydałoby się więcej rąk do pomocy…

– Rozumiem. Biorę karetkę. – Hans nie zwleka ani minuty. Delikatnie ściska moją dłoń i odnajduje moje spojrzenie. – Poczekaj tu na mnie. Wrócę najszybciej, jak się da.

Patrzę, jak energicznym krokiem wychodzi z kuchni i wszyscy zaczynają szykować się do wyjazdu. Ich gotowość do niesienia pomocy budzi jakieś nieznane emocje w mojej piersi. Udziela mi się ta pełna pobudzenia i zapału atmosfera – jakby wszystko poza uratowaniem komuś życia przestało się liczyć.

– Hans! – Podbiegam do niego, gdy już ma siadać za kółko, i łapię go za rękę.

– Mogę jechać z wami?

– Co takiego? – Jego brwi wystrzeliwują w górę. – Oczywiście, że nie. To niebezpieczne!

– Ale Candy mówił, że przyda się wam każda para rąk.

– Tak, ale nie twoja, skarbie. Ty musisz być bezpieczna.

To rozczulające i wkurzające zarazem.

– Nie będę przeszkadzać. A może nawet się przydam – argumentuję niezrażona. – Macie wolne miejsca, a poza tym przeszłam ten twój kurs lawinowy, pamiętasz?

– Tak, ale żeby chronić swoje życie, a nie je narażać.

– Nie będę się narażać, przyrzekam, Hans. – Posyłam mu błagalne spojrzenie, które owocuje tym, że wypuszcza powietrze i kręci z rezygnacją głową.

– Wskakuj, ale masz być grzeczna.

– Nie umiem inaczej – odpowiadam, przyjmując jego dłoń i zajmując miejsce z tyłu specjalnego pojazdu przypominającego auto terenowe.

Droga jest stroma i wyboista. Dodatkowo wszędzie wokół panują egipskie ciemności. Gdyby prowadził ktoś inny niż Hans, co chwilę dostawałabym ataku paniki, że auto przewróci się i będziemy dachować. On jednak robi to z takim opanowaniem i skupieniem, że czuję się bezpieczna. Po mniej więcej piętnastu minutach zatrzymuje samochód w zalesionym terenie, który leży tuż przy lawinisku. Zaraz za nami meldują się pozostałe pojazdy ekipy ratunkowej i wszyscy wysiadają, zabierając swój sprzęt.

– Zostań w samochodzie. Zgoda? – Hans daje mi jeszcze przelotnego buziaka i rusza zaraz za kolegami.

Kilkanaście minut później widzę, jak wraca do mnie z jakąś kobietą. Wysiadam z auta i szybko do nich podbiegam. Jak się okazuje, to jedna z turystek, i to ona zgłosiła zejście lawiny. Podobno na jej oczach śnieg porwał dwóch mężczyzn, z którymi tu była. Już na pierwszy rzut oka widać, że nie jest z nią dobrze. Fizycznie nie odniosła obrażeń, ale w jej oczach od razu daje się zauważyć przerażenie.

– Corinne, zajmiesz się nią przez chwilę? – Hans przekazuje roztrzęsioną dziewczynę w moje ramiona. – Jest w szoku, ale nie mamy czasu się nią zająć. Musimy szukać zasypanych.

– Jasne! – deklaruję bez namysłu i zarzucam sobie jej rękę na ramię.

– Przetransportujemy ją wraz z pierwszym odnalezionym poszkodowanym. Dasz sobie radę?

– Oczywiście. Leć! – zapewniam go i uśmiecham, by się o mnie nie martwił. Zanim rusza z powrotem, wpatruje się we mnie przez chwilę błyszczącymi oczami, w których odbija się duma i wzruszenie. Ten wzrok sprawia, że wzbiera we mnie fala szczęścia. Znaczy dla mnie więcej, niż powiedziałyby jakiekolwiek słowa. Widzę, że po prostu we mnie wierzy.

Gdy Hans wraca na lawinisko, staram się wykonać powierzone mi zadanie najlepiej jak potrafię. Pomagam ocalonej dziewczynie wejść do samochodu, a potem znajduję koc termiczny i ją nim otulam. Przypominam sobie, jak zachowywał się wobec mnie Hans, gdy uratował mnie na zamarzniętym jeziorze. Przede wszystkim mnie uspokajał, więc i ja usiłuję robić to samo. Siadam obok dziewczyny i biorę za ręce.

– Jestem Corinne. A ty jak masz na imię?

– Karen – odpowiada przez łzy. Ręce cały czas jej drżą, podobnie jak nogi, którymi podryguje w nerwowym geście.

– Słuchaj, Karen. Wszystko będzie dobrze, twoi znajomi są w rękach najlepszej ekipy ratowniczej. – Staram się ją podnieść chociaż trochę na duchu. – Odnajdą ich.

– Tam jest mój mąż… – zaczyna chlipać. – A ja jestem z nim w ciąży…

Włoski stają mi dębem na tę wiadomość.

– On jeszcze tego nie wie – dodaje i zatapia we mnie zrozpaczone spojrzenie. – Staraliśmy się o dziecko pięć lat, i dziś rano, po raz pierwszy w życiu test pokazał mi dwie kreski. Chciałam mu o tym powiedzieć jutro, gdy dotrzemy na szczyt góry… – Z gardła wydobywa jej się szloch. – To przez moje chore serce nie mogłam zajść w ciążę, a teraz… Gdy chciałam przekazać mu szczęśliwą nowinę…

– Ćśśś… – Otaczam ją ramieniem i przytulam do siebie, ponieważ jej ciało wpada w coraz silniejsze konwulsje.

– Boże, a jeśli on… – Nie kończy, a z jej ust wydobywa się głośny świst.

– Nie wolno tracić nadziei, Karen. Musisz być silna dla dziecka – uspokajam ją, głaszcząc delikatnie po głowie. To właśnie wtedy zauważam, że coś jest nie tak. Jej ciało przestaje się trząść i mam wrażenie, jakby w ogóle… przestało się ruszać! – Karen? – Odsuwam ją od siebie, żeby spojrzeć w jej twarz. Moje serce natychmiast przyspiesza. Boże, wygląda jakby dostała jakiegoś zawału!

– Boli… – wydusza z siebie, chwytając się za klatkę. – Nie mogę odd…

Urywa nagle i wiotczeje w moich rękach.

– Jezu, Karen! Co się dzieje?

Próbuję ją podnieść, ale ona nie współpracuje. Wygląda, jakby co chwilę traciła przytomność.

– Karen!

Układam ją na siedzeniu i klepię po policzkach, by ją ocucić. Moje wysiłki spełzają jednak na niczym. Zupełnie przestała się poruszać, co wpędza mnie w panikę.

– Boże, muszę zawołać chłopaków!

Wysiadam naprędce z pojazdu i w chwili, kiedy mam krzyknąć, przypominam sobie naukę Hansa na kursie lawinowym. Co prawda mówił wtedy, że echo fal dźwiękowych nie ma dostatecznie dużej mocy, by ruszyć śnieg, ale i tak wolę nie ryzykować. Muszę poradzić sobie sama!

Wracam do samochodu i otwieram drzwi. Może świeże powietrze będzie tutaj pomocne?

– Karen! Karen, obudź się! – Staram się ją podnieść, ale jest za ciężka. Mój umysł nawiedzają urywki wspomnień. Zamiast Karen, widzę Carolinę. Jej puste oczy i zimną skórę. – Karen! – W oczach wzbierają mi łzy i ogarnia mnie ta sama bezsilność co wtedy. Zaczynam popadać w obłęd. Ona zginie… Nie pomogę jej, znów ktoś straci przeze mnie życie!

Ręce odmawiają mi posłuszeństwa. Czuję się tak, jakby ktoś odciął mi zasilanie. Ogarnia mnie marazm, zupełnie jakbym już pogodziła się z jej śmiercią, a przecież to nieprawda! Chcę ją uratować, ale nie potrafię… Nie umiem… Przecież przeze mnie ludzie tylko umierają…

Nagle mój umysł przecinają słowa Caroliny. Zgubiłaś tu część swojego serca, ale tutaj także je odzyskasz…

„BumbleBee, skupienie!” Przed oczami staje mi wkurzony Hans, który udziela mi na kursie instruktażu ratowania życia. „Co robimy po wydobyciu poszkodowanego spod śniegu?!”

Mój oddech przyspiesza.

„Co to jest złota godzina? Jakie jest postępowanie w przypadku zatrzymania krążenia?!” Myśli w mojej głowie zaczynają gonić jak chomiki w obrotowym kole. Jedna za drugą, coraz szybciej i energiczniej. Przypomina mi się ostatnie spojrzenie Hansa i to, jak niewerbalnie dał mi znak, że we mnie wierzy.

Może czasem wystarczy postanowić sobie, że będzie się silnym, i z tego postanowienia nie rezygnować? Kolejne słowa Caroliny odbijają się echem w mojej głowie. Może jednak dam radę?

Zamykam oczy i usiłuję odzyskać wewnętrzny spokój. Staram się wyciszyć lęk oraz wszystkie traumatyczne wspomnienia. Nie chcę, by to one przeze mnie przemawiały, nie chcę, by mną rządziły! Odcinam się od emocji, próbując obiektywnie ocenić sytuację.

Kobieta widziała, jak jej męża porywa śnieżna lawina. Jest w ciąży i w głębokich emocjach. Wspominała też, że ma problemy z sercem. Bladość, trudności z oddychaniem i ból w klatce. Nagle traci przytomność… To faktycznie może być zawał!

Otwieram oczy, czując, jak w mojej klatce pulsuje zalążek energii. Ten nikły, ledwie tlący się żar wybucha nagle wysokimi płomieniami, jakby ktoś podlał go benzyną. Czuję, jak ogarnia moje ciało, napełniając mnie niezwyciężoną mocą! Chwytam kobietę za ręce i podnoszę z całych sił do siadu. Obejmuję rękami i opieram na sobie, wyciągając z samochodu. Układam ją płasko na śniegu i sprawdzam funkcje życiowe. Robię dokładnie to, o czym Gerald i Hans mówili na szkoleniu. Kładę dwa palce na tętnicy szyjnej, potem rozpinam jej kurtkę i pochylam się, przykładając ucho do jej nosa. Nie czuję na policzku oddechu, nie wyczuwam tętna i nie widzę ruchów klatki piersiowej.

Bezzwłocznie przystępuję do RKO. Trzydzieści uciśnięć na mostek i dwa wdechy ratownicze. Nie mam pojęcia, czy uciskam z dostatecznie dużą siłą, oraz czy moje wdechy są efektywne. Wiem tylko, że nie wolno mi przestać. Że nawet nieumiejętnie prowadzona pomoc jest lepsza niż jej brak. Robi mi się coraz goręcej, a po plecach zaczyna ściekać pot. Przy trzeciej rundzie zaczynam sapać jak parowóz. Dlaczego nikt nie mówi, jak wykańczające jest to uciskanie?!

Zerkam w prawo w nadziei, że chłopaki wracają, ale nikogo nie widzę. Kurwa, że też nie mogę ich zawołać! Zresztą, przecież oni także w tym momencie ratują ludzkie życia! Muszę sobie poradzić! Na pewno dam radę! Szesnaście, siedemnaście, osiemnaście… Dam radę!

Nad górną wargą zbiera mi się pot. Serce wali mi w klatce dziko i oddycham z coraz większym trudem. Dwadzieścia osiem, dwadzieścia dziewięć, trzydzieści!

Chwila odpoczynku, podczas której sprawdzam, czy powrócił puls, a potem z powrotem odchylam głowę kobiety do tyłu i wtłaczam powietrze do jej dróg oddechowych.

– No dalej, Karen. Wracaj tu! – Rozpoczynam kolejny masaż serca. – Nie dam ci tu umrzeć! – Wysapuję z trudem. – Ani tobie, ani dziecku!

Siedem, osiem, dziewięć… Przed oczami zaczynają pojawiać mi się mroczki. Otrząsam się i uciskam dalej. W gardle mnie pali, jakbym przebiegła dziesięć kilometrów.

Nie poddam się. Nie poddam się. Nie poddam się!! Ta myśl kołacze mi w głowie i nie odpuszcza, do czasu, aż Hans podbiega do mnie i chwyta za ramię.

– Corinne, co tu się stało??

– Ja… – Próbuję złapać oddech. Nie widzę go wyraźnie. Nie mam pojęcia, ile czasu minęło. – Ona…

– Gerald, sprawdź jej puls! – krzyczy do kolegi i odciąga mnie na ubocze. Dostrzegam dwie pary noszy, na których leżą mężczyźni i są umieszczani przez ratowników w autach.

– Czy oni żyją? – pytam go, czując jak powoli wraca mi miarowy oddech.

– Tak, na szczęście byli bardzo płytko zasypani. Jeden z nich w ogóle miał twarz poza pokrywą śniegu i ma tylko złamane przedramię.

– A drugi? – dopytuję. Nie mam pojęcia, który z nich za niedługo zostanie ojcem.

– Przeprowadziliśmy skuteczną resuscytację. Jest przytomny.

– Mamy ją! – Nagle zza pleców Hansa dobiega ożywiony głos Geralda. Gestem przywołuje kolegów, którzy nachylają się nad kobietą i zaczynają coś przy niej robić, a House podchodzi do mnie i pyta: – Co tu się z nią stało?

– Jest w ciąży i ma jakieś kłopoty z sercem. Była bardzo zdenerwowana. Nagle zaczęło ją boleć w klatce i przestała oddychać. Nie wyczułam też pulsu, więc zaczęłam prowadzić resuscytację…

Gerald przygląda mi się z dziwnym wyrazem twarzy, potem ściska moje ramię.

– Dobra robota, BubleBee. Właśnie uratowałaś jej życie.

– Jej i jej nienarodzonemu dziecku – dodaje z błyszczącymi oczami Hans.

Zerkam na leżącą na śniegu kobietę. Moje serce wypełnia nieposkromiona euforia. Uratowałam życie? Nie, uratowałam dwa życia!

W klatce wybuchają mi fajerwerki, pośród których latają jeszcze motyle. Wydaje mi się, jakbym unosiła się w powietrzu! Jakbym nic nie ważyła i składała się tylko z endorfin! Nie miałam pojęcia, że można się tak czuć! Jakbym w końcu odnalazła część siebie, którą dawno zgubiłam!

Pamiętam, że w dzieciństwie bardzo często bawiłam się z Caroliną w szpital. To ona była pacjentką, a ja zawsze musiałam być lekarzem. Narzucałam na siebie biały ręcznik, udając, że to kitel, a na szyi wieszałam tasiemkę z przywiązanym do niej malutkim lusterkiem. To była moja ulubiona zabawa! Wcześniej zupełnie o tym zapomniałam! Zapomniałam, kim byłam i co daje mi radość. Szukałam tego przez całe życie, nie mając pojęcia, że ja przecież już dawno to odkryłam…

Zgubiłaś tu część swojego serca, ale tutaj także je odzyskasz…

– Hans – szepczę do niego, czując jakbym w końcu odnalazła Świętego Graala. – Już wiem, co chcę robić w życiu…

DWADZIEŚCIA CZTERY

Hans

Bezpiecznie przekazujemy pacjentów personelowi medycznemu, a potem wracamy do bazy, gdzie biorę szybki prysznic i przebieram się w cywilne ubrania. Emocje po akcji nieco opadły, ale w dalszym ciągu jestem dumny z Corinne i tego, jak sobie poradziła. Nigdy nie zapomnę jej iskrzącego wzroku, gdy uświadomiła sobie, że uratowała komuś życie. Właśnie tak wyobrażam sobie szczęście: rozświetlona radością twarz mojej kobiety. Żałuję, że nie było sposobności pociągnąć tematu, który wtedy zaczęła, ale zamierzam do niego powrócić właśnie teraz.

Otwieram drzwi do hangaru i na widok Corinne siedzącej w otwartych drzwiach kabiny śmigłowca zapominam na chwilę, jak się oddycha. Cała krew z mózgu spływa mi nagle na południe. Ten z pozoru zwykły obrazek wyzwala w moim ciele falę emocji. Dwie najdoskonalsze piękności razem – to jak spełnienie moich najskrytszych fantazji. Aż przechodzi mnie prąd. Corinne uśmiecha się do mnie i gestem zaprasza, bym się zbliżył. Nie trzeba mi powtarzać. Podchodzę do niej i lokuję się między jej nogami, a jej dłonie od razu lądują na moich ramionach.

– Zmęczony? – W opiekuńczy sposób strzepuje niewidoczny pył z mojego ramienia.

– Ani trochę. A ty?

Przez chwilę nie odpowiada, tylko wpatruje się we mnie błyszczącymi oczami. Studiuje moją twarz z takim zachwytem, jakby patrzyła na ósmy cud świata. Delikatne mrowienie ogrzewa mi pierś.

– Uratowałam komuś życie. Jak mogłabym czuć zmęczenie? – Uśmiecha się szeroko. – Czuję coś zupełnie przeciwnego: jakby ktoś podłączył mnie do elektrowni i naładował niezmierzoną ilością energii!

Jej entuzjazm mi się udziela. Kocham patrzeć na nią w takim stanie. Kocham tę beztroskę. Ten wyraz twarzy, oczy, nos, usta… Kocham jej włosy i ten obłędny zapach. Kocham jej intelekt i każdą wersję tej skomplikowanej osobowości… Kocham to, jak jest silna, i jak jest słaba, pyskata i potulna. Kocham… ją!

– Czy zawsze tak jest? Właśnie to czujesz po akcjach w górach?

Unoszę kącik ust w uśmiechu. Czas chyba przyznać Hartmannowi rację i potwierdzić, że nie jesteśmy takimi altruistami, jakimi widzą nas wszyscy. Prócz pomagania kochamy także adrenalinę i endorfinowy haj, który nam to zapewnia.

Chwytam ją za ręce, unoszę lekko w górę i powoli, bardzo powoli splatam nasze palce razem. Przyglądam się jej delikatnym dłoniom i temu, jak bardzo kontrastują z moimi, ale razem wyglądają jakby były dla siebie stworzone. Potem przenoszę wzrok na jej twarz. Serce próbuje wyskoczyć mi z piersi. To, co chcę powiedzieć, to deklaracja, jakiej nigdy jeszcze nikomu nie składałem.

– Tak. I kocham to uczucie… prawie tak mocno jak ciebie.

Całe jej ciało zastyga w bezruchu, a oczy robią się wielkie jak spodki. Wpatruje się we mnie wzrokiem, który jest idealną mieszanką przerażenia i powoli kiełkującej nadziei.

– Naprawdę?

Uśmiecham się.

– Jestem tego pewien tak samo jak tego, że po nocy wstaje dzień, a wahadłowy tłumik drgań minimalizuje poziom wibracji w moim śmigłowcu.

Nie parska śmiechem, tak jak na to liczyłem. Jej oczy lśnią wilgocią, przełyka z trudem ślinę. Cisza pomiędzy nami się przedłuża. Nie mam pojęcia, czy nie popełniłem falstartu z tym wyznaniem…

Kurwa. Nie wiem, jak się wyznaje miłość, więc mogłem się spodziewać, że to schrzanię.

– Proszę, powiedz coś. Milczysz dlatego, że właśnie dokonujesz w myślach parametrycznej analizy tłumienia, by potwierdzić, że wiem, co ci wyznałem? – Usiłuję obrócić to w żart. Za żadne skarby nie chciałbym jej spłoszyć, choć wszystko wskazuje na to, że to już fakt dokonany.

Fischer, głąbie, tylko ty mogłeś wybrać tak trudny emocjonalnie dla niej dzień na obarczanie jej jeszcze swoimi uczuciami! Miłość to zupełnie inny kaliber niż zakochanie, o którym mówiłeś jej wcześniej!

– Wiesz… – Zagryza wargi i przenosi dłonie na mój tors. Zaczyna nimi poruszać, co momentalnie przyprawia mnie o gęsią skórkę. – Myślę, że to, co powiedziałeś wcześniej, to prawda. To, że niewłaściwe rzeczy prowadzą nas do właściwych osób. – Podnosi wzrok na moją twarz, a w jej błękitnych oczach kryje się morze emocji. – Warto było czekać te wszystkie lata na to, by usłyszeć te słowa… właśnie od ciebie.

W otaczającej nas ciszy słychać tylko nasze oddechy. Czekam z mocno walącym sercem na to, co powie dalej.

– Naprawiłeś mnie, Hans. Naprawiłeś wszystko, co było we mnie złamane. Poskładałeś w całość, gdy wszyscy inni nie zauważyli we mnie nawet zadrapania. Ty jeden nie uwierzyłeś w wersję, którą od zawsze sprzedaję światu. Więc odpowiadając na twoje pytanie: nie, nie dokonywałam parametrycznej analizy tłumienia, tylko usiłowałam przekonać samą siebie, że to się dzieje naprawdę, i że to, co mówisz, jest prawdą, a ja zasługuję na twoje uczucie.

– Żartujesz?

– Nie. Nie żartuję. Jeżeli nikt nigdy w twoim życiu tak naprawdę cię nie kochał, cholernie trudno jest uwierzyć, że tym uczuciem obdarzyła cię akurat osoba, na której najbardziej ci zależy.

Z jednej strony cieszy mnie to wyznanie, ale jego słodko-gorzki wydźwięk nie pozwala mi się uśmiechnąć.

– Chcę być lekarzem, Hans – oświadcza nagle. – Dziś, gdy uratowałam tamtej kobiecie życie… gdy ocaliłam tym samym jej dziecko… to tak, jakbym… – Jej głos się urywa, a ja natychmiast ją przytulam. Wiem doskonale, co chce powiedzieć. Przywilej odpokutowania za coś, co ciąży na naszych barkach, jest niebywale ważny w procesie ruszania naprzód. – Chcę pójść na studia medyczne. Chcę ratować ludzi, których ty przytransportujesz do mnie śmigłowcem. – Uśmiecha się, a ta wizja wydaje mi się rajem. – Zdaję sobie sprawę, że to nigdy nie wróci życia Carolinie, ale…

– Głowę daję sobie uciąć, że jest z ciebie cholernie dumna, skarbie. Dokładnie tak samo jak ja – szepczę jej we włosy i potem w nie całuję. Nic nie może równać się z uczuciem, gdy trzymam ją w swych objęciach. To tak, jakbym trzymał w nich cały świat. Co tam świat; cały wszechświat!

– Kocham cię za milion rzeczy, Hans – wyznaje nagle wprost w mój tors. – Ale najbardziej za to, że pokazałeś mi, kim naprawdę jestem. I to wtedy, kiedy ja w tej całej swej walce ze światem zupełnie już o tym zapomniałam…

To wyznanie mnie rozmiękcza, roztapia jak czekoladę na pełnym słońcu. Jestem ugotowany, dla niej byłbym gotów na wszystko!

– A ty pokazałaś mi, co to znaczy naprawdę kochać, moja piękna BumbleBee. Nigdy nie spodziewałem się, że moje serce może żyć poza moim ciałem. I że będzie mu tam tak dobrze.

Odsuwa się ode mnie nieznacznie, a potem opiera swoje czoło o moje. Między nami krąży energia, która sprawia, że czuję jakbym dryfował w przestworzach. Cały świat przestał istnieć i mieć jakiekolwiek znaczenie. Jesteśmy tylko my i nasze mieszające się oddechy.

– Nadal nie wierzę, że to się dzieje naprawdę. Musisz mi to pokazać, Hans – mówi cicho, otwierając oczy i stapiając swe spojrzenie z moim. Jej dłonie przenoszą się z mojej potylicy na twarz. Dotyka żuchwy, policzków i zahacza o usta. Patrzy na mnie wzrokiem, który podpala jeden po drugim wszystkie zakończenia nerwowe w moim ciele. – Chcę, żebyś pokazał mi, że mnie kochasz. Tu i teraz.

Czy musi dodawać więcej?

Nim zdąży złapać oddech, przyciągam ją do siebie i wpijam się w jej cudowne usta jak narkoman, który znów wpadł w ciąg. Jezu, jak ja mogłem tyle czasu bez niej wytrzymać? Wsuwam język pomiędzy jej wargi i połykam każdy jej oddech. Gdy zalewa mnie jej smak, z mojej piersi wydobywa się udręczony jęk. Corinne łapie mnie za koszulkę, jakby starała się utrzymać równowagę, a potem podciąga ją w górę i dotyka gołego brzucha. Na ten subtelny, a jednocześnie niesamowicie seksowny gest, wstrząsa mną gwałtowny dreszcz.

– Masz wspaniałe ciało. Takie silne i twarde… – udaje jej się powiedzieć zdyszanym głosem. – Chcę zobaczyć cię całego.

Ciche błaganie w jej głosie w moich uszach brzmi jakby zostało przepuszczone przez wzmacniacz. Jednym płynnym ruchem ściągam T-shirt przez głowę i rzucam niedbale na podłogę.

Niemy zachwyt w jej oczach sprawia, że w mojej piersi rozpoczyna się spektakularny pokaz fajerwerków. Gdy wodzi oczami po moim ciele, mógłbym przysiąc, że zostawia wypalone ścieżki na mojej skórze. Nigdy nie czułem się bardziej pożądany. Nie istnieją słowa, które powiedziałyby mi więcej niż jej wzrok w tym momencie.

– Chcę, żebyś się ze mną kochał.

A jednak się myliłem. Przez sekundę czuję się zbyt oszołomiony, by cokolwiek zrobić. Kochać się? Jakim cudem to może brzmieć tak kurewsko podniecająco?! I czy będę potrafił to zrobić?

– Proszę, Hans. Ja… – Jej policzki są słodko zaróżowione, a oddech spłycony. Wyraźnie widać, jak bardzo jest podniecona. Jestem pewien, że gdybym wsunął rękę między jej uda… Kurwa! Na samą myśl dostaję białej gorączki! Jest bardziej oszałamiająca niż pieprzone arcydzieło w Luwrze!

– Corinne… – Bóg mi świadkiem, gdyby ktoś teraz powiedział mi, że seks z nią będzie ostatnim seksem w moim życiu, nie wahałbym się ani sekundy. Lecz bardzo szybko przychodzi refleksja; za nic w świecie nie chcę jej wykorzystać. – Myślę, że dzisiejszy dzień był dla ciebie na tyle obfitujący w emocje, że…

– …że nie wiem, jak bardzo cię pragnę? – kończy za mnie. – Wiem, Hans. Jestem tego pewna tak samo jak tego, że po nocy wstaje dzień, a wahadłowy tłumik drgań minimalizuje poziom wibracji w twoim śmigłowcu. – Wykorzystuje moje własne słowa przeciwko mnie.

Moje usta rozciąga szeroki uśmiech; bardzo szeroki uśmiech.

I ta kobieta jest moja… Nie mam pojęcia, jak mam za nią dziękować światu! Ogarnia mnie euforia, ale nie mogę zrobić tego byle jak. Ona zasługuje na coś wyjątkowego!

– Zaczekaj tu na mnie – oświadczam krótko, a potem wkładam szybko koszulkę i wychodzę z hangaru po kilka potrzebnych rzeczy. Nie jestem dobry w wymyślaniu romantycznych pierdoletów, ale dla niej muszę się wysilić. Zadziwia mnie fakt, jak szybko wpada mi do głowy fajny pomysł.

Wbiegam do pokoju socjalnego, wyjmuję z szafy kilka drobiazgów, pakuję je do plecaka, a potem daję znać dozorcy, że wyjdę przez hangar. Otwieram ciężkie drzwi i gaszę za sobą światła, by nikt nie miał pojęcia, że tu jesteśmy. Znam to pomieszczenie na wylot, więc bez żadnego problemu pokonuję dystans od drzwi do śmigłowca.

W moich żyłach tańczy adrenalina; nie mogę okiełznać ekscytacji. Czuję się jak uczniak przed swoim pierwszym razem. Corinne czeka na mnie dokładnie w takiej pozycji, w jakiej ją zostawiłem. Staję pomiędzy jej nogami i czekam, aż moje oczy przyzwyczają się do ciemności. Wszystkie inne zmysły już ją wyczuwają. I płoną z pożądania.

– Kocham cię – powtarzam, kilka centymetrów od jej ust.

– Ja też cię kocham – odpowiada po cichu. Nigdy nie będę miał dość tych słów w jej ustach.

Nasze wargi przywierają do siebie jak magnesy. Zaczynamy wędrówkę dłoni po swoich ciałach, aż w końcu podnoszę ją i wsuwam głębiej do kabiny helikoptera. Wchodzę tam zaraz za nią i zasuwam po cichu drzwi. Obydwoje klęczymy na kolanach. Jej przyspieszony oddech owiewa mi twarz.

– Mówiłem już, że cię kocham? – upewniam się nie na żarty. Przez to, co za chwilę ma się wydarzyć, czuję, jakby zrywało mi się połącznie z mózgiem.

– Hans… – Jej dłoń ląduje na moim brzuchu. Podciąga do góry koszulkę i zaczyna gładzić po kaloryferze. Gdy odwraca ją i kieruje na południe, muszę zagryźć wargę, aby nie jęknąć. – Chcę cię zobaczyć, chcę cię dotykać i chcę cię… w sobie – kończy wprost do mojego ucha. – Czy mogę cię rozebrać?

Jeszcze nigdy nie zemdlałem, ale czuję, że dziś może się to zmienić. Serce napierdala mi głośniej niż warkot silnika w dolinie.

– Moje ciało jest do twojej dyspozycji, skarbie. Ale najpierw pozwól, że zrobię nastrój.

Nachylam się do plecaka, wyciągam gruby koc i rzucam na podłogę. Potem wyjmuję lampki świąteczne na baterie, zapalam je i wieszam niedbale na przypadkowych elementach kabiny. Gdy kończę i spoglądam na jej pełen zachwytu wyraz twarzy, uznaję z zadowoleniem, że ten pomysł był strzałem w dziesiątkę.

– Jesteś cudowny – oświadcza z uśmiechem, a w jej oczach mienią się wszystkie światełka, które nas otaczają. – Czy teraz w końcu pozwolisz mi się trochę obmacać?

– Tylko bądź delikatna. – Unoszę w uśmiechu kącik ust.

– Niczego nie mogę ci obiecać. – Zagryza wargi, na których zaczyna błąkać się psotny uśmiech. Wodzi roziskrzonym wzrokiem po moim ciele, jakby właśnie weszła do parku rozrywki i zastanawiała się, którą atrakcję przetestować jako pierwszą. W końcu wybiera biceps prawej ręki. Najpierw przesuwa palcem wzdłuż żyły, aż do samego nadgarstka, a potem wraca tą samą drogą, delikatnie drapiąc mnie paznokciami. Na całym ciele pojawia mi się gęsia skórka.

Potem znów wsuwa ręce pod mój T-shirt i rozpostartymi palcami przesuwa po moim brzuchu, żebrach i klatce.

– Unieś ręce – szepcze, kilka centymetrów od mojego ucha. Próbując stłumić drżenie, wykonuję jej prośbę. Koszulka bardzo szybko ląduje gdzieś w kącie, a ona odsuwa się odrobinę, by mi się przyjrzeć. – Rany, już wtedy nad jeziorem nie mogłam oderwać od ciebie wzroku. Jak można być aż takim seksownym…

– Nie wiem, ty mi powiedz – charczę, z trudem przełykając ślinę.

Nie wydaje się, jakby mnie słuchała. Rozchyla wargi i bada palcami każdą wypukłość oraz dolinę moich mięśni. Wygląda przy tym, jakby podziwiała jakieś arcydzieło. W jej oczach goreją całe gwiazdozbiory. Nikt nigdy nie patrzył na mnie w ten sposób. Zaczyna zasypywać pocałunkami moją klatkę piersiową, ramiona oraz szyję. Jej usta są gorące i miękkie; takie subtelne i pełne uczuć pieszczoty dają zupełnie inny wymiar przyjemności, kompletnie mi dotąd nieznanej.

– Uwielbiam te ramiona. Są tak twarde i szerokie, a mimo to przytulne i miękkie. Czuję się w nich jak w świątyni. Jak w domu. Najbezpieczniejszym miejscu na ziemi.

Znów przełykam ślinę. Emocje szaleją mi w piersi. Tworzy się we mnie wielki burzliwy wir uczuć, którego nie potrafię kontrolować. Kocham tę dziewczynę jak wariat. Tak bardzo, że zaraz się tu rozbeczę.

– Moje ego właśnie dostało orgazmu – mówię, by się nie rozkleić. Płaczący mężczyźni raczej nie są sexy…

Corinne śmieje się delikatnie, rozpościera palce i zsuwa je w dół mojego brzucha.

– To teraz pora na inne części twojej anatomii.

Gdy dostaje się za gumkę bokserek i muska podstawę penisa, kłębiący się w dole brzucha żar rozlewa się po moim ciele. Ten ruch jest jeszcze nieporadny i nieśmiały, ale fakt, że robi to ona, jest kurewsko, kurewsko gorący! Mogłaby obłapiać każdego mężczyznę na globie, a wybrała właśnie mnie.

– Hans… Czy mogę…? – Chowa twarz w zagłębieniu mojej szyi. Jej oddech jest jak gorący dym na mojej skórze. – Mogę cię… objąć?

Uśmiechnąłbym się na dobór jej słów, gdybym nie był aż tak napalony. Myśl, że Corinne Adams, ta zadziorna i seksowna piękność zaraz dotknie mojego kutasa, jest wprost miażdżąca.

– Nawet musisz, skarbie. Zacząłbym o to błagać, możesz mi zaufać.

Wstrzymuję oddech, ona robi to samo. Gdy owija palce wokół trzonu, zaciskam pięści i naprężam każdy mięsień oraz ścięgno w moim ciele. Dłoń Corinne zaczyna poruszać się bardzo powoli w górę i w dół, a kciuk naciska raz po raz na wrażliwą główkę. Wypycham automatycznie biodra w jej stronę, a ona bezbłędnie odczytuje przekaz; ściska mocniej i zwiększa tempo pieszczoty. Przyciska usta do mojej szyi, owiewa mnie jej gorący oddech. Na wszystkich zakończeniach nerwowych zaczynają tańczyć mi iskry.

– Podoba ci się? – szepcze, dysząc ciężko w moją skórę.

Ja pierdolę, to stanowczo za mało powiedziane.

– Jestem zachwycony – odpowiadam i unoszę jej brodę. Zerkam w te błyszczące, lekko zamglone oczy i usiłuję przekazać jej wzrokiem wszystkie kotłujące się we mnie uczucia. Powietrze strzela iskrami, jakby ktoś zerwał przewód wysokiego napięcia. Jest zarumieniona, zafascynowana i tak oszałamiająco piękna, że aż ściska mnie w dołku.

– Ja też, Hans, – Te słowa odbierają mi już resztki samokontroli.

Wsuwam dłonie w jej włosy i przyciągam do siebie, miażdżąc jej wargi w pocałunku najeżonym wielką frustracją seksualną. Chciałbym wytrzymać dłużej, ale to po prostu niemożliwe. Corinne obejmuje mnie za szyję i oddaje pocałunek z niemniejszym zapałem. Wciąga powietrze, którym oddycham, jakby była zdesperowana; jakby potrzebowała go do przeżycia. Fakt, że jest aż tak pobudzona, jeszcze mocniej mnie nakręca.

Zsuwam dłoń w dół jej pleców i obejmuję kształtny pośladek. Gdy zaciskam na nim dłoń, z jej ust wydobywa się cichy jęk. Czuję, jak przywiera do mnie mocniej. Mój sterczący kutas odpowiada nerwowym podrygiem. Corinne ma przezajebisty tyłek! Masuję go i ugniatam, robiąc to z coraz mniejszą delikatnością. Pożądanie przejmuje nade mną kontrolę. Pragnę zedrzeć z niej te wszystkie ciuchy i pieprzyć do utraty przytomności!

– Corinne, pamiętasz, jak mówiłem ci, że ja się nie kocham, tylko ostro rżnę? – wysapuję z trudem, odrywając się od niej. – Pragnę cię czcić i dać ci rozkosz. Chcę zrobić to tak jak należy, ale musisz mi pomóc. Jeżeli przekroczę jakąkolwiek granicę twojego komfortu, po prostu mi powiedz, okej?

– Myślę, że wszystko wyjdzie jak należy, jeżeli tylko przestaniesz mnie czcić, Hans – rzuca mi kusicielsko spod rzęs. – Nie chcę, żebyś powstrzymywał się od czegokolwiek. Rób wszystko, czego zapragniesz.

Tymi słowami sprawia, że czuję, jakby ktoś wręczył mi kartę podarunkową bez limitu do ulubionej cukierni. Wciągam powietrze i mam wrażenie, że ono płonie w moim gardle. Podnoszę dłoń i chwytam rąbek materiału jej swetra. Widzę, jak wstrząsa nią dreszcz, gdy muskam palcem jej rozgrzaną skórę. Pragnę posmakować każdego centymetra jej ciała, ale najpierw muszę ją zobaczyć. Zdejmuję jej ubranie i na widok czarnego, sportowego biustonosza ściskają mi się jądra. Odpinam guzik dżinsów i zaczynam je z niej ściągać. Corinne układa się wygodnie na kocu i pomaga mi się ich pozbyć do końca. Gdy rzucam je w za siebie, obejmuję spojrzeniem jej ciało.

– Jesteś… – zacinam się, ponieważ nie umiem znaleźć słów, które opisałyby jej piękno. Wiem tylko, że nie byłem przygotowany na to, że tak piekielnie będę jej pragnął. Przez tyle nocy o niej marzyłem. Tyle razy karałem siebie za to, że jej pożądam. A teraz leży przede mną w samej bieliźnie. Gorąca, miękka i gotowa na wszystko, co pragnę z nią robić… – Idealna. Do bólu i w każdy możliwy sposób perfekcyjna…

– Bałam się, że ci się nie spodobam – przyznaje cicho, z zakłopotaniem. Marszczę brwi, słysząc w mózgu pisk hamulców. Potrząsam głową, bo chyba źle usłyszałem.

– Bałaś się, że mi się nie spodobasz?

– Zazwyczaj wybierałeś kobiety o bujniejszych kształtach… – wyjaśnia, wzruszając niby od niechcenia ramionami. Teraz już chyba rozumiem. Martina.

– Niczego nie wybierałem, moja BumbleBee, tylko brałem to, co mi oferowano. Seks nie był dla mnie niczym więcej jak rozładowywaniem zgromadzonego napięcia. Dopiero przy tobie wiem, co znaczy bolesne, palące pragnienie skosztowania czyjejś skóry… – Pochylam się nad jej ciałem i przykładam usta do jej brzucha. Wnętrzności zaciskają mi się z rozkoszy. Wysuwam język i jej smakuję. – Oddychania czyimś zapachem… – Wciągam w płuca tę zniewalającą mieszankę feromonów, aż kręci mi się w głowie. – Odkrywania kształtów, o których marzyłem bez ustanku, podczas samotnych nocy. – Moje palce wędrują do miseczki jej stanika i odchylają materiał, uwalniając cudowną, różową, naprężoną brodawkę. Kurwa! Moje jaja robią się ciężkie i bolesne na ten widok. Rozchylam wargi i zasysam ten kuszący, mały pączek na szczycie piersi, omiatając go jednocześnie językiem. Corinne natychmiast wygina plecy, a jej usta uwalniają przeciągły jęk. Przechodzę do drugiej piersi i robię dokładnie to samo, obserwując jednocześnie, jak wije się i pręży pod moją pieszczotą. – Dopiero przy tobie wiem, co to znaczy pragnąć czyjegoś zadowolenia bardziej niż swojego – chrypię i wsuwam rękę pod materiał jej fig. Przesuwam palce po jej delikatnych fałdkach i… Chrystusie drogi! Jej śliska wilgoć od razu opływa moje palce, przez co wyrywa się ze mnie pełen udręczenia warkot. – To ty jesteś kobietą, którą wybrałem, i którą będę wybierał już zawsze. Zawsze, rozumiesz?

– O Boże… – dyszy i zastyga, gdy ssę jej pierś i jednocześnie poruszam dłonią w jej majtkach, czując prymitywną chęć wtarcia w siebie jej soków. Pragnę przesiąknąć nimi cały! Pożreć ją w całości, a potem znowu i znowu! Jest tak kurewsko gorąca, że nieubłagalnie tracę zmysły.

Wyjmuję dłoń z jej majtek i przenoszę ją na swojego kutasa. Rozprowadzam na nim jej wilgoć, czując dreszcze i wibrujące prądy zbierające się u podstawy kręgosłupa. Bóg mi świadkiem, że jeszcze nigdy nie byłem tak bardzo podniecony. Jeszcze się w niej nie znalazłem, a doznania już przekraczają wszystkie dotychczasowe doświadczenia seksualne.

Corinne rozsuwa szerzej uda, zaprasza mnie. Puls mi wariuje, gdy ściągam z siebie spodnie wraz z bokserkami i nakierowuję sztywnego kutasa na jej wejście. Jeszcze jej nie rozbieram, pozostawiam tę barierę między nami, by przedłużyć tę słodką torturę. Gruba główka napiera na materiał jej bielizny, a potem cofa się, i naciska ponownie. Jej biodra cały czas wychodzą mi naprzeciw. Kocham to, jak Corinne zatraca się w przyjemności, jak przymruża oczy, rozchyla te usta…

– Jesteś cudowna.

– A ty… jesteś za daleko. Stanowczo za daleko, Hans – wyjękuje, choć brzmi to bardziej jak zduszone kwilenie. Sięga ręką do majtek i niespodziewanie odchyla ich materiał na bok, przez co przejeżdżam fiutem po jej mokrej cipce.

– Oż kurwa… – Ucieka mi z ust wraz z dziwnym, chrapliwym sapnięciem. Zabrzmiało, jakbym dostał paralizatorem w jądra. I dokładnie tak się poczułem.

– Hans, proszę, nie mogę już dłużej czekać.

Ja też nie. Przez to, co zrobiła, zamknęła sobie wszystkie drogi ucieczki. Nie można bezkarnie rzucać iskry na polane benzyną siano. Sięgam do plecaka i wyciągam kondom, szybko naciągając go na bolesną z pożądania erekcję. Usadawiam się między jej nogami, i patrząc głęboko w oczy, zaczynam się w niej zatapiać. Jest tak mokra, że czubek wchodzi gładko, od razu. Zaciskam powieki i szczęki na to nieprawdopodobnie boskie doznanie. Wnikam głębiej, rozwieram ją centymetr po centymetrze, a jej ciasne wnętrze zaciska się na mnie niczym gorąca dłoń. Znów napinam szczęki, próbuję się nie spuścić. Poruszam się powoli, jakbym stąpał po polu minowym, aż nie docieram do końca, zatapiając w niej cały trzon.

– Wszystko w porządku? – Usiłuję znaleźć choćby najmniejszą oznakę jej dyskomfortu.

– Nigdy nie było lepiej – odpowiada niemal sennie, z rozrzewnieniem. Krwisty rumieniec zdobi jej policzki i rozlewa się na dekolt. W migoczącym świetle lampek jej skóra wygląda jak jedwab, a rozproszone na kocu włosy niczym aureola diablicy.

Zaczynam się wycofywać. Moje ruchy są powolne, delektuję się każdą sekundą przebywania w niej. Potem znów się w nią wbijam i w tym samym tempie wycofuję biodra. Patrzymy sobie w oczy, gdy nasze ciała badają siebie nawzajem i testują granice rozkoszy. Jesteśmy jak zawieszeni w wieczności, zatopieni w tej idealnej chwili. Nic innego się nie liczy. Nigdy się nie liczyło, tak jakbym całe życie czekał na ten właśnie moment. Bez niej nie miałbym pojęcia, czym naprawdę jest seks.

Gdybym teraz spojrzał na siebie z boku, nie poznałbym tego faceta. I cholernie współczuję tej wersji mnie, sprzed poznania Corinne. To bardzo uboga wersja, i na dodatek łudząca się, że ma wszystko.

– Szybciej, Hans… – Wije się pode mną, oplata udami moje biodra. Jej oddech jest coraz płytszy, raz po raz się rwie.

– Jeżeli przyspieszę, będzie po zabawie – uprzedzam uczciwie.

– Jeżeli nie przyspieszysz, też! – grozi mi słodko.

Uśmiecham się szeroko. Moja Corinne wpada w bojowy nastrój, jeśli ktoś odmawia jej przyjemności… Zapamiętam.

Całuję ją namiętnie, a potem wsuwam jej rękę pod lędźwie i unoszę miednicę wyżej. Przenoszę dłonie na biodra i spuszczam ze smyczy samokontrolę, która mnie hamowała. Pozwalam się porwać instynktowi i poruszam się w niej coraz szybciej, bardziej pożądliwie i chaotycznie. Zniknęła finezja, ostrożność i cała subtelność. Teraz istnieje tylko szczyt, na który pragnę się wspiąć, by zaraz potem rzucić się w przepaść. Razem z nią.

– O Boże… Boże… Hans! – Ściąga brwi, jakby czuła ból. Jej cudowne usta otwierają się, gdy odrzuca głowę w tył i zaczyna ciężko dyszeć; wiem, że jest już blisko. W moim brzuchu śpiewa słodka ekscytacja. – Hans… Hans! – Chwyta moje pośladki i nadaje mi jeszcze szybszy rytm. Doprowadza mnie tym do pierdolonego szaleństwa! Już nie mogę. To więcej, niż jestem w stanie znieść!

Wokół mojego fiuta zaciska się spirala gorąca, tężeją mi jaja, skóra na karku się napina. To koniec. Nie wytrzymam dłużej, poddaję się! Nagle spomiędzy warg Corinne wydobywa się gorący, erotyczny, przeciągły jęk, a jej ciałem zaczynają wstrząsać konwulsje, i wiem już, że skaczemy w tę przepaść razem. Dochodzę z gardłowym jękiem i robię to tak intensywnie, że aż brakuje mi tchu. Zdążam zobaczyć jeszcze wyraz jej twarzy, gdy osiąga spełnienie, nim całkowicie tracę kontakt z rzeczywistością.

Przez jakiś czas dryfujemy gdzieś w mglistej krainie wiecznej szczęśliwości, w której nie istnieją czas, grawitacja ani świat zewnętrzny. Nie zdziwiłbym się, gdyby to były zaświaty, ponieważ takiego orgazmu nie przeżyłem jeszcze nigdy, i jest spore prawdopodobieństwo, że moje serce tego nie wytrzymało. Akty fizyczne, które znałem do tej pory, były jak smakowanie cukierka przez papierek. To nieprawdopodobne, jaka magia dzieje się, gdy do seksu dodajemy uczucie…

– Nie dziwię się, że te wszystkie dziewczyny dostawały obsesji na twoim punkcie. – Zdyszany głos Corinne wyrywa mnie z zamyślenia. – Doskonale wiedziały, że nigdy w życiu nie poczują niczego lepszego.

Obracam ku niej twarz. Jest zarumieniona, potargana i niewyobrażalnie piękna. W dodatku uprawiała ze mną seks w moim śmigłowcu…

– A teraz to ja dostałem obsesji na twoim punkcie, bo wiem, że nigdy w życiu nie poczuję niczego doskonalszego. I co z tym zrobisz, Corinne Adams? – Zadaję to pytanie na serio. Nie raz słyszałem powiedzonka o karmie, i oblatuje mnie strach, że oto i mnie dopadła.

– Wykorzystam to do bardzo niecnych celów, panie pilocie… – Zagryza wargę i zjeżdża wzrokiem na mój tors, brzuch i niżej… – Ile mamy czasu, nim nas tu znajdą?

– Mogę porwać ten śmigłowiec i dać nam go tyle, ile zapragniesz – mówię znów całkiem poważnie. – Zasięgu mamy na siedemset trzydzieści cztery kilometry. Z dodatkowym zbiornikiem paliwa nieco ponad tysiąc.

– Kusząca perspektywa, ale podoba mi się ta wioska. Mogłabym tu zostać na stałe.

Mój puls natychmiast przyspiesza na tę wiadomość. Staram się nie pokazać po sobie, jak wielkie wrażenie na mnie zrobiła.

– Mamy tu całkiem ciekawe atrakcje.

– Taaak, właśnie zauważyłam. – Podnosi się i siada na mnie okrakiem. Jej długie włosy łaskoczą mnie w tors. – I to głównie one pozwoliły mi podjąć taką decyzję. – Uśmiecha się i całuje mnie prosto w usta.

– Nasuwa się pytanie, czy to mój ptak zrobił na tobie takie wrażenie, czy ten podniebny? – Wskazuję brodą wnętrze helikoptera.

– A czy jak powiem, że obydwa, to zaliczę ten test? – Ta mała diablica doskonale wie, że zaliczyła go śpiewająco. – W końcu… obydwa należą do ciebie.

Szczęście rozsadza mi pierś. Zamykam ją w objęciach i obracam tak, że teraz to ja jestem na górze.

– Czy zawsze będziesz tak irytująco doskonała?

– O ile będziesz mi robił takie rzeczy jak przed chwilą… – rzuca ze śmiechem i zawiesza mi ręce na szyi.

To jest ta chwila, w której zdaję sobie sprawę, że nigdy w moim życiu nie będzie już innej kobiety. I co dziwniejsze, zamiast przerażenia czuję spokój, jakbym właśnie odnalazł swoje miejsce na ziemi.

– A więc zawsze.

DWADZIEŚCIA PIĘĆ

Corinne

Następnego dnia budzę się w nie swoim łóżku. Nie jest to także wnętrze śmigłowca, ani żadne znane mi miejsce. Pokój jest jasny, przytulny i ma piękny panoramiczny widok na Alpy. Czuję, jakbym wyspała się za wszystkie czasy, ale za Boga nie mam pojęcia, gdzie jestem, ani jak się tu znalazłam.

Wstaję powoli i odkrywam, że mam na sobie tylko koszulkę. Zerkam na wielki napis „Pilot”, i wiem już, do kogo ona należy, i czyj to najprawdopodobniej dom. Po wszystkich tych emocjonujących wydarzeniach pewnie zasnęłam jak kamień i Hans przyniósł mnie tutaj na rękach… Co za facet!

Gdzieś z oddali dobiega mnie dźwięk gwizdka czajnika, a zaraz potem dolatuje do mnie aromat czarnej kawy. Wciągam go do płuc, uśmiechając się szeroko, i ruszam po dębowych schodach, podziwiając w międzyczasie wystrój wnętrza. Podoba mi się wszechobecne drewno, które bardzo pasuje do mojego mężczyzny. Jest twarde, solidne i przytulne. Pięknie pachnie i podkreśla górski klimat. Jest proste, estetyczne i ponadczasowe. Niczego bym tu nie zmieniła.

Kieruję kroki do pomieszczenia, z którego słychać odgłosy krzątania, a mój żołądek wypełnia rój motyli. Wyobraźnia podsuwa mi obraz Hansa, przyrządzającego mi śniadanie w szarych dresach… Aż zaciskam uda na tę cudowną wizję.

– Podsumowując, nie możesz mieć do mnie pretensji. – Nagle zatrzymuje mnie kobiecy głos. Jest ściszony, ale doskonale rozpoznaję, że należy do Claudii. Zupełnie zapomniałam, że dziś, zaraz po śniadaniu wyjeżdża. – Nie, gdy ty też masz sporo młodszą od siebie dziewczynę.

– Nie mam pretensji, Claudio. – Głos Hansa jest łagodny. Nie słychać w nim ani grama wzburzenia. – Wiem, że w niektórych przypadkach duża różnica wieku nie ma żadnego znaczenia. Zrozumienie dwojga ludzi nie zawsze jest związane z tym, czy są na podobnych etapach życia. Pokrewne muszą okazać się dusze, a te nie mają określonego wieku…

– Wow… to naprawdę pięknie powiedziane, wujku. Czy właśnie to czujesz do Corinne?

Następuje chwila ciszy, podczas której moje serce przyspiesza biegu. Zatrzymuję się, by usłyszeć odpowiedź.

– Nigdy nie zapomnę dnia, w którym zaczęła się nasza historia. Już wtedy, zanim jeszcze zobaczyłem jej twarz, jakaś niewidzialna siła kazała mi ją chronić. To było w barze, gdy podchmielony Kristof się do niej przystawiał. Wiedziałem, że nie zrobi jej żadnej krzywdy, a mimo to wkroczyłem do akcji. Za każdym razem, gdy mnie spławiała, czułem jakby ktoś stawiał mi wyzwanie, które po prostu musiałem podjąć. I żadna porażka nie była w stanie mnie zdemotywować. Wprost przeciwnie: im więcej z siebie dawałem, tym więcej mi zostawało. Tak, jakby chronienie jej było moją samoodnawiającą się energią. Jakby było zapisane w moim DNA.

W oczach stają mi łzy wzruszenia. To najpiękniejsza deklaracja miłości, jaką słyszałam. Jedyna skierowana do mojej osoby. Każde jej słowo wypala się w moim sercu na zawsze. Jak pieczęć.

– Ona potrzebowała ciebie, a ty jej. I spotkaliście się akurat tutaj. To jak doskonały materiał na hit kinowy!

– Ona tak naprawdę wcale mnie nie potrzebowała, wiesz? To najodważniejsza, najtwardsza i najbardziej samowystarczalna kobieta pod słońcem. Wybrała mnie, ponieważ chciała, a nie dlatego, że mnie potrzebowała. Jestem z tego powodu dumny jak cholera.

Moje gardło ściska się boleśnie. Całe moje życie było popaprane, nie sądziłam, że w takim bagnie natrafię kiedykolwiek na taki skarb.

– Chciałabym, żeby kiedyś Johan poczuł do mnie coś podobnego… – Głos Claudii zmienia się na melancholijny.

– Z tego, co zauważyłem, też jesteś mu bardzo bliska, Claudio. Od czasu, gdy cię poznał, przestał zauważać inne kobiety, a to w jego przypadku bardzo solidna deklaracja zaangażowania.

– Mówisz poważnie?

– Tak. I jestem pewien, że na żadną nie spojrzy, dopóki tu nie wrócisz na wakacje.

– Skąd wiesz?

– Wydaje mi się, że zakochany mężczyzna umie rozpoznać ten sam stan u innego.

– A więc pozwolisz, żeby to on odwiózł mnie do domu?

Następuje krótka pauza, podczas której Hans wypuszcza głośno powietrze.

– Tylko jeżeli co pół godziny będę dostawał wiadomości, że wszystko w porządku.

– Zgoda! – Ekscytacja Claudii sprawia, że podnosi głos. – Przepraszam. Pewnie obudziłam twoją dziewczynę. Swoją drogą, masz doskonały gust wujku.

– Wiem, chociaż cały czas nie mogę uwierzyć, jakim cudem Corinne Adams jest moja…

W głębi duszy zadaję sobie dokładnie to samo pytanie. Jakim cudem pokochał mnie taki mężczyzna jak Hans Fischer.

***

Po wyjeździe Claudii z wioski, cały tydzień przypomina miesiąc miodowy, wypełniony romantycznymi gestami, miłosnymi uniesieniami i sekretnym obmacywaniem się po kątach. Mimo iż oficjalnie nie przyznaliśmy się do bycia razem, trudno nie zauważyć, że wszyscy o nas plotkują. Nie przeszkadza mi to ani trochę. Dopóki ten facet będzie patrzył na mnie w taki sposób, cały świat może sobie robić, co chce.

We wtorkowy ranek melduję się w pracy, gdzie panuje nerwowe poruszenie. Każdy biega jak kot z pęcherzem, kucharz wydaje pełne frustracji polecenia, a dziewczyny zasuwają ze ścierkami, jakby za chwilę miał tu przybyć inspektor sanitarny. Najbardziej zaskakuje mnie jednak fakt, że już praktycznie przy samych drzwiach Rita przypina mi identyfikator z moim imieniem.

– Co tu się dzieje? – pytam ją skołowana.

– Za godzinę ma się tu pojawić Gabriel Hartmann ze swoją narzeczoną. Zapowiedzieli się na kawę i obiad. Ponoć Hartmann chciałby spędzić trochę czasu z mieszkańcami wioski, choć wszyscy wiemy, że to inicjatywa jego kobiety…

Biorę w palce plastikową plakietkę i przypominają mi się plotki, od których huczało jakiś czas po tym, jak Hartmann zaginął w górach. Wszyscy mówili o jego chorobie, i nie mogli uwierzyć w to, że ten facet nie potrafi rozpoznawać twarzy. Mnie dziwi bardziej to, jak jedna mała informacja może zmienić postrzeganie drugiego człowieka. Z gburowatego, agresywnego i niebezpiecznego potwora o lodowym sercu stał się nagle biednym i pokrzywdzonym przez złą kobietę mężczyzną.

– Te plakietki są dla niego. Aby poczuł się wśród nas komfortowo! – dodaje Gerda z wypiekami na twarzy. – To takie ekscytujące, że będziemy mogli w końcu poznać jego prawdziwą naturę! – piszczy i ucieka na zaplecze, by sprawdzić, czy przygotowania idą zgodnie z planem.

Przybycie Heidi i Gabriela przypomina pojawienie się pary królewskiej. Oczywiście wraz z lokajem, który niepostrzeżenie znika gdzieś na zapleczu z właścicielką „Der Strahl”…

Wszyscy są podnieceni, zaaferowani i do tego stopnia chcą wypaść dobrze, że tak naprawdę zachowują się gorzej niż źle. Szczebioczą jak do małego dziecka, tańczą wokół ich stolika i co chwilę pytają, czy czegoś im nie potrzeba. Atmosfera w niczym nie przypomina tego, co dzieje się tutaj na co dzień, i sądzę, że Hartmann to wyczuwa. Jest spięty i czujny, co nie uchodzi uwadze jego wybranki. Heidi cały czas ściska jego dłoń pod blatem stolika i raz po raz gładzi go po karku. Widać jak na dłoni, że bardzo się kochają, a rzucane sobie mimochodem spojrzenia zdają się stanowić ich sekretny język, który rozumieją tylko oni, i to dzięki niemu zachowują odrobinę prywatności, będąc na widoku wszystkich. To słodkie i urocze. Pytanie tylko, dlaczego to dostrzegam…? Najwidoczniej Hans miał rację, że zakochani potrafią wyczuć ten stan u innych.

Po jakimś czasie, gdy Gerda zezwala w końcu na serwowanie alkoholu, wszystko zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Każdy się rozluźnia, rozmowy przybierają na intensywności, a stali bywalcy zaczynają rzucać niewybrednymi żartami. Zapanowuje standardowy gwar i w końcu można odetchnąć z ulgą. Nasi goście specjalni także przyjmują dużo bardziej swobodne postawy, i gdy podchodzę do stolika odebrać ich talerze, Heidi prosi, bym na chwilę do nich dołączyła. Gdy zasiadam na przeciwległym krzesełku, kobieta natychmiast łapie moją dłoń.

– Słyszałam od Rity, że postanowiłaś zostać! – Ekscytuje się, a w jej oczach dostrzegam błysk zachwytu.

– Tak, pokochałam to miejsce całym sercem.

– To było do przewidzenia. Schwarzzimmer ma w sobie niewyobrażalną magię. Biedny Peter został porzucony przez kolejną przyjaciółkę. – Zaczyna się śmiać, a ja automatycznie do niej dołączam.

Heidi Seiler ma niebywałą lekkość w nawiązywaniu kontaktów. Bardzo szybko sprawia, że czuję, jakbym znała ją od zawsze. Trochę mi wstyd za to, jak chłodno traktowałam ją na początku. Tamta Corinne wydaje mi się teraz zupełnie obcą mi osobą. Nie mam pojęcia, jak przez tyle lat mogłam funkcjonować niczym bezduszny robot, i pozbawiać się przyjemności, jaką daje obcowanie z tak pozytywnymi ludźmi.

– Sam nas tu przywiózł! – stwierdzam z brutalną szczerością. – Poza tym myślę, że po mnie nie będzie za bardzo płakał. Prawdę mówiąc, nie byłam najlepszą przyjaciółką. W zasadzie to chyba najgorszą w historii. – Krzywię się.

– Gdyby tak było, nie dopytywałby o ciebie przy każdym naszym telefonie! Peter lubi skomplikowanych ludzi. Zajęłaś w jego sercu specjalne miejsce.

– Zupełnie tego nie rozumiem. Musi być hardkorowym masochistą.

– Jest! Na wszystko co święte, jest! – Zaczyna zanosić się śmiechem, a mnie udziela się jej nastrój. – Ciebie przywiózł, bo cię polubił, a mnie tylko po to, by sprawdzić, czy Gabriel na pewno jest hetero!

– Żartujesz! Przystawiał się do ciebie? – Zwracam się do mężczyzny, nie przestając się śmiać.

– Wspominał coś o prezentach, jakie ma nadzieję znaleźć w moim worku… – Delikatny grymas pojawia się na twarzy Gabriela, gdy odpowiada.

– W twoim worku? – Prawie się opluwam. – Naprawdę zaczął tak grubo?

– Pytasz, jakbyś nie znała Petera! – wtrąca ubawiona na całego Heidi. – Chciał tam zanurkować już po przekroczeniu progu domu Gabriela, ale szybko dostał odpowiedź, że ten święty Mikołaj w swoim worku trzyma zabawki przeznaczone wyłącznie dla dziewczynek!

Znów wybucham niekontrolowanym śmiechem, ponieważ przed oczami staje mi ta scena. Tylko Peter mógł zachować się tak bezpośrednio i zbereźnie!

– Pewnie dlatego nie potrafi zatrzymać u swego boku żadnej przyjaciółki! Każdej z nich pragnie odbić faceta!

– Dobrze, że ty go nie masz, bo też znalazłabyś się w strefie zagrożenia… – dodaje mężczyzna, śmiejąc się i popijając wino.

– A kto powiedział, że go nie ma? – Nagle za moimi plecami pojawia się Hans. Jego głos niezmiennie budzi na mojej skórze dreszcze. Odwracam się ku niemu i dostrzegam frustrację, z jaką patrzy na Hartmanna. – Ups, chyba zapomniałem przypiąć plakietki. W każdym razie, jestem…

– Wiem, kim jesteś. – Mina Gabriela także ściąga się w niezadowoleniu. – Trudno o większego narcyza w tym miejscu, więc nie sposób z kimkolwiek cię pomylić.

– Jak na przykład z kimś, kto uratował ci zadek? – odcina się tonem, po którym przy naszym stoliku robi się zdecydowanie chłodniej.

Na sekundę zapada ciężka i dzwoniąca w uszach cisza.

– Sądziłem, że solidna podwyżka na twoim koncie jest wystarczającą odpowiedzią na to pytanie – oświadcza mu bez emocji Hartmann. – Ale jeśli poczułeś się niedoceniony, wyślę ci także bukiet kwiatów, bilet do spa i kosz czekoladek. Pasuje ci? – dorzuca z przekąsem.

– Najbardziej by mi pasowało, gdybyś odczepił się od mojej dziewczyny. – Ton Hansa jest coraz bardziej naładowany frustracją, a jego ręka na moim ramieniu nieznacznie zwiększa nacisk.

Hartmann uśmiecha się kpiąco, patrząc niezmiennie w oczy rozmówcy. Napięcie między nimi wzrasta z prędkością światła.

– Naprawdę dalej się łudzisz, że masz u Heidi jakieś szanse? – I wtedy następuje zgrzyt.

Momencik. Że jak??

Chyba wszyscy przy stoliku wyglądamy tak samo; jakby ktoś powiedział do nas coś w języku nawaho.

– Skarbie, Hans miał chyba na myśli Corinne… – Słyszymy, jak Heidi mówi to Gabrielowi na ucho. Po minie widać, że go tym oświeciła. Mężczyzna zerka na nas rozszerzonymi oczami i chyba dopiero teraz dostrzega, że Hans trzyma swoją dłoń na moim ramieniu.

– Tak, geniuszu, mówiłem o Corinne. Jakoś niekoniecznie zachwyca mnie fakt, że rozmawiasz z nią o swoim worku mosznowym, a potem wyrażasz swoje zadowolenie, że nie ma faceta. – Prostuje się i patrzy na niego z góry.

– A mnie nie zachwycało, jak próbowałeś rozdzielić mnie z Heidi. Mimo iż wiem, że w twoim mniemaniu robiłeś to dla jej dobra.

Usta mojego faceta wyginają się w zawadiackim uśmiechu.

– Radziłeś sobie z tymi próbami jak duży chłopiec, Hartmann, więc po co to udawanie ofiary?

– Ofiary mają to do siebie, że są na przegranej pozycji, Fischer.

– Gdy wydobywałem cię spod śniegu, jakoś nie potrafiłem dostrzec tej twojej przewagi…

O czym oni u diabła mówią? I czemu testosteron unoszący się w powietrzu zrobił się tak ciężki, że trudno tu swobodnie oddychać? Zerkam mimochodem na Heidi, która siłą powstrzymuje się od śmiechu.

– Walka samców alfa, przywykniesz – oświadcza, zaciskając usta, by nie parsknąć śmiechem, a potem bierze pod ramię swojego mężczyznę i szepcze mu coś po cichu.

– No cóż, miło było znów intelektualnie złoić ci tyłek, Hartmann, ale wszystko, co dobre, szybko się kończy. Będziemy się zbierać. – Hans zsuwa swą rękę z mojego ramienia i splata palce z moimi. Nachyla się i szepcze mi w szyję: – Mam dla ciebie niespodziankę…

– Nie mnie oceniać, jak bardzo lubisz łoić męskie tyłki, Fischer. W końcu w tym pogotowiu… ała! – krzyczy nagle i patrzy z wyrzutem na swoją kobietę. Ona natomiast uśmiecha się do nas słodko i kończy za niego: – Gabriel miał na myśli to, że miło było was spotkać, i że zapraszamy w przyszłym tygodniu na obiad do nas.

– O, wow! Oczywiście, że przyjdziemy. Prawda, Hans? – Gdy nie odpowiada, ja także ściskam mocniej jego palce. – Prawda?

– Oczywiście. Będzie to dla mnie zaszczyt – syczy w końcu przez zaciśnięte zęby.

– To tak jak dla mnie – dodaje sztywnym tonem Gabriel, i tylko ja z Heidi wydajemy się tą sytuacją szczerze ubawione. Myślę, że w końcu uda nam się pojednać tę dwójkę, bo łączy ich chyba więcej niż obydwaj są w stanie zauważyć.

***

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią Hans zabiera mnie na tajemniczą wycieczkę swoją terenówką. Podczas jazdy, prócz podziwiania przepięknych terenów, usiłuję wyciągnąć z niego informację, czemu tak nie lubi Gabriela Hartmanna. Gdy kończy wymieniać wszystkie wady tego człowieka, na usta ciśnie mi się pytanie, czy wie, że właśnie opisał samego siebie, ale powstrzymuję się od wypowiedzenia go na głos. Sądzę, że pomysł Heidi, by sami zobaczyli, że zarówno ogniste, jak i lodowe serce Schwarzzimmer płoną tak samo wielkimi płomieniami, tylko innego koloru, jest lepszy. W końcu to nie byłaby pierwsza przyjaźń, która zaczęłaby się od słów: „Kuźwa, a na początku sądziłem, że jesteś totalnym skurwysynem”!

– Czy nasza wycieczka ma jakiś konkretny cel? – pytam okrężną drogą, by w końcu coś z niego wyciągnąć.

– Tak. Spędzenie z tobą czasu i podziwianie twojego profilu na tle gór. Czy zgłaszasz wobec tego jakiś sprzeciw? – Zerka na mnie z cwaniackim uśmiechem.

– Sądziłam, że wolisz podziwiać mnie z innej perspektywy… – Prowokuję go, ponieważ moje pokłady cierpliwości się kończą. – Na tle swojej pościeli…

Zarówno szczęki Hansa, jak i ręce na kierownicy się zaciskają.

– Lubisz prowokować, co, mała BumbleBee?

– Możesz winić tylko siebie za to, jak często myślę o tobie… w sobie. – Nie odpuszczam, widząc, jak bosko reaguje na moje gierki.

– Dobra, dosyć tego. Wygrałaś – kapituluje w końcu, i gdy mam już odpinać pas, by się na niego rzucić, on dodaje: – Otwórz schowek.

– Schowek? – Unoszę brew. – Po co?

– Bo tam czeka na ciebie coś fajnego. – Zerka na mnie przelotnie i uśmiecha się, ukazując te idealne zęby.

Nie trzeba mi lepszej zachęty. Nachylam się i wyjmuję ze skrytki kopertę, w której znajduję listę. A nawet trzy listy… Przebiegam wzrokiem po każdej z nich, a moje oczy natychmiast robią się wilgotne od łez.

– Pogadałem chwilę z Geraldem i pomógł mi uszeregować listę uczelni z kierunkiem medycznym według tych najbardziej prestiżowych, tych, które wykształciły najlepszych specjalistów, i tych… które są najbliżej mojego domu – tłumaczy, wjeżdżając na jakiś bardziej górzysty teren. – Mogłabyś u mnie zamieszkać i w ten sposób oszczędzić na opłatach. Jeśli miałabyś ochotę, chętnie też odwoziłbym cię na zajęcia i szykował drugie śniadania. Takie z karteczkami samoprzylepnymi zawierającymi sprośne wyznania. – Szczerzy się, po omacku chwytając moją dłoń i całując w jej grzbiet. – Gerald obiecał też, że wieczorem przyniesie wszystkie swoje podręczniki i notatki, które mogłyby ci się przydać.

Nie potrafię powiedzieć słowa, ani przestać na niego patrzeć. W gardle stoi mi wielka gula wzruszenia. To tak rozczulające i… doskonałe, że o tym pomyślał! Wystarczyło, że tylko raz wspomniałam, co chciałabym robić w życiu, a on natychmiast zaczął działać, by to wszystko jakoś zorganizować. Nie wiem, czy kiedykolwiek zdołam się przyzwyczaić, że ktoś robi dla mnie takie rzeczy…

– Coś nie tak? – pyta, gdy przez dłuższy czas milczę.

Owszem. Jest bardzo nie tak! Dlaczego nagle zamiast rozpływać się w zachwytach nad tym, jak cudownego mam faceta, zaczynam walkę z czymś na wzór ataku paniki?? Przez kilkanaście długich sekund usiłuję poskromić huragan emocji opanowujący moją pierś. Kocham to, jak się o mnie troszczy, i jednocześnie tego nienawidzę. Boję, że przekroczę granicę pomiędzy zdrowym pozwalaniem na tę troskę, a totalnym uzależnieniem się od niego! Przecież ja nie mam pojęcia, gdzie leży ta granica! Nie mam żadnych doświadczeń z tym związanych! One mówią mi tylko: „Musisz radzić sobie sama”, „Ludziom nie można ufać. Prędzej czy później zawodzą”, „Powinnaś być samowystarczalna”, „Nie możesz być dla nikogo ciężarem”, „Trzeba mieć nad wszystkim kontrolę, a już na pewno jakiś plan B!”.

Boże! Jak mam teraz na szybko wymyślić plan B?! Czuję, jak serce wali mi w piersi z coraz większą siłą.

– Corinne? – Głos Hansa przerywa tę samonakręcającą się spiralę w mej głowie.

– Wszystko gra! – zapewniam w pośpiechu. – Po prostu… trochę mnie zaskoczyłeś – Staram się uśmiechnąć.

– Wiem, że trochę zbyt szybko wyskoczyłem z tą propozycją, ale… to przez to, że chciałbym mieć cię obok przez cały czas. – Obdarza mnie pełnym chłopięcego uroku uśmiechem. – Przepraszam. Obiecuję, że nie będę więcej naciskał. Jeżeli poczujesz się gotowa na taki krok, po prostu przynieś do mnie swoją szczoteczkę. Ja będę czekał. Tak długo, jak będzie trzeba – składa tę deklarację, patrząc mi intensywnie w oczy.

Wypełnia mnie poczucie winy, ale kiwam głową i spoglądam przez szybę. Przez całą tę sytuację nie zauważyłam, że Hans zatrzymał samochód.

– Gdzie jesteśmy?

– To ta druga niespodzianka, choć muszę przyznać, że teraz mam obawy, czy dobrze zrobiłem…

Czuję się zaintrygowana. Nie czekając na nic, otwieram drzwi i wysiadam z samochodu, przyglądając się okolicy. Widzę, że jesteśmy na uboczu jakiejś wioski. Wszędzie wokół są drzewa, a pośród nich biegnie urokliwa ścieżka. Bez wahania nią podążam. Słyszę, że Hans rusza w ślad za mną.

– Bardzo tu ładnie – stwierdzam, chłonąc wzrokiem gałęzie uginające się pod ciężarem śniegu, i tworzących tym samym pewien rodzaj śnieżnego tunelu. – Jak w bajce!

– Cieszę się, że ci się podoba – Jego głos nadal jest niepewny. To tylko podsyca moją ciekawość.

Mróz szczypie mnie w policzki i nos, a okalające nas drzewa dają uczucie przytulności. To dziwna, a zarazem fascynująca mieszanka. Ekscytuję się tym doznaniem, póki mój wzrok nie pada na wielką, żeliwną bramę… Nogi w sekundę odmawiają mi posłuszeństwa. Stoję, patrząc na cmentarne wejście i staram się przypomnieć sobie, jak się oddycha. Pomagają mi w tym ramiona Hansa, który otacza mnie nimi od tyłu.

– Pamiętasz, jak mówiłaś, że bardzo chciałabyś znów stanąć naprzeciwko Caroliny i poczuć jej obecność? Że chciałabyś jej dotknąć i mieć jakiś namacalny dowód jej istnienia?

Boże, Boże, Boże… Serce wali mi o żebra tak, że za chwile je połamie. Zaczynają mi się trząść ręce.

– Odnalazłem jej grób, Corinne, ale jeśli nie czujesz się na siłach… – Urywa i znów daje się w jego głosie wyczuć to zwątpienie. Ściska mnie mocniej. – Przepra…

Nie słucham go dalej. Wyrywam się z jego objęć i ruszam do przodu jak wystrzelona z procy. Brnę przez gęsty śnieg w kierunku cmentarza, co chwilę potykając się o własne nogi. Do siostry. Biegnę do mojej Caroliny! Gęste łzy zamazują mi pole widzenia i spływają po policzkach wielkimi strugami. Emocji, które rozrywają mnie od środka, nie da się opisać. To jest strach i nadzieja. Ekscytacja i szarpiąca za serce tęsknota. Biegnę tak jak dziecko do swojej matki po wielu latach rozłąki. Szloch dusi mnie w gardle i nie potrafię powiedzieć, czy płaczę z rozżalenia, czy ze szczęścia.

Lawiruję między nagrobkami, aż w końcu dostrzegam tabliczkę z imieniem… Na jego widok moje serce pęka na miliony drobnych kawałków. Jest tak, jakbym dopiero dowiedziała się, że mam siostrę, tylko po to, by ją stracić. Po raz drugi przeżywam jej śmierć.

Nagle czuję, jak moje ramiona zaczynają się trzęść, i dopiero wtedy zdaję sobie sprawę, że płaczę na głos. W chwili, gdy myślę, że za sekundę osunę się na ziemię, podtrzymują mnie ramiona Hansa. Znów mnie w nich zamyka jak w bezpiecznym kokonie. Nic nie mówi, tylko głaszcze moje włosy, i raz po raz w nie całuje. Pozwala mi wyrzucić z siebie cały ten ból i rozpacz oraz sprawić, by osłabły. Nie mam pojęcia, ile to trwa, ale konstrukcja z ramion Hansa okazuje się być najsolidniejszą konstrukcją na świecie; nie pozwoliła mi upaść, ani nie zachwiała się nawet na sekundę! Wyswabadzam się z niej, dopiero gdy czuję, że ocean łez już wysechł. Obracam twarz w kierunku miejsca pochówku Caroliny, a ostre słońce razi mnie w opuchnięte oczy.

– A więc to tu ją pochowali… – Nie potrafię pojąć, jak mogli zostawić ją tu samą. Tak po prostu się od niej odciąć. Od wszystkich wspomnień, dawnego życia… części swojego serca!

– Nie wiem, czy to w jakikolwiek sposób złagodzi twój ból, ale z tego, co udało mi się dowiedzieć, miejscowi ludzie cały czas dbali o jej grób. Carolina nie została zapomniana. Ta tragedia wstrząsnęła mieszkańcami do tego stopnia, że postanowili dbać o nią jak o jedną ze swoich. Sprawili, że nigdy nie była tu sama…

Zerkam na kwiaty przysypane śniegiem i ten widok dodaje mi otuchy. Nie była sama. To rzeczywiście sprawia, że jest mi jakoś lżej.

– Jak się dowiedziałeś?

– Podpytałem tu i tam… To nie było trudne.

– Chcę do niej podejść – oświadczam nagle. – Zaczekasz tutaj na mnie?

– Będę tuż obok, jak zawsze, Corinne.

– To może zająć chwilkę… Mamy do obgadania kilka kwestii. – Zerkam na płytę nagrobka.

– Ile tylko zechcesz. Ja nigdzie się bez ciebie nie wybieram.

– Obiecujesz? – Brzmię pewnie jak mała dziewczynka, która robi coś po raz pierwszy, i potrzebuje zapewnienia bezpieczeństwa. To śmieszne, wiem, ale nie obchodzi mnie to. Muszę usłyszeć te słowa na głos, a wiem, że jego obietnice są solidne niczym Wielki Mur Chiński. Przetrwają trzęsienia ziemi, największe wojny i najstraszliwsze burze.

Spoglądam mu w twarz.

– Obiecuję – potwierdza. – Zawsze. Będę. Przy tobie. – Patrząc mi w oczy, akcentuje każde słowo, a potem przyciska usta do mojego czoła i dodaje szeptem: – Moja ukochana Corinne.

Moje serce trzepocze w piersi jak dziki ptak. Znów spoglądam na pomnik i w końcu postanawiam tam podejść. Każdy krok jest coraz łatwiejszy, tak jakbym przełamała już jakiś niewidzialny mur i teraz szła po jego ruinach. Zatrzymuję się kilka centymetrów przed pomnikiem i wyciągam rękę. Dotykam jej. Dotykam mojej siostry. Tej, która naprawdę istniała. Która dzieliła ze mną macicę i swój pierwszy krzyk. Która zawsze wyczuwała, gdy działa mi się krzywda; która stworzyła ze mną swój własny język pozawerbalny i która znała mnie jak nikt inny.

Spływają na mnie skrawki różnych wspomnień, a wraz z nimi jakiś rodzaj błogości i szczęścia. Tak, jakbym w końcu poznała własne korzenie. Jakbym dowiedziała się, kim jestem i jaka jest moja historia. Jakbym była gotowa ją zaakceptować…

***

Hans

Droga powrotna mija nam w milczeniu. Nadal nie mam pojęcia, czy dobrze zrobiłem, przywożąc ją tu. Czy była już na to gotowa? Czy przyniosło jej to jakieś ukojenie? Czy może zafundowałem jej tym samym pogłębienie traumy?! Te pytania wwiercają mi się w czaszkę niczym młot pneumatyczny.

W kieszeni mojej kurtki cały czas tkwi druga koperta, którą chciałem podarować jej po wyjściu z cmentarza, jednak czuję, że to nie jest odpowiedni moment. Gdybym teraz pokazał jej listę z najlepszymi terapeutami w kraju, mogłoby wyjść niezręcznie. Pomyślałaby, że uważam ją za wariatkę albo histeryczkę, a przecież tak nie jest. Chciałbym zaopiekować się nią w każdy możliwy sposób, a wiem, że rozmowa z profesjonalistą mogłaby przynieść jej odpowiedzi na wiele pytań. W swej naiwności miałem nadzieję, że moja obecność przy mierzeniu się z przeszłością przyniesie jej ukojenie, jednak jak się okazuje, na niektóre troski nawet ta najszczersza miłość po prostu nie jest i nigdy nie będzie wystarczającym remedium.

Zatrzymuję auto pod jej domem i gaszę silnik. Żadne z nas się nie rusza. Wnętrze pojazdu wypełnia ciężka i przytłaczająca atmosfera. Dobija mnie to, że mimo iż siedzi tuż obok mnie, wydaje się tak odległa i obca. Ten dystans jest nie do zniesienia.

– Corinne, przepraszam, że jestem takim idiotą – wyrzucam z siebie w końcu, odwracając się do niej całym ciałem. – Przepraszam, że poruszam się w tym związku tak nieporadnie, a wręcz po omacku. Nie mam żadnego doświadczenia, i jeszcze wiele się muszę nauczyć. Będę popełniał błędy, robił niewłaściwe rzeczy i wypowiadał nieodpowiednie słowa, ale przysięgam ci, że nigdy nie skrzywdzę cię w sposób intencjonalny. Kocham cię bardziej niż jesteś to sobie w stanie wyobrazić; w sposób, którego nawet ja sam jeszcze nie pojmuję! Na pewno czeka nas jeszcze wiele trudnych momentów i nieporozumień, ale wierzę, że nam się uda… – Chwytam ją za ręce i ściskam mocno. – Jeśli tylko dasz mi czas, żebym… nauczył się ciebie na pamięć.

Jej cudowne oczy zachodzą łzami.

– Hans, zrobiłeś dziś dla mnie najpiękniejszą rzecz na świecie – mówi grubym z emocji głosem. – Najlepszą, jaką ktokolwiek dla mnie zrobił. Nie masz za co przepraszać. Jeżeli ktoś powinien tu kogoś przepraszać, to ja ciebie.

– Za co?

– Za to… że jestem jaka jestem. Że jestem trudna. Że nie okazuję wdzięczności, tak jak powinnam. W sposób, na jaki zasługujesz. – Ona także mocniej ściska moje dłonie. Światła przydrożnej latarni odbijają się w jej oczach, pokazując mi, ile emocji tam skrywa. – Za to, że ciągnę za sobą przeszłość, która w dużym stopniu mnie upośledziła. Za to, że w ogóle musisz przejmować się takimi rzeczami. I za to, że teraz… zamiast zatonąć w twoich objęciach, które są moim ulubionym miejscem na ziemi, ja… potrzebuję zostać sama.

Gdy pada ostatnie zdanie, moją pierś przeszywa trująca strzała.

– To nie ty musisz się nauczyć mnie, Hans. To ja powinnam nauczyć się życia – dodaje, a jej twarz ściąga się w grymasie bólu. Na jej skórze widać jeszcze delikatne czerwone plamki, spowodowane płaczem. – Muszę poukładać sobie kilka rzeczy, i porozmawiamy jutro, zgoda?

Mam ochotę zachować się jak jaskiniowiec, przerzucić ją sobie przez ramię i zaciągnąć do swojego łóżka, gdzie mogłaby myśleć do woli, zamknięta szczelnie w moich objęciach, i bez możliwości ucieczki.

– Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że to nie jest zerwanie… – Udaje mi się nawet uśmiechnąć, chociaż radość to ostatnie, co teraz czuję.

– Oczywiście, że nie, Hans. Kocham cię. I wątpię, że to kiedykolwiek to się zmieni. Nawet za tysiąc lat.

Czuję się kompletnie pogubiony. Rozbity i zdestabilizowany. Najgorsze jest to, że totalnie nie wiem, co się dzieje w jej głowie. Słodkie słowa doprawione goryczą sytuacji nie sprawiają, że mi lepiej. Wolałbym usłyszeć je w momencie, gdy jej oczy się do mnie śmieją. Teraz odnoszę wrażenie, że ta miłość ją boli. I to kurewsko podłe uczucie.

– Dobrze, Corinne, w takim razie porozmawiamy jutro. – Podnoszę do ust nasze splecione ręce i całuję grzbiet jej dłoni.

– Tak, jutro. – Pochyla się i obdarowuje mnie delikatnym, długim pocałunkiem, a z jej oczu wypływa pojedyncza łza. Ściera ją szybko, po czym w pośpiechu opuszcza auto.

Długo wpatruję się w drzwi, za którymi znika, aż w końcu odpalam silnik i ruszam przed siebie w czarną jak moje myśli noc.

DWADZIEŚCIA SZEŚĆ

Corinne

Zamykam za sobą drzwi i opieram o nie, a potem osuwam bezwiednie na podłogę. To niespodziewane spotkanie z Caroliną było jak otworzenie od dawna zamkniętego sejfu, w którym mój umysł przechowywał wszystkie wspomnienia z dzieciństwa. Przez całą drogę powrotną usiłowałam je poukładać i dopasować do swojej historii. Poznać dzięki temu na nowo samą siebie. Wiem, że tylko jeśli to zrobię, będę w stanie dać szczęście Hansowi. A jestem bardzo zdeterminowana, by mu je dać! I muszę to zrobić sama! Choć… może nie tak do końca sama…

Biorę szybki prysznic, robię sobie herbatę, a potem siadam do komputera. Prawie całą noc spędzam przed monitorem, gdzie szukam adresu jakiegoś dobrego psychoterapeuty. Z wielką determinacją grzebię w czeluściach internetu, aż w końcu przez przypadek natrafiam na artykuł, w którym jest mowa o lęku przed zależnością. Scrolluję go i nie wierzę własnym oczom! Mam wrażenie, jakby jego autor opisywał mnie! Dokładnie te same uczucia, emocje, myśli! Pisze w nim, że u źródeł takiego lęku często leżą zranienia, których doświadczyliśmy w przeszłości; brak wsparcia, szczególnie w trudnych sytuacjach życiowych, doświadczenie bycia opuszczonym przez najbliższych oraz traumatyczne przeżycia z osobą, od której byliśmy w jakiś sposób zależni. Wszystko się zgadza! Rodzice, wujostwo, Kilian! Każda z tych osób przyczyniła się do budowania we mnie tej blokady!

Przebiegam wzrokiem po tekście i dowiaduję się, że osoby dotknięte tym lękiem mają kłopot w proszeniu o pomoc lub zwierzaniu się ze swoich problemów. To także cała ja! Spływa na mnie niesamowita fala ulgi, że wiem, co mi jest i że takie zachowania mają gdzieś swoje źródło. Że nie jestem dziwadłem ani odmieńcem! A jeszcze większą radością napawa mnie to, co doczytuję po chwili. Do przezwyciężenia go potrzebna jest zdrowa i bezpieczna relacja oraz rozmowa z psychoterapeutą, który pomoże zrozumieć emocje, ich źródło, a także stopniowo nauczy innego kontaktu z drugim człowiekiem. Brzmi dobrze… brzmi jakbym mogła dać radę!

Pokrzepiona tą myślą kładę się do łóżka, gdzie wracam myślami do ostatnich tygodni. Do tego, co zrobił dla mnie Hans. Czas, żebym ja też zrobiła dla niego coś takiego. Żebym pokonała te szepczące głosy w mojej głowie. On jest wart każdego ryzyka. I nawet jeśli zawiedzie mnie tak, jak robili to wszyscy ludzie na mojej drodze, będzie warto. Nawet gdyby to szczęście miało trwać jeden, jedyny dzień… to będzie warto!

***

Rano budzę się w dużo lepszym nastroju. W mojej głowie wreszcie zapanowuje ład i porządek. Nadal kotłują się we mnie przeróżne emocje, ale teraz potrafię je nazwać, zaakceptować i oswoić. Podobno największym lękiem napawa nas to, co nieznane, i to pewnie dlatego dziś czuję spokój; w końcu wiem, kim jestem, znam swoje deficyty i rozumiem mechanizmy obronne. Czuję w sobie siłę i moc sprawczą. To tak nowe i odświeżające uczucie, że mam wrażenie jakby wyrosły skrzydła!

Wychodząc z pracy, piszę Hansowi wiadomość, że go kocham i zapraszam na pyszną kolację w jego domu. Potem biegnę do siebie, skąd zabieram jedną rzecz, i wkładam do wewnętrznej kieszeni kurtki. Z uśmiechem na ustach ruszam do sklepu, gdzie kupuję wszystko, co jest potrzebne do przyrządzenia placków ziemniaczanych. Kupuję nawet świece, co nie uchodzi uwadze pani Neuyer. Uśmiecha się do mnie znacząco, a gdy wychodzę, żegna mnie komentarzem „Pasujecie do siebie”.

Moje serce wypełnia nieposkromiona radość, czego nie psuje nawet widok załamującej się pogody. Idąc do domu mojego mężczyzny i mając świadomość tego, co mam zamiar mu powiedzieć, mam ochotę podskakiwać jak mała dziewczynka, a potem wysunąć język i pozwolić, by te wielkie płatki śniegu rozpuszczały się na moim języku. Powstrzymuję się jednak i daję upust temu szczęściu, dopiero przygotowując obiadokolację i wstawiając do piekarnika ciasto cynamonowe. Włączam muzykę i kręcę biodrami w rytm najnowszych przebojów, a gdy nadchodzi godzina powrotu Hansa z pracy, nakrywam do stołu i rozkładam kieliszki. Mam nadzieję, że spodoba mu się moja niespodzianka!

Siadam na blacie kuchennym i czekam na niego, raz po raz wyglądając przez okno. Wiatr się wzmaga, a opady są coraz intensywniejsze. Nie potrafię dostrzec w tej zamieci jego sylwetki. Mija piętnaście minut, potem dziesięć, i kolejne dziesięć, a jego wciąż nie ma. Zerkam na telefon, i widzę, że nawet nie odczytał mojego SMS-a. W moim żołądku zawiązuje się wielka gula strachu. Czyżbym aż tak zraniła go wczorajszym zachowaniem i dystansem, jaki zbudowałam? Piszę następną wiadomość, ale jej także nie odczytuje. Daję mu pięć minut, i gdy po tym czasie odpowiedź nie nadchodzi, postanawiam udać się do niego osobiście. Gdy otwieram drzwi, w twarz uderza mnie potężny podmuch wiatru wraz z lodowymi igiełkami. Naciągam szczelniej kaptur i ruszam w drogę mimo to.

Wiem, że wczoraj mogłam zachować się sto razy lepiej, ale dziś zamierzam mu wszystko wynagrodzić! Nareszcie wierzę, że to wszystko się uda. W końcu mogę to stwierdzić z pełną stanowczością i odpowiedzialnością! Nigdy nie byłam niczego bardziej pewna, i kiedy tylko się spotkamy zamierzam mu to udowodnić!

Docieram do budynku pogotowia ratunkowego i otwieram duże czerwone drzwi. Mijam dyspozytora, po czym udaję się do pokoju socjalnego, gdzie mam nadzieję zastać Hansa. Zaskakuje mnie cisza, która panuje w środku. Czyżby chłopaki byli na jakiejś akcji? W taką pogodę?? Nie, to raczej niemożliwe…Wchodzę do pomieszczenia i zastaję tam… tylko Geralda. Mina natychmiast mi rzednie.

Gdy zauważa moje przybycie, zaciska szczęki, jakby ktoś wyprowadził w jego kierunku cios. Jego spojrzenie… Dlaczego nagle mam ciarki na plecach?

– Gdzie wszyscy? – pytam, czując gnieżdżący się w brzuchu strach.

– Na akcji ratowniczej. – Poprawia się na krześle.

– A Hans?

Chwila milczenia, która w tym momencie wlecze się dla mnie jak wieczność. Dziś rano słyszałam warkot śmigłowca wylatującego w góry, ale nie przypominam sobie, bym słyszała jak wraca.

– W górach… – odpowiada w dość pokrętny sposób, co tylko potęguje moje zdenerwowanie.

– Poleciał w taką pogodę?

– Wyleciał, gdy było ładnie – rzuca w odpowiedzi, nie patrząc mi w oczy.

Wcześniejszy niepokój przybiera na sile i schodzi w dół, umiejscawiając się w drżących nagle kolanach.

– Pisałam do niego, ale nie dostałam nic – mówię, nie wiadomo po co.

Dudniąca w uszach cisza.

– Zostawił telefon w bazie – wyjaśnia i odchrząkuje. Atmosfera jest ciężka i dusząca niczym smog. Zaczyna wyciskać mi całe powietrze z płuc.

– Dlaczego nie patrzysz mi w oczy, Gerald? – Moje ciało tężeje jak kamień. Serce wali mi tak mocno, jakby chciało połamać żebra.

Mięsień na jego żuchwie drga rytmicznie, gdy patrzy tępo w jakiś punkt. W momencie, kiedy podnosi na mnie wzrok, znajduję w nim odpowiedź, która przyprawia mnie o ciarki na całym ciele.

– Ponieważ akcja ratownicza, do której wyruszyli chłopaki, dotyczy właśnie Hansa… – Słowa lecą jak pociski, dziurawiąc i haratając moje serce i duszę. Oblewa mnie fala gorąca. – Wyleciał z Hooliganem i Frodo do prostej akcji, jednak po drodze… coś poszło nie tak.

W powietrzu nagle brakuje tlenu, robi mi się ciemno przed oczami, a ziemia zaczyna się chwiać. Mimo to stoję. Jakimś cudem nadal stoję…

– Co poszło nie tak? – pytam zdrętwiałymi ustami.

Gerald wpatruje się we mnie jakby próbował ocenić, czy może wyznać mi prawdę.

– Podczas niskiego desantu nad taflą zamarzniętego jeziora, jeden z silników przestał pracować. TopGun kazał ratownikom spierdalać, a sam odleciał szukać dogodnego miejsca do lądowania awaryjnego…

Moje płuca zaczynają hiperwentylować. Z trudem nad tym panuję. „Lądowanie awaryjne”. Te dwa słowa wyją w mojej głowie niczym wielka syrena alarmowa.

– Jeden z ilu silników? – pytam niemal szeptem.

– Jeden… z dwóch.

Zaciskam powieki i dłonie. Nie mam pojęcia, czy za chwilę nie zemdleję. Świat wokół mnie wiruje, jakbym siedziała na karuzeli.

– Da się latać z tylko jednym sprawnym silnikiem? – Mój głos drży, a ja jestem na granicy płaczu.

– Tak… – Wydaje się, jakby chciał coś dodać, ale w ostatniej chwili rezygnuje.

Boję się o to zapytać. Boję się bardziej niż kiedykolwiek w życiu, ale muszę to wiedzieć. Zaciskam szczęki i przełykam ślinę.

– Powiedz mi – mówię cicho, ponieważ tylko na tyle mnie stać. – Powiedz mi prawdę.

Gdy otwieram powieki, twarz Geralda wyraża czystą udrękę.

– Gdy wysiada jeden z silników, drugi musi wejść na maksymalne obroty, by zrekompensować nagłą stratę ośmiuset koni mechanicznych – tłumaczy, a ja wstrzymuję oddech. – Można polecieć, ale opcje są mocno ograniczone, a teren wokół miejsca awarii… – Robi dramatyczną pauzę, odbierając mi możliwość wzięcia powietrza.

– Mów! – Podnoszę głos ku zaskoczeniu nas obojga.

– Wokół praktycznie nie ma płaskiego miejsca do lądowania. – Spuszcza głowę i nią potrząsa. – To będzie cud, jeśli przyziemi śmigłowiec bezpiecznie. Chłopaki już… – Dalsze słowa rozmywają się w nicości. Kolana się pode mną uginają i osuwam się na pobliską ścianę.

– Corinne… – Słyszę kroki i czuję na ramionach dłonie, które chronią mnie przed upadkiem.

Nie. Nie. Nie! To nie może być prawda! Nie mógł się rozbić. Nie zrobiłby mi tego! Nie zrobiłby! Przecież dziś miałam mu powiedzieć… Od dziś wszystko miało być dobrze!

– Nie! – Wyrywam się ostatkiem sił, i jakimś sposobem zaczynam biec w stronę hangaru. Proszę, żeby tylko stał tam śmigłowiec. Proszę, błagam, proszę, niech to będzie tylko głupi żart. Niech w hangarze stoi czerwony śmigłowiec Hansa… Powtarzam jak mantrę, biegnąc i potykając się o własne nogi.

Nie wiem, na co liczę, zaklinając rzeczywistość, ale nie obchodzi mnie to. Uczepiam się tej nadziei, i gdy pcham ciężkie metalowe drzwi, a na miejscu, zamiast śmigłowca natrafiam na pustkę, moje serce rozpada się na milion drobnych kawałków.

– Do Armina i Michaela wyruszyła reszta ekipy ratunkowej z bazy, ale warunki są trudne. Nie wiem, ile im to zajmie, ale przywiozą wszystkich bezpiecznie. Hansa też. – Słyszę za plecami, pomimo krwi dudniącej mi w skroniach.

Pytanie tylko, czy żywego…

Na tę myśl czuję jak do gardła podchodzi mi żółć. Zginam się wpół i zwracam na podłogę całą zawartość żołądka.

– Jezu, Corinne, chodź tutaj. – Gerald bierze mnie pod ramię i sadza na jakimś metalowym stołku. Praktycznie zawleka tam moje ociężałe ciało. – Wszystko będzie dobrze. Oddychaj. Hans to uparty skurwysyn, jestem pewien, że mu się uda. – Mam wrażenie, jakby oprócz mnie przekonywał do tego także samego siebie. – Chłopaki go sprowadzą. Całego i żywego. Wszystko skończy się dobrze, zobaczysz.

Przez chwilę patrzymy sobie w oczy. Dostrzegam, że jego tęczówki są dokładnie tej samej barwy co Hansa. Ale to nie są te same oczy. Nie płonie w nich ogień miłości, który sprawia, że czuję się wyjątkowa. Nie ma w nich blasku, fascynacji, ciepła. To nie są najdroższe mi oczy na świecie. Nie odbija się w nich najszczęśliwsza na świecie dziewczyna. Te oczy nic dla mnie nie znaczą, są tylko zwykłymi, jednymi z milionów brązowych oczu na świecie…

– Obiecał, że zawsze będzie przy mnie, a ja mu uwierzyłam. – Brzmię jak robot, jakbym połknęła papier ścierny. – Zapomniałam tylko, że przecież każde „zawsze” ma swój termin ważności…

– Jezu… – Wypuszcza powietrze i przeczesuje ręką włosy.

Tylko mi tu nie becz, Corinne. Jeśli zaczniesz wyć, to tak, jakbyś już przyznała, że on nie wróci. A przecież musi!

Wsuwam rękę do wewnętrznej kieszeni kurtki, gdzie schowałam swoją szczoteczkę do zębów, i ściskam ją z całych sił. Tym symbolicznym gestem chciałam mu przekazać, że chcę z nim zamieszkać. Chciałam mu podziękować i powiedzieć, że tylko on mógł spełnić marzenie, które wydawało mi się niemożliwe do spełnienia; pozwolił mi się spotkać z siostrą! Chciałam podziękować za to, że pojawił się w moim życiu i miał dość odwagi, by w nim zostać. Że kocham jego głos, kocham każdy nawet najmniejszy gest, sposób, w jaki mnie przytula, i w jaki na mnie patrzy. Kocham sposób jego myślenia, podziwiam siłę charakteru i upór w dążeniu do celu. Kocham w nim wszystko, a najbardziej to, że to właśnie on pokazał mi, co tak naprawdę oznaczają te dwa słowa… Czy naprawdę tylko po to, by za chwilę pokazać, jak boli utrata miłości życia?

Trzymaj się. Trzymaj się, trzymaj, powtarzam sobie w kółko. I trzymam, lecz mimo, iż moje oczy nie wypuszczają łez, a z gardła nie wydobywa się donośny szloch, moje ciało i tak płacze bezgłośnie, wpadając w niekontrolowane konwulsje.

„Porozmawiamy jutro…”, powiedziałam wczoraj, a okazało się, że to jutro po prostu nie nadeszło…

***

Tańczę. Wiruję wkoło dokładnie tak samo jak płatki śniegu wokół mnie. Muzyka napędza mi krew w żyłach, i nie potrafię przestać się śmiać. Kocham to miejsce, majestatyczne góry, ostre mroźne powietrze i wszechobecną śnieżną biel. Czuję, że to moje miejsce na ziemi. Hans przyciąga mnie do siebie, obraca kilka razy wokół własnej osi, a potem przechyla tak, że zamiatam rozpuszczonymi włosami śnieg. Chyba wzbudzamy sensację, ponieważ kątem oka dostrzegam, jak wokół nas gromadzą się gapie.

– Jesteś urodzonym tancerzem, Fischer – droczę się, gdy zawisa ustami tuż nad moimi wargami. – Masz jeszcze jakieś talenty, o których powinnam wiedzieć?

– Wydaje mi się, że w śmigłowcu dałem ci przedsmak jednego z nich – odpiera nonszalancko, i wtedy dzieje się coś dziwnego.

– Nie ma go w śmigłowcu – szepcze ktoś z tłumu, a ja odwracam twarz, chcąc sprawdzić, kto to powiedział. Hans chwyta mnie pod brodę, i obraca, bym patrzyła na niego.

– Tu jestem, BumbleBee. Tańcz ze mną. To nasz pierwszy taniec weselny…

Uśmiecham się szeroko i podążam za jego krokami, ale wśród ludzi narastają te szepczące głosy:

– Udało mu się wylądować.

– Szkody są poważne.

– Gdzie on do cholery jest?!

– Śnieg zatarł wszelkie ślady.

Patrzę na nich, czując coraz większy niepokój. Hans to widzi. Unosi nasze splecione ręce i przykłada do swojego serca.

– Co się dzieje, Corinne? Mam nadzieję, że to nie jest zerwanie…

– Temperatura gwałtownie spada. W takich warunkach jego szanse maleją z minuty na minutę.

– Trzeba ogarnąć drony! Dzwoń do Hartmanna!

– Co się dzieje, Hans? – pytam, czując w piersi dojmujący ból. Nie mam pojęcia, skąd się wziął.

– Nic, Corinne. Porozmawiamy jutro – odpowiada mi, uśmiechając się szeroko.

Na te słowa czuję, jakby coś we mnie umarło. Przerywam taniec i zamieniam się w lodowy posąg. Czuję, jak po policzkach płyną mi łzy.

– A co jeśli jutro nie nadejdzie? – Z mojej krtani wydobywa się szloch. – Jeśli nie zdążysz mi tego powiedzieć?

– Spójrz, ona płacze przez sen. Może powinieneś zwiększyć dawkę?

Nagle podchodzi do mnie ktoś z tłumu i chwyta mnie za rękę. Chcę się wyrwać, ale nie mam siły. Twarz Hansa rozmywa mi się przed oczami. Chcę go złapać, zostać z nim, przytulić, ale on za mną nie biegnie. Patrzy tylko, jak się od niego oddalam, i mówi mi bezgłośnie: „Porozmawiamy jutro…”

DWADZIEŚCIA SIEDEM

Corinne

Boli mnie głowa. Jest ciężka niczym ołów. Podnoszę ręce i rozmasowuję tętniące bólem skronie, a wtedy do moich nozdrzy dociera znajomy zapach. Zapach, którego nie sposób pomylić z żadnym innym na świecie…

– Hans! – krzyczę z nadzieją w głosie i otwieram szeroko powieki. Dostrzegam, że nadal znajduję się w bazie pogotowia górskiego, ale Hansa nie ma obok mnie…

Podrywam się z fotela, i rozglądam gorączkowo wokół, lecz w dalszym ciągu go nie widzę. Ale jak to… przecież czułam jego zapach! To nie mogło mi się śnić! Jestem o tym w stu procentach przekonana! Już mam go wołać ponownie, gdy spostrzegam, że mam na sobie jego bluzę… Dopiero wtedy przypominają mi się skrawki ostatnich godzin. Jego zaginięcie, moja histeria, to, jak pobiegłam do szafki Hansa i przytulałam jego rzeczy… Potem Gerald dający mi coś na uspokojenie. Powoli odtwarzam ten dziwny sen i skrawki rozmów ludzi z tłumu…

– Corinne, wszystko dobrze? – Do pokoju socjalnego wchodzi nagle Lucas.

– Na jak długo mnie odcięło? – atakuję go, ignorując jego pytanie. – Która godzina? Znaleźliście go?!

Dyspozytor spuszcza tylko głowę, na co mam ochotę ponownie się rozpłakać.

– Ile godzin to już trwa?

– Nie martw się, do akcji są zaangażowane wszystkie okoliczne i zaprzyjaźnione służby. Nawet drony – wymienia. – Do chłopaków dołączył też Gerald i kazał mi się tobą zająć.

Zerkam na okno i widzę, że nastała już noc. Wielkie macki strachu znów zaciskają się na moim gardle.

– Gdzie on jest?! Dlaczego to tak długo trwa… – Pamiętam, jak ktoś mówił, że jego szanse maleją z minuty na minutę. Mam ochotę krzyczeć z bólu i niemocy.

– Corinne, wiem, że nie wygląda to dobrze, ale jeżeli nie było go w śmigłowcu, znaczy, że wyszedł o własnych siłach. Trzeba go tylko jak najszybciej znaleźć… tylko to się teraz liczy.

Przed oczami staje mi wizja Hansa, który leży bez ruchu na śniegu i patrzy w niebo tak samo pustymi i martwymi oczami jak Carolina. Staram się odepchnąć ten obraz, ale nadaremnie. Wżera się pod moje powieki, przesiąka do krwiobiegu, opanowuje mózg! Ten koszmar powraca do mnie jak flashback, wywołując te same reakcje ciała. Czuję, jakby w moim wnętrzu coś pękło i rozlało się na wszystkie organy, paląc je jak żrący kwas. Łapię się za brzuch i kulę, by to przetrwać. Znów dopada mnie dojmująca potrzeba rysowania kręgów! Znów cofam się do swojej traumy, tyle tylko, że teraz jest sto razy gorzej!

Dlaczego nie powiedziałam mu od razu wszystkiego tego, co chciałam?! Jak mogłam zmarnować swoją szansę?! Czy naprawdę sądziłam, że mam ich przed sobą jeszcze nieskończoną ilość? Że moje szczęście nie ma terminu ważności?! Czy właśnie tak czują się ludzie, którzy zamiast do ukochanego człowieka, wypowiadają najważniejsze w życiu słowa do kamiennego nagrobka, bo się spóźnili? Lub piszą listy, wiedząc, że ich adresat nigdy ich nie odczyta?

Jezu… Moja klatka robi się za ciasna. Ledwie oddycham. Nie przeżyję, jeśli on nie wróci… Nie wyobrażam sobie, bym mogła wrócić do normalnego funkcjonowania; jeść, spać, chodzić do pracy… I nie zwariować! Zabrakło mi tylko jednej osoby, a dla mnie jakby opustoszał cały pieprzony świat!

– Będzie dobrze – odzywa się nagle Lucas, kładąc mi rękę na ramieniu. Podążam za nią wzrokiem i nie wierzę własnym uszom. Bolesna tęsknota zamienia się w nagle płonący gniew.

– Widzisz pogodę? – Podnoszę głos i strzepuję jego dłoń, wprawiając go w osłupienie. Nie będzie mnie traktował jak głupią idiotkę, którą uspokoją byle jakie, miałkie i dalekie od prawdy zapewnienia! – Wiesz, ile jest stopni poniżej zera? Z jaką siłą wieje wiatr?! Wiesz, jak szybko człowiek bez jedzenia i picia traci energię w górach?! Jak szybko jego ciało traci ciepło nocą? – Zadaję mu wszystkie pytania, które kiedyś zadał mi Hans. Nauka nie poszła w las i teraz pora zacząć działać! Czas na rozpacz już minął. Poddając się jej, niczego nie osiągnę!

Decyzja przychodzi mi nadzwyczaj łatwo: albo wydarzy się cud i go odnajdę, albo zginę, szukając go. Śmierć i tak wydaje się rajem, w porównaniu do piekła, które przeżywam teraz. Poza tym, bez niego, i tak byłabym martwa za życia, więc to żaden dylemat…

Ruszam w stronę kuchni, mijając zszokowanego mężczyznę, i zaczynam nalewać wody do czajnika. Potem grzebię w szafkach w poszukiwaniu termosu i jakichś wysokoenergetycznych batoników.

– Co ty robisz? – pyta Lucas, gdy wchodzi tam za mną.

– Masz tu jakąś mapę gór?

– Mapę gór? A po co ci… – Nagle go oświeca. Jego brwi windują tak wysoko w górę, że aż stykają się z linią włosów. – Zwariowałaś?

– Masz czy nie?! – niecierpliwię się. Nie zamierzam tracić ani sekundy na głupie przepychanki słowne. To nie jest bitwa na argumenty. Decyzja już zapadła.

– Nigdzie cię nie puszczę. Nie ma mowy.

Dureń.

Odwracam się plecami i kończę przygotowywać prowiant, po czym idę do szafy wyprawowej i zabieram latarkę, linę, koc NRC i kilka innych rzeczy, które mogłyby się przydać. Pakuję do plecaka także dodatkową parę ubrań, sprawdzam poziom baterii w telefonie, wkładam kurtkę Hansa i ruszam do wyjścia.

Niestety, Lucas postanowił dalej bawić się w protektora, i stanął w drzwiach, blokując mi przejście.

– Nie ma mowy – oświadcza z zaplecionymi na piersi rękami.

– Nie rozumiesz? Nie mogę tak tu siedzieć bezczynnie. Muszę go odszukać!

– Zajęli się tym specjaliści. Przyprowadzą go do ciebie.

– W takim razie wyjdę mu naprzeciw. – Nie daję za wygraną.

– Będziesz czekała tutaj. – On też nie odpuszcza.

Przez chwilę patrzymy sobie w oczy, po czym wypuszczam powietrze i zaciskam usta.

– Lucas…

– Zmiażdżą mi jaja, jeśli pozwolę ci na takie szaleństwo. To samo zrobi Hans, gdy wróci, a ciebie nie będzie! Znów będzie musiał wyruszyć w góry, tym razem w poszukiwaniu ciebie! Nie pomyślałaś o tym?!

Spuszczam głowę i zagryzam wargi.

– Masz rację – przyznaję w końcu, robię krok w jego kierunku, i teraz to ja kładę mu dłoń na ramieniu. – Dzięki, że próbowałeś. Naprawdę to doceniam – dodaję jeszcze, nim moje kolano nie wystrzeliwuje w górę na bliskie spotkanie z jego kroczem.

Przeciągły świst wyrywa się spomiędzy jego warg, a on upada na kolana, chwytając się za poturbowane miejsce.

Naprawdę nie chciałam go krzywdzić, ale niestety nie mam czasu na polubowne dysputy. Sytuacja jest na tyle dramatyczna, że musiałam sięgnąć do umiejętności Corinne Adams z tego ciemniejszego okresu mego życia. Byłabym zdolna do gorszych rzeczy, byle tylko nie dać się zatrzymać.

– Kur-wa – wystękuje z trudem, czerwony na twarzy.

– Przepraszam, musiałam. – Narzucam plecak na ramię i otwieram drzwi, a potem puszczam się pędem w stronę gór. Mróz od razu atakuje moją krtań, ale upór i determinacja, by odnaleźć Hansa, napędzają mnie jak torpedę. Włączam najszybszą prędkość i przemierzam zasypane ścieżki, aż światła przydrożnych latarni nie stają się coraz rzadsze. Widzę już pobliskie jezioro, wtedy jeszcze mocniej przyspieszam. Wiem, że nie mam dużo czasu na zyskanie przewagi; Lucas za chwilę mnie dogoni!

Puls szumi mi w skroniach, serce wali dziko, a oddech przypomina sapanie parowozu. Nie patrzę na mijanych ludzi, mój wzrok skupiony jest na celu; górach, które skrywają gdzieś mojego ukochanego. Biegnę tam, wkładając w to cały wysiłek.

– Hej! – Daje się nagle słyszeć za moimi plecami, i krew momentalnie stygnie mi w żyłach.

Kurwa! Dogonił mnie!

Momentalnie zalewa mnie adrenalina, aktywuję w sobie wszystkie siły i jeszcze mocniej przyspieszam! Mięśnie nóg palą mnie żywym ogniem, podobnie jak płuca, ale to mnie nie powstrzymuje.

– Stój! – Słyszę poprzez głośne dudnienie krwi w moich uszach.

Nigdy!

Przedzieram się przez wysoki śnieg, nie dając za wygraną. Biegnę bez tchu, modląc się w duchu, by się nie przewrócić; wtedy będzie po mnie… Lucas mnie dopadnie i zakończy ten pościg odstawieniem mnie do stacji pogotowia.

Za sobą słyszę kroki, są coraz głośniejsze. Wypakowany po brzegi plecak zaczyna ciążyć mi coraz bardziej, a niedostosowane buty ześlizgują się raz po raz z napotykanych przeszkód. Już czuję na karku oddech mężczyzny i wzbierające pod powiekami łzy niemocy, ale opanowuję je. Na szybko obmyślam nowy plan, jak go znokautować. Już mam chwytać gałąź pobliskiego drzewka i strzelić nią w jego stronę, gdy porywają mnie męskie objęcia, i powalają z impetem na śnieg.

– Żałuję, że nie zmiażdżyłam ci tych jaj! – wydzieram się głośno, czując frustrację, krańcowe zmęczenie i rozpacz jednocześnie. Nie było warto okazywać litości! Przez to mnie dogonił i cały plan wziął w łeb! Czuję, jakbym przegrała, tuż przed przekroczeniem linii mety. Leżę twarzą w śniegu: chce mi się wyć i przeklinać, na czym świat stoi, a już najbardziej wydrapać mu oczy! Miotam się jak szalona, dając wyraz swej wściekłości, a jego ręce usiłują mnie okiełznać, miażdżąc w uścisku coraz mocniej.

– Corinne… – Głęboki, znajomy baryton dociera nagle do mych uszu i poraża wszystkie moje zmysły. Zamieram jak posąg, nie wierząc w to, co słyszę.

Nie.

To nie może być prawda… Nie mogłam usłyszeć Hansa…

– Nawet u progu mych sił każesz mi za sobą gonić?

Otwieram usta, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. Patrzę tępo w śnieg, nie ruszając się ani o milimetr. Boję się, że jak się odwrócę, nie zobaczę jego twarzy, a to wszystko okaże się tylko wytworem mojej wyobraźni. Nie przeżyłabym tego.

– Nie szkodzi, moja BumbleBee, bo wiesz co? – Zbliża do mnie twarz, a jego ciepły oddech owiewa mi skórę. – I tak zamierzam za tobą gonić. Do kresu mych sił…

Zaciskam powieki, spod których wypływają gorące łzy. Odwracam się powoli, i gdy moje oczy napotykają te brązowe, najdroższe mi na świecie tęczówki, to jest dokładnie to samo uczucie, gdy huśtając się na huśtawce zawisamy na chwilę w bezruchu. W tym najwyższym punkcie, który unosi nasze wnętrzności, i sprawia, że czujemy, jakbyśmy latali. Wypuszczam drżące powietrze a wraz z nim trzymany dotąd w ryzach szloch. Chwytam go za twarz i zaczynam przesuwać po niej gorączkowo dłońmi. Skanuję ją wzrokiem, dotykam czoła, policzków, ust, nosa… Gdy kończę, powtarzam proces od nowa! Nie mogę uwierzyć, że tu jest… Nie mam pojęcia, czy nie wyobraziłam go sobie tak jak Caroliny! Boję się, że tak się stało.

– To naprawdę ty?! – Szlocham mu w usta, przyciskając do nich swe wargi. – Naprawdę ty?

– Oczywiście, że tak. Przecież dziś mieliśmy porozmawiać – oświadcza z szerokim uśmiechem. – I po tym, ile kilometrów przeszedłem, mam nadzieję, że będzie to coś miłego…

– Jak to zrobiłeś…? – Nadal trzymam jego twarz. Przeskakuję wzrokiem z jednej tęczówki na drugą, nie mogąc się napatrzeć. – Jak tego dokonałeś? W jaki sposób udało ci się do mnie wrócić?

– Corinne, zapamiętaj sobie jedną rzecz. – Teraz to on chwyta moją twarz i przyszpila mnie intensywnym wzrokiem. – Nie ma na tym świecie wystarczająco trudnej przeszkody, by potrafiła mnie zatrzymać w drodze do ciebie. Rozumiesz? Przeszedłbym Himalaje, Saharę, amazońską dżunglę, a nawet pierdolony kontynent, jeżeli na jego końcu stałabyś ty…

Zaciskam usta, by się nie rozbeczeć. Zamiast tego rzucam mu się na szyję i ściskam z całych sił.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo się bałam! To był koszmar… piekło, horror… Nie… To było coś dużo, dużo gorszego!! Myśl, że nigdy więcej mogłabym cię nie zobaczyć, że miałabym żyć… przecież… – Coraz intensywniejsze spazmy płaczu uniemożliwiają mi kontynuowanie zdania.

– Ćśśś… już dobrze. – Głaszcze mnie po głowie i wtula w swoje ramiona.

– Powinniśmy wracać do bazy, na pewno jesteś wychłodzony. – Uspokajam się w końcu i przychodzą racjonalne myśli.

Podnosimy się i ruszamy w stronę budynku pogotowia. Hans bierze jeszcze ode mnie plecak.

– Zwariowałeś? – Nie chcę mu go oddać. – Przecież jesteś wyczerpany!

– Corinne, nie bądź niemądra. To był tylko najintensywniejszy trening w moim życiu, i nic ponad to. Trochę większa niż zazwyczaj dawka adrenaliny nikogo jeszcze nie zabiła – popisuje się i siłą wyjmuje mi go z ręki. – Nic mi nie jest.

– Tak, jasne. Nic prócz kilku odmrożeń i hipotermii! – Ujmuję się pod boki.

– Nie grożą mi takie pierdoły. Jedynie śmigłowca szkoda. Złamała się belka ogonowa. Hartmann się wkurwi.

Patrzę na niego jak na ufo.

– Powiedz, że żartujesz.

– Nie. Śmigłowce to cholernie drogie zabawki.

Czy on teraz kpi?

– Hans, wylądowałeś na jednym silniku, przeżyłeś to, a nawet wróciłeś tutaj o własnych siłach! Sądzisz, że kogokolwiek obchodzi teraz helikopter?!Szukają cię wszyscy ratownicy, pobliskie służby ratunkowe, drony i Bóg wie co jeszcze!

– Tak konkretniej, to bez żadnego silnika – przerywa mi, a ja marszczę brwi. – Po jakimś czasie wysiadł też drugi… Lądowałem ślizgiem, na wypatrzonej cudem niewielkiej polance.

Poprawiam opadniętą szczękę. To brzmi jak jakiś film science-fiction z bardzo nierealistyczną fabułą.

– Jak to możliwe, że nikt cię nie znalazł? Gdzie się podziewałeś?

– Te góry są dość obszerne – wyjaśnia z delikatnym uśmiechem. – A ja wróciłem trasą daleką od szlaku. Można powiedzieć, że skrótem. Nieco trudniejszym, ale jak już wspominałem, było mi śpieszno do pewnej kobiety…

Boże, to jakieś surrealistyczne! Trudne do pojęcia!

– Jakim cudem nie zamarzłeś?! Przecież jest jakieś minus tysiąc stopni! – atakuję go dalej pytaniami. Mnie po kilkunastu minutach na tym mrozie już odmarzają palce stóp!

– Radzę sobie z niskimi temperaturami odrobinę lepiej niż przeciętni ludzie… – odpowiada enigmatycznie, ale mi to nie wystarcza.

– Co to w ogóle znaczy? Jesteś supermanem? – dociekam, tym razem zaplatając ręce na piersi.

Chyba zauważa, że nie odpuszczę, ponieważ pochyla na chwilę głowę, a gdy ją podnosi, jego mina jest nieodgadniona.

– Mam pewną mutację genetyczną.

– Mutację? – Automatycznie skanuję jego sylwetkę w poszukiwaniu jakiejś wady. Nie mam pojęcia, czemu to robię, przecież widziałam go na golasa, i doskonale wiem, że choćbym wpatrywała się w niego całymi godzinami, nie ujrzę ani jednej rzeczy, którą mogłabym skategoryzować jako „wadę”.

– Tak. Dotyczy genu kodującego białko alfa-aktynina-3, które jest obecne we włóknach szybkokurczliwych.

Mrugam kilkukrotnie powiekami.

– Czyli?

– Brak tego białka pomaga oszczędzać energię i radzić sobie z zimnem.

– W jaki sposób?

– W wielkim skrócie: po ekspozycji na zimno mój organizm nie reaguje dreszczami jak u większości ludzi, ale wytwarza ciepło, aktywując włókna wolnokurczliwe i utrzymując stałe napięcie mięśni szkieletowych. Osoby z taką mutacją robią to dużo łatwiej i efektywniej zarządzają energią w trudniejszym klimacie.

Chyba mam otwartą buzię… Tego się po prostu nie spodziewałam.

– To pewnie dlatego po przyjeździe do Schwarzzimmer tak dobrze się tu poczułem, a moja aklimatyzacja trwała jakieś trzydzieści sekund. – |Szczerzy się dumnie. – A ty? – Unosi lekko plecak w górę. – Co tu robiłaś z tym plecaczkiem? Gdzie tak biegłaś?

– Jak to gdzie? Po ciebie – oświadczam, dziwiąc się, że w ogóle o to pyta. Przypomina mi się, jak go pakowałam, i to, jak potraktowałam dyspozytora… Robi mi się strasznie głupio. – Lucas próbował mnie zatrzymać i zdaje się, że byłam dla niego odrobinkę brutalna, tak więc… – Nagle się zatrzymuję, ponieważ zauważam, że Hans także stanął w miejscu.

– Wyszłaś w góry, aby mnie szukać? – Patrzy na mnie z niedowierzaniem.

– Oczywiście. – W końcu uśmiecham się z miłością.

Przez chwilę patrzymy sobie w oczy, i już myślę, że porwie mnie w objęcia, a potem zaproponuje ślub czy coś w tym stylu, a on rzuca ze złością plecak na śnieg i wbija wzrok w rozgwieżdżone niebo.

– Na wszystko, co święte, za chwilę uduszę tę babę gołymi rękami… Czyś ty na głowę upadła?! – W końcu uracza mnie soczystym komentarzem. – Nie słuchałaś tego, co mówiłem na kursie? Nie widzisz temperatury? Pogody? Pory dnia? – Zaczyna się rozkręcać. – Nie sprawdzałaś, jaki panuje stopień zagrożenia lawinowego? Nie czujesz temperatury? Gdzie masz odpowiednie ubrania? Strój, buty, prowiant, jakiekolwiek wyposażenie? Coś ty sobie myślała?!

Zamiast się oburzać jego wybuchem, bądź też wkurzać, czy wykłócać, na moich ustach wykwita uśmiech, ponieważ wraca mój Hans. Przemądrzały, nadgorliwy ratownik, który kocha góry, ma przed nimi respekt i wymaga go też od innych. Bez wyjątku!

– Masz całkowitą rację, Hans. – Podchodzę do niego, nie przestając się szczerzyć. Jego wściekłość wydaje mi się bardziej urocza niż kiedykolwiek. Czarująca, zniewalająca, ujmująca! Dociera do mnie, jak bardzo ją kocham, i jak strasznie mi jej brakowało. Już nigdy nie będę na nią narzekać! – Ale ty nie wracałeś, a ja musiałam dać ci to… – Wyciągam z wewnętrznej kieszeni kurtki szczoteczkę i wciskam mu ją w dłoń.

Patrzy na nią przez kilka sekund, aż w końcu podnosi na mnie wzrok. Odbija się w nim niedowierzanie, wzruszenie, miłość, i nadzieja.

– Naprawdę…? Czy to oznacza, że chcesz…

– Z tobą chcę wszystkiego, Hans. A bez ciebie… Cóż… – Mój wzrok bezwiednie spoczywa na leżących za jego plecami górach i wzruszam nonszalancko ramionami.

– Wiedziałaś… – Zgaduje od razu, głosem przepełnionym emocjami. Przygląda mi się wielkimi ze zdziwienia oczami. Po chwili dostrzegam, że zaczynają się szklić. – Wiedziałaś, czym ryzykujesz, a jednak się tam udałaś…

Wzruszenie ponownie ściska mnie za gardło, gdy widzę jego minę. Chwyta mnie za ramiona, patrzy mi w oczy tak, jakby chciał mnie tym wzrokiem pochłonąć, jakbym była żywą odpowiedzią na jego marzenia, najcenniejszym darem, skarbem. Pośród spektakularnych fajerwerków w mojej piersi rośnie serce, wypełniając je jeszcze większą miłością wobec tego człowieka. To zabawne, ponieważ nie wierzyłam, że to w ogóle możliwe.

– Corinne… Obiecaj, nie! – poprawia się. – Przysięgnij! Przysięgnij, że nigdy więcej nie zaryzykujesz dla mnie swym życiem.

– Ale…

– Że nie zaryzykujesz nim dla nikogo! – W sposobie, jakim do mnie mówi, jest mnóstwo pasji. W tonacji, mimice, tym jak jego palce zaciskają się na moich ramionach. – Obiecaj mi, że zawsze to siebie będziesz stawiać na szczycie listy swoich priorytetów.

– Ale jak miałabym…

– Nie jesteś w stanie zadbać o mnie bardziej, niż dając mi świadomość, że jesteś bezpieczna, zdrowa, i szczęśliwa. – Znów mi przerywa, pokazując, jakie to dla niego ważne. – Że nic ci nie zagraża, że nie jesteś głodna, przerażona, zmarznięta albo obolała. Myśl, że jest ci źle, krzywdzi mnie dużo bardziej, niż zrobiłby to największy mróz lub cokolwiek innego na tym świecie.

Boże… Czy ten mężczyzna mógłby być jeszcze idealniejszy?

– Ja chciałbym być drugi na tej liście. Uczynisz mi ten zaszczyt i dasz mi to wymarzone dla mnie miejsce?

Emocje dławią mnie w gardle, i nie jestem w stanie zrobić nic, poza delikatnym kiwnięciem głową. W odpowiedzi Hans obdarza mnie cudownym uśmiechem, unosi moje dłonie i nie odrywając ode mnie spojrzenia, całuje je.

– W takim razie wracajmy do domu, moja mała, odważna i najdoskonalsza BumbleBee.

– Wracajmy do domu.

Do naszego domu.

EPILOG

Hans

Osiem miesięcy później…

– Oszukujesz!! – Corinne łapie się w końcu w mojej taktyce i rzuca we mnie za karę puchatym jaśkiem.

Siedzimy na kanapie w salonie i powtarzamy materiał z anatomii. Od czasu feralnego wypadku mieszkamy razem, i to najcudowniejszy okres mojego życia. Corinne zaczęła studia, a ja nadal latam w pogotowiu, ponieważ Hartmann zakupił nowy statek powietrzny, kiedy poprzedni uległ awarii nie z mojej winy. Wszystko wydaje się układać idealnie.

Nigdy bym nie pomyślał, jak bardzo moje życie jest jałowe i pozbawione radości, gdyby pewnego, z pozoru zwykłego wieczoru w barze nie olała mnie pewna zakapturzona dziewczyna…

Jest pewne powiedzenie i brzmi ono: „Każdy człowiek ma dwa życia. Drugie zaczyna się, gdy uświadomi sobie, że ma tylko jedno”. U mnie drugie zaczęło się w momencie, gdy wkroczyła w nie Corinne Adams, pokazując mi całą paletę barw i smaków życia. I nigdy już nie chcę zaznać innego.

– Wypraszam sobie takie haniebne oszczerstwa! – Udaję wstrząśniętego.

– Chcesz, żebym cię polizała! – wypomina mi z brutalną szczerością i rzuca koleją poduszką.

– Ja tylko usiłuję dać ci wskazówkę do dobrej odpowiedzi… – usprawiedliwiam się gorliwie. Pytanie brzmiało: „W funkcjonowaniu którego zmysłu istotną rolę odgrywa pasmo samotne, czyli jedna z najstarszych części mózgowia?”. Corinne nie była pewna, więc w szlachetny sposób zasugerowałem jej odpowiedź, o jaki zmysł może chodzić, i nie widzę w tym żadnego przewinienia. Wprost przeciwnie, każde z nas wyjdzie z sytuacji na wygranej pozycji!

– Nie wiem, czy jeszcze kiedyś pozwolę na to, by to Gerald układał pytania do naszych quizów. Dziwnym trafem każdy z nich kończy się seksem… – Gra niezadowoloną, ale zdradza ją ten uniesiony w charakterystyczny sposób kącik ust.

– Nie byłbym dla niego taki surowy. W końcu dzięki tym quizom radzisz sobie na studiach medycznych tak dobrze… – Mówiąc „tak dobrze”, tak naprawdę mam na myśli to, że jest największą prymuską i kujonką, jaką świat widział, a ja jestem z niej cholernie dumny! – Poza tym, nie widzę nic złego w tym, że chłopak stara się także i mnie tą nauką zapewnić dobrą zabawę. To wyjątkowego dobroduszny przyjaciel.

– Chcesz powiedzieć, że ja nie wynagradzam ci tego w wystarczająco finezyjny sposób? – Unosi brew ku górze w prowokacyjny sposób. – I mam potraktować to jako wyzwanie? – Zagryza wargi i zaczyna zsuwać ramiączko stanika, a mnie w okamgnieniu oblewa fala gorąca.

Już mam się na nią rzucić, gdy rozdzwania się moja komórka. Biorę ją i gdy widzę na wyświetlaczu numer Hartmanna, wywracam gałkami ocznymi.

– Numer aktualnie jest zajęty, ale możesz nagrać wiadomo…

– Fischer, meldujesz się u mnie śmigłowcem w ciągu kolejnych pięciu minut od momentu odebrania tego połączenia. – Nie daje mi dokończyć, za to w bezczelny sposób wydaje mi rozkazy.

Od kilku miesięcy damy naszego serca usilnie próbują umawiać nas na popołudniowe herbatki i dziwne spotkania. Brakuje tylko spacerów w blasku księżyca i wspólnego czytania poezji, byśmy zaczęli spisywać gości na nasze wesele…

– Taaa… O niczym innym nie marzę, jednak ku mej rozpaczy dyżur w pogotowiu pełni dziś Elias – odpowiadam z ironią, bo pomimo wszystkich tych spotkań jakoś nie potrafimy się w sobie zakochać… – Mogę mu przekazać, że potrzebny ci śmigłowiec.

Z tym, że w takich warunkach nigdzie nie poleci, dodaję z wyrachowaniem w myślach, i uśmiecham się złośliwie.

– Gdybym chciał pierdolonego Meiera, zadzwoniłbym właśnie do niego! – wydziera się do słuchawki, a w tle daje się słyszeć stłumiony głos Heidi. Zdaje się, że powiedziała: „Grzeczniej, kochanie. Grzeczniej”.

– Być może cię zaskoczę, ale mam w dupie twoje pragnienia, Hartmann. Dziś mam dużo ciekawsze plany niż patrzenie na twoją gębę. – Tym bardziej po tym, co mi obiecała moja kobieta…

– Jeśli się tu nie zjawisz, ta gęba będzie prześladować cię w koszmarach do końca twoich dni. I będzie też ostatnim, co ujrzysz w swym żałosnym życiu! – ciska się dalej, a w jego głosie słychać prawdziwą furię.

– No więc prawie się przestraszyłem, Hartmann. Sądzę, że dzieci w przedszkolu będą przerażone. Tam proponuję zacząć groźby tego kalibru…

– Wytoczę ci proces za spowodowanie katastrofy w ruchu powietrznym, sprawię, że nikt w kraju nie da ci licencji, będziesz pracował w podrzędnych warsztatach, zarabiając tylko na długi, które będziesz miał wobec mnie. Będziesz nikim. Śmieciem, wyrzutkiem, cieniem człowieka! Z dawnego bohatera do kompletnego zera! Zniszczę cię, zrujnuję, zeszmacę jak stare gacie, jeżeli nie zobaczę cię tu za pięć minut!

– Otóż nie zobaczysz – przerywam mu znudzonym tonem. – Dziękuję za uwagę, a teraz idę korzystać z należnego mi wolnego.

– Żebyś się nie zdziwił, chuju – Słyszę jeszcze nim przerywam połączenie i rzucam telefon w kąt, a potem ruszam do zaciekawionej tą rozmową Corinne.

– O co wam poszło? – pyta, lecz ja widzę dużo bardziej interesujący sposób na spędzenie najbliższej godziny, niż rozmowa o tym frajerze z góry. Właściwie to nawet nie do końca pamiętam co mówił, ponieważ widok nagiego skrawka ciała Corinne sprawił, że mój mózg się wykoleił.

Atakuję jej usta w łapczywym pocałunku, a ręką sięgam do drugiego ramiączka biustonosza gdy… znów przerywa nam dźwięk komórki. Tym razem Corinne.

– Muszę odebrać – mówi, gdy nie chcę jej puścić. – To może być ważne.

Robię minę cierpiętnika, lecz w końcu ją wypuszczam i obserwuję, jak jej idealny tyłek w obcisłych leginsach podskakuje wesoło, gdy biegnie do stolika po komórkę. Nim odbiera, posyła mi jeszcze zdziwione spojrzenie.

– Tak? – Zatapia spojrzenie w jakimś punkcie przed sobą. – Co?! – Nagle podnosi głos, a jej ciało się napina. Ja też automatycznie się prostuję. Co tam się, u licha, dzieje? – Co ile? – Chwila przerwy, podczas której słucha uważnie rozmówcy. – Niedobrze. Już lecimy. Tak! Obiecuję!

– Lecimy? – pytam osłupiały, gdy kończy rozmowę.

– Heidi właśnie odeszły wody, a skurcze są co sześć minut! Hartmann naprawdę potrzebuje najlepszego pilota, i tylko ty możesz polecieć w taką pogodę! – krzyczy ze zdenerwowania, a potem rzuca mi w twarz kurtką i każe się zbierać.

– To Hartmann do ciebie dzwonił?

– Tak, był przerażony! To jego pierwsze dziecko, a poród rozpoczął się trzy tygodnie przed planowanym terminem rozwiązania! Brzmiał na totalnie spanikowanego!

– To dlatego był taki… opryskliwy… – Rozumiem w końcu.

– Co ci mówił?

– Zdaje się, że groził mi śmiercią – oświadczam, wzruszając ramionami. – Ale musi się w tym temacie nieco podszkolić, bo większą grozą napawa mnie wejście do kibla po Candym zjadającym na obiad burrito, niż te jego pożal się Boże groźby.

– Nie powinieneś z niego drwić. To poważna sytuacja! – karci mnie i pogania do wyjścia.

Gdy docieramy do bazy, okazuje się, że wszyscy już wiedzą o prośbie Hartmanna, a mechanik sprawdził i przygotował śmigło do lotu. Nie mijają dwie minuty, a już wskakuję do środka, gdzie… siedzi już gotowa do lotu Corinne. Patrzę na nią jak na wariatkę i gestem nakazuję zdjąć słuchawki wygłuszające.

– Co ty robisz? – Marszczę czoło.

– Lecę z tobą.

– Nie sądzę.

– Hans. Heidi to moja przyjaciółka. A po tych kilku miesiącach znajomości pokusiłabym się o stwierdzenie, że jest mi bliska niczym siostra – tłumaczy, robiąc te oczy słodkiego kociątka. – Jest w swojej pierwszej ciąży. Odeszły jej wody, ma skurcze co sześć minut, a obok niej jest mężczyzna, który, zważywszy na to, jak brzmiał przez telefon, najprawdopodobniej będzie potrzebował pomocy medycznej szybciej niż ona. Poprosiła, bym także przyleciała, a ja się zgodziłam. I nie zamierzam łamać tej obietnicy. Więc czy ci się to podoba czy nie, lecę!

Oczywiście, że mi się to, kurwa, nie podoba, ale doskonale znam już moją kobietę i potrafię odczytać, kiedy walka nie ma sensu. Albo jej wygranie sprawia, że i tak w dalszej perspektywie przegrywam…

– Hartmann ma ode mnie w mordę… – zapowiadam wściekły, odwracam się i rozpoczynam procedurę startu.

Warunki pogodowe są kiepskie, ale latałem już w dużo gorszych, a odległość od bazy do posiadłości Hartmanna naprawdę niewielka, więc docieramy tam w mniej niż minutę. Na szczęście plac przed jego domem jest duży i idealnie nadaje się na lądowisko, a dodatkowo kierowca Gabriela już na nas czeka, i nawiguje mnie, gdzie konkretnie przyziemić. Ku mojemu zaskoczeniu, ogarnia nawet znak sygnalizacyjny „Tu lądować”, czyli ramiona rozpostarte w literę „Y”.

Dobre wrażenie jednak szybko mija, gdy zbliża się do helikoptera w czasie, kiedy wirnik nośny jeszcze się kręci, i w dodatku robi to od strony śmigła ogonowego, co jest bezwzględnie zakazane!

– Człowieku, życie ci niemiłe?! – atakuję go, gdy jest już przy drzwiach i chce coś do mnie powiedzieć. – Nie wiesz, że do śmigłowca nie podchodzi się bez wyraźnego znaku załogi? A już na pewno nie od dupy strony, która jest strefą niedozwoloną?!

Karl zamiera na chwilę, a ja w tym czasie dostaję reprymendę od Corinne:

– Kochanie, potem wygłosisz te swoje nauki dotyczące zasad bezpieczeństwa, teraz trochę nam się spieszy!

Obdarzam jeszcze tego idiotę ostrym spojrzeniem, żeby nie myślał, że z nim skończyłem, i unoszę palec wskazujący, dodając:

– Tknij tylko śmigłowiec choćby jednym palcem pod moją nieobecność, a zrobię ci z mordy Pearl Harbor, jasne? – ostrzegam uczciwie, po czym ruszam za swoją kobietą do środka budynku.

Już od progu wita nas kilkanaście walizek i spanikowany lokaj. Corinne biegnie do Heidi i już po chwili prowadzi ją pod rękę razem z Hartmannem.

– Skurcze są coraz częstsze, nie ma czasu do stracenia – informuje zaniepokojona Corinne. – Musimy wylatywać do szpitala!

– Zaraz, my? – dopytuję, bo chyba się przesłyszałem. – Ty miałaś zostać tutaj. Wystarczy, że już raz… – Moją wypowiedź przerywa nagle przeraźliwy krzyk Heidi, zakończony intensywnym sapaniem, a potem soczystą wiązanką przekleństw pod moim adresem. Gdybym potrafił, na pewno skuliłbym teraz uszy. Nie spodziewałbym się po tej kobiecie takiego słownictwa. Sądzę, że cała brygada AlpaCapulco wiele by się mogła od niej nauczyć. Zdążam jeszcze tylko posłać Hartmannowi współczujące spojrzenie, i wszyscy po kolei wychodzimy z budynku, a potem pakujemy się do helikoptera.

– O Bo…. – Krzyk Heidi zamienia się nagle w przeciągły, i dużo niższy dźwięk, który momentalnie podnosi mi wszystkie włoski na skórze.

– Oż kurwa… – Wymyka mi się spomiędzy warg i odwracam do tyłu, by potwierdzić swoje przypuszczenia. – Zaczęły się bóle parte.

Wszyscy spoglądają na mnie z takim samym przerażeniem w oczach, i prawdę mówiąc mnie też oblewa zimny pot.

– Co to, kurwa, znaczy? – wydziera się Hartmann.

– Że musimy zapierdalać do szpitala – rzucam w odpowiedzi i podaję Corinne słuchawki, dzięki którym będziemy mieć łączność pokładową. Na pewno się przyda. Ja mam już doświadczenie w odbieraniu porodu, ale ona? Wątpię. – Przygotuj ręczniki, w razie gdybyśmy nie zdążyli.

– C-co? – Otwiera szeroko oczy. – Chyba nie myślisz…

– W razie konieczności odbierzesz ten poród, przecież nie zrobi tego on! – Wskazuję na totalnie spanikowanego ojca dziecka. Ma obłęd w oczach, bladą twarz i ledwie oddycha. – Każ mu się odsunąć, bo jak będzie mdlał, może spowodować zagrożenie.

– Ale przecież ja… – Corinne nie zdąża dokończyć zdania, ponieważ Heidi w donośny sposób sygnalizuje nam kolejny skurcz.

– Dasz radę, kotku. Wierzę, w ciebie! – Uśmiecham się pokrzepiająco, a potem odwracam się, patrzę, czy nie ma nikogo wokół śmigłowca i uruchamiam maszynę, by już po chwili wznieść się w powietrze.

– Rozłóż ręczniki, niech Heidi położy się w wygodnej pozycji. – Zaczynam instruować Corinne i z dumą stwierdzam, że daje radę. Wykonuje wszystkie polecenia sprawnie i szybko, a ja mogę skupić się na zapewnieniu maksymalnego komfortu lotu.

– Boże, Hans, co to jest?! – Głos Corinne drży z przejęcia.

Domyślam się, o co pyta, więc staram się ją uspokoić.

– To jest właśnie cud narodzin, kochanie. A teraz skup się i nie stresuj takimi pytaniami biednej matki. Za minutę lądujemy!

– Hans! O mój Boże, widzę główkę! A Heidi prawie odlatuje! Co mam robić?!

– Każ jej oddychać! Niech prze kilka razy na jednym skurczu, bo w przeciwnym razie szybko straci siły.

– Boże, Boże! – słyszę w słuchawkach, a potem następuje cisza.

– Corinne? – Zero odpowiedzi. – Corinne, mów do mnie. – Nadal nic.

Kurwa! Że też przez huk panujący wewnątrz śmigłowca nie jestem w stanie usłyszeć płaczu dziecka i nie mam pojęcia, na jakim etapie jest poród, a nie mogę się odwrócić, ponieważ właśnie uruchamiam procedurę lądowania. Dziś jak nigdy wcześniej przydałby się drugi pilot! Mam nadzieję, że nie zemdlała! Na szczęście zawiadomieni wcześniej medycy już czekają na odbiór pacjentki, więc w razie konieczności udzielą pomocy także jej! I Hartmannowi, bo podejrzewam, że on już od dłuższego czasu jest nieprzytomny.

Zaliczam najszybsze lądowanie w historii, ściągam słuchawki, rzucam je w kąt, a potem odwracam się do tyłu, gdzie widzę… Corinne wpatrującą się z nabożnością w malutkie zawiniątko trzymane na rękach. Gdy podnosi na mnie wzrok, dostrzegam w nich czysty zachwyt i fascynację. Czas nagle zwalnia, a ja wpatruję się w ten obrazek i mam wrażenie, że nagle przekroczyłem bramy Edenu.

– To chłopiec – oświadcza mi ze łzami w oczach.

W mojej klatce dzieją się dziwne rzeczy. Wybucha we mnie pragnienie, by kiedyś urodziła moje dziecko i w taki sam sposób zdradziła mi jego płeć. Oczyma wyobraźni widzę, jak nasza miłość owocuje pojawieniem się na świecie malutkiego człowieka, który będzie śladem mnie i Corinne na tym świecie.

– Mam syna? – Nagle w sytuację włącza się obcy głos i w moim mózgu następuje grube sprzężenie. Czas znów zaczyna płynąć stałym rytmem, a ja przypominam sobie, że to nie nasza najpiękniejsza scena, tylko Gabriela i Heidi.

– Tak, mamy syna. Dasz wiarę? – Heidi odbiera noworodka z rąk Corinne i odchyla kawałek ręcznika, by popatrzeć mu w twarz.

– Nie sądziłem, że można kochać cię jeszcze bardziej, płomyczku… – Hartmann pochyla się, całuje najpierw dziecko, a potem swoją kobietę.

– Urodziłam w helikopterze… Nasz maluszek chyba będzie fanem adrenaliny jak jego wujek.

Heidi podnosi głowę i spogląda na mnie z uśmiechem. Już mam odpowiedzieć, gdy na pokładzie pojawiają się ratownicy, którzy zabierają świeżo upieczoną matkę i dziecko. Nim Gabriel rusza w ślad za nimi, podchodzi do mnie i kładzie mi rękę na ramieniu.

– Pomogłeś mojemu synowi przyjść na świat. Dzięki temu, że przyleciałeś mimo niesprzyjających warunków, zarówno on, jak i kobieta mojego życia są teraz w rękach profesjonalistów – mówi, a jego brwi ściągają się tak, jakby usiłował się nie rozkleić. – Nigdy ci tego nie zapomnę.

– Wyślesz ten kosz czekoladek i będziemy kwita – odpowiadam całkiem poważnie i także klepię go po ramieniu.

– A co powiesz na to, żebym dał mu imię Hans? – Jego błękitne tęczówki wpatrują się we mnie ze śmiertelną powagą. – Nosiłby imię człowieka, którego szczerze podziwiam.

Na moment odejmuje mi mowę.

– Mówisz poważnie? – wydobywam z siebie po dłuższej ciszy.

Nasze spojrzenia pozostają skrzyżowane do momentu, gdy ten kretyn nie parska z niedowierzaniem, marszcząc przy tym brwi.

– Nie, idioto. Miałbym swemu pierworodnemu synowi dać na imię Hans? Jeszcze nie zwariowałem!

Moje szczęki zwierają się w nagłym przypływie irytacji.

– Tak, rzeczywiście, bardzo zabawne. Przypomnę sobie twój zajebisty talent komediowy, gdy następnym razem odbiorę telefon z prośbą o przewiezienie ci gdzieś dupy! – Strzepuję z ramienia jego dłoń.

– Sądzę, że zdołam cię jakoś przekonać. Na przykład najnowszym modelem nowoczesnego śmigłowca, wyłącznie do twojego użytku? – oświadcza z tą swoją nonszalancją.

Żołądek fika mi koziołka na te słowa.

– Wyłącznie dla mnie? Elias nie będzie miał do niego wstępu? – upewniam się, czując narastającą ekscytację.

– Dokładnie tak. Dla ciebie śmigłowiec, a dla Corinne rola matki chrzestnej. Co wy na to? – Przerzuca spojrzenie ze mnie na nią.

– Sądzę, że niebezpiecznie ustalać takie rzeczy bez udziału matki dziecka… – Corinne wydaje się w żartobliwym nastroju, ale ja doskonale wychwytuję delikatne drżenie jej dłoni, gdy poprawia włosy. Jest tak samo rozemocjonowana jak Hartmann. A może nawet bardziej. W końcu niecodziennie odbiera się poród na pokładzie helikoptera. I to w dodatku bez żadnego wcześniejszego przeszkolenia. Ale poradziła sobie na medal! Wiem, że będzie cudownym lekarzem. Tak samo cudownym i zachwycającym, jakim jest człowiekiem.

– Racja. – Mężczyzna zgadza się kiwnięciem głowy, a potem raz jeszcze ściska nasze dłonie i udaje się do środka szpitala.

Gdy zostajemy sami i nasze oczy nawiązują kontakt, widzę w nich ślad tego momentu, gdy trzymała niemowlaka w swoich ramionach, a jej głowę nawiedziło to samo marzenie, co mnie. Szczęście rozsadza mnie od środka.

– Najpierw ślub, BumbleBee. Nie wiem, czy pamiętasz, ale kiedyś, gdy Gerald nafaszerował cię środkami uspokajającymi, zapytałaś mnie o rękę. – Z odurzającą wręcz przyjemnością obserwuję, jak jej oczy robią się wielkie jak spodki. – I do twojej wiadomości, cały czas czekam na pierścionek zaręczynowy…

– Nie wierzę… – Zakrywa dłonią usta i czerwienieje na twarzy.

– Ja też nie wierzę. – Podchodzę do niej i obejmuję w talii. – Nie wierzę w to, że kobieta taka jak ty stanie przede mną w białej sukni i przysięgnie mi, że będzie moja do końca życia.

Pochłaniam ją wzrokiem, aż nie wypowiada słów, na które z takim utęsknieniem czekam.

– Już od dawna jestem twoja, Hans. Byłam nawet wtedy, gdy nie potrafiłam tego przyznać przed samą sobą.

KONIEC

Table of Contents

PROLOG

JEDEN

DWA

TRZY

CZTERY

PIĘĆ

SZEŚĆ

SIEDEM

OSIEM

DZIEWIĘĆ

DZIESIĘĆ

JEDENAŚCIE

DWANAŚCIE

TRZYNAŚCIE

CZTERNAŚCIE

PIĘTNAŚCIE

SZESNAŚCIE

SIEDEMNAŚCIE

OSIEMNAŚCIE

DZIEWIĘTNAŚCIE

DWADZIEŚCIA

DWADZIEŚCIA JEDEN

DWADZIEŚCIA DWA

DWADZIEŚCIA TRZY

DWADZIEŚCIA CZTERY

DWADZIEŚCIA PIĘĆ

DWADZIEŚCIA SZEŚĆ

DWADZIEŚCIA SIEDEM

EPILOG