Habermas. Wprowadzenie

Jürgen Habermas to jeden z największych filozofów przełomu XX i XXI stulecia. W zestawieniach najbardziej wpływowych myślicieli świata od lat znajduje się na czołowych miejscach. W swojej karierze poruszał wiele tematów. Do wątków stale powracających w jego filozofii należy bez wątpienia zagadnienie racjonalności. To o nie spierał się z największymi XX-wiecznymi umysłami: Heideggerem, Derridą, Foucaultem, Rawlsem, naznaczając ich myśl swoimi interpretacjami.

Ponadto od lat Habermas pozostaje filozofem zaangażowanym, broniącym idei demokracji i europejskości. Przyszłość Starego Kontynentu to przedmiot jego nieustającej troski i refleksji. O tym wszystkim przeczytać można w tekstach zebranych w niniejszym minibooku.

Zapraszamy do lektury

Redakcja miesięcznika „Znak”

PS Wszystkim autorom i spadkobiercom praw autorskich serdecznie dziękujemy za udostępnienie tekstów do minibooków. Jednocześnie informujemy, że dołożyliśmy wszelkich starań, by odnaleźć ich spadkobierców i właścicieli. Przychody ze sprzedaży nieposiadających ambicji komercyjnych minibooków zostaną przeznaczone na kontynuowanie działalności miesięcznika „Znak”.

■ Szymon Wróbel

Pożytek z Jürgena Habermasa

Byłbym skłonny mówić o samotności Habermasa we współczesnej filozofii. Ale także o jego niespodziewanej, ponownie odkrytej, oryginalności oraz użyteczności

Być może był to rzeczywiście łut szczęścia, że Habermas został pierwszym asystentem Theodora W. Adorna w 1956 r. w słynnej placówce we Frankfurcie nad Menem. Adorno praktycznie nie znał Habermasa, zapraszając go do Instytutu Badań Społecznych. Poza kilkoma drobnymi tekstami filozof musiał pozostawać dla niego postacią zagadkową. Nie bardzo wiadomo, co ujrzał Adorno w Habermasie. Być może chodziło o radykalne potępienie nazizmu lub orientację historyczną, być może Habermas dawał nadzieję na bardziej analityczne rozwinięcie tematu uspołecznienia, a może zwyczajnie o pragmatyzm przyszłego autora Teorii i praktyki i jego zachwyt nad Dialektyką oświecenia . Ta ostatnia książka Adorno i Horkheimera była dla Habermasa „przedziwną”, „»czarną« teorią”, która musiała wywołać w młodym umyśle niemałe spustoszenie.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

■ Z Jürgenem Habermasem rozmawia Michaël Foessel

Powołanie filozofii. Krytyka i komunikacja

Dostępne w wersji pełnej.

■ Jürgen Habermas

„Nowe” perspektywy dla Europy

Dostępne w wersji pełnej.

Dostępne w wersji pełnej.

Dostępne w wersji pełnej.