Spis treści

Karta redakcyjna

Transkrypt wywiadu z Nolanem Noxem, reżyserem Lelka, dla magazynu „Scream Screen” z okazji dwudziestolecia premiery filmu

ROK WCZEŚNIEJ. LOLA

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

ROK PÓŹNIEJ. NOLAN

Transkrypt wywiadu z Nolanem Noxem, reżyserem Lelka, dla magazynu „Scream Screen” z okazji dwudziestolecia premiery filmu – ciąg dalszy

Dwa lata później...

Podziękowania

Przypisy

Tytuł oryginału: Harrow Lake

First published in Great Britain in 2020 by Penguin Books Ltd
Text copyright © Kat Ellis, 2020
Cover photo © Vasily Pindyurin, Getty Images

Redaktor prowadzący: Anetta Radziszewska

Redakcja: Katarzyna Malinowska

Korekta: Katarzyna Dziedzicka

Opracowanie okładki: Małgorzata Ćwieluch

DTP: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.,
Warszawa 2021
All rights reserved

Wydanie I

Wszystkie prawa zastrzeżone.
Przedruk lub kopiowanie całości lub fragmentów książki możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-82402-86-5

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 94
tel. 22 379 85 50, fax 22 379 85 51
e-mail: kontakt@books4ya.pl
www.books4ya.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Transkrypt wywiadu z Nolanem Noxem, reżyserem Lelka[1],
dla magazynu „Scream Screen”
z okazji dwudziestolecia premiery filmu

C.J.L.:

C.J. Lahey, felietonistka „Scream Screen”

N.N.:

Nolan Nox, reżyser Lelka

C.J.L.:

Dziękuję, że zgodził się pan udzielić mi wywiadu. Przygotowujemy specjalny materiał z okazji dwudziestolecia premiery Lelka. Czy mogę zwracać się do pana po imieniu?

N.N.:

Zróbmy tak: mów mi Nolan, jakbym był twoim dobrym kumplem, a w ramach rewanżu nie piśniesz ani słówka, że paliłem w trakcie rozmowy. Mam dość ludzi, którzy nie pozwalają mi palić w moim gabinecie.

C.J.L.:

[śmiech] Umowa stoi. A więc: minęło już dwadzieścia lat, odkąd miłośnicy horrorów na całym świecie oszaleli na punkcie Lelka. Co takiego ma w sobie ten film, że zdobył dozgonne uwielbienie fanów?

N.N.:

[pauza] Naprawdę chcesz mnie o to zapytać? Lelek zdobył dziesiątki nagród, w tym dwie nagrody Emmy, a ty chcesz, żebym ci tłumaczył, dlaczego mój film jest dobry?

C.J.L.:

Okej, spróbujmy inaczej. [pauza] W Lelku małe miasteczko z czasów prohibicji zostaje odcięte od świata wskutek gwałtownej nawałnicy – mówimy o połamanych drzewach, podtopieniach, zanieczyszczonym zbiorniku wody pitnej, zablokowanych drogach dojazdowych. Głodujących mieszkańców ogarnia coraz większa panika, do głosu dochodzi wiara w przesądy. Klaustrofobiczna atmosfera, jaką udało ci się wykreować w filmie, wymagała odpowiedniej scenerii, a fani do tej pory przyjeżdżają do Harrow Lake w Indianie, gdzie powstał Lelek – może po to, by poczuć dreszczyk tamtej grozy. Dlaczego wybrałeś właśnie Harrow Lake?

N.N.:

Harrow Lake prawie się nie zmieniło od lat dwudziestych ubiegłego wieku. W wyniku wstrząsów ziemi to górnicze miasteczko uległo prawie całkowitemu zniszczeniu – jedną połowę pogrzebała lawina, a drugą podziurawiły jak szwajcarski ser zapadliska i leje w zboczu wzgórza. Mieszkańcy musieli je całkowicie odbudować, a potem – na nasze szczęście – chyba nie stać już ich było na modernizację. Wszystko – domy, sklepy, nawet cholerni mieszkańcy – wygląda jak przeniesione żywcem z lat dwudziestych. No i nie zapominajmy o jaskiniach. Kiedy pojechałem do Harrow Lake na rekonesans, od razu wiedziałem, że to będzie strzał w dziesiątkę. Było idealne.

C.J.L.:

Wspomniałeś o jaskiniach – to jedne z moich ulubionych scen – ale zdjęcia tam chyba nie poszły do końca zgodnie z planem?

N.N.:

[pauza] Domyślam się, że chodzi ci o Mossa.

C.J.L.:

No tak. Nie codziennie się zdarza, żeby ktoś z ekipy filmowej zaginął podczas kręcenia filmu. [śmiech]

N.N.:

Ron Moss był doświadczonym operatorem i ważnym członkiem mojego zespołu. Jego zaginięcie nie było „niecodzienne”, lecz tragiczne... i cholernie kłopotliwe.

C.J.L.:

Nie chciałam, żeby zabrzmiało to lekceważąco. Ale czy mógłbyś opisać, jak doszło do jego zniknięcia?

N.N.:

Jesteś pewna, że wasi czytelnicy są tym zainteresowani? Ta sprawa była już wielokrotnie roztrząsana. [pauza] No dobrze. Kończyliśmy już zdjęcia w jaskiniach i nakręciliśmy właśnie scenę, w której Ptaszyna zostaje pożarta przez wygłodniałych mieszkańców. Ekipa pakowała sprzęt, żeby przenieść się w następny plener, gdy nagle usłyszeliśmy dziwne dźwięki dobiegające z głębi jaskiń – coś jakby klekotanie. Nigdy wcześniej nie słyszałem czegoś takiego. Ktoś zauważył, że Moss przepadł, a cały jego sprzęt leży w trawie, tam, gdzie ostatnio filmował. Mowa o drogim sprzęcie, a Moss nie był typem, który zostawiłby go, ot tak, i gdzieś poszedł. Próbowaliśmy go odszukać, ale przepadł jak kamień w wodę. Odgłosy ustały, a my wezwaliśmy lokalne władze, żeby zorganizowały porządną akcję poszukiwawczą. Nie znaleźli go.

C.J.L.:

Ale znaleźli ludzkie szczątki.

N.N.:

[wzdycha] To nie miało nic wspólnego z Mossem. Ruiny kościoła, gdzie kręciliśmy, znajdowały się na dnie zapadliska. Kościół uległ zniszczeniu wiek wcześniej, gdy ziemia się osunęła. Nietrudno zgadnąć, że kości znalezione w jaskiniach pochodziły z tamtych czasów: albo z przykościelnego cmentarza, albo należały do kogoś, kogo porwała lawina.

C.J.L.:

Więc nie wierzysz w miejscową legendę?

N.N.:

Masz na myśli Pana Dreszcza? Nie bądź śmieszna. Stuletni potwór pożerający miejscowych nie istnieje i nigdy nie istniał. Harrow Lake to tylko prowincjonalna mieścina, która nigdy się nie podniosła po straszliwej tragedii. Wcale mnie nie dziwi, że wytłumaczyli ją sobie jakimiś paranormalnymi bzdurami, klątwą czy czymś w tym rodzaju. To prostsze niż przyznanie, że drążyli zbyt głęboko w zboczu wzgórza i prawie się przez to pogrzebali. [pauza] Wiesz co, wytnij tę ostatnią część. Mieszkańcy takich pipidówek łatwo się obrażają, a ja nie mam ochoty na mejle od hejterów.

C.J.L.:

Oczywiście. Mów dalej.

N.N.:

Okej. [pauza] Nie wiem, co właściwie usłyszeliśmy w jaskiniach tamtej nocy. To klekotanie... może to było jakieś zjawisko naturalne, a może nie. Wiem tylko, że nigdy nie zauważyłem niczego niezwykłego w jaskiniach ani w pobliżu jaskiń i nic nie wskazuje na to, że zniknięcie Mossa było czymś więcej niż wypadkiem. Pewnie nigdy się nie dowiemy, co się tam właściwie stało. Posłuchaj, te wszystkie historie – małomiasteczkowe legendy o potworach, demonach czy złych duchach – to wszystko wyłącznie wymówka, która pozwala ludziom nie dostrzegać prawdziwych potworów w swoim otoczeniu. To sposób, żeby stłuc metaforyczne lustro. Właśnie dlatego kręcę filmy: przystawiam ludziom lustro. [pauza] Koniecznie to wykorzystaj, dobrze? To cholernie dobry cytat.

C.J.L.:

[śmiech] Jasna sprawa. A przy okazji, czy to nie dziwny zbieg okoliczności – a nawet coś więcej niż zbieg okoliczności – że twoja córka także zaginęła, gdy w ubiegłym roku odwiedziła Harrow Lake?

N.N.:

Nie chcę rozmawiać o Loli.

C.J.L.:

Ale czy to nie dziwne, że...

N.N.:

Myślałem, że chcesz rozmawiać o Lelku. Zostawmy moją córkę w spokoju i przejdźmy dalej.

C.J.L.:

Ale...

N.N.:

To nie była sugestia. [pauza] Dobrze, pięć minut przerwy. Może przez ten czas zdołasz się ogarnąć i zaczniesz zadawać sensowne pytania.

ROK WCZEŚNIEJ

LOLA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Zakopuję moje sekrety w donicy przy West 17th Street. W jasno oświetlonym lobby apartamentowca, pod którym stoję, nie ma nikogo, a w oddali idą ulicą tylko dwie osoby. Mężczyzna i kobieta. Sądząc po ich podniesionych, zapijaczonych głosach, właśnie wytoczyli się z Qua Baru. Nie zwracają uwagi na siedemnastolatkę kręcącą się obok fantazyjnie przystrzyżonego iglaka.

Zakopuję w ziemi trzy rzeczy. Nic specjalnie szokującego: breloczek, zapalniczkę i jaskraworóżową szminkę.

Breloczek ukradłam jakiemuś chłopakowi. Widziałam, jak przed wejściem do biblioteki wręcza mu go dziewczyna i w rumieńcu na jej policzkach było coś takiego, że powiedziałam korepetytorowi, że idę do toalety, a potem weszłam za chłopakiem do środka. W chwili gdy zdjął marynarkę, wyjęłam mu breloczek z kieszeni.

Nie jest wymyślny ani drogi, ma kształt litery D. Po prostu chciałam sprawdzić, czy kradzież ujdzie mi na sucho.

Zapalniczka do cygar należy do Nolana – mojego taty. Zwędziłam ją, żeby go wkurzyć. To chyba wystarczająco dobry powód, prawda? Zapalniczka jest złota, oprawę zdobią dwie wpisane w okrąg litery N, jego inicjały. Niestety, nie przyszło mi do głowy, że kiedy zguba się nie znajdzie, ojciec oskarży, a potem zwolni gosposię, więc zapalniczka stała się kolejnym sekretem.

Różowa szminka to moja najnowsza zdobycz. Ukradłam ją dzisiaj wieczorem w łazience Qua Baru – tej samej knajpy, z której przed chwilą wytoczyła się tamta para. Nie mogłam się oprzeć pokusie ukrycia ostatniego sekretu przed wyjazdem z Nowego Jorku.

Nie zawsze przywłaszczam sobie cudze rzeczy. Zwykle zapisuję moje sekrety na świstkach papieru, które później zakopuję. Ale przez kilka ostatnich tygodni coraz częściej zdarzało mi się kraść. Drobiazgi takie jak długopis lub okulary przeciwsłoneczne pozostawione na restauracyjnym stoliku. Rzeczy, które łatwo zapodziać. Łatwo wsunąć do kieszeni albo torebki. Wiem, że to paskudny nawyk, ale zawsze to jakaś rozrywka. A tego w moim życiu brakuje. Poza tym dobrze jest mieć jakieś hobby.

W knajpie odbywało się przyjęcie pożegnalne. W centrum uwagi znajdował się gość ze sztywnymi od żelu włosami i z poluzowanym krawatem. Pokręciłam się trochę wśród gości, wypiłam kilka drinków i poczęstowałam się przystawkami, czekając, aż ktoś mnie zauważy.

Spójrzcie na mnie. No spójrzcie.

Ale nikt się nie zorientował, że jestem córką legendy. Widzieli tylko obcą dziewczynę, która nie zamieniła z nikim słowa. Potem na twarzy pana Włosów na Żel pojawił się nieunikniony grymas, a panie Chardonnay i Szminka na Zębach wymieniły spojrzenia spod uniesionych brwi. „Znasz ją? Nie, a ty? Nie”. Atmosfera nieco się ochłodziła, a zaprzyjaźniona grupka zwarła szeregi, żeby się ode mnie odciąć.

Jasne, że mnie nie rozpoznali. Nikt mnie rozpoznaje, chyba że stoję obok Nolana. Ojciec ciągle zabiera mnie na różne przyjęcia. Imprezy branżowe. Imprezy, na których ludzie znają go na tyle dobrze, że nikomu nawet nie przyjdzie do głowy, żeby zrobić mi zdjęcie czy choćby zaszczycić mnie przelotnym spojrzeniem. Wszyscy wiedzą, że „nie zadziera się z Nolanem Noxem”.

Byłabym zaskoczona, gdyby kwadrans po tym, jak Włosy na Żel, Chardonnay i Szminka na Zębach patrzyli mi prosto w oczy, choć jedno z nich nadal mnie pamiętało.

Po tym incydencie poszłam do łazienki, gdzie obok umywalki zauważyłam żarówiastoróżową pomadkę. Dwie młode kobiety – wśród nich zapewne właścicielka szminki – prowadziły bardzo ożywioną rozmowę na temat starszej koleżanki, Celine Reynard, którą określiły mianem dwulicowej suki. Umyłam ręce i udałam, że poprawiam fryzurę w lustrze.

– I przez cały czas pieprzyła się z nastoletnim synem Joanny za jej plecami! Wyobrażasz to sobie?

Ja bez najmniejszego problemu wyobraziłam sobie – choć pewnie nie powinnam – jak Celine, zapewne szczupła i z elegancką siwą fryzurą, posuwa pryszczatego chłopaka, podczas gdy Joanna zajmuje się codziennymi sprawami, prowadzi służbowe rozmowy, gotuje lasagne, robi zakupy w monopolowym czy czym tam jeszcze zajmują się matki, kompletnie nieświadoma, co się wyprawia za jej plecami.

Może Joanna powinna poświęcać swojemu synowi więcej uwagi.

– I co zrobiłaś? – zapytała druga kobieta.

Ta pierwsza wzruszyła ramionami.

– A co mogłam zrobić? Nie chciałam być tą osobą, która powie o wszystkim Joannie, żeby Celine zarzuciła mi kłamstwo.

Rozdymając nozdrza, zaczęła myć ręce, żeby uniknąć kontaktu wzrokowego. Czyżby kłamała? Na jej kark wypełzły czerwone plamy.

Zanim zdążyłam zdecydować, czy kłamie, czy nie, ta druga zmieniła temat i zaczęła przynudzać o remoncie domu, więc przestałam ich słuchać. Miałam już wyjść, gdy zahaczyłam wzrokiem o szminkę leżącą obok umywalki. Jak gdyby nigdy nic wyciągnęłam rękę i wsunęłam ją do kieszeni. Ruszyłam do drzwi. Pozwoliłam, żeby otoczyła mnie pulsująca muzyka z baru.

Nawet nie spojrzały w moją stronę. Były równie nieświadome tego, co się dzieje, jak biedna Joanna. Ale czy to sprawiało, że stawałam się Celine Reynard, podstępną łajdaczką łamiącą wszelkie zasady? Czy może jej złaknionym uwagi, spoconym synem? Szukam odpowiedzi w szparach chodnika. Jeśli tam się ukryła, to zbyt głęboko, żebym mogła ją dostrzec.

Moją uwagę zwraca nie tyle samochód, ile pisk opon. Serce zamiera mi w piersi. To wóz Nolana, chociaż wątpię, żeby tata był w środku. Moje domysły się potwierdzają, gdy okno od strony kierowcy się opuszcza i asystent ojca obrzuca mnie wściekłym spojrzeniem.

– Wsiadaj do wozu, Lola!

– Cześć, Larry – odpowiadam obojętnie, nie ruszając się z miejsca. Przekrzywiam głowę i stukam się palcem w podbródek. – Zrobiłeś coś z brodą?

Jasne, że nie. Jego broda prawdopodobnie wygląda dokładnie tak samo jak wtedy, gdy zapuścił ją w przedszkolu. Larry Brown jest niskim, krępym mężczyzną, a każdą widoczną część jego ciała pokrywa czarne owłosienie. Widziałam kiedyś film dokumentalny o facecie, który wchłonął w życiu płodowym brata bliźniaka, ale ten dalej rósł w nim niczym guz, aż osiągnął rozmiary szopa. Kiedy go wycięto, przypominał kulę mięsa, z której wyrastały włosy i zęby.

Właśnie to przychodzi mi do głowy na widok Larry’ego.

– Nolan wysłał mi esemesa, że mam cię znaleźć – oznajmia mężczyzna, nie reagując na zaczepkę z brodą.

– Wysłał ci esemesa? Nolan nie wysyła esemesów.

– Zatem dziś zrobił wyjątek – warczy Larry. Opanowuję grymas niepokoju. Skoro Nolan wysłał Larry’emu esemesa, zamiast zadzwonić, musiał być zbyt wściekły, żeby rozmawiać. I to przeze mnie. – Cholera, Lolu! Wiesz, że nie powinno cię tu być. Nolan zamartwia się o ciebie. – Larry wzdycha z irytacją. Chyba zepsułam mu plany na wieczór. – Co ci strzeliło do głowy?

– Och, Larry – mówię, przeciągając sylaby i starając się naśladować manierę Lestata z Wywiadu z wampirem. – Poszukiwałam zapomnienia, rzecz jasna.

Z łatwością wcielam się w różne postaci. Oglądam stanowczo za dużo filmów.

Nawet jeśli Larry wyłapał nawiązanie, nie daje tego po sobie poznać. Na środku czoła wystąpiła mu pulsująca żyła.

Przygryzam wargę, ale przestaję od razu, gdy sobie to uświadamiam. Nolan powiedziałby, że wyglądam jak przygłup. To nie byłoby optymalne.

– Jak mnie znalazłeś? – pytam.

– Zabrałaś kartę magnetyczną do drzwi Nolana. Wyśledziłem chip.

Szlag. Nie wiedziałam, że może zrobić coś takiego.

– Nie chcę jeszcze wracać – oznajmiam. – Mogę zostać choć trochę dłużej?

Tylko trochę dłużej, tylko trochę powietrza i wszystko będzie w porządku. Potrzebuję tylko...

– Lola, na miłość... Nie. Wsiadaj do samochodu.

W oddali widać już tylko dwa wydłużone cienie pijanej pary. Gdybym do nich podbiegła i powiedziała, że przyczepił się do mnie jakiś obcy facet, czy pozwoliliby mi do siebie dołączyć? Może na godzinę albo całą noc? A może udaliby, że mnie nie słyszą, i poszliby dalej?

Larry opiera się o kierownicę. Trąbi. Zachowuje się tak, jakby zrobił to specjalnie.

– Teraz, Lolu.

Mogłabym to zrobić. Mogłabym uciec...

Wsiadam do samochodu. Drzwi zamykają się automatycznie, gdy Larry włącza silnik. Wbijam w niego wzrok w lusterku wstecznym i wytrzymując jego spojrzenie, naciskam guzik podnoszący przegrodę między pasażerem a kierowcą. Larry burczy pod nosem coś, co brzmi jak „cholerne nastolatki”, potrząsa głową i przerywa kontakt wzrokowy tuż przed tym, gdy przegroda zrobi to za niego.

Za oknem migają światła, gdy mkniemy między wieżowcami Hudson Yards. Świat rozmazuje mi się w oczach, więc zaczynam w głowie robić listę rzeczy, które powiem Nolanowi. Jeśli wymyślę kilka optymalnych wymówek, które odwrócą jego uwagę, może dożyję jutra. Jasne, będzie wściekły, że bez pozwolenia wyszłam sama z mieszkania. Ale tak naprawdę nie będzie chciał wszczynać awantury, nie teraz, gdy całą energię poświęca swojemu nowemu projektowi – tym bardziej że czeka nas ośmiogodzinny lot, podczas którego będziemy na siebie skazani. Poza tym to jego wina, że nie uprzedził mnie o kolejnej przeprowadzce.

Gdy wróciłam do domu z korków w bibliotece, wszystko było spakowane, a moje życie skurczyło się do równego stosu kartonów podpisanych moim imieniem. Kiedy odszukałam Nolana w labiryncie pudeł i zapytałam, co tu się, do cholery, dzieje, tylko na mnie zerknął i odpowiedział: „Nie mówiłem ci? Rano lecimy do Paryża. W przyszłym tygodniu rozpoczynam tam zdjęcia do nowego filmu”.

A potem ruszył do swojego gabinetu, nucąc pod nosem tę przeklętą jazzową melodię, której nie cierpię.

„Nie mówiłem ci?”. Tak po prostu. Drobiazg.

Całe moje ciało zawrzało jak wulkaniczna skała, gotowa w każdej chwili eksplodować. Nie mogłam oddychać. A on nawet tego nie zauważył. Nawet na mnie nie spojrzał.

Spójrz na mnie!

Więc wyszłam z domu. To ewidentnie zauważył.

Kiedy samochód parkuje pod naszym apartamentowcem, mam już gotową listę optymalnych rzeczy, które powiem Nolanowi. Takich jak: „Przesadziłam z reakcją” i „Nie powinnam była wychodzić” oraz „Miałeś rację”. Dzięki liście nie powiem czegoś, co tylko pogorszyłoby sytuację.

Głęboki oddech. Wysiądź z samochodu.

Ivory Tower przypomina piękną bestię, która spogląda na mnie z dezaprobatą z wysokości swoich dziesięciu pięter. Kamienne zdobienia w stylu art déco sprawiają, że w noc taką jak ta łatwo sobie wyobrazić wysypujące się z lobby flapperki[2], uszminkowane, podchmielone i gotowe świetnie się bawić.

Nolan ma obsesję na punkcie lat dwudziestych. Uwielbia muzykę, sztukę, całą dekadencję tamtej epoki. A także architekturę – każdy budynek, w którym kiedykolwiek mieszkaliśmy, był nią na wskroś przesiąknięty. Pewnego razu ojciec zwierzył mi się ze smutkiem, że chciałby żyć w tamtych czasach, aby być światkiem narodzin kina i móc kształtować je od zarania jego dziejów. Byłam zaskoczona tym wyznaniem. Nolan zwykle nie przyznaje się do tego, że nie może czegoś mieć.

– Zapomniałaś torebki.

Larry podchodzi i podaje mi ją jak obcej osobie w pociągu. Teraz, gdy wykonał polecenie Nolana, myślami jest już zupełnie gdzie indziej. Pomyśleć, że ten facet zna mnie od urodzenia.

On i Nolan kumplowali się na studiach, dopóki Larry nie wtopił z jakąś poważną inwestycją i nie zbankrutował. Może kiedyś był inny, zanim musiał prosić Nolana o pracę, ale trudno sobie wyobrazić, że kiedyś byli przyjaciółmi. Larry to wykapany Renfield[3].

Odbieram torebkę i mam już wejść do środka, gdy Larry rusza za mną.

– Dokąd idziesz? – pytam.

– Sprawdzić, co u Nolana. Nie odbiera moich telefonów...

– Larry. Wszystko jest w porządku.

Oboje wiemy, że to nieprawda; fakt, że Nolan wysłał Larry’emu esemesa, zamiast zadzwonić, to naprawdę zły znak. „Po co miałbym tracić dziesięć minut na wysyłanie wiadomości tekstowych, skoro mogę zadzwonić i załatwić sprawę w dwadzieścia sekund?”.

Jest źle, jest bardzo źle.

W oknach naszego apartamentu na samym szczycie Ivory Tower palą się światła. Nolan czeka na mnie, a ja nie chcę się z nim kłócić przy Larrym. Ale asystent wciąż tu jest, jakby nie mógł się zdecydować.

– Posłuchaj – mówię. – Jest późno, a my musimy omówić jeszcze kilka spraw przed wyjazdem.

Po chwili milczenia Larry w końcu kiwa głową.

– Gdybyś czegoś...

– Jasne! – wołam przez ramię i już mnie nie ma.

Gdy wchodzę do środka, odgłosy ulicy stają się przytłumione i słychać tylko stukot moich butów na wypolerowanej posadzce lobby. Mijam recepcję, gotowa posłać Matty’emu uśmiech, chociaż on przestał go odwzajemniać. Któregoś razu, gdy otwierał mi drzwi, położył mi rękę na ramieniu i przytrzymał ją odrobinę za długo, przyciskając palce do boku mojej piersi. Mogłam się po prostu odsunąć i powiedzieć mu, żeby trzymał ręce przy sobie, ale zaskoczyła mnie ta sytuacja. Przypomniało mi się wtedy, jak pewnego razu wychodziłam z premiery jednego z filmów Nolana i jakiś facet złapał mnie i próbował wpakować do bagażnika swojego samochodu. Prawdę mówiąc, było to nawet ekscytujące – jakbym znalazła się na planie filmu, nie znając scenariusza. Z uśmiechem opisałam Matty’emu, jak skopałam mojego niedoszłego porywacza, wrzeszcząc na całe gardło, dopóki mnie nie wypuścił. Nolan przybiegł w chwili, gdy facet właśnie odjeżdżał na pełnym gazie. Wziął mnie na ręce i pozwolił mi się wypłakać w swój garnitur od Armaniego. To było nawet miłe.

– Nolan nie zgłosił tego policji – powiedziałam Matty’emu. – To dziwne, gdy się nad tym zastanowić. Ale kilka dni później w wiadomościach nadali materiał o mężczyźnie, którego znaleziono spalonego żywcem w identycznym samochodzie jak ten, który widziałam tamtego wieczoru... Może to był inny wóz. Nie jestem pewna. Ale zawsze, gdy czuję zapach pieczonego mięsa, przypomina mi się tamten facet.

Matty cofnął gwałtownie rękę i szybko wrócił za swoje biurko. W tamtej chwili mogłam mu powiedzieć albo zrobić wszystko bez żadnych konsekwencji. Opowieści mają ogromną moc.

Teraz Matty nie siedzi za kontuarem recepcji. Zawsze pracuje na nocną zmianę – ma aparycję steranego człowieka, który stara się unikać swojej żony i dzieci – ale dzisiaj lobby jest puste. Pewnie wyszedł do łazienki. Jednak cały budynek wydaje się opustoszały. Nie podoba mi się to.

Wjeżdżam windą na poziom penthouse’u i wysiadam w marmurowym holu, w którym są tylko jedne drzwi: nasze. Jestem tak zaabsorbowana szukaniem w torebce karty magnetycznej, którą „pożyczyłam” od Nolana, że prawie wdeptuję w ciemną, lepką kałużę zbierającą się pod drzwiami apartamentu. Najwyraźniej jakiś fan wysłał tacie kolejną pamiątkę.

Przez te sześć miesięcy, odkąd się tu wprowadziliśmy, Nolan dostał pudełko martwych żab, pasztet z czegoś, co okazało się psimi jelitami, o czym poinformowało nas Laboratorium Kryminalistyczne Policji, a ostatnio słoik z palcem stopy w środku, co ojciec przyjął bez specjalnego zachwytu. Gdyby Nolan nie upierał się przy osobistym otwieraniu każdej przesyłki, Larry mógłby przechwycić te prezenty. Ale wtedy nie miałabym powodu, żeby je wysyłać. (Żartuję, nie wszystkie wysłałam ja. Tylko palec. I to wyłącznie dlatego, że Nolan nie chciał mi kupić laptopa. Znów rozpoczął tyradę o „zagrożeniach czyhających w internecie” i przekonywał, że „nie potrzebuję zaśmiecać sobie mózgu tymi wszystkimi kłamstwami”. Tych samych sformułowań używa, gdy ni z tego, ni z owego zwalnia moich korepetytorów, jeśli nie dość uważnie pilnują, co robię online). W każdym razie obdarowywanie Nolana straciło swój urok, kiedy ojciec cisnął przez całą kuchnię słoikiem, tłukąc go, a sztuczny palec wylądował w dzbanku z kawą, którą właśnie zaparzyłam.

Nadal nie mam własnego laptopa. Nie mam nawet telefonu.

Ciemnoczerwone strużki sunące między marmurowymi płytkami wydają się sięgać w moją stronę. Zatrzymuję się, zanim dotknę kałuży czubkami butów. Na krawędziach, tam, gdzie zaczyna krzepnąć, czerwień ma jeszcze głębszy odcień.

Zanim zdążę przeciągnąć kartą przez czytnik, drzwi powoli się uchylają do wewnątrz. Spinam się w sobie, gotowa stawić czoła lodowatej furii Nolana, ale ojciec nie staje w drzwiach. W holu nikogo nie ma.

Parkiet też jest zaplamiony krwistą cieczą. Wygląda to tak, jak gdyby ktoś ciągnął korytarzem coś ciężkiego i musiał kilka razy przystanąć. Ciarki przechodzą mi po plecach. Ściskam mocniej kartę i wyciągam ją przed siebie jak broń, nie przekraczając progu.

– Nolan?

Ojciec nie odpowiada, ale coś słyszę. Brzmi jak cicha muzyka. Dźwięk jest stłumiony, ale to wystarczy, żeby mnie przekonać, że Nolan jest w domu. Hm. Nigdy nie zostawia drzwi do mieszkania otwartych.

Omijam kałużę i wchodzę do środka. Czuję zapach jedzenia na wynos, olejku kokosowego, którym gosposia natłuszcza skórzane meble, oraz cygar Nolana – Montecristo Relentless No. 2 – które pali dokładnie dwa razy dziennie. Ale wyczuwam też inny zapach, ostry i przykry.

W długim korytarzu panuje półmrok, ale jest na tyle jasno, że widać ślad biegnący między rzędami ustawionych pod ścianami kartonów, mijający kuchnię i znikający w gabinecie Nolana. Drzwi gabinetu są dębowe, ozdobione kolorowymi szybkami, które wyglądają jak przeplatające się elementy geometrycznej układanki. Nigdy nie wiem, co Nolan tam robi. Witrażowe drzwi są zawsze zamknięte, bez względu na to, czy ojciec jest w środku, czy nie.

Teraz są otwarte.

– Nolan, jesteś tam?

Nadal brak odpowiedzi, ale zidentyfikowałam szum dobiegający ze środka. To ta przeklęta jazzowa płyta wciąż gra w gabinecie ojca – T’aint No Sin, jeden z jego ulubionych kawałków. Te same kilka taktów powtarza się w kółko, jak gdyby płyta była zarysowana. Nolanowi to się nie spodoba.

Czerwona smuga robi się szersza, ciecz wsiąka w szpary między klepkami parkietu i rozgałęzia się niczym obrzmiałe żyły.

– Nie zamknąłeś drzwi...

Obchodzę coraz szerszą smugę i docieram pod drzwi gabinetu. Wiem, że krwi jest zbyt dużo, żeby mogła pochodzić z woreczka. Wiem.

Może Nolan został wezwany do studia i nie miał czasu posprzątać tego bałaganu. Może zdążę to uprzątnąć, zanim wróci do domu. To byłoby optymalne rozwiązanie.

Czuję się nieswojo, wchodząc do gabinetu Nolana bez pozwolenia. Dwa szybkie kroki i już jestem w środku. W powietrzu wisi niewidzialną chmurą dymny zapach cygar. Na wielkim dębowym biurku zauważam niedopałek cygara leżący w kupce rozsypanego popiołu obok popielniczki. Obok popielniczki, nie w popielniczce – jak gdyby ktoś go zrzucił i tak zostawił. Przeczucie, że coś jest bardzo nie tak, chwyta mnie za gardło.

Przestań. Przestań! Nie bądź dzieckiem, Lolu.

W gabinecie Nolana nic nie zostało jeszcze spakowane; ojciec lubi, gdy w tym pomieszczeniu wszystko jest na swoim miejscu. Wzdłuż ścian ciągną się półki pełne książek, nagród oraz fotosów z różnych planów zdjęciowych. Te zdjęcia reprezentują dorobek jego życia, są jego dumą. Na biurku stoi także moja fotografia. Nie ma ani jednego zdjęcia mojej matki.

Lorelei była nieobecna przez większą część mojego życia, więc nie zasłużyła na miejsce na biurku. Ale widać ją na oprawionym w ramę plakacie Lelka, jedynego filmu, w którym zagrała. To najbardziej kultowy film Nolana, nakręcony w rodzinnym miasteczku Lorelei, Harrow Lake w stanie Indiana. Lelek zasłużył na miejsce na ścianie, nawet jeśli Lorelei nie.

Wyłączam gramofon i skoczna melodia urywa się jak ucięta nożem. Teraz słychać telefon stacjonarny. Z leżącej na boku słuchawki sączy się słaby sygnał. Podnoszę ją, żeby odłożyć na miejsce, i wtedy go dostrzegam. Zamieram.

Nolan siedzi zgarbiony pod niskim regałem, z rękami założonymi na brzuchu, jak gdyby postanowił usiąść i odpocząć. Przez sekundę jest mi głupio, że wyobraziłam sobie coś złego. To musi być jakiś żart. Mimo że Nolan nigdy nie żartuje, nie w taki sposób. Zaciskam pięści tak mocno, że paznokcie wbijają mi się w dłonie.

– Nolan?

Ojciec nie odpowiada. Przewraca oczami, jak gdyby próbował skupić wzrok, i rozdyma nozdrza. Ból, dojmujący ból. Widziałam już taki wyraz twarzy, ale tylko na ekranie albo na planie filmowym, nigdy u niego. Udaje, na pewno udaje. Gra. Ale to też nie w jego stylu. Chyba że... Czy chce mi dać nauczkę? Ukarać za ucieczkę z mieszkania? Jak mam teraz zareagować? Jaka byłaby optymalna reakcja?

Ale nie, całe ręce ma we krwi, która kapie spomiędzy palców. Jego komórka leży w czerwonej kałuży na podłodze obok niego, na ciemnym ekranie widać rozmazane odciski palców. Całe morze krwi.

Lepiej posprzątam, zanim Nolan to zobaczy.

Ta myśl unosi się w mojej głowie niczym bańka mydlana, aż chce mi się śmiać. Ponieważ to nie jest optymalna myśl w takiej sytuacji. Ponieważ...

Ponieważ on jest ranny, na Boga. Jest ciężko ranny.

Ten fakt dociera do mnie z taką mocą, z taką oczywistością, jak gdyby ktoś uderzył mnie w splot słoneczny. Rzucam się w stronę ojca, ale w pośpiechu potykam się i ląduję boleśnie na kolanach. Łapię za brzeg biurka, żeby się podnieść, ale powstrzymuje mnie nagły dźwięk. Brzmi jak pstrykanie palcami, raz po raz, tak szybkie, że aż nierzeczywiste. Jak szczękanie zębów, ale jest zbyt głośne: stuk, stuk, stuk, STUK. Dźwięk niesie się echem po mieszkaniu, dociera do drzwi gabinetu i cichnie. Obracam się w tamtą stronę, z trzaskiem uderzając łokciem o kant biurka. Przejmujący ból promieniuje aż do barku. Ale w drzwiach nikogo nie ma, a dźwięk umilkł. Została tylko pusta przestrzeń.

Co to było?

Przypadam na czworakach do Nolana, czekając na dźwięk kroków, trzaśnięcie drzwiami, ale słyszę tylko swoje serce obijające się o żebra. Ktokolwiek wydawał ten szczękający dźwięk, już poszedł.

– Lolu... – mówi, a raczej jęczy Nolan. Nie wiem, co robić, od czego zacząć. Muszę ustalić, dlaczego krwawi, ale nie mogę się zdobyć na to, żeby go dotknąć. – Lolu... Trzeba wezwać ka...

Zduszone słowa Nolana podrywają mnie do działania. Łapię za telefon i klęcząc obok niego, wybieram numer alarmowy. Jakimś cudem udaje mi się zachować spokój, gdy próbuję podać operatorce jak najwięcej informacji, jednocześnie usiłując zagłuszyć ten drugi głos w mojej głowie, szepczący w tle, że ojciec umrze, zostawi mnie samą, zniknie...

– Karetka jest już w drodze, Lolu – oznajmia operatorka. – Twój tata zadzwonił jakiś czas temu.

No jasne. Czy naprawdę sądziłam, że Nolan po prostu sobie siedział i czekał, aż wrócę do domu? Nie. Nawet tu, nawet teraz, Nolan wszystkim się zajął.

– On... on bardzo krwawi. Chyba został pchnięty czymś ostrym. Jest tyle krwi!

– W porządku, Lolu – uspokaja mnie operatorka. – Posłuchaj, co masz zrobić...

Zgodnie z jej instrukcją biegnę do łazienki po ręcznik, który z pewnymi oporami przykładam ojcu do brzucha. Nie chcę myśleć o tym, co naprawdę oblepia moje dłonie i sprawia, że komórka wyślizguje się z rąk. Nie mogę pozwolić, żeby Nolan zobaczył, jak bardzo jestem przerażona.

Gdybyśmy tylko się nie posprzeczali. Gdybym tylko nie zostawiła go samego... Nie powinien tu siedzieć w takim stanie. To moja wina. To wszystko moja wina.

Mija cała wieczność, zanim za drzwiami apartamentu rozlegną się głośny tupot i krótkie, stanowcze głosy ratowników medycznych. Nolan stęka z bólu, a potem cichnie. Stracił przytomność czy...?

– Nie, nie, nie, nie, NIE! – Powtarzam w kółko to jedno słowo, jak gdyby jego rytm mógł zastąpić bicie naszych serc.

.

Czego się dowiedziałam na temat ran kłutych, czekając na wiadomość, czy Nolan przeżył

1. Mnóstwo ludzi przeżywa rany kłute. Więcej, niż myślicie. Jeśli nie zostali dźgnięci w jedną z głównych tętnic (szyjną lub udową), prawdopodobnie wyjdą z tego, jeśli otrzymają szybko pomoc[4].

2. W zależności od tego, w co zostali pchnięci (w przypadku Nolana trzy razy w brzuch i raz w górną część uda), może minąć wiele godzin, zanim umrą – o ile umrą. Ale większość przeżywa.

3. Jeśli ugodzona osoba straci więcej niż czterdzieści procent krwi, zwykle będzie wymagała natychmiastowej i agresywnej resuscytacji, a już na pewno transfuzji krwi. (Czyją krew przetoczono Nolanowi?).

4. Czytałam kiedyś w gazecie artykuł o czterech rosyjskich nastolatkach, którzy zostali porwani przez wyznawców szatana i każdy został dźgnięty 666 razy, a potem pożarty. 666 razy. Czy po czymś takim przypomina się w ogóle człowieka? Raczej nie. Może dzięki temu łatwiej było ich zjeść. Cholera. Dlaczego w ogóle się nad tym zastanawiam?

ROZDZIAŁ DRUGI

Siedzę w szpitalnej poczekalni, obrysowując żyły na ręce czarnym długopisem, który ktoś zostawił obok broszurki z rebusami. Zaczynam od tych największych. Trzy grube, gniewne linie wychodzą ze zgięcia łokcia i ciągną się aż do mięsistej nasady kciuka. Potem rysuję mniejsze żyłki, które wiją się i łączą ze sobą, aż ciemne linie pokrywają moje palce, knykcie, wierzch dłoni, całe przedramię. Ale wtedy linie zaczynają się rozmazywać, tworząc szpary w parkiecie, które wypełniają się lepką czerwoną cieczą...

Przestań!

Mimo to nie przestaję rysować, zapisując wspomnienia na swojej skórze. Tatuaż sięga już do łokcia, gdy na skraju mojego pola widzenia zatrzymuje się para butów. Mrugam powoli. Buty są brązowe.

– Lola?

Przesuwam wzrokiem z nudnych butów na źle dopasowany szary garnitur, musztardowy krawat – dlaczego zawsze musztardowy? – i kłąb gęstych czarnych włosów sterczących zza kołnierzyka. Larry poluzował krawat i rozpiął najwyższy guzik koszuli, jakby chciał wypuścić swoje owłosienie na wolność.

– Od jak dawna tu jesteś? – pyta krótko. Omiata mnie świdrującym spojrzeniem, które pada w końcu na linie pokrywające połowę mojej ręki. – Czyli od dawna.

Zegar na ścianie pokazuje kilka minut po siódmej, ale nie wiem, czy jest wieczór, czy rano. Przez poczekalnię, gdzie kazano mi czekać, podczas gdy Nolan dochodzi do siebie po operacji, przetaczają się kolejne fale ludzi. W tej chwili siedzę tu tylko ja i jakaś starsza pani, która zasnęła w kącie obok wyciszonego telewizora. No i Larry.

– Siedzisz tu sama od wczoraj? Powinnaś była do mnie zadzwonić.

– Po co?

To była akurat ostatnia rzecz, o jakiej myślałam, gdy lekarze ratowali życie Nolanowi. Larry i tak nie mógł w niczym pomóc.

Gdzieś otwierają się z hukiem drzwi. Gdyby to była zła wiadomość, chyba aż tak by się komuś nie spieszyło? Czy te kroki oznaczają dobre, czy złe wieści? Kobieta w białym fartuchu mija mnie w pośpiechu, a ja oddycham z ulgą. W tym miejscu ludzie mają dziwną manierę: pojawiają się jak spod ziemi, bez słowa naruszają twoją prywatną przestrzeń, a potem znów znikają. Drzwi bujają się tam i z powrotem. Nie mają zamka. Niczego, co mogłoby powstrzymać kogoś, kto chciałby uciec. Czytałam, że w Danii zostawia się otwarte okno w domu umierającego, żeby jego dusza mogła się wydostać. Może to dlatego w szpitalu nie zamykają drzwi – bo ciągle ktoś umiera. Poczekalnia roiłaby się od dusz, gdyby nie miały drogi ucieczki.

Powinnam zamknąć drzwi, żeby Nolan nie mógł mnie opuścić.

Z gardła wyrywa mi się dziwny, zdławiony jęk.

– Powinnaś mi mówić, kiedy masz kłopoty albo czegoś potrzebujesz – przypomina Larry. – Przecież wiesz. – Wcale tego nie wiem, ale teraz nie mam siły na kłótnię. – Nie mogłem uwierzyć, kiedy usłyszałem przez telefon, że Nolan został napadnięty. Gdy chwilę wcześniej pozwoliłem ci wrócić samej do mieszkania!

– Ale już jesteś – odpowiadam.

Larry siada na skrzypiącym plastikowym krześle i nachyla się w moją stronę.

– Czyli... znalazłaś go w takim stanie? Zgadza się?

Kiwam głową, ale na wspomnienie Nolana siedzącego w kałuży własnej krwi wstrząsa mną dreszcz.

– Wyglądasz... – Larry nie kończy, ale domyślam się, o co mu chodzi.

Włosy zwisają mi w strąkach wokół twarzy, oczy pieką. Obgryzłam paznokcie do krwi, a ręce mam pokryte czarnymi liniami. Doskonale wpisałabym się w estetykę Silent Hill.

Larry zerka na śpiącą kobietę w kącie, a potem odchyla się na oparcie krzesła i krzyżuje nogi w kostkach. To nikt ważny.

– Rozmawiałaś z policją, prawda? – pyta.

– No tak. – Mieli mnóstwo pytań, tyle zapamiętałam, ale sama mówiłam niewiele. Przez większość czasu towarzyszyła mi prawniczka Nolana, równie sztywna jak jej garnitur od Diora. To pewnie ona zadzwoniła do Larry’ego. Spróbuję nie mieć jej tego za złe – taka już rola prawnika. – To źle?

– Tak, to źle – warczy Larry, wstaje i zaczyna chodzić tam i z powrotem. – Nie powinni byli cię przesłuchiwać... – Nagle odwraca się w moją stronę i wbija we mnie świdrujące spojrzenie, tak że prawie się odsuwam. Prawie. – Co im powiedziałaś?

Wytężam pamięć, ale nie pamiętam szczegółów tamtej rozmowy, więc zgaduję.

– Powiedziałam im, że kiedy wróciłam do apartamentu, drzwi były otwarte. Nolan siedział ranny w swoim gabinecie. Kazał mi wezwać karetkę, a potem zemdlał. To tyle.

Larry oddycha z ulgą.

– Okej. W porządku. Nic się nie stało. Oczywiście nie będziesz mogła wrócić do domu, dopóki jest tam policja, a w okolicy na pewno kręcą się media – mówi. – Nie co dzień trafia się taki łakomy kąsek. Pewnie modlą się, żeby Nolan umarł i trafił na nagłówki.

Dociera do mnie, że Larry nie jest po prostu spięty jak zwykle. Martwi się. Co jest chyba zrozumiałe. A może nie? Patrzę, jak postukuje grubym palcem w usta. Larry jest jedyną osobą oprócz mnie, która ma dostęp do apartamentu. Twierdził, że Nolan kazał mu po mnie pojechać. Ale czy rzeczywiście tak było? A co, jeśli Larry spotkał się z Nolanem po moim wyjściu i doszło między nimi do kłótni? Nie byłaby to ich pierwsza sprzeczka z mojego powodu. A co, jeśli tym razem sprawy wymknęły się spod kontroli i...?

Nie. Nie ma mowy. Chociaż bez przerwy skaczą sobie do oczu, Larry nie mógłby skrzywdzić Nolana. Znają się od zawsze. Na studiach należeli do tego samego braterstwa i takie tam bzdury. A poza tym kto spłacałby niekończące się długi hazardowe Larry’ego, gdyby Nolan umarł?

Gdyby Nolan umarł.

Zbiera mi się na wymioty.

– Myślisz, że on umrze? – pytam cichutko.

Może dlatego Larry mnie ignoruje.

– Nie wiem, czy Nolan rozmawiał o tym z tobą, ale zostawił w testamencie instrukcje...

– Jeszcze nie umarł – przerywam mu.

Larry głośno wypuszcza powietrze nosem.

– A więc gdyby coś mu się stało, zanim osiągniesz pełnoletność, twoim opiekunem prawnym zostanie twoja babka. Dlatego pojedziesz do niej.

– Moja babka? – pytam. – Larry, ja przecież nie mam babki.

Nie mam żadnych krewnych oprócz Nolana. No, jest jeszcze Lorelei. I nagle wiem, co zaraz usłyszę.

– Miałem na myśli matkę Lorelei – wyjaśnia Larry. – Wciąż mieszka w Harrow Lake.

Miałam pięć lat, gdy Lorelei spakowała się i wyjechała. Zostało mi po niej tylko kilka wspomnień: jej poważna mina, kiedy się malowała; historie na dobranoc opowiadane szeptem, żebym przysunęła się do niej bliżej; melodia, którą nuciła, myjąc mi włosy, bo tylko dzięki temu siedziałam spokojnie.

Lorelei była obecna wystarczająco długo, żeby mój świat opustoszał po jej zniknięciu. A potem całą tę pustkę wypełnił Nolan.

– Mam pojechać do rodzinnego miasteczka Lorelei? Ot tak, wpaść z towarzyską wizytą? Mówisz serio?

Odpowiadam automatycznie. Optymalnie. Nolan nigdy nie wysłałaby mnie do Harrow Lake.

Więc dlaczego zawarł to w swoim testamencie?

Najwyraźniej nigdzie indziej nie ma dla mnie miejsca.

Larry przygląda mi się z niewzruszonym spokojem.

– To sytuacja podbramkowa, Lolu.

Opadam zrezygnowana z powrotem na skrzypiące plastikowe krzesło.

– Czy ona tam jest? – pytam.

– Lorelei? – Dałabym głowę, że zwleka z odpowiedzią najdłużej, jak tylko się da. – Nie.

Jego odpowiedź rozkłada mnie na obie łopatki. Obie, bo nawet nie jestem pewna, czy chciałam usłyszeć „tak”.

– Ale to nie ma najmniejszego sensu... Dlaczego Nolan nigdy mi o tym nie wspominał?

– To sprawa między nim a tobą. Powiedziałem ci wszystko, co sam wiem. – Larry przekrzywia głowę, co ma oznaczać, że nic więcej z niego nie wyciągnę. – Rzeczniczka prasowa przygotowuje oświadczenie dla mediów, ale czekam na oficjalną wiadomość o jego stanie, zanim pozwolę je opublikować. Lepiej, żebyś stąd zniknęła, zanim zlecą się sępy.

Muszę przyznać, że jestem trochę zaciekawiona osobą babki. Zresztą zawsze skrycie marzyłam o odwiedzeniu Harrow Lake – to jak żywy wycinek przeszłości Nolana, którego – jak sądziłam – nigdy nie wolno mi będzie zobaczyć.

– Jezu, Lolu – odzywa się znużonym głosem Larry. – Co my zrobimy z tym całym... bajzlem? Nie mogę uwierzyć, że wszystko się tak popieprzyło. Powinienem był... – Potrząsa głową.

Wpatruję się w plamę na jego krawacie, jak gdyby mogła mi wyjaśnić, jakim cudem w ciągu jednej nocy nasze życie wywróciło się do góry nogami. Plama wygląda jak od sosu z burrito. I raczej nie zna odpowiedzi na moje pytania.

– W porządku. Pojadę do Harrow Lake – oznajmiam, jak gdyby Larry faktycznie zapytał mnie o zdanie. – Tego najwyraźniej chciałby Nolan.

– Świetnie. – Napięte mięśnie pod paskudnym garniturem się rozluźniają. – Nie wiem, jak długo Nolan tu zostanie, ale to kwestia raczej tygodni niż dni, a potem będzie potrzebował domowej opieki medycznej. Jeśli on sam nie zdecyduje inaczej, możesz wrócić, jak tylko będzie mógł przyjmować gości. Za dwa, najwyżej trzy dni...

– Chwileczkę, a ty nie jedziesz? – Zawsze gdy Nolan wyjeżdża służbowo i nie może zabrać mnie ze sobą, Larry zostaje ze mną. Zawsze. Nawet jeśli oznacza to, że Nolan musi zatrudnić na miejscu kogoś, kto będzie jego gońcem.

– Muszę załatwić kilka spraw – odpowiada ze stoickim spokojem. – Więc tym razem podróżujesz solo. Twoja babka zaopiekuje się tobą w Indianie.

Zapewne Larry myśli, że boję się zostać sama. Rzeczywiście, trochę się denerwuję. Wczoraj wieczorem na ulicach miasta, które czasem nazywam domem, wciąż czułam wokół nadgarstka niewidzialną nić łączącą mnie z Nolanem, ciągnącą się za mną całymi kilometrami chodników. Ale czy ta nić rozciągnie się aż do Indiany? Czy też pęknie, a ja zostanę zupełnie sama?

Wolna od niego...

Ta myśl jest jak piskorz, szybka i śliska.

– Policja może chcieć znów z tobą porozmawiać – ciągnie Larry – ale mogą zaczekać do twojego powrotu. Jak już mówiłem, niedługo wrócisz.

– Muszę wziąć kilka rzeczy z mieszkania. Czy policja mnie tam wpuści?

– Nie trzeba, spakowałem ci torbę, kiedy byłem sprawdzić nagranie z monitoringu – stwierdza Larry, wstając.

Nawet mi to nie przyszło do głowy. To jasne, że kamery musiały uchwycić napastnika.

– Widziałeś, kto to był?

Larry rzuca mi ostre spojrzenie, a potem odwraca wzrok.

– Taśma jest pusta. Musiało dojść do awarii. Pójdę już po auto.

Odchodzi, zanim zdążę odpowiedzieć. Siedzę tak przez chwilę, analizując jego słowa. Jakim cudem taśma jest pusta? Czyżby napastnik był profesjonalistą, który potrafi zacierać ślady? A może...

A może jest pusta, bo Larry skasował nagranie? Ma klucz. Zna system alarmowy. I wiedział, że wyszłam z mieszkania.

Ta myśl zatapia swoje pazury zbyt głęboko, żebym mogła ją, ot tak, odpędzić. Czy Larry byłby w stanie skrzywdzić Nolana? To pytanie wibruje mi pod skórą, wewnątrz czaszki. Próbuję sobie wyobrazić, jak Larry to robi: wyciąga nóż i...

Przełykam z trudem ślinę. Nie, Larry nie byłby do tego zdolny. Nie skrzywdziłby Nolana. Poza tym to typ, który, jeśli już, raczej użyłby pięści.

Idę odszukać salę pooperacyjną. Pod drzwiami stoją dwaj ochroniarze, którzy skinieniem dają mi znak, że mogę wejść do środka. Ale ja nie chcę. Przyciskam dłoń do okna tak mocno, że krew odpływa mi z opuszków palców.

Leżąca na poduszce twarz Nolana jest zmęczona i zwiotczała. Ojciec nigdy tak nie wygląda, nawet kiedy śpi. Te wszystkie rurki i przewody przypięte do niego sprawiają, że wydaje się taki zwyczajny. Stary. Złamany.

Nie.

Nolan Nox nie może tak skończyć.

Opuszczam rękę, która zostawia na szybie niewyraźny ślad.

– Powiedz mu, że tu byłam – zwracam się do śladu ręki.

Nie odpowiada.

ROZDZIAŁ TRZECI

– Czy jesteś moją babką? – pytam mężczyznę, który na lotnisku trzyma tabliczkę z moim imieniem.

Nieznajomy nie śmieje się, tylko marszczy czoło.

– Jestem Grant – oznajmia, nie precyzując, czy to jego imię, czy nazwisko. – Ty musisz być Lola. Twoja babcia poprosiła, żebym po ciebie wyjechał.

Nie jest chudy, ale w koszuli i spodniach na szelkach przypomina szkielet, a znoszone, acz wypolerowane buty nasuwają skojarzenia z pielgrzymem. Zgaduję, że ma około czterdziestki; jego krótko przycięte włosy zaczynają się przerzedzać, a wokół ust ma głębokie zmarszczki.

– Nie musiała nikogo wysyłać – odpowiadam, nie ruszając się z miejsca. – Mogę wezwać taksówkę. – Pikap zaparkowany za jego plecami to dokładnie taki typ samochodu, jaki wybrałby seryjny morderca.

– Żadna taksówka nie weźmie kursu aż do Harrow Lake – oświadcza Grant. – Mogłabyś wynająć samochód i pojechać sama, jeśli wypożyczalnia jest otwarta. Mam sprawdzić?

Uśmiecha się krzywo, jakby wiedział, że nie mam prawa jazdy. „Niepotrzebne mi kolejne cholerne zmartwienie”, stwierdził Nolan. „A poza tym dokąd byś jeździła?”.

– Mogłabyś też pójść pieszo – dodaje Grant, wzruszając ramionami. – Dotarcie do domu pani McCabe zajęłoby ci tylko dzień lub dwa.

Moira McCabe.

Właśnie to nazwisko podał mi Larry, zanim wyprawił mnie w drogę ze spakowaną walizką i z obietnicą, że da mi znać, gdy tylko dowie się czegoś nowego o stanie Nolana.

Od chwili lądowania zdążyłam już dwa razy zadzwonić do szpitala z badziewnego, przedpłaconego telefonu, który Larry wręczył mi na lotnisku JFK razem z jedną z kart kredytowych Nolana oraz paszportem. Zdziwiło mnie, że Larry miał pod ręką mój paszport, jak gdyby się spodziewał, że będę go potrzebowała, ale zaraz przypomniała mi się przeprowadzka do Paryża. Powinnam być teraz we Francji.

Z wściekłości zgrzytam zębami. Larry wiedział o przeprowadzce wcześniej niż ja. To zresztą oczywiste – to on odpowiadał za przygotowania do wyjazdu. Ale gdy przypominam sobie, że poinformowanie mnie znalazło się prawie na końcu listy priorytetów Nolana, znów czuję się odstawiona na boczny tor.

I nie bez powodu. Czy nie dlatego trafiłaś na jakieś kompletne zadupie – żebyś nikomu nie zawadzała?

Mój kciuk zawisa nad ekranem komórki. Mam ochotę zadzwonić znowu do Nolana, ale ciągle odbiera ktoś ze szpitalnego personelu. „Nolan ma tu najlepszą możliwą opiekę... dochodzi do siebie... potrzebuje odpoczynku...” i tak w kółko. Niejasne zapewnienia, które brzmią jak odczytywane z listy. (Akurat na tym potrafię się poznać).

Nie pozostaje mi nic innego, jak pójść za tym nieznajomym mężczyzną jak jagnię prowadzone na rzeź. Wysyłam Larry’emu zdjęcie Granta, na wypadek gdyby ten rzeczywiście okazał się seryjnym mordercą, a potem podchodzę do pikapa.

– Co mam zrobić z walizką, panie Grant? – pytam z uśmiechem, jaki zwykle serwuję Larry’emu: seria skurczów mięśni, które unoszą wargi i odsłaniają zęby.

– Ja ją wezmę, skarbie. – Wrzuca walizkę na pakę samochodu i przykrywa ją plandeką. – Po prostu mów mi Grant.

Kiedy wdrapuję się do szoferki, żeby usiąść na miejscu pasażera, mężczyzna omiata mnie wzrokiem od pomalowanych paznokci u stóp po same koniuszki włosów. Wpatruję się w niego, dopóki nie odwróci z uśmiechem wzroku.

Gdy się budzę, samochód jedzie przez las. Styl jazdy Granta przypomina zapętlony film: dłonie na dziesiątej i drugiej, zmiana biegów, ręce wracają na kierownicę. Kiedy ostatni raz wyglądałam przez okno, przede mną rozciągała się autostrada pełna samochodów. Teraz mam przed sobą tylko szutrową drogę, którą ledwo widzę w świetle reflektorów. Czy tak wygląda Harrow Lake? I czy w ogóle tam jedziemy? Wyobrażam sobie chatę w lesie pełną myśliwskich noży i sideł albo jakiś postapokaliptyczny bunkier z odpływem w podłodze.

Sięgam po telefon leżący na siedzeniu obok mnie.

– Dobry wieczór, śpiochu – odzywa się Grant, a ja prawie upuszczam komórkę.

Dałabym głowę, że gość obserwował mnie przez cały czas.

– Gdzie jesteśmy?

– Prawie na miejscu. Główna droga do miasteczka biegnie obok pola kempingowego na zachodnim brzegu jeziora – odpowiada. – Łatwo ją znaleźć. Ale korzystają z niej głównie przyjezdni. My jedziemy boczną drogą.

– Przyjezdni?

– Pewnie. Na czas letniego festiwalu mnóstwo ludzi ściąga do miejsca, gdzie kręcono Lelka...

Gdy byłam mała, ludzie szeptali o Lelku za każdym razem, gdy zobaczyli Nolana na ulicy. Oglądałam jego arcydzieło setki razy. Ten film połączył moich rodziców i uczynił z obojga gwiazdy, chociaż Lorelei już nigdy później nie wystąpiła na ekranie. Przez jakiś czas odgrywała rolę żony i matki, a potem zniknęła, aby wcielić się w kogoś innego.

– Tu na niewiele ci się zda – zauważa Grant, wskazując komórkę w mojej dłoni. – W Harrow Lake. Sygnał nie dociera na dno kotliny...

– Więc jak mam pozostać w kontakcie ze światem? Muszę mieć możliwość zadzwonienia do szpitala.

– Jeśli się nie mylę, to twoja babcia ma telefon stacjonarny.

– Jeśli się nie mylisz?

Grant właśnie teraz postanawia nabrać wody w usta.

Jedziemy wzdłuż brzegu, gdy zapalają się uliczne latarnie. Oto Harrow Lake – miasteczko oraz jezioro, od którego miejscowość wzięła nazwę.

Czy Nolan będzie zły, że tu przyjechałam? Zapis w testamencie to jedno – odległa, hipotetyczna obietnica – ale gdyby ojciec naprawdę chciał, żebym odwiedziła Harrow Lake, sam by mnie tu przywiózł. Pokazał mi miasteczko, które sam stworzył – miejsce narodzin swojego arcydzieła.

Ale jeśli się wkurzy, jakoś mu to wytłumaczę, przekonam go, że dzięki przyjazdowi tutaj mam okazję dowiedzieć się więcej o jego pracy. To byłoby optymalne podejście.

Słupy latarni są elegancko wygięte i zakończone podwójnymi szklanymi lampami. Przypominają zesztywniałe ze starości damy niosące lampiony. Macham do nich, ale mi nie odmachują.

Ciemne, uśpione oko jeziora miga między rzędami sklepowych witryn odbijających moją zmęczoną twarz. Jest na tyle duże, że w zapadającym zmroku nie widać drugiego brzegu. Powoli suniemy główną ulicą w sznurze samochodów. Nad drzwiami staroświeckich, oszalowanych deską budynków wiszą ręcznie malowane szyldy, takie jak: Owoce i warzywa Garvina, Easy Diner, Pensjonat Włóczęga czy Sklep wędkarski Taylora. Znam te miejsca. Czuję się tak, jak gdyby Lelek ożył wokół mnie. Obcy i znajomy zarazem.

Szklane witryny są wciąż podświetlone, pracownicy jeszcze wieszają banery i kolorowe girlandy. Moje serce zamiera na widok twarzy matki wyglądającej z jednego z okien, ale to tylko jej podobizna – jeden z plakatów filmowych promujących Lelka.

– Wszyscy szykują się do parady w przyszłym tygodniu – wyjaśnia Grant, wskazując kolorowe proporczyki. – Rozpoczyna tygodniowy festiwal, który urządzamy każdego lata. Dzięki temu ci wszyscy fanatyczni wielbiciele Lelka mają szansę zobaczyć, gdzie kręcono film, a my mamy spokój przez resztę roku. – Odnoszę wrażenie, że festiwal nie jest ważnym punktem w jego kalendarzu. – Może będziesz chciała się zaangażować w paradę. Wszystkie miejscowe dzieciaki biorą w niej udział. Pogadaj o tym z babcią. Jestem pewien, że...

– Za tydzień już mnie tu nie będzie.

„Najwyżej trzy dni”, powiedział Larry.

Chyba że Nolan...

Nie. Żadnego gdybania.

Przez warkot silnika przebija się jakaś stara melodia. Nie jestem pewna, co to za piosenka, ale skądś ją znam. Moje poplamione atramentem przedramiona pokrywają się gęsią skórką.

Latarnia podświetla stary szyld ukryty za innymi sklepami: Muzeum i Pamiątki Bryna. Ktoś wchodzi w krąg światła pod tablicą. Pewnie właściciel, który chce zamknąć interes. Ale ma w sobie coś niepokojącego; jest coś dziwnego w sposobie, w jaki stoi w blasku lampy. Ta postać jest tak wysoka i chuda, że wydaje się rozciągnięta.

– Wszystko w porządku? – pyta Grant, przyciągając moje spojrzenie.

Gdy spoglądam znów na muzeum, ten ktoś zniknął.

– Ja... wydawało mi się, że widzę kogoś przed muzeum, ale już go nie ma.

– O tej porze nie powinno tam nikogo być – stwierdza Grant. – Muzeum jest czynne do siedemnastej z wyjątkiem czwartków.

Wpatruję się w pustą plamę światła pod migoczącą latarnią.

Budynki przechodzą w drzewa i wkrótce potem z ciemności wyłania się dom. Ma małe okna, w których pali się światło, a pokoje na piętrze są wciśnięte pod stromy dach. Żadnych latarni. Żadnych domów w pobliżu, które przypominałyby o istnieniu cywilizacji. To miejsce, gdzie słońce nigdy nie rozprasza do końca cienia.

– Wypisz wymaluj Dom w głębi lasu – mamroczę pod nosem, nie potrafiąc się zmusić, żeby sięgnąć do klamki.

Ale drzwi pikapa i tak się otwierają. Na zewnątrz stoi Grant z moją walizką w ręku.

– Mówiłaś coś?

Wysuwam się z auta. Czuję na plecach ciepło dłoni Granta, który wcale się nie pali, żeby ją zabrać. Może to jemu powinnam opowiedzieć o facecie z premiery filmowej i zapachu pieczonego mięsa. Ale tylko się odsuwam i odbieram od niego walizkę.

– Do zobaczenia.

Zostawiam go przy samochodzie pracującym na jałowym biegu, szybko ruszam po schodach na ganek i pukam do drzwi babki. Otwierają się same, co budzi niejasne wspomnienie powrotu do apartamentu... Czy to było zaledwie wczoraj?

Wnętrze domu pachnie martwotą, starym drewnem i pancerzykami owadów.

– Halo?! – wołam, idąc powoli po gołej podłodze holu. – Jest tu kto?

Na stoliku pod ścianą stoi witrażowa lampa, jej ciepły blask pada na staromodny czarny telefon z tarczą. Nolan ma taki sam. Może powinnam zadzwonić do Larry’ego. Może jeśli mu powiem, że jestem w domu, który wygląda jak żywcem wyjęty z jednego z horrorów Nolana, pozwoli mi wrócić.

Za plecami słyszę świst wciąganego powietrza. Odwracam się i widzę w drzwiach kobietę, która trzyma się za serce. Ma na sobie długą czarną suknię, a jej siwe włosy są upięte w kok na czubku głowy. Kilka kosmyków zwisa luźno przy bladej twarzy. Kobieta ma ostry makijaż: mocny brązowy cień wypełnia zapadnięte oczodoły, cienkie jak nitka brwi opadają w dół w wyrazie rozczarowanego zaskoczenia. Śliwkowa szminka wychodzi poza kontur ust okolonych siateczką drobnych zmarszczek. Wygląda jak lalka zakonserwowana w słoiku.

– Ja... Drzwi były otwarte.

Zakładam, że to moja babka, ale nie mam pojęcia, jak się do niej zwracać. Grant nazywał ją moją babcią, ale dziwnie mi to brzmi. To dla mnie obca osoba.

– Jestem Moira McCabe. A ty... Ty musisz być... córką Lorelei? Mój Boże, ależ wyrosłaś! – Wyciąga do mnie rękę.

Chcę ją poprawić, ale gryzę się w język. Przywykłam do bycia córką Nolana. Mam wrażenie, że weszłam na niewłaściwy plan filmowy. Ściskam podaną dłoń, ale od razu ją wypuszczam, bo skóra kobiety jest zimna i w dotyku przypomina papier.

– Wyrosłaś na śliczną dziewczynę. Niech no ci się przyjrzę. – Kobieta bierze w palce kosmyk moich włosów. – Wyglądasz zupełnie jak ona.

– Jak Lorelei? – pytam, ledwo panując nad chęcią odepchnięcia jej ręki.

– Oczywiście – potwierdza. Kiedy się uśmiecha, jej zęby przypominają pożółkłe skamieliny. Może to kwestia oświetlenia. – Pewnie wszyscy ci to mówią.

– Raczej nie.

– To zaczną, skarbie. Musisz się tylko nauczyć odpowiednio malować.

Wow.

– Dziękuję za radę – odpowiadam sucho.

Kobieta nie przestaje się uśmiechać. Może miała dobre chęci.

Publicznie Lorelei zawsze prezentowała się nienagannie – czerwona szminka, przydymiony makijaż błękitnych oczu i sięgające ramion loki w stylu Grety Garbo. Nie mam jej niebieskich oczu – moje są tak ciemnobrązowe, że prawie czarne, jak oczy Nolana – ale mam falujące włosy jak ona. Nolan nie pozwala mi ich obciąć, chociaż sięgają aż do pasa. I nie lubi, kiedy się maluję. „Jesteś idealna taka, jaka jesteś”, mawia. „Smutno mi na myśl, że coś tak idealnego zostanie zepsute”.

– Mam na imię Lola. – Spoglądam znacząco na jej dłoń przy mojej twarzy. Jest jak mucha bzycząca tuż nad moim uchem. Kobieta zwiesza rękę wzdłuż boku. – Chyba się mnie pani spodziewała...

Nagle do głowy przychodzi mi okropna myśl, że Larry nie uprzedził jej o moim przyjeździe, więc nie miała zielonego pojęcia, że wyląduję pod jej drzwiami. Ale zaraz przypominam sobie, że Grant wyjechał po mnie na lotnisko. Oczywiście, że się mnie spodziewała.

– Proszę, nazywaj mnie babką. – Babka. Oficjalnie i bez spoufalania. Jak przy opisywaniu portretu przodka. Może być. – I nie stój tak w przedpokoju. Wejdź, proszę, do środka. – Kobieta znika w drzwiach.

Waham się przez chwilę, a potem stawiam walizkę na podłodze i ruszam za gospodynią.

Salon jest niewielki, ma ściany wyłożone boazerią, a na środku, wokół pustego drewnianego stolika, stoją na bezbarwnym dywanie trzy fotele. Nie ma telewizora – oczywiście – ale na narożnej konsolce zauważam radio Philco, którego głośniki, ukryte w drewnianej obudowie, wyglądają jak okna gotyckiej katedry. Kolejna rzecz, która przypomina mi o Nolanie.

Dopiero teraz, stojąc w miejscu, które rozsynchronizowało się ze współczesnym światem, uświadamiam sobie, ile technologii otacza mnie na co dzień. Telewizor, czytnik e-booków, laptop, którego pożyczam do odrabiania lekcji, inteligentna lodówka – nawet piekarnik jest w stanie przygotować posiłek praktycznie bez ludzkiej interwencji. Tutaj mam tylko komórkę od Larry’ego, która nadaje paniczny komunikat o braku zasięgu.

Na półce nad pustym kominkiem stoją dwie fotografie. Jedna to zdjęcie Lorelei, na którym ma pięć, może sześć lat. To dziwne – na wszystkich zdjęciach, na których ją dotychczas widziałam, miała przynajmniej osiemnaście lat, zdążyła już zagrać w Lelku i poznać Nolana.

Na drugiej fotografii Lorelei jest nastolatką i towarzyszy jej starszy mężczyzna. Zgaduję, że to jej ojciec, choć nie są do siebie podobni. Mężczyzna wygląda jak ktoś, kto mógł w młodości grać w futbol: mocno zbudowany, o ogorzałej skórze. Siedzi w fotelu z wysokim oparciem i trzyma Lorelei na kolanach, spoglądając na nią zamiast w obiektyw.

Ten sam fotel dostrzegam w kącie obok radia, w siedzeniu widać nieznaczne zagłębienie. Kusi mnie, żeby sprawdzić, czy jest wciąż ciepłe.

I wtedy to do mnie dociera: jestem w jej domu. Lorelei mieszkała tutaj. Stała w miejscu, w którym ja teraz stoję. Mam ochotę stąd uciec, jak gdybym przez przypadek weszła do płonącego budynku.

– Jestem pewna, że drzwi nie wymagają podparcia – mówi lekko moja babka.

Muszę mieć zmieszaną minę, bo gestem zaprasza mnie do salonu. Siedzi na bujanym fotelu, a paląca się za nią lampa podświetla niczym aureolę włosy, których nie udało jej się spiąć w wysoki kok. Pewnie rozsypałby się jak górka piasku, gdybym go dotknęła.

– Mogę skorzystać z telefonu? – pytam. – Muszę sprawdzić, jak się czuje Nolan.

– Zwracasz się do ojca po imieniu? – Jej spięty uśmiech zdradza dezaprobatę.

– Tak woli, babko.

Jej twarz łagodnieje. Notuję w pamięci: „babka” jest optymalna.

– Cóż, ojców i córki zawsze łączy wyjątkowa więź. – Babka chichocze jak podlotek, ale milknie, gdy do niej nie dołączam.

Rozpaczliwie pragnę zakończyć tę rozmowę, ale nie mam pojęcia, co powinnam powiedzieć.

– To mogę zadzwonić?

Babka prycha z irytacją, wskazując hol.

– Idź, moja droga.

Prawie wpadam na Granta, który niesie moją walizkę.

– Czy mam zanieść bagaż pani wnuczki na górę, pani McCabe?

– Sama... – zaczynam, ale babka mi przerywa.

– Tak. Dziękuję, Grant.

Mężczyzna odsuwa się tylko na tyle, żebym musiała się przecisnąć obok niego, pierś w pierś.

Gdy ich zostawiam, rozmawiają przyciszonymi głosami. Normalnie przyczaiłabym się, żeby podsłuchać, o czym mówią, ale w tej chwili zależy mi tylko na tym, żeby usłyszeć głos Nolana. Podnoszę słuchawkę i wykręcam numer.

– Pan Nox niedawno się wybudził – oznajmia pielęgniarka wśród trzasków na linii. – Tylko na kilka minut, ale lekarka już z nim rozmawiała i twierdzi, że jego stan jest dobry, na co liczyła po operacji.

– Mogę z nim porozmawiać?

– Teraz śpi. Lepiej zadzwoń jutro rano.

Rozłączam się i ostatnie resztki energii, które trzymały mnie na nogach, wsiąkają w deski podłogi.

Ktoś za mną stoi.

– Twój pokój jest na piętrze. To dawny pokój twojej matki – mówi Grant.

– Nolan się obudził – oznajmiam.

Wyjdzie z tego. Tego ostatniego nie mówię jednak na głos. Głos mógłby mi się załamać. To nie byłoby optymalne.

Wyraz twarzy Granta się nie zmienia.

– Drugie drzwi po prawej. Pani McCabe poszła się już położyć, więc zobaczycie się dopiero przy śniadaniu. Czy przed odjazdem mogę coś jeszcze dla ciebie zrobić?

Wow. Cóż za zainteresowanie stanem mojego ojca, Grant.

I jak miło ze strony babki, że poszła spać i zostawiła mnie bez słowa. Czy to normalne zachowanie? A może zdążyłam ją czymś urazić w ciągu zaledwie dziesięciu minut naszej znajomości?

– Chyba myślała, że rozmowa potrwa dłużej – stwierdza z rozkojarzeniem Grant, przyglądając mi się uważnie, jak gdyby coś mu umknęło za pierwszym razem. – A niech mnie, naprawdę wyglądasz jak Lorelei. Mmm. Prawdziwa ślicznotka...

– Znał pan moją matkę? – przerywam mu.

W tak małym miasteczku nie powinno mnie to dziwić. Ale próbuję wyobrazić ją sobie obok Granta i nie potrafię.

– O tak, znałem ją. I to dobrze. Każdy w Harrow Lake znał słodką małą Lorelei. Gdyby ten goguś z kamerą nie zawrócił jej w głowie, mógłbym być twoim tatusiem.

Uśmiech Granta jest jak błysk zatrzaskujących się sideł, szybki i ostry. Mam ochotę zetrzeć mu go z twarzy.

– Wątpię – odpowiadam sztywno.

On i Nolan to dwa różne światy, a właściwie wszechświaty.

Ale Grant tylko się śmieje, potrząsając głową.

– I drażliwa jak ona. Bądź tak miła i nie wychodź w nocy z domu, dobrze? – Wzdrygam się na te słowa. – Nie chciałbym, żebyś zagubiła się w lesie. Dziś nów.

– No i?

– W bezksiężycową noc nie wolno się zapuszczać w lasy wokół Harrow Lake, bo drzewa mogę cię uznać za swoją. W ciemnościach taka dziewczyna jak ty mogłaby się błąkać godzinami, a wszędzie wokół nic, tylko drzewa, drzewa i drzewa. – Robi krok do przodu, ale udaje mi się nie cofnąć. – Powiadają, że jeśli się zgubisz, nie wolno się zatrzymywać. Staniesz nieruchomo choćby na chwilę, a twoje paznokcie wydłużą się i zamienią w szpony, wbiją się w ziemię i wrosną w nią niczym korzenie. W zimnym mroku twoja skóra stwardnieje w korę, a ramiona wyciągną się ku niebu, jak gdybyś sięgała ku księżycowi, którego tam nie ma.

Mówi to tak szybko, jak gdyby recytował wierszyk dla dzieci.

– Urocza opowiastka – stwierdzam.

Ciekawe, czy Grant ma dzieci i czy opowiada im przerażające historie o ludziach zamienionych w drzewa, żeby w nocy nie wychodziły z łóżek. Grant uśmiecha się krzywo, jak gdyby czytał mi w myślach.

– Widzę, że matka nie opowiadała ci starych historii. Na pewno poznasz je w trakcie pobytu tutaj. Ale wcale nie żartowałem z tym wychodzeniem w nocy, las to nie jest miejsce na spacery po zmroku. Nigdy nie wiadomo, co może się przydarzyć. – Puszcza do mnie oko, niby po przyjacielsku. – Kolorowych snów, Lolu.

Chyba koszmarów, ty dupku.

Po jego wyjściu wsłuchuję się w obce pojękiwania domu, a potem cichnący w oddali warkot pikapa.

Zamykam frontowe drzwi na klucz i wyglądam ostatni raz przez wąskie okienko. Na zewnątrz widać tylko pogrążony w mroku las, gdzie nigdy nie wiadomo, co może się przydarzyć.

Ściany pokoju Lorelei są pokryte spłowiałą szarą tapetą we wzór przypominający odwrócone na grzbiet żuki. Jego powtarzalność wydaje się hipnotyzująca, może dlatego, że jestem zmęczona. Kawałek tapety pod sufitem zaczął się odklejać, ukazując następną warstwę papieru. Tylko że tapeta pod spodem ma identyczny wzór w żuki, co jest dziwne. Wchodzę na łóżko, żeby lepiej się jej przyjrzeć. Pod zawiniętym rogiem druga warstwa tapety też się nie trzyma. Odklejam ją ostrożnie. Ktoś kilkakrotnie pokrył ściany pokoju taką samą tapetą.

– Co to w ogóle za pomysł? – pytam ściany.

Dociskam odklejony róg. Jest trochę lepki od wilgoci, ale się trzyma, więc schodzę z łóżka. Każdy przedmiot, każdy mebel w tym pokoju wygląda jak muzealny eksponat z wystawy przedstawiającej życie w prowincjonalnej Indianie w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Wiedziałam, że z zewnątrz Harrow Lake będzie wyglądało jak relikt przeszłości, ale chyba myślałam, że w środku będzie inaczej. Czuję się tak, jakbym znalazła się wewnątrz domku dla lalek należącego do moich przodków.

Ścianę naprzeciwko łóżka pokrywają rzędy półek. Na najwyższej stoi tylko stary podróżny zegar, którego wskazówki zamarły na dziesięć po drugiej – pewnie dlatego, że jest za wysoko, żeby dosięgnąć go bez drabinki. Dopiero teraz zauważam, że na pozostałych półkach, ułożone w równych rządkach, leżą dziesiątki przedmiotów przypominających orzechy włoskie. Ale gdy biorę jeden z nich, żeby mu się lepiej przyjrzeć, okazuje się, że to nie orzech – przedmiot jest wykonany z drewna i pusty w środku, a przez środek biegnie pęknięcie. Rozdzielam obie części, które się otwierają, ukazując wydrążone wnętrze.

Ze zduszonym okrzykiem prawie upuszczam łupinę, bo w środku porusza odnóżami lśniący czarny żuk. Ale żuk też nie jest prawdziwy – to tylko pomalowana zabawka z nóżkami na drucikach, którymi przebiera, gdy potrząsnąć łupiną. Nawet najlżejsze poruszenie sprawia, że trzęsące się odnóża stukają w boki pudełeczka. W tej chwili ogarnia mnie przedziwne odczucie déjà vu. Może dlatego, że brzydzę się żuków.

Odkładam otwartą łupinę na półkę, bo nie chcę, żeby wstręt wziął nade mną górę. A potem zmuszam się, żeby otworzyć wszystkie pozostałe. Jest wśród nich biedronka, żuk o szmaragdowozielonych skrzydłach, a także brązowy owad w pomarańczowe paski. Chodzę od półki do półki, dopóki nie otworzę wszystkich. Dziesiątki żuków we wszystkich kolorach tęczy.

Czy Lorelei je zbierała? Gdyby to był mój pokój, półki byłyby pełne książek, a nie zabawek. Może Lorelei lubiła żuki? Próbuję sobie wyobrazić, jak się nimi bawi, ale nic z tego. Nawet nie pamiętam, jak brzmiał jej śmiech. Już od dawna nie myślałam o Lorelei w taki sposób.

Zapomnij o niej, Lolu.

Nie zamierzam się pogrążyć we wspomnieniach o Lorelei. Nie jestem już dzieckiem.

Do obejrzenia została mi już tylko szafa. Przekręcam żelazny kluczyk i drzwi otwierają się na oścież, ukazując drążek z sukienkami. W pierwszej chwili biorę je za ubrania babki – zimowe albo takie, które rzadko nosi – ale gdy przyglądam się im uważniej, widzę, że nie należą do niej. To stroje Lorelei.

No jasne, że Lorelei – jestem w jej pokoju, na litość boską.

Cóż za niespodzianka, wszystkie są uszyte w stylu późnych lat dwudziestych. Przygaszone kolory, skromne dekolty i obniżona talia. Proste, jeśli nie liczyć okazjonalnej lamówki czy jaskrawych guzików. Nie tak zapamiętałam stroje Lorelei z okresu, gdy mieszkała ze mną i z Nolanem. A potem docieram do części szafy, która wcale nie należy do Lorelei. To garderoba Ptaszyny.

Ptaszyna to postać, którą moja matka grała w Lelku – prowincjonalna piękność, początkowo ulubienica lokalnej społeczności, która pada ofiarą przesądów i lęków, gdy miasteczko zostaje odcięte od świata, a mieszkańcy zaczynają głodować.

Przez całe życie byłam na poły zakochana w Ptaszynie, znałam na pamięć jej kwestie z filmu, naśladowałam sposób jej mówienia i poruszania się. Mimo śmierci, jaka spotyka ją w Lelku (to w końcu horror), wszyscy ją kochali, zwłaszcza Nolan. Przecież była jego pierwszą kreacją. Właściwie to myślę, że osobą, w której się zakochał, była tak naprawdę Ptaszyna, a nie moja matka. Pogodna i czarująca... jego ideał optymalnej kobiety. A nie osoba, która bez słowa zostawiła swoją rodzinę.

Stroje Ptaszyny są bardziej kolorowe. Plisowana zielona sukienka na szelkach, którą miała na sobie w scenie otwierającej film. Sukienka w stylu marynarskim z lunaparku. Żółta marszczona sukienka wyszywana w różyczki, którą nosiła w barze Easy Diner. I inne: szmaragdowozielona, którą włożyła w noc burzy; ciemnoniebieska dzianinowa z tej części filmu, w której miejscowi zwrócili się przeciwko niej i zapędzili ją do jaskiń. I wreszcie śliwkowa suknia ze sceny finałowej w ruinach kościoła. Sceny jej śmierci.

Przesuwam palcami po różnych materiałach, czując w koniuszkach mrowienie. Te stroje są unikalne. Dziewicze. Optymalne. Bardziej namacalnego kawałka serca Nolana nie znajdę na całym świecie. Z trudem zmuszam się do zamknięcia drzwi szafy.

Mam już zaciągnąć zasłony, gdy jakiś ruch na zewnątrz przykuwa mój wzrok. Nie, nie ruch – ktokolwiek znajduje się na podwórku, w ogóle się nie rusza. To właśnie bezruch sprawia, że się wyróżnia. To ktoś drobny, więc to nie Grant. Może nastolatka albo szczupła kobieta.

Oblewa mnie zimny pot. To Lorelei. Widziała, jak szperam w jej ubraniach. Jakimś cudem to ona.

Nie bądź niemądra, Lolu, odzywa się w mojej głowie głos Nolana. Lorelei dawno odeszła. I dobrze.

Zerkam na zamknięte drzwi szafy, a potem znów przez okno z nadzieją, że ta osoba zniknęła. Ale wciąż tam jest, zwrócona twarzą w stronę domu, ciemna sylwetka w bladym świetle księżyca. Wiatr niesie cichy chichot. To dziewczyna.

Ale co ona tam robi? Po co ktoś włóczyłby się po lesie tak późno w nocy? Przypomina mi się ostrzeżenie Granta przed drzewami i czuję, że powinnam otworzyć okno na oścież i ją zawołać, ale się waham. Serce wali mi w piersi.

To tylko dziewczyna. Czego się boisz?

Szyba pokrywa się mgiełką mojego oddechu. Przecieram ją dłonią. Dziewczyna na dworze macha do mnie, naśladując mój ruch. Chwileczkę – czyżby mnie przedrzeźniała?

WTF?

Mocuję się z zatrzaskiem, ale zawiasy pozwalają uchylić okno tylko na kilka cali. Szpara jest na tyle szeroka, że mogę porozmawiać z nią bez krzyczenia i budzenia babki. Ale dziewczyna zniknęła. Podwórko jest puste. Tylko pokrzywione cienie drzew wystają poza parkan.

Gdzie, u licha, się podziała?

Czy stoi w ciemnym lesie i wpatruje się we mnie?

Zachowujesz się jak dziecko, beszta mnie Nolan. Krzywię się do swojego odbicia w oknie. Ma rację. Jak zwykle.

Zaciągam zasłonki, a potem wpełzam w ubraniu do łóżka i leżę w nim, licząc łupiny na półkach. Doliczam się siedemdziesięciu dwóch.

Przy każdym podmuchu wiatru koronkowe firanki rzucają poskręcane cienie na zegar na najwyższej półce. Cienie tańczą po tarczy, przez co moim zmęczonym oczom wydaje się, że wskazówki drgają: czas próbuje ruszyć naprzód, ale opada z sił.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Następnego dnia biorę szybki zimny prysznic (ciepłej wody brak) i owinięta w ręcznik wracam do mojego pokoju – pokoju Lorelei. Kopniakiem odsuwam wczorajsze ciuchy, rozglądając się za walizką. Nigdzie jej nie ma.

Była tu jeszcze przed chwilą. A przynajmniej tak mi się wydaje. Wczoraj byłam tak zmęczona i zakręcona, że nie pamiętam, czy ją wtedy widziałam. Ale Grant wniósł ja na górę. Powiedział, do którego pokoju mam iść, więc ona musi gdzieś tu być.

Nie zmieściłaby się w szafie, a kiedy opadam na kolana, żeby zajrzeć pod łóżko – ostrożnie, na wypadek gdyby były pod nim pająki – znajduję tam tylko kurz. Chwileczkę... nie tylko kurz. Przy każdej z nóg łóżka zauważam w deskach podłogi krótkie, głębokie rysy. Czyżby Lorelei była jedną z tych dziewczyn, które w nocy rzucają się na łóżko, żeby czające się pod nim straszydło nie złapało ich za stopę? Mało prawdopodobne, sądząc po półkach pełnych żuków.

Nie warto zawracać sobie nią głowy. Głos Nolana i jego dłoń głaszcząca mnie po włosach powracają we wspomnieniu z wczesnego dzieciństwa. Zapytałam go, co się z nią stało albo coś w tym rodzaju. Następnym razem, gdy poruszyłam temat matki, w ogóle nie raczył odpowiedzieć. Pytanie o Lorelei nigdy nie było dobrym pomysłem. Nigdy nie było optymalne.

Wystawiam głowę z pokoju.

– Babko? – Czekam chwilę, ale nie odpowiada.

Może Grant zostawił walizkę w holu?

Perspektywa biegania po obcym domu w samym ręczniku przyprawia mnie o ból zębów, ale w takim razie zostają mi tylko wczorajsze ciuchy. Podnoszę z podłogi dżinsy, ściskając materiał między palcem wskazującym a kciukiem. Pachną snem i potem. Ohyda. Moje spojrzenie pada na szafę.

Nie. Nie mogę paradować w starych ubraniach mojej zbiegłej matki, podczas gdy Nolan leży podłączony do szpitalnej aparatury w Nowym Jorku.

Ale... nie wszystkie ubrania w szafie należą do Lorelei.

Kilka minut później idę na dół i kierując się odgłosem rytmicznych uderzeń, odnajduję w kuchni babkę wyrabiającą ciasto.

Wypieki zajmują prawie każdą wolną powierzchnię: bochenki chleba, placki i biszkopt na tort. W powietrzu unosi się mdląco słodki zapach.

Stojąc w drzwiach, układam palce wskazujące i kciuki w prostokąt, przez który spoglądam na tę scenę. Podłogę pokrywa szachownica błękitnych i białych kafelków. Nolanowi raczej nie przypadłyby do gustu. Są za tanie.

Babka stoi w centrum kadru przy drewnianej stolnicy. Czarną suknię, taką jak wczoraj, przykryła fartuchem. Rękawy ma podwinięte, a luźne pasemka włosów przy jej twarzy podskakują za każdym razem, gdy uderza ciastem o blat.

W pierwszej chwili wydaje mi się, że coś nuci, ale niski, zawodzący dźwięk, który z siebie wydaje, nie jest żadną melodią. Ona płacze.

Cholera.

Opuszczam ręce. Spoglądam na zieloną sukienkę z plisowaną spódnicą, którą mam na sobie. Nie powinnam była jej wkładać. To był fatalny pomysł. Odsuwam się od drzwi i chcę już wrócić na paluszkach na piętro, ale babka łowi ruch kątem oka. Podnosi wzrok znad ciasta i wydaje z siebie okrzyk.

Wałek spada z łoskotem na podłogę, a z gardła babki znów wyrywa się krzyk. Dłonie drżą jej jak ćmy. Wygląda, jakby zobaczyła ducha.

O Boże. To nie mnie widzi, tylko Lorelei. Gdy tak stoję w drzwiach w stroju Ptaszyny, muszę wyglądać jak sobowtór mojej matki. Sądząc po reakcji babki, nie widziała jej już od dawna.

Robię krok do tyłu.

– Pójdę się przebrać.

Jednak nie ruszam się z miejsca, bo szok powoli ustępuje z jej twarzy. Babka potrząsa głową.

– Och, Lor... Lolu – udaje jej się wykrztusić. – Nie powinnaś mnie tak zaskakiwać.

Szybko ociera twarz rękawem. Ma taki sam mocny makijaż jak wczoraj wieczorem, który teraz się rozmazał. Może powinnam jej o tym powiedzieć. Milczenie się przedłuża.

– Widzę, że znalazłaś kostiumy filmowe swojej matki – mówi w końcu babka, wskazując sukienkę.

– Chyba powinnam była zapytać o pozwolenie, ale nie mogłam nigdzie znaleźć mojej...

– Och nie. Nic nie szkodzi. – Znów potrząsa głową, zaciskając usta w wąską kreskę.

Nie potrafię stwierdzić, czy jest poirytowana, bo ją wystraszyłam, czy z powodu sukienki. Tak czy inaczej, teraz nie mogę już na to nic poradzić.

– Po co to wszystko? – pytam, wskazując chleby i ciasta na blatach.

– To dla Easy Diner. Piekę dla nich.

– Dla zarobku?

Babka nie odpowiada, tylko wskazuje brodą talerz z czymś lepkim i znów zaczyna wyrabiać ciasto.

– Zrobiłam ci śniadanie – oznajmia. – Dwie godziny temu. – Ostra nuta w jej głosie nie umyka mojej uwadze.

– Co to?

– Tosty z brzoskwiniami z puszki. Ulubione danie twojej matki.

– Naprawdę? – Przyglądam się lśniącej brei. – Zwykle nie jadam śniadań. Wypijam samą kawę.

– Rozumiem – odpowiada babka. – Nic nie szkodzi.

Nie jestem tego tak do końca pewna, ale nie zamierzam wmuszać w siebie tego paskudztwa tylko po to, żeby jej się przypodobać. Coś wymyślę; dowiem się, co moja babka uważa za optymalne.

– Wiesz, gdzie Grant zaniósł moją walizkę? – zwracam się do jej sztywnych pleców. – Nie było jej w moim pokoju. Dlatego pożyczyłam tę sukienkę, nie miałam nic czystego, co mogłabym włożyć.

– Twoja... – Babka mruga. – Ależ powinnaś nosić ubrania matki. Nie ma sensu, żeby się kurzyły w szafie. A w tej sukience wyglądasz po prostu rozkosznie.

– No tak, jednak chciałabym mieć swoje ubrania.

– Rozumiem.

Bez słowa wychodzi z kuchni, nie czekając na mnie. Zostaję sama. Nasłuchuję stukania jej kroków na schodach, a potem skrzypienia desek nad głową. Potem znów rozlega się człapanie i babka wraca.

– Obawiam się, że nigdzie jej nie ma – oświadcza jak gdyby nigdy nic.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Chcę przez to powiedzieć – babka wypowiada słowa powoli – że nigdzie nie ma twojej walizki.

Czekam na ciąg dalszy, aż oznajmi, że oczywiście jej poszuka, ale nic z tego.

– Naprawdę? Walizka nie może tak po prostu zniknąć!

– Nie ma potrzeby podnosić głosu. Nie może być daleko.

Zalewa mnie fala gniewu.

– Ale ja potrzebuję moich rzeczy!

– Lolu. – Babka uderza dłonią w blat, aż podskakuję. – Przykro mi, że nie masz swoich rzeczy. Zapytam o walizkę Granta, kiedy wpadnie po południu. Na pewno zapomniał wyjąć ją z samochodu.

Chcę już zaprotestować, powiedzieć, że to niemożliwe, że sama wniosłam ją do domu, ale przypomina mi się dziewczyna, którą widziałam wczoraj w nocy na podwórku. Czy mogła się wśliznąć do domu i ją ukraść?

Uspokój się. To głos Nolana, który sprawia, że moje serce przestaje tak mocno bić. To tylko kilka ciuchów. Nie ma potrzeby wpadać w histerię.

– Przed chwilą byłam w twoim pokoju i zauważyłam, że ruszałaś trzęsiżuki – mówi babka, wyrywając mnie z zadumy.

– Trzęsico?

– Drewniane żuki w pokoju twojej matki. Obchodź się z nimi ostrożnie. Lorelei sama je zrobiła.

– Zrobiła je? Sama?

To mi do niej nie pasuje. Lorelei nie miała zdolności manualnych. Spod jej rąk nie wyszło nic, co mogłoby o tym świadczyć. Być może tę umiejętność także zostawiła w Harrow Lake; zostawianie różnych rzeczy weszło jej w krew.

– O tak. Używała martwego drewna z lasu. Samodzielnie wycięła i pomalowała każdego z nich. Były dla niej niezwykle cenne. Nie chciałabym, żeby którykolwiek z nich się zepsuł.

– Będę obchodzić się bardzo ostrożnie z żukami Lorelei.

Babka mruży oczy.

– Drwisz sobie ze mnie?

Słyszę, jak Nolan prycha z niedowierzaniem.

– Ależ skąd.

– To dobrze. Nie znoszę dziewcząt, którym się wydaje, że są zabawne. – A więc coś ją łączy z Nolanem. – A co do ubrań – ciągnie babka, rozpromieniając się. – W szafie na górze jest pełno sukienek, więc na pewno coś dla siebie znajdziesz.

– Chyba tak.

– Świetnie, czyli wszystko ustalone. Przykro mi, że tak się przejmujesz swoją walizką – dodaje, dając mi jasno do zrozumienia, że uważa to za małostkowe. Wyciąga rękę, żeby znów dotknąć moich włosów. – Twoja matka była taka sama. Taka... wrażliwa.

– Widujesz ją czasami? – wypalam, cofając się o krok. – Lorelei?

– Czy ją widuję? Co masz na myśli? – pyta babka.

– Pomyślałam, że może cię odwiedziła...

– Nie. – Babka wpatruje się we mnie, jakbym gadała od rzeczy.

– Gdzie jest teraz Lorelei? – nie daję za wygraną.

– Może powinnaś zapytać o to ojca – odpowiada z wymuszoną lekkością. – W końcu była jego żoną. Nie żebym kiedykolwiek uważała ich za dobraną parę.

A więc obwinia Nolana o odejście Lorelei. No jasne.

Kiedy Lorelei odeszła, Nolan twierdził, że cieszy się, że wreszcie się jej pozbył, i że będzie nam bez niej lepiej. Ale poznałam się na jego kłamstwie. Potrzebował przekonać samego siebie, że odchodząc, wcale nas nie zraniła. Że kobieta, która była w stanie porzucić swoją rodzinę, nie jest kimś, kogo potrzebujemy w naszym życiu.

Opróżnił jej szafy. Spalił każde jej zdjęcie. Kazał mi o niej zapomnieć, twierdził, że oboje powinniśmy to zrobić. Może powinien był to powiedzieć również babce.

– Ostatni raz widziałam ją tuż po pogrzebie twojego dziadka. Boże, naprawdę minęło już dwanaście lat? – Babka bawi się puklem moich włosów, a ja zmuszam się, żeby stać spokojnie. – Chyba przyjechała się pożegnać. A potem... odeszła.

Przypomina mi się, co powiedział Nolan, kiedy zapytałam go o Lorelei po jej wyprowadzce. Zostawiła wiadomość, że jedzie do rodzinnego miasteczka, żeby się pożegnać, a potem wyjechała Bóg wie gdzie, robić, co jej się żywnie podoba. Nie wróci.

Coś w tonie jego głosu kazało mi się zastanowić, czy w głębi ducha Nolan się nie obawiał, że Lorelei może jednak wrócić i porwać mnie pod osłoną nocy, zostawiając go samego.

– Wiesz co – stwierdza babka, pstrykając palcami – Lorelei zostawiła po ostatniej wizycie trochę kosmetyków do makijażu. Jestem pewna, że część z nich wciąż nadaje się do użytku. Jeśli chcesz, mogę je odszukać.

Lorelei zawsze chodziła po domu nieumalowana, ale na wyjścia robiła sobie perfekcyjny makijaż w stylu lat dwudziestych. Może uważała, że ludzie oczekują, że będzie wyglądała jak Ptaszyna. Albo że jej nie rozpoznają. Wyglądała w nim olśniewająco.

Pacykowanie się nie jest dla ciebie, Lolu. Zagryzam wargę, słysząc głos Nolana tak wyraźnie, jak gdyby stał tuż obok mnie.

Ale makijaż dodałby mi autentyczności, spieram się z nim w myślach. Wyglądałabym jak Ptaszyna. Nie. Jej nowa, ulepszona wersja. Ptaszyna 2.0.

– Jasne – odpowiadam babce. – Czemu nie?

Pożyczona zielona sukienka ma plisowaną spódnicę i obniżony stan, który wypada na wysokości moich bioder. Ptaszyna miała ją na sobie w scenie otwierającej film.

Przyglądam się właśnie swojemu odbiciu w lustrze, próbując ocenić, jak wyglądam w tym stroju, w tym makijażu, gdy za mną pojawia się czyjaś twarz, co przeraża mnie tak bardzo, że prawie wyskakuję z sukienki.

– Tak znacznie lepiej – chwali babka z zadowoleniem. – Teraz wyglądasz zupełnie jak Lorelei.

– Wyglądam jak Ptaszyna – odcinam się, bo jestem na nią zła, że się tak podkradła.

– Boże drogi, nie wiem, czy wiesz, ale to miasteczko istniało na długo przed tym okropnym filmem!

Czuję na ramieniu cień ręki Nolana, palce zaciskające się tak mocno, że bieleją knykcie.

– Czy to miasteczko wciąż by istniało, gdyby nie ten „okropny film”?

Babka zastyga.

– Nie wymądrzaj się. Chciałam tylko powiedzieć, że wyglądasz jak ktoś stąd.

Mam ochotę powiedzieć jej, że nie włożyłam bielizny, sprawdzić, czy dalej będzie uważała, że pasuję do tego miejsca. Ale zwalczam chęć dokuczenia babce. Przynajmniej na razie.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Teraz, gdy wyglądam już jak klon Ptaszyny, babka prawie wypycha mnie z domu, żeby dokończyć pieczenie. Nie mam nic przeciwko temu. Jestem tu od niecałych dwudziestu czterech godzin, a mam wrażenie, że moje wnętrzności zatykają się od kurzu, pajęczyn i przemożnej obecności Lorelei.

Na szczęście babka wydawała się zadowolona, że idę odkrywać miasteczko na własną rękę, na co Nolan nigdy by się nie zgodził. Jednak jakaś część mnie odczuwa obawę, że po powrocie do domu babki odkryję coś strasznego, tak jak wtedy, gdy wróciłam do naszego nowojorskiego apartamentu. Że łamanie zasad ustalonych przez Nolana niesie straszliwe konsekwencje.

Przestań, Lolu!

Myślenie w taki sposób nie jest optymalne.

Oddalam się od domu leśną drogą, licząc na to, że spomiędzy drzew wyłoni się Lelek Nolana. Dróżka wije się między pniami, jest usiana kamieniami, opadłymi liśćmi i na tyle błotnista, żebym uświniła sobie buty.

Ułożyłam sobie w głowie listę filmowych miejsc, które chcę zobaczyć – bar Easy Diner, ruiny kościoła, jaskinie... Ale muszę je odwiedzać w kolejności, w jakiej pojawiły się w Lelku. Jeśli opowiem Nolanowi o wizycie w Harrow Lake – a będzie oczekiwał, że opiszę mu wszystko z najdrobniejszymi szczegółami – zauważy, jeśli sceny pojawią się w niewłaściwej kolejności. To nie byłoby optymalne.

Kieruję się w stronę głównej ulicy, gdzie rozpoczyna się film. I mam na sobie strój Ptaszyny z otwierającej sceny, więc wszystko jest w porządku.

Odnalezienie Main Street nie trwa długo. Ustawione wzdłuż ulicy eleganckie latarnie dygają mi na powitanie. Wszystkie sklepy są otwarte, a na chodnikach jest zaskakująco tłoczno jak na taką mieścinę. Ale zaraz przypominam sobie, że Grant mówił coś o festiwalu, który ma się odbyć za kilka dni, więc może oprócz miejscowych są tu też przyjezdni. Trudno orzec, bo wszyscy mają na sobie kostiumy inspirowane Lelkiem.

Co chwila zerkam na komórkę w nadziei, że Grant trochę przesadzał z całkowitym brakiem zasięgu w miasteczku. Nie przesadzał. Bezwiednie zaczynam iść w rytm muzyki fortepianowej, która płynie z niewidocznych głośników.

Wszyscy przechodnie starają się nie wychodzić z roli: życzą mi miłego dnia, uchylają kapeluszy, gdy ich mijam, wcielając się w swoje postaci z pogodną, staroświecką uprzejmością. Mają w sobie coś niepokojąco podobnego i dopiero po chwili orientuję się, że wszyscy są biali. To kolejna rzecz, która mi przypomina, jak daleko od Nowego Jorku się znalazłam. Kilka osób przygląda mi się z zainteresowaniem. Dzięki Bogu Nolan chronił mnie przed wzrokiem ciekawskich (zabiera mnie wyłącznie na imprezy branżowe i przyjęcia, na których obowiązuje zakaz korzystania z telefonów komórkowych, aparatów oraz mediów społecznościowych), ale w tej sukience wyglądam jak Ptaszyna, więc nic dziwnego, że się na mnie gapią.

Ta myśl nie wzbudza we mnie niepokoju, choć powinna. Idąc ulicą, czuję się tak, jakbym znalazła się w cudzym śnie na jawie – jakbym była tu zupełnie inną osobą. Nie ma Larry’ego, który mógłby zawlec mnie z powrotem do domu. Ani Nolana, który by tam na mnie czekał.

Jestem kompletnie sama.

Moje kroki stają się nagle zbyt głośne. Czuję się nieswojo w tym miejscu będącym kwintesencją Nolana, kiedy go przy mnie nie ma.

Nolan zawsze woli kręcić w prawdziwych lokalizacjach. Lubi nakładać jedną rzeczywistość na drugą, zamiast namalować ją na sklejce. Twierdzi, że to nadaje historii głębię. Trudno jest znaleźć miejsca, które wyglądają jak autentyczna scenografia z lat dwudziestych, ale Nolan ma na tym punkcie bzika – jest w końcu Królem Horroru Szalonych Lat Dwudziestych.

Miałam dziewięć lat, kiedy Nolan po raz pierwszy pozwolił mi odwiedzić plan jednego ze swoich filmów. Wymagało to miesięcy podchodów, wykazywania odpowiedniego rodzaju zainteresowania i uśmiechania się słodko, kiedy ojciec odmawiał.

Film nosił tytuł Utracona niewinność i ekipa kręciła właśnie nocne sceny w sosnowym lesie. Oświetleniowcy ustawili sprzęt, żeby było wystarczająco jasno. Podczas zdjęć i rozmów ojca z ekipą nie pisnęłam nawet słówka, obserwując troje aktorów kuśtykających między drzewami i wypatrujących niewidzialnych drapieżników. Jednak pomiędzy ujęciami zadawałam pytania. Jak wybrał ten konkretny plener? Ile będzie trwała ta scena po zmontowaniu? Dlaczego kamery są ustawione pod takim, a nie innym kątem? Pytań nie było dużo, akurat tyle, żeby okazać zainteresowanie jego pracą. Tylko optymalne pytania, żeby mógł być ze mnie dumny.

Następnym razem, kiedy poprosiłam go, żeby zabrał mnie na plan, zgodził się. Stałam obok niego, kiedy aktorka weszła w sidła i rozprostowujące się drzewo poderwało ją za szyję do góry, a rozerwany sznur pereł spadł na ziemię niczym grad. Kobieta młóciła powietrze nogami coraz słabiej i słabiej, aż w końcu przestała. Widziałam mężczyznę z okiem przestrzelonym strzałą. Była tam też zbroczona krwią kobieta z rudymi falami na głowie, która uciekała przed śmiertelnym niebezpieczeństwem. A potem przyszedł czas nakręcić retrospekcję z dzieciństwa rudowłosej, w której ona i jej dwie przyjaciółki wyklaskują w deszczu rymowankę.

Poszłam obejrzeć sprzęt, który miał zamienić deszcz w krew, i podsłuchałam rozmowę castingowców, z której wynikało, że dziewczynka mająca grać dziecięcą wersję Kobiety w Sidłach zrezygnowała. Planowali ściągnąć inną aktorkę. Podeszłam do nich i powiedziałam, że powinni pozwolić mi wystąpić w filmie. Że to będzie niespodzianka dla Nolana. Zapewniłam ich, że reżyser będzie zachwycony.

Odgrywanie roli przyszło mi z łatwością. Wszystko było opisane w scenariuszu – co mówić, jak mówić i kiedy. W ogóle nie musiałam się nad tym zastanawiać. Śmiałam się, klaskałam i krzyczałam tak jak inni podczas prób, w przemoczonej do suchej nitki niebieskiej sukieneczce, a sztuczna krew zlepiała mi włosy w strąki i spływała do oczu. Nawet nie spojrzałam na Nolana, dopóki nie krzyknął „cięcie”. Sama świadomość, że jestem częścią jego filmu, tego, z czego jest najbardziej dumny, rozświetlała mnie od środka, jakbym połknęła fajerwerk.

Kiedy w końcu na niego popatrzyłam, miał nieodgadniony wyraz twarzy. Ale taki właśnie jest Nolan. Kiedy pracuje, jest w stu procentach skoncentrowany na projekcie. Dlatego dopiero po kilku godzinach od powrotu do domu zauważyłam, że jest w złym humorze. Twierdził, że wszystko jest w porządku, ale widziałam, że kłamie. Przez całe pięć dni ciężar jego milczenia przygniatał mnie z taką siłą, jak gdyby spadł na mnie cały świat.

– Dlaczego na mnie nie patrzysz? – zapytałam znowu szóstego dnia.

Byłam tak zrozpaczona, że wyszło to płaczliwie, a wiedziałam, że tego nie znosi.

Sekundy oczekiwania ciągnęły się w nieskończoność. Liczyłam każde bolesne uderzenie serca, zastanawiając się, czy moje żebra to wytrzymają.

– Po co miałbym na ciebie patrzyć? – odparł w końcu Nolan.

Próbowałam wymyślić właściwą odpowiedź. Był zadowolony, że wykazuję zainteresowanie jego pracą, ale nie spodobało mu się, że stałam się jej częścią. Był zły, że nie zapytałam go o pozwolenie? A może nie podobał mu się mój występ? O Boże – czyżbym zepsuła jego film?

Zbyt długo ociągałam się z odpowiedzią. Nolan westchnął z rozczarowaniem.

– Wystąpiłaś w filmie. Wkrótce każdy będzie mógł cię oglądać. Ludzie na całym świecie będą patrzeć na tę małą ślicznotkę i myśleć na twój temat, co tylko zechcą. Nie jesteś w stanie kontrolować tego, co ludzie myślą, co robią z tobą w swoich fantazjach. Od tej chwili należysz do nich. Nie do mnie. Więc po co miałbym na ciebie patrzyć? – Przeczesał włosy ręką. – Lolu, nie zniósłbym, gdyby ktoś mi ciebie odebrał. Nie rozumiesz tego? Sama myśl, że mógłbym cię stracić, jest dla mnie zbyt bolesna.

Miałam wrażenie, że czas stanął w miejscu. Rozumiałam, o co mu chodzi. Pojęłam, co zrobiłam. Mieliśmy być tylko ja i Nolan. Miałam swoje miejsce w jego życiu, dokąd nikt inny nie miał wstępu. Należałam wyłącznie do niego.

– Ja nie chciałam – wyszeptałam. – Czy jest już za późno, żeby wyciąć mnie z filmu?

W końcu ojciec na mnie spojrzał.

– Już to zrobiłem.

Jeszcze długo po tym zdarzeniu nie chodziłam z nim na plan i już nigdy nie próbowałam się wkręcić do obsady. Dostałam nauczkę.

Wesoła fortepianowa melodia płynąca nadal z głośników ściąga mnie z powrotem do Harrow Lake. Z mijanych witryn wzdłuż Main Street spogląda na mnie moje odbicie, jak gdyby towarzyszył mi cień Ptaszyny.

Podoba ci się to, słyszę w uchu szept Nolana. Podoba ci się przebieranie się za nią. Cieszysz się, że mnie tam nie ma.

Przystaję i opieram się o ścianę jednego ze sklepów, uciskając brzuch pięściami.

Przestań!

Trzy dni, powiedział Larry. Tylko tyle czasu tu spędzę i nie zamierzam go marnować na prowadzenie wymyślonych konwersacji.

Gdy zbliżam się do Easy Diner, zza uchylonych drzwi baru płyną obiadowe zapachy, jak gdyby niosła je melodia kierująca moimi krokami. Ale wesoła piosenka się skończyła i ze ściśniętym żołądkiem rozpoznaję pierwsze takty T’ain’t No Sin. Widzę Nolana pod regałem w gabinecie, przytrzymującego rękami własne wnętrzności. Trzask igły przeskakującej...

Za moimi plecami rozlega się szelest, ale to tylko wierzba płacząca, której liście szumią na wietrze. Znów mam to dziwne uczucie déjà vu, jak wtedy, gdy zobaczyłam żuka w pokoju Lorelei – jak gdybym znała tę wierzbę.

Rośnie przed starym budynkiem cofniętym w głąb Main Street. Muzeum i Pamiątki Bryna. To tu widziałam wczoraj tyczkowatą postać. Podchodzę bliżej.

Okna są pokryte zaskorupiałym brudem, farba na drzwiach łuszczy się jak chora skóra. Gdyby nie znak OTWARTE na oknie, pomyślałabym, żeby nikt nie zaglądał tu od lat.

Muzeum nie pojawiło się w Lelku, ale coś w sposobie, w jaki jest ukryte, sprawia, że mam ochotę zajrzeć do środka. Jest jak sekret. Moja lista filmowych miejsc może zaczekać.

Wchodzę do środka w chwili, gdy za moimi plecami wybrzmiewają ostatnie takty T’ain’t No Sin.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

W muzeum powietrze pachnie papierem i upływem czasu.

Za kontuarem siedzi starszy mężczyzna z muchą pod szyją. Jego śniadą cerę pokrywają plamy wątrobowe, a obwisłe policzki nadają mu rozkosznie posępny wygląd. Za jego plecami wisi na ścianie ogromny plakat Lelka, dzięki czemu Lorelei wydaje się zaglądać mu przez ramię.

Obchodzę hol, mijając mężczyznę, zdjęcia, dokumenty oraz stare ubrania, i przystaję przed misternym szkicem podziemnego jeziora. Powierzchnia wody jest ciemna, gładka i szklista, na środku lśni plama bladego blasku. Przecieram rękawem zakurzoną szybę. W wodzie coś jest, ale nie potrafię stwierdzić co. Czy to... twarz?

– Lola, zgadza się?

Podskakuję. Starszy mężczyzna stoi tuż za mną. Jestem zdumiona, że udało mu się podejść tak blisko całkowicie bezszelestnie.

– Nazywam się Bryn, jestem znajomym twojej babki. Słyszałem, że przyjechałaś w odwiedziny.

To jasne, że słyszał o moim przyjeździe. Założę się, że wie już o nim całe miasteczko.

– Śliczny obrazek, nieprawdaż?

Nieszczególnie.

– Dlaczego w wodzie jest twarz?

Bryn wpatruje się w szkic.

– Twarz?

– Czy to ma coś wspólnego z osunięciem się ziemi? – Myślę o nieszczęściu, jakie spadło na Harrow Lake sto lat temu.

Każdy blog, vlog, artykuł, a nawet film dokumentalny na temat Lelka przedstawiał tę tragedię jako tło filmu – rzekomo przeklęte miejsce i dziesiątki pogrzebanych żywcem mieszkańców. Fani łyknęli tę wersję, kiedy Lelek wszedł na ekrany. Irytowało to niemiłosiernie Nolana, który nie znosi miejskich legend, klątw i tym podobnych bzdur.

– Nie mam już tak bystrego wzroku jak kiedyś, ale jestem pewien, że się mylisz – oświadcza Bryn, przerywając moje rozmyślania. – Poza tym Carter nigdy by czegoś takiego nie wystawił.

Nie mam pojęcia, kim jest Carter, ale twarz z całą pewnością tam jest.

– Na jak długo przyjechałaś? – pyta Bryn.

– Tylko na kilka dni – odpowiadam. – Wyjadę, kiedy tylko mój ojciec poczuje się lepiej.

Bryn chrząka.

– Mam nadzieję, że szybko dojdzie do siebie.

Dopiero po chwili dociera do mnie, że nie tyle życzy Nolanowi szybkiego powrotu do zdrowia, ile chciałby się mnie stąd pozbyć.

– Poznał pan Nolana, kiedy kręcił tu Lelka?

– Nie, starałem się trzymać jak najdalej od tego całego szaleństwa. Ale znajdziesz tu mnóstwo szajsu związanego z Lelkiem, jeśli tego właśnie szukasz. – Bryn odwraca się, więc prawie umyka mi jego następne zdanie: – Zgaduję, że tak, skoro się tak odstawiłaś.

Szurając nogami, wraca na swoje miejsce za kontuarem. To koniec rozmowy, nie ma co do tego żadnych wątpliwości.

Przyglądam się swojemu odbiciu w szklanej witrynie. Przytłumione światło sprawia, że moja twarz wydaje się zupełnie bezbarwna. Czy Nolan byłby zadowolony, że tak bardzo przypominam Ptaszynę? Czy zobaczyłby wyłącznie Lorelei?

Znów skupiam wzrok na szkicu. Poprzeczne pociągnięcia ołówkiem przecinają kartkę raz za razem, kreśląc obraz jeziora. Prawie słyszę świst ołówka na papierze.

Na odsłoniętym nadgarstku, który pocierałam, żeby się trochę rozgrzać, dostrzegam plamy atramentu. Są blade jak kreski szkicu, ale mam wrażenie, że atrament wsiąkł w skórę.

Krew w szparach...

Naciągam sztywno rękaw. Pora obejrzeć muzeum i cały ten „szajs związany z Lelkiem”.

Budynek składa się z kilku pomieszczeń na różnych poziomach, jak gdyby powiększano go o kolejne zakamarki, w miarę jak Brynowi kończyło się miejsce. Panuje tu straszliwa ciasnota – ściany zastawione witrynami i regałami na książki tworzą istny labirynt. Idę przed siebie wąskim korytarzem, który kończy się wysoką salą z antresolą. Jedna ściana jest w całości pokryta oprawionymi w ramki zdjęciami z planu Lelka. Na kilku fotografiach widać Nolana: na jednym stoi na polanie i wskazuje dwóch oświetleniowców montujących sprzęt; na innym z rozpostartymi ramionami wydaje polecenia komuś, kogo nie widać; na kolejnym kuca obok operatora kamery, który filmuje z dołu nogi Lorelei biegnącej w deszczu. To duże zbliżenie, ale wiem, że to ona. Poznaję buty, które nosi w tej scenie. Przypominają te, które mam w tej chwili na nogach.

– Zawsze wstawaj z łóżka prawą nogą – mówię do zdjęcia.

„Wstawaj z łóżka prawą nogą, żeby ci się nie powinęła”, mawiała Lorelei. Kompletnie o tym zapomniałam, aż do tej chwili.

– Rozmawiasz z nami czy ze ścianą?

– Co, u... – wyrywa mi się.

Na ukrytym w kącie antycznym biurku siedzą dwie dziewczyny. Chyba są w moim wieku. Ta, która się odezwała, jest blada i ma sztywne, czarne włosy ścięte na wysokości brody. Jest ubrana w wełniane spodnie na szelkach, koszulę bez kołnierzyka i wytarte sznurowane trzewiki. Mam ochotę nadać jej jakieś urocze przezwisko, coś w stylu „łobuziary”, ale powstrzymuje mnie błysk w jej niebieskich oczach. Dziewczyna uśmiecha się do mnie szeroko, ukazując lekko skrzywione górne kły, przez co jej uśmiech ma w sobie coś dzikiego i zarazem dziwacznie atrakcyjnego.

To bardziej dzika kotka niż łobuziara, ale tego też nie zamierzam jej mówić.

Jej przyjaciółka to śliczna czarnoskóra dziewczyna o ciemnobrązowych oczach. Zaplecione w warkoczyki włosy spięła z tyłu klamerką. Do sukienki ma przyczepioną plakietkę z napisem „Easy Diner” i wypisanym wielkimi literami imieniem: FAYE. Dziewczyna szturcha Kocicę.

– To ty jesteś tą laską z Nowego Jorku? Córką Nolana Noxa? – pyta Kocica, majtając nogami w powietrzu.

Przez całe życie miałam do czynienia z ludźmi, którzy na samą wzmiankę o Nolanie robili wielkie oczy i zapominali języka w gębie, ale ona tego nie robi. Może dlatego jej koleżanka kręci się niespokojnie.

– Jestem Lola... – mówię, a potem dodaję: – ...Nox.

Nie przywykłam do rozmów z dziewczynami w moim wieku... w zasadzie w żadnym wieku, a ze sposobu, w jaki Kocica uśmiecha się pod nosem, wnioskuję, że nie zabrzmiało to wystarczająco niedbale. Czuję irytację, jak gdybym pomyliła kwestie.

– Aha. – Dziewczyna mówi to tak, jak gdybym powiedziała coś oczywistego. – Przyjechałaś na długo?

– Raczej nie.

– To pewnie zależy od tego, jak szybko twój tata stanie na nogi, mam rację? – Kiwa powoli głową, jak gdyby czekała na potwierdzenie. – To co właściwie mu się stało? Byłaś przy tym?

– Cora! – szepcze z oburzeniem dziewczyna o imieniu Faye.

Ale Kocica – Cora – wzrusza ramionami.

– Nic mu nie będzie – mówię, próbując się zdobyć na swobodny ton, bo słowa więzną mi w gardle.

Bo wcale nie wiem, co się stało. Nie wiem, jak się czuje Nolan. Nie wiem, kiedy będzie mógł wrócić do domu.

Czy on umrze?

To jest pytanie, które tak naprawdę chciała zadać Cora. Pytanie, które zadają sobie wszyscy mieszkańcy Harrow Lake i cały świat. Przełykam gulę w gardle i obrzucam ją niechętnym spojrzeniem.

– Jestem pewna, że znajdziesz wszystkie krwawe szczegóły w gazetach.

Cora ze śmiechem podnosi ręce.

– Sorki. Zachowuję się jak hiena cmentarna.

Nie wygląda na specjalnie skruszoną, ale nie odnoszę też wrażenia, że próbuje być wredna. Odbieram jej zachowanie jako... czystą ciekawość. Jej koleżanka wygląda, jakby chciała się zapaść pod ziemię i umrzeć ze wstydu.

– Cora, powinnyśmy wracać do restauracji – odzywa się Faye. – Zaraz się spóźnimy. Znowu. A Hatfield już jest na ciebie wściekły, bo nie włożyłaś stroju kelnerki. Znowu.

– Skoro już jest wściekły, co za różnica, czy się spóźnię, czy nie? – Cora zsuwa się z biurka i wyciąga do mnie rękę. – A tak przy okazji: jestem Cora.

Odczekuję sekundę, a potem ściskam krótko jej dłoń.

– A to jest Faye. Faye jest zbyt grzeczna, żeby lubić horrory, ale strasznie się podjarała na wieść, że przyjeżdża do nas celebrytka. – Nie jestem celebrytką, ale nie poprawiam jej. Cora uśmiecha się krzywo, słysząc poirytowane westchnienie koleżanki. – I nie cierpi mieć kłopotów, co rodzi pytanie, dlaczego zawsze na mnie czeka, skoro ja zawsze, ale to zawsze się spóźniam.

– W takim razie sobie idę! – burczy Faye, zeskakując z biurka. – Miło było cię poznać, Lolu. Przykro mi z powodu twojego taty. – Na odchodnym rzuca przez ramię: – Powiem Hatfieldowi, że masz bolesny okres. Ale to już ostatni raz!

– Mogę tu z tobą jeszcze trochę posiedzieć – zwraca się do mnie Cora. – Hej, na pewno masz kartę kredytową, Lolu? – pyta, obracając moje imię na języku, jak gdyby było kostką lodu. – Masz ochotę się zabawić, wynająć limuzynę i porozbijać się nią po mieście? Tak robią nowojorczycy, mam rację?

– Raczej nie – odpowiadam.

Jeździłam limuzyną dziesiątki razy, ale nie muszę jej tego mówić.

– To może masz piątaka?

Parskam śmiechem na tak drastyczną zmianę planów.

– Nie mam. Ale za pięć centów i tak nie wynajęłabyś limuzyny.

W kieszeni spódnicy mam portfel, który schowałam tam razem z komórką i jednym z żuków Lorelei, ale zero drobnych. Po nerwowej reakcji babki na fakt, że dotykałam trzęsiżuków, nie mogłam się oprzeć pokusie zabrania jednego z nich.

– Chcesz zobaczyć coś dziwnego? – pyta Cora, wskazując jedną z gablot.

Jeszcze nie wiem, co o niej myśleć, ale podoba mi się, że nie traktuje z nabożną czcią ani mnie, ani mojego ojca.

Nie czekając na odpowiedź, Cora podchodzi do gabloty. W środku, zamiast wystawki eksponatów, tkwi staroświecka marionetka. Kiepsko ją widać w słabym świetle, ale wygląda, jakby miała przetrącony kark. Uwięziona w klatce, przedstawia sobą smutny widok. Może powinnam ją wypuścić.

– Na szczęście znam sekretną sztuczkę – oznajmia Cora i ignorując otwór na monety, uderza biodrem w bok gabloty raz, a potem drugi.

Natychmiast słychać mechaniczne buczenie i w środku zapala się światło. Z ust wyrywa mi się zduszony okrzyk, gdy marionetka podskakuje na sznurkach. Ma na sobie miniaturowy garnitur w prążki, a jej pomalowana na biało twarz jest pozbawiona rysów. Wyjątkiem są maleńkie jak łebki szpilek czarne oczy i jaskrawoczerwone usta uśmiechnięte od ucha do ucha, jak gdyby ktoś odciął jej wargi. Ale to na widok jej kończyn odsuwam się z odrazą. Są patykowate i wygięte, przez co marionetka siedzi na czworakach, jak zwierzę. Palce ma długie i ostre jak szpony.

Raczej zostawię ją tam, gdzie jest.

– Co to ma być?

– Pan Dreszcz – odpowiada Cora, a potem nuci: – „Pod ziemią pogrzebany tkwił przez wiele, wiele lat i uśmiech całkiem nowy miał...”.

„Bo trupy ofiar jadł”, dokańczam w myślach i marszczę brwi. To dziwne, że pamiętam ten tekst. Melodię oczywiście znam, pojawiła się w Lelku. Ale to nie są słowa piosenki śpiewanej przez Ptaszynę. W jej wersji nie było mowy o Panu Dreszczu.

– Twoja mama zmieniła słowa, kiedy kazali jej zaśpiewać w filmie – wyjaśnia Cora.

Otwieram usta, zamierzając zaprotestować – nie wyobrażam sobie, żeby Nolan chciał, aby Lorelei odcisnęła swoje piętno na jego filmie – ale cień wątpliwości sprawia, że gryzę się w język. Nolan właśnie się w niej zakochiwał. Może pozwolił jej zostawić ślad na niewielkim fragmencie swojego dzieła.

Mnie nigdy by na to nie pozwolił.

Krzywię się, czując w ustach kwaśny smak. Przygryzłam policzek aż do krwi.

Cora znów podrywa marionetkę do tańca.

– Podoba ci się?

– Pan Dreszcz? – To imię też budzi niejasne skojarzenia. – Dlaczego tak wygląda?

– „Pod ziemią pogrzebany tkwił...”.

– Jezu, zapomnij.

Cora uśmiecha się pod nosem i koncentruje na operowaniu marionetką. Jest w tym naprawdę niezła. Gdybym nie widziała sznurków i dźwigni, którymi porusza, mogłabym uwierzyć, że Pan Dreszcz naprawdę ożył.

– To stara piosenka – mówi w końcu Cora. – Wszystko w tym miasteczku jest stare i ze wszystkim wiąże się jakaś historia – ciągnie z rozkojarzeniem, bo cała jej uwaga jest skupiona na lalce, która podryguje w swojej klatce. Czuję się nieswojo, jak gdyby Pan Dreszcz mógł rzucić się na nią przez szybę. – Są też historie o twojej mamie.

Zastygam bez ruchu.

– Jakie historie?

Cora przestaje sterować marionetką, która zawisa bezwładnie na sznurkach jak popsuta.

– O tym, jak wpadła w oko potworowi.

– To ma być żart? – Mdlące uczucie skręca mi żołądek.

Lepiej, żeby nie miała na myśli Nolana. To nie byłby pierwszy raz, kiedy jakiś dupek komentuje dużą różnicę wieku między nim a Lorelei. Jak gdyby to miało jakiekolwiek znaczenie. Była dorosła.

– To nie żart, przysięgam. Pan Dreszcz nie jest wyłącznie marionetką. To facet, który mieszkał w chacie w lesie i pędził bimber za czasów prohibicji. Sprzedawał go w dole rzeki w Drayton – Drown Town[5], jak je teraz wszyscy nazywają, bo powódź zmiotła je z powierzchni ziemi. W każdym razie Pan Dreszcz mieszkał w lesie sam jak palec, nie miał rodziny ani przyjaciół. Był kimś w rodzaju wyrzutka, którego nikt nie chciał znać, co najwyżej kupić od niego samogon na targu. Pan Dreszcz ukrywał bimber w tunelach biegnących wokół jeziora, ale został przysypany, kiedy w tysiąc dziewięćset dwudziestym ósmym ziemia się osunęła. Pan Dreszcz, uwięziony w tunelach, wołał, żeby ktoś go odkopał, jednak nikt się nie kwapił do pomocy. Mieszkańcy miasteczka słyszeli jego wrzaski, ale nie chcieli ryzykować kolejnego osuwiska. Nie dla niego.

Mój oddech staje się przyspieszony. Potrafię to sobie doskonale wyobrazić – sam, w ciemności, zaczyna mu brakować powietrza, a on błaga, żeby ktoś mu pomógł.

– Jego krzyki słychać było przez wiele dni – ciągnie Cora. – Podobno był głodny, wołał, że jest uwięziony z gnijącymi trupami innych ofiar. Ale w końcu ucichł i wszyscy uznali, że umarł. Dopóki nie zaczęli wydobywać ciał, żeby je pogrzebać, i odkryli, że brakuje w nich kawałków mięsa. A na tym, co zostało, znaleźli ślady ludzkich zębów.

Wiem, że to wszystko bzdury wyssane z palca i powinnam jej to powiedzieć, ale jestem ciekawa, w jaki sposób połączy tę historię z Lorelei. Zachowuję obojętny wyraz twarzy, a Cora z błyskiem w oku podejmuje opowieść.

– Pan Dreszcz żył i wciąż był głodny. Uciekł z jaskiń, ale zasmakowało mu ludzkie mięso, więc zaczął polować na ludzi, których zaciągał do swojej podziemnej kryjówki i pożerał. Początkowo ofiar nie było wiele. Może jedna co kilka lat. Ale ostatnio jest ich coraz więcej. Teraz Pan Dreszcz wyrusza na łowy co kilka miesięcy.

– „Trawiony głodem dygocze i drży” – recytuję cicho.

To kolejna linijka upiornej piosenki, wydobyta z przykurzonych zakamarków pamięci. Mam ochotę podrapać głębiej, tak jak zdziera się strup, żeby dotrzeć do żywego mięsa.

– Słyszałaś o nim? – Cora sprawia wrażenie zaskoczonej.

– Nie. Może.

– Od mamy?

– Nie jestem pewna.

Może przeczytałam o nim na forum fanów Lelka. Wiem, że słyszałam już o Panu Dreszczu. Dawno temu. Czy to Lorelei mi o nim opowiedziała?

– Nawet gdyby Pan Dreszcz istniał, miałby teraz ponad sto lat – zauważam. – Nie jest to idealny kandydat na osobnika porywającego ludzi, żeby ich pożreć.

Cieszy mnie mój nonszalancki ton, chociaż nie jestem w stanie oderwać oczu od marionetki.

– Zjadanie ludzi zmieniło Pana Dreszcza w potwora – mówi Cora tak cicho, że nie wiem, czy w ogóle chce, żebym ją usłyszała. – Ale już wtedy miasteczko toczyła choroba. Właśnie dlatego nie grzebiemy naszych zmarłych w Harrow Lake. Mieszkańcy nie przyznają się do tego, ale wiedzą, że wszyscy gnijemy od środka, i nie chcą, aby zapach zgnilizny przyciągnął Pana Dreszcza.

Serio?

– Co to wszystko ma wspólnego z Lorelei?

– Twoja matka miała obsesję na punkcie Pana Dreszcza – rozpromienia się Cora, powracając do swojej opowieści. – Szukała go w jaskiniach. A Pan Dreszcz, zamiast ją pożreć, pozwolił jej żyć, bo sama była już w połowie potworem, tak jak on.

Nie podoba mi się, gdy opisuje Lorelei w taki sposób, nawet jeśli matka opuściła mnie i Nolana. Ale nie daję nic po sobie poznać.

– Potworem, tak? – mówię obojętnie. – Co za nonsens.

– Nie rozumiesz – odpowiada Cora. – Nie słyszałaś, w jaki sposób twoja matka zdobyła rolę w Lelku?

Och, na litość boską.

– Na pewno nie przez łóżko, jeśli to chciałaś...

– Nie to miałam na myśli – zapewnia szybko Cora, być może wyczuwając, że zaczynam tracić cierpliwość. – Ale wiesz, że Ptaszynę miała najpierw grać inna aktorka?

Przyglądam się uważnie Corze. Wiem o tym. Pierwotnie obsadzono w tej roli Faith Knight, która przyjechała do Harrow Lake z Los Angeles razem z Nolanem i resztą ekipy filmowej. W wersji oficjalnej zrezygnowała po kilku dniach z tęsknoty za domem, ale Nolan powiedział mi kiedyś, że tak naprawdę Faith uważała, że jest „zbyt ważna”, by spać w przyczepie jak reszta obsady. Ale nie rozumiem, co to ma wspólnego z Lorelei.

– I co z tego?

– To z tego, że Faith Knight zrezygnowała, bo ciągle słyszała dziwne odgłosy.

– Jakie odgłosy?

– Stukanie palcami w metalowy bok przyczepy, szczękanie zębów za oknem. Odgłosy, jakie wydaje Pan Dreszcz. A w ostatnią noc swojego pobytu w Harrow Lake Faith wyjrzała na dwór i zobaczyła, że ktoś tam stoi. – Cora unosi brew i spogląda znacząco na marionetkę w szklanej gablocie.

Mam ochotę przewrócić oczami.

– Chcesz powiedzieć, że zobaczyła Pana Dreszcza?

Cora kiwa głową.

– Tak się wystraszyła, że następnego dnia wyjechała. Więc twój ojciec zorganizował wśród mieszkańców casting na nową Ptaszynę. Wytypował trzy kandydatki, przesłuchał je, a następnego dnia miał ogłosić, którą wybrał.

Kiwam głową, bo znam tę część historii.

– I wybrał Lorelei.

– Zgadza się. Ale najdziwniejsze jest to, że pozostałe kandydatki nawet się nie pojawiły, żeby poznać jego decyzję.

– Bo było jasne, że rolę dostanie Lorelei?

Cora potrząsa głową.

– Bo w nocy obie zniknęły. Dwie dziewczyny, mieszkające w dwóch różnych domach, przepadły bez śladu. I już nigdy ich nie widziano.

– Może uciekły razem.

– Może – powtarza Cora, ale bez przekonania.

Chyba zaczynam rozumieć, do czego zmierza.

– Chcesz powiedzieć, że Lorelei pozbyła się konkurencji? Niby po co?

Cora wzrusza ramionami.

– Wszyscy miejscowi twierdzą, że poszła do jaskiń poprosić Pana Dreszcza, żeby porwał pozostałe Ptaszyny. Widzisz, Lelek był jej szansą na wyrwanie się stąd i nie mogła pozwolić, żeby ktokolwiek pokrzyżował jej plany.

Przed oczami staje mi scena z Lelka, w której moja matka wchodzi do jaskiń, żeby uciec przed ścigającą ją tłuszczą. Przyglądam się jej w zwolnionym tempie, wyobrażając sobie, jak nawołuje potwora w cichej ciemności.

Przestań, Lolu.

– Co za brednie – mówię do Cory.

– Być może. Może zniknięcie tych dziewczyn nie miało nic wspólnego z Lorelei. Może to przez to miejsce. Ale wszyscy tu wierzą, że twoją matkę tylko krok dzielił od stania się potworem. – Cora wzrusza ramionami. – Pomyślałam, że chciałabyś o tym wiedzieć, gdyby któryś z miejscowych dziwnie się zachowywał. Harrow Lake może nie być tak przyjazne, jak się spodziewałaś.

Teraz już naprawdę przewracam oczami.

– Wygląda na to, że ludzie w tym miasteczku mają nieźle pokręcone pomysły.

– Nawet nie wiesz jak bardzo – stwierdza Cora. Uderza mnie spokój, z jakim to mówi. Z jej oczu wyziera tęsknota, gdy wpatruje się w szklaną gablotę z marionetką w środku. Cała pokrywam się gęsią skórką. – Harrow Lake nigdy nie podniosło się po tym, gdy lawina pochłonęła połowę miasteczka; umarło tak jak Drown Town, nawet jeśli nikt z miejscowych nie powie tego na głos. A martwe rzeczy przestają się rozwijać. Zaczynają gnić i się rozkładać. – Próbuję odczytać wyraz jej twarzy, żeby wiedzieć, co chce zyskać tą przemową, ale jej wzrok jej pusty, gdy napotyka moje spojrzenie. – Na twoim miejscu nie zostawałabym tu zbyt długo.

– Próbujesz mnie nastraszyć, żeby potem opowiadać wszystkim, że córka Nolana Noxa jest cykorem? O to ci chodzi? Chcesz, żebym uciekła z płaczem z powodu jakichś z dupy wziętych bzdur?

– Nie próbowałam cię nastraszyć – zapewnia spokojnie Cora. – Po prostu uznałam, że powinnaś wiedzieć, co to za miejsce. Skoro matka nic ci o nim nie opowiedziała.

Czyżby?

Marionetka w gablocie drga, a potem znów siada w kucki. Wygląda, jakby właśnie się obudziła. Cora nawet nie dotyka witryny.

– Jak to zrobiłaś? – pytam.

Cora spogląda na gablotę, a potem na mnie.

– Co zrobiłam?

Marionetka pana Dreszcza zbliża się do szyby. Jej patykowate kończyny poruszają się gwałtownymi zrywami. Ale sznurki zwisają luźno. Nie widzę, w jaki sposób Cora to robi.

Lalka podnosi rękę, żeby zastukać w szybę długim, wrzecionowatym palcem.

– To! – wskazuję marionetkę, nie mogąc oderwać od niej wzroku.

Włoski na przedramionach stają mi dęba, jak gdyby lalka dotknęła mnie tymi ostrymi palcami.

Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK.

Dźwięk narasta, przyspiesza. Jestem pewna, że szyba zaraz pęknie.

– Jak ty to robisz, do cholery? Przestań!

– Co widzisz? – pyta Cora.

W jej spojrzeniu jest coś drapieżnego, jak u sępa. Robi krok w moją stronę, ale się cofam.

Panika pulsuje pod moją skórą, wewnątrz czaszki. Muszę się stąd wydostać.

– Lola, zaczekaj! – woła za mną Cora. – Co zobaczyłaś? Co zobaczyłaś?

.

Co wiem o potworach

1. Potwory nie istnieją.

2. Jest wiele rodzajów fikcyjnych potworów. Mamy mainstreamowe potwory, które mogą być przyjazne lub nie, w zależności od humoru autora, takie jak zombie, wilkołaki, wampiry itd. Potwory jedyne w swoim rodzaju, takie jak Slender Man, Pennywise, Babadook i tym podobne. Mamy pozaziemskie stwory, takie jak potwory z Obcego, nocne monstra z Pitch Black czy inteligentni zabójcy z Predatora. Istnieją również potwory, które występują tylko lokalnie i stanowią część miejscowej mitologii, jak Pan Dreszcz. (Czy historie o nim opowiada się tylko w Harrow Lake, czy również w innych miasteczkach? Brakuje mi Google’a).

3. W żadnym z filmów Nolana nie pojawił się potwór. Ojciec twierdzi, że nie potrzeba potworów, aby budzić strach.

4. Moja matka wierzyła w potwory. A przynajmniej tak mi się wydaje. Ale co ja właściwie o niej wiem.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

W drodze do lunaparku dochodzę do wniosku, że Cora zakpiła sobie ze mnie. Marionetka musiała mieć automatyczne ustawienie, dzięki któremu zaczęła się poruszać sama z siebie. Dziwne stukanie mógł wydawać stary mechanizm. A może Cora wcale nie próbowała mnie zbajerować, a ja niepotrzebnie zrobiłam scenę. Szkoda, że nie mogę obejrzeć nagrania. Nolan zawsze mawia, że kamera pokazuje wyłącznie prawdę.

Nad wejściem do wesołego miasteczka wisi szyld z napisem MIEJSKI FESTYN W LELKU, dokładnie tak jak w filmie. Nolan powtarzał w wywiadach, że lunapark był jedyną rzeczą, jaką musiał zbudować w Harrow Lake. I wciąż tu jest, niczym świątynia.

Wielka scena w lunaparku, ta, którą każdy pamięta, rozgrywa się pod koniec filmu. Wszyscy mieszkańcy Lelka oszaleli z głodu i ścigają Ptaszynę, uzbrojeni w noże i pałki, gotowi ukarać ją za sprowadzenie na miasteczko klątwy swoją frywolnością. Ale Ptaszyna ucieka korytem podziemnego strumienia na tyłach wesołego miasteczka, błąka się ciemnymi tunelami, aż w końcu odnajduje wyjście.

Wejść do środka? Powinnam odwiedzić Easy Diner, jeśli mam zachować właściwą kolejność – to byłoby optymalne. Ale restauracja została daleko stąd, gdzieś w centrum miasteczka. Lunapark jest tutaj. Nie ma sensu wracać, nawet nie zajrzawszy do środka.

Gdy przechodzę przez bramę, ogarnia mnie przedziwne uczucie – jak gdybym odgrywała scenę, którą widziałam we śnie. Znak, że oglądałam Lelka za dużo razy.

Za bramą wiatr goni liście. Musi dochodzić południe, ale lunapark wygląda na opustoszały. Robię krok do przodu, prawie pewna, że żelazna brama zamknie się za mną ze szczękiem, ale pozostaje otwarta.

Atrakcje są równie dobrze zachowane jak cała reszta Harrow Lake. W powietrzu wciąż unosi się słaby aromat waty cukrowej i jabłek w karmelu, a także przytłumiony zapach benzyny oraz ostra, metaliczna woń. Mijam diabelski młyn, który wznosi się w rogu parceli niczym ogromna pajęczyna. Obok stoi karuzela pomalowana na pastelowe kolory, jednak zamiast ruchomych figur koni pędzą po niej psy. Z wyszczerzonymi kłami i błyszczącymi ślepiami gonią się nawzajem w parodii polowania. To był pomysł Nolana. Twierdził, że pojawienie się psów w jednej z pierwszych scen w wesołym miasteczku ma zapowiadać przemianę mieszkańców w dziką sforę ścigającą Ptaszynę pod koniec filmu. Nie jestem pewna, czy ktokolwiek to wychwycił, ale wiem, że Nolanowi podoba się ten zabieg. Mnie również.

Mijam przykryte brezentem grę zręcznościową Whack-a-mole oraz siłomierz i dochodzę do drewnianej furtki prowadzącej do Rozklekotanego Rollercoastera. Popycham ją, ale nie wchodzę dalej.

Pierwszy i jedyny raz byłam w wesołym miasteczku w swoje piąte urodziny. Poszłam tam razem z Nolanem i Lorelei oraz grupką wyselekcjonowanych dzieciaków współpracowników Nolana. Nolan i Lorelei się kłócili. Nie słyszałam, o co się sprzeczają. Lorelei cały czas próbowała się uśmiechać, ale Nolan nigdy nie potrafił ukrywać swoich humorów.

– Nie wsadzisz mojej córki do cholernego rollercoastera! Spójrz na nią: jest przerażona!

– Nie zasiewaj w niej ziarna strachu, Nolan – odparła cicho Lorelei, ale Nolan odepchnął ją na bok, podszedł do mnie, posadził sobie na barana i ruszył w stronę wyjścia.

Wciąż pamiętam tamto uczucie absolutnej euforii: choć kręciło mi się w głowie od wysokości, wiedziałam, że w jego objęciach jestem całkowicie bezpieczna.

Chwytam się tego uczucia, pozwalając, żeby furtka Rozklekotanego Rollercoastera zamknęła się z powrotem. Niedaleko jest jeszcze jedna atrakcja, Droga przez Mękę. Nie pojawiła się w Lelku, ale to coś w rodzaju kolejki duchów. Jednak nigdzie nie widać wagoników. Puste tory prowadzą za bramę i nikną w mroku. Chyba nic się nie stanie, jeśli zajrzę do środka. Rozglądam się, żeby sprawdzić, czy nikogo nie ma w pobliżu, a potem wspinam się po schodkach i wchodzę na tory.

Na czarnych ścianach namalowane są drzewa udające las. Świecąca w ciemności farba podkreśla części gałęzi, na które pada „księżycowy blask”. Oprócz kilku jaśniejszych plamek w dziurawym suficie farba fluorescencyjna jest jedynym źródłem światła. W mroku ledwo widzę metaliczny połysk szyn biegnących po ziemi. Idę dalej, popycham kolejne drzwi i niewiele brakuje, żebym posikała się ze strachu, gdy z góry spada na mnie sowa, pohukując mi głośno w twarz. Odpycham ją na bok. Ptak kołysze się na drucie, pohukując jak szalony jeszcze przez kilka sekund, a potem się wyłącza.

Gdy mijam zakręt, wyczuwam słaby zapach dymu. Na ścianie naprzeciwko zauważam mural przedstawiający płomienie. A właściwie pochodnie. Trzymają je mieszkańcy Lelka, którzy ścigają Ptaszynę w jednej z ostatnich scen filmu. Sztuczny dym zalatuje mięsem. Może dlatego wyglądają na takich wygłodniałych.

Mam już ruszać dalej, gdy coś ociera mi się o policzek. Z wrzaskiem odpycham to coś, ale okazuje się, że to tylko materiał, luźny kawałek płótna zwisający z sufitu. Szamocząc się, oderwałam jeden róg, więc teraz szmata opada krzywo na bok, odsłaniając kolejne malowidło.

Przedstawieni na nim ludzie są więksi, stoją bliżej. Wyszczerzone zęby, zmrużone z wściekłości oczy, pięści zaciśnięte na płonących pochodniach. Ale nie to jest najgorsze.

Na samym środku malunku jest puste miejsce pokryte głębokimi żłobieniami przypominającymi ślady pazurów, spod których widać jasne drewno. Sądząc po rozmiarach i kształcie, kiedyś były tu czyjaś głowa i czyjeś ramiona.

Znam tę scenę z filmu. Wiem, kto to musi być.

Ale dlaczego ktoś potraktował w ten sposób Lorelei? Dlaczego wymazał ją z tej sceny?

Pozbądź się jej...

Puszczam zwisającą szmatę i zaczynam się wycofywać.

Kto to zrobił mojej matce? Niełatwo zostawić takie ślady w drewnie.

Chciałabym wiedzieć, kto je zrobił, kto aż tak bardzo jej nienawidzi. To mógł być każdy z mieszkańców.

Zdezorientowana wychodzę na światło dzienne. Plakat przyklejony do boku wózka z watą cukrową reklamuje paradę, która ma się odbyć w przyszłym tygodniu. Z samego środka plakatu uśmiecha się do mnie promiennie Lorelei. Jest dosłownie wszędzie.

Oglądam się za siebie. Nikogo tam nie ma, widać tylko uchylone drzwi Drogi przez Mękę, tak jak je zostawiłam. Mimo to mam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. To pewnie kwestia tego miejsca. Zbyt wiele rzeczy budzi wspomnienia. Przez to czuję się wytrącona z równowagi.

Coś miga mi na obrzeżach pola widzenia. Coś porusza się po drugiej stronie siatki ogradzającej lunapark. Tuż za płotem rosną drzewa, ale nie ma wiatru, który mógłby nimi poruszać.

Tam – znowu. To tylko cień, ale na pewno go widziałam. Ruszam w stronę siatki. Między drzewami przemyka dziewczyna. Czy to ta sama dziewczyna, którą widziałam w lesie pod domem babki? Nie jestem pewna, bo nie zdążyłam się jej wtedy dobrze przyjrzeć, ale ma w sobie coś znajomego. Czuję mrowienie na całym ciele.

Wytężam wzrok. Nagle po drugiej stronie płotu ktoś się pojawia. To Cora. Pali papierosa.

– Tu jesteś – oznajmia pogodnie, jak gdyby to była zabawa w chowanego. – Tak mi się wydawało, że idziesz do wesołego miasteczka.

– Czego chcesz? – pytam ostro, ale na Corze nie robi to wrażenia.

– Chciałam się upewnić, że nic ci nie jest. No wiesz, wybiegłaś z muzeum jak oparzona... Chyba trafiłam w czuły punkt z tymi opowieściami o Panu Dreszczu. – Macha lekceważąco ręką. – To tylko takie bajeczki.

Nie są to przeprosiny, ale wcale ich nie oczekiwałam. Nolan uważa, że za zwrotami „przepraszam” i „dziękuję” ludzie ukrywają swoje prawdziwe uczucia.

Cora wyciąga do mnie papierosa.

– Chcesz macha? W ramach pojednania. Tylko uważaj na płot.

– Płot?

Cora schyla się po kamyk i ciska nim w oddzielającą nas siatkę. Z miejsca, w które uderzył, tryska snop iskier. Odskakuję do tyłu.

– Kiedy lunapark jest zamknięty, ogrodzenie jest cały czas pod napięciem. Żeby nikt nie wchodził do środka, chociaż ciebie to nie powstrzymało. – Obrzuca mnie spojrzeniem, które chyba miało być groźne: – Wiesz, że nie wolno tu wchodzić?

– Nie zauważyłam żadnych... – Jeszcze zanim zdążę dokończyć, zauważam wielki żółty znak ostrzegawczy obok wejścia. – Och.

– Lepiej, żeby nikt cię tu nie przyłapał – dodaje Cora.

Znów wyciąga do mnie papierosa. Ręka nawet jej nie drgnie mimo bliskości siatki. Laska ma nerwy ze stali. Podoba mi się to. Ale po co właściwie elektryczne ogrodzenie? Przecież nikt się tu nie włamie, żeby wykraść diabelski młyn.

– Dzięki za ostrzeżenie, ale fajkę odpuszczę. – Uśmiecham się, żeby wiedziała, że nie strzelam focha. – Chyba jestem trochę roztrzęsiona.

– Fakt – potakuje Cora. – Ale przywykniesz do dziwnych rzeczy, jakie dzieją się w tym miasteczku.

Najwyżej trzy dni.

– Do tego czasu zdążę stąd wyjechać – oświadczam.

Cora macha lekceważąco ręką, jak gdyby chciała powiedzieć: „I co z tego?”.

– To miejsce dopadnie cię w taki czy inny sposób. Zawsze tak jest.

Nie jestem pewna, co ma na myśli, ale zanim zdążę zapytać, Cora robi wielkie oczy na widok czegoś za moimi plecami.

Rzuca papierosa w trawę i macha szybko ręką, żeby rozpędzić resztki dymu. Odwracam się, żeby sprawdzić, skąd ta panika, i wpadam prosto w czyjś tors.

– Ostrożnie – mówi właściciel klatki piersiowej.

Chłopak wygląda na nieco starszego ode mnie. Kwadratowa szczęka, szerokie ramiona, opalenizna, włosy związane w kitkę. Mógłby z powodzeniem reklamować zalety zdrowego wiejskiego życia. Ale tym, co przyciąga moją uwagę, są jego intensywnie piwne oczy. Obstawiałabym szkła kontaktowe, gdyby nie wydawało się to tak nieprawdopodobne w tym zastygłym w czasie miasteczku. Gapię się na niego, a on na mnie.

– Nie powinno cię tu być – oświadcza. – Lunapark otwieramy dopiero po letniej paradzie w przyszłym tygodniu. A już na pewno nie powinnaś podchodzić do ogrodzenia, to niebezpieczne. – Chłopak nieruchomieje, gdy zauważa Corę wycofującą się powoli w las, jak gdyby mogła się rozpłynąć między drzewami. – Jezu, Cora! Nie powinnaś być teraz w restauracji? I czy to... Znowu popalałaś papierosy?

Cora wydaje z siebie pomruk irytacji.

– Spadaj, Carter. Hatfield wysłał mnie po bułeczki do pani McCabe. – Jestem zaskoczona, że wspomina moją babkę, ale zaraz przypominają mi się te wszystkie wypieki, które widziałam rano w kuchni, i okropny, mdły zapach unoszący się w powietrzu. – Poszłam okrężną drogą i zauważyłam Lolę. Pomyślałam, że ją ostrzegę, zanim dotknie płotu i porazi ją prąd.

– Jasne, jasne. Żadna droga do pani McCabe nie prowadzi obok lunaparku. Nie możesz stracić pracy, Coro. Potrzebujemy tych pieniędzy.

Z Cory ulatuje cała wola walki. Patrzenie na to jest aż przykre.

– Powinnam już iść – oznajmiam, ale ręka Cartera ląduje nagle na moim ramieniu.

Próbuję się uwolnić, ale on jest zbyt pochłonięty wpatrywaniem się w Corę, żeby to zauważyć.

– Wracaj do pracy! – rozkazuje, podkreślając te słowa ruchem podbródka, a dziewczyna rusza przed siebie niespiesznym krokiem.

Nie wypuszczając mojego ramienia, Carter prowadzi mnie główną alejką w stronę bramy. Zapieram się piętami, zmuszając go, żeby się zatrzymał.

– Słyszałam kiedyś o facecie, który wyszedł rano przed dom i zobaczył na środku trawnika dziewczynę. Po prostu tam siedziała, skulona pod kocem, plecami do niego – opowiadam. – Zawołał do niej: „Hej, co robisz na moim trawniku?”, ale ona nie odpowiedziała. Podszedł więc bliżej i złapał ją za ramię, bo to była tylko dziewczyna. Co mogła mu zrobić? A wtedy ona odwróciła się do niego i okazało się, że to wcale nie jest dziewczyna, tylko kojot, którego ktoś przywiązał na sznurku na jego trawniku. Kojot odgryzł facetowi dwa palce.

Patrzę znacząco na dłoń zaciśniętą na moim ramieniu i Carter natychmiast ją zabiera. Chłopak chyba nie wie, czy się śmiać, czy wzywać pomoc.

– Będę bardziej uważał na to, za co łapię – mówi w końcu. – Nie chciałbym zadrzeć z kojotem.

– Ani z kimś, kto mógłby go przywiązać na twoim trawniku.

Chłopak wybucha śmiechem.

– Jesteś lekko stuknięta, co? – pyta z uśmiechem, którego nie odwzajemniam. – Lola, dobrze zgadłem? Wpadłem na Corę, kiedy wychodziła z muzeum. Powiedziała mi, że cię poznała.

– Jesteś jej bratem?

Chłopak wyciąga do mnie rękę.

– Carter Lahey – przedstawia się. Ma mocny uścisk dłoni. – Przepraszam, że cię stąd wyganiam, ale to niebezpieczne tak się tu błąkać samopas...

– Chciałam się tylko rozejrzeć.

Mam prawo tutaj być. To Nolan ściągnął ten lunapark do Harrow Lake.

– Mieszkasz u pani McCabe, prawda? Wuj powiedział, że przyjechałaś do niej w odwiedziny. Wuj Grant. Poznałaś go zaraz po przyjeździe. Naprawia jeden z gokartów, o tam. – Carter wskazuje pusty tor gokartowy, ale nie widzę nigdzie Granta.

– Pracuje tu?

– Tak jak ja. Dopóki nie znajdę czegoś na stałe – wyjaśnia Carter. – Tutaj praca nie leży na ulicy, nie można być wybrednym. Ale podczas tygodnia festiwalowego jest co robić, więc...

Podobnie jak Grant ma skłonność do gadulstwa, nawet jeśli to jedyne, co ich łączy. Cora również, kiedy się nad tym zastanowię.

– Wiesz, co się stało z muralem na Drodze przez Mękę? – pytam.

Carter podąża za moim spojrzeniem ku otwartym drzwiom, zza których niedawno wybiegłam.

– Chodzi ci o ten z pochodniami? Pewnie widziałaś tę część, w której twoja mama... No tak. Nie przejmowałbym się tym. – Na twarzy Cartera odmalowuje się coś w rodzaju współczucia, więc odwracam wzrok, zanim ulegnę pokusie, żeby go walnąć. – Został zniszczony wiele lat temu. Można go było odnowić, ale to mój ojciec go namalował, a on... Już go z nami nie ma, więc mural został po prostu zasłonięty. Szczerze mówiąc, zupełnie o nim zapomniałem.

– Nieważne. Tak tylko się zastanawiałam.

Jesteśmy już prawie przy głównym wejściu, gdy przed sobą znów widzę tamtą dziewczynę. Przez chwilę myślę, że to Cora, ale ta dziewczyna nie nosi koszuli i spodni, tylko sukienkę taką jak moja. Huśta się na otwartej bramie, jak gdyby na mnie czekała, ale gdy tylko nas zauważa, zeskakuje i odbiega drogą z włosami rozwianymi na wietrze. Odprowadzam ją gniewnym wzrokiem. Ma w sobie coś bardzo znajomego. Znów zadaję sobie pytanie, czy to ta sama osoba, którą widziałam wczoraj przez okno. Nie jestem pewna.

– Wszystko w porządku? – pyta Carter wpatrując się we mnie.

– Widziałam kogoś...

Ale brama przestała się już bujać. Dziewczyna zniknęła bez śladu.

Kim ona jest, do cholery?

Może to jakaś fanka Lelka, która postanowiła za mną chodzić, ale jej widok zaczyna mnie przyprawiać o gęsią skórkę.

Carter przygląda się pustej drodze, a ja żałuję, że nie ugryzłam się w język.

– Muszę już iść.

Nie oglądając się za siebie, mijam szybkim krokiem bramę oraz szyld MIEJSKI FESTYN W LELKU. Brama zamyka się za mną ze szczękiem.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Kiedy docieram do domu babki, z ganku schodzi właśnie Cora. W jednej ręce niesie wielki kosz pełen wypieków. Kosz wygląda na stary i niewygodny, jak większość rzeczy w tym miasteczku.

– Więc cię wypuścił? – pyta Cora, przekładając kosz z ręki do ręki.

Jeden z bochenków wypada na ziemię, ale dziewczyna podnosi go zwinnie, wyciera o nogawkę i wkłada z powrotem do koszyka.

– Kto taki?

– Mój brat – odpowiada z kwaśnym uśmiechem. – Gdy się rozkręci, gada więcej niż ja.

Nie zaprzeczam. Ale w głowie mąci mi się od tego wszystkiego, co dzisiaj widziałam i słyszałam: opowieści o potworach, tańczące marionetki, zdewastowane portrety mojej matki oraz nieuchwytna dziewczyna, która pojawia się i znika. Czuję, że ją znam.

Czujesz?, burczy Nolan. Tylko ludzie pozbawieni inteligencji polegają na uczuciach.

– Cora, znasz może dziewczynę stąd, mniej więcej w naszym wieku, która mogłaby za mną chodzić? Chyba widziałam ją wczoraj pod moim oknem, a potem w lunaparku.

– Jak wyglądała?

Staram się ograniczyć do faktów, bo słowa Nolana wciąż dźwięczą mi w uszach.

– Była ubrana w sukienkę i miała długie włosy, jasne włosy i cerę. Chyba.

Cora unosi brew.

– Zobaczyłaś tę dziewczynę, kiedy wyglądałaś przez okno, a potem w lunaparku? Niech zgadnę: w gabinecie luster.

Dopiero po chwili dociera do mnie, co sugeruje.

– To nie byłam ja – mówię ostro. – Dziewczyna stała za oknem. A potem huśtała się na bramie lunaparku. To nie było moje odbicie, do cholery!

Cora unosi ze śmiechem wolną rękę.

– Tak mi się tylko skojarzyło. W takim razie opisałaś z grubsza połowę dziewcząt w Harrow Lake w ich festiwalowych przebraniach. Jeśli cię to martwi...

– Nie martwi – przerywam jej, starając się mówić spokojnym tonem. Podnoszenie głosu w rozmowie z kimś obcym nie jest optymalne. – Nie jestem nawet pewna, czy za oknem i na bramie to była ta sama dziewczyna.

– W porządku. Ale jeśli znów ją gdzieś zobaczysz, nie duś tego w sobie. Ludzie w tym miasteczku robią naprawdę pokręcone rzeczy.

– Na przykład ubierają się w stroje sprzed stu lat? – pytam z udawaną powagą.

Ale Cora zamiast się roześmiać, spogląda na drogę przed sobą.

– Wszyscy są tutaj tacy... Sama nie wiem. Może to kwestia wody... – Dziewczyna zdobywa się na wymuszony uśmiech. – A skoro o wodzie mowa, powinnaś przyjść nad jezioro o zachodzie słońca. Umówiłam się z kumpelami: z Faye, którą poznałaś rano w muzeum Bryna, i jej siostrą Jess. Mam kilka butelek księżycówki, którą pędzi moja mama. Jest ohydna, ale spełnia swoje zadanie. Możesz do nas dołączyć, jeśli chcesz.

Zawsze czegoś od ciebie chcą, Lolu.

Już mam pokręcić głową, ale zmieniam zdanie. Zostaję w Harrow Lake jeszcze tylko dwa dni, a nie ma tu Nolana, który mógłby zaprotestować. Ciekawe, jak to jest spędzać czas z innymi nastolatkami.

– Zastanowię się.

– Super – odpowiada Cora, najwyraźniej uznając to za potwierdzenie. – I nie mów babci, że upuściłam bochenek, dobrze? Na pewno poskarżyłaby się Hatfieldowi, a mnie niewiele brakuje, żeby wylecieć z roboty.

Opiera kosz z pieczywem o biodro i odchodzi, nie czekając, aż się zgodzę.

Cora i ja mamy teraz wspólny sekret. Tłumiąc uśmiech, wchodzę do domu. Zapisuję na kawałku papieru, że Cora upuściła chleb, a potem wsuwam karteczkę w szparę między klepkami podłogi.

Strzegę pilnie moich sekretów.

Wszystkie trzęsiżuki są znów zamknięte. To z pewnością sprawka babki. Nie dość, że nie mam swoich rzeczy, to jeszcze musiała odebrać mi złudzenie jakiejkolwiek prywatności.

Rozglądam się po pokoju, sprawdzając, czy nie przestawiła albo nie zabrała jeszcze czegoś. Wszystko wygląda tak samo, ale kiedy szperam w butach Lorelei na dnie szafy, znajduję pożółkły egzemplarz Przygód Alicji w Krainie Czarów. Wcześniej też tutaj był?

Czuję się tak, jak gdybym spotkała dobrego przyjaciela. Otwieram książkę i ze środka unosi się zapach starego papieru. Brakuje mi mojego pokoju, pełnego normalnych regałów oraz setek książek ułożonych od sufitu do podłogi na każdej ze ścian. Głównie horrorów. Nolan lubi je szybko czytać, zanim ja skończę, żeby wytknąć autorowi wszystkie błędy.

W domu bez przerwy czytam i oglądam w kółko filmy. Godzinami błądzę po zakamarkach cudzych umysłów. Chyba że Nolan chce, abym poszła z nim na jakąś imprezę, gdzie gubię się w swoich myślach, jednocześnie uśmiechając się uprzejmie i wygłaszając mądre kwestie, żeby zrobić wrażenie na jego rywalach.

Gdy kartkuję Alicję, spomiędzy stron wylatuje świstek papieru i sfruwa mi do stóp. Jest zapisany drobnym, nierównym pismem. Pismem dziecka.

Powiedziałam dziś nauczycielowi, że Grant ściągał na lekcji. Tata mówi, że mam nie kablować, bo przyjdzie Pan Dreszcz i mnie zabierze.

Wiedziałabym, kto to napisał, nawet gdybym nie stała w jej pokoju. To Lorelei nauczyła mnie strzec sekretów. Kiedy stają się zbyt wielkie, najlepiej zapisać je na karteczce, żeby po prostu wyrzucić je z siebie. Chowam moje w miejscach, gdzie nikt ich nie znajdzie, więc istnieją poza mną, a ja nie muszę dźwigać ich ciężaru. Robię to, odkąd nauczyłam się pisać.

Przesuwam palcem po słowach, myśląc o ojcu Lorelei na zdjęciu nad kominkiem. Wydawał się taki poważny i srogi. Po co miałby straszyć Lorelei, że zabierze ją jakiś potwór? Nolan nigdy nie powiedziałby czegoś takiego. Odkładam sekret z powrotem na miejsce.

W pokoju Lorelei nie ma zupełnie nic godnego uwagi oprócz półek z żukami i zawiniętej tapety, która znów się odkleiła w rogu pokoju. Działa mi to na nerwy, więc wspinam się na łóżko i próbuję przycisnąć lekko wilgotny papier z powrotem do ściany, ale kiedy tak się wyciągam na całą swoją wysokość, stopa zapada mi się w materac i tracę równowagę. Spadając, zaciskam palce na wystrzępionym brzegu; słychać odgłos rozdzieranego papieru i ląduję na łóżku, a na mnie – cały pas odklejonej tapety.

– Niech to szlag!

Spoglądam w górę, żeby ocenić szkody. Może uda mi się to naprawić, zanim babka zobaczy. Wolałabym nie tłumaczyć, dlaczego zdarłam jej paskudną tapetę.

Warstwa pod spodem wygląda identycznie jak ta, którą zdarłam – taki sam geometryczny wzór w żuki, od którego łzawią oczy.

Ale teraz widzę, że wzór pod spodem nieco się różni. Ktoś pokrył całą tapetę rysunkami patykowatych ludzików. Pokrzywione i chude, z wygiętymi do tyłu nogami... Nie, to tylko jedna postać. Narysowana wiele razy.

Pan Dreszcz.

Odsuwam się od łóżka, próbując objąć wzrokiem wszystkie rysunki. Tylko pod oderwaną tapetą są ich dziesiątki.

Pan Dreszcz przyjdzie po mnie...

Szukam na oślep klamki i trącam łokciem jedną z półek za plecami. Ból przeszywa mi ramię. Jedna z łupin przewróciła się na bok i otworzyła. Mały żuk wymachuje niespokojnie odnóżami, wydając chroboczący dźwięk. Zatrzaskuję wieko, ale wciąż go słyszę. Jest nawet głośniejszy. Przykrycie łupiny dłonią też go nie zagłusza. Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.

Chrobot nie ustaje; zamiast tego nabiera nieregularnego rytmu, jak gdyby przerwy wypełniły się ćwierćnutami. Hałas narasta. To niemożliwe, ale tak właśnie jest.

Odsuwam się od półki i wpadam na drzwi. Odgłos nie dochodzi już tylko z jednej łupiny. Teraz chroboczą wszystkie żuki. Wszystkie wydają z zamkniętych łupin ten sam klekoczący dźwięk, który narasta jak deszcz walący o szybę albo setki szczękających zębów. Jak gdyby patyczaki na ścianach się przebudziły i słychać było roztańczone staccato ich kroków na papierze...

Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK!

– Przestańcie!

Zasłaniając uszy, wypadam na korytarz. Ale w momencie, gdy drzwi zamykają się za mną, dźwięk milknie. Odczekuję chwilę, wpatrując się w pyłki kurzu wirujące w ostatnich promieniach słońca wpadającego przez okno nad schodami. Wciąż nic. Przyciskam ucho do drewnianych drzwi.

Próbuję przywołać głos Nolana, który każe mi się uspokoić, przekonuje, że to nic takiego, że to nie było naprawdę. Ale tym razem ojciec milczy. Przez sekundę nie potrafię nawet sobie wyobrazić jego twarzy i jest to prawie równie przerażające jak dźwięk, który przed chwilą słyszałam.

Powoli, drżącą ręką, przekręcam klamkę. Trzęsiżuki są cicho. Wszystko wygląda normalnie. A przynajmniej tak jak wcześniej. Płachta zdartej tapety wciąż jest przewieszona przez łóżko.

Co, u licha, wydarzyło się przed chwilą? Czy to wyobraźnia płata mi figle, czy ktoś chciał się zabawić moim kosztem? Tak czy inaczej, nie wytrzymam w tym domu ani minuty dłużej.

W korytarzu na dole zatrzymuję się obok telefonu. Tak bardzo chciałabym usłyszeć stanowczy głos Nolana, który mówi mi, że nie mam się czym przejmować, że chce, żebym wróciła do Nowego Jorku i wyjechała z tego popieprzonego domu. Podnoszę słuchawkę, spodziewając się usłyszeć sygnał. Cisza. Naciskam przycisk, ale telefon jest głuchy. Właśnie odkładam słuchawkę na widełki, gdy czyjaś koścista ręka łapie mnie za nadgarstek.

Z wrzaskiem strącam słuchawkę z widełek.

– Co za niezdara! – woła gniewnie babka.

Wyrywam rękę z jej uścisku.

– Wystraszyłaś mnie. – W półmroku panującym w holu jej biała głowa wydaje się unosić nad czarną nicością sukni.

– Do kogo dzwoniłaś o tej porze?

– Do Nolana, rzecz jasna. I jest dopiero szesnasta!

– „Do Nolana, rzecz jasna” – przedrzeźnia mnie babka. – A jutro do innego mężczyzny, a pojutrze do następnego. Kiedy przestaniesz się do nich wdzięczyć i zawstydzać ojca i mnie?

– Ja... Zawstydzać...?

Nie mam pojęcia, o co jej chodzi. Jedynym mężczyzną, do którego zdarza mi się dzwonić, jest Nolan.

– Musisz się szanować, Lorelei. Szanować siebie i naszą rodzinę!

Och.

Ooooch.

– Ależ... ja nie jestem Lorelei. – Oczy babki zwężają się w ciemne szparki. – Wiesz, że nią nie jestem, prawda?

Odsuwa się ode mnie. Gdy załamuje ręce, jej dłonie przypominają dwie blade ćmy ocierające się o siebie po omacku.

– Wiem o tym – mówi cicho. – Oczywiście, że o tym wiem. To tylko cienie... W tym domu jest zbyt wiele cieni...

To powiedziawszy, szybko wchodzi po schodach. Chwilę później słychać trzaśnięcie drzwiami, a ja zostaję sama, mając za towarzystwo tylko głuchy telefon.

Tuż przed zachodem słońca ruszam na spotkanie z Corą. Przechodząc przez podwórko, prawie zderzam się ze stojącą na nim osobą, którą zauważam w ostatniej chwili. Odskakuję z piskiem i z ulgą stwierdzam, że to tylko Grant. A potem zauważam klatkę, którą ma w ręku.

– Dokąd ci tak spieszno, cukiereczku? – pyta. Z zaschniętym gardłem wpatruję się w pustą klatkę. Mężczyzna dopiero po chwili odczytuje niewypowiedziane pytanie. – Twoja babcia prosiła, żebym zastawił kilka pułapek.

Grant schyla się i stawia drucianą pułapkę obok swojego buta. Gdy tak się na mnie gapi, oparty o pień drzewa, wydaje się żywcem przeniesiony z zabitej dechami dziury sprzed wieku.

– A na co te pułapki?

Klatka ma rozmiary dużego pudełka na buty i, sądząc po braku ostrzy czy drutu kolczastego, nie służy uśmierceniu schwytanej ofiary.

– Na szczury – odpowiada Grant i uśmiecha się, widząc grymas obrzydzenia na mojej twarzy. – Twoja babka martwi się, że zjedzą jej wypieki. – Wzrusza ramionami. – Mam znajomego, który złapane szczury oddaje do zabawy swoim psom. Nie ma jak ostry pies.

– Cudownie – kwituję, choć żółć podchodzi mi do gardła.

– Zresztą i tak chciałem wpaść i sprawdzić, czy już się zadomowiłaś. Carter martwił się, że w lunaparku nie zrobił na tobie dobrego pierwszego wrażenia.

– A tak, prawie o tym zapomniałam – odpowiadam.

Grant prycha.

– Tylko mu tego nie mów. Zraniłabyś jego uczucia, gdyby się dowiedział, że nie pamiętasz spotkania z nim.

Marszczę brwi, nie do końca rozumiejąc. Grant kręci głową, jak gdybym była bardzo niedomyślna.

– Carter zakochuje się i odkochuje przynajmniej raz w tygodniu. Dam głowę, że taka ślicznotka jak ty wpadła mu w oko. – Teraz śmieje się już na głos, jak gdyby opowiedział doskonały żart.

Nie mam siły wyprowadzać go z błędu.

– Nie wie pan przypadkiem, co się stało z moją walizką?

Grant marszczy brwi, niezadowolony z tak bezceremonialnej zmiany tematu.

– Twoją walizką?

– Po moim przyjeździe zaniósł ją pan na górę, ale nigdzie nie mogę jej znaleźć, a babka twierdzi, że nie ma pojęcia, co się z nią stało. Są w niej wszystkie moje rzeczy i ubrania, a niedługo stąd wyjeżdżam.

Ucieknę stąd przy pierwszej możliwej okazji.

– Zaniosłem ją na górę? Może twoja babcia gdzieś ją przestawiła i zapomniała o tym? – podsuwa Grant. – Schowała ją w którymś z pokoi?

– Nie. Już jej szukała. W domu jej nie ma.

Brwi mężczyzny wędrują do góry, a czoło pokrywa się głębokimi zmarszczkami.

– Nie wiem, co powiedzieć. Na pewno się znajdzie.

Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby ten oblech przez ostatnią dobę paradował w mojej bieliźnie.

– Może ją czymś rozgniewałaś? – pyta nagle Grant.

– Kogo?

– Babcię. – Nie odpowiadam, co widocznie uznaje za potwierdzenie. – Tak myślałem. Czasami karała w ten sposób Lorelei: chowała jej rzeczy, żeby dać jej nauczkę. Możesz spróbować ją przeprosić za to, co przeskrobałaś.

Przypominam sobie, jak płakała w kuchni i jak wyrzuciła śniadanie, które dla mnie naszykowała. Przypominam sobie żuka, którego ukradłam. Pytania o Lorelei. Zerwaną tapetę, o której jeszcze jej nie powiedziałam. Jej zachowanie, gdy próbowałam zadzwonić do ojca. Od przyjazdu do Harrow Lake uraziłam babkę na dziesiątki różnych sposobów. I to zupełnie niechcący.

Mimo to byłoby wyjątkową małostkowością z jej strony chowanie mojej walizki tylko dlatego, że byłam odrobinę wredna.

Nienawidzę tego miejsca.

– Idę się przejść – oznajmiam. – Może znajdę mój szajs w lesie.

Grant wybucha śmiechem.

– Ma się tę niewyparzoną buźkę, hę? – Wypuszcza klatkę z ręki. – Zaczekaj, dotrzymam ci towarzystwa.

– Mowy nie ma.

Nie podoba mi się ten facet i nie obchodzi mnie, że mogę go urazić.

Grant krzywi usta w grymasie będącym czymś między irytacją a pożądliwością.

– Tylko pamiętaj, co ci mówiłem – przypomina. – Nigdy nie wiadomo, co może się czaić w lesie.

Oblizuje dolną wargę i schyla się do pułapki na szczury.

Staram się nie biec. Ani nie zwymiotować. Idę spokojnym krokiem, dopóki nie zniknę między drzewami.

Zachodzące słońce prześwieca przez korony drzew. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie zauważyłam: drzewa rosną w taki sposób, że ich liście nie dotykają liści sąsiadów, jak gdyby każde z nich potrzebowało przestrzeni osobistej. Z dołu wygląda to jak negatyw suchej, spękanej ziemi. Czytałam jednak o tym zjawisku – nazwano je „nieśmiałością koron”. Zawsze przypominam sobie o nim w zatłoczonym pomieszczeniu. Choć otaczają mnie ludzie, jestem całkowicie osobna.

Przypomina mi się opowieść Granta o lesie w bezksiężycową noc, o tym, że można w nim zostać na zawsze, jeśli stoi się nieruchomo trochę za długo. Oczywiście nie wierzę w ani słowo. To tylko małomiasteczkowe bujdy, jak Pan Dreszcz. Mimo to zastanawiam się, czy wzejdzie dziś księżyc. Sęki na otaczających mnie pniach przypominają czujne oczy tylko czyhające na okazję. Trzeszczenie gałęzi na wietrze przywodzi na myśl niecierpliwe wyłamywanie palców.

Dlaczego żuki w pokoju Lorelei zaczęły chrobotać? Dlaczego Pan Dreszcz zaczął tańczyć?

Nie bądź niemądra, Lolu, beszta mnie Nolan surowym tonem, a ja potakuję stanowczo. Jestem zmęczona, to wszystko. I pewnie trochę wytrącona z równowagi po tym, co spotkało ojca w naszym mieszkaniu. Nic dziwnego, że zmysły płatają mi figle. Że odpływam myślami ku mrocznym zakątkom.

Dopiero gdy ścieżka skręca pod górę przez rzadki zagajnik, odkrywam, że się zgubiłam. Miałam iść w dół, w stronę jeziora. Z żołądkiem ściśniętym ze strachu wyjmuję komórkę z kieszeni spódnicy, żeby sprawdzić, czy łapie jakikolwiek zasięg.

Zero kresek. Muszę podłączyć ją do ładowarki, gdy tylko odzyskam walizkę. Jest prawie rozładowana.

Iść dalej ścieżką czy nie? Czy opadnie łukiem ku jezioru, czy będzie się wspinać coraz wyżej? Wszystko jedno. Albo odnajdę drogę do miasteczka, albo poszukam sygnału na zboczu wzgórza.

Drzewa w końcu się przerzedzają i na tle ich spiczastych czubków dostrzegam potężne metalowe konstrukcje. Jakimś cudem znalazłam się między lunaparkiem a brzegiem jeziora. Nie tu chciałam dojść, ale przynajmniej wiem, gdzie jestem.

Między drzewami rozbrzmiewa czyjś krzyk.

Z walącym sercem przyglądam się otaczającym mnie cieniom.

– Halo? Jest tam kto? – wołam.

Mój głos brzmi obco w ciemnym lesie.

Niektóre ptaki wydają takie krzykliwe odgłosy, prawda? Już prawie uwierzyłam, że to sowa albo jastrząb, gdy wrzask się powtarza. Zdecydowanie nie należy do ptaka. Ale nie jest to też okrzyk przerażenia, jak mi się wcześniej zdawało. Kiedy udaje mi się namierzyć jego źródło, jestem już prawie nad jeziorem, a krzyk przeszedł w śmiech, któremu wtóruje kilka głosów. Dziewczyny. Trzy albo cztery. Zalewa mnie fala ulgi, gdy rozpoznaję jedną z nich.

Cora.

Jestem już na tyle blisko, żeby widzieć między drzewami blask małego ogniska, gdy jedna z nich wypowiada imię Nolana. Arogancki ton głosu nie pasuje do Faye. A więc to musi być jej siostra, Jess. Mówi głośno, przeciągając słowa. Zatrzymuję się i nadstawiam uszu, czując dreszczyk ekscytacji, dopóki nie usłyszę, o czym rozmawiają.

– Widziałyście jego ostatni film, ten sprzed kilku miesięcy? Jak on się nazywał... Klatka... Klatka Cygneta? Tak, chyba jakoś tak. Boże, co to była za rzeźnia.

Lekko się zjeżam na te słowa. To prawda, był to jeden z bardziej krwawych filmów Nolana, ale ojciec kręci horrory, więc czego się spodziewała.

– Uważam, że to jego najlepszy film – odpowiada głos, który z całą pewnością należy do Cory. – Tylko to zakończenie... Było takie... Sama nie wiem, zupełnie nie pasowało do reszty. Było jakieś takie... bezsensowne.

Mimo że Klatka nie odniosła sukcesu kasowego, krytycy piali z zachwytu. Była to opowieść o malarzu surrealiście, który próbuje się wybić w Londynie lat dwudziestych, przeżywającym wówczas prawdziwą eksplozję artystycznych talentów. Cygnet wynajmuje początkującą aktorkę, żeby mu pozowała, ale frustracja budzi w nim demony – malarz zamyka aktorkę w klatce i stopniowo odcina jej kolejne części ciała, aby uwiecznić jej transformację na serii płócien, aż kobieta w końcu umiera. Film kończy się oczywiście oszałamiającym sukcesem Cygneta, który kupuje dworek i urządza w nim ptaszarnię wyposażoną w klatki ludzkich rozmiarów.

Zakończenie powinno być jednak inne. Kobieta, okaleczona i śliska od krwi, miała się wyśliznąć między prętami klatki, aby dokonać zemsty na artyście, mordując go na oczach tłumu podczas wielkiego otwarcia jego wystawy. Wiem, bo scenariusz był oparty na moim tekście. To było tylko opowiadanie, jednak uznałam, że jest wystarczająco dobre, aby zostawić je na biurku Nolana.

Napisałam je z perspektywy aktorki, Evangeline, i przy tworzeniu jej postaci dałam z siebie wszystko: obdarzyłam ją głosem, dowcipnym i przejmującym nawet wtedy, gdy mężczyzna kształtował ją wbrew jej woli. Traktowałam Evangeline jak prawdziwą osobę, która ożyła na kartach opowiadania. Tak bardzo pragnęłam, żeby Nolan to dostrzegł.

Ale on nigdy nie poruszył tego tematu. Przez kilka następnych tygodni cierpiałam istne katusze, nie śmiejąc zapytać ojca, czy już przeczytał mój tekst. Ale kiedy usłyszałam, że pracuje nad nowym projektem o fabule dziwnie podobnej do mojego opowiadania – mojego opowiadania! – myślałam, że eksploduję ze szczęścia. Dopóki nie dowiedziałam się o zmianach, które wprowadził.

Po raz pierwszy w życiu wparowałam bez pukania do gabinetu Nolana. Chciałam wiedzieć, dlaczego jego film opowiada całą historię z perspektywy Cygneta i dlaczego wprowadził taką zmianę bez zapytania mnie o zdanie.

– To było twoje opowiadanie? Myślałem, że przysłał mi je agent. – Nolan potrafi kłamać jak z nut, więc najwyraźniej chciał, żebym przejrzała jego kłamstwo. – A co do perspektywy, chyba zgodzisz się ze mną, że świat naoglądał się już zbyt wielu gniewnych kobiet?

Zignorowałam ten przytyk. Musiałam, inaczej wyśmiałby mnie i nazwał histeryczką.

– Ale dlaczego zmieniłeś zakończenie? – nie dawałam za wygraną mimo ostrzegawczego wyrazu jego twarzy. – Cygnet miał zapłacić za swoją zbrodnię!

Nolan wybuchnął śmiechem.

– Zejdź na ziemię, Lolu. Twoje zakończenie było banalne. Słabe. Kolejna zrzynka z Carrie.

Oczywiście miał rację. Ojciec zawsze ma rację.

– Mój Cygnet jest dowodem na to, że prawdziwa sztuka triumfuje nad moralnością – oświadczył Nolan, a potem mrugnął do mnie porozumiewawczo. Puszczanie oka jest dziwne – zakłada nić porozumienia nawet wtedy, gdy jesteś przedmiotem żartu. Nie cierpię tego. – No już, Lolu, przestań się dąsać. Powinnaś się cieszyć, że odegrałaś niewielką rolę w powstaniu tak wspaniałego filmu. Czy nie tego zawsze chciałaś: mieć swój wkład w moją pracę?

Nie wiedziałam, czy gniewać się na ojca za wypaczenie moich słów, czy być wdzięczną za to, że stworzył z nich coś lepszego. Coś, co należało do nas obojga... Choć tak naprawdę tylko do niego.

To było ostatnie opowiadanie, jakie napisałam. Drugi raz nie zniosłabym podobnego zawodu.

Uwagi Cory na temat zakończenia filmu poprawiają mi nieco humor. Ale zaraz ogarniają mnie wyrzuty sumienia. Nolan jest geniuszem. Nie powinnam słuchać, jak jakieś przypadkowe nastolatki krytykują jego artystyczne wybory.

– Jaka jest ta jego córka? – pyta dziewczyna, która musi być Jess.

Nie wiem dlaczego, ale obchodzi mnie, co odpowie Cora.

– Lola? – Cora milczy przez chwilę, jak gdyby się zastanawiała. – Polubiłam ją. Wydała mi się interesująca.

– O tak, interesująca – potwierdza Faye, ale poznaję po tonie jej głosu, że w przeciwieństwie do Cory nie uważa tego za zaletę. – Przebrała się za swoją matkę.

Mam ochotę podejść i ją poprawić. Nie przebrałam się za Lorelei – mam na sobie strój Ptaszyny, a to różnica. Przede wszystkim Nolan nigdy by nie zrozumiał, że chcę wyglądać jak matka. Ale hołd dla Ptaszyny? Jak najbardziej.

Jednak nie ruszam się z miejsca. Pozostaję w ukryciu.

– Myślę, że próbuje się dopasować – mówi Cora. – Nie wie, że tutaj to nic dobrego.

Jej przyjaciółki nie śmieją się ani nie próbują zaprzeczyć. Zaczynam dochodzić do wniosku, że Cora mogła mieć rację i z tym miasteczkiem rzeczywiście jest coś nie tak.

Czy Nolan był tego świadomy, kiedy przyjechał do Harrow Lake kręcić Lelka? Czy to dlatego wydało mu się tak pociągające? A może uznał opowieści o potworach, ludziach zmienionych w drzewa i „czymś w wodzie” za bzdurne zabobony?

Właśnie tego określenia by użył: „bzdurne zabobony”. Ale co z uczuciem ściskania w żołądku? Lodowatym dreszczem, który każe mi się odwrócić, żeby sprawdzić, czy nic – albo nikt – nie czai się w lesie?

– Harrow Lake wyciąga z ludzi ich najgorsze cechy. Moja mama jest najlepszym przykładem – ciągnie Cora. – To dotyczy wszystkich w tym przeklętym miasteczku. Prędzej czy później wyłazi z nich zło. Dlatego zmywam się stąd przy pierwszej okazji. Zanim zło zatopi swoje szpony zbyt głęboko.

– Zło czai się wszędzie, Coro – zauważa Faye. – Pomyśl tylko, co spotkało ojca Loli. Chciałabyś, żeby ktoś z twoich bliskich skończył z nożem w brzuchu? Mam nadzieję, że nie opowiadałaś jej tych wszystkich historii o tym miejscu. – Cisza. – Jezu, Cora! Ona musi świrować ze strachu, zwłaszcza że jej ojciec jest w szpitalu. A co, jeśli on umrze?

Co, jeśli on umrze?

Nie jestem w stanie dłużej tego słuchać.

Nic mu nie będzie.

Powtarzam to sobie co chwila, przemykając z powrotem między drzewami, ale nie udaje mi się zagłuszyć szeptu w tyle głowy. Co jeśli naprawdę zostałam sama jak palec? Co zrobię, gdy go zabraknie? Rozstaliśmy się raptem na jedną noc, a mnie już zaczyna odwalać.

Muszę porozmawiać z Nolanem. I to zaraz.

Sykomory przesłaniają prawie całe niebo, które zmienia barwę z krwawoczerwonej na głęboki granat. Z telefonem w ręce przechodzę od jednej plamy zmierzchu do następnej. Brak zasięgu. O tej porze las wygląda zupełnie inaczej niż w nocnych scenach Lelka. Wszystko wydaje się znajome, choć nie do końca – jak w starej opowieści, której od dawna nie słyszałam. Jednak w pobliżu nie widać żadnych domów ani punktów orientacyjnych, które pozwoliłyby mi odnaleźć drogę.

Zgubiłam się. Odpędzam natrętną myśl, która nie daje mi spokoju. Nie zgubiłam się, po prostu szukam w tej głuszy miejsca, gdzie będzie zasięg. Nie jest jeszcze zupełnie ciemno.

Kierując się wewnętrznym kompasem, próbuję odszukać drogę do domu babki, ale kiedy za granią teren zaczyna się wypłaszczać, orientuję się, że pomyliłam kierunki. To musi być brzeg niecki, w której leży Harrow Lake. Dom znajduje się zupełnie gdzie indziej.

Cholera jasna! I co mam teraz zrobić?

Nolan?

Nic.

Nolan!

Mogę tylko ruszyć z powrotem w dół w nadziei, że znajdę jakiś charakterystyczny punkt. Nie spuszczam wzroku z telefonu, ale równie dobrze mogłabym mieć w dłoni cegłę. Dopóki nie wyjdę na polanę, gdzie na ekranie pojawia się wreszcie jedna kreska zasięgu. Wydaję z siebie triumfalny okrzyk.

Przysiadam na splątanych korzeniach krępego dębu, który rośnie na środku polany; drzewo wydaje się martwe. Komórka sygnalizuje serią pisków przychodzące esemesy, ale to nic ważnego. Żadnych wiadomości od Nolana ani nawet Larry’ego. Czy to nie żałosne? Jestem rozczarowana faktem, że nie dostałam wiadomości od Larry’ego.

Już chcę wybrać numer Nolana, ale dociera do mnie, że nie ma to najmniejszego sensu. Nawet Nolan nie poradzi nic na to, że zabłądziłam w lesie trzy stany dalej. Tylko bym go niepotrzebnie zestresowała. To nie byłoby optymalne. Zamiast tego dzwonię do domu babki. Czekając, aż ktoś odbierze, opieram głowę o pień drzewa i zauważam, że z gałęzi zwisają drobne trupioblade orzeszki, które wyglądają na żołędzie. Wystarczyłoby na nie surowo spojrzeć, żeby spadły. Telefon wciąż dzwoni. W końcu sygnał przechodzi w długie „biiip”, a potem się urywa. Próbuję wybrać numer babki ponownie, ale na ekranie znów pojawia się napis TYLKO POŁĄCZENIA ALARMOWE.

Boże, po co poszłam sama do lasu? Dlaczego nie dołączyłam do Cory i jej przyjaciółek?

Wszystko gra. Posiedzę tu chwilę, żeby się uspokoić, a potem odszukam tę mizerną kreskę zasięgu i jeszcze raz spróbuję zadzwonić do babki. Łatwizna. Na pewno zdoła mnie odnaleźć. Może wyśle po mnie Granta z latarką – w tej chwili nawet ta perspektywa brzmi obiecująco. Wdycham pełną piersią zapachy lasu: woń świeżych pędów, rześkie powietrze zwiastujące nadejście nocy oraz ledwo wyczuwalny zapach zdrowej zgnilizny i słońca. To wszystko, z czego składają się grzeczne dziewczynki. Mniej więcej.

Siadam prosto, bo czuję, że komórka wysuwa mi się z palców i upada gdzieś w okolicy stóp. Sięgam po nią, ale nie leży tam, gdzie powinna. Wstaję i obchodzę uważnie korzenie wrastające w ziemię niczym żyły. Ani śladu telefonu. Zauważam jednak otwór wielkości pięści ukryty między dwoma gruzłowatymi korzeniami. O nie.

Próbuję sobie wyobrazić, że wkładam do niego rękę i że w środku wcale nie ma śliskich, pełzających owadów. Za żadne skarby.

Pewnego razu znalazłam w ogródku gniazdo pająków – mieliśmy wtedy dom z ogródkiem, choć nie pamiętam, gdzie to było – w którym właśnie zaczęły się wykluwać małe pajączki. Tysiące maleńkich, czarno-żółtych stworzeń runęło falą w moją stronę. Zaczęłam wrzeszczeć na całe gardło. Nie mam pojęcia, dlaczego po prostu nie uciekłam, ale zaraz potem z domu wybiegł Nolan, który zaczął deptać pająki, wrzeszcząc na Lorelei, że tylko stoi i patrzy.

– Dlaczego nic nie zrobiłaś? – pytał wściekle.

Pamiętam, jak mi ulżyło, że jest zły na Lorelei, a nie na mnie.

– Musi nauczyć się panować nad strachem – odparła matka swoim cichym, spokojnym głosem.

Myślałam, że Nolan zabił wszystkie pająki, ale tego samego wieczoru, gdy Lorelei kładła mnie spać, znalazła jednego pajączka w ubraniach, które z siebie zdjęłam. Złapała mnie za nadgarstek, żebym nie mogła się wyrwać, i położyła mi go na ręce. Bałam się – wręcz umierałam ze strachu – ale najbardziej zszokowała mnie stanowczość, z jaką matka mnie przytrzymała. To było do niej zupełnie niepodobne.

– Nie bój się – powiedziała. – Kiedy się czegoś boisz, dajesz temu czemuś władzę nad sobą. Zobacz, jaki maleńki jest ten pajączek, córeczko. Jesteś od niego o wiele większa i silniejsza. Widzisz?

Byłam zbyt przerażona, żeby krzyczeć, zbyt zdezorientowana słowami Lorelei, żeby stać mnie było na cokolwiek poza zagryzieniem drżącej wargi. Czułam na skórze ruchliwe odnóża pająka i mocny uścisk na nadgarstku, od którego zziębła mi ręka.

Lorelei strzepnęła ze mnie pajączka i otworzyła okno sypialni, żeby go wypuścić. Nadal siedziałam nieruchomo. Lorelei położyła mnie do łóżka, pocałowała w głowę i już miała wychodzić, kiedy zauważyła moją rękę na kołdrze. Skóra płonęła – pająk ukąsił mnie w wierzch dłoni.

– Zuch dziewczyna – pochwaliła matka, głaszcząc mnie po włosach. – Nawet nie pisnęłaś.

Lorelei posmarowała rankę maścią o intensywnym zapachu i kazała mi obiecać, że nie powiem o niczym Nolanowi, ale zdążyła mnie już nauczyć, jak strzec sekretów. „Strzeż pilnie swoich sekretów, Lolu. Inaczej mogą ci zaszkodzić. Jeśli czujesz, że musisz o nich komuś opowiedzieć, zapisz je na karteczce. I ukryj”. Tak powiedziała Lorelei. Kiedy wyszła z pokoju, opisałam to, co się stało, na świstku papieru, który przykleiłam taśmą do spodu szuflady ze skarpetkami.

Nie powiedziałam Nolanowi o pajączku, ale nie było to konieczne. Mimo maści zaaplikowanej przez Lorelei następnego dnia rano cała ręka spuchła mi jak balon, a pod napiętą skórą wystąpiły czerwone żyły. Nolan szalał z wściekłości. Następny dom, do którego się przeprowadziliśmy, nie miał ogródka, a Lorelei nie wolno już było kłaść mnie spać.

Od lat nie myślałam o gnieździe pająków. Teraz wspomnienie powraca i zalewa mnie czarno-żółtą falą. Chciałabym wydrapać je z wnętrza głowy.

Ekran komórki rozświetla się w głębi jamy. Dostałam nową wiadomość. Ale jasny błysk znika, zanim ocenię, jak głęboko wpadł telefon. Dobrze, że przynajmniej etui uchroniło go przed niechybną śmiercią. I w dodatku – hurra! – odzyskał zasięg.

Podwijam rękawy sukienki, nie zwracając uwagi na pot łaskoczący mnie w skórę, robię głęboki wdech i sięgam w głąb otworu.

– Tylko nie gryźcie, proszę – szepczę.

Ziemia jest sucha. Zostawia po sobie sypki osad, który oblepia mi palce niczym popiół. W jamie na pewno roi się od pełzających, wijących się robali, ale nie widzę ich, więc może ich tam nie ma. Wsuwam rękę głębiej. Gdzie ta przeklęta komórka? Jak nisko mogła spaść? Przywieram płasko do ziemi, żeby sięgnąć jeszcze niżej. A potem słyszę ten dźwięk. Jakby dudnienie, ale nie tak rytmiczny i głośny. Zgrzytliwy. Jak odgłos drzwi otwierających się w nocy, powoli i złowieszczo – Czy śpisz? – albo szczękanie zębów.

Truchleję. Taki sam odgłos wydawały trzęsiżuki w pokoju Lorelei, stukające setkami odnóży w drewno łupin.

Muszę odzyskać telefon i wydostać się z tego lasu. Z tego upiornego miasteczka.

Przyciskam bark do ziemi i wreszcie czuję pod palcami gładki brzeg etui. Ostrożnie przesuwam je ku górze. Ale kiedy zamykam wokół niego dłoń, czuję coś jeszcze – coś twardego i szorstkiego. Z wrzaskiem wyrywam rękę z jamy i odskakuję do tyłu, ale potykam się o dół spódnicy i ląduję ciężko na pupie.

Łapiąc spazmatycznie powietrze, podnoszę komórkę drżącą ręką. Ekran jest lekko przybrudzony, ale to przedmiot leżący obok sprawia, że otwieram usta ze zdumienia. Szorstki przedmiot, który chwyciłam, okazuje się łupiną – to trzęsiżuk, identyczny jak te w pokoju Lorelei.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Z bliska żuk okazuje się nieco większy niż pozostałe – jest prawie tak duży jak moja dłoń. Ale ukryte pod cienką warstewką brudu ręczne żłobienia pokrywające łupinę są identyczne. Jak to w ogóle możliwe? Skąd się tu wziął? Zupełnie nie pasuje do tego miejsca – to tak, jakby Pan Układanka z Piły wjechał na trójkołowym rowerku na plan Twojego Simona.

– Cześć!

Tłumię okrzyk, gdy ktoś wychodzi spomiędzy drzew. W świetle latarki skierowanej w dół, żeby mnie nie oślepiła, widzę uśmiechniętą kobietę w zielonym mundurze. Na oko dobiega czterdziestki, blond włosy ma upięte w kok. Jest ładna, ale ma banalną urodę.

– Wydawało mi się, że kogoś widzę. Jestem strażniczka Crane. A ty musisz być wnuczką Moiry McCabe, zgadza się?

Nie jestem w stanie wydobyć z siebie słowa. Kobieta przestaje się uśmiechać i omiata mnie snopem światła.

– Wszystko w porządku?

Chcę już pokręcić głową, ale czuję obok pokrzepiającą obecność Nolana. Robię zblazowaną minę.

– Nic mi nie jest – oznajmiam. – Telefon wpadł mi do dziury, a spod ziemi wydobywał się dziwny dźwięk, jakby grzechotanie. I znalazłam to...

– Dźwięk? Jaki dźwięk?

Strażniczka Crane kuca obok mnie. Jej latarka jest ogromna, przypomina wyposażony w uchwyt akumulator samochodu albo machinę wyśnioną przez Juliusza Verne’a. Kobieta świeci nią w głąb jamy między korzeniami, przechylając głowę na boki.

– Mam nadzieję, że ziemia znów się nie przesuwa – stwierdza. – Tylko tego nam trzeba.

Chcę ją poprosić, żeby przestała, żeby zachowała dystans, ale zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, latarka mruga raz, dwa razy i gaśnie.

– A niech to – zżyma się kobieta.

Mimo chłodu oblewam się potem.

Na twarz strażniczki znów pada światło, tym razem słabsze. Na szyi ma miniaturową latarkę na srebrnym łańcuszku. Wygląda jak kupiona w Radio Shack[6].

Kobieta zauważa, że się jej przyglądam, i na żarty piorunuje mnie wzrokiem.

– Tylko nic nikomu nie mów. Dopóki fani Lelka nie wyjadą z miasteczka, cały nasz ekwipunek powinien być utrzymany w stylu lat dwudziestych. Rzucą się na mnie z widłami, jeśli się wyda, że ją mam.

– Kto taki? – pytam.

Strażniczka się śmieje.

– Miejscowi. No wiesz, jak w filmie twojego taty.

Wiem, że żartuje, ale jakoś mi nie do śmiechu. Otwieram łupinę trzęsiżuka, żeby go jej pokazać.

– Wie pani, czyje to może być?

Nie mam pojęcia, dlaczego ją o to pytam. Przecież znam odpowiedź. Żuk w środku ma na plecach czerwony wzór, jego czarne wyłupiaste oczy błyszczą, gdy przebiera cienkimi nóżkami. Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK.

– Czy to trzęsiżuk? Nie widziałam takiego od lat... – Strażniczka chce mu się przyjrzeć z bliska, ale cofam rękę i zamykam wieko. Kobieta mruga, zaskoczona. – Znalazłaś go tutaj? Pewnie ktoś go powiesił na Kościanym Drzewie – mówi, spoglądając na martwe gałęzie nad naszymi głowami. – Słyszałaś już o Kościanym Drzewie? Nie? Ludzie zwykle wieszają na nim zęby, ale wiem, że także inne rzeczy, jeśli mają specjalną intencję.

Przyglądam się białym żołędziom kołysanym przez wiatr i wreszcie dociera do mnie, co oznaczają słowa strażniczki Crane. To nie są żołędzie. Z gałęzi zwisają zęby – setki zębów.

– Ale... po co?

– To taki przesąd. W myśl powiedzenia: „Nie składaj swoich kości w ziemi, jeśli nie jesteś gotów za nimi podążyć”. A sto lat temu ten dąb był najwyższym drzewem w Harrow Lake. Pan Dreszcz – słyszałaś o nim? Dzieciaki myślą, że jeśli wypadnie im ząb, Pan Dreszcz pozna smak ich kości i wyjdzie z jaskiń, żeby na nie zapolować, chyba że powieszą ząb na Kościanym Drzewie.

Kobieta wybucha śmiechem, ale mnie wcale to nie bawi. Przypomina mi się, jak Cora mówiła w muzeum, że w Harrow Lake nie grzebie się zmarłych.

– Oczywiście dzieciaki, które chcą się popisać, przychodzą tu, żeby zawołać go po imieniu. A jeśli są naprawdę odważne, wkładają rękę między korzenie drzewa. Jeśli któremuś z nich uda się wytrzymać, aż inni doliczą do pięciu, wtedy Pan Dreszcz na pewno po niego przyjdzie. Ale jeszcze nie słyszałam, żeby ktoś tak długo wytrzymał. Jednemu dzieciakowi coś odgryzło koniuszek palca, ale to pewnie był jakiś zwierzak...

Właśnie włożyłam rękę do tej dziury. Na pięć sekund? Dłużej? Nie wiem... Ale mam wrażenie, że na dłużej.

Pan Dreszcz na pewno po niego przyjdzie.

Wychowałam się na horrorach, ale żaden z nich nie wprawił mnie w taki stan. Chcę uciec z tego miejsca, od tej kobiety, od cichego grzechotania zębów kołyszących się na gałęziach nad nami. Jest ich tak wiele... Tak wielu ludzi w tym miasteczku musi wierzyć, przynajmniej trochę, że ich potwór istnieje naprawdę.

Dlaczego musiałam upuścić ten przeklęty telefon?

Strażniczka Crane kładzie mi dłoń na ramieniu i potrząsa lekko głową.

– To tylko historyjka wyssana z palca. Ale może powinnaś odłożyć tego żuka tam, gdzie go znalazłaś, tak na wszelki wypadek.

– On nie wisiał na drzewie – mówię. – Był pod ziemią.

– Był... och. – Kobieta ściąga usta w wąską kreskę. – Można powiedzieć, że jesteś naprawdę odważna.

– Nie wiedziałam, że nie powinnam wkładać tam ręki.

Strażniczka stuka paznokciem w łupinę trzęsiżuka.

– Może ktoś zostawił go w prezencie dla Pana Dreszcza.

W tej chwili nie obchodzi mnie już, skąd tu się wziął ten żuk.

– Mogłaby mi pani wskazać drogę do domu mojej babki? Trochę się zagubiłam w waszym świetnie oznakowanym lesie. – Nie chciałam, żeby zabrzmiało to tak napastliwie, ale po prostu chcę się już stąd wydostać.

Strażniczka otrzepuje kolana.

– Jasne. Odprowadzę cię.

Idziemy przez las, a ja wsłuchuję się w szmer koron drzew nad naszymi głowami i regularne stukanie latarki kołyszącej się na piersi strażniczki Crane.

– To dom pani McCabe – oznajmia w końcu, gdy spomiędzy drzew wyłania się dach.

– Stąd już trafię.

Chcę odejść, ale kobieta mnie powstrzymuje.

– Ten dźwięk, który usłyszałaś, wydawał pewnie królik, który wystraszył się wielkiej ludzkiej ręki wciskającej mu się znienacka do nory. A może wiewiórka.

– Jasne – przytakuję, chociaż wątpię, żeby królik, wiewiórka czy inny gryzoń mógł wydawać takie szczękające odgłosy.

Strażniczka kiwa energicznie głową.

– W porządku. Więc nie ma potrzeby nikomu o tym mówić, prawda?

Czy to groźba? Nie potrafię rozgryźć tej kobiety. Gdy milczenie się przedłuża, strażniczka wciąga z sykiem powietrze.

– W miasteczku krążą słuchy, że może dojść do kolejnego osuwiska. Nie ma na to żadnych dowodów naukowych, to tylko legendy i bajania. Wiedziałaś, że jeśli zobaczysz czerwoną pajęczynę, ktoś, kogo znasz, zostanie zmiażdżony na śmierć?

– Nie, nie wiedziałam – odpowiadam sucho.

Strażniczka wybucha śmiechem.

– Podobno istnieje taka zależność. W ostatnich miesiącach widziano co najmniej sześć takich czerwonych pajęczyn, a to niechybny znak, że ziemia się osunie. – Przewraca oczami. – Moim skromnym zdaniem winne są dzieciaki i czerwony barwnik spożywczy. A, byłabym zapomniała o wrzaskach.

– O wrzaskach?

– Pan Bryn ma koguta. Kilka dni temu ptaszysko przestało piać o świcie, a zamiast tego wydaje z siebie okropne wrzaski, jak dziecko zanoszące się wieczorem od płaczu. Pan Bryn uważa, że to omen.

Powstrzymuję śmiech, wyobrażając sobie starszego pana z muzeum załamującego ręce nad swoim kogutem. Ale strażniczka Crane inaczej odczytuje moje milczenie.

– Hej, może nie powinnam ci o tym wszystkim opowiadać. Zżyliśmy się z naszymi opowieściami z dreszczykiem i łatwo zapominamy, jak to może odbierać ktoś z zewnątrz...

Nie przestaje mówić, ale ja wracam myślami do Kościanego Drzewa o gałęziach pełnych zębów. Jak ktoś, kto dorastał w tym miasteczku, mógłby nie wierzyć w potwory?

– ...to ostatnie, czego ci teraz trzeba – ciągnie strażniczka Crane. – Ale może nie powinnaś wychodzić po zmroku? Wciąż to powtarzam moim dzieciom, ale to jak rzucać grochem o ścianę...

Czeka, aż podejdę do schodów na ganek, a potem znika z powrotem w lesie.

– Obawiam się, że pan Nox właśnie się zdrzemnął. Coś mu przekazać?

– Tak... Proszę... proszę mu powiedzieć, że znowu dzwoniłam.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Leżę w łóżku, obracając w palcach trzęsiżuka. Blade światło gwiazd przesącza się przez firanki. Dzisiaj znowu nie ma księżyca. Nic dziwnego, że strażniczka Crane chciała jak najszybciej wyprowadzić mnie z lasu. Może niewiele brakowało, żebym sama stała się jego częścią, i nawet o tym nie wiedziałam. Próbuję odpędzić tę myśl, lecz na próżno, jak gdyby zapuściła korzenie.

Może nie powinnam była zabierać trzęsiżuka. Jeśli ktoś – Lorelei czy ktokolwiek inny – zostawił go w prezencie dla Pana Dreszcza, jego kradzież była kiepskim pomysłem. Cholera jasna.

Skopuję z siebie kołdrę i leżę w bawełnianej koszuli nocnej Lorelei, licząc na to, że leciutki wietrzyk wpadający przez otwarte okno schłodzi moją spoconą skórę. Babka musiała docisnąć tapetę pod moją nieobecność, ale ta znów zaczęła się odklejać w rogu. Zamykam oczy. Jeśli czegoś nie widać, to tego nie ma. Recytuję w myślach kwestie dialogowe – urywki rozmów z moich ulubionych filmów – i sklejam je ze sobą, tworząc nowe sceny. Robię tak zawsze, gdy nie mogę zasnąć. Dzięki temu mogę oglądać, jak Ellen Ripley wyrzuca klauna Pennywise’a ze śluzy statku kosmicznego. Albo starcie laleczki Chucky z najokrutniejszymi ożywieńcami ze Smętarza dla zwierzaków. Mozaika światów przechodzi w końcu w biały szum, zmuszając mój umysł do wyłączenia się i zapadnięcia w sen.

Nic z tego, nie mogę zasnąć. Słyszę cichy szelest papieru odrywającego się od ściany. W każdej chwili cała płachta może się odkleić i na mnie spaść. W końcu daję za wygraną i otwieram oczy.

Tapeta wygląda tak samo jak wcześniej. Odstaje, ale nie bardziej niż przedtem. Tylko sam koniuszek zawinął się delikatnie.

I wtedy zauważam, że papier się porusza. Nie – to porusza się coś pod papierem. Rzędy żuków na tapecie odkształcają się i falują, w miarę jak wybrzuszenie przesuwa się w stronę odklejonego rogu. I słyszę coś. Szeleszczący, trzeszczący dźwięk.

Powinnam się podnieść, zerwać z łóżka i uciec z pokoju, a przynajmniej włączyć światło, ale nie jestem w stanie. Nie jestem w stanie drgnąć ani wydać z siebie żadnego dźwięku.

Spomiędzy warstw tapety wypełza chudy cień. Wyciąga się, cienki jak brzytwa, na długość mojego przedramienia. Potem zgina się i zaczyna opukiwać ścianę wokół siebie. Jak czułek albo odnóże jakiegoś gigantycznego owada.

Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK.

Próbuję wrzasnąć, ale z moich ust wydobywa się tylko niski jęk. Jak gdyby zwabiony moim głosem, obok pierwszego kształtu pojawia się kolejny. O Boże. O Boże. To nie są odnóża owada – to palce. Długie, wrzecionowate palce pląsające po ścianie.

Pan Dreszcz.

Włożyłam rękę do tamtej dziury. Zabrałam jego żuka.

Zza tapety wysuwa się dłoń, wlekąc za sobą resztę ramienia. Długie palce wciąż nie przestają stukać. Ściana wybrzusza się wokół czegoś, co musi być barkiem, a potem wokół głowy, która obraca się pod papierem. Dostrzegam punkciki oczodołów i ziejącą jamę ust, jakby gotowych, żeby przemówić.

Z ogromnym wysiłkiem podrywam się do pozycji siedzącej, strącając przy tym coś ze stolika nocnego. Drżącą ręką zapalam lampę i wygrzebuję się z łóżka, dysząc ciężko. Ale pod sufitem niczego nie ma, tapeta gładko przylega do ściany.

To był tylko zły sen. Śniłam. Koszula nocna lepi mi się do ciała zlanego zimnym potem.

Łupina leży na podłodze, na którą zrzuciłam ją chwilę wcześniej. Biały żuk błyszczy w świetle lampy, a jego odnóża drgają z cichym stuk, stuk, stuk, stuk, STUK.

– Gdzie się podziały trzęsiżuki? – pytam babkę przy śniadaniu.

Moje składa się z kawy z mlekiem, w której próbuję rozpuścić za dużo cukru, podczas gdy babka krząta się przy kuchence.

– Trzęsiżuki? – Babka nie podnosi wzroku.

– Nie ma ich w moim pokoju.

Po kolejnej godzinie czy dwóch leżenia w łóżku i wpatrywania się w nieruchomą tapetę, zła na siebie, że pozwoliłam, aby bzdurna historyjka wstrząsnęła mną do tego stopnia, żeby przeniknąć do moich snów, zauważyłam w końcu, że wszystkie żuki zniknęły. Na pustych półkach nie zostało nic – oprócz drewnianego zegara podróżnego na najwyższej z nich. Pewnie babka nie mogła go dosięgnąć. Został tylko trzęsiżuk, którego znalazłam wczoraj wieczorem pod Kościanym Drzewem, twarda grudka tkwiąca teraz w mojej kieszeni. Po wczorajszym koszmarze powinnam wyrzucić to paskudztwo, ale kiedy wyjęłam go z szuflady nocnego stolika, wsunął się prawie sam z siebie do kieszeni pożyczonej sukienki. Dziś włożyłam tę ciemnoniebieską z dzianiny, którą Ptaszyna miała na sobie, gdy mieszkańcy miasteczka zapędzili ją do jaskiń.

– Czy trzęsiżuki nie trafiły przypadkiem w to samo miejsce, w którym nie schowałaś mojej walizki?

Teraz babka się odwraca. Wygląda na poirytowaną.

– O czym ty, u licha, opowiadasz?

– Trzęsiżuki. Schowałaś je, prawda? Tak jak moją walizkę.

Przez sekundę mam wrażenie, że się podda i wreszcie przyzna, że ukryła moje rzeczy. Ale ona tylko pociera skronie knykciami, jak gdybym przyprawiła ją o ból głowy.

– Możesz przestać, proszę?

Nawet nie zauważyłam, w jak agresywny sposób mieszam kawę. Łyżeczka uderza z brzękiem o brzeg filiżanki. Odkładam ją na spodeczek.

– Chcesz powiedzieć, że nie schowałaś mojej walizki, żebym musiała nosić kostiumy filmowe Lorelei? Żebym wyglądała jak ona? Żeby łatwiej ci było udawać, że nie zostawiła cię bez oglądania się za siebie?

W oczach babki pojawia się błysk bólu, ale tylko przez sekundę.

– Nie tylko mnie zostawiła – odparowuje ostro.

Zaciskam palce na filiżance. Babka spogląda na nią, jakby się zastanawiała, czy nie chlusnę jej gorącą kawą w twarz.

Nawet nie przeszło mi to przez myśl, babko.

– Nigdzie nie widziałam twojej walizki, Lolu – mówi w końcu. – I nie zabrałam żuków. Daję słowo, zachowujesz się, jakbyś uważała, że nie mam nic lepszego do roboty niż jakieś głupie gierki. – Zdejmuje fartuch kuchenny i ciska go na blat. – A teraz wybacz, ale idę na górę się położyć.

– Zaczekaj – mówię. – Dlaczego Lorelei tak je lubiła? Trzęsiżuki?

Przez chwilę mam wrażenie, że nie odpowie, ale potem wyraz jej twarzy łagodnieje, staje się niemal zatroskany.

– Chodzi o dźwięk, który wydają: Lorelei twierdziła, że pomaga jej zasnąć. Zawsze była kapryśna i miała kłopoty ze snem.

– Czy trzęsiżuki mają coś wspólnego z Panem Dreszczem? Bo to jego przedstawiają rysunki na ścianie, prawda? Ukryte pod kolejnymi warstwami tej samej ohydnej tapety. – Chociaż teraz nie śpię, a przez okno wpadają promienie słońca, wzdrygam się na wspomnienie sennego koszmaru.

Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK.

Wyjmuję z kieszeni białego żuka i kładę go na stole przed sobą.

Babka sięga po niego drążącą ręką.

– Skąd go masz?

Zabieram żuka ze stołu. Nie może go mieć. Jej dłoń ląduje na moim nadgarstku; próbuję się wyrwać, ale uścisk jest zbyt mocny.

– Skąd masz tego żuka? – powtarza babka już ostrzejszym tonem.

Widzę, że ma ochotę mi go wyrwać.

– Znalazłam go w lesie – odpowiadam. – Dlaczego pytasz?

Babka ciągnie mnie za rękaw do salonu. Jestem zbyt oszołomiona, żeby stawiać opór. Stuka paznokciem w szybkę fotografii na kominku, tej z Lorelei siedzącej na kolanach ojca.

– To był jej ulubiony. Myślałam, że zabrała go ze sobą.

Na zdjęciu trzęsiżuk identyczny jak ten, którego trzymam, leży na otwartej dłoni Lorelei. W łupinie siedzi taki sam biały żuk z wyraźnym wzorem na grzbiecie, jego czarne oczka lśnią jak żywe. Przesuwam palcem po gładkim odwłoku. Jest ciepły, jak gdyby przesiąkł ciepłem mojego ciała.

– Naprawdę uważasz, że to ten sam?

Babka nie odpowiada od razu.

– Tego trzęsiżuka Lorelei dostała od ojca. To był jej pierwszy żuk, jeszcze zanim nauczyła się robić je sama. Ten był zawsze jej ulubionym, bo był prezentem od niego. Mój Boże, ten człowiek hołubił Lorelei od chwili jej narodzin.

Przyglądam się dwóm osobom na fotografii. Nastoletnia Lorelei przysiadła na kolanie ojca, który obejmuje ją w talii, przyciągając do siebie. Ten widok jest jak cios w splot słoneczny: Nolan nigdy nie bierze mnie na kolana. Nie daje mi własnoręcznie zrobionych prezentów – a już na pewno nie kręci dla mnie swoich filmów. Byłabym w siódmym niebie, gdyby coś dla mnie zrobił, nawet jakiś drobiazg... Kurczę, to mógłby być nawet papierowy samolocik, a ja przechowywałabym go jak największy skarb.

Ale to nie w jego stylu. Nolan nigdy nie bawi się w tego typu ckliwe gesty. Nie ma sensu żałować, że nie jest inaczej.

– Rozpuścił tę dziewczynę. A ona złamała mu serce, uciekając z pierwszym lepszym mężczyzną z grubym portfelem – ciągnie szyderczo babka. – Twój ojciec uwielbia się z tym obnosić, nieprawdaż?

Bujany fotel skrzypi, gdy babka się w niego zapada. Jak marionetka Pana Dreszcza w muzeum, gdy Corze znudziło się wprawianie jej w ruch.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

Babka zaciska wargi i milczy, świdrując mnie lodowatym spojrzeniem.

Nie wstydzę się tego, że Nolan jest bogaty. Ja jestem zamożna od urodzenia, ale o nim z pewnością nie można tego powiedzieć. Nie poznałam jego rodziców, ale wiem, że ojciec Nolana zmarł, kiedy ten był jeszcze dzieckiem, a matka wychowywała go samotnie, harując na czterech różnych etatach, żeby opłacić czynsz. Nolan sam zapracował na wszystko, co ma.

– Jasne, Nolan ma pieniądze – mówię – ale nie jest skąpy. W ubiegłym roku wsparł kilka organizacji charytatywnych...

– O tak. Jest bardzo hojny. Co miesiąc przysyła czek, żeby móc pogratulować sobie opieki nad starszą panią. Jak gdyby mógł w ten sposób zrekompensować fakt, że ukradł nam córkę, a potem nie potrafił utrzymać jej w ryzach, jak mąż powinien.

– „Utrzymać w ryzach”?

Babka puszcza moje pytanie mimo uszu.

– Czy wiesz, że każe swojemu asystentowi telefonować do mnie raz w roku – asystentowi, bo sam jest zbyt ważny, że zadzwonić osobiście – żeby zapytał, jak się mam? – Babka prycha z drwiną. – Sprawdza, czy jeszcze żyję.

Nie miałam o tym wszystkim pojęcia. Z jednej strony wydaje się, że to miły gest ze strony Nolana, ale z drugiej... Jeśli naprawdę troszczy się o babkę, dlaczego nigdy nie wspomniał o niej w rozmowie ze mną? Dlaczego nigdy jej nie poznałam? Z jakiego powodu utrzymuje sekretny związek z matką kobiety, która od niego odeszła?

Ale babka nie ma prawa przedstawiać Nolana w złym świetle, zwłaszcza jeśli to, co powiedziała, jest prawdą.

– Masz szczęście, że się o ciebie troszczy – oświadczam.

Czego nie można powiedzieć o Lorelei. Niewypowiedziane słowa zawisają w powietrzu.

Fotel babki buja się coraz szybciej. Znowu ją uraziłam. Ale mam to gdzieś. Mam to gdzieś.

– Wychodzę – oznajmiam i ruszam w stronę drzwi.

Idę już całkiem długo, starając się trzymać krawędzi niecki, w której położone jest miasteczko. Drzewa rosną tu rzadko, a podłoże jest na tyle skaliste, że przydałyby mi się porządne buty turystyczne.

Szukam Kościanego Drzewa. Nie po to, żeby zwrócić żuka Lorelei Panu Dreszczowi, chociaż może powinnam. Chcę zadzwonić znowu do Nolana, a wiem, że w pobliżu tego przeklętego drzewa można złapać mizerny zasięg.

Ile razy Lorelei szła tą samą ścieżką prowadzącą z jej domu do Kościanego Drzewa? Może jestem jak jeden z tych ludzi drzew, o których wspominał Grant, i moje korzenie czerpią istotę Lorelei przez podeszwy butów. Może idąc śladami jej stóp, właśnie znalazłam się tak blisko mojej matki, jak to tylko możliwe.

– Lolu, stój!

Między drzewami przed sobą widzę Cartera, brata Cory. Jest ubrany w tę samą pogniecioną koszulę i spodnie co wczoraj, a twarz ma zarumienioną, jakby biegł.

Na widok notesu, który trzyma, instynktownie robię krok do tyłu.

– Czego chcesz?

Chłopak kręci głową.

– Nie powinnaś tu przychodzić. Zaraz obok jest stary kamieniołom, zbocze wzgórza nie jest stabilne. Kawałek stąd kilkoro dzieciaków zauważyło sygnały, że ziemia się osuwa, więc mama wysłała mnie tutaj, żebym zrobił notatki. Nie powinnaś błąkać się tu samopas, jeśli nie znasz okolicy.

Nigdy nie wiadomo, co może się przydarzyć...

– Wspięłam się na górę, żeby spróbować złapać zasięg, bo chcę zadzwonić – wyjaśniam. – I o jakich sygnałach mówisz? Myślałam, że polegacie tu na wrzeszczących kogutach, które zwiastują problemy.

Carter marszczy brwi, ale zaraz się rozpogadza.

– Aaa, słyszałaś o kogucie pana Bryna? Nie, nie to miałem na myśli. Chodziło mi o bardziej konwencjonalne sygnały: z tamtego wzgórza stoczyło się kilka drzew.

Jest bardzo przystojny, gdy tak się uśmiecha. Na tyle przystojny, że nawet nie spoglądam we wskazanym przez niego kierunku.

Jestem sama z przystojnym chłopakiem w lesie.

To podniecające. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek była sama z przystojnym chłopakiem.

On tylko udaje, ostrzega mnie Nolan. Czegoś od ciebie chce, Lolu. Jak oni wszyscy.

– Dodzwoniłaś się do swojego taty? – pyta Carter, jak gdyby czytał mi w myślach.

Telefon. Nolan. Szpital. Wszystkie te rzeczy, o których powinnam myśleć, zamiast podziwiać piękne piwne oczy Cartera.

– Próbowałam, ale za każdym razem, gdy dzwonię do szpitala, mówią, że śpi, jest z lekarzem albo nie czuje się wystarczająco dobrze, żeby ze mną porozmawiać. A ja powinnam wracać do domu za kilka dni.

Za dużo gadam, za bardzo się otwieram przed tym dziwnym chłopakiem. To nie jest optymalne. Zaciskam usta.

– Słyszałem o twoim ojcu – mówi łagodnie Carter. Wzruszam ramionami. – I przepraszam, jeśli wczoraj byłem nieprzyjemny. Po prostu wkurzyłem się na Corę... Ale to już inna historia. Pozwól mi przynajmniej odprowadzić cię na drugą stronę jeziora, gdzie grunt jest bardziej stabilny. Znam bezpieczną drogę.

Ruszamy niewidzialną ścieżką między drzewami, jezioro połyskujące od czasu do czasu po lewej pozwala mi się zorientować, gdzie jesteśmy. Słońce świeci wysoko na niebie, prześwitując spomiędzy gałęzi.

Carter milczy. Sposób, w jaki się porusza, zdradza, że zna te lasy jak własną kieszeń. Jest w swoim żywiole. Za każdym razem, gdy mijamy jakieś wzniesienie albo głaz, wskakuje na niego, jak gdyby rozpierała go niespożyta energia.

– Więc mieszkasz w pobliżu? – zwracam się do jego pleców.

– O, tam. – Chłopak wskazuje kępę karłowatych drzew w dole. – Tamten dom, przed którym stoi czerwony pikap.

– Mieszkasz sam?

Budynek, który wskazał, przypomina raczej chatę z bali i trudno mi sobie wyobrazić, że mógłby pomieścić całą rodzinę.

– Nie. Z mamą i Corą – odpowiada Carter i uśmiecha się na widok mojego rumieńca. Musi uważać mnie za idiotkę. – Chodź, pani McCabe nie będzie zachwycona, jeśli z mojej winy stoczysz się z lawiną kamieni do jeziora.

– Nie byłabym tego taka pewna. Chyba nie jestem jej ulubienicą. – Cartera pewnie też nie.

– Czym jej podpadłaś? – pyta z uśmiechem chłopak.

Zastanawiam się nad odpowiedzią.

– Zadawałam za dużo pytań.

Carter prycha, ale idzie dalej. Przechodzimy przez zwalone pnie drzew i skały, ale chłopak zatrzymuje się od czasu do czasu, żebym mogła nadążyć, wyciągając do mnie rękę na wypadek, gdybym potrzebowała pomocy. Nie korzystam. Po forsownym marszu przez las moje dłonie są mokre od potu.

Wkrótce zaczynają mnie piec stopy – niechybny znak, że pojawią się na nich bąble. Znów zostaję kilka kroków w tyle i przy pokonywaniu kolejnej skalnej przeszkody udaje mi się przydepnąć dół sukienki Lorelei. Materiał pęka. Komórka wysuwa się z mojej kieszeni, odbija się od kamieni, wpada w kolczastą kępę zarośli kilka stóp dalej. Idę jej poszukać. W chwili gdy się po nią schylam, słyszę jakiś dźwięk – jakby łamanych gałązek, ale bardziej stłumiony.

– Lola, uciekaj! – krzyczy Carter.

Przez ułamek sekundy widzę, jak biegnie w moją stronę, a potem ziemia rozstępuje się pode mną.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Spadam tak szybko, że nawet nie zdążam wrzasnąć. Ogarnia mnie ciemność, zanim przebijam powierzchnię lodowatej wody. Wtedy próbuję krzyknąć, ale jest już za późno. Woda wypełnia mi usta. Nie wiem, gdzie góra, gdzie dół. Zewsząd otacza mnie czarna toń. Mój umysł przywołuje obraz bladej, kościstej twarzy, która wyskakuje z mroku. Marionetka Pana Dreszcza ożyła i wydostała się z klatki.

To się nie dzieje naprawdę!

Młócę nogami wodę, dopóki nie uderzę plecami w coś twardego. Macam ostre kamienie, próbując ustalić, w którą stronę mam płynąć, żeby znaleźć powietrze i życie. I wtedy ją dostrzegam. Maleńką plamkę światła wysoko nad sobą. Jeśli zdołam jej dosięgnąć...

Odpycham się od skał, ale coś wczepia mi się w ramię. Woda tłumi mój krzyk.

Wyrywam się i odpycham nogami w stronę plamy jasności, modląc się, żebym płynęła ku powierzchni, a nie w głąb podziemnego jeziora. Gdy mam już wrażenie, że zaraz pękną mi płuca, przebijam taflę wody, łapiąc wielkie hausty powietrza, dławiąc się i krztusząc. Znów osuwam się pod powierzchnię.

– Lola!

Moje imię dobiega jakby z oddali, ale zaraz czyjeś ramię obejmuje mnie w pasie i odciąga w tył.

Pan Dreszcz, wrzeszczy mój spanikowany umysł. Obudziłam potwora...

Szamoczę się, na próżno usiłując uwolnić się z uścisku. Płuca palą mnie żywym ogniem. I nagle czuję pod stopami stały grunt. Próbuję odepchnąć potwora, uderzyć go, ale trzyma mnie zbyt mocno.

– Puść mnie!

Trafiam napastnika obcasem i słyszę syk przy uchu.

– Jezu, Lola! Możesz się uspokoić?

Głos Pana Dreszcza brzmi zupełnie jak głos...

Nie, myślę ociężale, to nie jest Pan Dreszcz – to Carter. To Carter.

Powoli odwracam głowę, żeby się upewnić, i jego mokre włosy muskają mój policzek. Obracam się niezdarnie i obejmuję go za szyję tak ciasno, że muszę mu odcinać dopływ powietrza, ale chłopak nie protestuje.

Wysoko nad naszymi głowami wisi szary okrąg nieba. Przez wyrwę w sklepieniu jaskini widać sunące po nim chmury. Carter wypuszcza mnie dopiero wtedy, gdy oboje znajdziemy się na brzegu, ale i wówczas nie przestaje mnie obejmować, żebym nie wpadła z powrotem do wody. Wkłada rękę między nasze ciała, słychać kliknięcie i nagle otacza nas kula słabego blasku.

– Już dobrze – uspokaja. – Spróbuj złapać oddech.

Źródłem światła jest mała latarka na szyi Cartera. Taka sama jak strażniczki Crane, ale zawieszona na rzemyku, a nie na srebrnym łańcuszku. Za nami czarne jezioro rozlewa szeroko swoje lśniące wody, a jego odnogi nikną w rozpadlinach skalnych ścian.

– Nic ci nie jest? Możesz chodzić? – pyta Carter.

– Nic mi nie jest – chrypię.

– Dlaczego zeszłaś ze ścieżki? – pyta, a jego głos niesie się echem. – I dlaczego tak się opierałaś? Jesteś tak uparta, że wolisz utonąć, niż przyjąć moją pomoc?

Jest na mnie zły. Po tym, gdy go kopnęłam, wcale mnie to nie dziwi. Nie mogę uwierzyć, że tak spanikowałam. Że przez ułamek sekundy naprawdę uwierzyłam w historyjkę Cory o potworze zamieszkującym jaskinie Harrow Lake. Tym razem nawet nie mogę zwalić winy na koszmar senny.

Oto co cię czeka, gdy masz na sobie sukienkę ofiary, mówię sobie w duchu. Ale to nie jest optymalna myśl.

– Mogliśmy zginąć! Wciąż możemy, jeśli nie uda mi się znaleźć wyjścia z tej jaskini. Szlag by to trafił! – wścieka się Carter.

– Nie wpadłam tu specjalnie.

Uwalniam rękę z jego uścisku i moje przedramię przeszywa ostry ból. Badam bolące miejsce – gdy odejmę palce, są całe we krwi.

– Jesteś ranna. – Carter nachyla się nade mną, unosząc latarkę, żeby przyjrzeć się ranie.

– Myślałam, że coś mnie ugryzło. – Przesuwam dłońmi wzdłuż ciała, ale nie czuję żadnych rozcięć ani zadrapań. Twarda łupina trzęsiżuka wciąż tkwi w mojej kieszeni. Cóż za niespodzianka. – Może to był Pan Dreszcz.

Pod moimi słowami wzbiera histeryczny śmiech.

– Wzięłaś mnie za Pana Dreszcza? – pyta Carter, badając ugryzienie.

– Jasne, że nie. Nie jestem dzieckiem.

Krople wody spadają rytmicznie ze stropu jaskini. Kap, kap, kap. Jak trzęsiżuki chroboczące w nierównym rytmie w pokoju Lorelei. Albo te długie, stukające palce wynurzające się spomiędzy warstw tapety w moim śnie.

– Słyszysz to? – szepczę.

– Co takiego?

Nie odpowiadam. Carter już i tak uważa mnie za idiotkę, która wpada w zapadliska i boi się wymyślonych potworów.

– Możemy stąd jakoś wyjść? – pytam, dygocząc.

Chłopak wskazuje nieco jaśniejszy zakątek pieczary.

– Może uda nam się wydostać tamtędy. Chodź, obejrzę twoją rękę na zewnątrz. Musiałaś się zranić, spadając.

Ruszamy w stronę wąskiego przesmyku między skałami. Przeciskamy się na drugą stronę – uzbrojony w latarkę Carter idzie przodem – i wychodzimy do niewielkiej sali o stropie tak niskim, że musimy zgiąć się wpół. Źródłem blasku okazuje się otwór na wysokości kolan, przez który wpada do środka wspaniałe, cudowne światło dzienne. Ale otwór jest mały, tylko nieco większy od mojej zaciśniętej pięści. Żadne z nas nie zdoła się przez niego przecisnąć.

– Jesteśmy w pułapce – szepczę.

Pod ziemią pogrzebany tkwił przez wiele, wiele lat...

Ale Carter już napiera z całej siły na brzegi dziury, wypychając na zewnątrz ziemię i kamienie, żeby ją powiększyć. Gdy otwór jest już wystarczająco duży, gestem daje mi znak, żebym szła pierwsza, czego nie trzeba mi dwa razy powtarzać. Przepycham się obok niego, szorując mokrym ubraniem po suchej ziemi. Czołgam się na drugą stronę, czując na sobie wzrok ciemności.

A potem zalewa mnie przesiane przez chmury światło – jestem wolna. Carter wypełza z dziury w ślad za mną. Ubłocone ubranie przykleiło mu się do ciała, tak jak moja sukienka.

– Siadaj, obejrzę twoją rękę – rozkazuje, wskazując płaski głaz.

Dygocząc na całym ciele, siadam i podwijam rękaw, odsłaniając rozcięcie kilka centymetrów nad nadgarstkiem. Tak się cieszę, że Nolan nie widział mojego ataku paniki.

Co ja znowu wymyśliłam? Wcale się nie cieszę, że go tu nie ma!

Poczułabym się znacznie lepiej, gdybym mogła to wszystko spisać i ukryć.

– Okazała się całkiem przydatna – stwierdzam, szczękając zębami, i stukam jednym palcem w latarkę Cartera.

– O tak. Dostałem ją od mamy.

Dopiero po chwili udaje mi się połączyć kropki.

– Strażniczka Crane to twoja mama?

– Poznałaś ją? W tym miasteczku nie powinno mnie to dziwić. Ale masz rację, nie powinienem nosić latarki w tygodniu festiwalowym, bo nie pochodzi z lat dwudziestych.

Wyobrażam sobie Cartera obok kobiety, którą spotkałam pod Kościanym Drzewem. Miała miły uśmiech i czuła się w lesie jak u siebie w domu. Powinnam była się domyślić, że są spokrewnieni.

– Dała mi ją w prezencie, kiedy postanowiłem przejść szkolenie na strażnika.

– Zostaniesz strażnikiem leśnym tak jak ona?

Wiem, co to znaczy mieć rodzica, którego się podziwia, i chcieć być dla niego źródłem dumy.

Ale Carter posępnieje.

– Taki miałem plan. Ale mama nie podpisała na czas mojego podania, więc zostało odrzucone.

– To słabo. Na pewno miała z tego powodu wyrzuty sumienia.

– Zdziwiłabyś się – odpala Carter. – To bez znaczenia. Zawsze mogę spróbować w przyszłym roku. – Napięcie w jego głosie zdradza, że to drażliwy temat. Wstaje i otrzepuje ubłocone kolana. – Lepiej wracajmy do mnie.

Pomimo tego wszystkiego, co nas spotkało, oraz faktu, że wyglądam jak zmokła kura, mój puls przyspiesza.

– Do ciebie? A po co?

– Bo coś utkwiło w twojej ranie i potrzebuję pęsety, żeby to wyciągnąć. A stąd do mnie jest rzut beretem.

– Coś w niej utkwiło? – Wyrywam rękę i sama obmacuję rozcięcie. Piecze jak diabli, ale nie zważam na ból. Carter ma rację, w ranie tkwi coś twardego. – Wyciągnij to! Wyciągnij!

Carter łapie mnie za ramiona.

– Wszystko w porządku – uspokaja mnie. – Zajmę się tym...

Ale ja nie mogę tego tak zostawić. Mocno ściskam brzegi rany, przesuwając grudkę ku rozcięciu. Boli tak bardzo, że łzy ciekną mi po policzkach, ale muszę doprowadzić sprawę do końca, wydostać to coś...

Ze skóry wystaje coś białego. Wydobywam to paznokciami. Całą rękę mam w swojej krwi, ale od razu czuję się lepiej. A potem widzę, co trzymam między kciukiem a palcem wskazującym. To ząb.

W moją rękę wbił się ząb.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

– Pójdę po apteczkę – mówi Carter, zapraszając mnie do środka.

Jeśli dom babki przypominał mi muzealną ekspozycję, to w domu Cartera czuję się jak podróżnik w czasie. Jednopiętrowa chata z bali, która przycupnęła na zboczu wzgórza, ma krzywy komin i malutkie okna. Nie jestem nawet pewna, czy jest tu elektryczność. Ściany, podłogi i sufity są zrobione z surowego drewna, a skromne wyposażenie wygląda na ręcznie wykonane z drewna i zwierzęcych skór.

To takie miejsce, do jakiego nowojorczycy jeżdżą na weekend, aby uciec od zgiełku wielkiego miasta, ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że ktoś może tak mieszkać na stałe.

Idę za chłopakiem do malutkiego pokoiku, który okazuje się jego sypialnią. Prawie się wycofuję, gdy sobie to uświadamiam.

Nie bądź niemądra. Przyszliśmy tu po apteczkę, to wszystko.

Pokój Cartera nie jest nawet w połowie tak duży jak moja łazienka w Nowym Jorku. Ale panuje w nim porządek. Na ścianie obok okna ktoś namalował na drewnie ptasie gniazdo na czubku drzewa oraz zwiniętego węża otoczonego liśćmi. Rysunki są proste i piękne. W myślach zaczynam snuć historię węża i ptaków. „Nie zostawaj zbyt długo w jednym miejscu, bo twoje pisklęta zostaną pożarte...”.

Cholera. Zaczynam brzmieć jak ktoś stąd.

W naszym apartamencie w Nowym Jorku nie ma trwałych śladów naszej obecności. Gdyby usunąć wszystkie nasze rzeczy, zostałaby pusta skorupa. Za rok, gdy przeniesiemy się do innego miasta lub kraju, nikt nie będzie w stanie odgadnąć, że kiedykolwiek w nim mieszkałam.

Nad łóżkiem Cartera wisi kilka kartek przyczepionych do ściany pinezkami. To szkice narysowane lekkimi, szybkimi pociągnięciami ołówka, jak gdyby Carter spieszył się, żeby uchwycić szczegóły i niuanse, zanim rysowana scena zniknie mu z oczu. Pierwszy szkic przedstawia diabelski młyn w lunaparku, a następny – widok z boku na Main Street. Na trzecim widać ruiny kościoła. Rozpoznaję świątynię z Lelka, w której została zamordowana Ptaszyna.

– Jeszcze nie widziałam kościoła – zauważam.

– I nie zobaczysz – odpowiada Carter. – Znajduje się na dnie zapadliska. Da się tam dotrzeć tylko przez jaskinie, ale wejście do nich zostało zapieczętowane zaraz po zakończeniu zdjęć. – Chcę powiedzieć, że ukrywanie jednego z najważniejszych plenerów Lelka przed turystami nie ma sensu, ale chłopak kładzie mi ręce na ramionach i mówi: – Usiądź.

Z ociąganiem opadam na krzesło pod oknem. Dygoczę z zimna mimo koca, którym owinęłam się jak wełnianą togą. Wystaje spod niego tylko moja ręka. Ta sama, którą wciąż pokrywają wyblakłe ślady atramentu. Carter musi się zastanawiać, co oznaczają, ale nie pyta o to. Podwija rękaw sukienki. Ciepło jego dłoni sprawia, że oddech więźnie mi w gardle.

Nolana trafiłby szlag, gdyby wiedział, jak blisko mojego policzka znajdują się w tej chwili usta Cartera i że czuję na szyi jego oddech. Ale nie ma go tu, a czego oczy nie widzą...

Podskakuję, bo z kąta pokoju dobiega skrzeczenie. Na komodzie Cartera stoi klatka z małym czarnym ptaszkiem, który znowu skrzeczy. Jego dziób wydaje się za wielki dla tak małego stworzonka.

Uwalniam się z objęć Cartera i podchodzę do klatki. Jeszcze nigdy nie widziałam dzikiego ptaka z tak bliska. Pióra ma czarne jak smoła, gładkie na skrzydłach i puchate na piersi. Zgaduję, że to pisklak. Jest piękny.

– Masz oswojonego ptaka?

– Nie powiedziałbym, że jest oswojony, ale tak. To samiczka, ma na imię Kra. To skrót od Cora, jeśli zapytać mojej siostry – wyjaśnia Carter. – Jest pisklęciem kruka. Kra, nie Cora. – Uśmiecha się. Po raz pierwszy dostrzegam jego podobieństwo do siostry. Ma podobne zęby z lekko obróconymi siekaczami. Nolan nazwałby to niedoskonałością. Pasują do Cartera. – Ciągle znajduję w lesie różne zwierzaki, co doprowadza mamę do szału.

– Twoja mama jest strażniczką leśną i nie lubi zwierząt?

– Nie w domu. Zanim postanowiłem zostać strażnikiem, chciałem być weterynarzem – ciągnie Carter. – Ale potem zobaczyłem, ile to lat nauki, ile wynosi czesne... Hej, co robisz?

Nie chciałam wyciągnąć ręki w stronę klatki. A przynajmniej tak mi się wydaje. Po prostu nagle poczułam, że muszę ją wypuścić. Ale to absurd, przecież nie jest moja. – Chciałam ją tylko... pogłaskać – tłumaczę niepewnie.

– Och. To niezbyt dobry pomysł. Nie jest oswojona i łatwo ją wystraszyć. Trzymam ją tu, dopóki nie wygoi jej się skrzydło. – Carter łapie mnie za rękę i stanowczo sadza z powrotem na stołku. – Kra wypadła z gniazda – wyjaśnia. – Jeśli wypuszczę ją za wcześnie, nie będzie w stanie latać i pożre ją coś większego i groźniejszego.

Chłopak wychodzi z pokoju, a po chwili wraca z miską płynu pachnącego mydlinami oraz myjką. Wyciągam po nie ręce.

– Już odwaliłaś najgorszą robotę. Pozwól, że przemyję ranę – mówi Carter. Gdy nadal trzymam myjkę, on wybucha śmiechem. – Ty naprawdę nie jesteś przyzwyczajona do przyjmowania pomocy, co?

– Tylko od Nolana – odparowuję, ale wypuszczam myjkę.

Carter zabiera się do dzieła, zręcznie zmywając z mojego przedramienia krew i brud.

– Jesteście sobie bliscy? – pyta.

Nie wiem, jak wyjaśnić, co łączy mnie z Nolanem, jak ująć to w sposób zrozumiały dla Cartera czy kogokolwiek innego. Świat złożony tylko z dwojga ludzi może się wydawać ogromny i maleńki zarazem.

– Dosyć bliscy – odpowiadam.

– To dobrze. Ja nigdy nie dogadywałem się z moim tatą.

Zauważam, że użył czasu przeszłego.

– Nie żyje czy odszedł?

Carter unika mojego wzroku.

– Nie żyje. Zginął w lunaparku kilka lat temu. Pracował do późna w nocy i na teren, mimo elektrycznego ogrodzenia, wdarły się dzikie psy.

– Twojego tatę zagryzły psy? – Wyobrażam sobie, że malowane psy z karuzeli ożywają, jak gdybym oglądała całą tę scenę na ogromnym ekranie kinowym: starsza wersja Cartera ucieka między metalowymi szkieletami lunaparkowych atrakcji, stado psów osacza go i zapędza w ślepy zaułek, tocząc pianę z pysków i kłapiąc zębami. Krew wszędzie...

– To straszne – mówię. Przed oczami staje mi Nolan skulony pod regałem w gabinecie. – Byłeś przy tym?

– Kiedy go znalazłem, było już po wszystkim. Natrafiłem na ślady prowadzące do wejścia do jaskiń na tyłach... – Carter urywa gwałtownie. – Cholera, przepraszam cię. Nie powinienem opowiadać takich rzeczy, kiedy twój ojciec jest w szpitalu.

– Nic się nie stało – zapewniam.

Carter milczy przez dłuższą chwilę, jak gdyby czekał, aż zmienię zdanie.

– A co z twoją mamą? – pyta w końcu.

– Co z nią?

– Jak wam się układa?

– Ostatni raz widziałyśmy się, kiedy miałam pięć lat. Ledwo ją znam.

Carter kiwa głową, jakbym potwierdziła jego przypuszczenia.

– Myślisz, że pobyt tutaj pozwoli ci ją lepiej poznać?

– Nie ma jej w Harrow Lake – protestuję zmieszana.

– Nie, ale można się o kimś wiele dowiedzieć, poznając miejsca, w których bywał. Rzeczy, które po sobie zostawił.

Jego słowa ranią mnie do żywego. Lorelei zostawiła to miasto, zgoda, ale zostawiła też mnie. Co to mówi o mnie?

– Mógłbym ci pomóc – ciągnie Carter – zdobyć informacje na jej temat. Pracuję ochotniczo w muzeum, przeglądam archiwa i szukam interesujących eksponatów. Założę się, że znaleźlibyśmy ciekawe rzeczy na jej temat.

– Po co to robisz? – pytam.

– Pracuję w muzeum?

– Nie. Dlaczego chcesz mi pomóc?

Carter wzrusza ramionami.

– Z sympatii. Nie masz przyjaciół tam, skąd pochodzisz?

Oblewam się rumieńcem. Nie powinien mi zadawać takich osobistych pytań. Boże, w ogóle nie powinnam przebywać z nim sam na sam.

– Masz na myśli współczesny świat, gdzie ludzie mieszkają w prawdziwych domach z elektrycznością, kanalizacją i, och, sama nie wiem, internetem?

Moje słowa zawisają w ciszy, która zapada. Carter wpatruje się we mnie, jak gdyby zastanawiał się, czy mnie nie wyrzucić.

– Nie ruszaj się, dopóki nie skończę – rozkazuje krótko i skupia uwagę na krwawej ranie na moim przedramieniu.

Teraz cisza robi się krępująca i to z mojej winy.

Nie mogę się przed tobą otworzyć, chcę mu powiedzieć. Wyjaśnić mu, choć nie wiem, czy na głos miałoby to w ogóle sens: Potrzebuję się odgrodzić. Ale jakaś buntownicza część mojej natury pragnie, aby Carter wpatrywał się we mnie tak jak jeszcze przed chwilą, więc zaczynam robić listę rzeczy, które mogę powiedzieć, żeby znów zaczął zadawać pytania. Żadna z nich nie jest optymalna.

– Miałam kiedyś przyjaciółkę – próbuję. – Ale nic z tego nie wyszło.

Chłopak słucha, ale wciąż unika mojego wzroku.

– Dlaczego?

– Nie była prawdziwa. – Nie jestem w stanie powstrzymać uśmiechu, gdy nieruchomieje i podnosi głowę. – Marianna była lalką brzuchomówcy.

Carter unosi brwi tak wysoko, że chce mi się śmiać.

– Nolan podarował mi ją, kiedy miałam sześć lat. Była rekwizytem w Krwawej rapsodii – wyjaśniam. Puste spojrzenie Cartera sprawia, że dodaję: – Horrorze, który wyreżyserował Nikolai Brev. – Chłopak wciąż nic a nic nie kojarzy, widzę to po jego minie. – Główną rolę grała Sylvina Lupa. Nieważne. Nikolai Brev założył się z Nolanem, który z nich zdobędzie doroczną Saturn Award. Nolan oczywiście zwyciężył i w nagrodę za wygrany zakład zażądał Marianny.

Nolana kręcił najwyraźniej fakt, że podarował ją mnie, bo na pewno zdawał sobie sprawę, jakie to musiało być irytujące dla Breva, że córka jego rywala bawi się symbolem jego najlepszego dzieła.

– Ta lalka musiała być warta kupę kasy – zauważa Carter.

Jego uwaga mnie zaskakuje. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że Marianna, jako rekwizyt filmowy, mogła być cenna. Dla mnie była tylko lalką. Przyjaciółką. Powstrzymuję się od komentarza.

– W filmie nie miała imienia, więc je wybrałam. – Pochodziło z książki, którą Lorelei czytała mi przed odejściem. Przygody Alicji w Krainie Czarów. Marianna była w niej tylko epizodyczną postacią, ale utkwiła mi w pamięci. – Marianna była mniej więcej taka duża jak ja, miała wielkie zielone oczy, długie, gęste czarne rzęsy i pełne czerwone usteczka, jak gdyby piła krew. Nosiła lśniące czerwone lakierki z paskiem przy kostce, które tak mnie zachwyciły, że zmusiłam Nolana, żeby kupił mi takie same. – Uśmiecham się do wspomnień. – Ale w końcu znudził go jej ciągły widok. Bawiłam się nią na okrągło, co chyba działało mu na nerwy bardziej, niż mogło irytować Breva. Więc pewnego dnia ją schował i tyle ją widziałam.

Ale to nie jest prawda. Po nieudanych poszukiwaniach (bez specjalnej nadziei, bo nie śmiałam szperać bez pozwolenia w rzeczach Nolana) poszłam do łóżka i zanosiłam się od płaczu, dopóki nie zasnęłam. A potem ocknęłam się z niezachwianą pewnością, że Marianna siedzi obok mnie na łóżku i szepcze do mnie w ciemności. Pragnęłam tego tak bardzo, że moje życzenie się spełniło.

Marianna nie była już lalką – wyglądała i poruszała się jak prawdziwa dziewczynka. Dziecko takie jak ja. Miała gładką skórę i twarz pozbawioną zawiasów umożliwiających poruszanie ustami. Od tamtej pory widywałam ją tylko w takich chwilach, w mrocznych i cichych zakątkach, do których Nolan nigdy nie miał wstępu. Bo nawet wtedy wiedziałam, że widywanie dziewczynki, której tak naprawdę nie ma, w żadnym wypadku nie jest optymalne.

– Więc... była twoją wymyśloną przyjaciółką? – pyta Carter.

– Chyba tak. Mniej więcej przez rok. – Powinnam czuć zażenowanie, wyznając prawdę chłopakowi, którego ledwo znam, ale jest mi z tym dobrze. Może dlatego że Carter przyjmuje wszelkie rewelacje ze spokojem, a może to kwestia dreszczyku emocji, jaki wywołuje odkrycie przed światem skrawka sekretu. Nie wypowiadałam imienia Marianny na głos od czasu, gdy Nolan ostrzegł mnie, że „jeśli nie przestanę być niegrzeczna, poniosę konsekwencje”. Mogę je ponieść teraz, jeśli Carter postanowi wykorzystać wiedzę o Mariannie przeciwko mnie. Wyobrażam sobie, jak udziela wywiadu dla telewizji, wyzywa mnie od najgorszych i wyśmiewa, ale jakoś mi to nie pasuje do chłopaka, który pomaga wrócić do zdrowia rannym pisklętom. Chłopaka, który właśnie opatruje ranę na ręce nieznajomej dziewczyny, chociaż ta zachowała się wobec niego w chamski sposób.

– Co się z nią stało? – pyta.

– Została w poprzednim domu.

To nie do końca prawda. Siedziałam na tylnym siedzeniu samochodu Nolana, odprowadzając wzrokiem dom, który robił się coraz mniejszy, w miarę jak oddaliśmy się z warkotem silnika. Patrzyłam, jak Larry, który zawsze wyjeżdżał ostatni, wpycha coś do śmietnika w ogrodzie. Nie coś. Mariannę. A w każdym razie jej zabawkową wersję. Nie widziałam jej od czasu, gdy Nolan mi ją zabrał.

Nie mogłam oderwać oczu od bladej ręki wystającej ze śmietnika. Od otwartych ust na zawiasach, które wydawały się wołać za mną, żebym zaczekała. Nie mogłam udawać, że to nie moja przyjaciółka, kiedy Larry raz po raz grzmocił pokrywą śmietnika, próbując wepchnąć ją do śmieci.

Gdy samochód wyjeżdżał z podjazdu na szosę, twarz Marianny mignęła mi po raz ostatni, popękana i z czarną dziurą ziejącą w miejscu, gdzie wcześniej tkwił jeden z jej idealnych białych ząbków. Potem skręciliśmy i straciłam ją z oczu. Choć w nowym domu pragnęłam całym sercem zobaczyć znów jej żywą wersję, nigdy się nie pojawiła. Larry unicestwił tę cząstkę mojej wyobraźni z równą skutecznością, z jaką roztrzaskał piękną twarzyczkę Marianny. I zrobił to z uśmiechem.

Chyba właśnie wtedy zaczęłam go szczerze nienawidzić.

Przełykam stęchły, kwaśny smak, który wypełnia mi usta.

– I tak nie mogłam się nią bawić w nieskończoność – mruczę pod nosem.

– Ale dlaczego nie znalazłaś innych przyjaciół? – pyta Carter. – No wiesz... takich na dłużej? – W jego ustach brzmi to jak najprostsza rzecz pod słońcem.

– To bez sensu.

– Uważasz, że nie ma sensu mieć przyjaciół?

– No raczej. W moim życiu nie ma dla nich miejsca. Nolan lubi mieć mnie przy sobie, nawet kiedy pracuje, poza tym często się przeprowadzamy. Nie nudzę się w swoim towarzystwie. Mam tyle książek, filmów, gier i... innych rzeczy, że mogłabym z nich zbudować fort. Naprawdę wypasiony fort.

Carter wybucha śmiechem. Jakimś cudem ten przebłysk prawdziwej mnie rozbroił napiętą atmosferę. Przypadkiem udało mi się trafić na coś optymalnego.

– Piszesz coś czasem, Lolu? Opowiadania czy coś w tym rodzaju? – pyta chłopak.

Spoglądam w oczy Kry siedzącej spokojnie w klatce na komodzie i przypominam sobie Klatkę Cygneta.

– Nie, dlaczego pytasz?

– Nie mogę przestać myśleć o tej historii, którą opowiedziałaś mi w lunaparku, tej o kojocie udającym dziewczynę. To znaczy, że masz do tego smykałkę.

– Podobała ci się historia o kojocie?

– Tak – potwierdza Carter.

Cieszy mnie to bardziej, niż powinno.

Dlaczego obchodzi cię opinia jakiegoś chłopaka? – pyta oskarżycielsko Nolan, ale nie zwracam na niego uwagi.

Szare chmury za oknem zbiły się w gęstą masę, niebo otwiera się i grube krople zaczynają uderzać o szybę. Mam wrażenie, że znów jestem w jaskini, gdzie słychać zwielokrotnione echem kapanie wody na powierzchnię podziemnego jeziora. Czy Lorelei słyszała ten dźwięk, gdy biegła przez jaskinie jako Ptaszyna? Czy przypominał jej chrobotanie ukochanych żuków?

– Więc co byś normalnie robiła w takie letnie deszczowe popołudnie? – pyta Carter, widząc, że spoglądam w stronę okna.

– Normalnie? – Nie od razu załapuję, że ma na myśli Nowy Jork. Prawda jest taka, że powinnam być teraz we Francji, gdzie Nolan krzątałby się po naszym nowym apartamencie, a ja musiałabym po raz enty oglądać Piłę razem z Larrym (jeden z pierdyliarda filmów z tej serii, której szczerze nie cierpię, a Larry kocha, bo jest prostym białym facetem w średnim wieku odczuwającym niezdrowy pociąg do krwawej jatki na ekranie). – Też pytanie, szlajałabym się z gromadą moich przyjaciół.

– Cóż, tutaj jesteś skazana na mnie.

Teraz już nie musi trzymać mnie za nadgarstek, bo wcale nie próbuję się uwolnić. Odwracam rękę, tak że moja dłoń przylega do wnętrza jego przedramienia, starając się, żeby wyszło to w miarę naturalnie. Jego skóra jest miękka. Przesuwam po niej palcami. Kreślę niewidzialne linie pasujące do tych, które narysowałam na swojej ręce.

Dopiero teraz zauważam, że Carter siedzi zupełnie nieruchomo. Gdy podnoszę na niego wzrok, wypuszcza z drżeniem powietrze. Zabieram rękę. Czuję, że jestem czerwona jak burak. Co mi strzeliło do głowy, żeby dotykać tego obcego chłopaka w jego sypialni?

Wcale nie myślałaś, warczy Nolan. Obecność ojca sprawia, że rumienię się jeszcze bardziej. Odwijam podciągnięty rękaw, skupiając na tym całą uwagę.

– Skończyłeś?

– Och... tak, prawie – odpowiada Carter.

Wydaje się zaskoczony.

Co by się stało, gdybym zabrała rękę sekundę później? Czy odsunąłby się, czy może nachylił bliżej? Co bym wolała?

– Zastanawiałem się nad tym zębem. Pewnie należał do jelenia albo innego zwierzęcia. Może wpadło do zapadliska tak jak ty?

Jestem pewna, że tylko stara się zapełnić słowami krępującą ciszę, ale przed oczami znów staje mi wyszczerzona biała twarz wyskakująca na mnie pod wodą.

Deszcz pada coraz mocniej, kap, kap, kap, jak gdyby bębnił o moją czaszkę. Dźwięk nasila się, przyspiesza, wwierca się w krzywą szybę, coraz bardziej podobny do chrobotania owadów.

Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK...

– Zaraz skończę. Chyba miałaś szczęście; jeszcze nigdy nie widziałem takiego ugryzienia. – Owija moją rękę gazą. – Przemokłaś do suchej nitki. Mogę ci pożyczyć ciuchy mojej siostry, jeśli chcesz...

– Nie.

– O... Okej, nie ma sprawy – mówi szybko Carter. – Albo możesz włożyć coś mojego.

– Przebiorę się w domu babki.

– Hej, zrobiłem coś nie tak czy co?

Mam ochotę spiorunować go wzrokiem, chociaż nie wiem dlaczego. Nie uraził mnie w żaden sposób. Po prostu czuję się nieswojo i chcę już pójść.

– Lolu, nie chcę wyjść na palanta, ale zdajesz sobie sprawę, że wypadałoby podziękować? „Dziękuję, że zaproponowałeś mi ciuchy do przebrania”, „Dziękuję, że opatrzyłeś mi ranę”, „Dziękuję, że wskoczyłeś za mną do cholernego zapadliska”.

– Ja...

Nolan uważa, że „dziękuję” i „przepraszam” to puste słowa. „Kiedy będę ci wdzięczny, będziesz o tym wiedziała”, mawia często. Ale Carter był dla mnie taki miły. Może Nolan nie zawsze ma rację.

– Dziękuję – mówię.

Próbuję dodać coś optymalnego, żeby chłopak się uśmiechnął tak jak wcześniej, ale on już się uśmiecha. Samo „dziękuję” wystarczyło.

– Drobiazg. – Carter odchrząkuje. Nagle sprawia wrażenie zakłopotanego. – Daj mi chwilę, odprowadzę cię do domu.

„Dom”. Czy Nolan uważa, że to też jest puste słowo? A ja?

.

Co wiem o zębach

1. Dorosły człowiek ma trzydzieści dwa stałe zęby (jeśli żadnych nie stracił): cztery kły, cztery siekacze, osiem przedtrzonowców i dwanaście trzonowców.

2. Widziałam kiedyś w muzeum naszyjnik z dwustu ludzkich zębów. Leżał obok czaszki mężczyzny o kłach długości moich małych palców[7].

3. Szkliwo zębów to najtwardsza tkanka w ludzkim organizmie.

4. Zęby jeleni nie mają plomb z amalgamatu.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Czekam w salonie, aż Carter się przebierze, kołysząc się w przód i w tył w starym bujanym fotelu godnym matki Normana Batesa. Myślę, że Nolan doceniłby atmosferę rodem z Psychozy.

Czuję się lepiej. Uspokoiłam się na tyle, że mam ochotę kopnąć się w kostkę za zgubienie telefonu. Dostałam go raptem kilka dni temu, a już leży na dnie podziemnego jeziora.

Szlag by to trafił.

Po drewnianej podłodze niesie się nawet najlżejszy dźwięk, więc słyszę, gdy otwierają się drzwi na tyłach chaty. Po przyjściu Carter zawołał mamę i siostrę, żeby sprawdzić, czy są w domu, ale nikt nie odpowiedział. Teraz w pokoju obok słychać niespieszne kroki, a potem brzęk. Może to Cora wróciła z pracy w restauracji? A może matka rodzeństwa?

Przestaję się bujać i podchodzę na palcach do drzwi. W holu panuje półmrok. Liczę na to, że Carter wyjdzie zaraz ze swojego pokoju, ale słyszę, że wciąż się przebiera.

W głębi korytarza otwarte są inne drzwi, w których miga mi kobieca postać, żeby zaraz zniknąć mi z oczu. To strażniczka Crane.

Przywieram płasko do ściany. Czuję, że powinnam się ukryć. Może z powodu naszego pierwszego spotkania pod Kościanym Drzewem. Albo dlatego że jej syn ubiera się w pokoju obok. A może dlatego że Carterowi wyraźnie ulżyło, kiedy okazało się, że nikogo nie ma w domu.

Przez szparę w drzwiach widzę, jak strażniczka Crane przeszukuje szafkę pod zlewem. Szepcząc coś w rodzaju modlitwy, wyciąga z niej szklaną butelkę. Butelka nie ma etykiety, ale złoty płyn na dnie wygląda jak whisky. Trzęsącymi się rękami odkręca zakrętkę. Pociąga długi łyk prosto z butelki, a potem odstawia ją na blat i odsuwa od siebie, jak gdyby ta miała zaraz stanąć w płomieniach. Niski jęk, jaki z siebie wydaje, jest tak przeraźliwie smutny, że chcę się znaleźć jak najdalej stąd. Ta kobieta w ogóle nie przypomina strażniczki, którą spotkałam w lesie.

Deski skrzypią pod moimi bosymi stopami, gdy wycofuję się spod kuchni. Strażniczka Crane wciąż stoi odwrócona. Na palcach wracam do salonu, ale kiedy zamykam za sobą drzwi, okazuje się, że weszłam do innego pomieszczenia. Wszędzie dookoła piętrzą się sterty pudeł, a w rogu stoi biurko. Pyłki kurzu wirują w słabych promieniach słońca wpadających przez pojedyncze niskie okno. Pokój przypomina grobowiec. Nie powinnam była tu wchodzić.

Sięgam już do klamki, kiedy dostrzegam na biurku czarno-białą fotografię, na którą pada z okna snop światła. Zdjęcie jest nieduże, nie większe od mojej dłoni, i są na nim dwie nastolatki siedzące na nagrobku. Przez chwilę myślę, że jedną z nich jest Cora, ale to nie może być ona, bo druga dziewczynka to bez wątpienia Lorelei.

– Znowu się spotykamy.

Odwracam się gwałtownie i widzę strażniczkę Crane opartą o framugę.

– Czekam na Cartera...

Przerywa mi machnięciem ręki.

– Ależ oczywiście, skarbie. Nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabyś kraść nasze stare graty. – Jej uśmiech jest niedbały i nie do końca przyjazny. – Ale gdy się nad tym zastanowić, twoja matka lubiła sięgać po cudzą własność. Może jabłuszko padło niedaleko od jabłoni.

Nie czuję się dotknięta jej insynuacją – w ciągu kilku ostatnich miesięcy ukradłam mnóstwo rzeczy. Nie mam pojęcia, czy moja matka kradła, ale podoba mi się pomysł, że coś nas łączy, że jest między nami podobieństwo wykraczające poza wygląd oraz więzy krwi. Ale strażniczka Crane wszystko psuje.

– Tak tylko się z tobą droczę. Lorelei nigdy sobie niczego nie przywłaszczyła, chyba że mówimy o facetach o rozbieganym spojrzeniu. Teraz, gdy tu jesteś, może powinnam wziąć Cartera na smycz.

Wybucha śmiechem, ale jej żart nie przypadł mi do gustu.

– Niezłe ujęcie, prawda? – Strażniczka Crane wskazuje podbródkiem zdjęcie na biurku.

To ona jest dziewczyną obok Lorelei, ale miała wtedy znacznie ciemniejsze włosy.

– Przyjaźniłyście się? – pytam, choć niepotrzebnie.

Jak mawia Nolan, kamera pokazuje wyłącznie prawdę, a na tym zdjęciu Lorelei wygląda na szczęśliwą.

Kobieta wzdycha.

– Owszem. Dopóki nie zaczęłam się spotykać z Theo, ojcem Cartera i Cory. Ten facet nawet na chwilę nie przestawał robić zdjęć. Ale to... – Podchodzi tak blisko, że czuję się nieswojo, i stuka paznokciem w szybkę fotografii. – Kiedy je zobaczyłam, wiedziałam, że ze mną i z Lorelei koniec, jeśli wiesz, co mam na myśli. – Uśmiecha się tęsknie, jakby z żalem. Ale sekundę później z jej twarzy znów przebija rozgoryczenie. – Theo i tak zachował tę przeklętą odbitkę.

Postanowiła zerwać przyjaźń z moją matką z powodu fotografii? Początkowo nie rozumiem, o co jej chodzi. Na zdjęciu uśmiechnięta Lorelei ciasno obejmuję strażniczkę Crane ramieniem. Strażniczka Crane też się uśmiecha. Ale teraz chyba to widzę: zdjęcie jest wykadrowane w taki sposób, że strażniczka Crane znajduje się z boku, a Lorelei na samym środku. Strażniczka może i na nim jest, ale to Lorelei jest gwiazdą. Zgaduję, że Theo okazał się jednym z facetów „o rozbieganym spojrzeniu”.

– Byłaby wściekła, że tu przyjechałaś – stwierdza kobieta, nachylając się nade mną.

Mam za plecami biurko, więc żeby uciec, musiałabym ją odepchnąć.

– Dlaczego? Matka nie chciałaby, żebym odwiedziła jej rodzinne strony? – Ale gdy to mówię, przyznaję jej w myślach rację. Zanim przyjechałam do Harrow Lake, nie miałam pojęcia, jak ogromna część życia mojej matki będzie tu wystawiona na widok publiczny. Lorelei jest wszędzie. Jest wpleciona w osnowę tego miejsca. I choć oddychałam opowieściami o niej jak powietrzem, Lorelei nie chciała mnie w swoim życiu. Przypomnienie sobie tego boli, ale właśnie tego mi trzeba. Dlaczego miałoby mnie obchodzić, czego chce ode mnie Lorelei?

Strażniczka Crane kładzie mi rękę na ramieniu, a jej kciuk dotyka lekko mojej szyi. Komuś z boku ten gest mógłby się wydać serdeczny. Zrzucam z siebie jej rękę, ale kobieta tylko się uśmiecha i odsuwa na tyle, żebym nie dławiła się od oparów alkoholu.

– Lorelei nienawidziła tego miejsca – oświadcza. – Zaklinała się, że wyjedzie z twoim ojcem i już nigdy nie wróci. I dotrzymała słowa. Wróciła tylko ten jeden raz, kiedy zmarł twój dziadek, a to było... no cóż. Nie zostawiła w rodzinnym domu wielu szczęśliwych wspomnień, to pewne. Niektórzy uważają, że Harrow Lake zmienia ludzi, którzy mieszkają tu zbyt długo, i to wcale nie na lepsze. Jak gdyby w wodzie było coś, co wyciąga z ludzi ich najgorsze cechy i je wzmacnia. Czasami... czasami myślę, że coś w tym jest.

Po plecach przebiega mi lodowaty dreszcz, jak gdyby ktoś przeciągnął po nich szponem.

– Sądziłam, że twój ojciec okaże się dla niej dobry. Da jej wszystko, czego pragnęła, i będzie ją trzymał z dala od Harrow Lake. Ale te kilka miesięcy, które tu spędził, wystarczyły, żeby go zmienić. Ostatecznie okazał się zły w inny sposób.

– Nie mów w ten sposób o Nolanie. Nie znasz go. – Mój głos jest stanowczy i twardy jak stal, chociaż wcale tak się nie czuję.

– Powinnaś wyjechać, zanim i ciebie to spotka. – Strażniczka Crane nachyla się w moją stronę i szepcze, zionąc whisky: – Może już jest za późno.

Odwraca się na dźwięk kroków, a wtedy szybko wsuwam ramkę ze zdjęciem do kieszeni spódnicy. Strażniczka Crane wychodzi z pokoju, nie oglądając się za siebie, a chwilę później w drzwiach staje Carter. To niepokojące, że fantomowy ucisk jej kciuka na moją tchawicę ustępuje dopiero wtedy, gdy go widzę.

– Wszystko w porządku? – pyta Carter.

– Tak – odpowiadam. – Możemy już iść.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Gdy wchodzę do domu, babka czeka w holu, przyciskając do ucha słuchawkę telefonu, a jej usta wykrzywia kwaśny grymas. Może właśnie to sprawia, że czuję przypływ nadziei. Podbiegam do niej i prawie wyrywam jej słuchawkę.

– Nolan? – Na linii słychać trzaski. – Nolan? Jesteś tam?

On wie.

To kompletnie nielogiczne, ale nabieram straszliwej pewności, że Nolan wie o wszystkim, co robiłam w Harrow Lake. Widział, jak biegam po miasteczku w ubraniach z szafy Lorelei. Jak odwiedzam miejsca z filmu w niewłaściwych strojach i w niewłaściwej kolejności. Wchodzę do cudzych sypialni. Kradnę zdjęcie matki.

– Lolu? To nie Nolan. To Larry.

Ostatni promyk nadziei rozpuszcza się jak mokra wata cukrowa. Mimo to czuję ulgę, słysząc głos, który znam równie dobrze jak swój.

– Z Nolanem wszystko okej? Wrócił do domu?

Larry odchrząkuje.

– Nolan... – Mężczyzna szuka odpowiednich słów, a ja mam wrażenie, że cały mój świat stanął w biegu. – Wraca do zdrowia wolniej, niż można się było spodziewać. Lekarze mówią, że dojdzie do siebie, tylko potrwa to trochę dłużej. Zostanie przeniesiony do prywatnego szpitala, żeby odzyskał pełnię sił przed powrotem do domu.

– Boże, Larry! Myślałam, że próbujesz mi powiedzieć, że Nolan nie żyje!

Następnym razem staranniej dobieraj słowa, dupku.

Larry milknie. Pewnie odlicza do dziesięciu.

– Spędzi tam jakiś czas. Uważam, że powinnaś zostać w Harrow Lake, dopóki Nolan nie wyjdzie ze szpitala.

– Tutaj? Przecież mówiłeś, że wyjeżdżam tylko na trzy dni! Gdzie jest Nolan? Chcę z nim porozmawiać. – Ściskam krawędź stolika, na którym stoi telefon, tak mocno, że bieleją mi knykcie.

– Tylko byś go niepotrzebnie zdenerwowała. Lolu, wytrzymaj jeszcze trochę...

– Larry, zawsze to robisz: próbujesz odsunąć mnie na bok. Muszę wrócić do domu! – Po drugiej stronie zapada cisza, a ja wyobrażam sobie, że Larry zasłania słuchawkę, żeby zakląć. – Pozwól mi porozmawiać z Nolanem. Od przyjazdu tutaj ani razu nie udało mi się z nim skontaktować.

– Niedługo – odpowiada asystent i od razu przechodzi do następnego tematu. – Policja aresztowała człowieka, który go zaatakował. To jakiś bezdomny ćpun. Uważają, że dostał się do środka tylnym wejściem. Chciał obrabować wasz apartament.

– Bezdomny? – pytam bez przekonania.

Do tej pory myślałam o włamaniu i napaści na Nolana wyłącznie w kategoriach abstrakcyjnych – trudno nadać czemuś takiemu twarz konkretnej osoby. Ale przypadkowy narkoman? Jak dostał się do Ivory Tower? I dlaczego nic nie zostało skradzione? Czy policja w ogóle wie, co robi?

– Nolan zidentyfikował go wczoraj. Lolu, niedługo wszystko będzie załatwione i wtedy będziesz mogła wrócić. To nie powinno potrwać dłużej niż kilka tygodni.

– Tygodni?! – Serce zamiera mi w piersi. Następne zdanie wypowiadam prawie szeptem: – Czy Nolan nie chce, żebym wróciła?

– Oczywiście, że chce – warczy Larry. – Naprawdę myślisz, że mógłby się z tobą rozstać? Posłuchaj, Lolu, mam kogoś na drugiej linii. Zadzwonię niebawem, okej?

Larry rozłącza się, nie czekając na odpowiedź. Stoję z rozdziawionymi ustami, ściskając słuchawkę. Powinnam czuć ulgę na wieść, że złapano osobę, która zraniła Nolana, ale wcale tak nie jest. Jedyne, co mogłoby mi w tej chwili poprawić humor, to bilet na samolot do Nowego Jorku i spotkanie z ojcem.

– Lolu, czy wszystko w porządku? – pyta babka.

Mam wrażenie, że powtarza pytanie, bo nie usłyszałam za pierwszym razem. Potrząsam głową.

Nie mogę tutaj zostać. Wszystko w tym miasteczku wydaje się wypaczone. Nawet ja.

Nie żeby Nolana to obchodziło.

– Lolu, możesz u mnie zostać, jak długo zechcesz. Jestem pewna, że twój ojciec będzie... – zaczyna babka, ale ja nie słucham.

Wbiegam po schodach na piętro, myśląc tylko o tym, żeby znaleźć walizkę i się stąd wynieść.

Oprócz mojej są tu jeszcze dwie sypialnie oraz łazienka, ale w żadnym z pomieszczeń nie ma mojej walizki. Jak w szale biegam po domu babki. Mam gdzieś, że nasłuchuje z dołu, jak miotam się tam i z powrotem.

Każdy pokój jest taki sam: wyblakły, przykurzony, pozbawiony życia. Jak gdyby krzyczały do mnie: „Nic tu nie ma!”. To nie jest dom, w którym można mieszkać, co najwyżej egzystować i czekać. Na co czeka moja babka?

Opadam na podłogę pokoju Lorelei w chwili, gdy babka pojawia się w drzwiach. Stoi tak w swojej czarnej sukni z dłońmi splecionymi przed sobą. Dlaczego zawsze jest ubrana tak, jak gdyby wybierała się na pogrzeb?

– Skończyłaś już demolować mój dom? – Ton jej głosu jest tak lekceważący, że chce mi się wrzeszczeć. – Doprawdy, złość nic tu nie pomoże. Idź umyć twarz, a ja przygotuję nam podwieczorek.

– Gdzie, do cholery, jest moja walizka?

– Znowu to samo? – Babka z frustracją wyrzuca ręce do góry, jakbym była nieznośnym dzieckiem dopraszającym się lodów.

Chcę tylko wrócić do domu. Dlaczego ona tego nie rozumie? Nie obchodzą mnie Lorelei ani potwory zamieszkujące Harrow Lake. Chcę wrócić do naszego apartamentu, nosić własne ubrania, mieć swoje rzeczy na wyciągnięcie ręki i wdychać zapach cygar Nolana. Chcę mieć poczucie, że świat jest wystarczająco solidny, żeby unieść mój ciężar. Pościg za wyobrażeniem Lorelei pochłonął mnie do tego stopnia, że teraz czuję się tak, jakby spotkała mnie za to kara.

– Zejdź, kiedy przestaniesz się dąsać – rzuca babka.

Opieram głowę o ścianę. Na schodach słychać jej oddalające się kroki.

Weź się w garść, Lolu.

Unoszę głowę, ściągam łopatki i próbuję przywołać Cersei Lannister, Ellen Ripley albo cholerną Królową Kier. Na próżno.

Nie jestem Królową Kier. Jestem Alicją wrzuconą do świata, którego nie rozumiem, ścigającą królika, za którym nigdy nie powinnam była pobiec.

Gdy nazajutrz rano wchodzę do muzeum, dzwonek nad drzwiami dźwięczy alarmująco, ale pan Bryn nie odrywa wzroku od książki. Nie mam czasu na jego małostkowość.

– Był tu Carter? – pytam głośno.

Skoro utknęłam w Harrow Lake, równie dobrze mogę dowiedzieć się czegoś o mojej matce. Ustalić, skąd właściwie pochodzę. To wydaje się optymalne – dla mnie. A Carter obiecał mi pomóc.

Pan Bryn przygląda mi się podejrzliwie.

– Czego od niego chcesz?

– Zamierzam go zbałamucić moim wielkomiejskim czarem. – Wszystkie czterdzieści trzy mięśnie mojej twarzy napinają się w uśmiechu, odsłaniając zęby.

Bryn wskazuje ruchem głowy jedno z przejść prowadzących w głąb labiryntu pomieszczeń.

– Jest w archiwum – mówi i wraca do lektury.

Ruszam tym samym wąskim korytarzem, którym podczas pierwszej wizyty w muzeum trafiłam do sali z marionetką Pana Dreszcza.

– Halo?! – wołam.

Otaczające mnie zewsząd książki sprawiają, że mój głos brzmi głucho. Skradam się między półkami, jak gdybym nie chciała ich obudzić. Nagle między dwoma regałami ukazuje się twarz Cartera, na co reaguję wybuchem śmiechu.

– Lola, co ty tu robisz? – Chłopak cofa się, żeby wpuścić mnie do pozbawionego okien pokoju.

Pod sufitem mruga lampa.

– Postanowiłam przyjąć twoją propozycję, o ile wciąż jest aktualna – oznajmiam. – Miałeś mi pomóc dowiedzieć się czegoś o Lorelei.

Jestem teraz Przebojową Lolą. Przebojowa Lola robi, co jej się żywnie podoba, nawet jeśli Nolan by tego nie pochwalił. Bo, jak się okazuje, wcale go nie obchodzę.

– No tak! – Uśmiech Cartera sprawia, że się rozluźniam. – Nawet zacząłem szukać informacji, tak na wszelki wypadek... Niewiele tego jest, ale nie wiedziałem, co konkretnie cię interesuje – tłumaczy.

Choć puls mi przyspiesza, to staram się zgrywać wyluzowaną.

– Wszystko. Interesuje mnie wszystko, co pomoże ustalić, kim naprawdę jest Lorelei. – I dlaczego mnie zostawiła.

Gdy mrugam, widzę pod powiekami bladą twarz pod powierzchnią wody. Ząb wyciskany z rany.

Wpadła w oko potworowi...

– Ty zacznij z tej strony, a ja z tamtej – zarządza Carter, zabierając się od razu do roboty.

Wzdłuż jednej ze ścian stoją uporządkowane alfabetycznie szafki kartotekowe, więc zaczynam od nich. Pod wpływem impulsu sprawdzam hasło „Pan Dreszcz”, ale nie znajduję nic na jego temat. Jest za to kilka teczek oznaczonych nazwiskiem McCabe. Wyciągam cienką teczkę z imieniem Lorelei. Jest w niej tylko kilka wycinków z gazet obwieszczających, że zdobyła rolę w Lelku.

Podchodzę do sterty pudeł z boku pomieszczenia i gdy ją mijam, odkrywam korkową tablicę pokrytą szkicami. Natychmiast rozpoznaję charakterystyczny styl – identyczne rysunki widziałam w pokoju Cartera, ale na tych tutaj nie ma diabelskiego młyna. To krajobrazy przedstawiające potoki mętnej wody, na których unoszą się ludzkie ciała. Na jednym widać zbocze wzgórza podziurawione wielkimi czarnymi lejami, takimi samymi jak ten, do którego wpadłam. To muszą być rysunki osuwiska i wszystkich jego ofiar.

Na jednym ze szkiców natychmiast rozpoznaję zawalony kościół z Lelka, w którym została złożona w ofierze Ptaszyna; otaczające go nagrobki przypominają wyrwane paznokcie. Dziesiątki innych rysunków przedstawiają trupiobladą twarz wykrzywioną w makabrycznym uśmiechu.

Pan Dreszcz.

Obok mnie staje Carter z naręczem papierów.

– Dopiero teraz dotarło do mnie, jak bardzo ten pokój przypomina kryjówkę seryjnego mordercy – zauważa.

Wskazuję ścianę drżącą ręką.

– To wszystko twoje rysunki?

– Tak, te tak. – Chłopak wskazuje ciała unoszące się na wodzie. – Pan Bryn chciał zrobić wystawę poświęconą osuwisku, a że nie zachowały się żadne zdjęcia...

– A te? – Wpatruję się w podobizny Pana Dreszcza, a potwór wlepia wzrok we mnie.

– Te też. – Carter wzrusza ramionami z zażenowaniem. – Wzorowałem się na marionetce z muzeum. Takie tam wprawki.

Zabrzmiało to fałszywie, ale nie drążę tematu.

– A ten rysunek z twarzą pod wodą?

Szkic, który zwrócił moją uwagę podczas pierwszej wizyty w muzeum, leży porzucony na stercie starych gazet. Przypominają mi się lej zapadliska i paniczne próby ustalenia, gdzie góra, gdzie dół. Biała plamka wyłaniająca się z ciemności i dotyk zębów na skórze. Pod skórą.

– To nie ja go narysowałem – mówi Carter.

Wpatruje się w szkic, a potem podnosi go do światła i wskazuje gryzmoły w dolnym rogu: data i dwa inicjały. T.L. Mój mózg automatycznie podsuwa mi ich możliwe rozwinięcia:

Tym Lepiej.

Tajemnica Loli.

Trzęsiżuki Lorelei.

– To inicjały mojego taty – wyjaśnia Carter. – Theo Lahey. Ojciec głównie robił zdjęcia, ale też trochę rysował. Ten szkic powstał kilka tygodni przed jego śmiercią. – Carter przypina szkic do tablicy. – Zaczekaj tu, przyniosę jeszcze jedno pudło. Chyba zostawiłem je na antresoli.

Kroki Cartera niosą się echem w całym budynku. W pokoju jest strasznie duszno, powietrze właściwie stoi. Nie wiem, jak chłopak może tu pracować.

Podchodzę z powrotem do szkiców Cartera, chociaż rozpaczliwie pragnę stąd uciec. Pan Dreszcz spogląda na mnie pożądliwym wzrokiem, zgrzytając ohydnymi zębami. Wydaje się wściekły, że tkwi w tym papierowym więzieniu. Czy gdybym zgasiła światło, wypełzłby z rysunków i dziesiątki jego przyczajonych, owadzich wersji wypełniłyby pokój?

Przełykam ślinę, bo zaschło mi w ustach, i sięgam po szkic taty Cartera. Twarz w wodzie nie przypomina Pana Dreszcza, a przynajmniej żadnej z jego wersji, które dotychczas widziałam. Wydaje się należeć do kobiety. Pasma włosów unoszą się wokół niej, ale mam wrażenie, że ona sama się nie porusza. Jest spokojna.

Składam szkic i chowam go do kieszeni spódnicy. Na myśl o tym, że Carter zorientuje się, co zrobiłam, przenika mnie znajomy dreszcz ekscytacji. Kręci mnie perspektywa, że zobaczy mnie taką, jaką naprawdę jestem, a nie w odniesieniu do Nolana, Lorelei, Hollywood, pieniędzy i sławy. Bo nie jestem żadną z tych rzeczy. I chyba chciałabym, żeby Carter dostrzegł prawdziwą mnie.

Podnoszę wzrok na dźwięk zbliżających się kroków.

– Hej, znalazłeś...

Nikogo nie widzę.

– Carter?

Cisza. Jestem jednak pewna, że słyszałam czyjeś kroki. Powoli podchodzę do drzwi i wyglądam na pogrążony w mroku korytarz. Jest pusty. Ale kiedy się odwracam, kątem oka dostrzegam jakiś ruch, jak gdyby ktoś właśnie zniknął za rogiem.

– Hej!

Biegnę wzdłuż rzędu regałów, pewna, że złapię wreszcie dziewczynę, która chodzi za mną jak cień od chwili mojego przyjazdu do Harrow Lake. Ale nikogo tam nie ma. Tylko następny wąski korytarz.

W ścianie regałów zauważam otwarte drzwi. Z pomieszczenia pada mrugające, zimne światło i słychać cichy szum podobny do dźwięku, jaki wydaje śmigło starego samolotu. Wchodzę do miniaturowej sali kinowej. W chwiejnym świetle projektora pod sufitem rozróżniam cztery rzędy sztywnych foteli zwróconych do ekranu. Wszystkie są puste.

– Carter?

Brak odpowiedzi. Mam już wyjść, gdy rozpoznaję film wyświetlany na ekranie. To Lelek, ale kopia jest tak ziarnista, jakby nagrano ją na starej taśmie filmowej. Film został pocięty na krótkie sceny i ponownie zmontowany. Nolan by się wkurzył. Leci od tyłu i bez dźwięku, jeśli nie liczyć terkotu projektora. Kto to nagrał? I po co?

Na ekranie pojawia się Ptaszyna o szklistym, pustym spojrzeniu, a gdy kamera robi odjazd, widać mieszkańców pożerających jej ciało, tyle że ich ruchy ją ożywiają: odgryzione kawałki ciała wracają na swoje miejsce, konająca kobieta wciąga w płuca swój ostatni krzyk. Następuje cięcie, po którym Ptaszyna, brudna i obszarpana, wyłania się z jaskini, gdzie się ukrywała. Ale idzie do tyłu, poruszając się nienaturalnymi zrywami, żeby zniknąć w ciemnym wylocie tunelu. Na tle czarnego ekranu widać błysk jej oczu i już jej nie ma.

Po co ktoś poszatkował Lelka w taki sposób? Film był już wystarczająco makabryczny. Po co robić z niego ten chaotyczny koszmar?

Mieszkańcy Lelka z uniesionymi wysoko latarkami ścigają Lorelei przez tunele, biegnąc wstecz. Są ubrani tak samo jak ludzie, których widziałam na Main Street.

W następnym ujęciu pojawia się kaznodzieja idący tyłem przez ruiny kościoła, a potem przez chwilę nic nie widać – sceny są źle zmontowane. Gdy obraz powraca, patrzymy z czyjejś perspektywy na opadłe liście w lesie. Widać parę butów z zaokrąglonymi czubkami. Pojawia się dziewczyna, widziana teraz od tyłu. Ma długie czarne włosy i rzuca smukły cień na ziemię między drzewami.

Dziewczyna wyciąga rękę i łapie czyjąś dłoń o długich, wrzecionowatych palcach. W zbliżeniu widać, że ma bladą skórę pokrytą siateczką pęknięć jak potłuczona porcelana. Kolejne niedbałe cięcie i ekran znowu robi się czarny.

Pana Dreszcza nie było w Lelku. Nie było i już. Ani dziewczyny o długich czarnych włosach... Powstrzymuję drżenie, wmawiając sobie, że to z zimna, a nie dlatego że dziewczyna wydała mi się znajoma, chociaż widziałam ją tylko od tyłu...

Ekran znowu ożywa i tym razem Ptaszyna pędzi tunelami podziemnej kolejki gondolą, oglądając się z przerażeniem przez ramię, jak gdyby coś się zbliżało w ciemności. Ani śladu Pana Dreszcza czy czarnowłosej dziewczyny.

Scena zapętla się, biegnie do przodu, a potem do tyłu, coraz szybciej i szybciej, aż oczy zaczynają mi łzawić, więc zamykam je na sekundę, odgradzając się od wszystkiego oprócz terkotu projektora wibrującego wewnątrz mojej czaszki.

Dźwięk cichnie. Mrugam, lecz ciemność jest tak gęsta, że widzę tylko smużkę światła sączącą się spod zamkniętych drzwi. Z trudem podnoszę się z fotela, rozprostowuję zdrętwiale i zziębnięte nogi – kiedy w ogóle usiadłam? – i po omacku szukam drogi do wyjścia.

– Carter? – wołam. Brak odpowiedzi. – Panie Bryn?

W obstawionym regałami korytarzu jest nieco jaśniej, mimo że światła są wyłączone. Gdzie, u licha, podział się Carter? Biegnę w stronę wyjścia z muzeum. Chcę się stąd jak najszybciej wydostać.

Biurko przy wejściu jest puste. Ani śladu Bryna. Długie cienie półek i gablot kładą się na podłogę. Ściany wydają się przybliżać.

– Halo? Jest tu kto?

Moje słowa umykają korytarzami, potykają się i giną w mroku.

– Carter?

Od jak dawna tu jestem? Dlaczego Carter mnie nie odszukał?

Czyżbym zasnęła?

Nie, to kwestia tego miejsca, tego miasteczka, gdzie czas nie biegnie naprzód, jak powinien, gdzie historie mogą utkwić w głowie jak ząb wbity głęboko w ciało. Czuję, że Harrow Lake zatapia we mnie swoje szpony.

Pędzę do wyjścia, prawie potykając się o jakąś niewidoczną przeszkodę i modląc się w duchu, żeby drzwi były otwarte.

Naciskam klamkę. Prawie wyskakuję ze skóry, gdy dzwonek pod sufitem wydaje z siebie głośne „drrrrrrrrr”. Bogu dzięki, drzwi nie są zamknięte na klucz. Dlaczego nie są zamknięte na klucz?

Na zewnątrz miasteczko wygląda inaczej. Wzdłuż Main Street stoi kilka zaparkowanych samochodów, ale jest już ciemno, a witryny sklepów są uśpione. Dookoła nie ma żywej duszy. Tylko latarnie zgarbione niczym staruszki rozświetlają mrok. Harrow Lake wstrzymało oddech.

Zakasuję spódnicę, żeby zbiec po stopniach, i prawie ją rozdzieram, gdy coś trzeszczy mi między palcami. To szkic, który ukradłam z archiwum, wciąż tkwiący w mojej kieszeni.

Przede mną majaczy widmowa sylwetka wierzby płaczącej. Przyspieszam kroku. Wiatr porusza gałęziami drzewa, przeczesuje je grubymi palcami, kołysze i szeleści liśćmi.

Nie ma żadnego wiatru.

Odpędzam tę myśl i spoglądam przed siebie, ku Main Street. Z gardła wyrywa mi się stłumiony okrzyk, bo coś łapie mnie za spódnicę. Okręcam się na pięcie – podeszłam do wierzby na tyle blisko, że jedna z witek zaczepiła o materiał. Cofam się o krok, dwa. Ktoś czai się w zagłębieniu konarów. Jestem tego pewna.

– Kto tam?

Nikt nie odpowiada...

On nadchodzi...

Wyobrażam sobie w tej ciemnej i ciasnej dziupli Pana Dreszcza. Ogromną modliszkę wyszczerzoną w upiornym uśmiechu.

To niemożliwe.

Ale kiedy jest się samemu w ciemną noc, to, co niemożliwe, nabiera realnych kształtów.

Nie bądź niemądra, Lolu. Spodziewałem się po tobie czegoś więcej. Tym razem to głos Nolana. Boże, tak bardzo bym chciała, żeby był prawdziwy.

Ale niskiego dźwięku, dochodzącego spod nawisu wierzbowych gałązek, wcale sobie nie wyobraziłam. Przypomina skrzypienie otwieranych drzwi...

Serce wali mi jak młotem, biegnę co sił w nogach, ścigana stukoczącym echem swoich kroków, które przycicha nieco, gdy wpadam wreszcie na ścieżkę prowadzącą do domu babki, i pochłania je las.

Dopiero wchodząc na piętro, orientuję się, że nie mam już w kieszeni szkicu – jak gdyby długie palce wysunęły się z ciemnej dziupli i go wyjęły.

Zabrałam szkic, bo chciałam, żeby Carter mnie dostrzegł.

I ktoś mnie zauważył. Ale nie on.

Kiedy się budzę, mam mokre policzki i płuca obolałe od szlochu. Wciąż jest ciemno. Może czas rzeczywiście stanął w miejscu.

Słychać tylko skrzypienie i trzeszczenie, z jakim stary dom rozprostowuje kości, ale zaczynam się już do niego przyzwyczajać. Nie pamiętam, co mi się śniło, ale wrażenie pozostaje. Jestem kompletnie rozbita. Tak jak film obejrzany w muzeum zostałam rozczłonkowana i sklejona z powrotem w niewłaściwej kolejności.

Wiatr szumi cicho w gałęziach drzew. Spałam przy uchylonym oknie, spragniona świeżego powietrza w domu, w którym go brakuje. Wzory firanek odbijają się na suficie, tworząc cienie potworów. Unoszą się nade mną, poza moim zasięgiem, chwiejne i roztańczone. Nie sposób oderwać od nich wzroku.

Wstaję, żeby zamknąć okno i przerwać ten spektakl teatru cieni na moim suficie, a kiedy spoglądam na podwórko, dostrzegam ją.

Znów tam jest.

Powinnam do niej zejść. Powinnam wydrapać jej oczy. Ciekawe, czy nadal będzie mi się tak chętnie przyglądać.

Nieznajoma puszcza się biegiem, ale tym razem nie w stronę lasu, tylko domu. Znika mi z oczu i na dole słychać trzaśnięcie drzwi. Odwracam się, gotowa zabarykadować sypialnię własnym ciałem, ale ona jest już w środku. Stoi naprzeciwko mnie w ciemnym pokoju.

Gramolę się niezdarnie na łóżko, przygryzając język, żeby stłumić krzyk. Przyciskam plecy do zimnej ściany. Z tyłu też są potwory. Ukryte w tapecie.

– Lolu.

Słyszę ten szept dopiero wtedy, gdy spomiędzy firanek pada na jej twarz skrawek księżycowego blasku. Sięgam po komórkę, ale oczywiście nie ma jej na szafce – leży na dnie zalanego wodą zapadliska. Po omacku szukam włącznika nocnej lampki.

Na jej widok zasłaniam usta ręką. Skórę nieznajomej pokrywa siateczka pęknięć, od skroni, przez lewy policzek i szyję, aż po bladą dłoń. Twarz ma wychudzoną, wielkie zielone oczy przyglądają mi się ze spokojem. A kiedy się uśmiecha, z ust zwisa jej pojedynczy biały ząb.

To Marianna. Niemożliwe. Wygląda inaczej, nie jak połamana lalka wyrzucona na śmietnik i nie jak czarnowłosa dziewczynka, którą moja wyobraźnia powołała do życia. Ta dziewczyna jest całkiem nową istotą – istotą, która wypełzła z mrocznych zakamarków mojego umysłu. Dorosła wraz ze mną, ale czym jest, nie wiem.

– Lolu – szepcze znowu Marianna, niespeszona zapalonym światłem. – Płakałaś. Czy znów śniłaś o Lorelei?

Potrząsam głową, nie mogąc wykrztusić z siebie słowa. To się nie dzieje naprawdę.

Marianna przekrzywia głowę w bok. Przypomina mi się Kra w klatce w pokoju Cartera.

– Nie spodziewałaś się mnie? Wiesz, że nigdy bym cię nie opuściła bez względu na wszystko.

To ją widziałam za oknem pierwszej nocy w Harrow Lake. To ona huśtała się na bramie lunaparku. To ona pojawiła się w źle zmontowanej wersji Lelka w muzeum. Wracała do mnie w przebłyskach. Odnalazła mnie, gdy byłam w rozsypce.

Jak gdyby wysunęła się spomiędzy pęknięć.

– Posuń się – sepleni Marianna, a potem siada na łóżku obok mnie.

Materac się ugina, sprężyny piszczą. Zastygam bez ruchu. Już zapomniałam, co to znaczy się poruszać.

Marianna gasi lampę i ciągnie mnie za ramię, dopóki nie położę się obok niej. Skórę ma gładką i chłodną. Widzę z profilu jej bladą twarz, ślady pęknięć na strzaskanej przez Larry’ego głowie wyglądają jak blizny albo wyblakłe linie atramentu na moim przedramieniu.

Krew w szparach...

– Co ty tutaj robisz? – szepczę, ale ona nie odpowiada. – Czego chcesz?

– Po prostu idź spać i żadnych koszmarów.

Mam wrażenie, że leżę w ciemności przez wiele godzin, wsłuchując się w jej równy oddech i narastający ryk wichury za oknem, aż wreszcie pojmuję, co się dzieje. Cały czas śnię, to jasne. To tylko kolejny sen. Bardzo dziwny sen, ale nic więcej. Próbuję rozluźnić zesztywniałe mięśnie, ale nie potrafię. Nie kiedy czuję, że ona leży obok mnie – wydaje się taka prawdziwa.

W końcu chyba zasypiam, bo kiedy znów się budzę, Marianny już nie ma. Nie słychać też ryku burzy. Panuje bezwietrzna cisza.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Po nieprzespanej nocy bolą mnie plecy, więc w drodze do centrum miasteczka próbuję je rozciągnąć. Dziś oficjalne otwarcie festiwalu i mam nadzieję, że spotkam na nim Cartera. Chcę wiedzieć, co się z nim stało wczoraj w muzeum. Gdyby nie zostawił mnie samej, nie trafiłabym do tamtej sali kinowej. I może wtedy nie miałabym przez pół nocy koszmarów o wymyślonych dziewczętach.

Gdy docieram na Main Street, parada trwa już w najlepsze. Ludzie na chodnikach przyglądają się sunącym ulicą zabytkowym samochodom, starym modelom fordów, chevroletów, durantów i innych marek. Znam ich nazwy tylko dlatego, że Nolan ma fioła na ich punkcie.

Maski i progi automobilów są udekorowane girlandami jesiennych liści. Przyglądający się im ludzie mają na sobie grube wełniane płaszcze i kapelusze, nienadające się na letni upał, ale zgodne z jesienną scenerią Lelka.

Za automobilami idzie grupa niechlujnie ubranych nastolatków, ucharakteryzowanych na rozwścieczony motłoch z końcówki filmu. Trzymają drewniane pałki i widły, gotowi osaczyć Ptaszynę w przedostatniej scenie w lunaparku. Ale wszyscy są zbyt radośni, machają do znajomych w tłumie i bawią się bronią. Nolan byłby zdegustowany.

– Czy to nie wspaniałe? – grucha stojąca obok mnie kobieta, a potem aż wzdycha na widok marynarskiej sukienki Ptaszyny, którą mam na sobie. – O rety, jesteś do niej niesamowicie podobna! Skąd wytrzasnęłaś ten uroczy strój? Wygląda na autentyczny!

Kobieta ma południowy akcent i włożyła tak nietwarzową wersję dzianinowej sukienki Ptaszyny, że mam ochotę się obrazić. Ale kiwam głową i uśmiecham się blado w nadziei, że da za wygraną i zagadnie kogoś innego.

Niestety.

– Włosy masz oczywiście za długie i trochę za ciemne. Ale nawet bez odpowiedniego makijażu wyglądasz jak jej sobowtór, skarbie. Chciałabym zrobić ci zdjęcie i umieścić je na Facebooku. Wielu moich znajomych pomyśli, że spotkałam prawdziwą Ptaszynę. Mogę?

– Nie – rzucam bez ogródek. Kobieta marszczy brwi, jak gdyby nie była pewna, czy dobrze mnie zrozumiała, więc wyjaśniam: – Żadnych zdjęć.

Kobieta przygląda mi się badawczo.

– Żadnych zdjęć? Chwileczkę, jesteś kimś ważnym? To znaczy: kimś sławnym?

Zaczyna szperać gorączkowo w torebce, zapewne szukając telefonu, żeby zrobić mi zdjęcie bez mojej zgody. Ogarnia mnie panika. W takich chwilach zawsze wkracza Nolan – albo przynajmniej Larry – który nie pozwoliłby kobiecie zbliżyć się do mnie ze swoją przeklętą komórką.

Odsuń się od mojej córki! Mam ci wytoczyć proces?! Tak?! – ryczy obok mnie Nolan.

Powinnam uciec? Krzyknąć na nią? Jaka byłaby optymalna reakcja?

Nolan? Co mam zrobić?

Brak odpowiedzi.

Cholera!

Kobieta ustawia coś na ekranie i zanim w ogóle zdam sobie sprawę z tego, co robię, wytrącam jej telefon z ręki. Komórka uderza z hukiem o chodnik i ginie w plątaninie ludzkich nóg.

– Hej! Jeśli zepsułaś mi telefon, będziesz musiała go odkupić...

Ale ja już odchodzę. Serce bije mi tak głośno, że ledwo słyszę dochodzące zza pleców krzyki i przekleństwa kobiety. A potem tłum połyka mnie i otacza bezpiecznym kokonem. Gdy znikam z pola jej widzenia, znajduję sobie inne miejsce, z którego mogę obserwować paradę. Na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Może nie powinnam była tego robić, ale czułam, że to optymalne.

Przesuwam wzrokiem po twarzach osób biorących udział w pochodzie, próbując odszukać oficjalną wersję Ptaszyny. Oto ona.

Kroczy przed grupą głodujących mieszkańców w śliwkowej sukience, którą Lorelei miała na sobie w ostatniej scenie. Ma blond włosy do ramion ułożone w lśniące fale, perfekcyjny makijaż ust i ciemne, przydymione oczy.

Nie znam jej. Ale znam idącą obok niej dziewczynę w niechlujnej koszuli i z kilofem u boku. Cora odwraca się, jak gdyby poczuła na sobie mój wzrok. Wygląda tak jak zwykle, ma tylko lekko przybrudzoną twarz, a jej mina zdradza, że nie jest zachwycona swoim udziałem w przemarszu. Dziewczyna wymyka się z pochodu i przeciska przez tłum do miejsca, gdzie stoję.

– Myślałam, że wyjedziesz przed paradą – mówi, nachylając się ku mnie, żeby było ją lepiej słychać.

– Zmiana planów – odpowiadam cierpko, bo złość na Larry’ego jeszcze mi nie przeszła.

– Cieszę się, że zdołałaś tu trafić i nie zgubić się po drodze. – Cora unosi znacząco brew. – Gdyby mama nie powiedziała mi, że zabłądziłaś w lesie tamtego wieczoru, kiedy miałaś się spotkać ze mną i z moimi przyjaciółkami nad jeziorem, mogłabym się obrazić. I zmartwiłaś Cartera swoim wczorajszym zniknięciem z muzeum, ale powiedziałam mu, że pewnie tak cię znudziło jego towarzystwo, że złapałaś najbliższy lot do Nowego Jorku.

– Carter tu jest? – pytam, rozglądając się. Gdy odwracam się z powrotem do Cory, napotykam jej kpiący uśmieszek. – No co?

– Zaraz przyjdzie. A tak w ogóle to nawet się cieszę, że cię widzę. Przypominasz mi, że istnieje jakiś świat poza Harrow Lake.

Nie jestem do końca pewna, jaki świat wyobraża sobie Cora, kiedy na mnie patrzy, ale cieszę się, że nie dostrzega wyłącznie porysowanej kopii mojej matki. Wskazuję ruchem głowy dziewczynę w stroju Ptaszyny, która łapie się właśnie za włosy z udawanym przerażeniem. Po sposobie, w jaki włosy zsuwają jej się na tył głowy, poznaję, że to peruka.

– Kto to?

Cora robi skrzywioną minę.

– Och, to Marie Conner. W tym roku to ona odgrywa Ptaszynę.

– A ty kiedykolwiek ją grałaś?

– Ja? Ptaszynę? – prycha Cora. – Mowy nie ma. Siostra Marie, Gretchen, grała Ptaszynę trzy lata z rzędu, ale zaginęła w ubiegłe wakacje. Przed nią była Maisie Parks. Ostatni raz widziano ją, jak pływała wiosną w jeziorze, a potem zastąpiła ją właśnie Gretchen. Nie, wcale się nie palę, żeby ją zagrać. To źle się kończy dla... – Cora spogląda na moją sukienkę i wzdryga się mimowolnie.

– Chcesz powiedzieć, że dziewczęta, która przebierają się za Ptaszynę, od lat przepadają bez śladu i nikt nic z tym nie robi? – pytam, krzyżując ramiona na piersi.

Cora wzdycha.

– A co można zrobić? Policja powie, że Gretchen uciekła, a Maisie utopiła się w jeziorze. Tak czy inaczej, w Harrow Lake już od dawna ludzie giną bez wieści.

– Chciałaś powiedzieć: odkąd Lorelei poprosiła Pana Dreszcza, żeby zlikwidował pozostałe Ptaszyny – kwituję sucho.

Cora wzrusza ramionami.

– Mówię ci tylko to, co słyszałam. Może to nie wina twojej mamy. Może to przyjazd ekipy filmowej i zamieszanie, jakie wywołał, sprawiły, że Pan Dreszcz... wpadł w szał. Słyszałaś na pewno o operatorze kamery, który zaginął podczas kręcenia filmu. Jasne, Moss mógł się po prostu zgubić w jaskiniach. Może to zbieg okoliczności, że ludzie mający związek z filmem znikają jeden po drugim. I może nie ma absolutnie żadnego znaczenia fakt, że Harrow Lake było ostatnim miejscem, gdzie widziano oryginalną Ptaszynę, zanim „się wyprowadziła”. Ale ja nie lubię zbiegów okoliczności i nie mam ochoty wpaść w oko potworowi. Więc robię to – Cora wymachuje kilofem – bo turyści muszą być zadowoleni. Inaczej wszyscy będziemy przymierać głodem.

Czy Cora ma rację i Lorelei rzeczywiście zaginęła podczas pobytu tutaj? Nolan twierdził, że po wyjeździe do rodzinnego miasteczka nigdy więcej jej nie widział, ale w jego ustach zawsze brzmiało to tak, jak gdyby Harrow Lake było tylko przystankiem w jej wielkiej podróży. A może źle coś zapamiętałam? Czy przyjechała tu po tym, gdy powiedziała Nolanowi, że od niego odchodzi, czy przed tym? Byłam wtedy taka mała, a Nolan nie znosi o tym rozmawiać, więc po tylu latach wszystko zatarło mi się w pamięci.

Nie trać czasu na rozmyślanie o bzdurach, beszta mnie Nolan, ale ledwo go słyszę przez narastający ból głowy. Próbując pozbyć się go siłą woli, przyglądam się otaczającym mnie twarzom. Wszystkie są uśmiechnięte i rozbawione.

– Więc policja naprawdę nie ma nic do powiedzenia na temat tych zaginionych dziewczyn?

Cora wzrusza ramionami.

– Pewnie wystawili listy gończe, przejrzeli wyciągi z kont i tak dalej, ale w końcu policjanci zawsze wzdychają i pytają: „Czy wiecie, jak trudno znaleźć kogoś, kto nie chce zostać znaleziony?”. No i przestają szukać. Wszyscy przestają szukać. – Cora posyła mi cierpki uśmiech. – Tak czy inaczej, może nie jestem Ptaszyną, ale odgrywana przeze mnie mieszkanka numer trzy może mieć kłopoty, jeśli ktoś zauważy, że wypadłam z roli, więc lepiej wrócę na swoje miejsce. Przyjdziesz na piknik?

– Chyba tak – odpowiadam, wciąż pogrążona w swoich myślach.

– Super. To do zobaczenia. I... nie przejmuj się tym, co mówiłam, dobrze? – Cora trąca mnie ramieniem i uśmiecha się smutno. – Tak jak wszyscy inni.

To powiedziawszy, biegnie zająć swoje miejsce. Kiedy mija nas koniec pochodu, turyści wokół mnie ruszają za nim, jak gdyby przyłączali się do motłochu, który zaraz zaatakuje Ptaszynę.

Gdy pochód dociera na wysokość muzeum, zostaję w tyle, żeby przyjrzeć się budynkowi. Wygląda na opuszczony, nie zdobią go festiwalowe girlandy ani banery. Przycupnął na uboczu, jak gdyby obserwował paradę. Mam wrażenie, że zza zacienionych drzwi może w każdej chwili wyjść wysoka, koścista postać.

Przyspieszam kroku i doganiam koniec pochodu, który prowadzi mnie do lunaparku. Brama jest otwarta, ze środka mrugają światła i dobiegają muzyka oraz klekot maszynerii. Na samym końcu parceli obraca się diabelski młyn. Rozpoznaję jego niepokojącą, śpiewną melodię. To piosenka Lorelei z Lelka. Przenika mnie dreszcz. Przez chwilę mam wrażenie, że muzyka gra tylko w mojej głowie.

Po raz drugi przekraczam żelazną bramę. Dziś, gdy słońce ożywia przytłumione pastele, wesołe miasteczko wydaje się odmienione. Wzdłuż głównej alei ustawiono długie stoły, siedzący przy nich ludzie śmieją się, jedzą i bawią się w najlepsze.

– Przepraszam, Ptaszyno.

Nieznajomy mężczyzna ściska moje ramię, żeby mnie minąć. Trzyma widły, którymi grozi mi na niby, a potem uśmiecha się szeroko. Myśli, że jestem w przebraniu.

– Ja nie... – Ale on już rusza szybkim krokiem w stronę bufetu.

Przy najbliższym końcu stołu zauważam Granta i pana Bryna, nieco dalej ‒ dziewczynę w peruce Ptaszyny, a obok niej ‒ Faye i laskę, która jest zapewne jej siostrą Jess. Naprzeciwko nich, wśród twarzy, których nie rozpoznaję, Carter i Cora chyba znów się kłócą. Na ich widok odczuwam coś w rodzaju ulgi – nawet jeśli nie są moimi przyjaciółmi, przynajmniej są do mnie przyjaźnie nastawieni. Ale kiedy spoglądam na Cartera, uświadamiam sobie, że wciąż jestem na niego zła. Dlaczego zostawił mnie w muzeum bez słowa wyjaśnienia?

– Hej, cieszę się, że jednak przyszłaś. – Obok mnie pojawia się strażniczka Crane, która ściska moje ramię nieco za mocno.

– Tak. Wygląda na to, że zostanę w Harrow Lake trochę dłużej – wyjaśniam, przypominając sobie, jak mówiła, że Lorelei wolałaby, żebym tu nie przyjeżdżała. Ale kobieta wydaje się nie pamiętać o tamtej rozmowie.

– To wspaniale! Proszę, poczęstuj się ciastem. I powinnaś się do nas przysiąść. Wiem, że dzieci na to liczą. To takie dobre dzieciaki. Naprawdę świetne.

Strażniczka Crane wskazuje głową Cartera i Corę, którzy udają, że są sobie zupełnie obcy. Kobieta znów jest uśmiechnięta i energiczna. Radosna. Czy to dlatego że się napiła, czy wręcz przeciwnie?

– Jasne. Dobry pomysł. – Przyglądam się talerzowi, który właśnie wcisnęła mi do ręki. Ciasto jest polane bladoróżowym lukrem, a ze środka sączy się gęsty i lepki czerwony dżem. Wygląda obrzydliwie.

– Nie lubisz tortu red velvet? – pyta strażniczka.

– Lubię... – Ale ten tort nie przypomina żadnego, jaki dotychczas jadłam.

Ostrożnie odkrawam kawałek czerwonego biszkoptu i oglądam uważnie, zanim włożę go do ust. Natychmiast mam ochotę go wypluć. Ciasto jest zdecydowanie za słodkie.

Strażniczka Crane uśmiecha się promiennie i zachęca mnie, żebym zjadła więcej.

– Pójdę po jeszcze jedną porcję.

Rusza w stronę stołu, na którym wyłożony jest tort, i ustawia się w kolejce chętnych. To bardzo długie ciasto, w wielu miejscach brakuje odkrojonych wcześniej kawałków. Wygląda prawie jak...

Nie. To niemożliwe.

Ciasto ma kształt kobiety naturalnej wielkości – kobiety, która wygląda jak Ptaszyna. Jak Lorelei.

Ci ludzie jedzą moją matkę.

Odwracam głowę, ale zahaczam wzrokiem o Granta. Mężczyzna odgryza wielki kęs tortu, a potem oblizuje palce z lukru. Krwistoczerwony dżem wycieka ze środka i skapuje na stół, wsączając się w szpary w drewnie. Wszyscy opychają się ciastem, a okropna jazzowa melodia miesza się z ich głosami, grając coraz głośniej i głośniej.

Zakrywam uszy rękami. Talerz z tortem uderza o ziemię u moich stóp.

Zapada cisza. Wszyscy się na mnie gapią. Zaniepokojony Carter wstaje od stołu.

Ciasto, które przed chwilą zjadłam, zaraz podejdzie mi do gardła. Chcę je z siebie wyrzucić, choćbym miała wydrapać je paznokciami.

Carter woła za mną, gdy mijam pędem otwartą bramę, ale biegnę dalej. Ledwo zdążam dobiec do drogi, zginam się wpół i zaczynam wymiotować na porośnięte trawą pobocze.

– Lolu, co się stało? Nic ci nie jest? Dlaczego tak wczoraj zniknęłaś? Wszędzie cię szukałem... – wypytuje Carter, który właśnie mnie dogonił.

Ocieram usta rękawem i odpycham go.

– Zostaw mnie – warczę.

A potem puszczam się biegiem.

Pokonuję sprintem całą drogę do domu, nie wiedząc, czy Carter biegnie za mną ani czy wszyscy się ze mnie śmieją. Mogą iść do diabła.

Nolan, muszę z tobą porozmawiać. Muszę wiedzieć, że wciąż tam jesteś. Proszę...

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Wpadam na górę jak burza, nie przejmując się, że mogę zbudzić babkę. Drzwi do jej pokoju i tak są zamknięte.

Idę prosto do łazienki. Gdy spoglądam w lustro, całą twarz mam zapłakaną, a we włosach ‒ resztki wymiocin. Bleee. Już prawie zdążyłam się doprowadzić do porządku, gdy słyszę skrzypnięcie podłogi w korytarzu. Pewnie babka chce skorzystać z łazienki.

– Chwileczkę – wołam i szybko osuszam dłonie. Ale kiedy wychodzę na podest, nikogo tam nie ma. – Najwyraźniej aż tak jej się nie chciało – mruczę pod nosem.

A potem zauważam, że drzwi do mojego pokoju są otwarte. Wiem, że były zamknięte, kiedy wchodziłam po schodach.

Czy ona znowu myszkuje w moich rzeczach?

Ale światło jest zgaszone. Co może tam robić po ciemku?

Drzwi sypialni babki są wciąż zamknięte, a ze środka dochodzi ciche pochrapywanie. Czuję ostrzegawcze mrowienie skóry. Ktoś – lub coś – jest w moim pokoju.

Zsuwam buty i schylam się po jeden z nich. To marna broń, ale nie mam nic lepszego pod ręką. Na palcach przechodzę przez próg i zapalam światło.

W nogach mojego łóżka siedzi uśmiechnięta Marianna.

– Tu jesteś – mówi.

Z piskiem rzucam w nią butem, ale ona łapie go zręcznie i odkłada na toaletkę.

– Co ty tu... jak...?

– Mówiłam, że cię nie opuszczę – odpowiada Marianna i poklepuje siedzisko przed toaletką. – Chodź.

Stoję w drzwiach jak słup soli.

Nucąc pod nosem, Marianna wygładza włosy przed lustrem i zaczesuje je do przodu, żeby zasłonić najgłębsze pęknięcia na twarzy. To melodia śpiewana przez Lorelei w Lelku – ta sama, którą słyszałam w lunaparku. Przypominam sobie słowa wyrecytowane przez Corę:

Pod ziemią pogrzebany tkwił przez wiele, wiele lat

I uśmiech całkiem nowy miał, bo trupy ofiar jadł...

Marianna podnosi głowę i widzi, że wciąż stoję jak wrośnięta w ziemię.

– Spieszy ci się gdzieś?

I właśnie to pytanie sprawia, że strach odpuszcza, pozostawiając we mnie pustkę. Ponieważ stoję w cudzej sypialni, wpatrując się w dziewczynę, której nie powinno tu być, i nie mam dokąd uciec. Ani do kogo. Nie w Harrow Lake.

Marianna łapie mnie za rękę. Czuję jej dotyk. Skóra dziewczyny jest zimna i gładka, lecz niesamowicie rzeczywista. Pozwalam, żeby pociągnęła mnie w stronę lustra, i opadam na siedzisko przed toaletką. Moja twarz jest blada, a z warg odpłynęła cała krew. Wyglądam, jakbym zobaczyła ducha. Dobre sobie.

– Wies, gdzie teraz powinnyśmy posukać? – pyta Marianna.

Wybity ząb sprawia, że moja towarzyszka sepleni i zamiast „sz” wymawia „s”.

– Ale czego? – szepczę.

– Lorelei, ma się rozumieć.

Kiedyś szukałyśmy jej całymi dniami. Po odejściu matki Nolan zabronił mi o niej wspominać, ale z Marianną było inaczej. Pewnej nocy próbowałyśmy się wymknąć z domu, ale powstrzymały nas zamki i zasuwki. Marianna zaproponowała wtedy, żebyśmy odpaliły w oknie fajerwerki. Lorelei zobaczyłaby je i wiedziała, że chcemy, aby wróciła do domu.

Oczywiście nie miałyśmy fajerwerków. Więc spaliłyśmy płatki śniegu.

Tak naprawdę to nie był wcale śnieg, tylko papierowe wycinanki, które wycięłyśmy z maszynopisu znalezionego w gabinecie Nolana pod jego nieobecność. Podpaliłyśmy je na kuchennym palniku i wyrzuciłyśmy z okna, a potem patrzyłyśmy, jak wirują w powietrzu, sypiąc iskrami, i odlatują w noc. Chociaż Lorelei nie wróciła, to przez pewien czas miałyśmy nadzieję, że się pojawi.

Marianna spogląda w lustro, mrużąc oczy. Mam nieprzyjemne wrażenie, że czyta mi w myślach. Próbuję na nią nie patrzeć, jak gdyby to mogło sprawić, że zniknie, ale mój wzrok wciąż ześlizguje się na jej twarz. Popękaną skórę. Oszpecony uśmiech.

– Nolan znów cię ignoruje, prawda? – pyta. Nie odpowiadam. – Może jest wściekły. Wiesz, jaki jest, kiedy się wścieknie.

Wściekły, że Lorelei odeszła. Wściekły, że nią nie jestem. Wściekły, bo boi się, że któregoś dnia ja też go opuszczę. Chwileczkę... Czy o to właśnie mu chodzi?

Mogłabym wyjechać z Harrow Lake, złapać samolot i być za kilka godzin w Nowym Jorku. Ale... co, jeśli tylko pogorszę sytuację? Co, jeśli będzie zły, że wróciłam? Albo z powodu zawalonego harmonogramu zdjęć? Mój przyjazd mógłby źle wpłynąć na jego powrót do zdrowia.

Chyba że znajdę sposób, żeby być córką idealną. Optymalną.

Na toaletce leży niewielka kosmetyczka pełna kosmetyków do makijażu odgrzebanych dla mnie przez babkę. Nolan kocha Ptaszynę. Pokochał ją, zanim pokochał Lorelei czy mnie. Wybrał ją.

Biorę czarną kredkę i obrysowuję nią moje atramentowe oczy. Ptaszyna miała niebieskie, ale nie widać tego na czarno-białym filmie.

Marianna przygląda się z uśmiechem, jak Ptaszyna ożywa w lustrze.

– Włosy też powinnaś obciąć jak ona – mówi.

Ma rację. Muszę być idealna. Chwytam nożyczki.

Część nocy spędziłyśmy z Marianną w lesie, gdzie szukałyśmy drzew podobnych do tych z Lelka, a ja recytowałam kwestie Ptaszyny i naśladowałam jej sposób poruszania się, jakbym naprawdę nią była.

W końcu wróciłyśmy do domu, gdzie z wyczerpania padłam na łóżko. Nie obchodziło mnie nawet to, że Marianna przygląda mi się w ciemności.

To wszystko wydaje się teraz zupełnie nierealne, jak na wpół zapomniany sen. Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, żeby pójść za Marianną do lasu.

Gdy się obudziłam, już jej nie było. Więc ruszam w pojedynkę odhaczyć kolejny przystanek na mojej liście: bar Easy Diner. Mam na sobie odpowiednią sukienkę, tę żółtą wyszywaną w różyczki. Na Main Street zauważam nadchodzącego z naprzeciwka Cartera.

O Boże.

Całe miasteczko widziało, jak upuszczam talerz i rzucam się do ucieczki. Kto wie, ile osób przyglądało mi się, gdy rzygałam jak kot za bramą lunaparku, ale wiem na pewno, że Carter przy tym był.

Szybko wchodzę do Easy Diner, gdzie natychmiast uderza mnie lelkowatość tego miejsca.

W wystroju dominują chrom i czerwona skóra. Sufit jest zaokrąglony jak wnętrze starego wagonu kolejowego. Za staruszkiem przy kasie stoi katedralne radio, takie samo jak w domu babki. Wzdłuż jednej ściany ciągną się boksy, nad trzecim z kolei wisi czarno-biały fotos Ptaszyny, na którym siedzi w tym samym boksie, popijając mlecznego shake’a i zerkając z ukosa na młodego człowieka obok siebie, ubrana w tę samą sukienkę co ja teraz. (Pod koniec filmu mężczyzna okazuje się jednym z łajdaków z pochodniami, którzy ją zabijają).

W barze panuje spory ruch. Z radia leci skoczna jazzowa melodia, ale zbyt cicho, żebym potrafiła ją rozpoznać. Gdy wciąż próbuję ją zidentyfikować, drzwi za moimi plecami otwierają się gwałtownie.

– To jednak ty się tu ukryłaś. Myślałem, że mam przywidzenia. Daję słowo, wyglądasz, jakbyś zeszła prosto z planu Lelka. Fajna fryzura.

– Wcale się nie ukrywałam – protestuję. – Nie zauważyłam cię.

Biorę menu i udaję, że studiuję je z uwagą, chociaż nad kasą wisi tabliczka PRZYJMUJEMY TYLKO GOTÓWKĘ.

Carter siada na stołku obok mnie i czeka, aż odłożę kartę.

– Mogę cię zaprosić na kawę? – pyta.

– O co ci chodzi, Carter? – odpowiadam ze znużeniem.

Może to nie on zmontował film w muzeum, ale zostawił mnie samą.

Jak Nolan.

Jak Lorelei.

– Właściwie o kilka spraw. – Chłopak z trudem powstrzymuje uśmiech. – Chciałem się upewnić, że nic ci nie jest, po tym gdy zniknęłaś z muzeum, a później uciekłaś z parady. Przeprosić cię w imieniu mieszkańców za to, że musiałaś oglądać, jak zajadamy się ciastem przypominającym twoją mamę. No i na samym końcu chciałbym zamówić coś do picia. A ty?

– Chciałabym... – zaczynam. Ale czego właściwie chcę? Chcę, żeby Nolan zadzwonił i kazał mi wracać do domu. Chcę, żeby potwory, o których wciąż śnię, nie miały wstępu do mojej głowy. I chcę wiedzieć, dlaczego Lorelei zostawiła mnie i nigdy nie wróciła. – Czy twoja propozycja jest wciąż aktualna? Pomożesz mi się dowiedzieć czegoś więcej o mojej matce? A poza tym to nie ja zniknęłam z muzeum, tylko ty.

– To ty zniknęłaś. Szukałem cię. I jasne, że ci pomogę – odpowiada Carter.

Chociaż zgrywa urażonego, to czuję, że mu ulżyło. Może obawiał się, że znów zacznę schizować jak na pikniku.

– Twoja matka i Lorelei przyjaźniły się, kiedy były w naszym wieku – oznajmiam.

– Tak, wiem.

– Widziałam ich zdjęcie. Siedziały na nagrobku. – Poznaję po jego minie, że nie wie, o czym mówię. Czyżby nigdy nie widział fotografii, którą ukradłam z gabinetu jego ojca? A może po prostu nie zauważył dziewczyny obok matki? – Wydało mi się dziwne, że siedzą na grobie, bo Cora twierdziła, że nie grzebiecie tu ludzi. A potem przypomniała mi się scena z Lelka, w której Lorelei zostaje zamordowana na cmentarzu, i doszłam do wniosku, że musiały pozować na dnie zapadliska, do którego runął kościół. Bardzo chciałabym je zobaczyć.

– Filmowcy musieli użyć dźwigów i rusztowań, żeby się tam dostać z całym sprzętem – odpowiada ostrożnie Carter.

– Mówiłeś przecież, że jest inne wejście – nie daję za wygraną.

Carter kręci się niespokojnie na stołku.

– Zostało zapieczętowane.

– Ale ty znasz drogę przez jaskinie, prawda? – zgaduję, mając w pamięci szkice w jego pokoju. Nie narysował kościoła na podstawie fotosów z filmu. – A może chcesz powiedzieć, że nigdy tam nie dotarłeś? – Zniżam głos, drocząc się z nim: – Boisz się, że obudzisz Pana Dreszcza?

Carter waha się chwilę, zanim odpowie. To bardzo znaczące wahanie.

– Nie wolno tam wchodzić. Ale zapytam moją mamę, czy wie o twojej coś, co mogłoby cię zainteresować. – Zsuwa się ze stołka. – I możemy przejrzeć jeszcze raz muzealne archiwum.

– Jasne – odpowiadam obojętnie.

Carter marszczy brwi.

– To gdzie się podziałaś wtedy w muzeum? W jednej chwili tam byłaś, a w następnej zniknęłaś jak kamfora. Myślałem, że może dowiedziałaś się czegoś złego o swojej mamie... albo że sprawiłem ci przykrość.

Sala kinowa, przemontowany film, Marianna. Mogłabym mu powiedzieć, że jakimś cudem się przebudziła. A co, jeśli to nie miasteczko jest winne? Co, jeśli to coś we mnie?

Twoja matka miała obsesję na punkcie Pana Dreszcza...

Podoba mi się, że Carter widzi we mnie Lolę, a nie córkę reżysera filmowego. Że odgryza się, gdy jestem chamska, i uśmiecha się drapieżnie, gdy powiem coś optymalnego.

– Zapomniałam, że obiecałam babce zrobić zakupy – oznajmiam, a on kiwa głową, jak gdyby wcale go to nie dziwiło. Przez chwilę nienawidzę go za to, że nie przejrzał mojego kłamstwa. Ale bez względu na to, co czuję, Carter pozostaje kimś obcym. – Nie musisz się o mnie martwić.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Jest późno i stoję w jakimś zamkniętym, zimnym miejscu. Ziemia pod moimi bosymi stopami jest twarda, a gdzieś w pobliżu słychać skapujące krople wody. Lodowaty ziąb przenika mnie na wskroś. Mam na sobie tylko cienką koszulę nocną Lorelei. Serce wali mi głośno, prawie zagłuszając kapanie.

Co ja tu robię? Czyżbym lunatykowała?

W głowie mam mętlik. Nie wiem, jak tu trafiłam. Ale w ciemności jest coś jeszcze. Nie Marianna. Coś... złego. Czuję, że się zbliża.

Robię krok do tyłu i ziemia chrzęści mi pod bosą stopą, sypka i krucha. Cofam się o kolejny krok i tym razem chrzęst jest jeszcze głośniejszy. Chrup, chrup, chrup, chrup, CHRUP. Dźwięk narasta – a może przestrzeń wokół mnie się kurczy – i z ciemności wyłaniają się szczękające, pozbawione warg zęby.

Pan Dreszcz.

Zimna dłoń dotyka mojego policzka. Przesuwa się w dół, po ramieniu, i dociera do rany nad nadgarstkiem. Palec powoli obwodzi rozcięcie – raz, dwa razy – a potem jednym nagłym ruchem wślizguje się do środka.

Udaje mi się wyrwać, ale upadam na hałdę żwiru i zaczynam się zapadać. Młócę rękami osypujące się kamyki, próbując stanąć na nogi, ale moja dłoń ląduje na czymś twardym i gładkim, i wtedy uświadamiam sobie, że to wcale nie jest żwir.

To sterta kości. Cały krater pełen czaszek i ogryzionych do czysta kończyn.

Słyszę kroki zmierzające w moją stronę po morzu kości.

I wtedy widzę, że to wcale nie Pan Dreszcz, tylko Nolan. Idzie ku mnie, ale mnie nie zauważa. Otwieram usta, żeby go zawołać, ale dławię się i krztuszę chrupiącymi odłamkami zębów, które wcale nie są moje. Wsypują mi się do ust, wpadają do gardła...

Budzę się ze zduszonym okrzykiem. Nogi zaplątały mi się w pościel i dygoczę na całym ciele, ale kiedy omiotę zaspanym wzrokiem pokój zalany księżycową poświatą, wiem, gdzie jestem.

To pokój Lorelei.

– On nadchodzi – szepcze z boku Marianna. – Musimy pójść pod Kościane Drzewo.

– Co takiego? – Jestem jak sparaliżowana.

Myślę o sękatym, martwym drzewie i białym trzęsiżuku, którego znalazłam między jego korzeniami.

– Musimy tam iść teraz. Nadchodzi Pan Dreszcz. Widziałam go – syczy Marianna. – Kiedy cię nie ma, zagląda do środka przez dziurkę od klucza, a wtedy trzęsiżuki wydają ten okropny dźwięk. Słyszałam go, kiedy śniłaś.

Może nadal śpię. Kiedy byłam mała, zdarzało mi się czasem śnić na jawie. Z Marianną szepczącą mi do ucha o czekających nas przygodach przekradałam się z pokoju do pokoju, aż w końcu Nolan zaczął zamykać na noc moją sypialnię w obawie, że oddalę się od domu i nigdy nie wrócę.

– Musimy iść pod Kościane Drzewo – powtarza niecierpliwie Marianna.

Już nie sepleni jak wcześniej.

– Pan Dreszcz nie istnieje naprawdę – protestuję, jak gdybym recytowała powtarzaną już tysiąc razy kwestię.

Przez chwilę mam wrażenie, że patykowata postać przenika przez górną warstwę tapety w żuki, ale to tylko złudzenie.

– Zakosztował twojego mięsa i teraz nadchodzi. Musisz powiesić swoje włosy na Kościanym Drzewie.

– Moje włosy?

W blasku księżyca widzę, że Marianna podnosi kłąb włosów, które obcięłam, kiedy próbowałam się stać Ptaszyną. Myślałam, że wyrzuciłam je do śmieci.

– I ząb mi wypadł – oznajmia.

Teraz już rozumiem, dlaczego jej głos brzmi inaczej. Pokazuje mi przedni ząb wybity przez Larry’ego, kwadratowy biały kołeczek na jej dłoni.

Nie jesteś prawdziwa, powtarzam w duchu.

Ale ona łapie mnie za rękę i wpycha do niej ząb, przyprawiając mnie o odruch wymiotny.

– Pan Dreszcz wie, że szukasz Lorelei – szepcze Marianna. – Nie chce, żebyś ją znalazła.

Przestań marnować czas na te bzdury! – ruga mnie Nolan, ale coraz trudniej mi się skupić na jego głosie.

– Pan Dreszcz nie będzie decydował o tym, co robię – mówię do Marianny, obdarzając ją promiennym uśmiechem Ptaszyny, który nie sięga oczu.

– Udawanie na nic się nie zda, Lolu. On już jest w środku.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Nocne powietrze wdziera się pod szydełkowy szal z szafy Lorelei. Zawieszony na nitce ząb kołysze się w dłoni Marianny. Kłąb włosów, związany włóczką znalezioną w koszyku na robótki obok bujanego fotela babki, leży na dnie mojej kieszeni niczym martwy gryzoń.

Myślałam, że po wyjściu z domu rozjaśni mi się w głowie, ale Marianna podążyła za mną. Każdy najlżejszy dźwięk sprawia, że podskakuję.

Gwiezdny blask odbija się w wypolerowanych karoseriach zabytkowych samochodów, w zaokrąglonej witrynie baru Easy Diner, w świeżo zamiecionym chodniku, po którym jeszcze niedawno przechadzały się dziesiątki mieszkańców Harrow Lake. Teraz trudno mi to sobie wyobrazić. Całe miejsce sprawia wrażenie zapomnianego.

Przystaję, łowiąc uchem klekoczący dźwięk.

– Słyszałaś to? – pyta Marianna, błyskając białkami oczu.

Z ciemności dobiega szept:

Pod ziemią pogrzebany tkwił przez wiele, wiele lat

I uśmiech całkiem nowy miał, bo trupy ofiar jadł.

Nagranie z ukrytych głośników leci tak cicho, że mam wrażenie, iż ktoś szepcze mi do ucha. Drobne włoski na karku stają mi dęba.

A co tam tak stuka, klekocze i puka?

Pod ziemią drga i pląsa? Zaraz was pokąsa!

Chrup, chrup! Trzask-prask, kości zgruchocze w mig...

Piosenka urywa się równie gwałtownie, jak się zaczęła. Przyciskam rękę do piersi, żeby uspokoić tłukące się w niej serce.

Teraz przypominam sobie, że Lorelei nuciła ją półgłosem, kiedy myła mi głowę. Zasłaniała mi twarz, żeby przy spłukiwaniu szamponu mydliny nie dostały się do oczu. Pamiętam ruch jej warg, jej zapach. Czuję się jak obdzierana ze skóry.

Marianna szarpie mnie za rękaw.

– Musimy się pospieszyć.

Kiwam głową. Może jeśli pójdę z nią pod Kościane Drzewo, tak jak chce, zostawi mnie w spokoju.

Pusta ulica przeraża mnie bardziej niż przejście przez pokój pełen seryjnych morderców.

Docieramy do wysokiej bramy lunaparku. Przez chwilę mam wrażenie, że wiatr niesie kilka zbłąkanych nut piosenki Ptaszyny, więc nachylam się, wytężając słuch.

– Uważaj! – Marianna wskazuje znak: UWAGA! OGRODZENIE ELEKTRYCZNE.

Odsuwam się z drżeniem i ruszam dalej, zachowując bezpieczną odległość od siatki prowadzącej nas w górę skalistego zbocza. Tej części wzgórza nie porastają drzewa, więc jest wystarczająco jasno. W końcu docieramy na polanę. Na środku majaczy Kościane Drzewo, mój cień wyciąga mu się na spotkanie. Trącam butem kamyk, który podskakuje ze stukotem. Nie ma wiatru, który kołysałby gałęziami drzew.

Coś się porusza.

Zastygam.

Czy to Pan Dreszcz?

Nie.

Dość tego, Lolu. Przestań bujać w obłokach. Głos Nolana jest surowy i pokrzepiający.

– Lola?

Bogu niech będą dzięki!

– Carter?

Chłopak podbiega do mnie, a w gałęziach Kościanego Drzewa skrzeczy jakiś ptak. Trzepocząc skrzydłami, podrywa się do lotu w kurzawie zerwanych liści.

– Co tutaj robisz? – pytam, zerkając w bok na Mariannę, ale ta zniknęła.

W blasku księżyca sylwetka Cartera wydaje się bezbarwna, jakby wypełniona ołówkiem. Potargane włosy opadają mu na twarz.

– Wezwali mnie do lunaparku, bo jakieś dzieciaki próbowały wyłączyć ogrodzenie – wyjaśnia. – Zwykle próbują przejść przez bramę, ale dziś postanowiły rozbroić płot. Co roku to samo. Dziewczyna, która odgrywała w paradzie Ptaszynę, powinna zostawić wiadomość przy wejściu do jaskiń, żeby Pan Dreszcz jej nie szukał.

Nawet w ciemności widzę, że obrzuca mnie czujnym spojrzeniem, zanim odwróci wzrok.

– Jaką wiadomość? – pytam.

Carter odchrząkuje, a potem mamrocze coś pod nosem.

– Co takiego?

– „Lorelei odeszła” – powtarza, a ja mam wrażenie, że dostałam pięścią w brzuch. – To nic nie znaczy. To jakiś kretyński przesąd. Pewnie wziął się stąd, że połowa miejscowych zazdrości twojej matce, która znalazła sposób, żeby się stąd wyrwać. Zresztą i tak rzadko udaje im się dotrzeć dalej niż za bramę.

– Nie powinieneś ich wpuszczać?

Carter unosi wysoko brwi.

– Po co?

„Bo to może być prawda”. Na szczęście nie mówię tego na głos. A co, jeśli tym zaginionym Ptaszynom, o których opowiadała mi Cora, nie udało się zostawić wiadomości w jaskiniach?

Wzruszam ramionami.

– Moim zdaniem powinniście podtrzymywać tego rodzaju tradycję.

– Może – odpowiada Carter, wyjmując z kieszeni coś, co teraz kołysze się między nami. – W każdym razie, skoro już tu jestem, postanowiłem go powiesić. – Obwiązany nitką ząb połyskuje w świetle księżyca.

– Czy to ten ząb, który miałam w ręce? On już jest w środku.

– Tak. Wiem, że tak naprawdę nie jest twój, ale był w tobie, więc uznałem, że lepiej dmuchać na zimne.

– To... miło z twojej strony – mówię bez przekonania.

Carter wybucha śmiechem.

– Akurat wieszanie zębów na Kościanym Drzewie to tradycja, którą staramy się podtrzymywać.

Głaszczę kieszeń, w której schowałam włosy.

– Chciałam powiesić na nim ścięte włosy. Nie wiedziałam, czy to się liczy.

– Na pewno nie zaszkodzi – zapewnia Carter. – Nie byłem pewny, czy wiesz o Kościanym Drzewie.

– Twoja mama mi o nim opowiedziała. – Mijam chłopaka i podchodzę do pnia dębu, gdzie między gruzłowatymi korzeniami leżą jasne kamienie, co wygląda, jakby drzewo trzymało je w zaciśniętej pięści. Jeśli stanę na palcach, jestem w stanie dotknąć najniższej gałęzi.

Za nisko, myślę. To musi być poza zasięgiem Pana Dreszcza.

– Nigdy nie wspinałam się na drzewo – oświadczam.

Nie mam pojęcia, jak to się robi.

Zwinnymi ruchami Carter błyskawicznie wdrapuje się między konary i wyciąga do mnie rękę. Po krótkim zawahaniu chwytam podaną dłoń. Wolną ręką łapię się najniższej gałęzi, ale tracę równowagę, bo coś rusza mi się pod nogami i tylko chwyt Cartera ratuje mnie przed upadkiem. A potem to coś przebiega mi po bucie. Kolejne coś przemyka do miejsca, gdzie zawisłam, a potem następne i następne. Kopnięte, piszczy.

Szczury.

Jak gdyby całe to zamieszanie obudziło pozostałe stworzenia mieszkające w korzeniach drzewa – włożyłam tam rękę! – morze czarnych, kosmatych ciał wylewa się ze wszystkich szczelin.

– Skacz! – krzyczy Carter.

Z wrzaskiem rzucam się ku niemu, ale stopy ślizgają mi się na korze drzewa, dopóki chłopak nie złapie mnie w pasie i nie wciągnie na gałąź obok siebie. Wczepiam mu się w koszulę, czując pod palcami przyspieszone bicie jego serca.

– Czy szczury potrafią się wspinać? – pytam.

– Ciii, nie podsuwaj im takich pomysłów – kpi Carter, co trochę rozluźnia atmosferę.

– Ale gdyby szczury wspięły się na drzewo i nas pożarły, miejscowi na pewno by to zatuszowali.

– Jasna sprawa. Coś takiego mogłoby źle wpłynąć na turystykę – przyznaje mi rację chłopak.

– Więc spaliliby nasze szczątki na popiół. Ale podczas kremacji nie da się spopielić wszystkiego. Wiedziałeś o tym? W jednym z naszych mieszkań Nolan trzymał na półce nad kominkiem kupioną na aukcji urnę z prochami jakiegoś przypadkowego kolesia. Raz, kiedy mi się nudziło, zajrzałam do niej i w środku oprócz popiołu był taki jakby żwir i mnóstwo zębów. – Zamknij się, Lolu! Ale nie potrafię. – Zęby się nie palą. Co oznacza, że kiedy miejscowi spalą nasze szczątki, będą musieli coś zrobić z naszymi zębami. Może po prostu powieszą je tutaj ze wszystkimi innymi.

– Czego jak czego, ale wyobraźni ci nie brakuje, Lolu Nox – mówi Carter, a ciepło jego oddechu na moim policzku uświadamia mi, jak blisko siebie siedzimy.

Na gałęzi obok mnie pojawia się Marianna, która wpatruje się w skłębioną czerń.

– Czasami wolałabym, żeby brakowało – szepczę.

Szczury kotłują się w dole, tak że nie sposób rozróżnić poszczególnych kształtów, ale nie opuszczają Kościanego Drzewa.

– Chyba powinniśmy powiesić twoje włosy i ząb, skoro już tu jesteśmy – proponuje Carter.

Marianna spogląda na mnie znad jego ramienia. Przełykam z trudem ślinę i potakuję.

Carter zawiesza ohydny stary trzonowiec na gałęzi nad naszymi głowami, a potem wyciąga rękę. Sięgam do kieszeni po kłębek włosów.

Marianna wpatruje się w ziemię.

– Upuściłam mój ząb – stwierdza głucho.

– Och nie...

– Wszystko w porządku? – pyta Carter. Wydaje się zatroskany, jak gdyby wyczytał z mojej twarzy coś, z czym wcale nie chciałam się zdradzić. – To tylko stary przesąd, Lolu. Nie musisz się obawiać Pana Dreszcza... ani szczurów.

Gryzonie chyba pochowały się z powrotem do nor.

Carter dotyka mojej dłoni.

– Chodź, muszę odstawić cię do domu, zanim twoja babka wyśle po ciebie latające małpy.

Marianna zniknęła.

Razem z Carterem przesuwamy się wzdłuż gałęzi i zeskakujemy na ziemię, starając się nie stawać na korzeniach, żeby nie niepokoić szczurów. Żadne z nas nic nie mówi, dopóki nie wejdziemy na żwirową dróżkę prowadzącą do domu babki. Czekam na Mariannę, ale już się nie pojawia.

– Lepiej, żebym nie szedł dalej – odzywa się Carter. Tu, pod baldachimem z liści i odgłosów lasu, jego głos jest cichszy. – Twoja babka mogłaby mnie zobaczyć.

– W porządku.

– A, byłbym zapomniał: znalazłem twoją komórkę. Utknęła w krzakach obok zapadliska, w które wpadłaś. Jest u mnie w domu.

– Naprawdę? – Mój jedyny kontakt z dawnym życiem, ze światem poza Harrow Lake. A Carter, nawet nie wiedząc, jakie to dla mnie ważne, ją ocalił. – Myślałam, że już przepadła – mówię zdławionym głosem.

– Wpadnij do mnie jutro po pracy, to ci ją oddam. Twoja babka raczej nie byłaby zachwycona, gdybym was odwiedził.

Pamiętam, jak zareagowała, kiedy wzięła mnie za Lorelei i myślała, że rozmawiam przez telefon z jakimś mężczyzną, więc dochodzę do wniosku, że Carter ma rację.

– Okej – zgadzam się, ale to nie wystarczy, więc dodaję: – Dziękuję.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

– Gdzieś ty się wczoraj podziewała? Było już po północy, kiedy wróciłaś do domu – mówi babka znad śniadania.

Marianna się nie pojawiła, odkąd zniknęła wczoraj przy Kościanym Drzewie. Nie wiem, czy powinnam się z tego cieszyć, czy wręcz przeciwnie.

Może tak naprawdę nigdy jej tu nie było.

Patrzę, jak babka je tost z brzoskwiniami z puszki, i staram się nie zwymiotować do filiżanki z kawą – to nasz nowy poranny rytuał.

– Ja... – Jak mam jej powiedzieć, że poszłam pod Kościane Drzewo? Jestem zdumiona, że w ogóle ze mną rozmawia. Nolan z pewnością nie zaszczyciłby mnie rozmową. – Chciałam się przejść.

– Przejść? Sama?

– Tak. Ale wpadłam przypadkiem na Cartera. Dlaczego pytasz?

– Tak jak myślałam. – Ton babki staje się ostry. – Mówiłam Grantowi, że tak będzie.

– Grantowi? – A co on ma z tym wszystkim wspólnego?

– Zadzwoniłam do niego wczoraj, żeby poskarżyć się na tego jego siostrzeńca. Kiedy usłyszałam, jak wymykasz się z domu w środku nocy, powiedziałam Grantowi, że to na pewno jego wina.

– Jego wina?

Babka rzuca mi spojrzenie pełne irytacji.

– Ludzie gadają, Lolu. A moja wnuczka nie powinna się wałęsać po nocy z synem Billie Crane – burczy. – Ta kobieta nie ma za grosz szacunku dla innych. Myśli, że może robić, co jej się żywnie podoba, nie bacząc na konsekwencje. Wiesz, że nigdy nie wyszła za ojca tych dzieciaków? – Babka cmoka z dezaprobatą. – Nie wspominając już o tym, że pradziadek Billie Crane był jednym ze sprawców nieszczęścia w tysiąc dziewięćset dwudziestym ósmym.

Mrugam.

– Masz na myśli... osuwisko?

– Tak. Kiedy zawaliły się drążone przez nich tunele, zapadło się zbocze wzgórza, powodując śmierć dziewięćdziesięciu dziewięciu niewinnych istnień ludzkich. I to nie wliczając w to powodzi w dole rzeki, gdzie zginęła cała społeczność; kiedy woda ustąpiła, znaleziono w łóżkach martwych mężczyzn, kobiety i dzieci. Tyle ofiar. Ci chciwi głupcy kopali zbyt głęboko i prawie pogrzebali nas wszystkich.

Ciekawe, że nie wspomniała o przysypanych ziemią przemytnikach alkoholu.

– Carter i jego mama nie mają z tym nic wspólnego.

– Nie kłóć się ze mną, dziewczyno!

W milczeniu mierzę ją gniewnym wzrokiem. Mam już dość. Skoro utknęłam tu na dobre, będę spędzać czas tak, jak zechcę.

Babka miesza energicznie herbatę, wychlapując ją na spodeczek. Nie zwraca na to uwagi.

– Cokolwiek wyzwolili w tamtej kopalni, zostało z nami na zawsze.

– Co wyzwolili?

Serce we mnie zamiera. Ma na myśli Pana Dreszcza.

Ale wyraz jej twarzy się zmienia, a rysy twardnieją.

– Nie opowiadaj bzdur. Doprawdy, Lorelei, co by na to powiedział twój ojciec?

– Babko... to ja, Lola, nie Lorelei – mówię powoli.

– Myślisz, że tego nie wiem? – pyta babka, urażona do żywego.

Z brzękiem odstawia filiżankę na blat i wybiega z kuchni. Słychać tupot jej kroków na schodach, a potem trzaśnięcie drzwi sypialni.

Na porcelanie jej filiżanki zauważam rysę grubości włosa. Podnoszę ciśniętą na blat łyżeczkę i zaczynam stukać w pęknięcie. Rysa robi się coraz dłuższa i coraz głębsza. Uderzam po raz ostatni i patrzę, jak filiżanka pęka na pół, a jej zawartość rozlewa się po blacie i skapuje na szachownicę podłogi.

Muszę się stąd wydostać.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Kiedy wracam godzinę później, babka krząta się po kuchni. Poszłam na spacer, żeby zebrać myśli, ale w lesie przez cały czas szukałam zapadlisk w poszyciu, podskakując ze strachu przy każdym trzaśnięciu łamanej gałązki i każdym szeleście liści.

Po pękniętej filiżance nie zostało nawet śladu, a babka nie wraca do naszej sprzeczki.

– Piekłaś kiedyś placek z wiśniami? – pyta, wręczając mi fartuch kuchenny. Kręcę głową, spoglądając na niego krzywo. – No to się nauczysz. Będę ci podpowiadała, co zrobić. Załóż to.

I tak nie mam nic lepszego do roboty, dopóki Carter nie wyjdzie z pracy, więc bez słowa sprzeciwu wykonuję polecenia babki. Odmierzam składniki na staromodnej wadze, mieszam owoce na kuchence, aż staną się miękkie, i przyglądam się z oszołomieniem, jak z tego wszystkiego powstaje mdląco słodkie ciasto. Gdy jest gotowe, babka nakłada nam dwie duże porcje i stawia je na stole kuchennym. Zdejmuje fartuch, więc robię to samo, a potem obie siadamy i jemy w milczeniu. Placek smakuje dokładnie tak, jak pachnie.

Babka uśmiecha się blado.

– Nie przepadasz za słodkościami, co?

– Jest bardzo... lepkie – odpowiadam z rozkojarzeniem, bo za plecami babki właśnie pojawiła się Marianna, która siedzi na blacie kuchennym i wygląda przez okno.

Zaciska palce na brzegu blatu, aż bieleją jej knykcie, przez co pęknięcia na skórze stają się jeszcze bardziej widoczne.

Czeka na Pana Dreszcza.

– Pewnie u ojca przywykłaś do bardziej wyszukanych potraw – stwierdza sucho babka, odciągając moją uwagę od Marianny.

– Dlaczego pozwoliłaś mi tu zostać? – pytam, zanim zdążę się ugryźć w język.

– Jesteś moją wnuczką.

– Tak, córką Lorelei. Ale ty i Lorelei nie jesteście sobie bliskie, więc dlaczego chcesz, żeby jej wnuczka u ciebie mieszkała?

Marianna odrywa wzrok od okna, żeby spojrzeć mi w oczy, a na jej ustach majaczy cień uśmiechu.

Babka wydaje się szczerze zdumiona tym pytaniem.

– Myślisz, że nie kochałam mojej córki?

– Użyłaś czasu przeszłego, więc...

– Tak się mówi, kiedy ktoś, kogo kochasz, odchodzi na zawsze. Nie mogę wciąż mówić o niej tak, jak gdyby mogła wrócić!

Jestem w szoku, bo wygląda, jakby miała się zaraz rozpłakać.

– Może jeszcze wróci – mówię.

Babka odchyla się na oparcie krzesła.

– Ty naprawdę o niczym nie wiesz. Myślałam, że to tylko taka poza, ale ty naprawdę o niczym nie wiesz.

– O czym?

Marianna znika z blatu i pojawia się nad moim ramieniem, jak gdyby nie mogła się doczekać odpowiedzi. Niepokój przeradza się w zgrozę, która oblepia mi wnętrzności niczym smoła.

Babka bierze głęboki oddech.

– Twoja matka odeszła. Nigdy nie wróci, bo nie żyje. Lorelei nie żyje!

Co takiego? Nie. Nolan nie ukryłby przede mną jej śmierci.

– Spójrz na nią: ona kłamie – szepcze Marianna.

Przez ostatnie dwanaście lat Nolan nie przestawał się zamartwiać, że Lorelei po mnie wróci. Ona nie może być martwa.

– Dlaczego opowiadasz takie rzeczy? Okłamujesz mnie? – pytam.

Babka wyciąga ręce, jakby chciała mnie złapać. Wstaję od stołu, odsuwając ze zgrzytem krzesło. Choć między nami jest pół pokoju, mam wrażenie, że nie dzieli nas nic. Że dzieli nas wszystko.

– To stało się po waszym ostatnim pobycie tutaj...

– Nigdy wcześniej tu nie byłam, do cholery! Nie jestem Lorelei!

Teraz w oczach babki błyska gniew.

– Doskonale wiem, kim jesteś. Milcz. Lorelei przyjechała do mnie po śmierci ojca i przywiozła cię wtedy.

– Lorelei nie...

Babka wychodzi z kuchni, a po chwili wraca ze zdjęciem pięcioletniej Lorelei z półki nad kominkiem. Pięcioletniej Lorelei, która, jak się okazuje, gdy uważnie jej się przyjrzę, ma czarne, nie niebieskie oczy. To wcale nie jest Lorelei.

– Więc jak to wyjaśnisz?

Zerkam na Mariannę, żeby sprawdzić, czy znów nazwie babkę kłamczuchą, ale Marianna znikła.

Serce mało nie wyskoczy mi z piersi. Teraz rozumiem, dlaczego to miejsce wydało mi się znajome. Jak gdybym już je kiedyś widziała i to nie tylko w ekranowej wersji z Lelka.

– Widzisz? To zdjęcie zostało zrobione tamtego dnia. Stałaś w pokoju obok.

Z bliska dostrzegam to, co mi wcześniej umknęło: czerwone lakierki, na punkcie których miałam w dzieciństwie bzika. Wicherek we włosach, z którym walczyłam tyle lat. Malutki pieprzyk przy lewym uchu... Lorelei mawiała, że to odcisk stopy wróżki, która co wieczór szepcze mi do ucha szczęśliwe sny. Jak mogłam o tym zapomnieć?

Jak mogłam zapomnieć o Lorelei?

– Lorelei zachowywała się okropnie, kiedy z tobą przyjechała, nagadała mi wstrętnych, okrutnych rzeczy, więc zadzwoniłam do twojego ojca i kazałam mu przyjechać po żonę i córkę. I przyjechał. O to też miała do mnie pretensje, jakbym zrobiła coś złego, informując jej męża, że jesteście u mnie! Doprawdy, zachowywała się... zachowywała się jak osoba niezrównoważona. Dlatego kiedy Nolan zadzwonił następnego dnia, chyba już wiedziałam, że zrobiła coś niemądrego.

Coś niemądrego...?

– Co masz na myśli?

– Znalazł ją w wannie. Twierdził, że połknęła jakieś tabletki. – Babka wciąga z drżeniem powietrze. – Lorelei zawsze była problemową i impulsywną dziewczyną.

To nie może być prawda. Czuję swędzenie z tyłu głowy, coś jak wspomnienie, którego nie jestem w stanie przywołać, ale babka drażni to miejsce za każdym razem, gdy otwiera usta.

Nolan powiedział mi, że kiedy Lorelei odeszła, znalazł karteczkę z wiadomością, że jedzie odwiedzić matkę, a potem zamierza rozpocząć nowe życie, już bez nas. Że wyrusza, dokąd oczy poniosą, czy jakieś inne hipsterskie dyrdymały. Ale teraz już wiem, że ojciec przynajmniej częściowo kłamał: Lorelei zabrała mnie ze sobą. Czy widziała dla mnie miejsce w swoim nowym życiu? Czy babka, dzwoniąc do Nolana, pokrzyżowała jej plany?

Czy to wystarczyło, żeby doprowadzić Lorelei do samobójstwa?

Nie.

– Dlaczego Lorelei wróciła do Harrow Lake? – pytam, natychmiast zauważając wyraźną zmianę na twarzy babki. – Co ci powiedziała?

– Przyjechała powiedzieć, jak bardzo jest jej przykro, że nie była na pogrzebie ojca – odpowiada.

To kłamstwo, jestem tego pewna. Wcześniej nie byłam przekonana, ale teraz jestem. Ręce jej się trzęsą, gdy chowa je w fałdach spódnicy, unikając mojego wzroku.

Żałuję, że nie pamiętam pobytu tutaj.

– Dlaczego chciała odebrać sobie życie? – szepczę, bardziej do siebie niż do babki.

– Skąd mam wiedzieć? – W głębi jej oczu coś się jarzy. Poczucie winy? Wstyd? Z powodu rzekomego samobójstwa Lorelei czy kłamstw, które mi opowiada? Nie jestem pewna. – Nie chcę już o tym rozmawiać.

– Ale nie było pogrzebu – naciskam. – Ani artykułów o jej śmierci. – Gdyby się ukazały, na pewno bym je przeczytała. Usłyszałabym plotki, nawet gdyby Nolan z jakichś powodów postanowił zataić przede mną prawdę.

Nie powiedział ci, BO TO NIEPRAWDA!

Ale nigdy nie wspomniał, że byłam kiedyś w Harrow Lake...

– Twój ojciec chciał uniknąć skandalu. Obawiał się, że dziennikarze nie dadzą ci spokoju. Oczywiście podejrzewałam, że miała z tym coś wspólnego premiera jego nowego filmu...

Uciszam ją uniesioną dłonią. Nie jestem w stanie przetrawić tylu informacji naraz. Każde zakończenie nerwowe w moim ciele protestuje, odrzucając słowa babki.

– Więc gdzie jest pochowana? – Miotam słowa niczym pociski. – Posłuchaj, cokolwiek zaszło między tobą a Lorelei, nie masz prawa udawać, że ona nie żyje. Śmierć słynnej aktorki nie mogła przejść zupełnie bez echa.

Kosmyk włosów wysuwa się z koka babki i zwija wokół jej szyi jak srebrna żmijka.

– Nie wiem, co Nolan nagadał cholernym gazetom! Może powiedział im to samo co tobie: że go zostawiła. Nie wiem!

– Dlaczego ty nic nikomu nie powiedziałaś? Dlaczego mieszkańcy Harrow Lake nie wiedzą, że Lorelei nie żyje? To bez sensu! – wrzeszczę.

Wargi babki drżą, a kolejny kosmyk wysuwa się z koka. Zaraz kompletnie się rozklei.

– Twoja matka była zaburzona już od najmłodszych lat. Ciągle wygadywała bzdury, jak gdyby naprawdę w nie wierzyła.

Bzdury takie jak Pan Dreszcz?

Bzdury takie jak potwory i wymyśleni przyjaciele, szepcze mi do ucha Nolan, ale nie zwracam na niego uwagi.

Myślę o rysunkach ukrytych pod tapetą. To ojciec Lorelei powiedział jej, że Pan Dreszcz przyjdzie i ją zabierze. Czy babka o tym wie?

– Kiedy poznała Nolana i wyprowadziła się stąd, myślałam, że już po wszystkim; myślałam, że wyrosła z tych głupstw. I może tak było, a przynajmniej do... do śmierci jej ojca. Byłam zaskoczona, że nie przyjechała do domu na pogrzeb, ale pojawiła się razem z tobą kilka dni później. Widocznie nie mogła przyjechać wcześniej. Ojców i córki zawsze łączy wyjątkowa więź. – Babka nerwowo mnie fartuch w dłoniach, jak gdyby próbowała go udusić.

– Kiedy wróciła, wciąż powtarzała tę niedorzeczną bajeczkę o człowieku z jaskiń, zupełnie jak wtedy, gdy była dzieckiem. Miała żal, że jej nie uwierzyłam. – Potrząsa głową, jak gdyby chciała odpędzić to wspomnienie. – Miałam nadzieję, że Nolan wybije jej z głowy te bzdury, ale nie. Może nie potrafił. Twierdził, że Lorelei miała coś w rodzaju załamania nerwowego. Ale skąd mogłam wiedzieć, co zrobi? Nie wiedziałam. Nie wiedziałam...

Spojrzenie babki staje się zamglone. Zaczynam się zastanawiać, czy w ogóle zdaje sobie sprawę z mojej obecności, gdy podejmuje opowieść ledwo słyszalnym głosem.

– Po jej śmierci nie chciałam, żeby ktokolwiek się dowiedział. Twój dziadek był zawsze taki dumny ze swojej dziewczynki; splamiłabym jego pamięć, gdyby ludzie się dowiedzieli, że Lorelei odebrała sobie życie.

– Chcesz powiedzieć, że jej śmierć była dla ciebie powodem do wstydu? – Co z niej za matka?

– Nie zniosłabym, gdyby ludzie zaczęli mnie obwiniać o jej śmierć. Bez względu na to, co mówi twój ojciec, to nie była moja wina!

Babka wyciąga do mnie ręce i to wystarcza, żebym uciekła po schodach do swojego pokoju.

Zatrzaskuję za sobą drzwi, wprawiając białego trzęsiżuka w drżenie.

– To nie może być prawda – szepczę, chodząc tam i z powrotem po sypialni.

Jak ona może wygadywać takie rzeczy? Czy Nolan powiedział jej, że Lorelei nie żyje, choć to nieprawda? Nolan musiałby mieć cholernie dobry powód, żeby tak ją okłamać. On niczego nie robi bez powodu.

Może po odejściu Lorelei wyładował złość na jej najbliższym odpowiedniku: jej matce.

To mało prawdopodobne, ale nie niemożliwe. A „nie niemożliwe” brzmi znacznie lepiej niż „nie żyje”.

Trzęsiżuk chrobocze na stoliku nocnym, gdzie go zostawiłam. Mam już podejść i nim też o coś trzasnąć, gdy słyszę na schodach kroki babki. Zapieram drzwi własnym ciałem. Dygoczą, gdy babka próbuje nacisnąć klamkę.

– Wiem, że to dla ciebie trudne – mówi. – I przykro mi, że musiałaś się tego dowiedzieć ode mnie, ale nie możesz wiecznie szukać kogoś, kogo nigdy nie odnajdziesz. – Pauza. – Po co miałabym kłamać, Lolu? Powiedz mi.

Skłamała, że nie wie, gdzie jest twoja walizka.

Drzwi znów dygoczą, ale jestem silniejsza od niej. Szkoda, że nie mam klucza, którym mogłabym je zamknąć. Ale dziurka od klucza jest pusta, odkąd przyjechałam.

Babka przestaje walczyć z klamką i odchodzi korytarzem.

Po minucie odsuwam się od drzwi. Muszę powiedzieć Nolanowi. Nie pozwoli mi tu zostać ani chwili dłużej, gdy dowie się, jakich bredni naopowiadała mi babka.

Odczekuję chwilę, a potem po cichu zakradam się na dół. Serce bije mi w rytm chrobotania trzęsiżuka, którego schowałam do kieszeni. Docieram do holu, robię głęboki wdech i chwytam słuchawkę telefonu.

Martwa cisza. Nie słychać sygnału ani nawet znajomego trzeszczenia. Wciskam kilka razy przycisk, żeby przywrócić telefon do życia, ale nic z tego. Wciąż jest podłączony do kontaktu. Po prostu nie działa.

– Niech to szlag.

Carter wciąż ma moją komórkę. Jestem kompletnie odcięta od świata.

Muszę odzyskać telefon.

– Lola, zaczekaj!

Pikap Granta zatrzymuje się obok mnie, gdy jestem już w połowie drogi do domu Cartera.

– Dokąd idziesz? – pyta mężczyzna. – Podrzucić cię?

– Nie, wyszłam się przejść.

Nie chcę znowu się znaleźć w samochodzie razem z Grantem. Idę dalej.

Słyszę trzaśnięcie drzwi, a potem ciężkie kroki. Odwracam się i widzę przed sobą tors mężczyzny.

– Hej, gdzie ci się tak spieszy? – pyta.

Grant stoi za blisko, z jedną ręką na moim ramieniu. Ma poobcierane knykcie. Na myśl o kojotach i odgryzionych palcach robię krok do tyłu, zanim ulegnę pokusie pozbawienia go jednego z nich.

– Dlaczego ciągle uciekasz?

Pod moim wściekłym spojrzeniem mężczyzna przestaje się uśmiechać.

– Jak dobrze znałeś Lorelei? Powiedz mi prawdę.

– Kiedyś całkiem dobrze – odpowiada powoli Grant, jak gdyby rozważał, czy bezpieczniej nie będzie skłamać. – Dlaczego pytasz?

– Czy kiedykolwiek odniosłeś wrażenie, że mogłaby popełnić samobójstwo? Może wtedy, gdy wróciła tu po śmierci ojca?

– Co takiego? Samobójstwo? – Teraz to on się cofa. Ale widać, że się zastanawia. – Chcesz powiedzieć, że Lorelei nie żyje? Czy to masz na myśli?

Sam pomysł jest dla Granta szokujący. Widzę to wyraźnie. Ale nie wiem, co mu odpowiedzieć. Skoro Lorelei nie żyje, dlaczego Nolan tak mnie chroni?

Chroni cię czy kontroluje? A może kontroluje cię, bo nad nią nie potrafił zapanować?

Zamknij się!

Nie. Gdyby Lorelei umarła, Nolan nie zataiłby tego przede mną. A więc musi żyć. Ale nie mogę tego udowodnić, tak jak babka nie może pokazać mi ciała.

– Nie wydaje mi się, żeby zginęła – odpowiadam. – Ale ktoś mi powiedział, że mogła zrobić sobie krzywdę po ostatniej wizycie tutaj.

Grant powoli wypuszcza powietrze z płuc, jak gdyby mu ulżyło.

– Mowy nie ma. To nie w jej stylu. Lorelei bywała czasem nierozważna, ale tego by nie zrobiła. Marzyła o tym, żeby się stąd wyrwać. I choć przyznaję to z przykrością, twój ojciec dał jej to, czego pragnęła: dziecko i nowe życie, z dala od Harrow Lake.

– Więc dlaczego nas zostawiła? Zostawiła mnie? – Teraz to ja łapię go za rękę.

Grant wygląda na zaniepokojonego.

– Nie wiem.

– Po co tutaj wróciła?

– Nie wiem! – Grant wyrywa się z mojego uścisku. Na nadgarstku ma czerwony ślad po moim paznokciu. Przypomina rankę w miejscu, gdzie wbił mi się w rękę ząb. Mężczyzna rozciera nadgarstek z wyraźną irytacją. – Wiem tylko, że Lorelei cieszyła się, że opuszcza Harrow Lake. Przyłapałem ją w lunaparku, jak haratała dłutem tamten mural na Drodze przez Mękę.

Przed oczami stają mi pokaleczone drewno i głębokie żłobienia przywodzące na myśl ślady pazurów. To nie bezimienny nieznajomy zaatakował moją matkę. Zrobiła to sama Lorelei. Ale dlaczego?

Grant chyba odgadł, o czym myślę.

– Zapytałem ją, dlaczego niszczy własną podobiznę, a ona odwróciła się do mnie z tym swoim szerokim uśmiechem i powiedziała: „Grant, wyjeżdżam stąd już na zawsze i nie zamierzam zostawić tu żadnej cząstki siebie”. Była taka szczęśliwa, że wreszcie będzie wolna. Odniosłem wrażenie, że między nią a twoim ojcem nie układało się najlepiej, ale nie przyszło mi do głowy, że mogłaby... Nie. Lorelei nigdy nie była tak krucha, jak sądziła twoja babka. W jej oczach odbijały się marzenia, a nie koszmary.

– To dlaczego mieszkańcy miasteczka uważali, że ma obsesję na punkcie jakiegoś potwora?

– Wiem, że nasłuchałaś się historii o tym miejscu – mówi Grant – o tym, co czai się w jaskiniach. Ale Lorelei lubiła tam chodzić. Nie bała się ciemności ani tym podobnych bzdur. Ja i Theo lubiliśmy się z nią droczyć: czasami nakładaliśmy maski i chowaliśmy się w lesie, żeby ją nastraszyć, ale ona tylko się śmiała i mówiła, że żaden z nas nie rozpoznałby potwora, nawet gdyby ten ugryzł go w tyłek.

Uśmiecha się blado i przez sekundę mam wrażenie, że tym razem nie jest to wyraz fałszywej przymilności, tylko szczerej sympatii.

– Miała jednak skłonność do popadania w obsesje. Na punkcie różnych głupstw. Kiedy usłyszała jakąś historię albo coś przykuło jej uwagę, nie chciała rozmawiać o niczym innym. – Grant kopie czubkiem buta w ziemi. – Może dlatego wróciła do Harrow Lake: chciała sprawdzić, ile z tego wszystkiego było prawdą, a ile ‒ tylko urojeniem.

– Masz na myśli Pana Dreszcza?

Grant przeczesuje dłonią rzadkie włosy.

– Może tylko się ze mną droczyła, żeby odpłacić mi pięknym za nadobne. A może naprawdę wierzyła, że w jaskiniach coś mieszka... Nie wiem. Bez wątpienia nie wróciła z mojego powodu. Ale jedno wiem na pewno: tamtego dnia nie zachowywała się jak ktoś, kto pragnie się rozstać z życiem.

Zwieszam ramiona, przytłoczona pytaniami bez odpowiedzi. Moja babka uważa, że Lorelei się zabiła. Grant myśli, że wróciła, aby odszukać potwora. Cora twierdzi, że potwór ją porwał. A Nolan... Co o tym wszystkim sądzi Nolan? I dlaczego mi nie powiedział, że byłam już wcześniej w Harrow Lake?

W ilu jeszcze sprawach mnie okłamał?

Schodzę z drogi i w skośnych promieniach popołudniowego słońca ruszam na przełaj w stronę domu Cartera. Zauważam, że drzewa rosną rzadziej, dopiero gdy wychodzę na polanę, z której widać w oddali lunapark. Podnoszę głowę, słysząc ciche grzechotanie. Nade mną wznosi się Kościane Drzewo o gałęziach ustrojonych w zęby. Cofam się. Lepiej nie budzić szczurów.

Odwracam się na dźwięk zbliżających się szybko kroków i wpadam z krzykiem w jakąś dziewczynę. Obie upadamy między gruzłowate korzenie dębu. Nieznajoma jest cała zapłakana i zasmarkana, a rude włosy ma potargane. Dopiero po chwili rozpoznaję ją bez blond peruki Ptaszyny.

– Marie?

Dziewczyna wydaje się jeszcze bardziej oszołomiona tym, że znam jej imię.

– O mój Boże, jesteś Lorelei! – łka, odsuwając się ode mnie i podnosząc z ziemi.

– Nie jestem Lorelei – zaprzeczam ostro, otrzepując się. Czuję, jak na nogach wykwitają mi nowe siniaki. – Dlaczego, u licha...

– Czy to on cię przysłał?

– Co takiego? Kto?

– Przysłał cię, tak? – Marie wciąż się cofa z palcami wczepionymi we włosy, jak gdyby chciała je sobie wyrwać z głowy. Oczy ma rozszerzone z przerażenia. – Od czasu parady co noc słyszę go pod moim oknem: ten okropny dźwięk, który wwierca się w mózg i nie chce przestać! Przyjdzie po mnie, prawda? Zabierze mnie!

– Pan Dreszcz? – pytam bez tchu, a moje serce bije jak pięść tłukąca o pręty klatki. Dziewczyna znów zalewa się łzami. Wyciągam rękę, żeby dotknąć jej ramienia, ale odskakuje. – Widziałaś go?

– Próbowałam zostawić wiadomość, ale nie mogłam się dostać do środka! – szlocha Marie.

Mówi o jaskiniach i wiadomości dla Pana Dreszcza, o której opowiadał mi Carter. Żeby przypomnieć mu, że nie jest tą dziewczyną, której szuka. Tą, która uciekła.

Ale czy Lorelei udało się uciec?

– Proszę, nie pozwól, żeby mnie zabrał – błaga Marie, łapiąc mnie za nadgarstek. Jej palce wpijają się boleśnie w miejsce, z którego wycisnęłam ząb. – Lorelei, proszę...

– Nie jestem Lorelei! – krzyczę, odtrącając jej rękę. Zatacza się do tyłu, jakbym ją popchnęła. – Posłuchaj, wszystko jest w porządku, nie masz się czego bać...

Dziewczyna rzuca się do ucieczki. Stoję przez chwilę na polanie, a potem ruszam w pościg. Początkowo kieruję się jej przerażonym łkaniem, ale jest szybsza ode mnie i wkrótce jej płacz robi się tak cichy, że nie jestem już pewna, czy biegnę w dobrą stronę.

– Marie? – Cisza. Przystaję i wytężam słuch, ale słyszę tylko niespokojne odgłosy lasu. – Marie!

Spomiędzy drzew dobiega krzyk. Biegnę w tamtą stronę, wołając jej imię. Marie wciąż krzyczy – jej przeraźliwy wrzask brzmi tak, jak gdyby ktoś wyrwał go jej z gardła.

A potem się urywa. Las wstrzymuje oddech. Zapada cisza jak makiem zasiał.

– MARIE!

Kluczę między drzewami, ale dziewczyna zniknęła. Nie miała dokąd wpaść. Nigdzie nie widać krwi ani śladów szponów. Po prostu przepadła.

A potem słyszę chrobot. Dochodzi z lasu i potężnieje. Osnuwa mnie niczym mgła.

Nadchodzi Pan Dreszcz.

Rzucam się do ucieczki.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Chrobot towarzyszy mi przez całą drogę do domu Cartera. Potykam się kilka razy na nierównym podłożu, ale nawet się nie zatrzymuję, żeby otrzepać ręce z ziemi. Kilka minut później łomoczę do drzwi chaty. Próbując uspokoić nierówny oddech, nasłuchuję, ale odgłos za moimi plecami ucichł.

Drzwi otwiera strażniczka Crane.

– Witaj, Lolu. Co mogę dla ciebie zrobić?

Przez chwilę nie wiem, co odpowiedzieć. A potem słowa płyną same:

– Chodzi o Marie Conner, tę dziewczynę, która grała Ptaszynę na paradzie, chyba jest ranna... – Albo gorzej. – Nie mogłam jej znaleźć!

Uśmiech znika z twarzy strażniczki.

– Gdzie ją widziałaś?

– W lesie, niedaleko Kościanego Drzewa. Słyszałam jej krzyk, a potem po prostu... zniknęła.

W korytarzu pojawiają się Carter i Cora.

– Jak to: nie mogłaś jej znaleźć? – pyta Carter znad ramienia matki. – Dokąd poszła, skoro była ranna?

– Nie wiem – odwarkuję. – W jednej chwili tam była, a w następnej ‒ zniknęła.

Strażniczka Crane mruży oczy.

– A może chciała ci zrobić kawał, Lolu?

– Co takiego? Nie! Nie widzieliście jej: była przerażona. Wydaje mi się... że ktoś ją ścigał.

Liczę na to, że kobieta się domyśli, o kim mówię. Wszyscy troje wymieniają spojrzenia. W końcu strażniczka Crane kiwa głową, jak gdyby doszli do milczącego porozumienia.

– Pójdę się rozejrzeć – oznajmia. – To może być... kolejne zapadlisko.

– Idę z tobą – mówi Carter i oboje natychmiast ruszają w drogę.

Odprowadzam ich wzrokiem, stojąc w progu. Podskakuję, gdy Cora kładzie mi rękę na ramieniu.

– Jezu, cała się trzęsiesz! – mówi. – Wyglądasz, jakbyś miała zaraz zemdleć.

Poziom adrenaliny zaczyna opadać. Czuję się pusta i bezużyteczna.

Ona nie wpadła do zapadliska. Ten dźwięk, który słyszałam – to był on.

Powinnam była jej pomóc.

– Wiem, czego ci trzeba – oświadcza Cora, pstrykając palcami. – Zaczekaj tu.

Cora stoi na skraju pobliskiego kamieniołomu i pluje do środka. Ja siedzę oparta o drzewo, a moja pupa moknie od wieczornej rosy. Nad Harrow Lake zapada zmierzch. We dwie osuszyłyśmy prawie całą butelkę whisky pędzonej przez matkę Cory, którą dziewczyna nazywa księżycówką. Cora trochę się chwieje, ale na razie udało jej się nie spaść.

– Wiesz, że nie znajdą Marie – stwierdza bełkotliwie.

Lodowaty ucisk w żołądku każe mi przyznać jej rację. Powtórzyłam Corze słowa Marie, ale nie powiedziałam jej, czego się dowiedziałam o Lorelei od babki i Granta, ani o Mariannie i Panu Dreszczu. W tej chwili nie mam ochoty wysłuchiwać jej teorii na temat mojej matki.

– Dobrze ją znasz? – pytam.

Cora wzrusza ramionami.

– W takim miasteczku jak to wszyscy się znają. Chodzi ci o to, czy ją lubię? – Nie zaprzeczam. – Odpowiedź brzmi „nie”. Marie zawsze za bardzo się starała przypodobać innym. Ale nie chciałabym, żeby coś jej się stało.

– Już za późno – mówię ponuro. – Spotkało ją to samo co pozostałe Ptaszyny.

Cora marszczy brwi, a potem znów pociąga łyk księżycówki.

– Postanowiłam się stąd wyrwać. Mam nawet plan. Zostanę wędrowną reporterką, no wiesz, taką, którą wysyłają w teren, żeby pisała o gorących tematach: zabójstwach, koronacjach, wojnach. Chcę wyruszyć w świat i wreszcie zobaczyć go na własne oczy. Jeśli tu utknę, otwiera się przede mną kusząca perspektywa bycia porwaną albo stopniowej przemiany we własną matkę. – Zataczając się, podchodzi do mnie i siada u moich stóp. – A ty?

– Ja? – pytam, mrugając.

– No. Będziesz kręcić filmy jak twój tata?

Czy będę... Ha! Jak zareagowałby Nolan, gdybym spróbowała uszczknąć dla siebie kawałek jego świata? Bez entuzjazmu, to jasne. Ale czego w takim razie ode mnie oczekuje? Co zostało dla mnie?

Stworzę własny świat. Dziesiątki światów. Setki.

Ten pomysł dopiero we mnie kiełkuje, ale ma potencjał. Sięgam po księżycówkę, aby rozpalić tę iskrę.

– Zostanę pisarką – oświadczam.

– Jakiego rodzaju pisarką? – pyta Cora, a ja uśmiecham się szeroko.

– Taką, która dobrze pisze i źle się prowadzi. – Obie bierzemy po łyku whisky, wznosząc toast w tej intencji. – Wybiorę sobie nowe imię, żeby nikt nie wiedział, kim jestem, i każę je wydrukować na okładce książki. Dziesięciu książek. Znajdę gdzieś mały domek i pomaluję go na kanarkowy kolor. Przygarnę kota, który syczy, parska i znika na całe dnie, ale w końcu zawsze wraca do domu.

Z całą pewnością przemawia przeze mnie alkohol, ale przynajmniej przestały mi się trząść ręce. Gdy oddaję księżycówkę Corze, ta się uśmiecha.

– Powinnaś nazwać kota Cora – mówi. – Kotka Cora.

Zastanawiam się nad tym przez chwilę, a potem kiwam głową.

– Zrobione.

– Super. Podoba mi się pomysł, że pewnego dnia, gdzieś z dala od Harrow Lake, będzie mieszkać sycząca, parskająca Cora. – Znów pociąga głęboki łyk z butelki.

– Ty naprawdę nienawidzisz tego miejsca, co?

– A dziwisz mi się?

Przed oczami staje mi przerażona twarz Marie.

– Nie – odpowiadam, sięgając po butelkę.

Cora spogląda na drugą stronę jeziora, gdzie w oddali widać lśniące smużki samochodów sunących Main Street.

– Gdybym mogła, wyrwałabym Harrow Lake z korzeniami.

– To dlaczego tego nie zrobisz?

– Bo to pragnienie wynika ze zła, które zasiało we mnie to miejsce.

Już się nie śmieje. W jej spojrzeniu dostrzegam zawziętość, która daje mi nadzieję.

– Carter twierdzi, że powinnam zaczekać z wyjazdem do ukończenia szkoły – ciągnie Cora. – Ale ja nie chcę czekać. Jeśli tu zostanę, utknę na dobre jak on. Carter nigdy stąd nie wyjedzie. Zrobi jakiejś dziewczynie dziecko i ożeni się z nią, wmówi sobie, że znalazł prawdziwą miłość i tym podobne dyrdymały, choć tak naprawdę zawinąłby się stąd w mgnieniu oka, gdyby tylko potrafił olać humory mamy, która wpędza go w poczucie winy. Chłopak ma mniej oleju w głowie niż ten ptak w jego pokoju.

Za naszymi plecami słychać chrząknięcie. Obie z Corą podskakujemy.

– Akurat kruki to bardzo inteligentne ptaki – odzywa się Carter.

Opiera się o drzewo kilka metrów od nas. Nie wiem, od jak dawna tam stoi, ale łatwo go przegapić w zapadającym zmroku. Cora wzdycha.

– Ani śladu Marie?

Carter potrząsa głową ze znużeniem.

– Nie. Jej rodzice twierdzą, że miała wrócić do domu wiele godzin temu. Kompletnie się załamali.

– Wezwali policję? – pytam.

– Tak – potwierdza chłopak. – Chociaż nie wiem po co. Rozkleją plakaty, zorganizują poszukiwania, jeśli Marie nie pokaże się za dzień czy dwa. Tak samo jak dwa lata temu, kiedy zaginęła jej siostra, Gretchen. Pewnie uznają, że Marie też uciekła.

Pamiętam, że Cora opowiadała mi o Gretchen podczas parady. Teraz jej rodzice stracili drugą córkę. Jak rodzina może się podnieść po takiej tragedii?

Carter trąca czubkiem buta pustą butelkę księżycówki.

– Mama będzie jej szukać, kiedy wróci – zwraca się do Cory. – Lepiej zrób porządek w jej schowku. Może się nie zorientuje.

Cora zrywa się na równe nogi, przytomniejąc.

– Na razie, Lolu – rzuca, a potem znika za rogiem chaty.

– I co takiego Cora nakładła ci do głowy? – pyta Carter. – Oprócz alkoholu. Dobrze wie, że nie powinna go dotykać.

– Jeśli będziesz próbował ją tu zatrzymać – ostrzegam go – zamieni się w kojota.

– Wiem. – Carter podaje mi rękę. Łapię ją i wstaję niezdarnie z ziemi. – Ale będzie miała większe szanse na życie, o jakim marzy, jeśli przed wyjazdem ukończy szkołę.

– O ile zdąży – mamroczę pod nosem, myśląc o Marie, a także o Lorelei i rozmaitych niedokończonych sprawach.

Gdzie jesteś, Lorelei?

– Mnie się udało, to i jej się uda – mówi z przekonaniem Carter, wychodząc z cienia.

– Ja... – Prawie się krztuszę na widok jego twarzy. Nie przyjrzałam mu się wcześniej, ale teraz widzę, że kącik ust ma opuchnięty, a pękniętą wargę otacza siniec. – Co ci się stało?

– Spadłem ze schodów.

– W waszym domu nie ma schodów!

Carter śmieje się gorzko.

– Ani internetu, jak byłaś uprzejma zauważyć. Mamy jednak kanalizację, więc nie jesteśmy aż takimi jaskiniowcami, za jakich nas chyba uważasz.

Zarzuciłam mu to kilka dni temu, ale w jego ustach moje słowa brzmią znacznie ostrzej. Dlaczego byłam dla niego taka wredna? Już nie pamiętam.

– Posłuchaj, Lolu, chyba powinnaś wracać do domu babki.

– Być może. – Nie mogę oderwać wzroku od jego sińców. Otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale zmienia zdanie. – O co chodzi?

– Powiedziałaś babce, że coś nas łączy?

Zaskakuje mnie to pytanie, ale jeszcze bardziej nuta irytacji w jego głosie.

– Masz na myśli... że my... – Szukam odpowiednich słów. – Ja... Nie.

– Okej. Przepraszam, powinienem był się domyślić. Zresztą nieważne. – Carter przeczesuje ręką włosy, wyciągając przy tym z kitki kilka kosmyków. – Ale matka nie chce, żebyśmy się spotykali, więc przekazałem twój telefon wujowi Grantowi, żeby ci go oddał.

– Serio?

Pewnie walał się po samochodzie Granta, kiedy ten startował do mnie z łapami, ale stary oblech nawet o tym nie wspomniał.

– Tak. Dał mi jasno do zrozumienia, że mam się trzymać od ciebie z daleka.

– Co takiego? Och... – Moja dłoń zawisa na wysokości opuchniętego kącika ust Cartera; przypominam sobie obtarte knykcie Granta. – To jego sprawka? Co, do cholery, jest nie tak z mieszkańcami tego miasteczka? „Pewnie, spierzmy nasze dzieci na kwaśne jabłko i przeraźmy je na śmierć potworami!”. Nieee, to wcale nie jest popieprzone!

– Hej. – Carter wsuwa ręce głęboko do kieszeni, garbiąc się. Nie ma w sobie ani krzty dawnej sprężystości i energii. – To nic takiego. I nie wszyscy w Harrow Lake tacy są.

Wygląda na przybitego, a ja tylko pogarszam sytuację.

– Powinnam już wracać – oznajmiam. – „Wieczne utrapienie z tą dziewczyną”, powiedziałaby babka. Zupełnie jak z Lorelei.

– Zaczekaj... Nie odchodź. – Carter łapie mnie za rękę.

Jego skóra jest ciepła i szorstka. Czy to byłoby takie złe, gdybym zatraciła się w nim choć na chwilę? Gdybym musnęła ustami jego usta, a nasze ciała dopasowały się do siebie jak dwa kawałki puzzli?

Mam już za dużo puzzli do ułożenia.

– Wszystko w porządku? – pyta Carter i choć nie jest to dobry moment, żeby poruszać ten temat, po raz pierwszy od bardzo dawna nie mam ochoty ukrywać moich sekretów ani kłamać.

– Babka powiedziała mi, że Lorelei nie żyje.

– Co takiego? – Carter otwiera i zamyka usta. – Ale... kiedy?

To dla niego nowość. Czuję ogromną ulgę, że nie zataił przede mną jej śmierci, bez względu na to, czy to prawda, czy nie.

– Lata temu, przynajmniej tak twierdzi babka – odpowiadam. – Ale ja jej nie wierzę. Powiedziała mi, że Lorelei przedawkowała lekarstwa, a ona i Nolan zachowali to w tajemnicy, żeby nie wywołać skandalu. Ale zastanawiam się, dlaczego Nolan nic mi nie powiedział. Przecież nie obdzwoniłabym z tą rewelacją wszystkich głównych stacji. Poza tym Lorelei to moja matka, na litość boską. To nie może być prawda. Media nigdy nie ogłosiły jej śmierci i nigdy nie natknęłam się na żadne plotki na ten temat na fanpage’ach Lelka, a tam plotkuje się o wszystkim. Po prostu nie rozumiem, jak to możliwe.

– A zatem żyje – stwierdza stanowczo Carter. – A ty chcesz ją odnaleźć.

– Tak czy inaczej, chcę wiedzieć, co się z nią stało.

Jeśli Grant miał rację, podczas ostatniego pobytu w Harrow Lake Lorelei chciała się dowiedzieć, czy Pan Dreszcz istnieje naprawdę. A co, jeśli Lorelei zniknęła, bo znalazła to, czego szukała?

Nonsens, szepcze mi do ucha Nolan. Ale nie potrafię przestać o tym myśleć. Jeśli chcę wyjaśnić, co ją spotkało, muszę od czegoś zacząć. A gdybym znalazła Pana Dreszcza? To przerażająca perspektywa.

A jeśli go nie znajdę?

Nie wiem, jak powiedzieć to wszystko Carterowi. Że obsesja mojej matki stała się moją obsesją, tak jak jej trzęsiżuki i sukienki.

Carter kładzie mi rękę na ramieniu. Puls mi przyspiesza, gdy przypominam sobie, jak zostaliśmy sami po raz pierwszy: w jego pokoju o ścianach ozdobionych szkicami. W pamięci utkwił mi zwłaszcza ten z oświetlonymi z góry ruinami kościoła, które wydawały się wyrastać z dna zapadliska. Identyczny szkic wisiał w muzeum. Zapytany o niego, Carter próbował mnie zbyć.

– Byłeś w jaskiniach, prawda? Chociaż to zabronione.

Carter bawi się skórzanym rzemykiem latarki. Marszczy brwi, jak gdyby myślał o czymś nieprzyjemnym.

– Nikt nie zapuszcza się w głąb jaskiń, Lolu. To niebezpieczne. – I teraz już wiem, jak wygląda, kiedy kłamie.

– Chcę tam pójść. – Wystarczy, że zobaczę jaskinie, odetchnę tamtym powietrzem, a będę wiedziała, czy to właśnie tam poszła Lorelei. I po co. – Mam gdzieś tę bzdurną historyjkę o potworze, Carter. Po prostu chcę je zobaczyć na własne oczy.

Waha się. Muszę przechylić szalę na swoją stronę. Co będzie optymalne w przypadku Cartera? Gdyby na jego miejscu była Cora, pewnie w ogóle nie musiałabym jej namawiać. Ale Carter nie chce podpalić świata – on chce go naprawić.

Jeśli odegram ptaszka ze złamanym skrzydłem, może uda mi się go przekonać.

– Nie pomożesz mi, Carter? Sama nie dam rady.

Spoglądam w dół, załamując ręce. Zerkam na niego spod rzęs. Nie cierpię się za to.

– No dobrze – zgadza się Carter jak na zawołanie. Jestem niemal rozczarowana, że tak szybko się poddał. – Ale to musi być nasz sekret, okej?

– Umiem dochować sekretu – zapewniam.

Kiedy wracam do domu, babka drzemie w bujanym fotelu. Zauważam moją komórkę na półce nad kominkiem, ustawioną obok mojego zdjęcia niczym dar przebłagalny. Podchodzę i zdejmuję ją stamtąd. Ekran jest ciemny, bateria padła.

Opieram się o parapet naprzeciwko babki, obserwując, jak jej pierś unosi się i opada. Wydaje się taka krucha. Jak Nolan w szpitalu. Tak łatwo byłoby złapać szytą przez nią poduchę i przycisnąć jej mocno do twarzy, dopóki nie zwiotczeje. Musiała wyczuć, że się jej przyglądam, bo zrywa się gwałtownie ze snu.

– Od jak dawna to masz? – pytam, ściskając mój wyładowany telefon.

Babka mruga szybko, jeszcze nie do końca przytomna.

– Od jak dawna... A, tak. Grant ją dzisiaj przywiózł. Położyłam ją na kominku, żebyś jej nie przeoczyła. Ale telefon stacjonarny już działa, gdybyś chciała skorzystać.

Wydaje się taka otumaniona, taka zmęczona.

– Słyszałam, że zaginęła dziewczyna z miasteczka. Nic ci nie jest? – pyta. – Po naszej rozmowie?

Zadaje dokładnie takie pytania, jak należy. Babcine. Optymalne. Od razu nabieram podejrzeń.

– Chcę wiedzieć, co się naprawdę wydarzyło – mówię. – Dlaczego Lorelei mnie tu przywiozła? Co się z nią stało? Czy spotkała ją jakaś krzywda, a może jeszcze coś innego? Czy wiesz, o czym mówię?

Babka unika mojego wzroku. Myślała, że skończyłam przesłuchanie.

– Czy ona rzeczywiście wierzyła, że Pan Dreszcz istnieje naprawdę? – Próbuję jeszcze raz, ale babka milczy. – Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co się napraw...

– ON NIGDY JEJ NIE TKNĄŁ!

Cofam się tak gwałtownie, że uderzam plecami o półkę nad kominkiem. Jedno ze zdjęć przewraca się z brzękiem, ale ja nie mogę oderwać oczu od babki. Zaciska palce na poręczach fotela, aż bieleją jej knykcie. Spojrzenie ma dzikie jak u konia stającego dęba. Już nie wiem, kim jest ta kobieta przede mną.

– LORELEI BYŁA KŁAMCZUCHĄ! WSTRĘTNĄ KŁAMLIWĄ KUREWKĄ, TAK JAK TY, I CIESZĘ SIĘ, ŻE NIE ŻYJE!

Kropla śliny pryska mi na policzek. Boję się, że babka się na mnie rzuci, ale zachowuje się tak, jak gdyby ktoś odciął jej sznurki. Osuwa się na bujany fotel i kołysze w przód i tył; przez dłuższy czas słychać tylko skrzypienie podłogi. Z oczu spływają jej po policzkach dwie czarne strużki, ale nie zadaje sobie trudu, żeby je otrzeć. A potem zaczyna nucić.

To znowu ta piosenka. Piosenka Lorelei.

Nolan? Gdzie jesteś? Dostajesz moje wiadomości?

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Po zachodzie słońca idę na spotkanie z Carterem w lunaparku. Jakaś część mnie ma nadzieję, że się nie pojawi, ale chłopak czeka na mnie w cieniu bramy.

– Hej. – W mroku rysy jego twarzy są wyostrzone. – Prawie cię nie zauważyłem.

– Zaraz zapadnie noc. – Udaje mi się zapanować nad drżeniem głosu. – Jakieś wieści o Marie?

– Nie – wzdycha Carter. – Ale nigdy nic nie wiadomo, może jutro... – Zdanie zawisa w powietrzu, niedokończone i nieprzekonujące dla nikogo. Chłopak otwiera bramę wielkim pękiem kluczy. Na terenie lunaparku nie palą się żadne światła i przez chwilę boję się, że nic z tego nie będzie, ale zaraz zauważam na szyi Cartera rzemyk ze schowaną za koszulkę latarką. – Gotowa?

– Gdzie właściwie znajduje się wejście do jaskiń? – pytam, zamiast odpowiedzieć mu, że nie, wcale nie jestem gotowa.

– Najłatwiej się tam dostać przez Gondoliera.

Majaczące nade mną ciemne sylwetki karuzel i kolejek budzą lęk; mam wrażenie, że w mroku może na nas czyhać dosłownie wszystko. Jeden z pomalowanych psów wydaje się oddychać, gdy mijając go, zaglądam mu we wściekłe, pozbawione powiek ślepia.

– Nie możemy włączyć latarki, dopóki nie wejdziemy do jaskiń – tłumaczy Carter. – Żeby nikt nas nie zauważył. Ale kiedy znajdziemy się w środku, do zapadliska z kościołem jest całkiem niedaleko.

Zdecydowanie nie powinno mnie tu być.

Podskakuję, gdy coś ociera się o moją dłoń, ale to tylko Carter chciał mnie wziąć za rękę.

– Denerwujesz się? – pyta chłopak.

– Myślałam, że to pająk.

Carter parska śmiechem.

– No dzięki.

Zaschło mi w ustach, za to po plecach cieknie mi strużka potu.

Carter kładzie mi ręce na ramionach i obraca mnie przodem do skalnej ściany wznoszącej się na tyłach wesołego miasteczka.

– Tam – szepcze, chociaż w pobliżu nikogo nie ma.

– Nic nie widzę...

Ale w tej samej chwili księżyc oświetla wkomponowaną w skałę drewnianą fasadę. Jest ręcznie malowana, tak jak reszta tablic w lunaparku, ale na tej napisane jest GONDOLIER.

Lorelei tu była. Stała w miejscu, w którym ja teraz stoję. Czy Marie dotarła aż tutaj, gdy próbowała się dostać do jaskiń, żeby zostawić wiadomość dla Pana Dreszcza? Czy idę w ślady zarówno jej, jak i Lorelei?

– Tak naprawdę nigdy nie istniała żadna przejażdżka gondolą – słyszę tuż przy uchu głos Cartera. – Jaskinia już tu była, więc twój ojciec wstawił tylko ten front i zbudował wokół niego lunapark.

Klasyka gatunku w wykonaniu Nolana.

– Mówiłeś, że wiesz, jak się tam dostać.

Carter odciąga skraj fasady od ściany, tworząc szparę akurat na tyle szeroką, żeby dało się przez nią przecisnąć.

– Drzwi w fasadzie są zamknięte na kłódkę – wyjaśnia, gdy wślizguję się w ślad za nim w całkowitą ciemność. – Ale zapomnieli o zabezpieczeniu zawiasów. – W jego głosie słychać, że się uśmiecha.

Chłopak zapala latarkę. Jej światło nie sięga daleko – widzę tylko, że stoimy w skalnym tunelu, który biegnie w głąb wzgórza. Jest zbyt wąski, żeby iść obok siebie. Ale kiedy Carter się odwraca, światło pada na najbliższą ścianę, na której dostrzegam napisy – trzy linijki, każda zapisana innym pismem.

Drżącymi palcami dotykam liter. Są zimne i wilgotne.

Może ja też powinnam zostawić wiadomość, żebym nie zniknęła jak Marie...

Kropelki wody skapujące znad naszych głów wybijają uporczywy, nieregularny rytm. Dźwięk odbijający się echem wokół nas przypomina szczękanie zębów.

To tylko woda, przekonuję siebie. Tylko woda.

Carter rusza przodem, ale to był mój pomysł – to ja muszę sprawdzić, co się kryje w tym mroku.

– Daj, ja poświecę – mówię.

Chłopak waha się przez chwilę, a potem zdejmuje latarkę z szyi. Wyciągam ją przed siebie. Światło odbija się od wilgotnych ścian, odgłos kapania otacza nas falami, w miarę jak tunel rozszerza się i zwęża. Powietrze pachnie starością i zgnilizną.

– Patrz pod nogi i trzymaj się prawej – instruuje mnie Carter.

Teraz prawie całą szerokość ścieżki wypełnia woda. To stąd ten dźwięk: krople uderzają o jej powierzchnię. Kieruję światło ku górze i prawie upuszczam latarkę na widok ogromnych kłów sterczących ze stropu jaskini. Próbuję zapanować nad drżeniem ręki, w której ją trzymam.

– Stalaktyty – wyjaśnia Carter.

Do tej pory widywałam je tylko na zdjęciach: skalne formacje utworzone przez wodę spływającą przez tysiąclecia po wapiennych skałach. To miejsce nie jest stare – ono jest pradawne. Przypominam sobie, jak Cora mówiła, że Harrow Lake jest martwe, w stanie rozkładu. Teraz, gdy tu stoję, zaczynam jej wierzyć.

– Ty drżysz – zauważa Carter. – Chcesz wrócić? Kościół już niedaleko, ale jeśli ci się tu nie podoba...

– Nie wracam. – Mój stanowczy głos niesie się po jaskini. – Chcę zobaczyć kościół. – Muszę poznać odpowiedzi, dowiedzieć się, dokąd poszła Lorelei i co zobaczyła. A także czym jest mrok kryjący się pod fasadą tego miasteczka.

Ale ręce wciąż mi się trzęsą. To z zimna, myślę. To tylko z zimna. Nie ma powodu, żeby czuć wdzięczność, kiedy Carter łapie mnie za wolną rękę. Ale i tak jestem mu wdzięczna.

Ścieżka robi się jeszcze węższa. Dwa razy się potykam i woda nalewa mi się do butów. Gdy mijamy siódmą czy ósmą komnatę z kolei, mam już zdrętwiałe stopy. Muzyka jaskiń drażni zakończenia nerwowe, a zęby szczękają mi tak, jak gdyby chciały odegrać duet. Przy każdym kroku spodziewam się poczuć na karku muśnięcie cienkich jak brzytwa palców.

– Oto i on – oznajmia Carter, zabierając mi latarkę, którą wyłącza, gdy wychodzimy z tunelu na ogromną przestrzeń.

Księżyc świeci z góry niczym reflektor, ukazując obszar liczący w poprzek mniej więcej piętnaście metrów. Zbocza zapadliska wznoszą się pod ostrym kątem i już rozumiem, dlaczego mogłoby być łatwiej zjechać z góry na linie. Ale na środku tego zapadniętego amfiteatru rozpoznaję znajomy obrazek: grubo ciosane kamienne bloki leżą tam, gdzie upadły, i tylko jedna ściana wciąż stoi, chociaż krzywo. Z trzech łukowatych okien wyziera pustka. Są też nagrobki, całe mnóstwo nagrobków. Ktoś musiał ustawić je prosto, żeby sfilmować scenę pod kościołem. Widocznie nie było powodu, żeby je z powrotem poprzewracać.

Słyszę w pobliżu szum płynącej wody, ale brzmi inaczej niż odgłosy, które zostawiliśmy za sobą w jaskiniach. Wychodzę z cienia, żeby stanąć w srebrzystej poświacie padającej przez puste środkowe okno. Czuję przypływ adrenaliny. To tutaj. To tu ją zabili. Oczywiście mam na myśli Ptaszynę.

Gdy Nolan i Lorelei byli tu z resztą ekipy, gdzieś w tamtym pustym oknie znajdowała się kamera. Widzę matkę, jak stoi dokładnie tu, gdzie ja teraz, z twarzą podświetloną srebrzystym blaskiem, a potem chowa się w cieniu, obserwując żądnych krwi mieszkańców Lelka. To było jej ostatnie ujęcie, zanim zawlekli ją na nagrobek służący za ołtarz i zabili.

– W dzień to wszystko wygląda zupełnie inaczej – odzywa się Carter. – Za dużo widać. Niedopałki papierosów, kapsle do butelek, no wiesz, ślady innych ludzi, nawet jeśli byli tu lata temu. Ale nocą łatwiej sobie wyobrazić, że jesteśmy pierwszymi osobami, które odkryły to miejsce.

Podchodzi z drugiej strony do kamiennego cokołu. To ołtarz. To tutaj Lorelei pozowała do zdjęcia, obejmując ramieniem młodą strażniczkę Crane. To tutaj Ptaszyna została rozdarta na strzępy w krwawym szale.

– Dlaczego nigdy nie odbudowano kościoła? – pytam. – W innym miejscu? – Z tego, co zdążyłam zauważyć, wszystko inne w Harrow Lake przywrócono do stanu sprzed katastrofy, jak gdyby za wszelką cenę chciano zachować pozory, że nic się nie stało. Dlaczego tylko kościół zostawiono, żeby niszczał?

– Może miejscowi uznali, że nie zasługują na zbawienie – odpowiada Carter. Biorę to za żart, ale nie jestem do końca pewna. – Wydaje mi się, że kościół popadł w ruinę, jeszcze zanim zapadł się pod ziemię. Zauważyłaś, że na żadnym z nagrobków nie ma dat? To dziwne, prawda? W archiwum nie znalazłem dokumentów, z których wynikałoby, kiedy kościół zbudowano ani czy kiedykolwiek w historii Harrow Lake go użytkowano.

– Co to oznacza? – pytam, wodząc wzrokiem po kamieniach nagrobnych.

Carter ma rację. Choć napisy są wytarte i niewyraźne, na żadnym nie ma dat.

– Uważam, że kościół wzniesiono przed założeniem miasteczka.

– Ale to by oznaczało, że ktoś zbudował go w środku lasu, wiele mil od najbliższej miejscowości.

– To tylko taka teoria – mówi z wahaniem Carter – ale przypuszczam, że ludzie próbowali się tu osiedlać już wcześniej, jednak doszli do wniosku, że to bardzo zły pomysł.

Lodowaty dreszcz przebiega mi po plecach, gdy ogarnia mnie to samo uczucie co w tunelach: przeświadczenie, że zło, które czai się w Harrow Lake, narasta tu już od bardzo, bardzo dawna.

Nie powinno nas tu być.

Jaskinia, z której przed chwilą wyszliśmy, wygląda w ciemności jak wąska rozpadlina.

– Zaginął tu operator kamery – myślę na głos.

To był bardzo dobry sposób, żeby zginąć, wręcz optymalny – przejść do historii podczas jej filmowania.

– Chyba tak – potwierdza Carter. – Po tym incydencie twój ojciec kazał ogrodzić lunapark. Pewnie chciał mieć pewność, że nikt więcej się tam nie zabłąka i nie spotka go krzywda.

Przypuszczam, że Nolan postawił płot na wypadek, gdyby zniknięcie kamerzysty oznaczało, że ktoś próbuje storpedować jego film, ale nie mówię tego Carterowi.

Ołtarz przypomina sarkofag. Jeden róg się odkruszył, a kamienna płyta jest przekrzywiona. Ale wygrzany słońcem nagrobek jest wciąż zaskakująco ciepły. Ciepły jak żywa istota. Jak gdyby Lorelei właśnie z niego wstała. Kładę się na nim, zajmując jej miejsce.

Powinno być widać gwiazdy, ale dosięga nas tylko światło księżyca.

– Hej, miałem ci powiedzieć: Kra odleciała – oznajmia Carter niemal z dumą w głosie.

Słucham go tylko jednym uchem.

– Naprawdę?

– Tak. Dzielna ptaszyna.

– To dobrze. Cieszę się.

Zwieszam ręce z boków nagrobka, czując, jak przeszyta ręcznie talia sukienki podjeżdża mi nad biodra. Nie mam na sobie bielizny.

– Tak dobrze? – pytam. – Czy tak właśnie wyglądała w scenie z nagrobkiem?

– Ptaszyna?

Kiwam głową, zadowolona, że wiedział, iż nie mam na myśli Lorelei. Zadowolona, że dostrzega różnicę.

– Wiesz co – odzywa się po chwili Carter. – Muszę ci się do czegoś przyznać.

Żołądek ściska mi się w oczekiwaniu na cios.

– Co takiego?

– Nigdy nie widziałem Lelka. – Carter krzywi się, a mnie na chwilę odbiera mowę.

– Nigdy nie widziałeś filmu, który nakręcono w twoim rodzinnym miasteczku?

Chłopak wciska ręce głębiej do kieszeni.

– Po prostu nie jestem fanem horrorów.

Jego odpowiedź wywołuje uśmiech na mojej twarzy. Więc tak wygląda dzielenie się z kimś sekretem? Czuję, jak jeden z nich we mnie wzbiera.

– Ja też muszę ci się do czegoś przyznać. Pamiętasz, jak opowiadałam ci o wymyślonej przyjaciółce z dzieciństwa? – Słowa wylewają się ze mnie tak szybko, że prawie mnie zatyka. – O Mariannie? Ona wróciła.

– Co masz na myśli?

– Wróciła. Widziałam ją. W moim pokoju. Na dworze. Nie wiem, czego chce.

– Mówisz serio? – Carter robi gest, jak gdyby chciał mnie złapać za rękę, ale się rozmyślił. – Lolu, czy już wcześniej ci się to zdarzało? Po tym, gdy Marianna zniknęła, kiedy byłaś mała?

Zachowuje się, jakbym była płochliwym zwierzątkiem, które osaczył. Nie wierzy mi.

– Nieważne – mówię. – To był tylko żart.

Chcę zejść z ołtarza, ale Carter robi krok naprzód, zagradzając mi drogę. Przyciska brzuch do moich nóg, tak że ocieram wewnętrzną stroną kolan o kamienną płytę.

– To boli – protestuję i Carter się cofa.

– Nie chciałem – broni się. – Przepraszam. Proszę, nie zamykaj się w sobie. Chcę ci pomóc...

Ale moje słowa rozbrzmiewają mi w głowie niczym fala przypływu: to boli...

Nolan, przestań! To boli!

Co jest, do cholery? Nigdy nie wypowiedziałam tych słów. Nolan nigdy, ale to nigdy mnie nie skrzywdził, a jednak słyszę je tak wyraźnie, jak gdyby ktoś wrzeszczał mi je do ucha.

– Lolu? – Carter wyciąga do mnie rękę, ale ją odpycham. – Lolu, co się stało?

Nie odpowiadam. Dostrzegam coś w ciemności... Gwiazdy? Za sylwetką Cartera widać na niebie dwie plamki białego światła. Świecą jak łebki szpilek. Nie, nie na niebie. To wcale nie jest niebo, lecz czarny wylot jaskini. Bliźniacze iskierki oddalają się poza zasięg wzroku, niknąc w ciemności. Mam wrażenie, że znów oglądam film z muzeum, ten z puszczonymi od tyłu przemontowanymi scenami z Lelka, przypominam sobie udrękę malującą się na twarzy Lorelei, gdy chowa się w mroku. Ale to nie jest film.

To nie są gwiazdy. To oczy.

Maleńkie jak łebki szpilki oczy marionetki Pana Dreszcza.

Obserwował nas.

Odpycham Cartera i zaczynam wrzeszczeć. Wrzeszczę, wrzeszczę i nie potrafię przestać.

Carter wlecze mnie z powrotem przez jaskinie.

– Daj spokój, Lolu! Powiedz coś. Proszę.

Ale ja nie jestem w stanie zebrać myśli ani mówić. Staram się nie wdychać ciemności.

Boże, te oczy...

Nie odzywam się przez całą drogę do domu babki, a Carter nie próbuje mnie już namawiać. Zostawiam go przy furtce.

– Przyjdę do ciebie rano, dobrze? – proponuje. – Lolu?

Ale wtedy rozjaśnia mi się w głowie i już wiem, co powinnam zrobić. Nie mogę tu zostać ani chwili dłużej. Nie zniosę kolejnego dnia w tym miejscu. Muszę się stąd wydostać. Harrow Lake coś ze mną robi, zmienia mnie. Zanim tu przyjechałam, wszystko było ze mną w porządku. Tutaj bez przerwy coś mi o niej przypomina. O potworze, na punkcie którego miała obsesję. O niej i Nolanie, ich wspólnym życiu beze mnie. O wszystkich pogrzebanych tu sekretach. Wystarczą mi moje własne. Ten, z którym się wygadałam, sprawił, że Carter zaczął na mnie inaczej patrzeć. A potem nadszedł potwór.

– Zawieziesz mnie na lotnisko?

Carter mruga, zaskoczony.

– Ale teraz?

– Tak. Proszę.

Chłopak bierze głęboki oddech.

– Chyba bym mógł. Ale nie wolałabyś zaczekać do jutra? Pogadać z babką, sprawdzić rozkład lotów i tak dalej?

Nie naciskać za mocno, żeby nie odmówił.

– Masz rację – odpowiadam z wymuszonym uśmiechem. – W takim razie z samego rana?

Patrzę, jak oddala się alejką, i mam nadzieję, że to nie było nasze ostatnie spotkanie. Gdy wejdę do domu, z góry dobiega pochrapywanie babki. Też powinnam pójść spać, ale teraz, gdy mam już plan wydostania się stąd, jestem zbyt nakręcona, żeby zasnąć.

W sypialni odnajduję zdjęcie, które ukryłam w szafie obok egzemplarza Alicji należącego do Lorelei. Zanoszę je do salonu i stawiam na środku półki nad kominkiem, obok napisanej odręcznie wiadomości. To może się nie spodobać babce, bo jest na nim strażniczka Crane, ale to jedyne zdjęcie w tym domu, na którym Lorelei się uśmiecha. Jej jedyne zdjęcie, które wydaje się prawdziwe. Lorelei z przyjaciółką, zanim tamta ją porzuciła. Ze ściśniętym sercem zadaję sobie pytanie, czy Cora też tak o mnie pomyśli – że ją porzuciłam. Mam nadzieję, że nie.

Kołyszę się w bujanym fotelu w przód i w tył, w przód i w tył. Może nawet drzemię przez kilka minut. Gdy otwieram oczy, lampa na suficie mruga z odgłosem przypominającym trzepot skrzydeł ćmy. Ale zbudził mnie inny dźwięk.

Biały trzęsiżuk leży otwarty na stoliku obok starego radia, stukając odnóżami w boki łupiny. Musiałam go tam położyć, chociaż tego nie pamiętam. Zamykam łupinę i wsuwam ją do kieszeni, gdzie chrobocze cichutko, ukryty w fałdach spódnicy.

To ulubiony żuk Lorelei. Zabiorę go ze sobą, gdy wyjadę z Harrow Lake.

Jednak gdy podnoszę głowę, w ogrodzie za oknem dostrzegam Mariannę. Stoi nieruchomo, ale czuję na sobie jej wzrok. Chce, żebym za nią poszła. Nie mam pojęcia, skąd to wiem, ale tak właśnie jest.

Wciąż jest ciemno; do powrotu Cartera zostało jeszcze dużo czasu. Z zaspanym ziewnięciem zanurzam się w ślad za Marianną w cienie przedświtu.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Rozpoznaję ten zapach, gdy tylko otwieram drzwi apartamentu. Zapach pustki. Ktoś, kto się często nie przeprowadzał, pewnie nie wie, jak pachnie pustka. Stojące powietrze, widmowe zapachy poprzednich mieszkańców oraz ledwo wyczuwalna kwaśna woń, którą da się odtworzyć, tylko jeśli położyć się na starym dywanie i wziąć głęboki oddech.

Przez cały pobyt w Harrow Lake inaczej wyobrażałam sobie powrót do domu. Nie sądziłam, że będzie tu tak cicho, tak... głucho. Zaglądam w ciemny korytarz, bojąc się, że zwymiotuję, jeśli zobaczę choć ślad krwi Nolana w szparach parkietu. Wiem, że Larry na pewno kazał tu posprzątać, ale ta wiedza i zdanie się na nią to dwie zupełnie różne rzeczy.

Wolałabym nie przekraczać progu sama.

Zamykam za sobą drzwi, czekając, aż zamek się zatrzaśnie.

Zalewa mnie lodowata fala déjà vu. Przez otwarte drzwi salonu na końcu korytarza widzę, że wszystko jest nie tak. Meble, rysunki na ścianach, telewizor... wszystko zniknęło. W rogach pokoju nie piętrzą się sterty kartonów tak jak wtedy, gdy byłam tu ostatnim razem i Nolan wprawił mnie w osłupienie wieścią o przeprowadzce do Paryża. Pokłóciliśmy się, wyszłam z domu, a kiedy wróciłam, znalazłam go na podłodze. Byłam cała w jego krwi, miałam ją pod paznokciami...

Teraz apartament jest pusty, jeśli nie liczyć telefonu w holu, który mruga do mnie czerwoną lampką. Dziwne – nagrała się tylko jedna wiadomość. Wciskam guzik, żeby ją odsłuchać.

Nie zostawiła jej babka, czego się częściowo spodziewałam. Ani Cora. Nie zostawił jej też Carter, któremu powinnam była skraść przynajmniej jednego całusa – choć przez chwilę mogłam poudawać, że jestem dziewczyną, której szuka, a on chłopcem, który sprawi, że poczuję się szczęśliwa, stąpając twardo po ziemi. Byłoby to piękne kłamstwo.

Po sygnale przez jakieś trzy sekundy nie słychać nic, a później tylko trzaski. Błąd połączenia. Ale zaraz potem zakłócenia przechodzą w ledwo słyszalny szept:

A co tam tak stuka, klekocze i puka?

Pod ziemią drga i pląsa? Zaraz was pokąsa!

Chrup, chrup! Trzask-prask, kości zgruchocze w mig...

To piosenka Lorelei. I jej głos.

Cały świat kurczy się i zwala na mnie, a ja zwijam się w kłębek z policzkiem przyciśniętym do wykafelkowanej podłogi. Przygnieciona klatka piersiowa miażdży mi płuca. Mrugam raz, drugi. Nawet podłoga wygląda nie tak, jak powinna, uświadamiam sobie. W holu naszego nowojorskiego apartamentu mamy parkiet, nie kafle. Ale to jest nasze mieszkanie – dawne mieszkanie, dom, który przestał być naszym domem.

– Lolu?

Marianna mruga wielkimi zielonymi oczami i wyciąga do mnie rękę. Znów jest małą dziewczynką, tak jak kiedyś. Gdy ją za nią łapię, ciężar ustępuje, jak gdyby nigdy go nie było.

Ściany mają barwę głębokiej leśnej zieleni – to Nolan wybierał wystrój, kiedy wiele lat temu spędziliśmy w Chicago jedno lato. Wciąż trzymając mnie za rękę, Marianna przykłada palec do ust. I wtedy je słyszę: głosy Nolana i Larry’ego. Podkradamy się do rzeźbionych dębowych drzwi gabinetu Nolana (brakuje witrażu, ale i tak są pięknie zdobione) i zaglądamy przez dziurkę od klucza.

Pierwsze, co widzę, to Nolan. Ale nie blady jak prześcieradło Nolan, którego zostawiłam uśpionego w szpitalu. To dawny Nolan, o włosach ciemniejszych niż obecnie i z mniejszą ilością zmarszczek. Siedzi za swoim biurkiem, w samym środku kadru, z głową opartą na rękach i ze wzrokiem wbitym w podłogę. Potem na chwilę zasłania go Larry, który przechodzi między nim a drzwiami, a potem opiera się o róg barku. Jest spokojny i zrelaksowany.

– Powiedziała, że mnie zostawi... – mówi Nolan niemal szeptem.

Larry wydaje z siebie poirytowane żachnięcie.

– To nie twoja wina, Nolan. Zrobiłeś dla niej, co mogłeś, ale ona nigdy cię nie doceniała. Zawsze jednym okiem zerkała w stronę drzwi.

Cała tężeję z obawy, że jeden z nich lub obaj obejrzą się na drzwi i zauważą, że ich szpieguję, ale nie odwracają się w moją stronę. Nie powinnam ich podsłuchiwać.

– Co ja teraz zrobię, do diabła? – pyta Nolan.

Mam wrażenie, że nie oczekuje odpowiedzi, ale Larry i tak odpowiada.

– Już ci mówiłem, że się tym zająłem. Tak bardzo chciała pojechać do Harrow Lake... i tam wylądowała. To wszystko, co wiesz, prawda? – kończy znaczącym tonem.

Nolan nie odpowiada od razu.

– Ale jej matka...

– To też już załatwiłem. Wszystko jest pod kontrolą, o ile staruszka nie zacznie robić problemów. Tak jak wspominałem, zająłem się tym.

W końcu Nolan podnosi głowę. Oczy ma przekrwione, jak gdyby nie spał od wielu tygodni.

– Co mam powiedzieć Loli? Jak zamierzasz to załatwić?

Larry parska śmiechem, w którym nie ma ani krzty wesołości.

– Może lepiej by jej było z matką.

– Słucham? – pyta ostro Nolan. – Co to, do cholery, miało znaczyć?

Larry przestaje chodzić tam i z powrotem.

– Żartowałem. Nie przejmuj się Lolą. To tylko dzieciak. Powiedz jej, że Lorelei odeszła i już nie wróci. To przecież prawda.

– Ale ona widziała, jak...

Larry siada na krześle przed biurkiem Nolana. Widzę włosy na jego dłoniach opartych o uda.

– Widziała, jak się kłócicie z Lorelei. To wszystko.

– Ale...

– Posłuchaj, za bardzo się tym przejmujesz. Rozumiem. Za kilka tygodni premiera Czerwonej Sheby, a zaraz potem zaczynasz kręcić nowy film; masz pełne ręce roboty, a na dodatek taki ogromny stres. Ale od czego masz mnie?

Nolan spogląda na Larry’ego i nie jest to przyjazne spojrzenie. Sama skuliłabym się pod nim, ale Larry wyciąga z kieszeni książeczkę czekową i podsuwa ją Nolanowi.

– Ja dbam o ciebie, a ty dbasz o mnie. Jak dobrzy kumple. Mam rację?

Nolan gniewnym ruchem przysuwa do siebie książeczkę i wypisuje czek, a potem rzucą ją Larry’emu.

– Nigdy więcej nie poruszaj tego tematu – warczy ojciec, wstając zza biurka.

Serce podchodzi mi do gardła, gdy rusza w stronę drzwi, za którymi się chowam. Marianna ciągnie mnie ku szafie na płaszcze w holu i obie wślizgujemy się do środka w chwili, gdy drzwi gabinetu się otwierają.

Tłoczymy się w ciemności, wśród szelestu płaszczy i parasolek, nasłuchując głośnych kroków Nolana. Ciekawe, czy mnie szuka. Jeśli tak, powinnam stąd wyjść, zanim mnie znajdzie i odkryje, że schowałam się, żeby go podsłuchiwać. Ile razy powtarzał mi, żebym tego nie robiła; że szpiegowanie go nie jest optymalne.

Ale kiedy próbuję przecisnąć się do drzwi, nie mogę ich znaleźć. Wszędzie wokół mnie szeleści materiał. Jak gdyby płaszcze się rozmnożyły.

W którąkolwiek stronę bym się odwróciła, nie mogę znaleźć wyjścia. Zamotana w zalatujący woskiem płaszcz przeciwdeszczowy, czuję narastającą panikę.

– Nolan?! – krzyczę, ale ojciec nie odpowiada. – Larry?

Cisza. Przez dłuższą chwilę nic nie słychać. A potem gdzieś w apartamencie rozlegają się pierwsze nuty piosenki. Muzyka przenika do wnętrza szafy przez szpary wokół drzwi.

T’aint No Sin.

Dźwięk wsącza się przez pory skóry, rysując pod nią gobelin, który przykrywa zaszyte w niej sekrety. Boże, jak ja nie cierpię tej piosenki. Nigdy jej nie lubiłam. W dniu, w którym odeszła Lorelei, ten utwór leciał na cały regulator, żeby zagłuszyć kłótnię rodziców. Larry miał rację, teraz sobie przypominam – rzeczywiście się posprzeczali. Zawsze, gdy słyszę tę piosenkę, czuję się dziwnie podenerwowana.

Ale jest coś jeszcze... Dręcząca myśl z tyłu głowy, jak wtedy, gdy słyszę kłamstwa babki. Mam ochotę podrapać swędzące miejsce do krwi, żeby wyjawiło swoje sekrety. Ale jak mam to zrobić, kiedy gra ta przeklęta muzyka?

Nienawidzę jej!

Kiedy piosenka cichnie, przechodząc w pełną napięcia pauzę przed początkiem następnego utworu, trzeszczący szum narasta. Przeobraża się w stukanie ostrych palców. To trzask, z jakim igła podskakuje na winylu pod koniec piosenki. Ale również odgłos wydawany przez potwora, który próbuje się wydostać spod tapety. Dźwięk czegoś przyczajonego w mroku.

– Marianno?

Cisza.

Chwileczkę, z tyłu szafy są chyba drugie drzwi. Może uda mi się wydostać tamtędy...

Obracam głowę ku sufitowi, gdzie powinien być łańcuszek, którym zapala się światło. Ale jest zbyt wysoko, zbyt daleko. Nad sobą, w kącie szafy, dostrzegam czyjąś sylwetkę, czarną na czarnym tle. Jest zbyt wysoka, żeby była prawdziwa, zbyt wielka, żeby mogła się zmieścić w takiej ciasnocie. Kościste kończyny są wygięte pod nieprawdopodobnym kątem. Moje serce wybija rytm: kto to jest, kto to jest, kto to, kurwa, jest?

Przecież wiem. Wiem, kto to jest. Zdradza go kłapiący, warkoczący dźwięk, który nie chce ucichnąć. To Pan Dreszcz.

Przysuwa się bliżej, smuga cienia wyciąga się w moją stronę. Próbuję się wcisnąć między płaszcze, ale jest ich zbyt wiele, a ja zaplątałam się w nie i utknęłam.

– Lolu! On tu jest! – Marianna też go widzi.

Sięgam ku niej po omacku, ale natrafiam tylko na materiał.

Próbuję wrzasnąć, ale moją klatkę piersiową ściska żelazna obręcz, która krępuje mi ruchy i dławi oddech. Próbuję unieść ręce, ale są kompletnie bezsilne.

Mogę poruszać wyłącznie oczami. Zaciskam z całej siły powieki.

Pan Dreszcz przeciąga sztywnym, zimnym palcem po moim obojczyku i zatrzymuje go na wysokości szyi. Przyciska palec do miejsca, w którym bije puls, jak gdyby sprawdzał, jak mocno może nacisnąć, ile jestem w stanie znieść. Próbuję go kopnąć, odepchnąć uniesionymi ramionami, ale moje mięśnie kurczą się tylko żałośnie.

Szafa jest pełna wydawanych przez niego odgłosów; ten okropny terkot wciska się w każdy zakamarek i wypełnia go sobą. Dławi mnie. Zatapia. Rozrywa od środka.

A potem cichnie. Ciężar ustępuje, a ja wypadam z szafy na podłogę w holu. Wciągam ogromny haust powietrza – dość, by zaraz pękły mi płuca, żeby krzyczeć przez całą wieczność.

Zaglądam do szafy przez otwarte drzwi, ale teraz wygląda zupełnie zwyczajnie. W środku wisi najwyżej pięć płaszczy. Nie ma w niej nic więcej. Nikogo więcej.

Pan Dreszcz zniknął. Marianna również.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Nie, nie, nie, nie, NIE...

Serce łomocze mi w piersi. Gdy się budzę, szare światło przenika przez firanki pokoju Lorelei. Tylko że wcale nie jestem w pokoju Lorelei. A to nie są firanki. Nade mną dygoczą gałęzie drzewa, małe białe żołędzie kołyszą się na wietrze.

Leżę pod Kościanym Drzewem.

Próbuję się podnieść, ale nie mogę ruszyć prawą stopą. Ze zgrozą uświadamiam sobie, że zasnęłam. A sądząc po tym, jak jest jasno, leżałam tu zdecydowanie za długo.

Lasy Harrow Lake uznały mnie za swoją. Zapuściłam korzenie i zostanę tu już na zawsze.

Nie. Nie!

Czy wczoraj nie było przypadkiem pełni? Szarpię nogą i udaje mi się nią poruszyć. To tylko mój but utknął pod sękatym korzeniem drzewa. Manewruję stopą, dopóki jej nie uwolnię, i z łomoczącym sercem kuśtykam jak najdalej od Kościanego Drzewa.

Co ja tu robię? Byłam w apartamencie... Nie, to był sen. Czekałam na Cartera, który miał mnie zawieźć na lotnisko, a potem Marianna...

To wszystko, co pamiętam. Znów lunatykowałam. Czymkolwiek była podsłuchana rozmowa między Nolanem a Larrym – snem, wspomnieniem czy może mieszanką obydwu – mam niezbitą pewność, że Pan Dreszcz zabrał Mariannę. To stało się naprawdę. A teraz jestem sama w lesie.

Cholera! Czy jest już za późno? Czy rozminęłam się z Carterem? Nie mam pojęcia, która godzina. Odwracam się, żeby odbiec od Kościanego Drzewa, ale potykam się o jego cholerne korzenie. Gdy ląduję na kolanach, coś wylatuje mi z kieszeni i upada przede mną. To biały trzęsiżuk, którego łupina się otworzyła. Ale tym razem naprawdę.

Wewnętrzna część łupiny, na której siedzi żuk, wyskoczyła do góry, ukazując pod spodem tajną skrytkę. Na ruchomej podstawie wyryte są słowa:

STRZEŻ PILNIE SWOICH SEKRETÓW

Lorelei często tak mówiła. Powtarzała mi to za każdym razem, gdy zapisywałam nowy sekret na świstku papieru. W tajnej skrytce schowana jest złożona karteczka. Wyjmuję ją drżącymi rękami i odczytuję.

Nie zniosę po raz kolejny dotyku tego potwora. Dlaczego nie zostawi mnie w spokoju? Proszę, niech to się skończy.

Upuszczam karteczkę. Wiatr porywa ją i unosi w dal.

To pismo Lorelei. Ale nie dziecinne pismo małej dziewczynki. Musiała być nastolatką, kiedy to napisała.

Zanim poznała Nolana? Jak dawno temu? Jak dużo opowiedziała mu o Panu Dreszczu? Muszę się wydostać z Harrow Lake i porozmawiać z Nolanem.

Podnoszę białego żuka i pędem wracam do domu babki.

Gdy docieram na miejsce, babka nie stoi jak zwykle nad kuchenką. Kuchnia jest pusta, piekarnik zimny i pozbawiony życia. Babki nie ma w żadnym z pomieszczeń na dole. Na piętrze drzwi jej sypialni są zamknięte. Pukam – najpierw lekko, potem głośniej. Nie odpowiada, więc naciskam klamkę. Drzwi otwierają się ze skrzypieniem. Łóżko jest zasłane. Wszystko wydaje się znajdować na swoim miejscu, brakuje tylko babki. Zamykam drzwi i opieram się o nie plecami.

Gdzie ona się podziała, u licha? Na wszelki wypadek sprawdzam w ogrodzie, ale tam też jej nie ma. Po raz pierwszy, odkąd przybyłam do Harrow Lake, wyszła z domu.

Chrzanić to. Muszę tylko zebrać swoje rzeczy i znaleźć Cartera. Wpadam z powrotem do domu i pędzę na górę. Zatrzaskuję za sobą drzwi pokoju Lorelei z satysfakcjonującym hukiem, co wprawia w ruch trzęsiżuki, które zaczynają stukać odnóżami, szydząc ze mnie z wnętrza swoich łupin...

Wróciły. Wszystkie trzęsiżuki wróciły i leżą otwarte na półkach, zwrócone w moją stronę. Obserwują mnie.

Idźcie do diabła!

Zatrzaskuję łupiny, jedną po drugiej. Pozwalam, żeby przepłynęła przeze mnie lodowata furia Nolana; we dwójkę moglibyśmy unicestwić to miasteczko. Zetrzeć jego sekrety z powierzchni ziemi, żeby już nigdy nie musieć myśleć o Lorelei ani o potworach. Powiem ojcu, że Larry nie przekazywał mu wiadomości ode mnie, wysłał mnie tutaj, chociaż chciałam z nim zostać. Usunął mnie z drogi, jak to Larry. „Zajął się” mną. Nolan wpadnie w szał. Kiedy skończy z Larrym, zostanie z niego tylko plama na bucie ojca. Pamiętam, jak kiedyś Nolan wściekł się na niego – podbił wtedy Larry’emu oko tak, że tamten chodził z wielkim fioletowym limem.

Dlaczego ojciec to zrobił? Wspomnienie jest zamazane, ale w końcu do mnie wraca. Nolan wyglądał jak wrak człowieka, był nieogolony i cuchnął, trzymał szklankę whisky, a Larry krzyknął do niego: „Pozwolisz, żeby ta suka cię zniszczyła?”, i wtedy pięść Nolana wystrzeliła do przodu, a Larry runął jak długi na parkiet...

Ten obraz jest tak szokujący, że zadaję sobie pytanie, czy przypadkiem go nie zmyśliłam. Ten niechlujny pijak wcale nie przypomina Nolana, którego znam.

Przyciskam dłonie do skroni, zupełnie jak babka. Może jeśli ścisnę wystarczająco mocno, wszystkie elementy układanki wskoczą na swoje miejsce.

Sięgam właśnie po czyste ubranie do szafy, gdy spod łóżka słychać skrzypnięcie podłogi. Żuki przestały hałasować, jak gdyby zawsze były cicho. Może nasłuchują.

Pod łóżkiem jest ciemno. Prawie cały prześwit zasłania narzuta sięgająca niemal do podłogi. Może się pod nią czaić wszystko.

Przykucam. Jestem pewna, że słyszę czyjś oddech. Tak jak wtedy w szafie.

To jest ta chwila w każdym horrorze, w której bohaterka powinna uciec, ale tego nie robi.

Więc uciekam. Po schodach w dół i przez frontowe drzwi. Ale kiedy zbliżam się do furtki, dostrzegam twarz w oknie na piętrze – w oknie pokoju Lorelei.

Potykam się i ścieram kolano. Kto to był? Babka? Podnoszę się z ziemi i wracam pędem przez podwórko.

Gdy wpadam do środka, słyszę na podeście szybkie kroki. Co sił w nogach wbiegam na piętro.

– Babko? Marianno?

Słyszę stłumiony tupot, jak gdyby ktoś wbiegał po schodach na górę, ale przecież stoję na szczycie jedynych schodów w domu. Drzwi pokoju babki są otwarte. Na palcach podchodzę bliżej i zaglądam do środka. Nie ma tu Marianny – a przynajmniej jej nie widać. Sypialnia wygląda tak samo jak wcześniej. A potem moje spojrzenie ląduje na zamkniętej szafie.

Jakiś instynkt popycha mnie w jej stronę. Sięgam powoli do klamki. Próbuję uspokoić oddech. A potem jednym szybkim ruchem otwieram drzwi.

W środku nie ma nic oprócz sukni starszej pani. Nie ma tam babki. Ani Marianny. Ani żadnego potwora. Ale coś przeoczyłam, jestem tego pewna. Mam dziwne wrażenie, że szafa sięga głębiej, niż wydawałoby się na pierwszy rzut oka – że ma ukrytą część.

Zajrzyj za sukienki.

Są tam. Jeszcze jedne drzwi. To tylko kilka desek zbitych gwoździami, ale kiedy je popycham, za nimi ukazują się rachityczne schody. Muszą prowadzić na poddasze. W chwili gdy sobie to uświadamiam, wydaje się to oczywiste. To jasne, że w szafie są ukryte drzwi na poddasze. Już je kiedyś widziałam.

Waham się przed wejściem na schody. Lęk wywołany nocnym koszmarem wciąż we mnie tkwi i każe zachować ostrożność.

– Marianno, jesteś tam?

Czekam. Co powiedziałby Nolan, gdyby zobaczył, że trzęsę się jak przerażone dziecko? Zaciskam zęby i ruszam w górę schodów. Na ich szczycie prawie potykam się o stertę skrzynek. Z ust wyrywa mi się przekleństwo, a potem zauważam pod skosem coś niebieskiego.

– Czy to moja walizka? – Wyciągam ją, odpinam klamry i otwieram szeroko.

Zawartość wysypuje się na zakurzone deski, ale mam to gdzieś. To moje ciuchy, parę książek oraz kilka par butów.

– Kto to zrobił? Kto ją tutaj schował?

Nikt nie odpowiada.

Czuję na języku smak kurzu unoszącego się w powietrzu. Pokrywa grubą warstwą wszystko oprócz śladów stóp. Moich i jeszcze jednej osoby. Te drugie są mniejsze od moich, zupełnie takie jak babki.

To ona. To babka schowała przede mną moją walizkę. Ale po co? Spoglądam na sukienkę, którą mam na sobie. Przypominam sobie, jaka była zadowolona, kiedy umalowałam się tak jak Lorelei. I te wszystkie drobne przejęzyczenia, kiedy wydawała się nie pamiętać, że jestem jej wnuczką, a nie córką. Ciekawe, czy w ogóle pamięta, że ją tu ukryła?

Ciszę wypełnia leciutkie postukiwanie. Ale to tylko gałąź drzewa uderza w szybę poddasza, stukając o szkło. Stuk, stuk, stuk...

Dobrze jest znów mieć na sobie swoje ciuchy, nawet jeśli to tylko bezkształtny czarny sweter, szare dżinsy rurki oraz tenisówki. Gdybym miała całą swoją garderobę do dyspozycji, wybrałabym inny zestaw, ale przynajmniej nie jestem już klonem Ptaszyny. Ani Lorelei. W ogóle nie pasuję do Harrow Lake. Wyglądam jak ja.

Próbowałam zadzwonić do Cartera, ale musiał wyjść z domu. Szuka mnie? Mam nadzieję, że nie. Nie chcę, żeby pomyślał, że zniknęłam jak Marie. A może wcale nie zamierzał po mnie wrócić. Może nie chce mieć ze mną nic wspólnego, po tym gdy zaczęłam schizować w jaskiniach.

Nie. Carter dotrzymuje obietnic.

Przez ostatnią godzinę szperałam w rzeczach matki. Najpierw chciałam się upewnić, czy nie zostawiłam czegoś swojego, ale po pewnym czasie uświadomiłam sobie, że szukam sekretów – takich jak ten ukryty w łupinie trzęsiżuka. Przetrząsnęłam szuflady, zajrzałam za ramki zdjęć i pod obluzowane klepki w podłodze. Szukając świstków papieru, które mogła schować. Szukając jej śladów – i powodu jej powrotu do Harrow Lake. Bo w całym tym bałaganie jednej rzeczy mogę być pewna: kiedy Lorelei zostawiła Nolana, zabrała mnie ze sobą. Jeśli odnajdę jej sekrety, może odkryję, co się stało później.

Pierwszy sekret znajduję w szparze pod parapetem w pokoju Lorelei. Podważam zwinięty rulonik paznokciem, dopóki nie wypadnie. To wyznanie: pocałowała w ruinach kościoła chłopaka, który mieszkał obok kamieniołomu. Byłam tam wczoraj z chłopakiem mieszkającym obok kamieniołomu. Widziałam dwie plamki światła znikające w mroku jaskini. Ktoś nas obserwował. Powstrzymuję wzdrygnięcie, usiłując się skupić.

Dwa sekrety znajduję pod deską na spodzie szafy.

Potknęłam się o donicę z sadzonkami w ogródku i zwaliłam winę na Granta. Grant twierdzi, że jestem mu winna przysługę.

Po piśmie poznaję, że Lorelei była nastolatką, kiedy to napisała.

Ojciec odkrył, co zrobiłam. Powiedział, że zostanę ukarana za kłamstwo.

Te zapiski powstały mniej więcej w tym samym czasie. Ale dlaczego zawierają tak mało szczegółów? W zasadzie trudno je nazwać sekretami.

Kolejna karteczka tkwi w ramce zdjęcia, na którym Lorelei pozuje razem z ojcem. Gdy chowam fotografię z powrotem do ramki, znów czuję ukłucie zazdrości – siedzą tak blisko siebie, Lorelei z białym żukiem w dłoni – od razu widać łączącą ich więź. Dlaczego podobna więź nie łączy mnie z Nolanem? Dlaczego ojciec na to nie pozwala?

A potem odczytuję sekret:

Wczoraj w nocy znów przyszedł. Przespałam ostrzeżenie trzęsiżuków.

Tylko tyle, ale i tak wywraca mi się żołądek. Musi mieć na myśli Pana Dreszcza.

Przeszukuję dalej dom i trafiam na jeszcze dwa sekrety – jeden zwinięty w kulkę i wetknięty do dziurki od klucza w szafie, a drugi w wydrążonej podstawie lampy w holu na parterze – ale są zapisane chwiejnym pismem dziecka. Ostatni raz zaglądam pod łóżko – powoli, bardzo powoli – i zauważam te dziwne rowki w podłodze. Znów próbuję sobie wyobrazić Lorelei podskakującą ze śmiechem na łóżku albo uprawiającą dziki seks kilka metrów od sypialni rodziców. Obie możliwości wydają się mało prawdopodobne.

Przechodzę w nogi łóżka, łapię za ramę i przesuwam mebel wzdłuż śladów. Potem znów sprawdzam podłogę. Musiałam coś przegapić. Może kolejną kryjówkę taką jak dziura w ścianie albo wypaczona klepka, która wyskakuje, gdy nie przygniata jej ciężar łóżka. Ale nic takiego nie znajduję.

Wstaję, otrzepując z kolan kłęby kurzu. Co przeoczyłam?

Promienie słońca wpadające przez okno uświadamiają mi, że spędziłam na poszukiwaniach wiele godzin. Musi dochodzić południe. Gdzie Carter? Zerkam na zegar podróżny na najwyższej półce, ale od lat nie wskazuje właściwej godziny, o ile w ogóle kiedykolwiek ją wskazywał. Po co trzymać taki popsuty i bezużyteczny grat?

I wtedy to zauważam. Ustawienie łóżka względem zegara, wysokość półki. Sekundę później już się wspinam, nie zważając na jęk sprężyn, sięgam ku zegarowi, balansując z jedną nogą na oparciu łóżka. Muszę być tego samego wzrostu co Lorelei, bo kiedy wyciągnę się na całą swoją wysokość, jestem w stanie objąć palcami podstawę zegara. Przesuwam go na skraj półki i...

Zegar uderza o podłogę z hukiem pękającej czaszki, budząc żuki. Drzazgi odłupane z podłogi lecą na wszystkie strony, a z tyłu zegara odpada panel, zza którego wysypują się na podłogę dziesiątki złożonych karteczek. Setki.

Sekrety z głębi serca.

.

Czego się dowiedziałam z karteczek ukrytych w zepsutym zegarze

1. Pan Dreszcz przychodził w nocy do pokoju Lorelei.

2. Po każdej wizycie Lorelei rzeźbiła kolejnego żuka. Wierzyła, że ich chrobot uprzedzi ją o jego nadejściu. Czy Marianna nie mówiła przypadkiem czegoś podobnego?

3. Lorelei rozpaczliwie pragnęła uciec z Harrow Lake, ale bała się, że Pan Dreszcz i tak ją odnajdzie. Czy to prawda? Czy to dlatego w końcu mnie zostawiła i nigdy nie wróciła?

Im więcej dowiaduję się o Lorelei, tym trudniej mi ją zrozumieć.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Idę na dół, żeby zadzwonić do Nolana... Larry’ego... kogokolwiek, ale linia znów jest głucha. Kolejna rzecz, która sprawia, że Harrow Lake zaciska wokół mnie swoje szpony, nie pozwalając mi się wydostać. Przeszukuję walizkę, ale okazuje się, że Larry nie spakował ładowarki, więc komórki też nie mogę użyć. Nagle pustka tego domu wydaje mi się wygłodniała i zaraźliwa. Chcę stąd wyjść, zanim mnie pochłonie. Skoro telefon stacjonarny nie działa, muszę znaleźć Cartera.

Wybiegam z domu. Ale kiedy mijam wylot Main Street, przystaję. Nasłuchuję. Znów rozlega się ta piosenka – piosenka Lorelei. Ale to jedyny dźwięk, jaki stamtąd dochodzi – Main Street opustoszała. Na oko jest już pora lunchu, lecz na ulicy nie ma żywej duszy. Wszystkie sklepy są pozamykane. Nikt nie stoi za ladami. Nic nie porusza się w witrynach.

– Halo? – Mój głos zakłóca melodię.

Cisza. Jestem sama.

Puszczam się biegiem. To aż dziwne, jak łatwo jest pędzić ulicą, gdy ma się na sobie swoje ubranie i buty. Wreszcie mogę się ruszać. Żadna ołowiana obręcz nie ściska mi klatki piersiowej, żadne gałązki nie oplatają mnie i nie próbują zatrzymać.

Zwalniam kroku, gdy zbliżam się do bramy lunaparku. Jest spięta łańcuchem, a w środku nikogo nie widać, słychać tylko szum elektrycznego ogrodzenia. Chcę skręcić na ścieżkę, ale czubkiem tenisówki trącam jakiś przedmiot zagrzebany do połowy w ziemi. Schylam się i podnoszę małą, znajomą latarkę. Wisi na łańcuszku z zepsutym zapięciem. Należy do strażniczki Crane. Kobieta musi być gdzieś w pobliżu.

Owijam łańcuszek wokół prętów bramy, żeby łatwiej jej było odnaleźć zgubę.

Drzewa napierają na mnie ze wszystkich stron, gdy oddalam się od jeziora wyboistą ścieżką prowadzącą do domu Cartera. Biegnę w górę wzniesienia, ale pustka za plecami nie pozwala mi zwolnić. Właśnie tak odbieram wyludnione miasteczko: jest jak próżnia. Jak jeden z planów filmowych Nolana dzień po zakończeniu zdjęć.

Zaczyna mi się robić czarno przed oczami, więc przystaję i opieram się na chwilę o pień drzewa. W polu widzenia latają mi czarne plamy, ale wiem, że to nie jest wyłącznie kwestia zmęczenia. Nie potrzebuję zegarka, aby stwierdzić, że jest jeszcze za wcześnie, żeby zaczynało się ściemniać. A jednak.

Czuję w nogach wibracje i dopiero po chwili dociera do mnie, że to ziemia pode mną drży, jak gdyby pod moim stopami przeciągał się jakiś stwór.

Pan Dreszcz.

Uciekaj.

Dostrzegam chatę Cartera dopiero wtedy, gdy prawie wpadam w jego pikapa zaparkowanego od frontu. Nie palą się żadne światła. Ani w jego domu, ani w domach sąsiadów wzdłuż drogi. Mam już zapukać, gdy drzwi same się otwierają.

Stojący w progu Carter wygląda na zaskoczonego.

– Lola? A co ty tu robisz?

– Gdzie są wszyscy? Dlaczego jest tak ciemno? – pytam. Chłopak ma na sobie kurtkę i buty, jak gdyby właśnie wychodził. – Wybierasz się gdzieś?

– Tak jakby. Co tu robisz? Myślałem, że wyjechałaś z miasteczka. Nie było cię w domu, kiedy podjechałem tam rano.

– Ja...

Zbieram się na odwagę, żeby opowiedzieć mu, jak obudziłam się pod Kościanym Drzewem, że Pan Dreszcz zabrał Mariannę i że znalazłam sekrety Lorelei... Ale nie potrafię. Słowa, zbite w twardą masę, więzną mi w gardle.

Nagle, jak gdyby czytał mi w myślach, Carter jest tuż przy mnie, a ja przyciskam czoło do jego piersi, usiłując nie zwymiotować. Przez chwilę chciałabym, żeby naprawdę to zrobił, żeby wyłuskał z mojej głowy wszystkie okruchy i ułożył je we właściwej kolejności. Ale on tego nie potrafi. To coś, co muszę zrobić sama.

Teraz jest już zupełnie ciemno, chociaż wiem, że to niemożliwe. Mam wrażenie, że czas mi ucieka, zostawiając mnie w tyle.

– Zaczekaj chwilę – mówi Carter, zapraszając mnie do środka.

Stoję w korytarzu, patrząc, jak zapala coś w rodzaju lampy naftowej i zawiesza ją na ścianie.

– Gdzie są wszyscy? – ponawiam pytanie, gdy zapala kolejną lampę w salonie. – Całe miasteczko opustoszało, zostaliśmy tylko ty i ja.

– I moja mama – wzdycha Carter, wyglądając przez okno, jak gdyby nagle miała się w nim pojawić strażniczka Crane. – Całe Harrow Lake zostało ewakuowane. Część wzgórza obok kamieniołomu runęła i istnieje wysokie ryzyko, że dojdzie do kolejnego osuwiska. Poważnego, takiego jak to w tysiąc dziewięćset dwudziestym ósmym. Dopóki fachowcy nie oszacują ryzyka, nikogo nie powinno tu być.

Spoglądam na nagie deski, jak gdyby ziemia miała mi się rozstąpić pod nogami.

– Więc co ty tu robisz?

– Muszę odszukać mamę – wyjaśnia Carter. – Wyszła wcześniej do lasu i... Muszę ją odnaleźć.

– Znalazłam jej latarkę niedaleko bramy lunaparku. Może jest tam?

– Już sprawdzałem w lunaparku – odpowiada beznamiętnym tonem.

Przyglądam się jego profilowi. Coś jest nie tak. Unika mojego spojrzenia.

– Carter? Carter, co się stało? O mój Boże... Czy twoja mama zniknęła tak jak Marie?

Jak Lorelei?

– Nie, to nie tak. – Odwraca się powoli, chyba żeby dać mi więcej czasu.

Cała lewa strona jego twarzy to jeden wielki siniec. Oko ma tak zapuchnięte, że ledwo je widać.

– Co ci się stało? – szepczę, wyciągając rękę, ale zatrzymuję ją tuż przed jego twarzą.

– To przez tego konia... – Próbuje się uśmiechnąć, ale moja mina go powstrzymuje. – Po prostu wpakowałem się w kłopoty. To nic wielkiego.

– Jakie kłopoty?

Carter drapie się po szczęce, ale opuszcza rękę, gdy dotyka siniaka.

– Pokłóciłem się z matką. Głównie o jej picie. – Potrząsa głową. – Nie powinienem był poruszać tego tematu, ale nie mogłem jej przekonać, że powinniśmy stąd uciekać. Kiedy poszła, kazałem Corze wsiąść do samochodu razem z Faye i jej rodziną. Miałem znaleźć mamę i pojechać za nimi naszym wozem. – Spogląda na mnie z powagą. – Szukałem jej wiele godzin. Przyszedłem tu tylko po to, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie wróciła do domu i nie urwał jej się film, co jej się czasem zdarza, ale nie. A teraz ty się pojawiłaś.

– Chcesz powiedzieć, że twoja matka tak cię urządziła? – Poukładanie sobie tego w głowie zajmuje mi chwilę. Matki nie robią takich rzeczy. To znaczy: robią. Wiem, czytałam o tym. Ale zobaczyć to na własne oczy – ślady na twarzy Cartera, ślady zostawione na niej przez jego mamę – to zupełnie co innego. Nie pasują do obrazu matki, jaki miałam w głowie. – Pobiła cię?

– Daj spokój, Lolu – mówi Carter znużonym głosem. – Powiedz lepiej, co tu jeszcze robisz. Myślałem, że nie możesz się już doczekać, żeby wyjechać z Harrow Lake.

– Nie dam ci spokoju! Kto, u diabła, dał jej prawo, żeby tak cię traktować? – Nie powinnam krzyczeć na Cartera. W mojej głowie kiełkuje paskudna myśl. – Czy to przeze mnie?

– Nie – odpowiada zbyt szybko chłopak. – Niezupełnie. Kiedy nie zastałem cię w domu, pani McCabe zadzwoniła do mamy i powiedziała jej, że namówiłem cię, żebyś od niej uciekła. Moja mama ubzdurała sobie, że twoja ucieczka ma coś wspólnego z zapadliskami, ale była po prostu pijana i gadała od rzeczy...

– Myślała, że mój wyjazd wkurzył Pana Dreszcza? – Mój głos brzmi jak skrzek.

– Mówiłem już, że wygadywała bzdury. W każdym razie wybiegła z domu... po tym. – Ze smutkiem wskazuje swoją twarz.

Carter opiera się o parapet okienny. Lasu za szybą już nie widać.

– Jak myślisz, dokąd mogła pójść?

– Nie wiem. Szukałem jej dosłownie wszędzie. W lesie, w wesołym miasteczku, na posterunku straży leśnej, wokół jeziora. Cholera, ale sobie wybrała moment na przechadzki...

– Może to nie przechadzka – wypalam i natychmiast tego żałuję. Carter obserwuje mnie czujnie, tak jak wtedy, gdy w kościele opowiedziałam mu o Mariannie. – Może Pan Dreszcz ją zabrał – dodaję szybko.

– Lolu, nie... Mojej mamie zdarzało się już znikać po kłótni, okej? Powinnaś zapomnieć o Harrow Lake oraz jego popieprzonych potworach i wrócić do Nowego Jorku.

Nie mogę znieść tego, jak na mnie patrzy – jak gdybym była niemądra. Jak gdybym stała mu na drodze.

– Ale...

– Ale co?

Chcę mu powiedzieć o oczach w ruinach kościoła. O tym, że Pan Dreszcz nas obserwował. O tym, że moja matka też go widywała.

Sięgam do kieszeni i wyciągam z niej garść zmiętych karteczek. Wciskam je do ręki Carterowi.

– Co to? – pyta z powątpiewaniem. – Lolu, nie mamy na to czasu...

– Po prostu je przeczytaj – mówię, a potem dodaję: – Proszę.

Carter zanosi świstki na stół pod oknem i rozprostowuje je na blacie, jeden po drugim. Przyglądam mu się, kiedy czyta, czekając na moment, gdy wreszcie zrozumie.

Mogę tylko leżeć, obawiając się skrzypienia otwieranych drzwi... Nigdy tak naprawdę nie wierzyłam w potwory. Mama mówi, że wszystko zmyśliłam. Dlaczego nikt nie widzi, co się dzieje? Marzę wyłącznie o tym, żeby stąd wyjechać, wyrwać się z tego miejsca, ale on mi nie pozwala... Nikt mi nie uwierzy...

– No i? – pytam. – To dowód, że widziała Pana Dreszcza.

– Można tak na to spojrzeć.

– „Można tak na to spojrzeć”? Przeczytałeś to samo co ja? – Zabieram karteczki ze stołu i chowam z powrotem do kieszeni. – Ona go widziała. Ja też. A teraz twoja mama zaginęła...

Gdy Carter w końcu się odzywa, mówi cicho i powoli.

– To mógł napisać ktoś, kto widział Pana Dreszcza. Albo ktoś, kto był przerażony, czuł się schwytany w pułapkę i nie potrafił znaleźć wyjścia z trudnej sytuacji. Osoba, która obawiała się napisać wprost, co naprawdę ją przeraża. Ktoś, kto chciał się ukryć przed potworem innego rodzaju... na przykład przed przemocowym rodzicem.

Teraz moja kolej zamilknąć.

Wyjmuję z powrotem świstki i czytam je jeden po drugim, szukając dowodów, że Lorelei pisała o Panu Dreszczu... a nie o moich dziadkach. Imię Pana Dreszcza było przecież na karteczce, którą znalazłam wewnątrz trzęsiżuka. Tak mi się wydaje... A niech to! Żałuję, że nie mogę przeczytać jej jeszcze raz, ale zagubiła się wśród korzeni Kościanego Drzewa.

A potem znów słyszę głos babki, gdy opowiada o „wyjątkowej więzi” łączącej Lorelei z ojcem, o tym, jak ją uwielbiał.

Przywołuję obraz starszego mężczyzny z fotografii na kominku, ciasno obejmującego Lorelei w pasie. Lorelei jest jak w pułapce. Żadne z nich się nie uśmiecha.

Nolan nigdy mnie nie skrzywdził. Ale może ojciec Lorelei był inny. Może tego nie dostrzegłam, bo nie przyszło mi do głowy, żeby zwrócić na to uwagę.

– Czyli nie wierzysz, że Pan Dreszcz istnieje? – pytam Cartera drżącym głosem.

Chłopak wydyma wargi i odwraca wzrok.

Nie. Zbyt wiele widziałam, żeby Pan Dreszcz mógł nie być prawdziwy.

Tak jak widziałam Mariannę.

– No dobra, to co się stało z Marie? – pytam ostro.

Carter wciąż unika mojego wzroku.

– Pewnie wpadła do zapadliska, tak jak ty...

– Wiem, że było inaczej! Widziałam go, Lorelei też go widziała. Dlaczego nie chcesz przyznać, że istnieje?

Mam ochotę wyrżnąć głową w ścianę, żeby pękła i wszystkie fragmenty układanki wysypały się z niej jak świstki papieru, które można by ułożyć we właściwej kolejności. Koniec sekretów. Koniec kłamstw.

– Carter, mylisz się. Nic dziwnego, że zapiski Lorelei są niejasne, to na wypadek gdyby ktoś je znalazł. Tu pisze, że nikt nie chce jej wierzyć. I tak właśnie było, prawda?

– Ale czy twoja mama to napisała? – pyta Carter.

– Słucham? A kto inny mógł to zrobić?

Przygląda mi się uważnie.

– Ty.

Zgniatam papier w dłoni.

– Po co miałabym wymyślać kłamstwa na temat swojej matki, Carter?

– Nie sądzę, żeby te zapiski dotyczyły twojej matki – mówi łagodnie chłopak. – Uważam, że dotyczą Nolana. Tego, jak cię tłamsi i nie pozwala ci żyć swoim życiem.

– Że co? – Dobrą chwilę zajmuje mi zrozumienie, o co mu chodzi. – Twoim zdaniem napisałam to wszystko o Nolanie?

Unoszę rękę do ciosu. Carter ani drgnie. Chyba właśnie to mnie powstrzymuje.

– Nolan mnie chroni. – Może moje oburzenie go przekona. – Chce dla mnie tego, co najlepsze.

Bezpieczna w mojej klatce, niczym ozdoba. Perfekcyjne trofeum. Dobra robota, Nolan! Prawdziwa ślicznotka! To szczęście mieć takiego ojca jak ty.

Krew w szparach...

Czoło Cartera pokrywa się głębokimi zmarszczkami.

– Jezu, Carter. Tylko mi nie współczuj. Po prostu mi uwierz.

Mama mówi, że wszystko zmyśliłam... Moja babka nie wierzyła własnej córce. A Carter nie wierzy ani mnie, ani Lorelei. Próbuje wypaczyć sens jej słów. Nie pozwolę mu na to. Sekrety Lorelei były jej prawdą, a ona pisała o Panu Dreszczu. On istnieje. Musi istnieć.

Więc dlaczego mam wciąż przed oczami obraz Lorelei na kolanach ojca?

– Posłuchaj, możemy się tym zająć później – mówi Carter zmęczonym tonem. – Ale teraz muszę odszukać mamę. A ty powinnaś stąd wyjechać.

Wiem, że Carter tego nie rozumie. Nie rozumie mnie. Nakładam na twarz maskę – ale tym razem nie jest to postać z historyjki. To ktoś twardy. Niezłomny.

– Nie projektuj na mnie swoich problemów, Carter.

Chłopak wzdryga się, jakbym naprawdę go spoliczkowała.

– Mój ojciec nigdy...

– Nie mówię o twoim ojcu – przerywam mu. – Mówię o tym, że cała rodzina traktuje cię jak śmiecia: Grant cię bije, twoja mama też. I torpeduje każdą twoją szansę na wyrwanie się stąd. Nawet Cora traktuje cię jak beznadziejny przypadek. Co to za życie?

Zapada cisza. Zupełnie jak gdyby pustka, którą czułam na Main Street, wreszcie nas dopadła.

– To nie tak – oponuje cicho chłopak, bliski łez. – Moja mama ma problemy. Potrzebuje mnie...

– To twoja matka. Powinna chcieć dla ciebie tego, co najlepsze.

Carter zaciska dłoń na rzemyku latarki.

– To nie są moje zapiski – oświadczam. – Pan Dreszcz istnieje, a moja matka go widziała. Ja też go widziałam. To on porwał Mariannę.

Nie powinnam była tego mówić. Carter otrząsa się z bólu, jaki mu zadałam swoimi słowami, i spogląda na mnie z troską.

– Lolu, przestań. Nie ma żadnego Pana Dreszcza ani Marianny. Musisz zapomnieć o tym wszystkim i wrócić do domu.

– Pan Dreszcz istnieje, udowodnię ci to!

Carter stęka, gdy go odpycham i wybiegam z chaty. Chwiejnie wychodzi za mną na dwór.

– Lolu, stój! Wzgórze może się w każdej chwili osunąć!

Nie wyjadę stąd bez odpowiedzi. Nie pozwolę, żeby prawda została pogrzebana.

– Dobrze, masz rację! – krzyczy. – Lolu, proszę. Przepraszam!

Nolan miał jednak rację. „Przepraszam” to tylko puste słowo.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Miasteczko jest dokładnie tak opustoszałe, na jakie wyglądało z drugiej strony jeziora. Wracam tą samą ścieżką, ale już nie biegnę. Ciuchy mam przepocone i z każdą chwilą jest mi w nich coraz zimniej.

Gdy w oddali pojawia się brama lunaparku, dostrzegam jakieś światło. Latarka wisi tam, gdzie ją zostawiłam, ale teraz jest zapalona, wskazując otwarte wejście.

Zdejmuję wisiorek z bramy. Carter twierdził, że przeszukał wesołe miasteczko. Dlaczego jej nie zauważył?

Nagle ścieżkę zalewa światło i lunapark za płotem ożywa: karuzele ruszają z klekotem, a z głośników wybrzmiewa skoczna jazzowa melodia z lat dwudziestych. Zastygam na ścieżce niczym posąg. Ktoś musi tu być, bo brama jest otwarta. Ktoś włączył światła – ktoś, kto znajduje się na terenie wesołego miasteczka.

Poruszam się niczym w stanie nieważkości, popychana nieistniejącym wiatrem. W tle muzyki słychać postukiwanie, które zlewa się z rytmem moich kroków. Jest znajome. Hipnotyzujące. Ruszam w jego stronę.

Moja matka miała rację. Pan Dreszcz istnieje, a ja muszę to udowodnić.

Wejście do podziemnej przejażdżki gondolą jest nadal zabite deskami, ale szpara, przez którą wśliznęliśmy się do środka z Carterem, stoi otworem. To stamtąd dochodzi ten odgłos, dudnienie drażniące bębenki w uszach. Wewnątrz nie pali się światło, ale wyrwę przesłania na chwilę jakiś kształt – coś przemyka w mroku. Ruchy ma nerwowe i nienaturalne. Bieleje w ciemności jak kość.

On tu jest.

Po cichu wycofuję się w stronę bramy. Mimo muzyki słyszę jego klekotanie, które narasta w miarę, jak się oddalam.

Szóstym zmysłem wyczuwam za plecami ogrodzenie. Tylko krok dzieli mnie od siatki szumiącej pod napięciem, brama znajduje się kilka metrów dalej. Jakim cudem zeszłam w bok na tyle, że prawie się usmażyłam? I dlaczego brama jest teraz zamknięta? Ja jej nie zamykałam.

Podbiegam do bramy i szarpię za pręty, ale ta ani drgnie. Nie jest oplątana łańcuchem, a mimo to nie mogę jej otworzyć. Jak gdyby unieruchomiła ją jakaś niewidzialna siła.

Cholera.

Dlaczego uznałam powrót tutaj za dobry pomysł? Jaki sens ma udowadnianie, że potwory istnieją, jeśli przypłacę to życiem?

Głupia Lola!

Na drugim końcu lunaparku znów dostrzegam rozedrgany kształt i miga mi trupioblada twarz. Ktoś wyłania się zza szopy, a po chwili znika za budą z rzutami obręczą do celu. Wyszedł z Gondoliera. Zbliża się.

Nie uda mi się przejść przez bramę ani przez płot pod napięciem. Nie wespnę się na pionową skalną ścianę przy wejściu do przejażdżki gondolą. Jedyny sposób na wydostanie się stąd, jaki przychodzi mi do głowy, to droga przez jaskinie, a potem po stromym zboczu zapadliska, w którym widziałam kościół.

Cały teren jest wciąż podświetlony. Jeśli tu zostanę, znajdzie mnie. Zanim wszyscy powrócą do miasteczka, zniknę jak pozostałe ofiary. Jak gdyby nigdy mnie tu nie było.

Tunele. Muszę się tam dostać.

Przemykam w stronę skały, odnajduję obluzowaną deskę fasady i wślizguję się do środka. Przesłona wraca na swoje miejsce i otacza mnie ciemność. Wciąż słychać odgłosy z zewnątrz, nieco przytłumione przez drewno.

Po omacku wyciągam latarkę, którą zdjęłam z bramy. Nikły blask oświetla przestrzeń, w której stoję.

Lorelei odeszła.

Ze ścian dobiega szept – to słowa wiadomości zostawionej przez dziewczęta lękające się potwora, którego przyszłam odnaleźć. Zaciskam usta. Dźwięk z zewnątrz brzmi tak samo, ale mam wrażenie, że jest jakby bliżej. Czy on mnie słyszy? Nie wiem, ale nie chcę ryzykować. Muszę się pospieszyć.

Czymkolwiek jest Pan Dreszcz i czegokolwiek chce, jest tam i czeka na mnie.

Idę wąską półką biegnącą wzdłuż kanału. W tenisówkach jest to prostsze, ale wrażenie, że ktoś mnie śledzi, czai się za moimi plecami, sprawia, że mokre kamienie są sto razy bardziej śliskie.

Odgłos moich kroków zlewa się z bębnieniem kropel o powierzchnię czarnej wody. Prawie czuję dotyk sztywnych palców wyciągających się w moją stronę.

Nie przypominam sobie, żebyśmy szli z Carterem tak długo, ale w ciemności wszystko się rozciąga – nie tylko cienie. Wchodzę prosto w skalną ścianę, prawie upuszczając latarkę. Ślepy korytarz. Muszę zawrócić i cofnąć się drogą, którą przyszłam. I wtedy ktoś woła mnie po imieniu.

Zastygam nieruchomo. Czy to Marianna? Czy to ją widziałam na terenie lunaparku? Nie. Tamta postać była zbyt wysoka, zbyt nieludzka. Ale może Marianna weszła za mną do środka?

Czego ode mnie chce?

– Lolu... – Śpiewny ton głosu sprawia, że włoski na ciele stają mi dęba. – Lo-luuuuu...

Chce mi pomóc czy gdzieś mnie zwabić? Czyżbym biegła w stronę potwora?

Dwa razy się ześlizguję, prawie skręcając kostkę, aż w końcu docieram do płytszej części strumienia płynącego przez jaskinie. Lodowata woda wlewa mi się do butów i ochlapuje łydki. Tracę równowagę i upadam ciężko na kamienną ścieżkę. Próbuję powstrzymać płacz. Bezskutecznie. Fale dźwięku atakują moją czaszkę, lecz głos umilkł.

– Marianno?! – wołam. – Marianno, gdzie jesteś?! Czego chcesz?!

Brak odpowiedzi. Czekam, ale słyszę tylko wilgotne dźwięki, rytmiczne i szydercze. Czy tylko go sobie wyobraziłam?

Nie wiem. Nie wiem. Nie wiem.

Jaskiniami wstrząsa rozdzierający dźwięk, który odbija się od otaczających mnie ścian. Trzask, trzask, trzask, trzask, TRZASK!

Czy to Marianna? Pan Dreszcz? A może Carter miał rację i to ziemia przesuwa się nad moją głową?

Lodowaty ziąb bijący od ścian jaskini przenika przez tył mojego swetra.

Dalej, Lolu. Musisz tylko znaleźć kościół, żeby się stąd wydostać. Tym razem nie jest to głos Nolana ani Marianny, tylko mój.

Patrząc pod nogi, wracam tą samą drogą, którą przyszłam. Latarka rzuca blady krąg światła wokół moich stóp. Zostawiam za sobą mokre ślady, które giną w ciemności.

– Cholera jasna – mamroczę, znowu się zatrzymując.

Stoję przed tą samą skalną ścianą co wcześniej – to ten sam ślepy tunel. Ale przecież nie mogę go mijać po raz drugi. Korytarz prowadzący do zapadliska musi być dalej, niż sądziłam. W całym tym hałasie trudno zebrać myśli.

Zimno kąsa moje przemoczone stopy, które z każdym krokiem drętwieją coraz bardziej. Po chwili potykam się o ostry kamień. Ból przeszywa mi łydkę. Miotając pod nosem przekleństwa, przykucam, żeby rozmasować mięsień. Coś ociera mi się o włosy.

Unoszę gwałtownie głowę, ale nic nie widzę. Rozglądam się, wytężając wzrok. Nic.

– Marianno? – szepczę. – Jesteś tam?

Wiem, że nie doczekam się odpowiedzi.

Jestem sama.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY

Muszę tak iść wiele godzin, ślizgając się i potykając, z jednej komnaty do następnej, a chrobotanie przypominające dźwięk wydawany przez trzęsiżuki Lorelei otula mnie niczym koc. Czy ona też tak myślała? Czy dlatego je zrobiła? Żeby przypominały jej o tym mrocznym miejscu i ostrzegały ją przed potworami zakradającymi się w nocy do jej pokoju?

Światło latarki słabnie. Próbowałam nie zwracać na to uwagi, ale już prawie nie oświetla ścieżki. Wkrótce pochłonie mnie mrok. Czy ktokolwiek będzie mnie szukał?

Zaczynam cicho śpiewać, moje słowa odbite od ścian dotrzymują mi towarzystwa:

Pod ziemią pogrzebany tkwił przez wiele, wiele lat

I uśmiech całkiem nowy miał, bo trupy ofiar jadł.

Z gardła wyrywa mi się śmiech, wysoki i ostry. Gdyby to był stary czarno-biały film, ktoś wymierzyłby mi teraz siarczysty policzek.

Kostka pulsuje bólem. Muszę się stąd wydostać. Ale wszystkie tunele wyglądają tak samo, a ja zawracałam już tyle razy, że nie mam pojęcia, skąd przyszłam. Czy strumień wpływał do jaskini, czy z niej wypływał? Zresztą i tak nie potrafię stwierdzić, w którą stronę biegnie nurt.

Przykucam, żeby rozetrzeć kostkę, próbując opanować lęk. Co kazałby mi zrobić Nolan? Na próżno nasłuchuję jego głosu. Słyszę tylko odbijające się echem szczękanie. I nic więcej.

– Przestań – mówię, udając głos Nolana. – Istnieją przynajmniej dwa wyjścia z tych jaskiń: przez kościół i z powrotem drogą, którą tu przyszłaś.

Wstaję, rozprostowując kręgosłup, aż trzeszczą mi kręgi. Ruszam dalej. To wszystko, co mogę zrobić. Przykładam dłoń do ściany i przesuwam palcami po jej szorstkiej powierzchni, żeby nie przegapić żadnego wylotu. Po kilku minutach takiego marszu latarka na szyi migocze, a potem gaśnie.

– Nie panikuj – mówię do ciemności. Głos mam spokojny. Spokój. Jestem spokojna. – Trzymaj rękę na ścianie. Znajdziesz wyjście. Tylko nie wpadaj w panikę.

Panikę, panikę, panikę, panikę, panikę...

Zwielokrotnione echem słowo rozbrzmiewa wokół mnie. Pan Dreszcz tu jest i drwi sobie ze mnie. Jest coraz bliżej. Zbyt blisko.

– Nigdy cię nie zostawię tak jak ona – szepcze Marianna, ale zaraz potem jej głos się zmienia i przechodzi w szczękanie zębami tuż przy moim uchu. – Jak oni wszyscy.

Czuję, jak przeobraża się w mroku, wyciąga i potwornieje. Staje się Panem Dreszczem.

Wyginam się jak skorpion, gdy jego kościsty palec muska mój kręgosłup, zostawiając na nim mokry ślad. A potem rzucam się do ucieczki.

Robię nie więcej niż pięć kroków, gdy coś podcina mi nogi i spadam na łeb na szyję w pustkę.

Spodziewam się uderzyć o wodę albo mokrą skałę, ale ląduję na gładkiej powierzchni, która kołysze się pod moim ciężarem. Kaleczę zębami wnętrze policzka i boli mnie nadgarstek, na który upadłam z całym impetem. Czy jest złamany? Nigdy wcześniej niczego sobie nie złamałam, więc nie jestem pewna, ale ból jest ogromny. W ustach mam smak krwi. Przełykam go razem ze szlochem, który próbuje się ze mnie wydostać.

Zuch dziewczyna. Nawet nie pisnęłaś.

Leżę w łodzi. Wąskiej, drewnianej i na tyle długiej, że mogę się wyciągnąć płasko na jej dnie. Pamiętam scenę z Lelka, w której Ptaszyna biegnie ścieżką i rzuca się prosto do gondoli wpływającej do jaskiń podziemną rzeką. To była jej gondola – rekwizyt z planu filmowego. Ocaliła ją przed uzbrojonym w widły motłochem i jego pustymi żołądkami, przynajmniej na jakiś czas. Może teraz ocali mnie.

Przewracam się na bok i zderzam z czymś, co nie jest burtą gondoli. Dotykam materiału okrywającego jakiś kształt, sztywny i zimny. Drżącą ręką przesuwam palcami po twardych nierównościach.

O Boże.

Tłumię szloch. To jest wzniesienie klatki piersiowej, a to krągłość barku. A później dotykam wierzchem dłoni włosów.

– Nie, nie, nie, nie, nie...

Chcę się wygramolić z łodzi i uciec z krzykiem w ciemność, ale zmuszam się, żeby zacisnąć palce na przypominających słomę włosach, przesunąć nimi wzdłuż szczęki i wyżej, aż do skroni, gdzie napotykają ostrą krawędź.

Odsuwam rękę z piskiem. W czaszce zieje ogromne pęknięcie.

Nie. To muszą być urojenia. W tej łodzi nie ma żadnych zwłok. To tylko rekwizyt z Lelka.

Nie zwłoki. A już na pewno nie jej zwłoki.

Ale może... Marie?

To może być ona. Chwytam się tej wątłej nadziei, lecz jest płonna. Nie. Te kości leżą tu od wielu lat, nie dni. Na tyle długo, że ciało zdążyło zgnić i odpaść od kości, a włosy zetlały.

Obok mnie leży Lorelei.

Siadam, wsłuchując się w odgłosy jaskini i wyczekując odpowiedzi, ale ta nie nadchodzi. Słychać tylko szczękanie. Łzy ciekną mi po twarzy, ale ich nie ocieram. Nie chcę dotykać swojej skóry rękami, którymi dotykałam... tego.

Stuk, stuk, stuk, stuk, STUK...

To stukanie... Pamiętam ten dźwięk. Budzi we mnie wspomnienia.

– Powiedziałaś, że czekają nas przygody – szepczę w mrok, ale zwracam się do Lorelei. – Tylko najpierw musiałaś coś załatwić w Harrow Lake.

Umysł podsuwa mi kolejne fragmenty odległego wspomnienia.

– Ale mnie zostawiłaś.

Nie. Te słowa brzmią fałszywie. To kłamstwo.

Lorelei wzięła mnie ze sobą, ale babka zadzwoniła do Nolana i powiedziała mu, gdzie jesteśmy, a on przyjechał po nas aż z Chicago. Zabrał nas z powrotem do domu. W duchu poczułam ulgę, bo w Harrow Lake Lolerei wydawała się taka nieszczęśliwa. Cieszyłam się, że wracamy do domu, do Nolana... Dopóki nie zaczęły się krzyki. Pamiętam ich kłótnię i tę okropną płytę puszczoną na cały regulator.

Szczękanie roztrzaskuje okruchy pamięci i porządkuje historie, którymi mnie karmiono, rzeczy, które Nolan powtarzał w kółko, aż w końcu w nie uwierzyłam...

Ojciec kłamał. Lorelei wcale mnie nie zostawiła. Wyjechałyśmy razem. Gdyby babka nie zadzwoniła do Nolana i nie powiedziała mu, gdzie jesteśmy... Zamknięte drzwi do mojego pokoju, żebym nic nie słyszała; gramofon grający na cały regulator T’aint No Sin.

Ale nawet piosenka, choć tak głośna, nie była w stanie zagłuszyć wrzasków. I odgłosów uderzeń.

Przestań! Nolan, przestań. To boli!

– To boli – szepczę.

To był jej głos, to Lorelei krzyczała. Potworny krzyk, który urwał się jak muzyka z porysowanej płyty. Wyszłam na paluszkach z pokoju, żeby zobaczyć, co się dzieje...

Krew w szparach.

Krew płynąca między kafelkami. Szczupła, blada dłoń leżąca bezwładnie, ledwie widoczna przez szparę w drzwiach. Padający na mnie cień Nolana, który wypełnił sobą cały świat. „Lola, wracaj do pokoju! Cholera jasna – wynocha stąd!”.

Lorelei martwa na podłodze.

Próbowała go zostawić. Zabrała mnie ze sobą... Ale on nas znalazł. A potem leżała na podłodze w kałuży krwi. Krew na ręce ojca, gdy zatrzasnął drzwi. Syk i zgrzyt igły gramofonu, której podróż dobiegła końca. Nie ma dokąd pójść.

To jest właśnie ten dźwięk, który słyszałam w dniu śmierci matki. Ten sam dźwięk, który usłyszałam tamtego wieczoru, gdy zapukałam do witrażowych drzwi gabinetu Nolana, wściekła z powodu kolejnej przeprowadzki, a jego: „Nie mówiłem ci?” sprawiło, że coś we mnie pękło. Bańka, w której ukryłam sekret sprzed wielu lat, się rozprysła. Pogrzebałam ten sekret, żeby móc dalej kochać ojca, nawet po tym, co zrobił. Tyle krwi... tyle krwi...

Teraz przed oczami staje mi inny obraz: Nolan wybiegający za mną do holu.

– Dokąd to? Wracaj mi tu, ale już!

– Nie. Wychodzę.

– Myślisz, że możesz mnie tak po prostu zostawić? Odwrócić się do mnie plecami, jakbym był niczym? Jesteś taka sama jak Lorelei!

I to wystarczyło: jej imię na jego ustach. Jedyna rzecz, o której nigdy nie rozmawialiśmy. Pogrzebana bardzo, bardzo głęboko. Wyciągnięta na światło dzienne.

– Dlaczego nie pozwoliłeś jej odejść? Mama chciała zabrać mnie ze sobą, słyszałam, jak to mówiła. Powtarzała w kółko, że mnie stłamsisz, jeśli mnie nie zabierze! Tak jak stłamsiłeś ją!

– Nie waż się do mnie tak mówić! Zrobisz to, co ci każę, kiedy ci każę. NIGDY nie pozwolę ci odejść.

Osaczona pod drzwiami apartamentu. Z nożem kuchennym w ręce i głową pełną NIGDY.

– Zostaw mnie!

O Boże. To ja to zrobiłam. To ja, to ja, to JA.

Nie byłam w stanie opanować wściekłości zalewającej mnie gorącą, czarną falą. Uczucie w chwili, gdy ostrze zagłębiło się w ciało, było tak wspaniałe, tak nieuniknione, że zrobiłam to jeszcze raz.

– Przestań, Lolu!

I jeszcze raz.

– Krew w szparach – mamroczę w ciemności, a jaskinia pochłania mój szept.

Jestem taka zziębnięta i zmęczona. Całe moje ciało tętni bólem. Zamykam oczy, żeby odpocząć. Tylko na minutę.

Musiałam się zdrzemnąć, bo w jaskini jest nagle cicho jak w grobie. Kości leżą obok mnie, dokładnie tak jak wcześniej. Kości Lorelei. Nie widzę jej, ale wiem, że ją znalazłam.

Przez cały ten czas czekałam, aż po mnie wróci, choć w głębi serca zawsze wiedziałam, że to niemożliwe. Była tutaj, czekała na odnalezienie. A teraz podsłuchana rozmowa między Larrym a Nolanem nabiera nowego sensu – „powiedziała, że mnie zostawi” Nolana oraz „zająłem się tym” Larry’ego.

Teraz już wiem, o co im chodziło i co Nolan zrobił Lorelei. I jak Larry pomógł mu zatuszować morderstwo, przywożąc ciało mojej matki z powrotem do Harrow Lake, aby ukryć je jak jakiś wstydliwy sekret. W takim miejscu, że gdyby kiedykolwiek je znaleziono, jej śmierć zostałaby uznana za nieszczęśliwy wypadek. Albo że ktoś inny, ktoś z Harrow Lake, zrobił jej coś tak strasznego.

– Nie mogę z tobą zostać – szepczę.

Ale ona nie chciałaby, żebym została w tej ciemności. Nie chciałaby, żebym się bała. Wiem o tym. Pamiętam doskonale. Sama była odważna i chciała, żebym ja również wyrosła na odważną osobę. Jak mogłam o niej zapomnieć?

Sięgam do kieszeni dżinsów i wyjmuję z niej trzęsiżuka. Przynajmniej jego mogę z nią zostawić. Otwieram łupinę i już mam ją położyć obok matki, gdy zauważam, że żuk w środku się jarzy. Biało-czerwony wzór na odwłoku świeci w ciemności, tak jak farba w tunelu kolejki duchów. Biało-czerwony wzór na pancerzyku żuka przeobraża się w twarz Pana Dreszcza.

Kawałki układanki wreszcie wskakują na swoje miejsce.

Tatuś mówi, że mam nie zmyślać, bo przyjdzie Pan Dreszcz i mnie zabierze.

Strzeż pilnie swoich sekretów.

Carter miał rację. Nie w kwestii autorstwa zapisków, ale tego, czym naprawdę jest Pan Dreszcz: ciemnością prawdziwszą i bardziej przerażającą niż jakikolwiek potwór.

Tego żuka wyrzeźbił dla Lorelei jej ojciec. Umieścił na nim sekretną wiadomość: namalowaną twarz potwora. To było przypomnienie. Groźba.

Tatuś mówi, że mam nie zmyślać...

Wykorzystał nocny koszmar, żeby Lorelei nie wyjawiła ich straszliwej tajemnicy.

...bo przyjdzie Pan Dreszcz i mnie zabierze.

Nie chciałam tego dostrzec, bo tak bardzo pragnęłam mieć coś wspólnego z matką – nawet gdyby tym czymś miał być potwór – że odrzucałam prawdę kryjącą się w jej słowach.

– Przepraszam – zwracam się szeptem do Lorelei. – Wierzę ci.

Pan Dreszcz nie był jedynym potworem, którego stworzyło to miasteczko, a Lorelei dobrze o tym wiedziała.

Nie zostawię białego żuka obok ciała matki. Zasługuje na coś lepszego. Zaciskam łupinę w dłoni, gotowa cisnąć nią w lodowatą czerń. I wtedy go słyszę. Ten dźwięk, jego piosenkę odbijającą się od skał, wysuwającą ku mnie swoje czarne macki, niosącą się nad wodą. Bezgłośnie recytuję słowa drżącymi wargami:

A co tam tak stuka, klekocze i puka?

Pod ziemią drga i pląsa? Zaraz was pokąsa!

Chrup, chrup! Trzask-prask, kości zgruchocze w mig...

Serce trzepocze mi jak skrzydła kolibra. Jaskinia przeciąga się i ziewa, jak gdyby się przebudziła. On nadchodzi. Trzęsiżuk w mojej dłoni chrobocze ostrzegawczo.

I wtedy go dostrzegam. Dwa jasne punkciki w ciemności. Coraz bliżej i bliżej. Rzucam się do tyłu, byle dalej od niego. Od tego czegoś. Gondola zderza się ze skałą albo z brzegiem, kołysze się na boki. Tracąc równowagę, po raz ostatni muskam palcami włosy matki.

Nadchodzi Pan Dreszcz.

Muszę uciekać. Wyskakuję na oślep przez burtę łodzi. Zalewa mnie lodowata woda, ale brnę przed siebie, byle dalej od tych koszmarnych punkcików światła. Wciąż otacza mnie upiorne szczękanie. Jezioro robi się coraz płytsze, aż w końcu wypełzam na wilgotny brzeg.

Dokąd teraz? Którędy?

W gęstej czerni jest ciemno choć oko wykol. Wyczuwam tylko zimną skałę za plecami. Ale oprócz szczękania słychać coś jeszcze – coś wypełza z wody w ślad za mną.

Z wrzaskiem odwodzę ramię do tyłu i ciskam łupiną najmocniej jak potrafię. Trzęsiżuk uderza z hukiem w cel.

Potwór ryczy. Zakrywam uszy, jednak nie jestem w stanie go powstrzymać. Ale jest we mnie coś jeszcze. Mimo zimna i strachu czuję, jak wzbiera we mnie coś gorącego, co stawia mu opór. Żrący, jadowity przypływ.

Bo mój strach to za mało. Bycie uwięzioną i samą w ciemności to za mało. Nic, czym jestem ani co robię, mu nie wystarcza, więc wylewam z siebie jad.

– ZOSTAW MNIE!

Mój ryk jest głośniejszy od jego ryku. Głośniejszy niż moje serce, które zaraz wyskoczy z piersi. Głośniejszy niż koniec świata.

Teraz skały pod moimi stopami i wszędzie dookoła zaczynają dygotać. One też ryczą na potwora. Słychać grzmot, a potem z nieba spada głaz. Później następny. I dziesięć kolejnych.

Jaskinia się wali.

Osłaniam głowę i przywieram do ściany, szepcząc w ciemność:

– Zostaw mnie, zostaw mnie, zostaw mnie.

Pył i odłamki skał odbijają się ode mnie. Grzmot wciąż przetacza się nad moją głową, jak gdyby nigdy nie miał przestać. Jednak w końcu zaczyna przycichać. Powoli drgania ustają i wreszcie spoglądam do góry. Do jaskini wpada nocne powietrze. Wokół mnie unoszą się kłęby kurzu, ale wreszcie coś widzę. Przede mną, tam, gdzie jeszcze przed chwilą znajdowało się podziemne jezioro, teraz wznosi się kopiec ziemi i głazów, sięgający ku księżycowi.

Pod tym kopcem znajduje się Pan Dreszcz. Oraz – co uświadamiam sobie z łkaniem – moja matka.

Potykając się, podchodzę do zbocza i zaczynam się wspinać. Szukam oparcia dla rąk i nóg, paznokciami torując sobie drogę ku niebu. Wszędzie wokół mnie osypuje się ziemia. Boli mnie nadgarstek, kostka u nogi w każdej chwili może odmówić posłuszeństwa, ale już prawie dotarłam. Łapię się zwisającego korzenia i podciągam się aż na krawędź zapadliska. Otacza mnie świt.

Patrzę, jak brzask opromienia czubki drzew, i wciągam powietrze bolesnymi, wspaniałymi haustami. Leżę na trawie i kamieniach z głową pełną opowieści. Niebo nade mną jest pełne gwiazd. Są jak echa od dawna martwego zakątka wszechświata, jak historie z zamierzchłych czasów.

Pod okiem gwiazd wstaję i wchodzę między drzewa. Może wszystkie są oczami potworów. A może wcale ich tam nie ma.

ROK PÓŹNIEJ

NOLAN

Transkrypt wywiadu z Nolanem Noxem, reżyserem Lelka,
dla magazynu „Scream Screen”
z okazji dwudziestolecia premiery filmu
– ciąg dalszy

C.J.L.:

Obiło mi się o uszy, że niedługo wracasz do Harrow Lake, żeby nakręcić kontynuację Lelka. Czy to prawda?

N.N.:

Tak. Chciałem, żeby film wszedł na ekrany w dwudziestolecie premiery, ale wynikły pewne problemy z harmonogramem i nic z tego nie wyszło.

C.J.L.:

Ponieważ w ubiegłym roku zostałeś napadnięty przez nieznanego sprawcę w swoim apartamencie?

N.N.:

Zostałem... co takiego? Nie będziemy o tym rozmawiać. Następne pytanie.

C.J.L.:

Ale o co mam pytać? O morderstwo twojej żony? A może o tajemnicze zaginięcie córki, którą odesłałeś z Nowego Jorku, po tym gdy zostałeś wielokrotnie pchnięty nożem przez – cytuję – „nieznanego sprawcę”?

N.N.:

[pauza] Co to ma być, do cholery? Próbujesz mnie zaszokować? Dorośnij. Co strzeliło do głowy wydawcom „Scream Screen”, żeby wysłać na wywiad ze mną jakąś rozwydrzoną pannicę?

C.J.L.:

[śmiech] Byli szczęśliwi, gdy obiecałam przeprowadzić z tobą wywiad bez cenzury. A teraz odpowiedz na pytania, Nolan.

N.N.:

[krzyczy] Jaki, cholera, wywiad bez cenzury?! To niedopuszczalne, panno [szelest papieru] Lahey. Chwileczkę, Cora Jean Lahey... Skąd ja znam to nazwisko? Nie jesteś chyba spokrewniona z chłopakiem, którego policja przesłuchiwała po zaginięciu Loli?

C.J.L.:

Carter jest moim bratem i – jak z całą pewnością wiesz – został oczyszczony z wszelkich podejrzeń o udział w zniknięciu Loli. Ale czy policja przyjrzała się wystarczająco uważnie tobie? I ludziom, którzy dla ciebie pracują? Komu zapłaciłeś, żeby przestali pytać, dlaczego kobiety w twoim życiu mają w zwyczaju... znikać?

N.N.:

[pauza] Co pani próbuje osiągnąć, panno Lahey?

C.J.L.:

[śmiech] Oho, znowu zrobiło się oficjalnie. W porządku, panie Nox. Porozmawiajmy o tym, że pańska żona – która, jak pan twierdził, odeszła od pana trzynaście lat temu – została zamordowana.

N.N.:

Nie, panno Lahey. Gdyby przygotowała się pani do wywiadu, wiedziałaby pani, że moja żona pojechała odwiedzić swoje rodzinne miasteczko – pani też stamtąd pochodzi, prawda? – i słuch po niej zaginął. Jeśli coś jej się przytrafiło, ja nie miałem z tym nic wspólnego. Lorelei uznano za zmarłą, co jest standardową procedurą w takim przypadku. Jeśli o mnie chodzi, może sobie teraz nawet mieszkać w Meksyku.

C.J.L.:

To dziwne, panie Nox. Widzi pan, mój ojciec zginął wkrótce po zniknięciu Lorelei. Smutna sprawa, fakt, ale podle traktował moją matkę...

N.N.:

Nie wyjeżdżaj mi tu z historią swojego życia. Przejdź do rzeczy albo wynocha z mojego gabinetu.

C.J.L.:

Och, panie Nox, pan naprawdę się uparł, żeby wszystko zepsuć. Lola uwielbiała opowiadać historie – pomyślałam, że pan też je lubi. W takim razie przechodzę do sedna sprawy. Niedawno przeglądałam rzeczy mojego ojca i odkryłam wśród nich kopertę z negatywami zdjęć. Poszłam je wywołać i nie uwierzy pan, co na nich było. Proszę zgadywać, śmiało. [pauza] Nie? W porządku. To może je panu pokażę? [szelest przekładanych papierów] Na pierwszym ujęciu widać całkiem wyraźnie pańskiego asystenta, pana Lawrence’a Browna, stojącego obok samochodu zarejestrowanego na pańskie nazwisko, kiedy mieszkał pan jeszcze w Chicago. A że znam dość dobrze Harrow Lake, powiedziałabym, że samochód parkuje niedaleko opuszczonego kamieniołomu. Do tego momentu się zgadzamy? Świetnie. A czy zgodzi się pan, że zwłoki, które wyciąga z bagażnika pan Brown, przypominają pańską „zaginioną” żonę?

N.N.:

[pauza] Czego chcesz?

C.J.L.:

Ależ skąd ten pośpiech? Zostało nam jeszcze kilka zdjęć do obejrzenia. Na przykład to – moim zdaniem całkiem dobrze udało się na nim uchwycić ranę na głowie Lorelei. [pauza] Jednak naprawdę interesujące jest następne – pokuszę się tu o pewną swobodę interpretacji, ale jestem pewna, że mnie pan wysłucha. Tak? Wspaniale. Widzi pan, moja matka zawsze powtarzała, że ojciec miał obsesję na punkcie Lorelei. Jestem pewna, że pan to rozumie. Idę o zakład, że biedny tatko nie mógł znieść myśli, iż nieszczęsna Lorelei leży w wodzie, a jej ciało rozdyma się i marszczy, więc wywlókł zwłoki z kamieniołomu i umieścił je w łodzi, co widać na ostatnim zdjęciu. Proszę spojrzeć, jak ułożył jej ręce, jak odgarnął włosy z twarzy – to niemal romantyczne. A może tatko chciał mieć na pana lepszego haka niż same zdjęcia, więc dopilnował, żeby w razie potrzeby móc odnaleźć jej ciało. Oczywiście zginął, zanim miał szansę wykorzystać te dowody, nieprawdaż?

N.N.:

[śmiech] Więc teraz zamordowałem również pani ojca? Mówię „również”, bo rozumiem, że miałem zabić Lorelei i kazać mojemu asystentowi pozbyć się jej ciała. Zgadza się? Interesująca historia, panno Lahey. Jestem ciekawy, jak się kończy.

C.J.L.:

Kończy się pomyślnie, panie Nox. Tak, że zapłaci pan za to, co zrobił swojej żonie i mojemu tacie. Oraz Loli, bo założę się, że wie pan, co się z nią stało, kiedy „zniknęła”. A jeśli zastanawia się pan, dlaczego miałby się przyznać do tego wszystkiego – bo z pewnością się pan nad tym zastanawia – proszę wziąć pod uwagę: jeśli nie pan, to ja to zrobię.

N.N.:

[śmiech] Zamierzasz ujawnić te bzdury? Uciszę cię, jeszcze zanim zdążysz wyjść z tego budynku, panno Lahey. Zadzwonię też do twojego wydawcy i dopilnuję, żebyś już nigdy nie pracowała ani dla niego, ani dla żadnej innej gazety czy stacji. Jak ci się podoba takie zakończenie? Bo to, co tu mamy, to zdjęcia aktorki podczas prób do roli w filmie, którego ostatecznie nie nakręciłem. Mój asystent pomagał jej odegrać scenę. Coś jeszcze?

C.J.L.:

Jest jeszcze ciało Lorelei.

N.N.:

[pauza] Słucham?

C.J.L.:

Nie wiedział pan? Dziwne. Widzi pan, odbudowanie Harrow Lake po zeszłorocznym osunięciu się ziemi wymagało ciężkiej pracy. Ciężkiej, mozolnej pracy. Wejście do tunelu na tyłach lunaparku zaczęto wzmacniać dopiero kilka tygodni temu. Czy zgadnie pan, co odkryto w gondoli unoszącej się na wodzie u wylotu jaskini?

N.N.:

[ciche przekleństwo]

C.J.L.:

Przykro mi, że przynoszę złe wieści – bo założę się, że to złe wieści, chociaż na pewno nie są dla pana zaskoczeniem – ale mój brat pracował w zespole, który znalazł gondolę, i powiedział mi, że odkryto w niej szczątki kobiety.

N.N.:

To szokująca wiadomość, panno Lahey. Zastanawia mnie jednak, dlaczego to nie władze przekazują mi tę wiadomość, skoro ta nieszczęsna kobieta jest podobno moją żoną, jak zdaje się pani sugerować?

C.J.L.:

[śmiech] Badania kryminalistyczne trochę trwają. Śledczy muszą mieć całkowitą pewność, zanim przyjdą porozmawiać o czymś takim z legendą kina – Nolanem Noxem.

N.N.:

W takim razie nie rozumiem, co chce pani uzyskać z naszej... pogawędki.

C.J.L.:

Zaraz do tego przejdę. Zauważyłam, że zdjęcia, które przed chwilą pokazałam, nie zrobiły na panu wrażenia, ale jest ktoś, na kim zrobiły ogromne.

N.N.:

Na pewno nie na policji, bo już by tu była, żeby uratować mnie przed tak koszmarną stratą czasu jak ta rozmowa.

C.J.L.:

Nie, moje zdjęcia nie przekonały policji, ma pan rację. Przekonały za to Moirę McCabe.

N.N.:

[pauza] Pokazałaś je Moirze?

C.J.L.:

Tak. I muszę przyznać, że zareagowała nieco inaczej niż pan. Wydawała się przekonana, że trzynaście lat temu Lorelei wyjechała z Harrow Lake – razem z panem – po krótkiej wizycie, podczas której towarzyszyła jej Lola, a następnego dnia popełniła samobójstwo w pańskim apartamencie w Chicago. Pani McCabe twierdziła z całą stanowczością, że taką wersję jej pan przedstawił. Po co więc – skoro Lorelei po prostu odeszła, jak pan twierdzi – zadzwonił pan do jej matki i poinformował ją, że jej córka nie żyje?

N.N.:

Cóż... byłem przybity z powodu odejścia żony i... nie, Moira McCabe zmyśla. Nigdy za mną nie przepadała, nigdy mi nie wybaczyła, że odebrałem jej ukochaną córeczkę. Kłamie. A zresztą, dlaczego milczałaby przez tyle lat, gdyby wiedziała, że Lorelei nie żyje? Może to pani wyjaśnić?

C.J.L.:

Mogę. Pani McCabe twierdzi, że wmówił jej pan, iż to ona doprowadziła Lorelei do samobójstwa. Nie wdawała się w szczegóły, ale domyślam się, że odczuwała głęboki wstyd z powodu przymykania oka na molestowanie Lorelei w dzieciństwie. To właśnie o tym chciała z nią porozmawiać Lorelei trzynaście lat temu, a pan szantażował tym panią McCabe, żeby ją uciszyć. To dość bezwzględne zachowanie, panie Nox, ale trzeba być bezwzględnym sukinsynem, żeby kazać swojemu asystentowi zawieźć zwłoki żony z powrotem do Harrow Lake i tam je porzucić, mam rację? Chodziło o to, żeby na zawsze pozostała w miasteczku, z którego chciała uciec? Czy o to, żeby mógł pan twierdzić, że nigdy nie opuściła Harrow Lake, gdyby kiedykolwiek znaleziono jej ciało – i że nie był pan ostatnią osobą, która ją widziała? Nikt inny nie wiedział, że przyjechał pan do miasteczka, prawda? Ciekawe, co by spotkało panią McCabe, gdyby nie przyjęła pana brudnej forsy w zamian za milczenie.

N.N.:

Nie... Ja... Cholera. [pauza] O co ci chodzi? O pieniądze? Chcesz dostać rolę w moim następnym filmie? Co?

C.J.L.:

Nie słucha pan, panie Nox. Nie chcę pana pieniędzy ani roli w pańskim gównianym filmie. Nie ma pan nic, czego mogłabym chcieć. Robię to dla Loli.

N.N.:

[śmiech] Myślisz, że znasz moją córkę? Myślisz, że stoisz po jej stronie, dziewczynko? Nie masz o niczym pojęcia. Lola to niewdzięczny bachor. Uciekła do Harrow Lake, kiedy leżałem w szpitalu, tylko po to, żeby zrobić mi na złość. Od tamtej pory się do mnie nie odezwała. Pewnie zamieszkała z jakimś wsiokiem – żeby mnie wkurzyć, a jakże. Cała ona.

C.J.L.:

Może czekając na przyjazd policji, przedstawi pan swoją wersję wydarzeń? Jestem pewna, że już tu jadą. Raport kryminalistyczny, moje zdjęcia, zeznania Moiry McCabe i ten wywiad powinny wystarczyć, żeby aresztować pana przynajmniej za zamordowanie żony, nawet jeśli jeszcze się nie dowiedziałam, co zrobił pan z Lolą. Ale jeśli chce pan przedstawić swoją wersję, teraz ma pan szansę.

N.N.:

Nie skrzywdziłem mojej córki, do cholery!

C.J.L.:

Ale przyznaje się pan do zabicia Lorelei?

N.N.:

Nie! Oczywiście, że nie! Zabieraj stąd swoje przeklęte zdjęcia, swoje kłamstwa i wynocha stąd! Bez dowodów „Scream Screen” nie wydrukuje ani słowa, więc twój wywiad jest gówno wart!

C.J.L.:

Przyznałabym panu rację, gdybym nie transmitowała go na żywo od momentu, gdy usiedliśmy.

N.N.:

Co takiego? [zgrzyt krzesła przesuwanego po podłodze]

C.J.L.:

[głośno] Panie Nox, mam przy sobie paralizator – jeśli go użyję, wyląduje pan na czterech literach, zostawiając kałużę na tym pięknym dywanie! Więc proszę usiąść, jeśli nie chce pan, żebym zademonstrowała, jak działa. [odległy dźwięk syren] O, świetnie. Czy przed przyjazdem policji ma pan jakieś ostatnie słowa dla swoich fanów?

N.N.:

Ty mała zdziro! Nie waż mi się grozić! NIE WOLNO CI... [łoskot, a potem bełkotanie]

C.J.L.:

Ostrzegałam. Wygląda na to, że nasi słuchacze nie usłyszą już pańskiej wersji tej historii. Ale moim zdaniem usłyszeli już od Nolana Noxa wszystko, co trzeba. Drodzy słuchacze, nazywam się Cora Jean Lahey i nadaję ten dość nietypowy wywiad w imieniu magazynu „Scream Screen” z gabinetu reżysera filmowego Nolana Noxa. Słyszę, że pomocni gliniarze z sąsiedztwa są już za drzwiami, więc żegnam się z wami i życzę wam wspaniałego dnia. Lolu, jeśli mnie słuchasz, mam nadzieję, że piszesz tę cholerną książkę.

DWA LATA PÓŹNIEJ...

Recenzje „Star Reads”

Książka miesiąca: Alicja odeszła L. Evangeline

Alicja, dorastająca w cieniu mrocznych rodzinnych sekretów i apodyktycznego ojca, wyrusza w psychodeliczną podróż do świata potwornych istot oraz przerażającej magii, aby odnaleźć zaginioną matkę. Ten wyjątkowy debiut, będący feministyczną wersją Przygód Alicji w Krainie Czarów i zainspirowany wydarzeniami z życia autorki, to napawające optymizmem studium wyjścia z gwałtownej traumy. Zaplanowana na przyszły rok premiera filmu na podstawie książki sprawi, że Alicja odeszła z całą pewnością przypadnie do gustu zarówno kinomanom, jak i czytelnikom.

5 GWIAZDEK

PODZIĘKOWANIA

Czytelniku, jeśli dotarłeś aż do tego miejsca, zasługujesz na wyjaśnienie, kto ponosi winę za Harrow Lake. Tą osobą jestem oczywiście ja – ta opowieść to moje wyrodne dziecko i ponoszę pełną odpowiedzialność za jego złe zachowanie, czy to w formie literówek, czy błędów rzeczowych, czy też swobodnego podejścia do drobnej kwestii realizmu. Ale za kulisami ukryło się wielu lalkarzy, którym chciałabym podziękować za to, że umożliwili temu koszmarowi przybranie fizycznej postaci.

Dziękuję moim redaktorkom, Emmie Jones z wydawnictwa Puffin i Kathy Dawson z Kathy Dawson Books – praca z wami obiema, żeby wypuścić tego potwora w świat, była prawdziwą przyjemnością. Ogromne podziękowania należą się zespołom Penguin Random House UK i US za ich udział w nadaniu książce ostatecznego kształtu i przekazanie jej do rąk czytelników: Stephanie Barrett, Jane Tait, Sarze Hall, Michaelowi Bedo, Simonowi Armstrongowi, Geraldine McBride, Becki Wells, Amy Wilkerson, Karin Burnik, Anne Bowman, Jacqui McDonough oraz Alex Murray z oddziału Puffin w Wielkiej Brytanii, oraz Rosei Ahmed, Reginie Castillo, Minie Chung i Elaine C. Damasco z Kathy Fawson Books w USA.

Jak zawsze dziękuję mojej agentce Molly Ker Hawn za jej życzliwość, błyskotliwość i niewyczerpaną energię, a także moim pierwszym czytelniczkom: Jani Grey, Kate Brauning, Jeanmarie Anayi oraz Dawn Kurtagich. Dziękuję mojej kuzynce Candice za „Nie prosiłam o historię twojego życia” i inne urocze uszczypliwości. Pozdrawiam i całuję mojego męża, przyjaciół oraz rodzinę, którzy wykazali się wyrozumiałością dla moich mrocznych pomysłów i wspierali moje wielkie marzenia.

I wreszcie dziękuję fundacji Literature Wales, która dostrzegła potencjał wczesnej wersji tej książki i przyznała mi stypendium przy wsparciu National Lottery poprzez Arts Council of Wales. Bez tego stypendium pewnie miałabym teraz o jedną nerkę mniej. Dlatego dziękuję wam z głębi moich nerek.

PRZYPISY

[1] Lelek, daw. lelek kozodój – gatunek niewielkiego ptaka nocnego. W wierzeniach słowiańskich ucieleśnienie zła, mroku i śmierci (przyp. tłum.).

[2] Flapperka (ang. flapper) – inaczej chłopczyca; w latach 20. XX wieku kobieta prowadząca niezależny i prowokujący styl życia (przyp. tłum.).

[3] Renfield – drugoplanowy bohater powieści gotyckiej Dracula Brama Stokera; typ oddanego sługi (przyp. tłum.).

[4] To jedyna optymalna rzecz, jaka przyszła mi do głowy. Nie zamierzam wspominać o tej liście Nolanowi, kiedy się obudzi. Po prostu gdzieś ją zakopię.

[5] drown (ang.) – tonąć, topić się; town – miasto (przyp. tłum.).

[6] Radio Shack – sieć supermarketów ze sprzętem RTV i AGD (przyp. tłum).

[7] To byłaby optymalna ciekawostka do opowiedzenia Nolanowi, ale był wtedy ze mną w muzeum. Wystawa go zachwyciła i zainspirowała do nakręcenia siódmego hitu w jego karierze. Rattus opowiadał o młodym niemieckim naukowcu w czasach Republiki Weimarskiej, który doszedł do przekonania, że siekacze przerosną mu czaszkę, jeśli nie będzie ich ścierał, żując ludzkie kości.