Spis treści

1. Prolog

2. Rozdział pierwszy

3. Rozdział drugi

4. Rozdział trzeci

5. Rozdział czwarty

6. Rozdział piąty

Tytuł oryginału: Nemesis Games: Book 5 of the Expanse

Copyright © 2015 by James S. A. Corey
Copyright for the Polish translation © 2019 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Iwona Sośnicka
Korekta: Elwira Wyszyńska, Bartosz Szpojda
Ilustracja na okładce: Dark Crayon
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Cieśliński

Wydanie IV
ISBN 978-83-68069-73-0

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o. o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla Bena Cooka, bez którego.

Prolog

Filip

Podwójne stocznie Kallisto wznosiły się obok siebie na półkuli księżyca trwale odwróconej od Jowisza. Słońce było tu tylko najjaśniejszą gwiazdą w wiecznej nocy, a dużo więcej światła dawała szeroka smuga Drogi Mlecznej. Wszędzie wzdłuż krawędzi kraterów ostre białe światła przemysłowe oświetlały budynki, podajniki i rusztowania. Z regolitu kamiennego pyłu i lodu sterczały wręgi budowanego właśnie statku. Dwie stocznie: cywilna i wojskowa, jedna kierowana przez Ziemian, druga należąca do Marsa. Obie chronione przez ten sam system przeciwmeteorytowych dział szynowych, obie specjalizujące się w budowaniu i naprawianiu jednostek, które miały zabrać ludzkość do nowych światów poza pierścieniami, gdy i jeśli wyjaśni się sytuacja na Ilusie.

I obie miały dużo większe problemy, niż przypuszczano.

Filip przesunął się do przodu, mając resztę zespołu blisko za sobą. Diody LED jego skafandra zostały wyrwane, a ceramiczny pancerz drapano tak długo, aż nie został żaden kawałek na tyle gładki, by odbijać światło. Nawet jasność wyświetlacza przeziernego zmniejszono na minimum tak, że był prawie niewidoczny. Głosy w uszach Filipa – ruch statków, kanały ochrony, rozmowy cywilów – były odbierane wyłącznie w trybie biernym. Słuchał, niczego nie nadając. Laser celowniczy, który dźwigał na plechach, był wyłączony. Razem z zespołem byli tylko cieniami wśród cieni. Ledwie widoczny zegar odliczania z lewej części wyświetlacza zszedł poniżej piętnastu minut. Filip poklepał otwartą dłonią powietrze niewiele gęstsze od próżni, co było pasiarskim odpowiednikiem polecenia powolnego ruszenia do przodu. Jego ludzie posłuchali.

Wysoko w pustce nad nimi, zbyt daleko, by je zobaczyć, marsjańskie okręty wojenne pilnujące stoczni rozmawiały ze sobą krótkimi, profesjonalnymi frazami. Ich flota została przetrzebiona, więc na orbicie znajdowały się tylko dwie jednostki. Prawdopodobnie jedyne dwie. Istniała możliwość, że gdzieś dalej kryło się ich więcej, zamaskowanych przed radarem i gromadzących ciepło, choć nie było to zbyt prawdopodobne. A jak mawiał ojciec Filipa, życie to ryzyko.

Czternaście minut, trzydzieści sekund. Obok pojawiły się dwa dodatkowe zegary, jeden odliczający czterdzieści pięć sekund, drugi dwie minuty.

– Transportowiec Frank Aiken, masz zgodę na podejście.

– Wiadomość przyjęta, Carson Lei – zabrzmiał znajomy głos Cyna. Filip słyszał uśmiech w głosie starego Pasiarza. – Coyos sabe best ai sus bebe come na dół?

Gdzieś tam Frank Aiken oświetlał marsjańskie okręty niewinnymi laserami dalmierzy ustawionymi na tę samą długość fali, co laser celowniczy dźwigany przez Filipa. Kiedy odezwał się marsjański oficer łączności, w jego głosie nie było ani śladu strachu.

– Nie potwierdzam, Frank Aiken. Proszę powtórzyć.

– Przepraszam, przepraszam. – Cyn się roześmiał. – Czy szanowni jaśniepaństwo znają jakieś dobre bary, gdzie biedna pasiarska załoga może się napić po zejściu na powierzchnię?

– Nie pomożemy, Frank Aiken – odpowiedział Marsjanin. – Utrzymuj kurs.

– Sabez sa. Twardzi jak kamień, prosto jak pocisk, my.

Grupa Filipa dotarła do krawędzi krateru, patrząc w dół na tereny wokół marsjańskiej stoczni wojskowej. Wyglądała tak, jak się spodziewał: skupisko magazynów i pomniejszych budynków. Zdjął z pleców laser celowniczy, ustawił jego podstawę na brudnym lodzie i włączył go. Pozostali, rozproszeni w linii na tyle luźnej, że razem cały czas mieli na oku wszystkich strażników, zrobili to samo. Lasery były stare, a zamontowane w nich systemy śledzenia pozyskano z licznych, niezależnych źródeł. Zanim maleńka czerwona dioda na podstawie urządzenia zaświeciła na zielono, pierwszy z pomocniczych zegarów odliczania dotarł do zera.

Na kanale cywilnym rozbrzmiał trójtonowy sygnał alarmu, a zaraz po nim rozległ się przejęty kobiecy głos.

– Mamy w terenie niekontrolowanego mecha załadunkowego. On… o cholera. Idzie w stronę systemów przeciwmeteorytowych.

Filip rozmieszczał swoją grupę wzdłuż krawędzi krateru, słysząc dźwięki paniki i alarmów. Wokół nich unosiły się maleńkie chmurki pyłu, nie opadały, rozpraszały się jak mgła. Mech załadunkowy nie reagował na polecenia blokad i toczył się przez ziemię niczyją w stronę szerokich oczu dział obrony przeciwmeteorytowej, oślepiając je, nawet jeśli tylko na kilka minut. Zgodnie z procedurą z bunkra wyłoniło się czterech marsjańskich marines. Pancerze wspomagane pozwalały im sunąć nad powierzchnią, jakby ślizgali się po lodzie. Każdy z nich mógł zabić całą jego grupę i nie poczuć nic gorszego od chwili pogardy. Filip dla zasady nienawidził ich wszystkich razem i każdego z osobna. Ekipy naprawcze ruszały już w stronę uszkodzonego zestawu. Wszystko zostanie przywrócone do porządku w ciągu godziny.

Dwanaście minut, czterdzieści pięć sekund.

Rozejrzał się po swojej grupie. Dziesięciu ochotników, najlepszych żołnierzy, jakich mógł zaoferować Pas. Oprócz niego nikt nie wiedział, dlaczego misja rajdu na marsjański magazyn była ważna ani do czego miała prowadzić. Wszyscy byli gotowi zginąć, jeśli im każe, z powodu tego, kim był. Z powodu tego, kim był jego ojciec. Filip czuł to w brzuchu i gardle. Nie strach, dumę. To była duma.

Dwanaście minut, trzydzieści pięć sekund. Trzydzieści cztery. Trzydzieści trzy. Rozstawione lasery obudziły się do życia, celując w czterech marines, bunkier ze wsparciem, płoty, warsztaty i koszary. Marsjanie odwrócili się dzięki pancerzom tak czułym, że zauważyły nawet delikatne dotknięcia niewidzialnych wiązek światła. Równocześnie unieśli broń. Filip zauważył, że jeden z nich dostrzegł grupę, przesuwając broń w ich stronę. Ku niemu.

Zaparło mu dech w piersiach.

Osiemnaście dni temu lecący od strony Jowisza statek – Filip nie wiedział nawet jaki – gwałtownie przyśpieszył, osiągając dziesięć, może nawet piętnaście g. W nanosekundzie precyzyjnie określonej przez komputery statek wypuścił kilkadziesiąt prętów wolframowych z czterema jednorazowego użytku rakietami w środku masy i połączonymi z nimi tanimi czujnikami na jedną długość fali. Były tak proste, że trudno byłoby je nazwać maszynami. Nawet sześciolatki codziennie budowały coś bardziej złożonego, ale przyśpieszone do stu pięćdziesięciu kilometrów na sekundę nie musiały być skomplikowane. Wystarczyło im pokazać, gdzie mają lecieć.

Było po wszystkim w czasie, którego sygnał potrzebował na przemknięcie z oka przez nerw wzrokowy do kory mózgowej. Stał się świadom uderzenia, chmur wzbitego materiału w miejscach, gdzie przed chwilą stali marines, i dwóch krótko żyjących gwiazd na niebie w miejscu marsjańskich okrętów już po tym, gdy wróg zginął. Włączył funkcję nadawczą radia skafandra.

– Ichiban – powiedział dumny, że jego głos brzmiał tak spokojnie.

Razem ruszyli w głąb krateru. Marsjańska stocznia przypominała coś ze snu, z chmurami unoszącymi się ze strzaskanych warsztatów uwalniających różnorodne gazy. Nad koszarami kłębił się łagodnie śnieg z atmosfery marznącej w prawie próżni. Marsjanie zniknęli, ich ciała zostały rozerwane i rozrzucone na dużej powierzchni. Krater wypełniała chmura pyłu i lodu i tylko wyświetlacz przezierny wskazywał mu lokalizację celów.

Dziesięć minut, trzynaście sekund.

Grupa Filipa podzieliła się. Trzech ruszyło przez środek otwartej przestrzeni, szukając miejsca dość dużego, by rozpocząć rozkładanie cienkiej, czarnej jak węgiel struktury rusztowania ewakuacyjnego. Dwójka odpięła bezodrzutowe pistolety maszynowe, gotowa strzelać do każdego, kto wyłoni się z gruzów. Kolejna dwójka pobiegła w stronę zbrojowni, a trzech ruszyło z nim do szop magazynowych. Budynek przebijał się przez chmury pyłu, surowy i groźny. Drzwi prowadzące do środka były zamknięte. Na boku leżał przewrócony mech załadunkowy, kierowca był martwy lub umierający. Jego specjalista od techniki podszedł do panelu sterowania drzwi i wydłubał go z obudowy mechanicznymi szczypcami.

Dziewięć minut, siedem sekund.

– Josie – rzucił Filip.

– Trabajan, sa sa? – Josie odpowiedział uprzejmie.

– Wiem, że pracujesz – powiedział Filip. – Ale jeśli nie dasz rady tego otworzyć…

Wielkie drzwi szarpnęły się, zadrżały i podniosły. Josie odwrócił się i włączył światła w hełmie skafandra, żeby Filip zobaczył wyraz jego pobrużdżonej twarzy. Weszli do magazynu. Wieże z zakrzywionej ceramiki i stali tworzyły wielkie sterty, gęstsze od gór. Na plastikowych szpulach wyższych od Filipa spoczywały zwoje setek kilometrów drutów grubości włosa. Olbrzymie drukarki czekały, gotowe wypluwać płyty obejmujące pustkę, definiując objętość i tworząc bańkę powietrza, wody i złożonych związków organicznych składających się na środowisko umożliwiające życie ludziom. Migotały światła awaryjne, nadając wielkiej przestrzeni upiorny wygląd katastrofy. Ruszył przed siebie. Nie pamiętał wyciągania broni, ale miał ją w ręku. Do mecha przypinał się Miral, nie Josie.

Siedem minut.

W chaosie stoczni pojawiły się biało-czerwone błyski pierwszych pojazdów reagowania kryzysowego, ich światła dochodziły zewsząd i znikąd. Filip sunął wzdłuż rzędów zestawów spawalniczych, drukarek do metalu. Zbiorników pyłu stalowego i ceramicznego, drobniejszego od talku. Spiralnych mocowań. Warstwy kevlaru i pianki przeciwuderzeniowej wznosiły się jak największe łóżko w Układzie Słonecznym. W jednym z rogów otwartej przestrzeni leżał rozłożony cały silnik Epsteina, wyglądał jak najbardziej skomplikowana układanka wszechświata. Filip to wszystko ignorował.

Powietrze nie było dość gęste, by przenosić dźwięki wystrzałów. Jego wyświetlacz błysnął ostrzeżeniem o szybkich obiektach w tej samej chwili, gdy na stalowej belce z prawej pojawiła się jasna plama. Filip padł, choć jego ciało przesuwało się ku powierzchni znacznie wolniej, niż robiłoby to w ciągu. Marsjanin skoczył w głębi przejścia. Nie pancerz wspomagany wartowników, a zewnętrzny szkielet techniczny. Filip wycelował w środek masy i wystrzelił pół magazynka. Pociski błyskały, opuszczając lufę, spalając własne paliwo i ciągnąc linie ognia i szaroczerwonego gazu przez rzadkie powietrze Kallisto. Cztery trafiły Marsjanina, a tryskające z niego fontanny krwi zmieniły się w czerwony, dryfujący śnieg. Egzoszkielet zabitego przełączył się w stan zagrożenia, świecąc bursztynowymi lampami. Na jakiejś częstotliwości zgłaszał służbom reagowania kryzysowego stoczni, że stało się coś strasznego. Jego bezmyślna służalczość była w tym kontekście prawie zabawna.

W jego uchu zabrzmiał cichy głos Mirala.

– Hoy, Filipito. Sa boîte sa palla?

Filip potrzebował chwili na znalezienie go. Był w swoim mechu załadunkowym, z zaczernionym skafandrem stapiającym się z wielką maszyną, jakby zostali dla siebie stworzeni. Tylko ciemny symbol rozerwanego kręgu Sojuszu Planet Zewnętrznych wciąż widoczny pod brudem zdradzał, że Miral nie jest zaniedbanym marsjańskim operatorem mecha. Beczki, o których mówił, wciąż były zamocowane do palet. Cztery, po tysiąc litrów każda. Na ich zakrzywionej powierzchni napis: wysokiej gęstości powłoka rezonansowa. Powłoka pochłaniająca energię pomagała marsjańskim okrętom unikać wykrycia. Powłoka niewykrywalności. Znalazł ją. Zniknął lęk, z którego dotąd nawet nie zdawał sobie sprawy.

– Tak – potwierdził Filip. – To to.

Cztery minuty, trzydzieści siedem sekund.

Odgłosy silników mecha załadunkowego były odległe, ich dźwięk bardziej przenoszony przez wibrację podłogi budynku niż rzadką atmosferę. Filip i Josie ruszyli w stronę drzwi. Błyskające światła zrobiły się jaśniejsze i jakby nabrały kierunku. Radio skafandra Filipa przesiewało częstotliwości pełne krzyków i alarmów bezpieczeństwa. Marsjańska flota wojenna nakazywała cofnięcie się pojazdom z pomocą ze stoczni cywilnej, bojąc się, że ratownicy mogą być tak naprawdę zamaskowanymi terrorystami i wrogami. Całkiem słusznie. W innych okolicznościach mogłoby tak być. Wyświetlacz przezierny Filipa wskazywał obrysy budynków, częściowo wzniesione rusztowanie ewakuacyjne oraz przypuszczenia dotyczące lokalizacji pojazdów na podstawie ich emisji podczerwieni i świateł zbyt słabych, by zarejestrowały je oczy Filipa. Miał wrażenie, jakby szedł przez wielki schematyczny rysunek, pełen wyraźnych krawędzi, ale prawie pozbawiony powierzchni. Poczuł przez stopy głęboki drżenie przenoszone przez grunt. Może jakiś wybuch. Albo któryś budynek wreszcie ukończył długi, powolny upadek. W otwartych drzwiach pojawił się mech załadunkowy Mirala, podświetlony światłami magazynu. Beczki w jego szponach były anonimowe i czarne. Filip ruszył w stronę rusztowania, po drodze przełączając się na ich szyfrowany kanał.

– Status?

– Drobny problem – odpowiedział Aaman.

Był w grupie rusztowania. Filip poczuł w ustach metaliczny smak strachu.

– Nie ma tu nic takiego, coyo – odpowiedział, starając się zachować spokój. – Co się dzieje?

– Śmieci wyrzucone przez wybuchy przeszkadzają w montażu. Mam brud w złączach.

Trzy minuty, czterdzieści sekund. Trzydzieści dziewięć.

– Idę – powiedział Filip.

Rozległ się głos Andrew.

– Strzelają do nas w zbrojowni, szefuńciu.

Filip zignorował zdrobnienie.

– Mocno?

– W cholerę – potwierdził Andrew. – Chuchu załatwiony, a ja nie dam rady się ruszyć. Mogę potrzebować pomocy.

– Trzymaj się – rzucił Filip, jego umysł pracował na najwyższych obrotach.

Jego dwaj strażnicy stali przy rusztowaniu ewakuacyjnym, gotowi strzelać do każdego obcego. Trzech budowniczych zmagało się z klamrą. Filip skoczył do nich, chwytając się czarnego rusztowania. Andrew sapnął na linii.

Gdy tylko zobaczył zablokowane złącze pełne czarnego brudu, problem stał się jasny. W atmosferze wystarczyłoby dmuchnąć, żeby je oczyścić, ale tutaj nie było takiej możliwości. Aaman gorączkowo wydłubywał zanieczyszczenia nożem, usuwając je po kawałku i próbując oczyścić wąskie, złożone prowadnice łączące metal.

Trzy minuty.

Aaman dociągnął klamrę na miejsce i spróbował na siłę ją zablokować. Było blisko, bardzo blisko, ale gdy puścił, złącze się otworzyło. Filip zobaczył, że mężczyzna przeklina, a na wewnętrznej powierzchni jego wizjera pojawiły się kropelki śliny. Gdyby tylko zabrali ze sobą puszkę z powietrzem…

Ale przecież je mieli.

Wyjął nóż z ręki Aamana i wbił go w swój skafander przy nadgarstku, gdzie z powodu wymaganej elastyczności izolacja była najcieńsza. Ostry ból powiedział mu, że zrobił to trochę za mocno. Nic nie szkodzi. Na wyświetlaczu pojawił się alarm skafandra, ale go zignorował. Nachylił się do przodu, przystawiając mały otwór w skafandrze do zabrudzonego złącza, zdmuchując uciekającym powietrzem brud i lód. Wyleciała pojedyncza kropla krwi, zamarzając w idealną karmazynową kulę i odbijając się od materiału. Cofnął się, a Aaman wsunął złącze. Tym razem, gdy pociągnął, wytrzymało. Uszkodzony skafander zasklepił otwór, gdy tylko wyjął z niego ostrze noża.

Filip się odwrócił. Miral i Josie odcięli beczki od palet i przymocowali jedną z nich do rusztowania. Błyski świateł awaryjnych przygasły, a pojazdy ratunkowe przejeżdżały obok nich w mgle i zamieszaniu, prawdopodobnie kierując się w stronę strzelaniny w zbrojowni. Gdyby nie wiedział lepiej, sam też tam właśnie widziałby największe zagrożenie.

– Szefuńciu – odezwał się Andrew cienkim i przejętym głosem. – Robi się ciężko.

– No preoccupes – odparł Filip. – Ge gut.

Kobieta pilnująca rusztowania położyła mu rękę na ramieniu.

– Mam to załatwić? – zapytała. „Mam ich uratować?”.

Filip uniósł pięść i lekko nią potrząsnął. Nie. Zesztywniała, gdy dotarło do niej, co mówi, i przez chwilę sądził, że nie posłucha. Jej wybór. Bunt w tej chwili niósł ze sobą własną karę. Josie wsunął na miejsce ostatnią beczkę i dociągnął taśmy. Aaman i jego ludzie zamocowali ostatnią klamrę.

Jedna minuta, dwadzieścia sekund.

– Szefuńciu! – wrzasnął Andrew.

– Przykro mi, Andrew – odpowiedział Filip.

Przez chwilę panowała wstrząsająca cisza, a potem rozległ się strumień przekleństw i obelg. Filip zmienił częstotliwość. Służby ratunkowe stoczni wojskowej robiły teraz mniej hałasu. Kobiecy głos mówił wyraźnym, kontrolowanym niemieckim, wydając polecenia z niemal znudzoną skutecznością kogoś przywykłego do sytuacji kryzysowych, a odpowiadające jej głosy starały się dopasować do tego poziomu profesjonalizmu. Filip wskazał na rusztowanie. Chuchu i Andrew polegli. A nawet jeśli jeszcze żyli, to i tak byli martwi. Filip podciągnął się na swoje miejsce na rusztowaniu, przypiął taśmy wokół pasa, w kroczu i przez klatkę piersiową, a potem oparł głowę na grubej wyściółce.

Pięćdziesiąt siedem sekund.

– Niban – powiedział.

Nic się nie stało. Przełączył radio z powrotem na szyfrowany kanał. Adrew teraz łkał. Wył.

– Niban! Andale! – krzyknął Filip.

Rusztowane ewakuacyjne szarpnęło i nagle zrobił się ciężki. Ziemię pod nim rozjarzyły cztery rakiety chemiczne, rozrzucając gazami puste palety i przewracając na plecy porzuconego mecha załadunkowego Mirala. Przyśpieszenie przepchnęło krew do nóg Filipa i zwęziło się jego pole widzenia. Dźwięki w radiu przycichły, zrobiły się odleglejsze, a jego świadomość na chwilę zgasła i zamigotała. Skafander ścisnął mu nogi, jakby zgniatała go jakaś olbrzymia dłoń, wyciskając z nich z powrotem krew. Częściowo wróciła mu świadomość.

Krater w dole był owalnym pęcherzem pyłu na twarzy księżyca. Błyskały w nim światła. Wieże na krawędzi krateru zgasły, ale zaczęły błyskać, w miarę jak system próbował się zrestartować. Stocznie Kallisto zataczały się jak pijak albo człowiek uderzony w głowę.

Zegar odliczania pokazał dwie sekundy, potem jedną.

Przy zerze nastąpiło drugie uderzenie. Filip nie widział walnięcia skały. Tak jak wolframowe pręty, leciała zbyt szybko dla ludzkiego wzroku, ale zobaczył, jak chmura pyłu podskakuje, jakby ktoś ją zaskoczył, a potem olbrzymia fala uderzeniowa wykwitła tak potężnie, że była widoczna nawet w prawie nieistniejącej atmosferze księżyca.

– Trzymać się – rzucił Filip, choć nie było to potrzebne.

Wszyscy na rusztowaniu byli bezpiecznie przypięci. Gdyby atmosfera była gęstsza, wszyscy by zginęli, ale tutaj było to niewiele gorsze od silnej burzy. Aaman jęknął.

– Jakiś problem? – zapytał Filip.

– Pinché kamyk przebił mi stopę – wyjaśnił Aaman. – Boli.

Odpowiedział mu Josie.

– Gratia sa, że nie urwał ci fiuta, coyo.

– Nie narzekam – rzucił Aaman. – Żadnych skarg.

Rakiety rusztowania zgasły i ustało ciążenie przyśpieszenia. Stocznie w dole pochłonęła śmierć. Teraz nie było już żadnych świateł, nie płonęły nawet ognie. Filip przeniósł wzrok na jasną smugę gwiazd, na oświetlający wszystko dysk galaktyki. Jedno z tych świateł nie było gwiazdą, a dyszą wylotową Pelli, lecącej po swoją załogę. Oprócz Chuchu. Oprócz Andrew. Filip zaczął się zastanawiać, dlaczego nie ma wyrzutów sumienia z powodu straty dwóch ludzi pod jego rozkazami. Jego pierwszego oddziału. Dowodu, że potrafił sobie poradzić z trudną misją, z wysokimi stawkami, i wyjść z niej zwycięsko.

Wcale nie chciał niczego mówić. Może tego nie zrobił. Może to tylko westchnięcie na jego ustach. Miral się roześmiał.

– Bez jak, Filipito – skomentował starszy mężczyzna. A po chwili dodał: – Feliz cumpleaños, sabez?

Filip Inaros uniósł ręce w podzięce. To były jego piętnaste urodziny.

Rozdział pierwszy

Holden

Rok po ataku na Kallisto i prawie trzy lata po tym, jak razem z załogą wyruszyli na Ilusa oraz około sześciu dni po powrocie, James Holden unosił się obok swojego statku i patrzył, jak mech rozbiórkowy rozrywa go na kawałki. Osiem napiętych cum kotwiczyło Rosynanta do ścian doku. Było to tylko jedno z licznych stanowisk remontowych Tycho, ta zaś sekcja remontowa była tylko jedną z wielu w olbrzymiej sferze konstrukcyjnej. Wszędzie wokół nich w szerokiej na kilometr sferze trwała aktywność przy tysiącu innych projektów, ale Holden zwracał uwagę tylko na swój statek.

Mech skończył cięcie i odsunął duży fragment zewnętrznego kadłuba. Pod spodem mieścił się szkielet statku: solidne wręgi otoczone plątaniną przewodów i rur, a pod tym wszystkim druga powłoka wewnętrznego kadłuba.

– Owszem – powiedział unoszący się obok niego Fred Johnson – solidnie go obiłeś.

Słowa Freda, spłaszczone i zniekształcone przez system łączności ich skafandrów próżniowych, były jak kopniak w brzuch. Fakt, że Fred, formalny przywódca Sojuszu Planet Zewnętrznych i jeden z najpotężniejszych ludzi w Układzie Słonecznym osobiście interesował się stanem jego statku, powinien poprawić mu nastrój, ale zamiast tego Holden czuł się, jakby ojciec sprawdzał jego zadanie domowe, żeby się upewnić, że niczego zbytnio nie popsuł.

– Wygięte wewnętrzne mocowanie. – W głośniczkach zabrzmiał trzeci głos.

Należał do Sakai, mężczyzny o wciąż skwaszonej minie, nowego głównego inżyniera Tycho po śmierci Samanty Rosenberg podczas tego, co wszyscy nazywali teraz Incydentem Powolnej Strefy. Sakai monitorował naprawy ze swojego pobliskiego biura przez zestaw kamer i skanerów rentgenowskich mecha.

– Jak wam się to udało? – Fred wskazał obudowę działa szynowego wzdłuż stępki statku.

Lufa broni biegła przez prawie całą długość jednostki, a rozpory mocujące ją do ramy były miejscami wyraźnie poodginane.

– Mówiłem wam – odpowiedział Holden – jak kiedyś użyliśmy Rosa do holowania ciężkiego frachtowca na wyższą orbitę planetarną za pomocą działa szynowego jako napędu odrzutowego?

– Tak, to dobra historia – odpowiedział Sakai bez rozbawienia. – Niektóre z tych rozpór może da się naprawić, ale założę się, że znajdziemy w stopach tyle mikropęknięć, że bezpieczniej będzie je wymienić.

Fred zagwizdał.

– To nie będzie tanie.

Szef SPZ bywał patronem i sponsorem załogi Rosynanta. Holden miał nadzieję, że chwilowo byli w korzystniejszej fazie ich chwiejnego związku. Bez zniżki dla preferowanych klientów naprawa statku będzie wyraźnie droższa. Choć i tak było ich na nią stać.

– Mnóstwo kiepsko załatanych dziur w zewnętrznym pancerzu – wyliczał dalej Sakai. – Wewnętrzny stąd wygląda w porządku, ale uważnie mu się przyjrzymy i upewnimy się, że jest szczelny.

Holden chciał przypomnieć, że gdyby w kadłubie znajdowały się jakieś otwory, podróż powrotna z Ilusa skończyłaby się uduszeniem i śmiercią, ale się pohamował. Nie miało sensu irytować człowieka, który odpowiadał teraz za utrzymanie jego statku w dobrym stanie. Przypomniał sobie kpiarski uśmieszek Sam, jej zwyczaj łagodzenia krytyki żartami i poczuł, jak coś ściska go za serce. Minęły już lata, ale czasami żal dopadał go zupełnie niespodziewanie.

– Dziękuję – odpowiedział zamiast tego.

– To trochę potrwa – zwrócił uwagę Sakai.

Mech przeleciał do innej części statku, zaczepił się magnetycznymi stopami i z jasnym błyskiem zaczął rozcinać inną część zewnętrznego kadłuba.

– Chodźmy do mojego biura – zasugerował Fred. – W moim wieku skafandra nie można nosić zbyt długo.

Wiele rzeczy w naprawianiu statku robiło się dużo prostsze przy braku ciążenia i atmosfery. Z drugiej strony technicy musieli przez to pracować w skafandrach próżniowych. Holden uznał słowa Freda za wyznanie, że starszy mężczyzna chce się wysikać, a nie zadał sobie wysiłku podłączenia cewnika.

– Dobra, wracajmy.

***

Biuro Freda było bardzo duże jak na pomieszczenie na stacji kosmicznej i pachniało starą skórą oraz dobrą kawą. Sejf kapitański w ścianie zrobiono z tytanu i szczotkowanej stali, nadając mu wygląd rekwizytu ze starego filmu. Ekran ścienny za biurkiem wyświetlał obraz trzech budowanych właśnie statków. Były duże, masywne i funkcjonalne. Jak młoty dwuręczne. Stanowiły początki budowanej dla SPZ floty wojennej. Holden wiedział, dlaczego sojusz uważa, że potrzebuje własnych sił zbrojnych, choć biorąc pod uwagę wszystko, co zaszło w ciągu ostatnich kilku lat, nie potrafił przestać myśleć o tym, że ludzkość chyba ciągle uczyła się niewłaściwych rzeczy.

– Kawy? – zapytał Fred.

Widząc skinięcie głową Holdena, zaczął się krzątać przy ekspresie do kawy stojącym na stoliku obok, szykując dwa kubki napoju. Ten, który podał Holdenowi, miał na sobie wytarte logo. Starty prawie do zera rozerwany krąg SPZ.

– Jak długo? – zapytał Holden po przyjęciu kawy i machnięciu w stronę ekranu.

– Według bieżących prognoz, sześć miesięcy – odpowiedział Fred, a potem z sapnięciem rozsiadł się w fotelu. – Równie dobrze mogłaby to być cała wieczność. Za półtora roku nie da się już rozpoznać ludzkich struktur społecznych w tej galaktyce.

– Diaspora.

– Jeśli tak chcesz to nazywać. – Potwierdził Fred skinięciem. – Ja nazywam to grabieniem ziemi. Całe mnóstwo wozów jadących ku ziemi obiecanej.

Ponad tysiąc światów do wzięcia. Ludzie z każdej planety, stacji i kamienia w Układzie Słonecznym pędzili, żeby zapewnić sobie kawałek tych skarbów. A w układzie macierzystym trzy rządy starały się zbudować dość okrętów, żeby to wszystko kontrolować.

Na powierzchni jednego ze statków zestaw spawalniczy rozbłysnął tak jasno, że monitor automatycznie przyciemnił obraz.

– Jeśli Ilus był czymkolwiek, to właśnie ostrzeżeniem, że zginie całe mnóstwo ludzi – stwierdził Holden. – Czy ktoś tego słuchał?

– Nie bardzo. Znasz historię przejmowania ziemi w Ameryce Północnej?

– Tak – potwierdził Holden, a potem napił się kawy. Była wyśmienita. Bogata, hodowana na Ziemi. Przywileje rangi. – Zrozumiałem twoją aluzję do wozów. Wiesz, dorastałam w Montanie. Ludzie wciąż opowiadają tam sobie te historie o zajmowaniu granic.

– Czyli wiesz, że mity o przeznaczeniu kryją mnóstwo ludzkich tragedii. Wiele z tych wozów nigdy nie dotarło na miejsce. A całkiem spory procent ludzi, którzy tam dotarli, stało się tanią siłą roboczą budującą koleje, kopalnie i pracującą dla bogatych farmerów.

Holden, popijając kawę, przyglądał się budowie statków.

– Nie wspominając już o ludziach, którzy tam mieszkali, zanim dotarły tam te wszystkie wozy, przynosząc ze sobą nowe, wspaniałe choroby. Przynajmniej nasza wersja galaktycznego przeznaczenia nie niszczy niczego bardziej zaawansowanego od jaszczurki papuziej.

Fred kiwnął głową.

– Może. Przynajmniej na razie tak to wygląda. Ale nie każda z tysiąca trzystu planet została już dobrze zbadana. Kto wie, co tam znajdziemy.

– Zabójcze roboty i reaktory fuzyjne wielkości kontynentów, czekające tylko na kogoś, kto je włączy, żeby mogły wysadzić pół planety w kosmos, jeśli dobrze pamiętam.

– Sądzisz tak na podstawie swojego pojedynczego doświadczenia. Tymczasem może być dużo dziwniej.

Holden wzruszył ramionami i dopił kawę. Fred miał rację. Nie dało się przewidzieć, co mogło ich spotkać na wszystkich tych planetach. Nie wiadomo, jakie niebezpieczeństwa czekają na potencjalnych kolonistów pragnących je przejąć.

– Avasarala nie jest ze mnie zadowolona – odezwał się Holden.

– Owszem, nie jest – przyznał Fred. – Ale ja tak.

– Możesz powtórzyć?

– Słuchaj, staruszka chciała, żebyś poleciał tam i pokazał wszystkim w Układzie Słonecznym, jak źle tam jest. Przestraszył ich na tyle, żeby poczekali, aż rząd pozwoli im lecieć. Żeby stery z powrotem trafiły w jej ręce.

– To było dość przerażające – zauważył Holden. – Nie mówiłem tego dość wyraźnie?

– Jasne. Ale też dało się przeżyć. A teraz Ilus jest gotów do wysłania na tutejszy rynek frachtowców pełnych rudy litu. Staną się bogaci. Możliwe, że będzie to wyjątek, ale zanim ktokolwiek na to wpadnie, ludzie będą już na tych wszystkich planetach, szukając następnej kopalni złota.

– Nie jestem pewien, co mogłem zrobić inaczej.

– Nic – zgodził się Fred. – Ale Avasarala i premier Smith na Marsie oraz reszta polityków chcą móc to kontrolować. A ty dopilnowałeś, żeby było to niemożliwe.

– To dlaczego ty jesteś zadowolony?

– Ponieważ – odpowiedział Fred z szerokim uśmiechem – ja nie próbuję tego kontrolować. I dlatego właśnie w końcu będę to robił. Gram w długiej perspektywie czasowej.

Holden wstał i nalał sobie kolejny kubek doskonałej kawy Freda.

– Hm, chyba będziesz musiał mi to dokładniej wytłumaczyć – stwierdził, opierając się o ścianę obok ekspresu.

– Mam stację Medyna, czyli samowystarczalną jednostkę, obok której muszą przelecieć wszyscy przelatujący przez pierścienie, która rozdaje paczki z nasionami i namioty każdemu statkowi, jaki ich potrzebuje. Sprzedajemy ziemię doniczkową i filtry do wody po kosztach. Każda kolonia, która przetrwa, zrobi to przynajmniej w części dzięki naszej pomocy. Kiedy więc przyjdzie do zorganizowania jakiegoś typu galaktycznego ciała zarządzającego, do kogo się zwrócą? Do ludzi, którzy chcą pod bronią wymusić hegemonię, czy do gości, którzy byli tam i pomagali w potrzebie?

– Zwrócą się do ciebie – potwierdził Holden. – I dlatego budujesz statki. Musisz wyglądać pomocnie na początku, gdy wszyscy będą potrzebować pomocy, ale mieć realną siłę, gdy zaczną rozglądać się za rządem.

– Dokładnie – potwierdził Fred, odchylając się na oparcie fotela. – Sojusz Planet Zewnętrznych zawsze oznaczał wszystko za Pasem. I to nadal prawda. Po prostu… trochę się rozrósł.

– To nie może być takie proste. Nie ma mowy, żeby Ziemia i Mars po prostu się wycofały i pozwoliły ci rządzić galaktyką, bo rozdawałeś namioty i torebki ze śniadaniem.

– Nic nigdy nie jest proste – przyznał Fred. – Ale od tego zaczniemy. I jak długo będę miał stację Medyna, będę kontrolował środek planszy.

– Czy ty w ogóle przeczytałeś mój raport? – zapytał Holden niezdolny ukryć niedowierzania w głosie.

– Doceniam zagrożenia pozostawione na tych planetach…

– Zapomnij o tym, co tam zostało – wciął się Holden. Odstawił kubek z częściowo wypitą kawą i przeszedł przez gabinet, opierając się o biurko Freda. Starszy mężczyzna patrzył na niego spod zmarszczonych brwi. – Zapomnij o robotach i systemach transportu, które działają po wyłączeniu na miliard lat. O wybuchających reaktorach. Zapomnij o zabójczych ślimakach i mikrobach wchodzących do oczu, żeby cię oślepić.

– Długą masz tę listę?

Holden go zignorował.

– To, o czym powinieneś pamiętać, to magiczny pocisk, który to wszystko zatrzymał.

– Ten artefakt był dla ciebie szczęśliwym znaleziskiem, biorąc pod uwagę…

– Nie, wcale nie był. To była najbardziej kurewsko przerażająca odpowiedź na paradoks Fermiego, jaka przychodzi mi do głowy. Wiesz, dlaczego w twojej analogii ze starym Zachodem nie ma żadnych Indian? Bo już nie żyją. Cokolwiek zbudowało to wszystko, miało olbrzymią przewagę i użyło swoich protomolekularnych budowniczych wrót do zabicia wszystkich innych. Ale nawet nie to jest tak naprawdę straszne. Naprawdę przerażające jest to, że potem przyszło coś jeszcze, strzeliło tym pierwszym gościom w tył głowy i zostawiło ich trupy rozrzucone po całej galaktyce. Tak naprawdę powinieneś zadawać sobie pytanie, kto wystrzelił magiczny pocisk? I czy nie będzie im przeszkadzać, że zabierzemy rzeczy ofiary?

***

Fred przydzielił załodze dwa apartamenty na poziomie kierowniczym pierścienia mieszkalnego stacji Tycho. Holden z Naomi zajęli jeden z nich, podczas gdy Aleks i Amos zamieszkali w drugim, choć tak naprawdę w praktyce znaczyło to, że tylko tam sypiali. Kiedy mężczyźni nie korzystali z rozlicznych opcji rozrywkowych dostępnych na Tycho, cały pozostały czas spędzali w apartamencie Holdena i Naomi.

Holden zastał Naomi w jadalni, przeglądała coś skomplikowanego na swoim terminalu ręcznym. Uśmiechnęła się do niego, nie podnosząc wzroku. Aleks rozparł się na kanapie w salonie. Ekran ścienny był włączony, wyświetlał obrazy i gadające głowy kanału wiadomości, ale dźwięk wyciszono. Pilot leżał z odchyloną głową i zamkniętymi oczami. Pochrapywał cicho.

– Teraz już nawet tu śpią? – zapytał Holden, siadając przy stole naprzeciw Naomi.

– Amos poszedł po kolację. Jak poszło twoje spotkanie?

– Chcesz złą wiadomość czy gorszą?

Naomi w końcu oderwała się od pracy. Przekrzywiła głowę na bok i zmrużyła oczy, patrząc na niego.

– Znowu nas wyrzucił?

– Nie tym razem. Ros jest dość poobijany. Sakai mówi…

– Dwadzieścia osiem tygodni – wtrąciła się Naomi.

– Właśnie. Podsłuchiwałaś mój terminal?

– Patrzę na arkusze – wyjaśniła, wskazując na ekran. – Dostałam je przed godziną. On… Sakai jest całkiem niezły.

„Nie tak dobry, jak Sam”, w powietrzu zawisły niewypowiedziane słowa.

Naomi spuściła wzrok na stół, ukrywając się za włosami.

– No tak, to jest zła wiadomość – potwierdził Holden. – Pół roku bez pracy, a wciąż czekam, żeby Fred powiedział, że za to zapłaci. Albo chociaż za część. Jakąkolwiek.

– Wciąż mamy dość dużo pieniędzy. Wczoraj przyszedł przelew z ONZ.

Holden przytaknął nieprzekonany.

– Ale odkładając na chwilę kwestie finansowe, wciąż nie mogę nikogo przekonać do wysłuchania mnie w sprawie artefaktu.

Naomi posłała mu pasiarski gest oznaczający wzruszenie ramion.

– Ponieważ tym razem miałoby być inaczej? Nigdy dotąd nie słuchali.

– Choć raz chciałbym zostać wynagrodzony za moją optymistyczną wizję ludzkości.

– Zrobiłam kawę – powiedziała, kiwnięciem głowy wskazując kuchnię.

– Fred poczęstował mnie swoją, na tyle dobrą, że chwilowo nie mam ochoty na nic mniej smacznego. Kolejny powód, dla którego spotkanie z nim było niezadowalające.

Rozsunęły się drzwi do mieszkania i do środka wkroczył Amos, niosąc dwie duże torby. Powietrze wypełnił aromat curry i cebuli.

– Żarcie – rzucił, a potem głośno postawił torby na stole przed Holdenem. – Hej, kapitanie, kiedy oddadzą mi statek?

– Czy to jedzenie? – Z salonu rozległ się rozespany głos Aleksa.

Amos nie odpowiedział, wyciągał już z toreb piankowe kartony i rozstawiał je wokół stołu. Holden sądził, że jest zbyt zirytowany, żeby jeść, ale aromaty indyjskiej kuchni miały wiele wspólnego ze zmianą zdania.

– Minie jeszcze mnóstwo czasu. – Naomi odpowiedziała Amosowi z ustami pełnymi jedzenia. – Wygięliśmy mocowanie.

– Szlag – rzucił Amos, siadając i biorąc pałeczki. – Wystarczyło zostawić was samych na parę tygodni, a popsuliście mi moje cacko.

– Używano tam superbroni obcych – przepraszająco rzucił Aleks, wchodząc do jadalni z włosami sterczącymi na wszystkie strony. – Zostały zmienione prawa fizyki, popełniono pewne błędy.

– Nic nowego pod słońcem – odpowiedział Amos i podał pilotowi karton z ryżem i curry. – I włączcie dźwięk, to wygląda jak Ilus.

Naomi włączyła głos strumienia wideo i apartament wypełnił głos prezentera.

– …częściowo przywrócono zasilanie, ale źródła na planecie twierdzą, że ta porażka…

– To prawdziwy kurczak? – zapytał Aleks, chwytając jeden z kartonów. – Trochę sobie folgujemy, co?

– Cicho – rzucił Amos. – Mówią o kolonii.

Aleks przewrócił oczami, ale nic nie powiedział, nakładając sobie na talerz pikantne paski kurczaka.

– …z innych tematów, dotarliśmy do wstępnej wersji raportu podsumowującego śledztwo w sprawie zeszłorocznego ataku na stocznie Kallisto. Choć nie jest to jeszcze ostateczna wersja tekstu, wstępne raporty sugerują, że w ataku uczestniczyła jedna z frakcji Sojuszu Planet Zewnętrznych, obwiniając za wysoką liczbę ofiar…

Amos wyłączył głos gniewnym dźgnięciem w przyciski wbudowane w stół.

– Cholera, chciałem usłyszeć więcej o tym, co dzieje się na Ilusie, a nie o jakichś durnych kowbojach z SPZ wysadzających się w powietrze.

– Zastanawiam się, czy Fred wie, kto za tym stoi – odezwał się Holden. – Twardogłowi działacze SPZ mają problem z rezygnacją ze swojej teologii „my przeciwko Układowi Słonecznemu”.

– Czego właściwie tam szukali? – zapytał Aleks. – Na Kallisto nie było żadnej ciężkiej broni, żadnych atomówek. Nic, co byłoby warte takiej wyprawy.

– Och, teraz oczekujemy od nich jakiegoś sensu? – rzucił Amos. – Daj mi ten naan.

Holden westchnął i odchylił się na krześle.

– Wiem, że robi to ze mnie naiwnego durnia, ale po Ilusie naprawdę sądziłem, że możemy mieć chwilę pokoju. Że nikt nie będzie musiał nikogo wysadzać.

– Tak to właśnie wygląda – odpowiedziała Naomi, stłumiła beknięcie i odłożyła pałeczki. – Ziemia i Mars są w stanie ostrożnego odprężenia, a usankcjonowane skrzydło SPZ rządzi zamiast walczyć. Koloniści na Ilusie współpracują z ONZ zamiast strzelać do siebie nawzajem. Jest tak dobrze, jak tylko może być. Nie możesz oczekiwać, że wszyscy staną po tej samej stronie. W końcu wciąż jesteśmy ludźmi. Jakiś odsetek zawsze będzie dupkami.

– Nigdy nie powiedziano nic prawdziwszego, szefowo – zgodził się Amos.

Dokończyli jedzenie i przez kilka minut siedzieli w przyjaznej ciszy. Amos wyciągnął piwa z małej lodówki i rozdał je wszystkim. Aleks dłubał w zębach paznokciem małego palca. Naomi wróciła do analizowania przewidywanych napraw.

– No dobrze – odezwała się po kilku minutach przeglądania arkuszy z liczbami. – Dobra wiadomość jest taka, że nawet jeśli ONZ i SPZ uznają, że sami musimy sobie opłacić rachunki za naprawy, będziemy mogli je pokryć, korzystając tylko z tego, co mamy w funduszu awaryjnym statku.

– Mnóstwo pracy z lataniem na zlecenia kolonistów kierujących się przez pierścienie – skomentował Aleks. – Gdy tylko będziemy mogli znowu latać.

– Tak, bo możemy upchać całe mnóstwo kompostu do naszej maleńkiej ładowni – prychnął Amos. – Tylko że ludzie spłukani do ostatniego centa i cholernie zdesperowani, to niekoniecznie nasza grupa docelowa.

– Powiedzmy sobie szczerze – wtrącił się Holden. – Jeśli sytuacja będzie dalej rozwijać się tak jak teraz, znalezienie pracy dla prywatnego okrętu bojowego może zrobić się dość trudne.

Amos się roześmiał.

– Pozwolę sobie wstawić tu wyprzedzające „a nie mówiłem”. Bo kiedy okaże się to prawdą, jak zawsze, może mnie nie być na miejscu, żeby to powiedzieć.

Rozdział drugi

Aleks

To, co Aleks najbardziej lubił w dalekich lotach, to sposób, w jaki zmieniały odczuwanie czasu. Tygodnie – czasami miesiące – spędzone pod ciągiem były jak wyjście z historii w jakiś mały, odrębny wszechświat. Wszystko kurczyło się do statku i ludzi na pokładzie. Przez długi czas nie istniało nic poza podstawowymi pracami konserwacyjnymi, więc życie traciło swą pilność. Wszystko działo się zgodnie z planem, a według planu nie miało się zdarzyć nic krytycznego. Podróżowanie przez pustkę kosmosu dawało mu irracjonalne poczucie spokoju i dobrostanu. Dlatego właśnie mógł to robić.

Znał innych ludzi, zwykle młodych mężczyzn i kobiety, którzy odczuwali to zupełnie inaczej. Jeszcze w czasach, gdy latał we flocie, poznał pilota, który pracował głównie w okolicach planet wewnętrznych, latając między Ziemią, Luną i Marsem. Przeniósł się na lot na księżyce Jowisza pod nadzorem Aleksa. Mniej więcej w czasie, gdy kończyłby się lot między planetami wewnętrznymi, młody człowiek zaczął się rozpadać: złościł się z powodu drobiazgów, jadł za dużo albo za mało, chodził niespokojnie przez cały statek – od mostka do maszynowni i z powrotem jak tygrys krążący po klatce. Zanim dotarli na Ganimedesa, lekarz pokładowy z Aleksem zgodzili się na dodawanie mu środków uspokajających do jedzenia, żeby zachować jakąś kontrolę nad sytuacją. Po zakończeniu lotu Aleks napisał rekomendację, by pilot nigdy więcej nie został przydzielony do lotu dalekiego zasięgu. Niektórych typów lotów nie dało się wyszkolić, można było je tylko przetestować.

Nie, żeby nie nosił w sobie żadnych trosk i obaw. Od czasu zniszczenia Canterbury Aleks miał w sobie stale pewien poziom podstawowego niepokoju. Przy zaledwie czteroosobowej załodze Rosynant miał zdecydowane braki personelu. Amos i Holden mieli silne, męskie osobowości, które w razie konfliktu mogły całkowicie zniszczyć dynamikę interakcji w załodze. Kapitan i pierwsza oficer byli kochankami, a gdyby kiedyś się rozeszli, oznaczałoby to koniec nie tylko pracy. Tego rodzaju sprawy wciąż nie dawały mu spokoju, niezależnie od tego, z jaką załogą latał. W przypadku Rosa te troski trapiły go od lat, choć przez cały ten czas w zasadzie nic się nie działo, co samo w sobie było swego rodzaju stabilizacją. Tak naprawdę Aleks zawsze czuł ulgę, docierając do końca lotu, i zawsze odczuwał ulgę, rozpoczynając kolejny. A przynajmniej jeśli nie zawsze, to przynajmniej przeważnie.

Dotarcie na stację Tycho powinno było przynieść mu ulgę. Ros był tym razem wyjątkowo poobijany, a stocznie na Tycho były jednymi z najlepszych w Układzie, nie mówiąc już o tym, że jednocześnie były najbardziej przyjazne. Ostateczny los więźnia z Nowej Ziemi stał się teraz wreszcie cudzym problemem i pozbyli się go ze statku. Edward Israel, druga połowa konwoju z Nowej Ziemi, bezpiecznie leciał w stronę Słońca. Następne sześć miesięcy oznaczały wyłącznie naprawy i odpoczynek. Według wszelkich racjonalnych standardów powinien mieć mniej powodów do niepokoju.

– To co cię gryzie? – zapytał Amos.

Aleks wzruszył ramionami, otworzył małą lodówkę apartamentu, zamknął ją i powtórzył wzruszenie ramion.

– Bo pewne jak jasna cholera, że coś cię gryzie.

– Wiem.

Światła miały żółtoniebieski odcień, udający wczesny poranek, ale Aleks nie spał. A przynajmniej niewiele. Amos usiadł na blacie i nalał sobie kawę do kubka.

– Nie robimy jednej z tych rzeczy, kiedy to mam ci zadać kupę pytań, żebyś poczuł się na tyle fajnie, żeby mówić o swoich uczuciach, prawda?

Aleks się roześmiał.

– To nigdy nie działa.

– Więc tego nie róbmy.

Podczas lotu Holden i Naomi zwykli trzymać się razem, choć chyba żadne z nich tego nie zauważało. Całkiem naturalne było, że zakochani znajdowali więcej komfortu w swoim towarzystwie niż w otoczeniu reszty załogi. W sumie gdyby było inaczej, Aleks zacząłby się o nich martwić, ale przez to w zasadzie on z Amosem mieli do towarzystwa tylko siebie. Aleks był dumny z faktu, że potrafił się dogadać prawie z każdym w załodze, a Amos nie był tu wyjątkiem. Był człowiekiem bez żadnych podtekstów. Kiedy mówił, że potrzebuje trochę czasu w samotności, znaczyło to, że potrzebuje trochę czasu w samotności. Kiedy Aleks pytał, czy chce przyjść obejrzeć ściągnięte z Ziemi nowe filmy neo-noir, które uwielbiał, odpowiedź zawsze była tylko odpowiedzią na to pytanie. Nie miało się z nim żadnego poczucia ukrytych podtekstów, gierek czy rozgrywek. Mówił jak jest, i to wszystko. Aleks zastanawiał się czasem, co by się stało, gdyby to Amos zginął na Donnagerze i ostatnie kilka lat Aleks spędziłby z ich medykiem, Shedem Garveyem, zamiast z Amosem.

Chyba nie byłoby tak różowo. A może po prostu by się dostosował. Trudno zgadywać.

– Miałem sny, które… mnie niepokoją – wyznał Aleks.

– Jakieś koszmary?

– Nie, dobre sny. Lepsze od prawdziwego świata. Takie, że źle się czuję, budząc się z nich.

– Hm – mruknął Amos i napił się kawy.

– Miałeś kiedyś takie sny?

– Nie.

– Problem w tym, że we wszystkich występuje Tali.

– Tali?

– Talissa.

– Twoja była żona.

– Właśnie – potwierdził Aleks. – Zawsze tam jest i wszystko zawsze jest… miłe. To znaczy, nie, że jesteśmy razem. Czasami jestem z powrotem na Marsie, czasami ona jest na statku. Po prostu tam jest i jest nam dobrze, a potem się budzę, nie ma jej tu i wcale nie jest fajnie. I…

Brwi Amosa opadły niżej, a jego nos się podniósł, ściskając jego twarz w coś mniejszego i emanującego zamyśleniem.

– Chcesz znowu zejść się ze swoją byłą?

– Nie, naprawdę nie chcę.

– Jesteś napalony?

– Nie, to nie są sny erotyczne.

– To musisz sobie sam radzić. Nic więcej nie przychodzi mi do głowy.

– Zaczęło się tam – powiedział Aleks, mając na myśli drugą stronę pierścieni, orbitę Nowej Ziemi. – Jej imię wyszło w rozmowie i od tamtej pory… zawiodłem ją.

– Ano.

– Spędziła wiele lat, czekając na mnie, a ja nie okazałem się człowiekiem, którym chciałem być.

– Zgadza się. Chcesz trochę kawy?

– Zdecydowanie tak – przyznał Aleks.

Amos napełnił kubek. Mechanik nie dodał cukru, ale pamiętał, żeby zostawić jedną trzecią miejsca na mleczko. Jeden z objawów bliskości życia na statku.

– Nie podoba mi się to, w jakim stanie zostawiłem naszą sytuację – powiedział Aleks.

To był proste stwierdzenie, nie objawienie, ale miało wagę wyznania na spowiedzi.

– Prawda – zgodził się Amos.

– Jest we mnie jakaś część, która widzi w tym szansę.

– W tym?

– W fakcie, że Ros będzie tak długo siedział w suchym doku. Mógłbym polecieć na Marsa, spotkać się z nią. Przeprosić.

– A potem ponownie ją rzucić, żeby wrócić, zanim znowu włączymy silnik statku?

Aleks popatrzył w głąb kubka z kawą.

– Trochę uporządkować naszą sytuację.

Amos mocno wzruszył ramionami.

– To jedź.

W jego myślach pojawiła się cała lista obiekcji. Ich czwórka nie rozdzielała się, od kiedy stali się załogą, a rozdzielenie grupy wydawało się nieść groźbę pecha. Ekipy naprawcze na Tycho mogły go potrzebować albo wprowadzić w statku jakąś zmianę, o której nie dowie się do chwili, gdy stanie się gdzieś po drodze krytycznym problemem. Albo gorzej, odlot mógł oznaczać odejście na zawsze. Jeśli przez ostatnie kilka lat wszechświat czegoś im dowiódł, to tego, że nic nie jest pewne.

Uratował go dzwonek ręcznego terminala. Amos wyciągnął urządzenie z kieszeni, spojrzał na ekran, stuknął w niego i zmarszczył brwi.

– Będę potrzebował chwili prywatności.

– Jasne – odpowiedział Aleks. – Nie ma problemu.

Przed drzwiami apartamentu korytarz stacji Tycho rozciągał się w długich, łagodnych krzywiznach. Był to jeden z klejnotów koronnych Sojuszu Planet Zewnętrznych. Ceres była większa, a Medyna kontrolowała dziwną strefę zerową między pierścieniami, ale to właśnie stacją Tycho SPZ pyszniło się od samego początku. Jej konstrukcja, bardziej kojarząca się z żaglowcem niż wszelkie obsługiwane przez stację jednostki, nie była tylko funkcjonalna. Uroda stacji miała zachwycać i wzbudzać podziw. Tu mieszkali ludzie, którzy rozkręcili Eros i Ceres, tu mieściły się stocznie, w których zbudowano największy pojazd w historii ludzkości. Kobiety i mężczyźni, którzy nie tak wiele pokoleń temu po raz pierwszy odważyli się wyjść w otchłań poza Marsem, byli dość mądrzy i potężni, by zbudować coś takiego.

Aleks ruszył długą promenadą. Mijali go głównie Pasiarze, wyżsi, z większymi głowami niż Ziemianie. Sam Aleks dorastał w stosunkowo niskim ciążeniu Marsa, ale nawet on nie do końca pasował wyglądem do tych, którzy spędzili dzieciństwo w nieważkości.

Wzdłuż pustych przestrzeni szerokich korytarzy rosły rośliny, z powojami rozchodzącymi się przy niskim ciążeniu wirowym tak samo, jak rosłyby przy normalnej grawitacji Ziemi. Dzieci biegały, zrywając się ze szkoły tak jak on w tym wieku, mieszkajac w Londres Nova. Popijał kawę i próbował przywołać spokój ducha odczuwany podczas lotu. Stacja Tycho była równie sztuczna co Ros. Próżnia na zewnątrz nie była ani trochę bardziej wybaczająca. Jednak spokój nie nadchodził. Stacja Tycho nie była jego statkiem, nie była jego domem. Ludzie, których mijał, gdy wszedł do obszaru komunalnego i wyjrzał przez olbrzymie, wielowarstwowe okna z przejrzystej ceramiki na jarzące się w nocy stocznie, nie byli jego rodziną. I wciąż się zastanawiał, co pomyślałaby o tym wszystkim Tali. Czy gdyby przyleciała do tego miejsca, zobaczyłaby jego piękno tak, jak potrafiła czerpać radość z życia, którego chciała na Marsie.

Zawrócił, gdy dopił kawę. Szedł nieśpiesznie pośród innych przechodniów, ustępując miejsca wózkom elektrycznym i wymieniając drobne, cywilizowane uprzejmości w wielonarodowej katastrofie lingwistycznej tworzącej slang Pasiarzy. Właściwie nie zastanawiał się, gdzie idzie, aż dotarł na miejsce.

Ros spoczywał częściowo rozebrany w próżni. Po zdjęciu zewnętrznego kadłuba wewnętrzny lśnił świeżością w reflektorach roboczych, przez co statek wydawał się mniejszy niż w rzeczywistości. Większość blizn powstałych podczas ich licznych przygód została na zewnętrznym pancerzu. Teraz zniknęły i pozostały tylko głębokie rany. Nie widział ich z tego miejsca, ale wiedział, gdzie się znajdują. Przebywał na Rosynancie dłużej niż na jakimkolwiek innym statku w swojej karierze i kochał go bardziej niż pozostałe. Nawet bardziej niż swój pierwszy.

– Wrócę – powiedział do statku i jakby w odpowiedzi zestaw spawalniczy rozjarzył się przy krzywiźnie dyszy, przez chwilę świecąc jaśniej niż nieosłonięte słońce marsjańskiego nieba.

***

Apartament dzielony przez Holdena i Naomi mieścił się tuż obok tego, w którym spał z Amosem, z drzwiami z takiego samego sztucznego drewna i numerem osadzonym na ścianie tuż obok. Aleks wszedł do środka, trafiając w środek prowadzonej właśnie rozmowy.

– …jeśli uważasz, że to potrzebne. – Głos Naomi dobiegł z salonu apartamentu. – Ale moim zdaniem są dość silne dowody na to, że pozbyłeś się wszystkich pozostałości. Miller przecież nie wrócił, prawda?

– Owszem – potwierdził Holden, kiwając głową Aleksowi. – Ale skóra cierpnie mi na samą myśl o tym, że mieliśmy trochę tego syfu na statku przez tak długi czas. Ciebie to nie przeraża?

Aleks uniósł kubek po kawie, a Holden automatycznie wziął go i napełnił. Bez cukru, z miejscem na mleko.

– Owszem – przyznała Naomi, wchodząc do kuchni. – Ale nie dostatecznie, żeby z tego powodu ściągać wszystkie cholerne ściany. Zastępcze nigdy nie są równie mocne jak oryginały. Wiesz o tym.

Aleks poznał Naomi Nagatę podczas latania na Canterbury. Wciąż widział w niej kościstą, gniewną dziewczynę, którą kapitan McDowell przedstawił jako ich nową młodszą inżynier. Przez prawie rok ukrywała się za włosami. Teraz w czarnej burzy włosów pojawiło się kilka pierwszych białych nitek. Stała prościej, czując się pewniej we własnej skórze. Była pewniejsza siebie, odważniejsza i silniejsza, niż sądził. A Holden, napuszony i zadufany w sobie pierwszy oficer, który zapadł się w cywilną pracę, nosząc swoje zwolnienie dyscyplinarne jak powód do dumy, stał się teraz facetem, który podawał mu mleczko do kawy i z uśmiechem przyznawał się do irracjonalności własnych lęków. Chyba czas zmienił ich wszystkich. Nie był tylko pewien, w jaki sposób wpłynął na niego. Pewnie nie potrafił spojrzeć na siebie z dystansu.

No i poza Amosem. Amosa nic nie zmieniało.

– A co ty myślisz, Aleks?

Uśmiechnął się i włożył więcej emfazy w akcent z doliny Marinera.

– No wiesz, skoro nie zabiło nas, gdy jeszcze tam było, to teraz już raczej tego nie zrobi.

– No dobrze – ustąpił Holden z westchnieniem.

– Zaoszczędzimy sporo pieniędzy – podsunęła Naomi – i lepiej na tym wyjdziemy.

– Wiem – potwierdził Holden. – Ale i tak będę się z tym dziwnie czuł.

– Gdzie jest Amos? – zainteresowała się Naomi. – Wciąż spuszcza parę?

– Nie – zaprzeczył Aleks. – Tak intensywnie rzucił się na burdele, że zużył gotówkę przez pierwszych kilka dni pobytu. Od tamtej pory po prostu odpoczywamy.

– Trzeba będzie mu znaleźć jakieś zajęcie na czas remontu na Tycho – stwierdził Holden. – Szlag, wszyscy będziemy musieli sobie coś znaleźć.

– Moglibyśmy pracować dla stacji – zasugerowała Naomi. – Choć nie wiem, czy kogoś potrzebują.

– Mamy oferty z całego mnóstwa miejsc na płatne spotkania w celu przedstawienia sytuacji na Nowej Ziemi – przypomniał Holden.

– Podobnie jak każdy, kto wrócił przez Pierścień – odpowiedziała Naomi ze śmiechem w głosie. – A łączność w obie strony wciąż działa.

– Mówisz, że nie powinniśmy tego robić? – Ton Holdena sugerował lekką urazę.

– Mówię, że mogę znaleźć całe mnóstwo innych rzeczy, które wolałabym robić od mówienia o nas.

Holden odrobinę zapadł się w sobie.

– Słuszna uwaga. Ale będziemy tu tkwić bardzo długo, coś będziemy musieli zrobić.

Aleks głęboko wciągnął powietrze. To teraz. Ta chwila. Jego pewność osłabła. Wlał mleczko do kubka, rozjaśniając do brązu dotychczasową czerń kawy. Gruda w jego gardle wydawała się wielka jak jajo.

– No więc – odezwał się. – Ja… yyy… myślałem o tym…

Otworzyły się drzwi apartamentu i do środka wszedł Amos.

– Cześć, kapitanie. Będę potrzebował trochę wolnego czasu.

Naomi przechyliła głowę i zmarszczyła brwi, ale odpowiedział mu Holden.

– Wolnego czasu?

– Tak, muszę na trochę polecieć na Ziemię.

Naomi usiadła na stołku przy blacie kuchennym.

– Coś się dzieje?

– Nie wiem – odparł Amos. – Może nic, ale tak jakby muszę polecieć, żeby to sprawdzić. Mieć pewność. No wiesz.

– Stało się coś złego? – zapytał Holden. – Bo jeśli tak, to możemy poczekać na naprawienie Rosa i polecieć wszyscy razem. Już od dawna szukam wymówki, żeby zabrać Naomi na Ziemię, żeby mogła poznać całą rodzinę.

Irytacja, która przemknęła przez twarz inżynier, znikła niemal szybciej, niż Aleks zdążył ją zauważyć. Takie chwile sprawiały, że robił się nerwowy. To, jak Holden potrafił wypchnąć Naomi poza jej strefę komfortu i nawet nie zdawać sobie z tego sprawy. Jednak zebrała się w sobie, jeszcze zanim Amos zdążył odpowiedzieć.

– Może dalej szukaj wymówki, kapitanie. Moja sprawa nie może czekać. Nie żyje kobieta, z którą kiedyś spędzałem czas, i muszę tam polecieć, żeby się upewnić, że wszystko jest czyste.

– Och, tak mi przykro – powiedziała Naomi równocześnie z Holdenem: – Zająć się jej spadkiem?

– Jasne, coś w tym stylu – potwierdził Amos. – W każdym razie zarezerwowałem lot na Ceres, a potem w dół studni, ale muszę sprzedać trochę moich udziałów, żeby mieć jakąś kasę na miejscu.

W pokoju przez chwilę panowała cisza.

– Ale wracasz? – upewniła się Naomi.

– Taki jest plan – potwierdził Amos.

Aleksa uderzyło, że ta odpowiedź była dużo bardziej szczera niż zwykłe „tak”. Amos tak planował, ale różnie bywa. Przez cały czas, który spędzili razem podczas lotów na Cancie i Rosie, Aleks nigdy jeszcze nie słyszał, żeby Amos mówił o swoim życiu na Ziemi, poza bardzo luźnymi ogólnikami. Zastanawiał się, czy robił to dlatego, że nie miał w przeszłości niczego wartego wspominania, czy też była ona zbyt bolesna, by o niej mówić. Choć w przypadku Amosa mogły to być obie te rzeczy równocześnie.

– Oczywiście – powiedział Holden. – Po prostu powiedz, ile potrzebujesz.

Negocjacje były krótkie, a przelewu dokonano z użyciem terminali ręcznych. Amos wyszczerzył zęby w uśmiechu i klepnął Aleksa w ramię.

– W porządku. Będziesz miał całe mieszkanie dla siebie.

– Kiedy wylatujesz? – zapytał Aleks.

– Za jakąś godzinę. Powinienem już iść do kolejki.

– No dobra – odpowiedział Aleks. – Uważaj na siebie, partnerze.

– Jasne – rzucił Amos i wyszedł.

Trójka pozostałych członków załogi Rosa stała w milczeniu w kuchni. Holden wyglądał na zszokowanego, Naomi wyglądała na rozbawioną. Aleks miał wrażenie, że emocjonalnie znajduje się gdzieś w pół drogi między nimi.

– Cóż, to było dziwne – odezwał się w końcu Holden. – Myślisz, że nic mu nie będzie?

– To Amos – odpowiedziała Naomi. – Bardziej martwię się o ludzi, z którymi będzie miał do czynienia na miejscu.

– Racja – zgodził się Holden, a potem usiadł na blacie twarzą w stronę Aleksa. – Wracając do tematu. Chciałeś nam coś powiedzieć?

Aleks przytaknął. „Właśnie myślałem o tym, jak trudno jest rozdzielić rodzinę i o rodzinie, którą rozdzieliłem wcześniej, oraz o tym, że muszę znowu spotkać się z moją byłą żoną i spróbować w jakiś sposób wyjaśnić naszą sytuację i to wszystko, co zrobiłem”. W tej chwili wydawało się to nie na miejscu.

– No cóż, biorąc pod uwagę, że będziemy siedzieć w doku przez bardzo długi czas, pomyślałem, że może poleciałbym na Marsa. Zajrzeć w stare kąty.

– Jasne – odpowiedział Holden. – Ale wrócisz, zanim skończą naprawy, prawda?

Aleks się uśmiechnął.

– Taki jest plan.

Rozdział trzeci

Naomi

Stół do golgo przygotowano do otwierających rzutów z pierwszym i drugim celem nietkniętym i wciąż pustym polem. Dudniące basy z głównej sali Blauwe Blome tutaj były odczuwalne tylko jako wibrowanie pokładu i pomruk na tyle cichy, że umożliwiał rozmowę. Naomi zważyła w dłoni stalową kulę, wyczuwając subtelne związki masy i wagi, różne w każdym ciążeniu. Z drugiej strony stołu czekała Malikah i jej koledzy z ekipy remontowej. Jeden z nich popijał niebieską paskudę, a jaskrawobłękitny płyn farbował mu usta jak szminka. Minęły trzy – nie, cztery? – lata, od kiedy Naomi ostatni raz grała w golgo, a oni grywali w to w każdy czwartek. Jeszcze raz zważyła kulę, westchnęła i rzuciła. Natychmiast wystrzeliły kule przeciwników, żeby zatrzymać jej rzut, dopasować obrót i przejąć kulę dla siebie.

Tego rodzaju reakcję stosowało się, grając przeciwko nowicjuszowi. Naomi wyszła z wprawy, ale do tej kategorii już się nie zaliczała. Stół zarejestrował trafienie, kończąc rzut, a na wyświetlaczu pojawił się znacznik Naomi, zdecydowanie za połową pola. Jej zespół wykrzyknął radośnie, ludzie Malikah jęknęli. Wszyscy się uśmiechali. To była przyjazna gra, choć nie wszystkie takie były.

– Następna, następna! – krzyknął jeden z członków nowego zespołu Naomi, machając dużą, bladą dłonią.

Nazywał się Pere albo Paar, jakoś tak. Zdjęła stalową kulę ze stołu i rzuciła do niego. Uśmiechnął się do niej szeroko i przejechał spojrzeniem po jej ciele. Żałosny gnojek. Naomi wyprostowała się. Malikah podeszła i stanęła obok niej.

– Wciąż to potrafisz – skomentowała.

Miała piękny głos, z akcentem ze stacji Ceres, łagodzącym ostrzejsze tony głębokiego Pasa.

– Dużo w to grałam, gdy byłam tu ostatnio – odpowiedziała Naomi. – Nigdy nie zapominamy tego, co robiliśmy w młodości, prawda?

– Nawet jeśli chcemy. – Malikah się roześmiała, a Naomi wraz z nią.

Malikah mieszkała w apartamecie trzy poziomy niżej i trzydzieści stopni zgodnie z kierunkiem obrotu stacji od klubu. Kiedy Naomi była tam ostatni raz, ściany obklejono jedwabiem w brązowo-złote wzory, a powietrze wypełniał bogaty aromat kadzidełka sandałowego, które nie szkodziło wymiennikom powietrza stacji. Naomi spała tam w śpiworze przez dwie noce, usypiając przy dźwiękach harfy z odtwarzacza i pomruku głosów Malikah i Sam. Tylko że Sam zginęła, Naomi znowu była z Jimem, a ludzkość odziedziczyła tysiąc słońc odległych o dwa lata lotu. Będąc tutaj, śmiejąc się z Malikah i ekipami remontowymi, Naomi nie potrafiła stwierdzić, czy bardziej zaskakuje ją, jak bardzo, czy jak mało wszystko się zmieniło w tym czasie.

Malikah dotknęła jej ramienia, marszcząc brwi.

– Bist ajá?

– Zamyśliłam się – wyjaśniła Naomi, tylko z grubsza wpadając w rytm slangu Pasiarzy.

Golgo nie było jedynym, w czym wyszła z wprawy.

Twarz Malikah posmutniała, choć wokół stołu do golgo wybuchły okrzyki radości i niezadowolenia jednocześnie. Przez chwilę była z nimi Sam. Nie rzeczywista kobieta z rudymi włosami, radośnie obscenicznym językiem i zwyczajem używania dziecinnych zdrobnień w rodzaju „kuku” do opisywania rzeczy typu przebicie kadłuba przez meteor. Po prostu miejsce, w którym była, i dwie kobiety dzielące świadomość, że kogoś tu brakuje.

Paar albo Pere podał kulę następnemu graczowi – Sakai, nowemu głównemu inżynierowi, a ktoś z przeciwnej drużyny poklepał go drwiąco po plecach. Naomi podeszła, żeby ocenić straty. Przebywanie z Pasiarzami – samymi Pasiarzami – było dziwnie pocieszające. Kochała swoją załogę, ale było w niej dwóch Ziemian i Marsjanin. Pewnych tematów nigdy nie mogła z nimi poruszyć.

Bez odwracania głowy zorientowała się, kiedy przyszedł Jim. Gracze po przeciwnej stronie stołu jak jeden mąż popatrzyli za jej plecy. Szeroko otworzyli oczy, poczuła, wyczuła przechodzącą przez nich falę podniecenia. Nikt tego nie powiedział, ale równie dobrze mogli krzyknąć: „Hej! Patrzcie! To James Holden!”.

Łatwo było zapomnieć, że Jim był tym, kim był. Zaczął dwie wojny i odegrał pewną rolę w zakończeniu obu. Dowodził pierwszym statkiem, który przeleciał przez Pierścień, a przynajmniej pierwszym, który to przeżył. Odwiedził bazę obcych na środku powolnej strefy i wrócił z życiem. Przeżył stację Eros i śmierć Agathy King. Był na Nowej Ziemi, pierwszej ludzkiej kolonii na planecie poza Układem Słonecznym, i doprowadził tam do zawarcia dziwnego, niezręcznego pokoju. Obserwowanie ludzi reagujących na tego Holdena, tego na ekranach i w wiadomościach, było prawie zawstydzające. Wiedziała, że Jim wcale nie przypomina tamtego Jamesa Holdena, ale nie miało sensu tego tłumaczyć. Niektóre rzeczy zostawały tajemnicą, nawet jeśli się je powiedziało.

– Witaj, ukochana – powiedział Jim, obejmując ją.

W drugiej ręce trzymał grapefruitowe martini.

– Dla mnie? – zapytała, biorąc koktajl.

– Mam nadzieję, ja za nic bym tego nie wypił.

– Hoy, coyo! – wykrzyknął Paar czy Pere, unosząc stalową kulę. – Chcesz rzucić?

Śmiechy wokół stołu miały różne zabarwienie. Część z nich sugerowała zachwyt – „James Holden będzie z nami grał w golgo!” – część zdradzała okrucieństwo – „Patrzcie, jak ważniak się zbłaźni”. Nic z tego nie miało żadnego związku z rzeczywistym człowiekiem. Zaciekawiło ją, czy zdawał sobie sprawę, jak bardzo zmieniał naturę pomieszczenia, po prostu do niego wchodząc. Pewnie nie.

– Nie – podziękował Jim z uśmiechem. – Jestem w tym straszny. Nawet nie wiedziałbym, od czego zacząć.

Naomi nachyliła się w stronę Malikah.

– Powinnam już iść. Dzięki za przygarnięcie.

Co znaczyło „dziękuję, że pozwoliłaś mi być tu z innymi Pasiarzami, jakby to było moje miejsce”.

– Jesteś todamas dobrze widziana, coya-mis – odpowiedziała Malikah.

Co znaczyło „śmierć Sam nie była twoją winą, a nawet jeśli, to ci wybaczam”.

Naomi ujęła Jima pod rękę i wyprowadziła go z sali do głównego baru. Po przejściu przez drzwi znacząco nasiliła się muzyka, atakując wspólnie ze światłami ich zmysły. Na parkiecie ludzie ruszali się w parach i grupach. Był taki czas, na długo przed poznaniem Jima, gdy pomysł urżnięcia się i rzucenia w gęstwę ciał bywał bardzo atrakcyjny. Z rozczuleniem przypomniała sobie dziewczynę, którą kiedyś była, ale nie miała ochoty odtwarzać tamtych wrażeń. Dopiła swoje martini, stojąc przy barze. Było zbyt głośno na rozmowę, więc bawiła się, obserwując ludzi rozpoznających Jima i malującą się na ich twarzach niepewność, czy to faktycznie on. Ze swej strony Jim był uroczo znudzony. Idea, że może znajdować się w centrum uwagi, była mu kompletnie obca. Było to częścią tego, co w nim kochała.

Kiedy jej kieliszek zrobił się pusty, położyła dłoń na jego dłoni i razem przecisnęli się na korytarz przed klubem. Czekający tam na wejście, kobiety i mężczyźni – niemal wyłącznie Pasiarze – przyglądali się, jak odchodzą. Na stacji Tycho była noc, co nie znaczyło wiele. Stację urządzono z myślą o trzech wymiennych ośmiogodzinnych zmianach: rozrywce, pracy i śnie. Krąg znajomych determinowała zmiana, w której się pracowało, jakby tę samą przestrzeń zajmowały równocześnie trzy różne miasta. Świat zawsze składający się w dwóch trzecich z nieznajomych. Objęła Jima w talii i przyciągnęła go do siebie tak mocno, aż poczuła jego udo poruszające się przy swoim.

– Musimy porozmawiać – oznajmiła.

Trochę się spiął, ale utrzymał lekki i swobodny ton.

– Coś jak kobieta z mężczyzną?

– Gorzej – odparła. – Jak pierwsza oficer z kapitanem.

– Co jest?

Weszli do windy i wcisnęła przycisk ich pokładu. Rozległ się brzęk dzwonka i drzwi zaczęły się zasuwać, a ona spróbowała zebrać myśli. Właściwie nie chodziło o to, że nie wiedziała, co musi zostać powiedziane. Nie będzie mu się to podobało ani trochę bardziej niż jej.

– Musimy pomyśleć o powiększeniu załogi.

Znała rodzaje ciszy Jamesa Holdena dość dobrze, by rozpoznać i tę. Podniosła wzrok na jego neutralny wyraz twarzy i oczy mrugające odrobinę szybciej niż zwykle.

– Naprawdę? – zapytał. – Wydawało mi się, że radzimy sobie całkiem dobrze.

– Owszem. Radziliśmy sobie. Rosa zaprojektowano dla wojska, jest inteligentny. Mnóstwo automatyki, mnóstwo redundancji. Dlatego byliśmy w stanie latać nim tak długo, mając jedną trzecią standardowej załogi.

– Nie szkodzi też, że to najlepsza cholerna załoga w przestrzeni.

– Nie szkodzi. Patrząc na umiejętności i przebieg pracy, mamy bardzo silną grupę, ale jesteśmy wrażliwi.

Winda się przesunęła, poddawana złożonym siłom obrotu stacji i przyśpieszenia ruchu, sprawiając, że jej wnętrze wydało się rozchwiane. Była pewna, że to tylko efekt ruchu.

– Nie jestem pewien, co masz na myśli, mówiąc „wrażliwi” – powiedział Jim.

– Latamy Rosynantem, od kiedy tylko wydobyliśmy go z Donnagera. Nie mieliśmy żadnych zmian personelu. Żadnej wymiany. Podaj mi nazwę choć jednego statku, na którym wygląda to tak samo. Na Canterbury były takie loty, gdzie jedna czwarta załogi leciała razem po raz pierwszy. I…

Rozsunęły się drzwi kabiny. Wyszli na zewnątrz, usuwając się na bok, żeby wpuścić inną parę. Gdy zamykały się drzwi, Naomi usłyszała, że tamci mówią coś do siebie cicho. Jim milczał, gdy szli w stronę swojego apartamentu. Kiedy w końcu się odezwał, mówił cicho i z namysłem.

– Myślisz, że któryś z nich może nie wrócić? Amos? Aleks?

– Myślę, że wiele może się zdarzyć. Przy locie z dużym ciągiem czasami zdarzają się udary. Koktajl pomaga, ale niczego nie gwarantuje. Zdarzało się też, że do nas strzelali. Albo lądowaliśmy z uszkodzonym statkiem na spadającej orbicie. Pamiętasz takie sytuacje, prawda?

– Jasne, ale…

– Jeśli kogoś stracimy, zamiast latania na jednej trzeciej standardowej załogi będziemy mieć jedną czwartą. Dodaj do tego utratę unikalnych umiejętności.

Holden znieruchomiał z ręką na drzwiach ich mieszkania.

– Chwila, moment. Jeśli kogoś stracimy?

– Tak.

Miał szeroko otwarte oczy wyrażające szok. W ich kącikach pojawiły się drobne zmarszczki niepokoju. Sięgnęła, by je wygładzić, ale nie ustąpiły.

– Czy ty próbujesz mnie przygotować na śmierć członka mojej załogi?

– Z perspektywy historycznej ludzie w zasadzie w stu procentach umierają.

Jim zaczął coś mówić, zrezygnował, otworzył drzwi mieszkania i wszedł do środka. Poszła za nim, zamykając za sobą drzwi. Chciała odpuścić, ale nie wiedziała, kiedy uda im się wrócić do tematu.

– Gdybyśmy mieli tradycyjną załogę, byłyby dwie osoby na każde stanowisko. W razie śmierci lub utraty zdolności do pracy, w każdej chwili dana osoba mogłaby zostać zastąpiona.

– Nie zamierzam wprowadzić na statek kolejnych czterech osób, nie mówiąc już o ośmiu – oświadczył Jim, wchodząc do sypialni. Uciekając przed rozmową. Tak naprawdę by nie wyszedł. Czekała, aż cisza, niepokój i obawa, że ją rozzłościł, sprowadzą go z powrotem. Trwało to jakieś piętnaście sekund. – Nie postępujemy jak zwykła załoga, bo nie jesteśmy zwyczajni. Dostaliśmy Rosa, gdy strzelali do nas wszyscy w całym Układzie. Niewykrywalne statki rozwaliły nam pod tyłkiem pancernik. Straciliśmy Canta, a potem straciliśmy Sheda. Nie można przejść przez coś takiego i być normalnym.

– Co to właściwie znaczy?

– Ten statek to nie jest załoga. Nie postępujemy jak załoga. Zachowujemy się jak rodzina.

– Racja – zgodziła się. – I na tym polega problem.

Popatrzyli na siebie przez pokój. Jim poruszał szczęką, zatrzymując cisnące się na usta protesty i argumenty. Wiedział, że miała rację, choć chciał, żeby się myliła. Zobaczyła, jak zrozumiał, że nie ma wyjścia.

– Dobrze – rzucił. – Kiedy pozostali wrócą, możemy się zastanowić nad jakimiś rozmowami. Zabrać parę osób na misję czy dwie. Jeśli się dobrze wpasują, będziemy mogli zastanowić się nad zatrzymaniem ich na stałe.

– Brzmi nieźle – powiedziała Naomi.

– To zmieni równowagę na statku – zauważył Holden.

– Wszystko się zmienia – odpowiedziała, obejmując go.

Zamówili jedzenie z indyjskiej restauracji fusion, curry ze zmodyfikowanym genetycznie ryżem i białkami z grzybów o teksturze prawie nieodróżnialnej od wołowiny. Przez resztę wieczoru Holden próbował być radosny i ukryć przed nią niepokój. Niezbyt mu się to udawało, ale doceniała wysiłek.

Po kolacji oglądali kanały rozrywkowe, aż przyszedł czas w znajomym rytmie dnia, gdy wyłączyła ekran i zaprowadziła go z powrotem do łóżka. Seks z Holdenem zaczął się jako coś podniecającego, lata temu, gdy pierwszy raz docierało do nich, jak głupie są bliskie stosunki pierwszej oficer i kapitana. Teraz był bogatszy, spokojniejszy i bardziej radosny. Dawał też więcej komfortu.

Później, gdy Naomi leżała na dużym żelowym materacu z pościelą splątaną u stóp, jej umysł zaczął dryfować. Myślała o Rosie i Sam, o tomiku poezji, który czytała, będąc nastolatką, i grupie muzycznej, którą zaraził ją jeden ze starszych inżynierów na Canterbury. Jej wspomnienia zaczęły nabierać odrealnionego kształtu snów, gdy głos Jima ściągnął ją z powrotem do niemal pełnej przytomności.

– Nie podoba mi się, że ich nie ma.

– Hm?

– Aleksa i Amosa. Nie podoba mi się, że ich nie ma. Jeśli będą mieli jakieś kłopoty, my będziemy tutaj. Nie mogę nawet odpalić Rosa, żeby po nich polecieć.

– Nic im nie będzie – odpowiedziała.

– Wiem. Tak jakby. – Uniósł się na łokciu. – Naprawdę się nie martwisz?

– Może troszkę.

– No wiesz, rozumiem, że są dorośli, ale gdyby coś się stało. Gdyby nie wrócili…

– Byłoby trudno – zgodziła się Naomi. – Od lata polegamy wzajemnie właśnie na naszej czwórce.

– Właśnie – potwierdził Jim. A po chwili dodał: – Wiesz, kim była ta kobieta, w sprawie której Amos tam poleciał?

– Nie, nie wiem.

– Myślisz, że ją kochał?

– Nie wiem – powtórzyła Naomi. – Ale odniosłam raczej wrażenie, że to ktoś w rodzaju zastępczej matki.

– Hm. Może. Nie wiem, dlaczego pomyślałem o ukochanej. – Jego głos zaczął się robić niewyraźny, jak na skraju snu. – Hej, mogę cię zapytać o coś niewłaściwego?

– Jeśli będę znać odpowiedź.

– Dlaczego nigdy się nie zeszliście z Amosem? To znaczy, jeszcze na Cancie?

Naomi roześmiała się, przeturlała i objęła go przez pierś. Nawet po lataniu z nim przez cały ten czas wciąż lubiła zapach jego skóry.

– Poważnie? Czy ty w ogóle zwracałeś uwagę na jego seksualność?

– Nie wydaje mi się, żebyśmy powinni robić coś takiego z Amosem.

– To nie jest miejsce, w którym chciałbyś się znaleźć – zapewniła Naomi.

– Hm. Dobra. Wiesz, tak tylko myślałem. Jak bardzo się przy tobie kręcił na Cancie. I nigdy dotąd nie mówił o opuszczaniu Rosa.

– Nie zostaje na Rosie dla mnie – zauważyła Naomi. – Robi to dla ciebie.

– Dla mnie?

– Używa cię jako swojego zewnętrznego sumienia z drugiej ręki.

– Wcale nie.

– Dokładnie tak. Znajduje kogoś, kto ma poczucie etyki, i postępuje tak jak ta osoba – wyjaśniła. – W ten sposób próbuje nie być potworem.

– Dlaczego miałby próbować nie być potworem?

Nieco rozespane słowa były jak ciepły koc.

– Bo nim jest – oświadczyła Naomi, czując, jak jej świadomość przekracza granicę. To dlatego się dogadujemy.

***

Wiadomość nadeszła dwa dni później, bez żadnego ostrzeżenia. Tkwiła w skafandrze próżniowym, kontrolując postęp robót z głównym inżynierem Sakai. Właśnie wyjaśniał jej, dlaczego szukali innego typu stopu ceramicznego na złącza między kadłubem zewnętrznym i wewnętrznym, gdy na jej wyświetlaczu przeziernym pojawiło się powiadomienie o priorytetowej wiadomości. Poczuła uderzenie strachu, skutek rozmowy z Holdenem. Coś stało się Aleksowi. Albo Amosowi.

– Chwileczkę – powiedziała, a Sakai odpowiedział uniesieniem pięści.

Włączyła wiadomość. Pojawił się płaski ekran z rozerwanym kręgiem SPZ, a kiedy zniknął, zobaczyła Marco. Upływ lat nieco poszerzył jego twarz i lekko złagodził krzywiznę szczęki. Barwa skóry była dokładnie tak samo głęboka i bogata, jak pamiętała, a jego dłonie złożone na stole w miejscu nagrywania były równie delikatne. Uśmiechnął się z mieszaniną smutku i rozbawienia, co pociągnęło ją z powrotem w czasie.

Wiadomość została wstrzymana, odcięta przez systemy medyczne skafandra. Pojawiły się ostrzeżenia o podwyższonym tętnie i ciśnieniu krwi. Podbródkiem włączyła obejście i w uszach zabrzmiał jego głos, zacinając się w pierwszej chwili po wznowieniu.

– Przepraszam. Wiem, że nie chcesz żadnych wiadomości ode mnie. Jeśli to w czymś pomoże, przypomnę, że dotąd tego nie robiłem. I teraz też nie przychodzi mi to lekko.

Wyłącz to, pomyślała. Zatrzymaj nagranie. Skasuj je. To i tak będą same kłamstwa. Kłamstwa lub tylko te części prawdy, które mu pasują. Zapomnij o tym, że to odebrałaś.

Marco spojrzał poza kamerę, jakby odczytał jej myśli albo wiedział, czego się spodziewać.

– Naomi, nie zgadzam się z twoją decyzją o odejściu, ale zawsze ją szanowałem. Nawet kiedy pokazałaś się w wiadomościach i wszyscy wiedzieli, gdzie jesteś, nie odzywałem się do ciebie. I nie robię tego teraz we własnym imieniu.

Jego słowa były wyraźne, ciepłe i ostrożne: bezbłędna gramatyka kogoś mówiącego w drugim języku tak dobrze, że wręcz nieprzyzwoicie. Nie słyszała ani śladu gwary Pasiarzy. Czyli mijające lata zmieniły go na jeszcze jeden sposób.

– Cyn i Karal przesyłają pozdrowienia i wyrazy miłości, ale tylko oni wiedzą, że się z tobą kontaktuję. I znają powód. Są teraz na stacji Ceres, ale nie mogą tam zostać długo. Musisz się tam spotkać z ich grupą i… Nie. Przepraszam. To nie tak. Nie powinienem był tego tak formułować. Chodzi o to, że zaczynam się gubić. Nie wiem, co robić, a ty jesteś jedyną osobą, do której mogę się zwrócić. Chodzi o Filipa. Ma kłopoty.

Rozdział czwarty

Amos

Bolało go gardło.

Przełknął ślinę, próbując pozbyć się guli jej porcji, ale poczuł tylko nowe dźgnięcie bólu, jakby połykał piach. Trzy miesiące temu, zgodnie z harmonogramem, ambulatorium Rosa wstrzyknęło mu pełną porcję szczepionek wzmacniających i profilaktyki przeciwbakteryjnej. Nie sądził, że może zachorować, a jednak. Czuł coś w gardle, jakby połknął piłeczkę golfową, która utknęła w pół drogi.

Wszędzie wokół niego mieszkańcy i podróżujący w porcie kosmicznym stacji Ceres kręcili się jak mrówki w mrowisku, nakładającymi się głosami generując ryk równie dobry, jak kompletna cisza. Amosa bawiło, że nikt na Ceres nie zrozumiałby tej metafory. On sam nie widział mrowiska od dwudziestu lat, ale wciąż doskonale pamiętał obserwowanie, jak mrówki rozprawiają się z karaluchem lub uprzątają truchło szczura. Tak jak karaluchy i szczury, mrówki nauczyły się żyć z ludzkimi sąsiadami, nie sprawiając za dużo problemów. Kiedy ludzkie miasta z betonu rozpełzły się po całej planecie i połowa zwierząt na Ziemi trafiła na listę zagrożonych gatunków, nikt nie martwił się o mrówki. Radziły sobie doskonale, a upuszczone jedzenie z barów szybkiej obsługi było równie pożywne i obfite, jak kiedyś martwe leśne zwierzęta.

Dostosuj się lub giń.

Gdyby można było powiedzieć, że Amos ma jakąś filozofię, brzmiałaby właśnie tak. Beton zastępuje las, więc jeśli wejdziesz mu w drogę, zaleją cię. Jeśli znajdziesz sposób na życie w szczelinach, możesz rozkwitać, gdzie chcesz. Zawsze znajdą się jakieś szczeliny.

Wokół niego buzowało mrowisko Ceres. Ludzie na szczycie łańcucha pokarmowego kupowali w budkach przekąski lub bilety na promy i opuszczające stację statki dalekiego zasięgu. Byli tam też ludzie mieszkający w szczelinach. Dziewczynka mająca najwyżej dziesięć lat z brudnymi włosami i w różowym kombinezonie o dwa rozmiary za dużym przyglądała się podróżnym, nie gapiąc się na nich. Czekała, aż ktoś odłoży bagaż lub ręczny terminal na tyle długo, by mogła go porwać. Zobaczyła, że Amos się jej przygląda i umknęła do włazu technicznego osadzonego nisko w ścianie.

Życie w szczelinach, ale życie. Dostosowywanie się, nieumieranie.

Znowu przełknął, krzywiąc się z powodu bólu. Zabrzęczał jego ręczny terminal, więc spojrzał na tablicę odlotów, która zdominowała przestrzeń publiczną stacji. Jaskrawożółte litery na czarnym tle, czcionka zaprojektowaną z myślą o czytelności. Właśnie potwierdzono jego lot dalekiego zasięgu na Lunę – powinien wystartować za trzy godziny. Stuknął w ekran swojego terminala, informując automatyczne systemy, że będzie na pokładzie, i ruszył poszukać sposobu na spędzenie trzech godzin.

Przy bramce był bar. Łatwo poszło.

Nie chciał się upić i przegapić lotu, więc został przy piwie. Pił wolno i metodycznie, machając na barmana, gdy w szklance pokazywało się dno, dzięki czemu zaraz po skończeniu czekała na niego następna. Celował w odprężenie i lekki szum, a doskonale wiedział, jak osiągnąć ten stan w najkrótszym możliwym czasie.

Bar nie oferował wiele w zakresie rozrywek czy sposobów na odwrócenie uwagi, więc mógł się skupić na szklance, barmanie i następnym drinku. Gruda w gardle robiła się większa przy każdym przełknięciu. Ignorował ją. Pozostali klienci baru byli cicho, czytali z ręcznych terminali lub szeptali do siebie w małych grupach, popijając. Wszyscy byli w drodze. To miejsce nie było celem, było czymś, na co wpadało się w podróży, było przypadkowe i do zapomnienia.

Lydia nie żyje.

Spędził dwadzieścia lat, myśląc o niej. Oczywiście w pewnym stopniu było to związane z jej twarzą wytatuowaną nad jego sercem. Widział ją za każdym razem, gdy stanął przed lustrem bez koszuli. Ale oprócz tego każdy dzień wymagał dokonywania wyborów, a każda podjęta decyzja zaczynała się od cichego głosu w głębi głowy pytającego, co powinien zrobić zdaniem Lydii. Kiedy dostał wiadomość od Ericha, zrozumiał, że nie widział się z nią ani nie rozmawiał od ponad dwudziestu lat. A to znaczyło, że była dwadzieścia lat starsza, niż gdy odszedł. Ile wtedy miała lat? Pamiętał siwe kosmyki w jej włosach, zmarszczki wokół oczu i ust. Była starsza od niego. Tylko że on miał piętnaście lat, więc „starsza od niego” było bardzo szeroką definicją.

A teraz nie żyła.

Może ktoś dwadzieścia lat starszy od pamiętanej przez niego kobiety był dość stary, by umrzeć z przyczyn naturalnych. Może umarła w szpitalu lub we własnym łóżku, w cieple i komforcie, otoczona przez przyjaciół. Może przy jej nogach spał kot. Amos miał nadzieję, że to prawda. Bo jeśli tak nie było – jeśli było to coś innego niż śmierć z przyczyn naturalnych – zamierzał zabić każdego, kto miał z tym choćby odległy związek. Zbadał tę myśl w głowie, obracając ją na wszystkie strony i czekając, czy Lydia go powstrzyma. Wypił kolejny długi łyk piwa i poczuł ogień w gardle. Naprawdę miał nadzieję, że nie zaczyna chorować.

„Nie jesteś chory”, powiedział w jego głowie głos Lydii, „jesteś smutny. W żałobie. To ściśnięte gardło, puste miejsce za mostkiem. Wrażenie pustki w żołądku, niezależnie od tego, ile wlejesz w niego piw. To żałoba”.

– Hm. – Amos odezwał się na głos.

– Czegoś ci trzeba? – zapytał barman z profesjonalnym brakiem zainteresowania.

– Jeszcze jedno – odpowiedział Amos, wskazując na w połowie pełną szklanicę w dłoni.

„Nie radzisz sobie dobrze z żałobą”, zabrzmiał kolejny głos. Tym razem Holden. Co było prawdą. Dlatego właśnie Amos ufał kapitanowi. Kiedy coś mówił, to dlatego, że w to wierzył. Nie trzeba było analizować jego słów ani zastanawiać się, co naprawdę miał na myśli. Nawet gdy kapitan coś spieprzył, to działał w dobrej wierze. Amos nie spotkał wielu takich ludzi.

Od kiedy sięgał pamięcią, jedynym naprawdę silnym uczuciem, jakiego doznawał, był gniew. Zawsze tam był, czekając na niego. Podejście do żałoby w ten sposób było proste i bezpośrednie. Mógł ją zrozumieć. Mężczyzna siedzący kilka stołków dalej przy barze miał surowy, twardy wygląd skoczka skalnego. Od godziny siedział nad jednym piwem i za każdym razem, gdy Amos zamawiał kolejne, posyłał mu spojrzenie świadczące równocześnie o irytacji i zawiści. Zazdrościł mu jego najwyraźniej bezdennego konta. Byłoby tak łatwo. Coś mu powiedzieć, coś ostrego i głośnego, postawić go w sytuacji, w której wycofanie się zawstydziłoby go przed wszystkimi. Biedny skurwiel poczułby się zobowiązany złapać przynętę, a potem Amos mógłby swobodnie wyładować na nim swoją żałobę. Bójka mogłaby być nawet miłym sposobem na rozładowanie emocji.

„Ten facet nie zabił Lydii”, zabrzmiał głos Holdena. Ale może zrobił to ktoś inny, pomyślał Amos. Muszę się tego dowiedzieć.

– Pora zapłacić, amigo – zwrócił się Amos do barmana, machając w jego stronę swoim ręcznym terminalem. Wskazał na skoczka skalnego. – I dopisz do rachunku dwa następne piwa tego gościa.

Skoczek zmarszczył brwi, doszukując się obelgi, ale kiedy jej nie znalazł, powiedział tylko:

– Dzięki, bracie.

– Nie ma problemu, hermano. Trzymaj się bezpiecznie.

– Sa sa – odpowiedział skoczek, dopijając piwo i sięgając po jedno z dwóch opłaconych przez Amosa. – Ty też, sabe dui?

***

Amosowi brakowało jego koi na Rosie.

Transportowiec pasażerski dalekiego zasięgu nazywał się Leniwy ptaszek, ale jego związki z ptakami zaczynały się i kończyły na literach na burcie. Od zewnątrz przypominał olbrzymi kosz na śmieci z dyszą napędu na jednym końcu i maleńkim mostkiem na drugim. Za to od środka wyglądał jak wnętrze olbrzymiego kosza na śmieci, tylko że podzielono go na dwanaście pokładów, po pięćdziesiąt osób na pokład.

Jedyną prywatność zapewniały cienkie zasłonki w kabinach prysznicowych, a pasażerowie zdawali się korzystać z łazienek tylko wtedy, gdy w okolicy kręcili się umundurowani członkowie załogi.

Ach, pomyślał Amos, zasady więzienne.

Wybrał sobie koję, tak naprawdę pryczę przeciążeniową z małą szafką pod spodem i jeszcze mniejszym ekranem rozrywkowym na ścianie obok, jak najdalej od łazienki i kantyny. Próbował się trzymać z dala od miejsc z większym ruchem. Przestrzeń dzieliła z nim trzyosobowa rodzina z jednej strony i bardzo wiekowa starucha z drugiej.

Starucha spędziła lot naćpana białym tabletkami, całymi dniami wpatrując się w sufit, w nocy rzucając się i pocąc w gorączkowych snach. Amos się jej przedstawił. Zaoferowała mu trochę tabletek. Odmówił. Na tym skończyły się ich interakcje.

Rodzina po drugiej stronie była dużo milsza. Dwóch mężczyzn krótko po trzydziestce z mniej więcej siedmioletnią córką. Jeden z nich był inżynierem budowlanym imieniem Rico, drugi, Jianguo, tatą siedzącym w domu. Dziewczynka miała na imię Wendy. Kiedy Amos zajął swoje miejsce, zerkali na niego z niepokojem, ale uśmiechnął się do nich, uścisnął ręce na powitanie i kupił Wendy loda z automatu w kantynie, a potem się nie narzucał, żeby nie być nieprzyjemnym. Wiedział, jak wyglądają faceci za bardzo interesujący się małymi dziećmi, dzięki czemu potrafił dopilnować, by nigdy nie zostać uznanym za jednego z nich.

Rico leciał na Lunę przyjąć pracę w stoczniach orbitalnych Bush.

– Mnóstwo coyos leci w dół studni. Beaucoup pracy teraz, wszyscy próbują zgarnąć dla siebie pierścień. Nowe kolonie, nowe światy.

– To wyschnie, gdy pierwszy rzut się wyczerpie – odpowiedział Amos.

Leżał w swojej pryczy, jednym uchem słuchając Rico, częściowo oglądając strumień wideo na ekranie ściennym, z wyłączonym dźwiękiem.

Rico zrobił pasiarski gest wzruszenia ramionami i kiwnął głową w stronę śpiącej na pryczy córki.

– Dla niej, sabe? Później będzie później, na razie muszę odłożyć trochę juanów. Szkoła, wycieczki, czego będzie potrzebować.

– Rozumiem. Później będzie później.

– Och, patrz, czyszczą kible. Idę pod prysznic.

– O co z tym chodzi, stary? – zapytał Amos. – O co ten raban?

Rico przekrzywił głowę, jakby Amos zapytał, dlaczego w kosmosie jest próżnia. Szczerze mówiąc, Amos znał odpowiedź, ale ciekawe było zobaczyć, czy Rico też.

– Gangi dalekich lotów, coyo. Cena tanich tras. Biedni nie mają dobrze.

– Załoga pilnuje takich spraw, prawda? Jeśli zrobi się zamieszanie, usypiają wszystkich, a potem wiążą sprawców. Żadnych problemów.

– Nie pilnują pryszniców. Tam nie ma kamer. Jeśli nie zapłacisz, kiedy przyjdzie ekipa, tam cię dopadną. Lepiej iść, kiedy jest tam załoga.

– Bez jaj – skomentował Amos, udając zaskoczenie. – Jeszcze nie widziałem nikogo z wymuszeniem.

– Zobaczysz, hombre. Przypilnuj Jian i Wendy, gdy mnie nie będzie, dobra?

– Nie ma sprawy, będą bezpieczni, bracie.

***

Rico miał rację. Po początkowym zamieszaniu lotu, gdy ludzie przestali już sobie szukać prycz i zmieniać miejsca, uznając, że nie zniosą sąsiada i skończyło się szukanie nowych, większość pasażerów trzymała się swoich miejsc. Pasiarze na pokładach Pasiarzy, wewnętrzni na pokładach podzielonych między Ziemię i Marsa. Amos był na pokładzie Pasiarzy, ale wyglądało na to, że jest tu jedyny.

Zdecydowanie więzienne zasady.

Szóstego dnia z windy wyszła mała grupa zbirów z pokładu wyżej i rozproszyła się między pryczami. Przy pięćdziesięciu ludziach na pokładzie obejście wszystkich chwilę im zajęło. Amos udawał, że śpi w swojej pryczy przeciążeniowej, i obserwował ich kątem oka. To była bardzo prosta operacja. Osiłek podchodził do pasażera, przedstawiał mu zasady ubezpieczenia na czas lotu, a potem przyjmował transfer pieniędzy tanim, jednorazowym terminalem. Wszelkie groźby były tylko sugerowane. Wszyscy płacili. Wymuszenie było bardzo głupie, ale dostatecznie proste, by mimo wszystko działało.

W ich stronę skierował się jeden z członków grupy wymuszającej, chłopak o wyglądzie czternastolatka. Rico zaczął sięgać po swój ręczny terminal, ale Amos usiadł na łóżku i gestem kazał go schować.

– Jesteśmy na czysto – powiedział do młodego zbira. – W tym rogu nikt nie płaci.

Chłopaczek popatrzył na niego bez słowa. Amos uśmiechnął się do niego. Nie miał szczególnej ochoty zostać uśpiony gazem i związany, ale jeśli będzie trzeba, jakoś to przeżyje.

– Jesteś trupem – rzucił zbir.

Włożył w te słowa tyle przekonania i arogancji macho, ile zdołał, a Amos musiał poczuć szacunek dla jego próby, jednak próbowali go przestraszyć ludzie dużo groźniejsi od chudego pasiarskiego nastolatka. Amos kiwnął głową, jakby rozważał groźbę.

– Wiesz, kiedyś zdarzyło mi się utknąć w szybie za reaktorem, gdy wybuchła rura z chłodziwem – powiedział.

– Co? – zapytał zaskoczony chłopak.

Nawet Rico i Jianguo patrzyli na Amosa, jakby stracił rozum. Amos się przesunął, a zawiasy pryczy zaskrzypiały, zmieniając położenie.

– Widzisz, chłodziwo jest radioaktywne jak cholera. Gdy trafi w powietrze, natychmiast paruje. Jak ci trafi na skórę, to nie jest zbyt zdrowe, ale można to przeżyć. Większość da się zmyć. Ale bardzo nie chcesz tego wdychać. Jak wciągniesz trochę radioaktywnych cząstek do płuc, skąd nie da się ich wyciągnąć, to w zasadzie potem topisz się od środka.

Dzieciak obejrzał się przez ramię, szukając wsparcia w poradzeniu sobie z szalonym gawędziarzem. Reszta ekipy od wymuszeń wciąż była zajęta.

– Musiałem wtedy – kontynuował Amos – dostać się do śluzy technicznej, otworzyć szafkę awaryjną i założyć aparat tlenowy bez wciągania do płuc tego syfu.

– I co z tego? I tak mu…

– Puentą tej krótkiej historyjki jest fakt, że dowiedziałem się o sobie kilku rzeczy.

– Tak? – Sytuacja zrobiła się na tyle dziwna, że dzieciak zainteresował się wyjaśnieniami.

– Dowiedziałem się, że potrafię wstrzymać oddech na prawie dwie minuty, wykonując przy tym ciężką aktywność fizyczną.

– I co…

– I musisz zadać sobie pytanie, jak bardzo mogę ci zaszkodzić w ciągu dwóch minut, zanim powali mnie gaz usypiający. Bo założę się, że całkiem solidnie.

Dzieciak nie odpowiedział. Rico i Jianguo zdawali się wstrzymywać oddech. Wendy patrzyła na Amosa z szeroko otwartymi oczami i uśmiechem.

– Jakiś problem? – W końcu pojawił się jeden z kumpli młodego zbira, sprawdzając jego postępy.

– Tak, on…

– Żadnego problemu – uciął mu Amos. – Właśnie wyjaśniam twojemu kumplowi, że ten kąt sali nie płaci ubezpieczenia.

– Ty tak twierdzisz?

– Właśnie. Ja tak twierdzę.

Starszy zbir przyjrzał się Amosowi, oceniając go. Byli mniej więcej tego samego wzrostu, ale Amos miał nad nim przewagę przynajmniej dwudziestu pięciu kilogramów. Amos wstał i naprężył się lekko, podkreślając swoje słowa.

– Z jaką załogą latasz? – zapytał starszy zbir, biorąc go za członka rywalizującego gangu.

– Rosynant – odpowiedział Amos.

– Nigdy o nich nie słyszałem.

– Owszem, słyszałeś, ale kontekst jest wszystkim, prawda?

– Może coś spieprzyłeś, coyo – skomentował zbir.

Amos zamaszyście po pasiarsku wzruszył rękami.

– Pewnie prędzej czy później się przekonamy.

– Prędzej czy później – zgodził się zbir, a potem zgarnął chłopaka i ruszył do reszty bandy. Zjeżdżając windą na kolejny poziom, zostawili juniora na warcie. Nastolatek otwarcie gapił się na Amosa przez całą salę, niczego nie próbując ukrywać.

Amos westchnął i wyjął z torby ręcznik.

– Pójdę pod prysznic.

– Oszalałeś – rzucił Jianguo. – Tam nie ma załogi. Napadną cię.

– Tak.

– To dlaczego…?

– Ponieważ – odpowiedział Amos, wstając i zarzucając sobie ręcznik na ramię – nie lubię czekania.

Gdy tylko ruszył w stronę łazienki z wyraźnie widocznym ręcznikiem, młody wartownik zaczął rozmawiać przez ręczny terminal. Wzywał posiłki.

W łazience pod jedną ze ścian ustawiono pięć kabin prysznicowych z cienkiego plastiku, a pod drugą – dziesięć podciśnieniowych muszli klozetowych. Na ścianie naprzeciw drzwi zamocowano umywalki. W otwartej przestrzeni na środku stały ławki przeznaczone dla czekających na prysznic i ułatwiające ubranie się po myciu. Nie było to najlepsze miejsce do walki wręcz. Mnóstwo twardych kantów, na które można się nadziać, a ławki groziły potknięciem.

Amos rzucił ręcznik na umywalkę i oparł się o nią z założonymi rękami. Nie musiał długo czekać. Kilka minut po telefonie juniora do łazienki wszedł młodzik z pięcioma zbirami z grupy wymuszającej.

– Tylko sześciu? Czuję się trochę dotknięty.

– Mały nie jesteś – odezwał się najstarszy. Czyli dowódca, skoro mówił pierwszy. – Ale duzi też giną.

– Prawda. To jak będzie? Jestem na waszym terenie, szanuję zasady gospodarzy.

Dowódca się roześmiał.

– Zabawny jesteś, chłopie. Zaraz zginiesz, ale zabawny. Twoje mięso, coyo – zwrócił się do nastolatka.

Młodzik wyciągnął z kieszeni kosę. Ochrona nie przepuszczała żadnej broni na pokłady pasażerskie, ale to był poszarpany kawałek metalu oderwany od czegoś i zaostrzony. Znowu więzienne zasady.

– Nie chcę okazać braku szacunku – odezwał się do niego Amos. – Pierwszego gościa zabiłem mniej więcej w twoim wieku. Właściwie to nawet kilku, ale nie w tym rzecz. Wiem, że muszę poważnie traktować ciebie i ten nóż.

– Dobrze.

– Nie – odpowiedział bezbarwnie Amos. – Wcale nie.

Zanim ktokolwiek zdążył się ruszyć, Amos pokonał dzielącą ich przestrzeń i chwycił rękę młodzika z nożem. Statek leciał z ciągiem około jednej trzeciej g, więc zerwał chłopaka z podłogi i zawirował, uderzając ręką nastolatka w kabinę prysznicową. Jego ciało sunęło dalej, a Amos nie puszczał, więc ręka zgięła się w miejscu uderzenia. Dźwięk zrywanych ścięgien i pękającej kości przypominał odgłos uderzenia młotkiem w mokrą sklejkę. Nóż wyleciał z pozbawionych czucia palców w stronę podłogi, a Amos puścił rękę.

Przez długą sekundę pięciu zbirów patrzyło na nóż u stóp Amosa, a on patrzył na nich. Zniknęła pustka w jego brzuchu. Znikło puste miejsce za mostkiem. Przestało go boleć gardło.

– Kto następny? – zapytał, rozciągając ręce z uśmiechem, o którego istnieniu nie wiedział chwilę wcześniej.

Rzucili się na niego wszyscy jednocześnie. Amos rozłożył ręce i powitał ich jak utraconych kochanków.

***

– Wszystko z tobą w porządku? – zapytał Rico.

Przecierał rozcięcie na głowie Amosa gazikiem nasączonym alkoholem.

– Przeważnie.

– A z nimi?

– Trochę mniej – odpowiedział Amos – ale też raczej tak. Wszyscy wyjdą stamtąd o własnych siłach, kiedy się obudzą.

– Nie musiałeś tego dla mnie robić. Zapłaciłbym.

– Wcale nie – rzucił Amos. Widząc pytające spojrzenie Rico, wyjaśnił: – Nie zrobiłem tego dla ciebie. I Rico? Te pieniądze mają trafić na fundusz Wendy albo przyjdę też po ciebie.

Rozdział piąty

Holden

Jeden z dziadków Holdena za młodu brał udział w rodeo. Na wszystkich zdjęciach z tamtych czasów był wysokim, muskularnym, dobrze wyglądającym mężczyzną z dużą klamrą pasa i w kowbojskim kapeluszu. Ale mężczyzna, którego Holden poznał jako dziecko, był chudy, blady i przygarbiony. Jakby lata odarły go ze wszystkiego nadmiarowego i przerysowały młodzieńca w szkieletową postać.

Uderzyło go, że Fred Johnson też został przerysowany.

Wciąż był wysoki, ale zniknęły jego wcześniej rozbudowane mięśnie, zostawiając po sobie luźną skórę na rękach i karku. Jego włosy zmieniły kolor z przeważnie czarnych na prawie siwe, albo też na prawie ich brak. Fakt, że wciąż emanował aurą bezwzględnego autorytetu, oznaczał, że od samego początku nie miała ona prawie nic wspólnego z jego wyglądem fizycznym.

Kiedy Holden usiadł, Fred miał na biurku dwie szklaneczki i butelkę czegoś ciemnego. Ruchem głowy zaoferował drinka, a Holden potwierdził skinieniem.

– Dziękuję – powiedział, gdy Fred nalewał, i z westchnieniem odchylił się na oparcie fotela.

– Potrzebowałem okazji – wyjaśnił Fred, wzruszając ramionami.

– Nie za drinka, choć za to też. Dziękuję za pomoc z Rosem. Przyszły pieniądze od Avasarali, ale mamy uszkodzenia, o których nie wiedziałem, gdy wystawiałem rachunek. Bez zniżki dla preferowanych klientów mielibyśmy kłopoty.

– Kto powiedział, że dostajesz zniżkę? – zapytał Fred, podając Holdenowi drinka, choć uśmiechał się przy tym.

Ze stęknięciem opadł na własny fotel. Holden nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo obawiał się tej rozmowy. Nawet mając świadomość, że był to tylko element uczciwych negocjacji biznesowych, i tak miał wrażenie, że prosi o jałmużnę. Bardzo się cieszył, że odpowiedź była pozytywna, a jeszcze większą radość sprawił mu fakt, że Fred go przy tym nie wymęczył. Poczuł się dzięki temu bardziej jak podczas rozmowy z przyjacielem.

– Wyglądasz starzej, Fred.

– Czuję się staro. Ale to lepsze od alternatywy.

Holden uniósł szklaneczkę.

– Za tych, których już z nami nie ma.

– Za tych, których już z nami nie ma – powtórzył Fred i obaj wypili. – Ta lista robi się dłuższa przy każdym naszym spotkaniu.

– Przykro mi z powodu Byka, ale sądzę, że uratował Układ Słoneczny. Na tyle, na ile go znałem, mogę sądzić, że uważałby to za świetne osiągnięcie.

– Za Byka – powiedział Fred, ponownie unosząc szklaneczkę.

– I Sam – dodał Holden, unosząc swoją.

– Wkrótce odchodzę, więc chciałem jeszcze z tobą porozmawiać.

– Chwila. Odchodzisz? To znaczy odlatujesz czy odchodzisz jak Byk i Sam?

– Jeszcze się mnie nie pozbędziesz. Muszę wrócić na Medynę – wyjaśnił Fred. Nalał sobie jeszcze trochę bourbona, marszcząc się nad szklaneczką, jakby wykonywał jakąś precyzyjną operację. – Tam teraz wszystko się dzieje.

– Naprawdę? Wydawało mi się, że słyszałem coś o spotkaniu sekretarz generalnej ONZ i premiera Marsa. Sądziłem, że właśnie tam się wybierzesz.

– Mogą rozmawiać, ile chcą, ale prawdziwą władzę daje geografia. Medyna jest w centrali, gdzie spotykają się wszystkie pierścienie. Tam właśnie przez bardzo długi czas będzie władza.

– Jak sądzisz, jak długo ONZ i Mars pozwolą ci kierować tym przedstawieniem? Masz przewagę, ale jeśli uznają, że chcą twoich zabawek, mogą rzucić na ciebie mnóstwo naprawdę groźnych statków.

– Sporo z tego załatwiamy pod stołem z Avasaralą. Dopilnujemy, żeby sytuacja nie wymknęła się spod kontroli. – Fred urwał i wypił większy łyk. – Ale mamy dwa duże problemy.

Holden odstawił swoją szklaneczkę. Zaczynał mieć wrażenie, że jego prośba o zniżkę i jej otrzymanie tak naprawdę wcale nie były końcem negocjacji.

– Mars – powiedział Holden.

– Tak, Mars umiera – potwierdził Fred, przytakując. – Tego nie da się zatrzymać. Ale mamy też bandę ekstremistów z SPZ, którzy potrząsają szabelką. Zeszłoroczny atak na Kallisto to ich dzieło. Zamieszki wodne na stacji Pallas. Były też inne zdarzenia. Nasiliły się napady pirackie i wcale nie podoba mi się to, ile z tych statków ma na burtach namalowane rozerwane kręgi.

– Można by pomyśleć, że wszystkie ich problemy rozwiązałoby posiadanie własnej niezależnej planety.

Zanim odpowiedział, Fred pociągnął kolejny łyczek alkoholu.

– Ich zdaniem kultura Pasiarzy jest dostosowana do życia w przestrzeni. Perspektywa nowych kolonii z powietrzem i ciążeniem ogranicza podstawy ekonomiczne bytu Pasiarzy. Zmuszenie wszystkich do zejścia do studni grawitacyjnych jest moralnym odpowiednikiem ludobójstwa.

Holden zamrugał.

– Niezależne planety to ludobójstwo?

– Twierdzą, że dostosowanie do niskiego ciążenia nie jest kalectwem, tyko ich istotą. Nie chcą przenieść się do życia na planetach, więc ich zabijamy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki