Spis treści

1. Prolog

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

5. Rozdział 4

Copyright © by Sylwia Kubik, 2023

Projekt okładki: Olga Bołdok-Banasikowska
Redaktor prowadząca dział fiction: Małgorzata Hlal; mhlal@grupazpr.pl
Redaktor nadzorująca: Anna Sperling
Redakcja: Agnieszka Łodzińska
Korekta: Elżbieta Szelest, Weronika Trzeciak
Ilustracje na okładce: Shutterstock

Copyright © for the Polish edition by TIME SA, 2023

ISBN 978-83-8343-044-7

Wydawca: TIME SA, ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa
facebook.com/hardewydawnictwo
instagram.com/hardewydawnictwo
tiktok.com/@harde.wydawnictwo

Dział sprzedaży i kontakt z czytelnikami: harde@grupazpr.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Janinie Filuś w podziękowaniu za dobre serce.
Niech dobro powróci i wynagrodzi w dwójnasób.

Prolog

Czerpała siłę z ran, które zadało jej życie.

Czerpała siłę z okaleczonego ciała, które uległo wypadkowi.

To była chwila. Jechała przepisowo.

On nie.

Usłyszała huk i potworny ból rozdarł jej ciało.

Była jasność, a później nicość.

Cierpienie.

Miesiące cierpienia przykutego do łóżka ciała.

Bolesna rehabilitacja i osamotnienie.

Pustka, której nie mogło zapełnić nic. Ani nikt.

Dlaczego?

Bo nie było niczego. Ani nikogo.

Nie poddała się, nie odpuściła.

Walczyła. Każdego dnia.

O oddech. O ruch. O samodzielność. O siebie.

Stała się silna.

Inni zaczęli czerpać z jej siły, przerzucając na nią coraz więcej i więcej.

Brała ich problemy na siebie.

Pomagała. Spalała się w pomaganiu i myśleniu o innych.

Do czasu, gdy powiedziała „dość”.

Wtedy życie spłatało jej niezłego figla…

Rozdział 1

„Jesteś silna! Poradzisz sobie!” – stwierdziła, że jak jeszcze raz usłyszy taki tekst, to oszaleje. Miała dość słuchania, jaka jest dzielna i silna, gdyż wiązało się to z rzucaniem na nią kolejnych obowiązków. Kolejnych i kolejnych. Zarówno bliscy, jak i znajomi wychodzili z założenia, że jak jest – ich ulubione słowo – silna, to poradzi sobie ze wszystkim, a dokładniej ze swoimi i ich problemami. Uszami już jej się wylewało słuchanie, co w związku ze swoją siłą powinna zrobić i w jaki sposób powinna im pomóc. O ile Daniela nauczyła się już odmawiać znajomym, o tyle matka z siostrą wciąż potrafiły ją skutecznie podejść, żeby osiągnąć swój cel.

– Magda, nie bardzo rozumiem, dlaczego to ja mam sobie poradzić? Przecież to tobie komornik chce zająć konto. Ja swój dług spłacam już drugi rok i ciężko zasuwam, żeby być na bieżąco ze wszystkimi ratami, a nawet udało mi się ostatnio zrobić nadpłatę. Jeszcze dwa miesiące i wreszcie będę wolna od zobowiązań.

– No właśnie! Widzisz – zawołała z ożywieniem Magda. – Wiedziałam, że sobie świetnie radzisz. Nawet nadpłatę zrobiłaś. Cudownie się składa, bo ja mam nóż na gardle i jak nie zapłacę zaległości, to naprawdę komornik siądzie na pensję Tomka.

– To nie mój problem – odparła stanowczo Daniela. – I nie, że was wyganiam, ale za chwilę wychodzę na imprezę pożegnalną Ernesta.

– Grunt mi spod nóg ucieka, a ty o imprezie. Taka z ciebie siostra!

– Magda, powtarzam ci, że to nie mój problem. Nabraliście chwilówek, to teraz je spłacajcie.

– Z czego? Pomyślałaś może, że my nie żyjemy sobie na takim luzaku jak ty? Mamy dwoje dzieci. Dwoje! Bliźniaki! Nawet nie masz pojęcia, jakie to wydatki. Wszystko muszę kupować podwójnie, jedzenie, ubrania, wyprawki do przedszkola – Magda zaczęła wyliczać dramatycznym głosem. – To wszystko kosztuje.

– Rozumiem, serio. Masz jednak męża, różne dodatki, więc musisz sobie poradzić.

– Dodatki – parsknęła Magda. – Chyba nie mówisz o tym śmiesznym pięćset plus, które jest nic niewarte. Śmiech na sali. Za to ledwo przedszkole opłacam.

– Danielko – wtrąciła słodkim głosem matka, która dotychczas w milczeniu przysłuchiwała się rozmowie. – Ty jesteś taka zaradna i dzielna, pomóż starszej siostrze. Widzisz, że jest w potrzebie.

– Wystarczy, że ty jej pomagasz. I ojciec.

– O nim mi nawet nie wspominaj! – oburzyła się Magda. – Dzwoniłam do niego, ale siedzi z tą swoją głupią dziunią na jakichś Malediwach czy gdzieś i twierdzi, że nie ma kasy. Na Malediwy jakoś ma, ale żeby córce pomóc, to już nie.

– Wiesz, jesteś dorosłą kobietą. Masz dwadzieścia sześć lat, męża i pięcioletnie dzieci. Ojciec nie ma obowiązku ci pomagać, a z tego, co wiem, to i tak ciągle robi ci przelewy.

– Też mi łaska! Zostawił mamę i nas dla tej swojej dziuni, to niech chociaż łoży na nasze utrzymanie.

Daniela pokiwała z niesmakiem głową, słysząc absurdalną wypowiedź siostry. Nie był to pierwszy raz, gdy Magda wszystkie swoje niepowodzenia i problemy zrzucała na ojca. Łatwiej było powiedzieć, że to przez rozwód rodziców niż przez błędnie podjęte decyzje nie układało jej się w życiu. I przez lenistwo. Wiedziała, że jak popłacze, ponarzeka, jak jej ciężko, źle i jaka to jest skrzywdzona przez życie, to któreś z rodziców natychmiast ruszy z pomocą. Cel zazwyczaj osiągała bez problemu, ale ostatnio matka miała goły etat w szkole i jej samej trudno było związać koniec z końcem. Ojciec zaś pewnie faktycznie wszystko wydał na wyjazd i dlatego odmówił pomocy.

W takich sytuacjach zawsze przychodziła do niej. Daniela kochała siostrę, widziała jej wady, lecz akceptowała ją taką, jaką była. Przymykała nawet oko na jej miłość do piwa i wylewane później pod wpływem procentów żale i pretensje.

Długo dawała się wykorzystywać. Nawet się cieszyła, że może Magdzie pomóc. Była dumna, że mimo młodego wieku świetnie sobie radzi, i chętnie dzieliła się z nią swoimi pieniędzmi oraz wolnym czasem, który poświęcała, opiekując się bliźniakami.

Przyszedł jednak moment, gdy i ją dosięgły problemy. Pełna zapału i śmiałych planów wynajęła salę i otworzyła klub fitness. Udało jej się nawet uzyskać na to dofinansowanie. Siostra z matką wychwalały ją pod niebiosa. Podobnie jak szwagier. Wszystko było pięknie do czasu, gdy cały świat się zatrzymał, wstrzymując głęboko oddech.

COVID-19.

Pierwszy potwierdzony przypadek. Drugi, setny. Restrykcje, ograniczenia i kolejne restrykcje. Wreszcie twardy lockdown, który kompletnie zamroził gospodarkę, a ją właściwie z dnia na dzień pozbawił dochodu. Dopiero rozkręcała interes, więc zbyt wielkiej pomocy rządowej nie dostała. A czynsz trzeba było płacić. Raty za sprzęt spłacać. Gdy poluzowali obostrzenia, istniała szansa, że podniesie się z zadłużenia i nadrobi wszystkie straty.

Kiedy ponowiono restrykcje, nie była w stanie dłużej się utrzymać. Zamknęła działalność, odsprzedała sprzęt, ale długów zostało jej sporo. Nawet nie śmiała prosić rodziny o pomoc. Liczyła jednak na słowa wsparcia, dodanie otuchy. I co usłyszała? Osoby, które ją tak chwaliły, stwierdziły, że to od początku był głupi pomysł i one wiedziały, że to tak się skończy. Kto to bowiem widział, żeby dziewiętnastolatka otwierała swój klub fitness.

Tak. Dokładnie pamiętała każde ich słowo. Na szczęście miała alternatywę. Wraz z zamknięciem wszystkiego wzrosło zapotrzebowanie na kierowców tirów. Gdy tylko osiągnęła pełnoletność, zrobiła prawo jazdy na ciężarówki, gdyż od zawsze ją pasjonowały. Nigdy jednak nie planowała pracy w tym zawodzie. Zresztą doskonale zdawała sobie sprawę, że kobiety nie są mile widziane za kółkiem i mają ogromny problem z uzyskaniem etatu. COVID-19 zmienił wiele. W tym spojrzenie właścicieli flot na zatrudnianie kobiet. Pracę dostała bez najmniejszego problemu.

Matka z siostrą drwiły z jej pomysłu, ale gdy usłyszały, ile będzie zarabiała, zaraz pochwaliły jej zaradność i zapewniły, że zawsze w nią wierzyły i wiedziały, że sobie poradzi.

Od tamtej pory coś w niej pękło. Spadły jej klapki z oczu i zobaczyła matkę i siostrę takie, jakie były naprawdę. Matkę niesprawiedliwą, a siostrę cwaną, wyrachowaną i szantażującą emocjonalnie w celu osiągnięcia korzyści. Wtedy obiecała sobie, że przestanie być naiwna i nie da się już więcej wykorzystywać.

Nie było łatwo tej obietnicy dotrzymać, czasami robiła odstępstwa, ale dzisiaj nie zamierzała ulec.

– Dobra, miło się rozmawia, ale naprawdę muszę się szykować – stwierdziła Daniela, wstając od stołu i zbierając stojące na nim talerze i kubki. Nie zamierzała bawić się w aluzje, bo udałyby, że nie wiedzą, o co chodzi. – Czas na was, dziewczyny. Wpadnijcie kiedy indziej.

– Wyganiasz nas? – ze zdziwieniem zapytała matka.

– Mamo, przyszłyście niezapowiedziane. Niedawno wróciłam z pracy, a mam plany na wieczór, więc sama rozumiesz, nie mam czasu na dalsze pogaduchy. Przyjdźcie kiedy indziej.

– Odkąd zaczęłaś pracować jako tirówka, to już ci się całkiem w głowie poprzewracało. Nabrałaś ordynarnych zwyczajów innych tirowców, więc może lepiej nie idź na tę swoją służbową imprezę, bo to źle wpływa na twoją kulturę, a raczej jej ewidentny brak – wytknęła jej Magda.

– Jak już to tirowczyni, a nie tirówka, chociaż wolę truckerka – odparła spokojnie Daniela przyzwyczajona do takich przytyków.

– Zwał jak zwał. Efekt, jaki jest, wszyscy widzimy.

W głosie siostry słychać było złośliwość, lecz młodsza Rysiówna nie zamierzała pozostać jej dłużna.

– Jest w tym jakaś prawda. U ciebie zaś nie ma żadnego, bo z tego, co pamiętam, to jeszcze pracą się w swoim życiu nie zhańbiłaś. Może ten komornik cię zmotywuje i ruszysz swoje cztery litery, zamiast się wiecznie uwieszać na innych i liczyć na ich pomoc.

Magda przełknęła przytyk, udając, że wcale ją to nie obeszło. Nie zamierzała wyjść od siostry z pustymi rękami. Wierzyła, że pogada, pogada, a ostatecznie i tak jej pomoże. Przecież zawsze tak było. Czasami łatwiej, czasami trudniej, ale udawało jej się zmiękczyć serce siostry, a w efekcie otworzyć jej portfel.

– Zapomniałaś chyba, że mam małe dzieci. Jak mam iść do pracy?

– Mają już po pięć lat. Chodzą do przedszkola i siedzą tam codziennie do szesnastej, mimo że nie pracujesz, więc nie widzę problemu.

– Oczywiście, że nie widzisz – powiedziała lekceważąco Magda. – Bo nie masz dzieci. Jak któreś zachoruje, to co wtedy? Będę musiała wziąć opiekę, a takich pracowników nikt nie chce.

– Cóż, inne matki jakoś sobie radzą. Poza tym przecież dzieciaki i tak siedzą głównie u mamy, prawda? A mama teraz mniej pracuje i jest wcześniej w domu, więc gdybyś chciała, tobyś mogła iść do pracy. Problem jednak w tym, że ty nie chcesz.

– Pewnie, będę się zaharowywała! Dom, dzieci i praca – prychnęła. – Jeszcze czego! Wystarczy, że Tomek pracuje.

– A obecnie pracuje czy szuka pracy?

– Pracuje, ale i szuka czegoś lepszego. Myślisz, że ile on zarabia w hurtowni hydraulicznej? Grosze. Dużo, dużo mniej niż ty na tirze.

– Żaden problem. Może zrobić odpowiednie uprawnienia i zacząć jeździć.

– Jasne! Wtedy to już całkiem będę uwiązana. Nie ma mowy.

– Coś za coś – Daniela wzruszyła ramionami. – Albo porządna pensja, albo dużo czasu z rodziną.

– Dziewczyny, przestańcie się przekomarzać – wtrąciła ugodowo matka. – Takie przytyki nie rozwiążą problemu.

Siostry zamilkły. Magda patrzyła wymownie na matkę, Daniela zaś splotła ramiona na piersi, wiedząc, że rodzicielka zacznie grać na jej emocjach, żeby pomogła siostrze.

– Danielko, sytuacja jest naprawdę trudna. Wzięłam dwie pożyczki w pracy i więcej nie dostanę. W banku też mam kredyt i nikt mi kolejnego nie da, a przecież nie popełnię ich błędu, biorąc chwilówki. Córcia, pomóż siostrze. Obiecuję ci, że jak tylko spłacę, co mam do spłacenia, to oddam ci te pieniądze.

– Dlaczego ty masz mi oddawać? Magda jest dorosła, więc powinna sama się troszczyć o swoje sprawy, a nie wiecznie liczyć na pomoc innych.

– Córcia, nie mówmy teraz o tym. Skupmy się na komorniku.

– Te pożyczki w pracy też wzięłaś pewnie dla Magdy?

– A co cię to obchodzi – weszła jej w słowo starsza siostra. – Mamy sprawa, na co bierze pożyczki.

– Dokładnie tak – przytaknęła z uśmiechem Daniela. – Zgadzam się w pełnej rozciągłości. Kto bierze, ten spłaca. Na co, jak, kiedy. I niech to zostanie jego sprawą i nie wciąga w to innych.

– Daniela, no przestań – w oczach Magdy pojawiły się łzy. – Przecież nie zostawisz mnie w takiej sytuacji.

– Mam swoje długi do spłacenia. Sorry, ale nie pomogę.

– Jesteś podła! Tego się po tobie nie spodziewałam. Taka z ciebie siostra?

Daniela ostentacyjnie ziewnęła.

– Skończyłaś te lamenty?

Oburzona Magda wstała od stołu i ruszyła do wyjścia, nie zaszczycając siostry spojrzeniem.

– Danielciu, pomyśl, proszę, jak pomóc siostrze – matka na odchodne przytuliła ją i ucałowała serdecznie w oba policzki. – Ty zawsze byłaś zaradniejsza. Jestem z ciebie bardzo dumna, wiesz?

– Dzięki, mamo, to miłe, ale zdania nie zmienię.

Matka pokiwała głową z dezaprobatą.

– W ojca się wdałaś. Po mnie tego nie masz.

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko. Ten tekst też znała doskonale. To był ostatni strzał, wyciągany na koniec, gdy dyskusja przybierała inny od zamierzonego efekt. Gdy robiła coś dobrze, czyli po myśli matki i siostry, to była zdolna po matce, jak robiła coś inaczej, niż one chciały, to była kopią ojca. Tego wrednego, który je zostawił. Nie tego, który nie wytrzymał toksycznej relacji i uciekł, gdzie pieprz rośnie, ale mimo to przez lata dobrowolnie łożył na utrzymanie całej trójki.

Cóż. Do tego też przywykła i się uodporniła. Zbudowała mocny pancerz, choć niekiedy udawało im się go przebić.

Jednak nie dzisiaj.

Odprowadziła matkę do drzwi, zamknęła je na zamek i z ulgą się o nie oparła. Musiała przez chwilę odetchnąć i zebrać energię, która zniknęła w obecności matki i siostry.

Rozdział 2

Pub był zadymiony, gwarny i przesiąknięty zapachem alkoholu. Miała wręcz wrażenie, że wszystko śmierdzi piwem. Jak zawsze, więcej tu było facetów niż kobiet, więc oczy większości automatycznie zwróciły się na nią.

Długie blond włosy wysoko spięte w kitkę, beżowa sukienka na ramiączkach odsłaniająca jej kwiatowy tatuaż 3D idący od lewego ucha przez dekolt na prawą rękę, skąd zjeżdżał na lewą nogę i zawsze przykuwał uwagę, prowokując niewybredne komentarze. Ignorowała je, wychodząc z założenia, że jej ciało to jej sprawa, a jak ktoś ma z tym problem, niech nie patrzy.

– Cześć wam – rzuciła na powitanie, przysiadając się do stolika zarezerwowanego przez Ernesta Miotke.

Kumple z pracy bardzo często wychodzili na wspólne piwo. Ją zapraszano rzadko, a właściwie nie zapraszano by w ogóle, gdyby nie interwencja Ernesta.

– O, księżniczka przyszła – prychnął Zdzichu, jeden z najstarszych kierowców. – Chyba malowanie tych szponów zajęło ci tyle czasu.

Daniela spojrzała na swoje bardzo długie, piękne paznokcie i ostentacyjnie przejechała nimi po policzku.

– Wiesz – zagadnął Kazimierz. – Zawsze się zastanawiam, jak ty nimi sobie tyłek podcierasz.

– Tak? – zapytała słodko. – A ja się zastanawiam, jak ty sikasz, bo słyszałam, że nie masz czym.

Zgromadzeni parsknęli śmiechem, a Kazimierz rzucił ostre przekleństwo, które zbyła, posyłając mu ręką całusa.

– Szurnięta jesteś, wiesz? – powiedział z niesmakiem. – Za grosz w tobie skromności. I w ubiorze, i w zachowaniu.

– Skromna to jest moja babcia. Jesteście w zbliżonym wieku, więc rozumiem, że mój styl ci nie odpowiada – odparła, trafiając w jego czuły punkt.

Był sporo po pięćdziesiątce, miał nadwagę, ale nieustannie aspirował do miana lowelasa wyrywającego najlepsze laski. Na szczęście tylko w swoich opowieściach. Rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej.

– Dobra – przerwał im Ernest. – Zanim dojdzie do rozlewu krwi, zamówię piwo, co wy na to?

– Zamawiaj, nie wiem, na co czekasz – stwierdził Zdzichu. – Ci to zawsze drą ze sobą koty, to nie ma co na nich zwracać uwagi.

Ernest ruszył w stronę baru, spoglądając na Danielę z sympatią.

– Tak to jest, jak baba pojawia się w męskim towarzystwie – dodał Andrzej, któremu nie podobało się, że szef zatrudnił kobietę.

– Mówiłam ci już milion razy, że baby to masz w nosie – odparła, przewracając oczami. – Tak ciężko wam zrozumieć, że świat się zmienia? Podział na damskie i męskie powoli odchodzi do lamusa.

– Taaa i mamy baby pchające się do męskiego świata oraz chudych gejków popierdalających w obcisłych spodniach – zakpił Kazik. – Pewnie i się malują, bo u fryzjera na pewno spędzają więcej czasu niż normalny facet.

– Ty w obcisłe na pewno byś nie wszedł z tym wielkim brzuchem – wytknęła mu Daniela. – I, patrząc na twoje sterczące włosy, to rzadko odwiedzasz fryzjera.

– Ja pierdolę – zaklął Kazik. – Ty jesteś zdrowo walnięta.

– Pierdol się, Kazik – odparła i jak gdyby nigdy nic sięgnęła po piwo, które właśnie przyniósł Ernest.

– Trzeba przyznać Danieli, że klnie zupełnie jak facet – zaśmiał się Zdzisiek. – Zresztą szara myszka szybko by popadła w tym zawodzie w jakąś depresję czy inną melancholię.

– Bo to nie jest zawód dla bab. Powinny siedzieć w domu i obiady gotować, a nie w trasy jeździć – w głosie Andrzeja słychać było przyganę.

Daniela ugryzła się w język. Chciała mu wytknąć, że jego żona, owszem, siedziała w domu. Do czasu, gdy nie znalazła sobie kochanka. Postanowiła jednak odpuścić. Była pyskata, ale miała granice, których nie chciała przekraczać.

Reszta wieczoru upłynęła w miarę spokojnie. Im więcej piwa panowie wypili, tym mniej zgryźliwi się stawali. Gdy zaczęli jej prawić komplementy, uznała, że czas zbierać się do domu.

– Odprowadzę cię na przystanek – zaproponował Ernest. – Przy okazji zajaram szluga.

– Tylko nie zgiń – przestrzegł Zdzichu. – I młodej nie podrywaj, bo powiem Agacie.

Ernest roześmiał się i pokiwał głową. Daniela wzniosła oczy, ale że i jej przyjemnie szumiało w głowie, straciła chęć na kłótnie.

Na dworze wciąż było ciepło. Koniec sierpnia rozpieszczał wysokimi temperaturami.

– Za tym ciepłem będę tęsknił – stwierdził Ernest, wyciągając papierosy z kieszeni. – W Jukonie bywa dość chłodno.

– Owszem, ale nie tak, jak na Alasce.

– Racja, choć to tylko rzut beretem, to różnica jest znaczna.

– Wiesz? Trochę ci zazdroszczę wyjazdu. Tu masz pracę, Agata też, Lilianka już trochę odchowana, a jednak zostawiasz wszystko i jedziesz do Kanady.

– Też możesz jechać – odparł, zaciągając się dymem. – Wiesz, że tam kierowcy ciężarówek są bardzo poszukiwani. Kobiety również znajdują bez problemu zatrudnienie.

– Niby tak, ale jednak mam pewne opory.

– Przed czym, Dani? Młoda jesteś, zdrowa, świetnie jeździsz, angielski znasz doskonale, to w czym problem.

– Sama nie wiem.

– Widzisz, dla mnie to ostatnia szansa, żeby załapać się na IEC[1]. Mam już trzydzieści cztery lata, więc za rok mógłbym zapomnieć o wzięciu udziału w tym programie. A tak, pojedziemy, rozejrzymy się, sprawdzimy, czy życie tam nam odpowiada, i podejmiemy decyzję, co dalej – odparł, a oczy pojaśniały mu z radości. – Poza tym pomyśl, Dani, jaki to raj dla mnie jako wędkarza. Te jeziora i rzeki pełne ryb. Śmieją się, że wystarczy wypłynąć łódką, a same zaczną wskakiwać do środka.

– Weź, nie kumam, jak można godzinami siedzieć w miejscu. Z nudów można umrzeć.

– Cisza, spokój, widok aż po horyzont, szum wody – powiedział rozmarzonym głosem. – Ten zapach, mówię ci, Dani, coś cudownego.

– Wariat.

– Wiesz, nie mogę być idealny – puścił do niej oko. – Zresztą to naprawdę raj dla wędkarzy. Pstrągi tęczowe po dwadzieścia kilogramów, czawycza[2], arktyczny lipień, palia, dorodne szczupaki i inne cuda.

Roześmiała się.

– Mówisz o nich z taką czułością, jakbyś opowiadał o kochance.

– Za kochankę to Agata łeb by mi urwała, a ryby toleruje. Nawet lubi je jeść, więc jest zadowolona, jak coś złowię.

– Grunt to się odpowiednio dobrać.

– Pomyśl, Dani, o tej Kanadzie. Wiesz – puścił do niej oko – kraj Ani z Zielonego Wzgórza. Będziesz mogła odwiedzić Wyspę Księcia Edwarda. Agata też planuje podróż sentymentalną, więc będzie wam raźniej we dwie. I może ja nie będę musiał jechać?

– O nie, żadna Ania – prychnęła. – Kiedyś matka próbowała mnie zmusić do czytania o tej rudowłosej sierocie, ale, jak dla mnie, zbyt rozmemłana i romantyczna. Bardziej interesuje mnie rzeka Klondike.

– Poszukiwacze złota. No tak, to bardziej do ciebie pasuje.

– Nie ma co się dziwić. Mój dziadek uwielbia westerny i od małego mi puszczał te nagrane na kasecie VHS. Wiesz, podobno kiedyś w niedziele leciały i on sobie nagrywał.

– Nie podobno, tylko tak było. Coś tam jeszcze pamiętam.

– On kocha westerny. I Przystanek Alaska. Też miał nagrane. Wiecznie to oglądaliśmy. Wciąż i wciąż od nowa. Polubiłam ten klimat serialu, a nawet charyzmę kowbojów. Chętnie bym zobaczyła to wszystko na własne oczy.

– Możesz. Nic nie stoi na przeszkodzie.

– Przypomniałeś mi, że kiedyś marzyłam o odwiedzeniu Alaski, a także o sprawdzeniu, czy w Jukonie zostały jeszcze jakieś drobinki złota.

– Marzenia trzeba realizować.

– Myślisz, że bym podołała jako kierowca w Kanadzie? Jeżdżę dopiero dwa lata.

– Ale za to jak jeździsz! Masz wyczucie i dobre oko. Bez problemu byś sobie poradziła.

– Przygoda życia – westchnęła z rozmarzeniem. – Brzmi dobrze.

– Jedna z wielu, Dani. Teraz jest tyle możliwości, że można spełniać nawet najśmielsze plany. Nic cię tu nie trzyma, więc pakujesz się i jedziesz.

– Trochę mnie jednak trzyma. Wiesz, jeszcze nie spłaciłam całego zadłużenia. Co prawda mało zostało, ale jest niestety.

– Tam zarobisz dużo więcej niż w Polsce.

– O ile znajdę od razu pracę i pieniądze na wyjazd.

– Pracę możesz znaleźć z Polski, tak jak ja. Przejazd i lokum na pierwsze tygodnie opłaca mi pracodawca. Zresztą, jeśli chcesz, mogę go zapytać, czy i dla ciebie znajdzie ofertę. Dobrze mi się z nim gada, więc mogę poręczyć za ciebie.

– Zrobiłbyś to?

Próbowała ukryć wzruszenie, ale głos i tak jej zadrżał.

– Jasne! Po co masz się tu męczyć z tymi szowinistami. Wiesz, że ich nic nie zmieni.

– Tam może być jeszcze gorzej.

– Nie sądzę. Zresztą, nie będziesz sama. Będę ja i Agata, więc zawsze to raźniej.

– To nie jest głupi pomysł, Erni. Przemyślę to, poczytam i zobaczę. Może faktycznie czas ruszyć w świat?

– Zuch dziewczyna – poklepał ją po ramieniu. – Nowy świat, nowi ludzie i nowe możliwości. Zobaczysz, będzie fajnie. No prawie, bo byłoby jeszcze fajniej, gdybyś polubiła łowienie ryb.

– O, nie! Niedoczekanie twoje. Nie będę odmrażała sobie tyłka w zimnej wodzie.

– Żałuj, nie wiesz, co tracisz.

– Dobra, ty już mnie tu nie czaruj, bo faktycznie jeszcze i ryby polubię.

– Nie tracę nadziei, a teraz wracam do chłopaków. Pewnie już knują teorie spiskowo-romansowe.

– Tyle ich – machnęła ręką.

– Pomyśl o tym, Dani. To dobra opcja.

– OK – odparła i faktycznie miała zamiar zastanowić się nad tą propozycją. – Lecę, bo chyba mój autobus jedzie.

– Leć. Dobrego wieczoru i dzięki, że przyszłaś.

Odpowiedziała uśmiechem i czym prędzej pobiegła w stronę przystanku, co nie było łatwe, ponieważ miała na nogach dziesięciocentymetrowe szpilki. Uwielbiała je, a w pracy mogła nosić co najwyżej trampki. Korzystała więc z każdej okazji, by włożyć któreś z licznej kolekcji.

Rozdział 3

Słowa Ernesta wciąż krążyły jej po głowie. Pomysł nabierał realnych kształtów. Zaczęła szukać informacji na temat procedur. Wydawały się dość proste do przejścia. Gdyby faktycznie udało mu się załatwić dla niej ofertę pracy, to w ogóle cały proces uległby znacznemu skróceniu.

Z każdym dniem coraz bardziej ekscytowała się wizją wyjazdu. Przejrzała blogi osób mieszkających w Kanadzie. Zajrzała również na fora oraz wszelkie dostępne strony w mediach społecznościowych. Kusił ją surowy krajobraz Jukonu. A jeszcze bardziej bliskość Alaski, którą pragnęła zobaczyć zimą, by sprawdzić, czy faktycznie jest tam tak pięknie, jak to pokazują i opisują.

Przed podjęciem ostatecznej decyzji postanowiła porozmawiać z dziadkami. Rodzice ojca to jedyne osoby w rodzinie, które otaczały ją ogromną bezinteresowną miłością. Nigdy nie krytykowały, ale zawsze wspierały. Tacy byli – bezpretensjonalni i dobroduszni. Szczególną miłością darzyła dziadka, który w pewnym sensie zastąpił ojca po jego wyprowadzce.

To dziadek Bonifacy nauczył ją majsterkować i zaraził miłością do samochodów i tirów. On też opłacił jej kurs na prawo jazdy i wziął w obronę, gdy matka próbowała się temu pomysłowi przeciwstawić. Akceptował ją taką, jaka była. Nawet okiem nie mrugnął, gdy pojawiła się w ich domu z tatuażem zakrywającym jedną trzecią ciała. Wiedział, dlaczego go zrobiła i co przez to chciała powiedzieć. Babcia Teofila trochę pobladła wtedy na jej widok, ale po chwili stwierdziła, że tatuaże są piękne i Daniela wygląda w nich cudownie.

Drugiego dziadka, tego, po którym otrzymała imię, nie zdążyła poznać. Z babcią Haliną zaś nie mogła znaleźć wspólnego języka, więc rzadko się widywały. Nie tęskniła za nią. Miała Bońka i Teosię, którzy dawali jej tak wiele miłości, że nie odczuwała braków.

Uśmiechnęła się, wchodząc na podwórko Rysiów. Już z daleka pachniało pączkami, które babcia smażyła prawie w każdą sobotę. Tak, pączki autorstwa babci były tak puszyste i pyszne, że można było je jeść na okrągło, a i tak się człowiekowi nie nudziły.

– Ależ pachnie! – zawołała wesoło, wchodząc do domu dziadków.

– Danielciu! – Teofila podbiegła do wnuczki i serdecznie ją uściskała. – Liczyłam na to, że nas dzisiaj odwiedzisz.

– Dziwne by było, gdybym się nie zjawiła. Praktycznie każdą sobotę spędzam z wami.

– Właśnie, właśnie – powiedział gderliwym tonem dziadek, lecz szelmowski uśmiech zdradzał, że cieszy się na widok wnuczki. – Zamiast ze starymi piernikami powinnaś spędzać czas z ludźmi w swoim wieku.

– Jakoś mnie nie ciągnie, dziadku.

– I to nie jest normalne, Danielo. Ja w twoim wieku szalałem w każdy weekend.

– Ty już lepiej nie opowiadaj dziewczynie, co robiłeś w jej wieku, bo ją zgorszysz albo sprowadzisz na złą drogę.

– Na to liczę! Czas, żeby trochę poszalała.

– Widzisz, a każdy myśli, że ja taka rozrywkowa jestem.

– E… – westchnął Bonifacy. – Ludzie zawsze byli głupie. Oceniają po wyglądzie, ot co.

Daniela zerknęła w lustro wiszące w korytarzu. Lubiła się stroić. Krótka sukienka, ściśle przylegająca do ciała, rozpuszczone włosy i mocny makijaż faktycznie mogłyby wskazywać, że prowadzi rozrywkowy tryb życia.

Ją jednak nie interesowały kluby i wyrywanie facetów na imprezach. Owszem, była w kilku związkach, ale żaden nie potrwał zbyt długo, bo szybko okazywało się, że mężczyzn interesuje tylko jej ciało, a nie to, jaka jest, co myśli i czuje.

Bez żalu więc kończyła kolejne relacje, a od jakiegoś czasu w ogóle straciła ochotę na zawieranie nowych znajomości.

– Niech sobie oceniają – Teofila wzruszyła ramionami. – Nie ma co się nimi przejmować.

– Babciu, nie chcę nic mówić, ale coś zapach się zmienił.

– Ojejku! Moje pączki!

Cała trójka pobiegła do kuchni. Rozgrzany zbyt mocno olej zaczął dymić, więc Teofila szybko wyłączyła gaz i, założywszy rękawice kuchenne, przesunęła garnek na bok.

– Masz ci los. Cały olej do wylania, a i poczekać trochę musicie na pączki, bo zanim mi garnek ostygnie, to zejdzie.

– Nie szkodzi, pójdziemy dokończyć zbijać stojak na kwiaty – zaproponowała Daniela, licząc na spokojną rozmowę z dziadkiem, w czasie której opowie mu o swoich planach.

– Teraz to możemy zrobić ich nawet kilka – ucieszył się starszy mężczyzna. – Kupiłem ukośnicę i przywiozłem porządne deski z tartaku.

– Idźcie, a ja to wszystko uporządkuję, pączki usmażę i wstawię obiad.

– Może ci w czymś pomóc? – rzuciła od niechcenia Daniela.

Nie lubiła gotować, ale dla babci była w stanie się poświęcić.

– Daj spokój, wiem, że od garnków i chochli wolisz wiertarki i wkrętarki. Idź z dziadkiem, on zawsze się tak cieszy, że cię zaraził swoją pasją.

– Pewnie, że się cieszę. Udała mi się wnuczka, nie ma co. Syna nigdy nie mogłem namówić do majsterkowania, a Danielka od małego aż piszczała z radości na widok gwoździ.

– Tylko te szpilki zdejmij i jakiś fartuch włóż, żebyś się nie ufandoliła.

– Wiem, babciu, wiem. W garażu mam przecież ciuchy na przebranie.

– To idźcie i mnie tu więcej nie zagadujcie, bo jak tak dalej pójdzie, to obiad będzie na kolację.

Z radością poszli do garażu, w którym unosił się zapach terpentyny, lakierów, farb i drewna. Daniela jednak nie sięgnęła po swoje ogrodniczki, lecz przysiadła na jednej z drewnianych skrzynek, które służyły im za siedziska.

– O, widzę, że zapowiada się rozmowa – Bonifacy spojrzał na nią zaintrygowany. – Stało się coś?

– Nic złego dziadku. Po prostu mam mały dylemat.

– Ty masz dylemat? Nie ma co, zaintrygowałaś mnie szalenie – odparł, siadając na skrzynce obok. – Opowiadaj.

– Dostałam propozycję, a w sumie raczej pomysł na przyszłość. Ernest Miotke, wiesz który, opowiadałam ci o nim.

– Wiem, ten jedyny porządny kierowca.

– Może nie jedyny, ale najbardziej w porządku z całej ekipy – przytaknęła. – Ernest wyjeżdża do Kanady. Będzie tam pracował jako kierowca krajowy. Rozumiesz, kilkunastodniowe trasy, dobra kasa i, co dla niego najważniejsze, mnóstwo jezior i rzek, w których można łowić ryby.

– Brzmi dobrze. Kanada jest piękna.

– Zamierza osiąść w Jukonie.

– O! – oczy pojaśniały mu z podekscytowania. – Gorączka złota zostawiła tam trwałe ślady. Jestem ogromnie ciekaw, jak to wygląda na żywo. Wiesz, chodzi mi o te wszystkie zakamarki i zaułki, a nie to, co pokazują w telewizji.

– W sumie mam okazję jechać i się przekonać.

– Tak?

– Mhm. Jest taki program dla młodych, z którego mogę skorzystać i wyjechać na rok do pracy w Kanadzie. A jak dobrze pójdzie, to Ernest załatwi mi pracę u swojego szefa i też bym zamieszkała w Jukonie.

– Wspaniale! Jaka cudowna okazja!

Daniela popatrzyła na dziadka sceptycznie. Jego entuzjazm zdawał się nieco zbyt duży.

– Co się tak patrzysz spod byka?

– Jakoś za bardzo się ucieszyłeś i to jest podejrzane.

– Czy przed tobą nic się nie ukryje?

– Wiesz – zaśmiała się. – Po tylu wspólnie spędzonych godzinach w warsztacie trochę cię znam, nie sądzisz?

– Za bystra niekiedy jesteś.

– Dzięki. Miło mi to słyszeć. A teraz mów mi, co naprawdę o tym myślisz.

– Właśnie to, Danielo. To naprawdę wspaniała okazja. Cieszę się, że wy, młodzi, macie tyle różnych możliwości. Za moich czasów nie było tak łatwo podróżować, a teraz to już wiesz, nie ten wiek, nie ta sprawność i nie ten język. Wszędzie angielskiego wymagają, a ja jedynie polski i rosyjski.

– Mówiłam ci, że jak chcesz gdzieś jechać, to chętnie się z wami wybiorę i będę służyła za przewodnika i tłumacza.

– No i dochodzimy do sedna.

– To znaczy?

– Nie możesz czuć się uwiązana ani zobowiązana. Kochamy cię z babcią bardzo mocno, ale nie wymagamy opieki, a nawet jeślibyśmy potrzebowali pomocy, to są wspaniałe ośrodki dla osób starszych i jak przyjdzie czas, to w takim zamieszkamy.

– Dziadku, nie mów tak – w jej oczach zalśniły łzy.

– Ależ kochanie – z czułością pogładził ją po głowie. – To naprawdę wspaniałe miejsca. Nie zgodziłbym się, żebyś poświęcała swoje życie dla nas. Każdy ma określony czas na ziemi, ma życie, które musi przeżyć sam, po swojemu, a nie pod dyktando innych czy też z myślą o innych. Nawet jeśli są to najlepsi dziadkowie pod słońcem – puścił do niej oko.

– Twoje nowatorskie poglądy nie zawsze mi się podobają, wiesz?

– Nie można być w życiu samolubnym i uziemiać innych. Ty musisz, dziecko, żyć po swojemu. My z Teosią swoje przeżyliśmy, a i planów na przyszłość mamy jeszcze sporo, więc nie oglądaj się na nas, tylko jedź.

Speszona przygryzła wargę.

– Zgadłem, co? Wahałaś się, bo nie chciałaś nas zostawić.

– Tak. Kocham was i lubię spędzać czas w waszym towarzystwie.

– W przeciwieństwie do twojej siostry, która ma nas za starych, skąpych pryków.

– Nie dajecie się nabierać na jej łzawe historyjki o tym, jak jej ciężko, źle i jaka jest biedna, to i nie widzi celu w odwiedzaniu was.

– Niestety, przykre to, ale straszna z niej materialistka. Przy tym niezwykle roszczeniowa. Tylko daj i daj, bo wszystko jej się należy. A wystarczyłoby, żeby raz przyszła do nas bezinteresownie, a zyskałaby dużo więcej niż tymi wyuczonymi lamentami.

– Magda już taka jest, nie potrafi inaczej.

– I dużo na tym traci. Ale wracając do tematu, jedź, naprawdę jedź, to dobry pomysł. Pozwiedzasz, rozwiniesz umiejętności, zobaczysz kawałek świata.

– Będzie mi brakowało naszych sobót.

– A od czego są telefony? Zapomniałaś, że ja mam nawet WhatsAppa? Będziesz dzwoniła do mnie na kamerkę i mi wszystko pokazywała. Szczególnie miejsca po gorączce złota bym chciał zobaczyć, no i oczywiście Alaskę. Ach… – westchnął z rozmarzeniem – ciekawe, czy faktycznie tyle karibu tam sobie spaceruje po drogach.

– Jesteś niestandardowy, wiesz?

– Pewnie, w życiu trzeba być oryginalnym, powielanie innych nie ma sensu.

– Rodzice to mi się słabo udali, ale dziadków mam fantastycznych.

– Tak, nasz syn nie przyłożył się do roli ojca. Nie chcę go usprawiedliwiać, ale życie z twoją matką było trudne. Co oczywiście nie zwalnia go z obowiązków rodzicielskich – dodał szybko.

– Na swój sposób się stara. Nie mam mu za złe, że odszedł.

– Ty zawsze wszystkich tłumaczysz i usprawiedliwiasz. Za dobra jesteś dla ludzi.

– Dlatego nadrabiam wyglądem. Wizerunek wrednej suki i rzucanie mięsem działają cuda.

– Jednak ta twoja fasada pęka, gdy tylko ktoś zaczyna płakać i lamentować. Twoje serce mięknie niczym wosk.

– Nieprawda. Zahartowałam się i ostatnio nawet odmówiłam Magdzie pożyczki.

– Nie wierzę! Zmądrzałaś?

– Chyba tak.

– Wreszcie, wnusiu, wreszcie. Zbyt długo cię wykorzystywały i zrzucały wszystko na twoje barki. Pamiętaj, masz żyć swoim życiem, a nie czyimś.

– Staram się. I wiesz co? Pojadę do tej Kanady.

– Zuch dziewczyna! Teraz chodźmy powiedzieć babci o dobrej nowinie.

– Myślisz, że się ucieszy?

– Pewnie, że tak. Na początku będzie się zamartwiała, rozumiesz, jak na babcię przystało, czy ci tyłek nie zmarznie, czy pęcherza nie przeziębisz, ale w sumie będzie ci kibicowała.

Daniela wstała i, podszedłszy do dziadka, mocno go przytuliła.

– Dziękuję.

– No, nie rozczulaj się, mała. Idziemy na pączki, bo pewnie już są gotowe.

Dziewczyna roześmiała się i ruszyła za dziadkiem, który chcąc ukryć wzruszenie, szybko wstał ze skrzynki i nie oglądając się za siebie, dziarskim krokiem skierował w stronę domu.

Rozdział 4

Ernest z rodziną wyjechał, ale wstępnie załatwił jej etat u swojego pracodawcy. Szczegóły miał ustalić na miejscu i zadzwonić do niej z konkretami. Nie zamierzała jednak czekać z założonymi rękoma. Za oknem zrobiło się szaro i deszczowo, ale ona jaśniała radością i codziennie z niecierpliwością wyglądała końca pracy, żeby móc zająć się dalszym przygotowywaniem do załatwienia formalności.

Miała już za sobą nawet rozmowę z szefem, któremu powiedziała o swoich planach. Nie był zadowolony, ale cenił ją jako pracownika, więc nie zamierzał utrudniać wyjazdu. Ustalili, że gdy tylko wszystko załatwi, rozwiążą umowę za porozumieniem stron. Musiała jednak zrzec się zaległego urlopu. Przystała na to i nawet nie wnikała, w jaki sposób załatwi to formalnie. Uznała, że może zapłacić taką cenę w zamian za zwolnienie jej z obowiązku złożenia trzymiesięcznego wypowiedzenia.

Robiła właśnie przegląd szafy, gdy rozdzwonił się telefon. Na wyświetlaczu pojawiło się imię Ernesta, więc czym prędzej nacisnęła zieloną słuchawkę.

– Hej, Dani. Gotowa na przygodę?

– No nie mów, że już wszystko załatwiłeś – zapytała z radością w głosie.

– Na co miałem czekać? Przyjechaliśmy, urządziliśmy się, więc przy okazji dopełniania formalności w robocie zagadnąłem Hugh, mojego szefa, i opowiedziałem mu o tobie.

– I co? Mocno się zdziwił?

– W sumie nie tak bardzo. Wypytał, od kiedy jeździsz, trochę go zaskoczył twój wiek, ale ostatecznie uznał to za plus.

– Serio?

– Tak. Stwierdził, że skoro w tak młodym wieku zostałaś kierowcą, to musisz mieć silny charakter.

– Miłe. Nawet bardzo.

– Oni tu zupełnie inaczej patrzą na ludzi. Nie obchodzą ich tak naprawdę papiery, oprócz tego minimum, które muszą przedstawić w urzędach. Liczą się umiejętności i chęć pracy, a ty to masz i bez wahania za ciebie poręczyłem.

– Dziękuję, Erni.

– Ty mi podziękujesz, jak pojedziesz z Agatą na tę wycieczkę śladami Ani – roześmiał się cicho.

– Uh, a nie możemy śladami poszukiwaczy złota?

– Nie, to nie przejdzie. Agata tak się napaliła na ten wyjazd, że już obmyśla trasę. Chciałaby pojechać w maju, jak już będzie cieplej na wyspie. Ewentualnie w czerwcu, bo podobno to ten miesiąc jest tam najpiękniejszy.

– Eee, mamy dopiero wrzesień, więc może jej minie.

– Na to nie licz – odparł z rozbawieniem. – Wracając zaś do konkretów. Hugh proponuje ci na początek transport lokalny. Jest mniej płatny niż krajowy, który ja dostałem, ale i tak zarobisz dużo więcej niż w Polsce.

– Ernest, biorę, co daje. Rozejrzę się, rozeznam z rynkiem i zobaczę, co dalej.

– Wiedziałem, że tak powiesz. Jak już coś weźmiesz na cel, to do tego dążysz.

– Tak, jestem zdecydowana pojechać. Im więcej o tym myślę, czytam o Kanadzie i Alasce, tym bardziej ten pomysł mi się podoba.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. International Experience Canada – program działający od 2008 roku, umożliwiający zdobycie rocznego pozwolenia na pobyt i pracę w Kanadzie na uproszczonych zasadach. [wróć]

2. Łosoś królewski. [wróć]