Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Epilog

Okładka

Rodzicom, teściom, bratu i szwagrostwu.

Tytuł oryginału: THE MARRIAGE MISTAKE
Copyright © 2013 by Jennifer Probst

Copyright © for the Polish translation by Akapit Press Sp. z o.o., Łódź 2013

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Tłumaczenie: Iwona Żółtowska

Korekta: Magdalena Granosik
Joanna Pietrasik

Wydanie I, Łódź 2013

ISBN 978-83-64379-12-3

AKAPIT PRESS Sp. z o.o.
93-410 Łódź, ul. Łukowa 18 B
tel./fax 42 680 93 70
Księgarnia internetowa: www.akapit-press.com.pl
e-mail: zamawiam@akapit-press.com.pl

Skład wersji elektronicznej:
pan@drewnianyrower.com

Wpatrzona w niewielkie ognisko Karina Conte zapewniała samą siebie, że nie zwariowała.

Zakochana dziewczyna ma prawo do odrobiny szaleństwa.

Ręce jej drżały, gdy sięgnęła po niewielką kartkę. Na trawniku u jej stóp leżała księga zaklęć oprawiona w fioletowe płótno. Karina zerkała na boki, mając nadzieję, że rodzina się nie obudzi. Obiecała wprawdzie swojej bratowej Maggie, że nie odprawi magicznego rytuału, ale czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Maggie się nie dowie, więc nie ma problemu. Zapach dymu z płonącego drewna mieszał się z wonią krokusów rozkwitających w głębi ogrodu. Karina modliła się, żeby nikt nie spostrzegł migotliwych płomieni.

Zerknęła na kartkę. Dobra, czas odprawić czary i poprosić o pomoc niebiosa oraz wszystkich świętych. Oby tylko ksiądz Richard nie zajarzył, co się tu wyprawia. Pospiesznie wypowiedziała formułki, zaklinając moce niebieskie, żeby pomogły jej zdobyć mężczyznę, którego imię i nazwisko zapisała na kartce.

Rzuciła ją w ogień.

Zrobiło jej się lekko na sercu, więc odetchnęła z ulgą. Zrobione. Teraz musi tylko zdobyć się na cierpliwość. Ciekawe, jak długo niebiosa każą jej czekać na upragniony prezent od losu. Bardzo ułatwiła im zadanie, bo zamiast listy pożądanych cech napisała na kartce tylko dwa słowa – imię i nazwisko mężczyzny, w którym była zakochana od wielu lat. Traktował ją zawsze jak młodszą siostrzyczkę. Wyrafinowany światowiec o nieodpartym uroku, któremu ulegały najpiękniejsze kobiety. Za dnia peszyła się przy nim i nie była w stanie wykrztusić słowa, a nocą wabiła go zmysłowo w erotycznych snach i marzeniach na jawie.

Maksimus Gray.

Odczekała, aż kartka zmieni się w popiół, i zalała ognisko wodą z przygotowanego wcześniej kubła. Starannie usunęła wszelkie ślady odprawionego rytuału, podniosła magiczną księgę i pobiegła w stronę domu.

Miękkie źdźbła trawy łaskotały bose stopy, a powiewna koszula nocna z białego batystu upodabniała Karinę do zjawy. Gdy była już w swojej sypialni, przebiegł ją radosny dreszczyk. Schowała książkę do szuflady i wślizgnęła się pod kołdrę.

Nareszcie.

Stało się.

– Przyjąłem kogoś na staż. Będziecie razem pracować. Zostaniesz nauczycielem i mentorem. Postaraj się, bo to zdolna bestia.

Maks spojrzał uważniej na mężczyznę siedzącego po drugiej stronie stołu. Drgnął lekko, gdy usłyszał wiadomość, ale milczał. Rozparł się wygodnie w fotelu, wyciągnął przed siebie długie nogi, skrzyżował ramiona na piersi i uniósł brwi. Przez parę lat harował jak wół roboczy, budując od podstaw La Dolce Maggie, amerykańską filię znakomicie prosperującej firmy rodzinnej La Dolce Famiglia, włoskiej sieci piekarń. Nie zamierzał teraz usuwać się w cień.

– Chcesz mnie wymienić na młodszy model, szefie?

Michael Conte, który był dla niego raczej przyszywanym bratem niż pracodawcą, uśmiechnął się szeroko.

– Zapomnij! Twoja mamuśka skopałaby mi tyłek. Nie zamierzam ryzykować siniaków. A poważnie mówiąc, ktoś ci musi pomóc w rozwijaniu firmy.

Maks uśmiechnął się kpiąco.

– Twoja matka też umie postawić na swoim. Moja przy niej wymięka. Kto ci załatwił od ręki ślub kościelny i wesele? Twoje szczęście, że naprawdę durzyłeś się w pannie, bo wpadłbyś jak śliwka w kompot.

– Bardzo śmieszne, Gray. Dla mnie ślub nie był żadnym problemem. Prędzej czy później i tak byśmy się pobrali. To ty zwątpiłeś w Maggie i dlatego omal jej nie straciłem.

– Masz rację. Moja wina. Ubzdurałem sobie, że muszę ratować kumpla przed interesowną lalunią, ale teraz uwielbiam Maggie. Świetna dziewczyna. Musi być uosobieniem cierpliwości, skoro potrafi z tobą wytrzymać, geniuszu.

– Tak, tak, już się zorientowałem, że założyliście klub wzajemnej adoracji.

– Lepsze to niż ustawiczne kłótnie. Kogo przyjąłeś na staż?

– Karinę.

Maksowi szczęka opadła.

– Karinę? Mówisz o swojej najmłodszej siostrze? Chyba żartujesz! Młoda jeszcze studiuje.

Michael podszedł do dystrybutora, napełnił kubek i upił kilka łyków wody.

– Skończyła studia. W maju otrzymała dyplom MBA renomowanej uczelni, a potem odbyła staż w firmie Dolce di Notte.

– Posłałeś ją do konkurencji?

– Oni się dla nas nie liczą – odparł Michael. – To lokalny biznes. My jesteśmy firmą z wyższej półki. Marzy nam się koncern o światowym zasięgu. Chciałem, żeby Karina uczyła się od Julietty, ale odmówiła, twierdząc, że nie zamierza być cieniem starszej siostry. Błagała, żebym ją zabrał do Ameryki i pozwolił tutaj odbyć praktykę. Najwyższy czas, żeby zaczęła pracować w rodzinnej firmie. Capisce?

Tak, do cholery. Wszystko jasne, pomyślał Maks. Każą mi niańczyć najmłodszą latorośl rodu. Rzecz jasna, kochał Karinę braterską miłością, ale jej wrodzona skłonność do płaczu, wrzasków i awantur z pewnością nie ułatwi biznesowej współpracy. Maks wzdrygnął się. W interesach bywa różnie. Jeśli zbyt ostro potraktuje Karinę, biedactwo może się załamać. Staż w jego biurze to poroniony pomysł.

– Posłuchaj, Michaelu, daj młodą do księgowości. Liczbowe kombinacje to jej specjalność, z zarządzaniem gorzej sobie radzi. Mam teraz w firmie istny kociokwik, prowadzimy bardzo trudne negocjacje. Niech ktoś inny się nią zaopiekuje.

Michael pokręcił głową.

– Zapomnij. Postanowiłem za jakiś czas powierzyć jej kierowanie amerykańską filią naszej firmy. Musi się nauczyć, jak zarządzać La Dolce Maggie. Jedynym człowiekiem, który potrafi młodą wyszkolić na prezesa, jesteś ty. Należysz praktycznie do rodziny, więc dobrze wiesz, w jaki sposób do niej dotrzeć.

Ta odpowiedź przygwoździła Maksa jak osinowy kołek wbity w serce wampira. Prawie rodzina? Zapewne. W pewnym sensie. Michael zawsze stał za nim murem. Maks przez lata udowodnił, że jest tego wart. Dotąd miał nadzieję, że w prowadzonym wspólnie biznesie zajmie należne miejsce i, jak to mówią, zostanie raz na zawsze uwzględniony w porządku dziobania – oczywiście w pierwszym szeregu. Nikt dotąd nie kwestionował jego kompetencji umożliwiających sprawowanie funkcji prezesa, lecz ostatnio zaczęło mu świtać, że brak wspólnych genów może w przyszłości stanowić poważne utrudnienie. Kontrakty podpisywał na trzy lata. Pragnął stabilniejszych zasad współpracy z piekarniczym gigantem, który pomagał budować. Dzięki niemu w Stanach otwarto właśnie trzy nowe placówki, co uważał za swoje największe osiągnięcie. Miał nadzieję, że te sukcesy zapewnią mu najwyższą pozycję, równą tej zajmowanej przez Michaela. Nie chciał być prezesem, tylko wspólnikiem, i dlatego obawiał się, że panna świeżo po dyplomie będzie go rozpraszać, utrudniając osiągnięcie celu.

Z drugiej strony jednak…

Rytmicznie opukiwał palcem dolną wargę. Należałoby przypomnieć Michaelowi, jak ważne są dla firmy wysiłki obecnego prezesa. Sprytnie dobierając zadania powierzane Karinie, podkreśli jej brak doświadczenia oraz młody wiek, a zarazem perfekcyjnie wywiąże się z obowiązku sprawowania nad nią opieki podczas stażu. Zamierzał porozmawiać z Michaelem o spółce, gdy amerykańska filia okrzepnie. Mentorowanie szykowanej na prezesa siostruni szefa paradoksalnie może mu wyjść na dobre, zwłaszcza że sam będzie raportował o jej postępach.

Wszystko jasne. Taki układ był dla niego dość korzystny.

– Zgoda, Michaelu, skoro tak ci na tym zależy.

– Doskonale. Karina będzie tutaj za niecałą godzinę. Wpadniesz dziś do nas na kolację? Mamy skromną imprezę powitalną z okazji jej przyjazdu.

– Maggie gotuje?

– Dzięki Bogu dzisiaj nie – poinformował z uśmiechem Michael.

– W takim razie przyjdę.

– Mądre posunięcie. – Michael zmiął papierowy kubek, cisnął go do kosza i wyszedł, zmykając za sobą drzwi.

Maks spojrzał na zegarek. Był zawalony robotą i musiał się z nią uporać przed przybyciem stażystki.

Karina patrzyła na gładkie drzwi opatrzone lśniącą mosiężną tabliczką. Gardło miała ściśnięte. Nerwowo przełknęła ślinę i wytarła spocone dłonie o czarną spódnicę. Dość tych głupstw. Była dorosła, a młodzieńcze zadurzenie dawno wywietrzało jej z głowy. Maksimus Gray przestał być obiektem jej westchnień.

Trzy lata to kawał czasu.

Przygładziła włosy spięte w klasyczny kok, wsunęła za ucho niesforny kosmyk, wyprostowała się i zapukała do drzwi.

– Proszę. Lekko schrypnięty baryton wywołał falę wspomnień i wprawił ją w zakłopotanie. Głęboki, aksamitny, obiecujący grzeszne przyjemności oraz urocze szelmostwa, na które tylko zakonnica pozostałaby obojętna… albo i nie.

Karina weszła do gabinetu, nadrabiając miną. Wiedziała, że to wystarczy, bo w świecie biznesu liczą się pozory. Uspokoiła ją ta świadomość. Podczas studiów i praktyk nauczyła się ukrywać prawdziwe uczucia; stała się mistrzynią kamuflażu. Inaczej nie przetrwałaby w tej branży ani jednego dnia.

– Cześć, Maks.

Mężczyzna siedzący za masywnym biurkiem z tekowego drewna podniósł głowę i spojrzał na nią. Z bystrych niebieskich oczu wyczytała serdeczność pomieszaną z zaskoczeniem, jakby na jej miejscu spodziewał się ujrzeć kogoś innego. Obrzucił ją taksującym spojrzeniem, doceniając zgrabną figurę. Chwilę później jego twarz przybrała wyraz powitalnej życzliwości. Serce Kariny zatrzepotało, zamarło, ale szybko się uspokoiło. Przez ułamek sekundy kontemplowała z zachwytem urodę swego ideału.

Sylwetka szczupła, zadbana. Wysoki wzrost w połączeniu z innymi cechami onieśmielał, stwarzając aurę zagrożenia, którą Maks wykorzystywał niemal we wszystkich swoich poczynaniach. Rysy twarzy łączyły anielską łagodność z diabelską przewrotnością. Wyraziste kości policzkowe, kształtny nos i pięknie zarysowane brwi nadawały mu arystokratyczną wyniosłość. Parodniowy zarost na policzkach stanowił przeciwwagę dla zmysłowych ust, a kontrast ten budził erotyczne skojarzenia. Gęste kruczoczarne włosy niesfornymi falami opadały na czoło i podkreślały jasny błękit oczu. Wstając i podchodząc do niej, żeby się przywitać, poruszał się z niedbałą gracją, o której większość takich wielkoludów może tylko marzyć. Karina poczuła powabną, drażniącą zmysły woń jego wody po goleniu. Zagadkowe połączenie drzewnych i korzennych woni z nutą cytrusów sprawiło, że zapragnęła wtulić twarz w zagłębienie szyi i wąchać skórę.

Nie pozwoliła sobie na takie ekstrawagancje nawet wówczas, gdy obdarzył ją krótkim powitalnym uściskiem. Położyła dłonie na szerokich ramionach, których nie mogła ukryć marynarka granatowego garnituru szytego na zamówienie. Zauroczenie tym pięknym mężczyzną od lat było największą słabością Kariny. Z jego powodu dostała od życia bolesną nauczkę. Odkryła swoją pietą achillesową, przyjęła to do świadomości i poszła dalej. Fundamentalne zasady biznesu sprawdzały się we wszystkich sferach jej życia.

Uśmiechnęła się do Maksa.

– Strasznie długo się nie widzieliśmy.

– Zbyt długo, cara. – Przez moment wydawał się nieswój, ale to wrażenie szybko minęło. – Słyszałem, że zdobyłaś dyplom z wyróżnieniem. Podobno byłaś najlepsza na roku. Dobra robota.

– Dzięki. – Lekko skłoniła głowę. – Co u ciebie? Wiem od Michaela, że ciężko pracujesz, rozwijając La Dolce Maggie.

– Tak. – Maks spoważniał. – Wygląda na to, że masz mi w tym pomagać. Widziałaś się z Michaelem?

Karina zmarszczyła brwi.

– Nie. Przyjechałam z lotniska prosto do biura, żeby zyskać parę godzin i rozejrzeć się tutaj. Mam nadzieję, że oprowadzisz mnie po siedzibie firmy. Co mi przydzielisz na początek? Księgowość, płatności, budżet, obsługę klienta?

Przez chwilę przyglądał się jej twarzy, pieszcząc wzrokiem każdy szczegół. Nie speszyła się i pozwoliła mu się pogapić. Skoro mają pracować w jednej firmie, spotykając się od czasu do czasu, powinna szybko przywyknąć do jego obecności. Dzięki Bogu, że będzie mogła zagrzebać się w raportach finansowych. Potrafiła skupić się na pracy, zapominając o całym świecie, a w rachunkowości była prawdziwą mistrzynią. Wątpliwe, żeby Maks znalazł czas i ochotę, żeby osobiście nadzorować jej pracę.

Poczuła się zbita z tropu, gdy lekki uśmiech pojawił się na jego ustach.

– Siebie.

– Proszę?

– Pytałaś, co ci przydzielę. Siebie. Zostaniesz moją asystentką, a ja twoim mentorem. Wszystkiego cię nauczę.

Karina spanikowała. Cofnęła się o krok, jakby rozmawiała z diabłem podsuwającym jej do podpisania piekielny cyrograf. Roześmiała się głupkowato.

– Nie chcę ci zawadzać. Pogadam z Michaelem i przekonam go, że powinnam zacząć staż na innym stanowisku.

– Nie masz ochoty ze mną pracować? – Uniósł ręce. – Niepotrzebnie się obawiasz. Będzie ci ze mną dobrze.

Wyobraziła sobie, że podciąga jej spódnicę, wsuwa dłoń między rozgrzane, wilgotne uda i doprowadza ją do orgazmu, przyprawiając o zawrót głowy oraz utratę przytomności. Nie wątpiła, że potrafił dogodzić kobiecie. Pod każdym względem. Z płonącymi policzkami rozglądała się po gabinecie, udając, że podziwia wystrój wnętrza. Była wściekła, że po pięciu minutach rozmowy dała się zbić z tropu.

Stukając obcasami o parkiet, chodziła wzdłuż ścian, z fałszywym zaciekawieniem oglądając oprawione w ramki fotografie z otwarcia piekarni nad rzeką Hudson. Staż był dla niej prawdziwym egzaminem. Nie mogła zawieść. Jako nastolatka bezsensownie podkochiwała się w Maksie, ale nie zamierzała tkwić dalej w uczuciowym potrzasku. Przyjechała do Ameryki, żeby urzeczywistnić dwa cele: udowodnić swoją wartość i wygnać z serca widmo Maksimusa Graya.

Na razie w obu tych obszarach zaliczała same wpadki.

Odchrząknęła i ponownie stanęła z nim twarzą w twarz.

– Doceniam twoją chęć mentorowania skromnej stażystce – zapewniła uprzejmie – ale w księgowości czułabym się bardziej przydatna.

Kąciki ust zadrżały mu lekko.

– Zapewne, ale twój brat jasno dał mi do zrozumienia, jakie są jego oczekiwania. Oprowadzę cię teraz po naszym biurze i zadzwonię do Michaela. Powiedział, że będziesz tu dopiero za godzinę.

– Dobry pomysł. – Wyprostowała się, jakby chciała rzucić komuś wyzwanie. – Najwyższy czas przypomnieć kochanemu braciszkowi, że nie ma prawa mi rozkazywać.

Pospiesznie opuściła gabinet.

Maks podreptał skwapliwie za pewną siebie, zirytowaną dziewczyną, która śmiało parła do przodu. Próbował zebrać myśli. Nie poznawał jej. Gdzie się podziała rozhisteryzowana, nieśmiała pannica o wybuchowym temperamencie?

Zniknęła bez śladu. Wygląda na to, że Karina Conte wreszcie dorosła. Dawniej wciąż czuł na sobie jej zachwycony wzrok i opędzał się od młodzieńczego uwielbienia. Jako nastolatka Karina spuszczała głowę, ilekroć coś ją wprawiło w zakłopotanie. Wyczulona na cudze potrzeby, nadwrażliwa i milutka; starała się każdego zadowolić. Zawsze próbował ją chronić. Dziś stanęła przed nim kobieta opanowana i kompetentna. Zdumiał się, gdy Karina oświadczyła, że zamierza wygarnąć starszemu bratu, co sądzi o jego pomysłach. Z początku zasmuciły go te zmiany, lecz w końcu machnął na nie ręką. Może ta nowa Karina, bardziej niż sądził, przyda się w firmie?

Musiał przyznać, że figurę ma świetną. Dopiero dziś to spostrzegł. Z trudem oderwał wzrok od jej pośladków, kołyszących się zmysłowo w odwiecznym rytmie, który doprowadzał mężczyzn do szaleństwa. Była niższa od sióstr, więc dodawała sobie wzrostu, nosząc szpilki, dzięki którym zgrabne nogi od razu przyciągały uwagę. Podczas krótkiej tury po siedzibie firmy Maks przedstawiał ją wielu pracownikom. Mimo woli spostrzegł, że w paru miejscach ładnie się zaokrągliła. Dekolt miała boski.

Zrobiło mu się gorąco i ciasno, gdy w wycięciu białej bluzki rozpiętej pod szyją mignął skrawek koronki. Pełny biust napierał na cienką tkaninę, jakby próbował się uwolnić spod warstw ubrania. Kobieta w klasycznym kostiumie też potrafi zrobić striptiz. Przerażony nazbyt śmiałym pomysłem wyobraził sobie aseksualną brzydulę w barchanowej bieliźnie i szybko ochłonął.

Karina to zakazany owoc. Był jej mentorem i opiekunem, drugim po starszym bracie. Zawsze wydawała mu się ładna, choć dawniej przesadnie się malowała. Tapeta taka, że człowieka nie widać. Teraz na urodziwej twarzy wyróżniały się tylko usta pociągnięte czerwoną szminką. Śniada skóra jaśniała w świetle żarówek; aż chciało się jej dotknąć. Niesforne loki zniknęły, proste włosy były spięte w kok. Gładkie, skromne uczesanie podkreślało wyraźnie zarysowane, ciemne brwi i wysokie kości policzkowe. Rzucał się w oczy włoski nos dodający rysom wyrazu, lecz najbardziej przyciągały uwagę gniewne oczy, które hipnotyzowały rozmówców i trzymały ich na uwięzi. Karina nie była nigdy przesadnie szczupła, co mu się bardzo podobało. Nie rozumiał, czemu inne panie stale się odchudzają. Cudowne okrągłości, nie całkiem ukryte pod biznesowym kostiumem, stanowiły wielką pokusę.

Maks zastanawiał się, czy Karina ma kochanka.

Cholera, skąd mu to przyszło do głowy? Przetarł oczy i odetchnął z ulgą na widok Michaela idącego korytarzem.

Brat Kariny starym włoskim zwyczajem otworzył ramiona, ale Karina nie rzuciła się mu na szyję, tylko uśmiechnięta podeszła wolno i przytuliła się do brata. Otaczała ich aura wzajemnej miłości. Przykładne rodzeństwo. Maks poczuł się nagle samotny i opuszczony. Zawsze marzył o bracie lub siostrze; mogliby nawzajem dodawać sobie otuchy. Michael i siostry Conte stali się dla niego przyszywanym rodzeństwem, lecz mimo to odkąd poznał prawdę o swoim ojcu, miał jeden cel, podsycany stale pragnieniem odwetu, a była nim potrzeba sukcesu.

Nie możesz tego schrzanić, szeptał wewnętrzny głos.

Przyznał rację owemu doradcy i machnął ręką na sentymentalne mrzonki. Michael objął Karinę ramieniem i ruszył w głąb korytarza.

– Tak się cieszę, że przyjechałaś, mia bella. Dlaczego tu jesteś? Poleciłem kierowcy jechać z lotniska prosto do domu. Maggie cię wygląda.

Karina z uśmiechem przechyliła głowę na bok.

– Co u mojej kochanej bratowej?

– Strasznie marudzi.

– Nic dziwnego. – Karina wybuchnęła śmiechem. – Powiedziałam twojemu kierowcy, że plany się zmieniły. Wolałam od razu przyjechać do firmy, rozejrzeć się, zobaczyć swoje biurko. Potem do was wpadnę. Maks już mnie oprowadził po biurze.

Michael poklepał przyjaciela po ramieniu i spojrzał znów na Karinę.

– Jesteś w dobrych rękach. Zajmiesz pokój obok jego gabinetu, dobrze? Stoi pusty, więc zaraz każę usunąć stamtąd pudła i rupiecie. Jutro mamy naradę dotyczącą nowych placówek.

Zapadło kłopotliwe milczenie. Michael z niepokojem obserwował nachmurzoną twarz siostry.

– Moim zdaniem powinniśmy najpierw wyjaśnić sobie kilka spraw i ustalić zasady współpracy. Możemy pogadać u ciebie w gabinecie?

Maks pożegnał się skinieniem głowy i powiedział:

– Zostawiam was samych. Zobaczymy się wieczorem.

– Nie – rzuciła pospiesznie Karina. – Chciałabym, żebyś był przy tej rozmowie.

Dreszcz go przeszedł, gdy spojrzała mu prosto w oczy, ale natychmiast zapanował nad sobą i poszedł z nimi do biura Michaela. Głębokie miękkie fotele służyły wygodzie uczestników wielogodzinnych narad. Maks omal nie parsknął śmiechem, gdy filigranowa Karina nieopatrznie zapadła się w puchatą tapicerkę, a potem szybko przesunęła tyłeczek na sam brzeg. Obrzuciła go karcącym spojrzeniem, złączyła kolana, a stopy w wysokich szpilkach ustawiła równiutko na podłodze. Maks podziwiał kształtne łydki, jakby stworzone do tego, by obejmować biodra kochającego się z nią mężczyzny.

Człowieku, ogarnij się! Co też ci chodzi po głowie? Trzydziestoczteroletni wapniak nie powinien się tak nakręcać, widząc ślicznotkę w korporacyjnym mundurku. Poza tym Karina była dla niego sporo młodszą przyszywaną siostrzyczką. Żyła pod kloszem i pozostała niewinna. Umarłaby pewnie ze wstydu, gdyby podejrzewała, że swoją wizytą odebrała mu spokój i wywołała niezdrowe podniecenie.

Odsunął od siebie grzeszne myśli.

– Michaelu, mam kilka wątpliwości dotyczących mego stażu. Powiedz, czego oczekujesz, żebyśmy mogli wprowadzić do twego planu niezbędne poprawki.

Michael opadł na oparcie fotela. Nie on jeden był zdumiony rzeczowym nastawieniem Kariny Conte.

– Nie zaprzątaj sobie tym głowy, cara. Z czasem będziesz prezesować La Dolce Maggie, lecz na razie zostaniesz asystentką Maksa i będziesz mu pomagała we wszystkim, co dotyczy zarządzania. Musisz sobie przyswoić zasady funkcjonowania firmy na rozmaitych jej poziomach. Rzecz jasna, zamieszkasz ze mną i Maggie. Wydzielimy ci w naszym domu przytulny apartamencik. Możesz go urządzić, jak zechcesz. Gdybyś miała jakiś problem, przyjdź z nim do mnie. Razem znajdziemy rozwiązanie. – Michael puchł z dumy, przedstawiając tę szczodrą ofertę.

Maks przeczuwał, że będą kłopoty. Poważne kłopoty. Spodziewał się, że mała kobietka zrobi wielką awanturę.

Karina skinęła głową.

– Rozumiem. Doceniam twoją dobroć i jestem ci bardzo wdzięczna. Problem w tym, że nie przyjechałam do Nowego Jorku, żeby mieszkać u brata i deptać po piętach prezesowi firmy. Mam inne plany. Podczas weekendu wprowadzam się do dawnego mieszkania Aleksy. Jeśli chodzi o moją pracę w La Dolce Maggie, bardziej się przydam w księgowości lub dziale obsługi klienta. Tam chcę zostać na dłużej. Maks tyle ma na głowie, że nie powinna go teraz rozpraszać żadna stażystka.

Panu prezesowi dosłownie szczęka opadła. Pospiesznie zamknął usta, mając nadzieję, że inni nie spostrzegli jego zacukania. Oczekiwał rodzinnej awanturki z płaczem i trzaskaniem drzwiami. Karina zawsze była przesadnie uczuciowa i wrzeszczała z byle powodu, dając upust wzburzonym emocjom. Dlatego ustawicznie popadała w kłopoty. Przypomniał sobie, że kiedyś wyskoczyła z auta, bo dostrzegła bezdomnego psa uciekającego do lasu. Zostawiła otwarty samochód, pognała za kundlem i zabłądziła. Dio, totalna masakra. Wszyscy byli przekonani, że została porwana. Znaleźli ją po kilku godzinach. Siedziała w prowizorycznym szałasie, tuląc w ramionach brudnego pchlarza. Nie uroniła ani jednej łzy i oświadczyła rezolutnie, że nie uległa panice, bo prędzej czy później na pewno zostałaby odnaleziona, więc się nie martwiła. Spokojnie prowadziła psa, słuchając gniewnej tyrady Michaela. Biedny Maks omal nie zemdlał na jej widok, tak mu ulżyło.

– Wykluczone. – Michael zgromił ją spojrzeniem. – Jesteś moją siostrą i zostaniesz u nas. Nowy Jork to okropne miasto. W księgowości i dziale obsługi klienta nie mam teraz wakatów. Zresztą od Maksa więcej się nauczysz.

– Nie. – Uśmiechnęła się miło, ale jej odmowa była jak wystrzał z rewolweru.

– Proszę?

– Dobrze słyszałeś, Michaelu. Jeśli nie zaczniemy rozmawiać jak ludzie cywilizowani, znajdę sobie inną pracę. Dostałam już dwie ciekawe oferty z firm mających siedzibę na Manhattanie, lecz wstrzymałam się z odpowiedzią. Chciałabym tutaj pokazać, na co mnie stać, ale jeśli zamierzasz nadal traktować mnie jak młodszą siostrzyczkę, nie będę w stanie pracować efektywnie. Taki układ dla wszystkich byłby niewygodny. Podejrzewam, że wymyśliłeś staż u Maksa, żeby miał mnie na oku i uchronił przed robieniem głupstw. Jeśli potrafisz wskazać inne powody, chętnie ich wysłucham. W przeciwnym razie zrobię, co uważam za słuszne, i nie będę miała do ciebie pretensji. Capisce?

Maks spodziewał się gniewnego wybuchu szefa obdarzonego prawdziwie włoskim temperamentem, który swą najmłodszą siostrzyczkę chronił przed złym światem na modłę średniowiecznego rycerza. To był zawsze jego priorytet. W arystokratycznej rodzinie Conte zgodnie z odwieczną tradycją słowo Michaela było prawem. To zadziwiające, że Karina tuż po wkroczeniu na terytorium brata odważyła się zakwestionować jego postanowienie.

Po chwili świat Maksa zatrząsł się w posadach.

Michael spokojnie kiwnął głową i uśmiechnął się lekko.

– Dobrze, cara. Chciałem, żebyś u nas zamieszkała, bo Maggie lubi twoje towarzystwo, ale mówi się trudno. Proponuję na początek wspólne zwiedzanie miasta, żebyś poczuła się pewniej. Jeśli chodzi o firmę, wiem, że masz smykałkę do liczb, ale powinnaś lepiej poznać inne aspekty działalności biznesowej z naciskiem na zarządzanie. Tylko Maks potrafi skutecznie rozwinąć wszystkie twoje talenty.

Czyżby?

Co to jest? Reklamowa pokazówka dla mediów? Maks szukał wzrokiem kamer. Na próżno. Karina sprawiała wrażenie zadowolonej z wyniku negocjacji.

– Racja. Przyznaję, że Maks jest najlepszy w branży. Stęskniłam się za Maggie, więc posiedzę u was tydzień, ale potem się wyprowadzę. Nie po to przeniosłam się do Nowego Jorku, żeby koczować u starszego brata. Pora, żebym miała własny kąt. Poddasze Aleksy jest dla mnie idealne. Zgoda?

Michaelowi było nie w smak, że jego sukces okazał się połowiczny. Maks oczekiwał, że kumpel spróbuje przycisnąć siostrunię.

– Zgoda.

Uśmiechnięte rodzeństwo spojrzało na siebie. Maks uznał ponuro, że ktoś ich chyba podmienił.

– Skoczę do toalety i możemy jechać do domu. Jestem wykończona i powinnam się przebrać.

– Dobra. Wieczorem urządzamy imprezę powitalną, ale przedtem zdążysz uciąć sobie drzemkę.

– Świetnie. – Wstała z wdziękiem i podeszła do Maksa. – Dzięki, że pokazałeś mi biuro. Zobaczymy się wieczorem?

Kiwnął głową, zdumiony, że rodzinny spór toczony w jego obecności nie skończył się totalną awanturą. Gdy Karina wyszła z gabinetu, popatrzył na szefa.

– Cholera, co jest grane? Zazwyczaj sam podejmujesz decyzje i egzekwujesz je bez pardonu niczym udzielny władca. Karina też mnie zaskoczyła. Dlaczego nie robi scen? Jest całkiem odmieniona.

Michael wstał i włożył marynarkę.

– Maggie mnie przekonała, że młodej trzeba okazać więcej szacunku i pozwolić, żeby sama o sobie decydowała. Chcesz pewnie spytać, czy mi to działa na nerwy? Si. Ale Karina jest dorosła i musi znaleźć w życiu własną drogę. – Michael sposępniał. – Jestem jej bratem, nie ojcem, więc niewiele mogę, ale będę ci wdzięczny, jeśli zechcesz stale mieć na nią oko, mio amico. Ufam, że dzięki tobie będzie bezpieczna i nauczy się kierować firmą.

Maks wzdrygnął się, słysząc ostatnie słowa. Potwierdziły się jego najgorsze obawy.

– Kierować firmą? – powtórzył.

– Oczywiście. – Michael roześmiał się głośno. – Nosi nazwisko Conte, więc pewnego dnia stanie na czele La Dolce Maggie. Szykujemy ją na prezesa.

Maks przyjrzał się kumplowi i nagle poczuł dziwny chłód. Kiedy stanie się wreszcie prawdziwym partnerem godnym miana wspólnika? Trudno mu chyba zarzucić egoizm i niewdzięczność. Wspólnie z Michaelem rozwijał La Dolce Maggie, lecz w głębi ducha zdawał sobie sprawę, że nie ma ludzi niezastąpionych. Karina zostanie formalnie zatrudniona na stanowisku prezesa firmy, bo jest też jej współwłaścicielką. Maks nie domagał się nigdy, aby Michael wziął go do spółki, z obawy, że ich przyjaźń może przesądzić o decyzji, która powinna wynikać jedynie z przesłanek biznesowych. Czemu stale musi udowadniać, że jest coś wart? Jasne, cholerny tatuś się go wyrzekł, ale ta ciągła walka o akceptację staje się męcząca.

– Muszę wyjść. Zastąp mnie tutaj. Widzimy się u nas o siódmej. Dzięki, Maks.

Michael wyszedł. Drzwi zamknęły się za nim.

Maks został sam w gabinecie szefa. Powróciły wspomnienia i mdlące poczucie niepewności, które w gruncie rzeczy nigdy go nie opuszczało.

Karina siedziała po turecku na łóżku i chichotała, obserwując bratową, która z trudem doczłapała do fotela i osunęła się bezwładnie. Spuchnięte bose stopy wystawały spod fałdzistej spódnicy sięgającej podłogi. Z przodu sterczało potężne brzuszysko. Włosy cynamonowej barwy opadły na oczy, więc Maggie wysunęła dolną wargę i zdmuchnęła je niecierpliwie. Kosmyki rozdzieliły się, odsłaniając bystre, szmaragdowe oczy. Chmurne spojrzenie zdradzało irytację i znużenie.

– Twój brat działa mi na nerwy – oznajmiła.

– Co znowu przeskrobał? – spytała Karina. Starała się zachować powagę, gdy obserwowała ledwie żywą, marudną bratową, która do niedawna była modnie ubraną, zorganizowaną bizneswoman.

– Powodów jest mnóstwo. Wybierz dowolny. Śpi jak suseł i na domiar złego chrapie, a ja leżę obok bezsennie jak wieloryb zniesiony falami na plażę. Robi z siebie głupka, wypytując ciągle, czego potrzebuję. Dziś zabronił mi jechać na kolejną sesję zdjęciową. Twierdzi, że w moim stanie podróż jest zbyt niebezpieczna.

Karina parsknęła śmiechem.

Maggie była w siódmym miesiącu bliźniaczej ciąży, ale nie przyjmowała do wiadomości, że musi na pewien czas zapomnieć o pracy i dotychczasowym stylu życia.

– Dobrze wiesz, że Michael jest nadopiekuńczy – tłumaczyła. – Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie, żebyś mogła teraz przyklęknąć, by zrobić zdjęcie.

Maggie spojrzała na nią spode łba.

– Wiem. Dlaczego nikt mi nie powiedział, że w waszej rodzinie często rodzą się bliźnięta?

– Czy to by coś zmieniło?

– Być może. O Jezu! Sama nie wiem. Raczej nie. Faceci to dranie.

Karina szczęśliwie uniknęła odpowiedzi na to dictum, bo drzwi się otworzyły i wyjrzała zza nich znajoma buzia otoczona burzą czarnych loków.

– Hura! Miałam nadzieję, że cię tu zastanę.

Karina pisnęła z radości. Uściskała i wycałowała Aleksę, najlepszą przyjaciółkę Maggie. Przypominała jej najstarszą siostrę Wenecję. Emanowała optymizmem i radością życia. Sercem od dawna przylgnęła do rodziny Conte, więc dzięki niej Karina czuła się w nowym miejscu bardziej domowo. Gdy wypuszczała przyjaciółkę z objęć, coś naparło na dłonie dotykające brzucha. Aleksa cofnęła się i zawołała:

– O mój Boże! Dzidzia kopie!

Aleksa przyciągnęła młodą do siebie, znów położyła jej ręce na swoim zaokrąglonym brzuchu i uśmiechnęła się szeroko.

– Tego malucha zapiszemy chyba na karate.

Ona również człapała leniwie. Podeszła do Maggie, cmoknęła ją w oba policzki i usiadła w sąsiednim fotelu.

– Dzięki Bogu, że tu jesteście. Potrzebuję fajnej dziewczyńskiej gadki. Mężulek wkurza mnie cholernie.

Maggie prychnęła.

– Z ust mi to wyjęłaś. Dlaczego mój braciszek znowu podpadł?

– Zabronił mi chodzić do księgarni. Co on sobie wyobraża? Mam zaniedbać firmę, bo jestem w ciąży? Stale powtarza, że kasy nam nie brakuje. – Aleksa prychnęła gniewnie. – Masz pojęcie, ilu zwierzętom można pomóc dzięki moim dochodom? On mi radzi siedzieć w domu i się relaksować. Jaki troskliwy! Łatwo powiedzieć! Relaks przy trzyletniej córci? Już to widzę! A jego zdaniem powinnam leżeć z nogami do góry i pysznościami w zasięgu ręki. Piękna wizja, co? I tak zrobię, jak zechcę. W Bibliofilu panuje błoga cisza, a poza tym mogę się wreszcie do woli nagadać z dorosłymi ludźmi.

Maggie wzdrygnęła się gwałtownie.

– Gdy ostatnio pilnowałam Lily, zamknęła się ze mną w dziecinnym pokoju i przez cały wieczór bawiłyśmy się w podwieczorek. Pierwsza godzina była super, ale jak długo można udawać, że pijemy herbatę i jemy ciasteczka?

Karina wybuchnęła śmiechem.

– Ale mnie zdołowałyście! A gdzie szczęśliwe zakończenie, miłość do grobowej deski, idealny związek?

Przyjaciółki wymieniły porozumiewawcze spojrzenia.

– Zapomnij! – poradziła Maggie. – Codzienność to makabra.

Aleksa pokiwała głową.

– Trzeba znaleźć faceta na dobre i na złe. Tego zła jest od cholery.

Karina przyglądała się brzuchatym, wkurzonym męczennicom wydanym na pastwę hormonów.

– I jak? Warto było?

Maggie westchnęła i burknęła ponuro:

– Pewnie.

– Na sto procent. – Aleksa się rozpromieniła. – Pogadajmy o tobie. Jakieś nowiny? Przyjmiesz moją propozycję i zamieszkasz na poddaszu?

Miły dreszcz przebiegł Karinie po plecach.

– Jasne. To idealne rozwiązanie. Wprowadzam się za dwa tygodnie. Na razie muszę pilnować, żeby Maggie nie ukatrupiła mi brata.

– Jesteś aniołem, siostruniu – wymamrotała jej bratowa.

– Dzięki za dobre słowo – odparła z uśmiechem Karina. – Zajrzałam do biura La Dolce Maggie. Maks oprowadził mnie po firmie.

– Przemiły facet, czarujący, zawsze chętny do pomocy.

Zatroskana Maggie spojrzała na bratową.

– Wiem, że masz zostać jego asystentką. Czy to dobry pomysł, żebyś tak blisko z nim współpracowała? Poradzisz sobie?

Przed trzema laty Maggie od razu spostrzegła, że Karina jest zakochana po uszy w Maksie Grayu, światowcu i podrywaczu, starszym od niej aż o osiem lat. Młoda nie spała przez niego po nocach i wypłakiwała oczy, zastanawiając się, jak skutecznie zwrócić na siebie jego uwagę. Maggie tłumaczyła Karinie, że powinna najpierw zapanować nad swoim życiem i mądrze nim pokierować, ale miłość i wyobraźnia nie dawały za wygraną. Panna opamiętała się dopiero, gdy pewnego wieczoru uświadomiła sobie, że dla Maksa na zawsze pozostanie dobrą kumpelą i przyszywaną siostrą. Wspomnienie tamtego upokorzenia nadal ją bolało, lecz stało się jednocześnie decydującym impulsem niezbędnym do tego, żeby poszukała własnej drogi i rozwijała talenty.

Westchnęła głęboko i odpowiedziała na pytanie bratowej.

– Tak. Spokojnie mogę pracować z Maksem.

Maggie zmierzyła ją badawczym spojrzeniem i mruknęła:

– Reszta towarzystwa pewnie już czeka. – Zacisnęła dłonie na podłokietnikach fotela i rozbujała się, próbując wstać. – Zdrzemnij się trochę i dołącz do nas, gdy odpoczniesz.

Karina opadła na spiętrzone poduchy i gapiła się w sufit. Przez całe życie stale wojowała o swoją pozycję w rodzinie, nieco przytłoczona urodą sióstr i zdolnościami brata. Wydawało się, że w przeciwieństwie do niej każde z nich szybko odnalazło własną drogę. Z drżeniem serca myślała o nowym etapie swego życia. Inny kraj. Odpowiedzialna praca. Własne lokum. Bezkres możliwości otwierających się przed nią jak hojny dar niebios. Miała serdecznie dość uganiania się za facetem, który nigdy jej nie kochał.

Zrezygnowała z nierealnych rojeń o ślubie i szczęśliwym pożyciu z tym jednym jedynym, wyśnionym.

Marzył jej się teraz szalony, bezpruderyjny romansik.

Z wrażenia dostała gęsiej skórki. Wreszcie poczuła się wolna i zamierzała śmiało eksplorować własną seksualność. Pozna fantastycznego mężczyznę i da się porwać erotycznej przygodzie. Miłość do grobowej deski to pieśń przyszłości.

Pora stać się kusicielką.

Tak. Najwyższy czas.

Ta myśl wprawiła ją w dobry humor. Zeskoczyła z łóżka, zdjęła z wieszaka czerwoną sukienkę i poszła się przebrać.

Maks bawił się doskonale. Często przychodził na kolację do Maggie i Michaela, chętnie bywał też u Aleksy i Nicka. Miłe godziny spędzane na sączeniu wina i ciekawej rozmowie przerywanej wybuchami śmiechu przypominały mu o niezliczonych wieczorach, które przesiedział z rodziną Conte w ich domu pod Bergamo. Jego matka od dziecka przyjaźniła się z hrabiną. Razem dorastały, a po odejściu ojca mama Conte traktowała porzuconą przyjaciółkę i jej syna jak najbliższych krewnych. Maks zawsze czuł się raczej bratem Michaela niż przyjacielem domu.

Wzdrygnął się, gdy uświadomił sobie, że ma więcej pieniędzy niż kumpel. Nie chciał z nich korzystać… chyba że własną pracą dorobi się milionów. Jego ojciec, szwajcarski bogacz, do spraw damsko-męskich podchodził jak do transakcji biznesowych. Szybko i skutecznie zawrócił w głowie młodej Włoszce. Uwiódł ją, potem był szybki ślub, a gdy na świat przyszło dziecko, tatuś zdeponował na koncie bankowym żony okrągłą sumkę. Wkrótce ulotnił się i ślad po nim zaginął. Maks nie znał ojca. Pieniądze latami obrastały w procenty. Matka nie miała bliskiej rodziny, więc musiała z nich korzystać, żeby przeżyć, ale Maksowi ojcowska kasa stawała ością w gardle. Marzył o tym, żeby wzbogacić się samemu. Nie chciał żyć z łaski faceta, który ledwie raczył spojrzeć na swego nowo narodzonego syna i odszedł w siną dal, nie oglądając się za siebie. Na domiar złego upokorzył porządną dziewczynę z tradycyjnej katolickiej społeczności, zostawiając ją i syna z piętnem odrzucenia i rozwodu.

Maks, rzecz jasna, nie przejmował się takimi bzdurami. Przysiągł sobie tylko, że nigdy, przenigdy nie narazi matki na podobny wstyd, uchylając się od życiowej odpowiedzialności. W jego wypadku nie potwierdzi się porzekadło: jaki ojciec taki syn.

Już on tego dopilnuje!

Wypił dla kurażu kieliszek chianti i poczęstował się bruschettą. Machinalnie popatrzył ku schodom.

Piekło i szatani!

Swobodna, uśmiechnięta Karina z nonszalanckim wdziękiem zbiegła po kręconych schodach. Piękne ciało spowijała ognista czerwień. Nie widział jej dotąd ubranej na czerwono. Rzadko wkładała sukienki. Zwykle nosiła workowate ciuchy, olbrzymie T-shirty; urocze okrągłości kryły się zazwyczaj pod warstwami tkaniny.

To już przeszłość. Krój czerwonej kreacji podkreślał bujny biust i kształtne biodra. Ciemne loki opadały na ramiona i plecy, kusząc faceta, żeby wsunął w nie palce. Usta pociągnięte czerwoną szminką wydobywały atramentową czerń oczu.

Gdy Karina podeszła i stanęła przed nim, nie był w stanie wykrztusić słowa. Przywykł, że podczas każdego spotkania czuje na sobie jej tęskne spojrzenie. Domyślał się, że przed laty trochę się w nim podkochiwała. Zawsze mu pochlebiało to dziewczęce zauroczenie. Teraz świtało mu niewyraźnie, że dawny podlotek zmienił się w czarodziejkę-kusicielkę. Mylnie zakładał, że nadal będzie się nim zachwycała, broniła jak lwica jego dobrego imienia i wpatrywała się w niego z zachwytem. Ale teraz odnosiła się do niego tak samo jak do innych ludzi. Ogarnięty poczuciem zawodu zdusił je w zarodku.

– Cześć – wyjąkał. Zakłopotany kiepskim powitaniem wziął się w garść i przypomniał sobie, że stoi przed nim znana mu od lat przyszywana siostrzyczka. Nie ma się czego bać, zwłaszcza że poderwał ostatnio prawdziwą arystokratkę. – Masz ochotę na kieliszek wina?

– Oczywiście. To chianti? – Pochyliła się i dotknęła kieliszka. Niesforny lok zsunął się na czoło i zasłonił oczy. Maks poczuł świeży zapach arbuza i ogórka, który oszołomił go bardziej niż ciężkie zmysłowe perfumy.

– Doskonale.

Zajął się nalewaniem wina i podał jej pełny kieliszek.

– Dzięki.

Ich palce zetknęły się, kiedy go przyjmowała. Maks omal nie odskoczył jak oparzony. Mrowienie było ledwie wyczuwalne, ale uporczywe. Tego mu tylko potrzeba! Ogarnął się i powiedział rzeczowo:

– Masz pewnie sporo pytań dotyczących życia w tej okolicy. Chętnie cię po niej oprowadzę.

Upiła łyk i zachwycona przymknęła oczy.

– Zadam ci jedno ważne pytanie.

– A mianowicie?

– Gdzie jest przyzwoita siłownia?

– W naszej firmie. Michael kazał zainstalować niezbędny sprzęt. Ćwiczę codziennie rano. Jeśli chcesz, możesz się przyłączyć.

Obrzuciła go taksującym spojrzeniem, oceniając muskulaturę.

– Mam zademonstrować klatę? – spytał z uśmiechem.

Dawna Karina spłonęłaby rumieńcem. Nowa wydęła usta i po chwili zastanowienia odparła:

– Możesz.

– Nie błaznuj. – Maks uniósł brwi. – Do tej pory niechętnie ćwiczyłaś.

– Nic się nie zmieniło, ale problem w tym, że kocham jeść i mam skłonności do tycia, a ćwiczenia pomagają utrzymać wagę.

– Nie jesteś gruba. – Maks spochmurniał, a Karina westchnęła.

– Zapewniam cię, że wiem, co mówię. Większość dobrych ciuchów pasuje tylko na wysokie, długonogie laski o wąskich biodrach, więc śmiało można uznać mnie za grubasa.

Maks natychmiast się zirytował.

– To idiotyzm. Masz po prostu czym oddychać, pupa też niczego sobie. Mężczyźni lubią pulchne kobiety.

Omal się nie zająknął. Co on wygaduje? Jego rozmowy z Kariną nie dotyczyły nigdy ciała i jego atutów. Poczuł, że się rumieni. Policzki go paliły. Do diabła, chyba oszalał!

Karina nie wyglądała na zakłopotaną. Stuknęła się z nim kieliszkiem.

– Dobrze powiedziane, Maks, lecz mimo to skorzystam chyba z propozycji wspólnych ćwiczeń. Jak się czuje Rocky?

– Świetnie. – Uśmiechnął się lekko. – Wyzdrowiał i stał się uroczym pieszczochem. No i kompromitacja! Nie spotkałem dotąd pitbulla, który całkiem ignoruje ludzi, póki nie zaczną go głaskać, najlepiej po brzuszku.

Migdałowe oczy Kariny złagodniały. Bliscy nazywali ją zaklinaczką zwierząt, bo potrafiła się dogadać z każdym stworzeniem. Gdy Maks uratował Rockiego z rąk organizatorów nielegalnych psich walk, natychmiast do niej zadzwonił. Tłumaczyła mu, jak postępować ze skrzywdzonym pitbullem. Mimo dzielącej ich odległości wspólnie leczyli poranioną psią duszę.

– Chciałabym go wreszcie zobaczyć na własne oczy – powiedziała Karina. – Zdjęcia to jedynie namiastka.

Maks wyobraził sobie Karinę w swoim domu, z psem na kolanach. Zabawne, że tak bardzo pragnął gościć ją pod swoim dachem. Irytowały go kobiety kręcące się po domu, więc unikał kłopotów i zwykle wpraszał się do nich. Karina upiła łyk wina i zaskoczyła go śmiałym pytaniem.

– Jak wygląda obecnie twoje życie uczuciowe? Kto aktualnie dzierży tytuł superlaski miesiąca?

Zakłopotany Maks przestąpił z nogi na nogę.

– Daj spokój. Na razie bez rewelacji.

– Dawno stuknęła ci trzydziestka.

– Co to ma do rzeczy? – burknął. Nie spodobał mu się obronny ton własnego głosu. – Mam dopiero trzydzieści cztery lata.

Karina wzruszyła ramionami.

– Ciekawa jestem, czy zamierzasz wkrótce ustatkować się i założyć rodzinę jak oni.

Dwie pary stały obok siebie pogrążone w rozmowie. Nick położył dłoń na brzuchu Aleksy, Michael szeptał coś na ucho Maggie. Otaczała ich aura serdecznej bliskości. Maks poczuł nagle dotkliwą pustkę. Jasne, że pragnął takiego szczęścia. Kto by nie chciał? Problem w tym, że dotąd żadna kobieta nie zdołała sprawić, aby dobrowolnie zrezygnował z miłej swobody i ustatkował się wreszcie. Zapowiadał nawet, że do końca życia pozostanie kawalerem, chyba że zyska stuprocentową pewność. Mowy nie ma, by niczym ojciec porzucił żonę i potomstwo. W swych przelotnych związkach musiał zachować czujność, a margines błędu równał się zeru. Ilekroć panna nalegała, żeby u niej nocował i jadał śniadanka, albo ciągnęła go na rodzinne uroczystości, zimno i rzeczowo analizował znajomość. Uczucie okazywało się zawsze nazbyt wątłe, a zatem odchodził i szukał dalej.

Poszukiwania trwały latami, lecz nie przynosiły rezultatów, bo Maks nie był dotąd w stałym związku.

– Kiedyś poznam odpowiednią dziewczynę.

– Twoja mama bardzo się niepokoi – droczyła się z nim Karina. – Zaczęła odmawiać z księdzem Richardem dodatkowy różaniec w twojej intencji, bo lęka się, że jesteś gejem.

Niewiele brakowało, żeby Maks zakrztusił się winem. Ale zołza! Gdzie się podziała słodka, nieśmiała Karina? Chyba mu ją podmienili! Kpiące miny wrednej smarkuli były dla niego wyzwaniem. Miał ochotę udowodnić jej, że bardzo się myli.

– Naprawdę? Ty również tak sądzisz?

Obrzuciła go taksującym spojrzeniem. Machinalnie prężył muskuły, czując na sobie jej roziskrzony wzrok.

– Przyznaję, że taka myśl nieraz przemknęła mi przez głowę. Ubierasz się gustownie. Rozróżniasz topowe marki. Jak na mój gust jesteś ciut za ładny.

Odetchnął głęboko.

– Proszę?

– Bez urazy. Po prostu wolę nieco zaniedbanych zimnych drani: luzaków z długimi włosami albo motocyklistów.

– Za takie fanaberie brat wygarbowałby ci skórę. Założę się, że ani razu nie jechałaś motorem – burknął, tracąc cierpliwość. Wyszedł teraz na jeszcze większego głupka, bo zdawał sobie sprawę, że Karina się z nim przekomarza. – Doskonale wiesz, że nie jestem homo.

– Aha. – Wzruszyła ramionami, jakby przynudzał. – Dobrze. Mów, co chcesz.

Zirytował go ten unik. Ciekawe, czy smarkula dała się kiedyś porwać na przejażdżkę napalonemu motocykliście spragnionemu mocnych wrażeń. Maks zadawał sobie pytanie, czemu tak go to interesuje. Na miłość boską, Karina była dorosła, więc nie powinien się o nią troszczyć. Mogła umawiać się, z kim chciała. Wyobraził ją sobie siedzącą na motocyklu z długowłosym frajerem. Oczyma wyobraźni widział, jak obejmuje go w pasie i ściska udami, a wiatr rozwiewa ciemne loki. Upojona szybkością wtula się w gościa, obiecując mu po wspólnej przejażdżce równie przyjemną jazdę.

Pora uświadomić Karinie Conte, że z Maksa Graya nie kpi się bezkarnie.

Pochylił głowę. Zaskoczona smarkula zrobiła wielkie oczy, gdy niemal dotknął wargami jej ust. Podziwiał z bliska brzoskwiniową cerę i czerwone wargi, czując ciepły oddech.

– Mam ci udowodnić, że nie jestem gejem?

Na moment zamarła w bezruchu, a potem odparowała:

– Kto by pomyślał, że moja opinia w tej kwestii ma jakieś znaczenie?

Trafiony, zatopiony. Maksa zawsze fascynowała ukryta za fasadą niewinnej pensjonarki inteligencja Kariny. Młoda rzadko ośmielała się jej użyć do słownych potyczek. Teraz pozbyła się dawnych skrupułów, a Maksowi coraz bardziej podobało się jej nowe wcielenie.

– Sytuacja chyba się zmieniła.

– Wiesz co? Chyba mam to gdzieś.

– Może nadszedł czas, żebym z twoją pomocą uspokoił mamę. Zyskałaby niezbity dowód.

Żyłka u nasady smukłej dziewczęcej szyi pulsowała szaleńczo, ale gdy Karina odpowiedziała, jej głos był spokojny i opanowany:

– Chyba nie mam ochoty być w tej sprawie twoją wspólniczką. – Cofnęła się, jakby postanowiła nagle zastopować jego zapędy. – Zmieniłam się, Maks. Nie jestem słodką dziewuszką spragnioną twojej pochwały. Wszystko przebolałam i mam to z głowy.

Odeszła, wysoko unosząc głowę, i dołączyła do brata. Maks odprowadził ją wzrokiem, niepewny, po jaką cholerę zaczął te dziwne gierki. Odbiło mu? Takie erotyczne podchody były nie do przyjęcia. Dobrze się stało, że Karina go odepchnęła. Mimo woli odtwarzał w głowie niedawną rozmowę. Czyżby naprawdę odnosił się do młodej lekceważąco? Ogarnęło go poczucie winy, bo chyba nazbyt protekcjonalnie traktował dotąd dziewczynę, która była mu ogromnie bliska. Kochał ją z całego serca. Jak siostrę.

Pokręcił głową i wyszedł na taras, chcąc zaczerpnąć świeżego powietrza. Musiał natychmiast wziąć się w garść. Koniec ze słownymi gierkami i zmysłowymi przekomarzankami. Będą ich łączyć jedynie więzy służbowe. Zamierzał uczciwie popracować nad zawodowym rozwojem Kariny, łudząc się nadzieją, że uczennica nie przerośnie mistrza, bo wtedy jej przypadnie ciepła posadka prezesa. Sytuacja była niezręczna, więc nie należy jej dodatkowo komplikować erotycznymi aluzjami.

Maks wdychał rześkie, czyste powietrze i uspokajał się powoli. To był jednorazowy wybryk spowodowany ciekawością.

Na pewno więcej się nie powtórzy.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.