Spis treści

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

Tytuł oryginału: Hot Ice

Wydawca: Joanna Laprus-Mikulska
Redaktor prowadzący: Elżbieta Kobusińska
Korekta: Marianna Filipkowska, Jolanta Spodar

Copyright © 1987 by Nora Roberts
This edition published by arrangement with Bantam Books, an imprint of Random House, a division of Random House LLC
Copyright © for the Polish translation by Małgorzata Żbikowska, 2024

ISBN 978-83-680-6826-9

Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Warszawa 2024

Księgarnie internetowe: www.swiatksiazki.pl www.ksiazki.pl

Dystrybucja:
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

1

Uciekał. Zresztą nie po raz pierwszy w życiu. I może nie po raz ostatni, pomyślał, mijając elegancką wystawę sklepu Tiffany’ego. Była chłodna, kwietniowa noc. Padał deszcz, zmywając kurz z jezdni i chodników. Wiał lekki wiatr, który nawet tu, na Manhattanie, pachniał wiosną. Pot spływał mu po twarzy. Byli tuż za nim.

Piąta Aleja była cicha i jak na tę porę nocy spokojna. Uliczne światła co jakiś czas rozpraszały ciemność; ruch panował niewielki. Tu nie wtopisz się w tłum. Mijając Pięćdziesiątą Trzecią, pomyślał, że mógłby dać nura do tunelu kolejki podziemnej pod budynkiem Tishmana – ale gdyby zobaczyli, że tam znika, miałby odcięty odwrót.

Kiedy za jego plecami rozległ się pisk opon, skoczył za róg przy sklepie Cartiera. Poczuł ostre ukłucie w ramię i usłyszał stłumiony świst kuli, mimo to nie zwolnił kroku. Prawie jednocześnie poczuł zapach krwi. Teraz to już przestawało być zabawne. Miał dziwne przeczucie, że może być jeszcze gorzej.

Na Pięćdziesiątej Drugiej dostrzegł grupki ludzi – jedni stali, drudzy spacerowali. Doszły go podniesione głosy i muzyka. Usiłował uspokoić oddech, by nie zwracać na siebie uwagi. Stanął cicho za rudą kobietą, o kilka cali przewyższającą jego sześć stóp i o połowę szerszą. Kołysała się w takt muzyki wydobywającej się z przenośnego odbiornika stereo. To tak, jakby się ukrył za drzewem podczas wichury. Skorzystał ze sposobności, by złapać oddech i obejrzeć ranę. Krwawił jak zarzynane prosię. Bez chwili namysłu wyciągnął rudej kobiecie z tylnej kieszeni spodni pasiastą chustkę i owinął nią ramię. Niczego nie zauważyła, nadal się kołysała – zawdzięczał to swoim zręcznym palcom.

O wiele trudniej jest strzelić do człowieka, którego otacza tłum, pomyślał. Nie jest to niemożliwe, ale trudniejsze. Posuwał się wolno, chowając się za grupki ludzi i cały czas obserwując podążającego za nim czarnego lincolna.

Przy Lexington zobaczył, że samochód się zatrzymuje i wysiada z niego trzech mężczyzn w eleganckich ciemnych garniturach. Jeszcze go nie dostrzegli, ale wkrótce to nastąpi. Myśląc intensywnie, uważnie obserwował otaczających go ludzi. Ta czarna skóra z mnóstwem zamków błyskawicznych mogłaby się przydać.

– Hej! – Złapał za ramię stojącego obok chłopaka. – Dam ci pięćdziesiąt kawałków za twoją kurtkę.

Chłopak, z jasnymi, sterczącymi jak kolce włosami i z jeszcze bledszą twarzą, wyrwał mu rękę.

– Odpieprz się, to prawdziwa skóra.

– No to stówę – mruknął Doug. Trzej mężczyźni byli coraz bliżej.

Tym razem chłopak okazał więcej zainteresowania. Odwrócił twarz i Doug zobaczył maleńkiego wytatuowanego sępa na policzku.

– Dwie setki i jest twoja.

Doug już sięgał po portfel.

– Za dwie stówy dorzucisz mi jeszcze te ciemne okulary. Chłopak zdjął wąskie okulary o fosforyzujących szkłach.

– Są twoje.

– Daj, pomogę ci zdjąć kurtkę.

Szybkim ruchem Doug ściągnął z niego skórę. Wcisnął mu banknoty do ręki i włożył kurtkę, sycząc z bólu z powodu rany w lewym ramieniu. Skóra wydzielała niezbyt przyjemny zapach poprzedniego właściciela. Nie zwracając na to uwagi, zaciągnął zamek błyskawiczny.

– Uważaj, kolego, idzie tu trzech facetów w cmentarnych garniturkach. Węszą tu za forsą ekstra za kasety z Billym Idolem.

– Taaa?

Kiedy chłopak odwracał głowę z miną znudzonego nastolatka, Doug dał nura w najbliższe drzwi.

Tapety w bladych kolorach odbijały przyćmione światło. Przy stolikach w stylu art deco, przykrytych lnianymi obrusami, siedzieli ludzie. Błyszczące mosiężne poręcze prowadziły do zacisznych saloników i do otoczonego lustrami baru. Doug natychmiast rozpoznał zapachy charakterystyczne dla francuskiej kuchni – szałwii, burgunda i tymianku. Przez krótką chwilę rozważał pomysł wybrania ustronnego stolika, lecz doszedł do wniosku, że bar będzie lepszą kryjówką. Zrobił znudzoną minę, wbił ręce w kieszenie i kołysząc biodrami, podszedł do baru. Opierając się o ladę, kombinował, którędy tu wyjść.

– Whisky. – Poprawił okulary na nosie. – Seagrama. Proszę zostawić butelkę.

Pochylił się nad butelką, nieznacznie zwracając twarz w stronę drzwi. Włosy miał ciemne, przy kołnierzu kurtki wijące się, twarz gładko ogoloną, pociągłą. Kiedy sięgał po szklaneczkę, skryte za ciemnymi, fosforyzującymi okularami oczy utkwione były w drzwi. Jednym haustem wypił całą jej zawartość. Tymczasem umysł pracował intensywnie.

Potrafił myśleć w biegu już we wczesnej młodości, gdy tylko nauczył się wykorzystywać nogi do ucieczki, jeśli tak nakazywał rozsądek. Nie miał nic przeciwko walce, ale lubił mieć jeszcze coś w zanadrzu. Działał wprost lub posługiwał się subtelniejszymi chwytami – w zależności od tego, co było korzystniejsze.

To, co ukrył na piersi, być może spełni wreszcie jego marzenia o życiu w luksusie. Natomiast ten pościg za nim mógł w jednej chwili wszystko zniweczyć. Po głębszym zastanowieniu postanowił jednak postawić na worek złota.

Para siedząca obok niego dyskutowała żywo o ostatniej powieści Mailera. Jakieś towarzystwo zastanawiało się, czy mają iść do klubu posłuchać jazzu i napić się czegoś tańszego. Ludzie przy barze to przeważnie samotnicy, ocenił. Przyszli tu, by pokrzepić się po ciężkim dniu pracy i spotkać innych samotników. Były tu skórzane spódnice, trzyczęściowe garnitury i sportowe tenisówki. Zadowolony z siebie wyciągnął papierosa. Mógł wybrać gorsze miejsce na kryjówkę.

Blondynka w kostiumie koloru ciepłej szarości wspięła się na stołek obok niego i podała mu ogień. Pachniała perfumami Chanel i wódką. Zakładając nogę na nogę, opróżniła do końca swoją szklaneczkę.

– Nigdy cię tu jeszcze nie widziałam.

Doug obrzucił ją szybkim spojrzeniem, wystarczającym, by dostrzec lekko zamglony wzrok i drapieżny uśmiech. W innej sytuacji nie odrzuciłby takiej okazji.

– Nie. – Wychylił następną kolejkę. – Moje biuro jest kilka domów stąd.

Nawet po trzech wódkach zauważyła coś bezczelnego i niebezpiecznego w tym mężczyźnie. Zaciekawiona przysunęła się bliżej.

– Jestem architektem – powiedziała.

Włosy zjeżyły mu się na karku, kiedy kątem oka dostrzegł, że wchodzą. Wyglądali schludnie i dostatnio. Wyciągnął głowę i obserwował nad ramieniem blondynki, jak tych trzech się rozdziela. Jeden z nich został przy drzwiach, zamykając mu drogę odwrotu.

Zaciekawiona brakiem odpowiedzi, położyła rękę na ramieniu Douga.

– A ty czym się zajmujesz?

Zatrzymał przez chwilę whisky w ustach, a potem przełknął; czuł, jak wolno spływa do żołądka.

– Kradnę – odpowiedział, bo ludzie rzadko dają wiarę prawdzie.

Uśmiechnęła się, wyjęła papierosa, a następnie podała mu zapalniczkę, czekając, aż Doug poda jej ogień.

– Fascynujące. – Wypuściła cienką smugę dymu i wyjęła mu zapalniczkę z ręki. – Może postawisz mi drinka i opowiesz coś o tym?

Szkoda, że wcześniej nie spróbował tego sposobu, skoro okazał się taki skuteczny. Żałował, że czas był tak nie sprzyjający, bo kostium leżał na niej tak elegancko jak na modelce.

– Nie dzisiaj, złotko.

Koncentrując uwagę na swoim problemie, dolał sobie whisky, starając się pozostać w cieniu. Zaimprowizowane przebranie mogło przynieść efekt. Poczuł ucisk lufy pistoletu między żebrami. Tym razem nie przydało się na nic.

– Wychodź, Lord. Pan Dimitri jest niezadowolony, że nie dotrzymałeś umowy.

– Naprawdę? – Niedbale zamieszał whisky w szklaneczce. – Chciałem sobie najpierw strzelić drinka, Remo. Musiałem stracić rachubę czasu.

Ucisk lufy na żebra zwiększył się.

– Pan Dimitri lubi, kiedy jego pracownicy są punktualni.

Sączył wolno whisky, obserwując w lustrze przed sobą, jak staje za nim dwóch innych facetów.

Blondynka już się wycofała w poszukiwaniu łatwiejszego celu.

– Czy jestem wylany?

Nalał sobie kolejnego drinka, zastanawiając się, jakie ma szanse. Trzy do jednej – oni byli uzbrojeni, on nie. Ale z nich trzech tylko Remo mógł uchodzić za rozgarniętego.

– Pan Dimitri lubi wylewać swoich pracowników osobiście. – Remo wyszczerzył w uśmiechu rząd równiutkich zębów okolonych cieniutkim wąsikiem. – I chce ci poświęcić trochę uwagi.

– Okay. – Doug wziął do jednej ręki butelkę, a do drugiej szklaneczkę. – Może przedtem drinka?

– Pan Dimitri nie lubi, kiedy się pije w czasie pracy. Poza tym jesteś już spóźniony, Lord, mocno spóźniony.

– Naprawdę? Jednak to wstyd marnować dobry trunek.

Nie przestając mieszać whisky w szklaneczce, chlusnął nią w oczy Rema i machnął butelką przed nosem mężczyźnie stojącemu z prawej. Siłą rozpędu wyrżnął głową trzeciego przeciwnika, skutkiem czego przewrócili się w tył na ladę z wystawionymi deserami. Czekoladowy suflet i gęsty francuski krem wzbiły się w górę i opadły w postaci wysokokalorycznego deszczu. Objęci jak kochankowie przetoczyli się na tort cytrynowy.

– Straszne marnotrawstwo – mruknął Doug i każdemu z nich wcisnął w twarz po garści musu truskawkowego. Wiedząc, że element zaskoczenia nie trwa wiecznie, Doug posłużył się najszybszymi ze środków obrony. Wbił kolano między nogi przeciwnika i rzucił się do ucieczki.

– Zapisz to na rachunek Dimitriego! – zawołał, przeciskając się między stolikami i krzesłami. Złapał kelnera i pchnął go razem z pełną tacą w stronę Rema. Pieczony gołąb wystrzelił jak z procy. Doug, opierając rękę na mosiężnej poręczy, przeskoczył przez nią i rzucił się w stronę drzwi. Pozostawiając za sobą chaos, wypadł na ulicę.

Zyskał trochę czasu, ale wkrótce znowu będzie ich miał na karku. Tym razem na pewno nie spudłują. Biegł ulicą, zastanawiając się, czemu, u diabła, nigdy nie ma taksówki, kiedy się jej potrzebuje.

Ruch był niewielki, kiedy Whitney mknęła przez Long Island w kierunku miasta. Samolot, którym przyleciała z Paryża, wylądował na lotnisku Kennedy’ego z godzinnym opóźnieniem. Tylne siedzenie i bagażnik małego mercedesa były załadowane bagażem. Radio grało na pełny regulator, wyrzucając z siebie ostre dźwięki najnowszego przeboju Springsteena, odbijające się od ścian samochodu i wydostające przez okno na zewnątrz. Dwutygodniowa podróż do Francji była prezentem, który sobie sprawiła na pocieszenie po zerwaniu zaręczyn z Tadem Carlyse’em IV.

Nieważne, co o tym sądzili jej rodzice. Nie mogła przecież poślubić człowieka, który skarpetki dobierał do koloru krawata.

Zaczęła nucić razem ze Springsteenem, kiedy samochód trochę zwolnił. Była atrakcyjną dwudziestoośmioletnią kobietą, której kariera rozwijała się ze średnim powodzeniem. W każdej chwili, gdyby sprawy ułożyły się niepomyślnie, mogła skorzystać z pieniędzy rodziny. Przywykła do dostatku i okazywania jej względów. Nigdy nie musiała o to walczyć, po prostu przyjmowała jako coś naturalnego. Lubiła wpadać późną nocą do jednego z nowojorskich klubów i spotykać się tam ze znajomymi.

Nic nie robiła sobie z tego, że dziennikarze węszący za skandalami nie dają jej spokoju, a brukowe gazety zastanawiają się, w jaką to nową awanturę się wpakuje. Tłumaczyła swemu sfrustrowanemu ojcu, że nie jest grzesznicą rozmyślnie, lecz z natury.

Lubiła szybkie samochody, stare filmy i włoskie buty. Właśnie zastanawiała się, czy ma jechać prosto do domu, czy też wpaść do „Elaine’sa” i posłuchać, co się zdarzyło w ciągu minionych dwóch tygodni. Nie odczuwała zmęczenia z powodu opóźnienia się samolotu, raczej lekkie znudzenie. Nawet więcej niż lekkie, skonstatowała. Prawie ją przytłaczało. Problem w tym, jak temu zaradzić.

Whitney była dziedziczką fortuny – niedawno zrobionych dużych pieniędzy. Wyrosła w świecie, w którym wszystko można łatwo zdobyć, ale nie uważała za dość interesujące, by po to sięgać. Gdzie w tym wszystkim jest wyzwanie, zastanawiała się, gdzie – nienawidziła tego słowa – cel? Miała duży krąg przyjaciół, a dla kogoś z zewnątrz mógł się nawet wydawać urozmaicony. Lecz kiedy człowiek przyjrzał się temu z bliska i przekonał się, co kryją te jedwabne lub bawełniane sukienki, dochodził do wniosku, że ci młodzi, wytworni, bogaci, rozpieszczeni ludzie niczym się od siebie nie różnią. Gdzież jest w tym wszystkim dreszczyk emocji? Tak już lepiej, pomyślała. Dreszczyk był lepszym słowem niż cel. Nie był dreszczykiem lot na Arubę, skoro wystarczyło podnieść słuchawkę, by to zorganizować.

Dwa tygodnie w Paryżu minęły spokojnie, kojąco i… nieciekawie. Może właśnie w tym tkwiło sedno? Pragnęła czegoś więcej ponad to, co można kupić, płacąc czekiem lub kartą kredytową. Chciała działać. Znając siebie, wiedziała, że może być w tym dobra.

Nie miała wcale ochoty wracać do domu, sama, i rozpakowywać bagażu. Nie miała również chęci na pójście do klubu, w którym spotka same znajome twarze. Chciała czegoś nowego, czegoś zupełnie innego. Mogłaby wstąpić do jednego z tych nowych klubów, gdzie zawsze coś się dzieje. Gdyby zechciała, mogłaby wypić kilka drinków i nawiązać rozmowę. Potem, gdyby klub się jej spodobał, mogłaby szepnąć, gdzie trzeba, parę słów i uczynić z niego najnowszy i najatrakcyjniejszy lokal na Manhattanie. Nie dziwił jej fakt, że mogła tego dokonać, ani też nie cieszył. Po prostu taka była rzeczywistość.

Zahamowała z piskiem hamulców na czerwonym świetle, by mieć czas na podjęcie decyzji. Miała wrażenie, jakby nic się w jej życiu ostatnio nie zdarzyło. Nic jej nie podnieciło, nic nie podekscytowało. Była raczej zdziwiona niż przestraszona, kiedy drzwi z drugiej strony gwałtownie się otworzyły. Rzuciła okiem na czarną kurtkę z zamkami błyskawicznymi i wąskie okulary znamionujące autostopowicza i pokręciła głową.

– Nie trzymasz się trendów mody – powiedziała.

Doug zerknął przez ramię. Ulica była czysta, ale to nie potrwa długo. Wskoczył do środka i zatrzasnął drzwi.

– Ruszaj.

– Nie ma mowy. Nie jeżdżę z facetami, którzy noszą ciuchy z zeszłego roku. Zrób sobie spacer.

Doug wcisnął rękę do kieszeni, wysuwając palec wskazujący tak, aby wyglądało to na lufę pistoletu.

– Ruszaj – powtórzył.

Spojrzała na kieszeń, a potem ponownie na twarz. W radiu prezenter zapowiadał godzinę wspomnień z przeszłości. Koncert rozpoczęli Vintage Stones.

– Jeśli masz broń, chcę ją zobaczyć. W przeciwnym razie spieprzaj.

Akurat musiał wybrać ten samochód… Czemu, u diabła, nie trzęsła się i nie błagała jak każda normalna kobieta?

– Do cholery, wcale nie chcę tego użyć, ale jeśli nie włączysz biegu i nie ruszysz, wpakuję ci kulkę w łeb.

Whitney popatrzyła na własne odbicie w jego okularach.

Mick Jagger domagał się, by ktoś udzielił mu schronienia.

– Bzdura – powiedziała z wykwintną dykcją.

Doug zastanawiał się przez chwilę, czy nie załatwić jej jednym ciosem, wypchnąć z samochodu i odjechać, ale obejrzał się i znów uświadomił sobie, że nie pozostało zbyt wiele czasu.

– Słuchaj, panienko, jeśli nie ruszysz, to trzech facetów w czarnym lincolnie za nami popsuje ci tę śliczną zabawkę.

Popatrzyła we wsteczne lusterko i zobaczyła wielki czarny samochód, który zbliżał się wolno.

– Mój ojciec miał kiedyś taki – odezwała się. – Nazywałam go samochodem pogrzebowym.

– Mhm… włącz bieg albo będzie to mój pogrzeb.

Zmarszczyła brwi, obserwując lincolna w lusterku, i nagle zapragnęła dowiedzieć się, co teraz nastąpi. Wrzuciła pierwszy bieg i śmignęła przez skrzyżowanie. Lincoln natychmiast ruszył za nimi.

– Oni jadą za nami.

– Jasne, że jadą – burknął Doug. – I jeśli nie dodasz gazu, wejdą na tylne siedzenie i uścisną nam dłonie.

Głównie z ciekawości wcisnęła pedał gazu i skręciła w Pięćdziesiątą Siódmą. Lincoln podążył za nimi.

– Oni rzeczywiście jadą za nami – powtórzyła, tym razem uśmiechając się podekscytowana.

– Czy ta zabawka nie może jechać szybciej?

Przeniosła uśmiech na niego.

– Chyba żartujesz.

Zanim zdążył odpowiedzieć, zmieniła bieg i samochód ruszył jak strzała. Nie mogła sobie wymarzyć lepszego sposobu na spędzenie wieczoru.

– Myślisz, że mogłabym ich zgubić? – Odwróciła się, wyciągając szyję, by zobaczyć, czy lincoln nadal za nimi jedzie. – Widziałeś Bullita? Nie ma oczywiście takich pięknych wzgórz, ale…

– Hej, uważaj!

Whitney spojrzała na drogę przed sobą i gwałtownie skręcając kierownicę, dosłownie o włos uniknęła zderzenia z wolniej jadącym sedanem.

– Słuchaj – Doug zazgrzytał zębami – cały problem w tym, by zostać przy życiu. Patrz przed siebie, a ja będę obserwował lincolna.

– Nie musisz się wściekać. – Whitney pokonała następny zakręt. – Wiem, co robię.

– Patrz, gdzie jedziesz! – Doug szarpnął gwałtownie kierownicę, by samochód nie uderzył błotnikiem w zaparkowany przy krawężniku pojazd. – Cholerna idiotka!

– Jeśli będziesz mnie obrażać, to pożegnaj się z dalszą jazdą. – Zwalniając, podjechała do krawężnika.

– Na litość boską, nie zatrzymuj się!

– Nie będę tolerować zniewag. A teraz…

– Na dół! – Doug pociągnął ją na siedzenie sekundę wcześniej, zanim tylna szyba zamieniła się w szklaną pajęczynę.

– Mój samochód! – Usiłowała się podnieść, lecz zdołała jedynie wykręcić głowę, by obejrzeć wyrządzone szkody. – Niech to diabli, nie miał nawet zadrapania. Mam go dopiero od dwóch miesięcy.

– Będzie miał znacznie więcej niż zadrapanie, jeśli nie dodasz gazu. – W skulonej pozycji Doug skręcił w stronę środka jezdni i spojrzał ostrożnie przez rozbitą szybę. – Teraz!

Rozwścieczona docisnęła pedał gazu, jadąc na ślepo, podczas gdy Doug jedną ręką trzymał kierownicę, a drugą przyciskał kobietę do siedzenia.

– Nie mogę w ten sposób prowadzić.

– Z kulą w głowie też nie będziesz mogła.

– Z kulą? – W jej głosie nie było strachu, lecz irytacja. – Oni do nas strzelali?

– Na pewno nie rzucali kamieniami. – Skręcił tak, że samochód uderzył w krawężnik, biorąc kolejny zakręt. Zdenerwowany, że sam nie może kontrolować pojazdu, ostrożnie popatrzył w tył. Lincoln nadal jechał za nimi, ale zyskali kilka sekund. – No dobra, siadaj, tylko powoli i, na litość, nie zatrzymuj się.

– Jak mam to wszystko wytłumaczyć agencji ubezpieczeniowej? – Whitney wyprostowała się i usiłowała znaleźć względnie gładkie miejsce w rozbitej szybie. – Nigdy nie uwierzą, że ktoś do mnie strzelał. Już i tak mam zapaskudzone konto. Wiesz, ile płacę?

– Domyślam się ze sposobu, w jaki prowadzisz.

– No, dość już tego. – Zaciskając zęby, Whitney skręciła w lewo.

– To jest ulica jednokierunkowa. – Rozejrzał się bezradnie. – Nie widziałaś znaku?

– Widziałam – mruknęła i mocniej nacisnęła na gaz. – Ale to jest najszybsza droga przez miasto.

– O Chryste!

Doug patrzył, jak omiatają ich światła jadących z przeciwka samochodów. Automatycznie chwycił rączkę przy drzwiach, czekając na zderzenie. Jeżeli miał umrzeć, pomyślał z czarnym humorem, wolałby zginąć od kuli, która ładnie i czysto przeszyłaby mu serce, niż zostać rozjechanym na ulicach Manhattanu.

Ignorując dźwięki klaksonów, Whitney szarpała samochodem to w prawo, to w lewo. Głupcy i małe zwierzątka, pomyślał Doug, kiedy śmignęli między dwoma nadjeżdżającymi z przeciwka pojazdami. Bóg opiekuje się głupcami i małymi zwierzątkami. Mógł być tylko wdzięczny, że towarzyszy głupcowi.

– Oni nadal jadą za nami. – Doug obrócił się na siedzeniu, by obserwować postępy lincolna. Było to łatwiejsze do zniesienia niż patrzenie w przód. Rzucało ich na boki, kiedy manewrowała między samochodami, potem z siłą, która cisnęła go na drzwi, wzięła następny zakręt. Doug zaklął i chwycił się za chore ramię. Ból dał o sobie znać tępym, nasilającym się pulsowaniem. – Przestań próbować nas zabić, dobra? Oni wcale nie potrzebują pomocy.

– Nic, tylko narzekasz – rzuciła w odpowiedzi. – Pozwól, że coś ci powiem. Wcale nie jesteś zabawnym facetem.

– Staję się ponury, kiedy ktoś usiłuje mnie zabić.

– Spróbuj więc trochę się rozchmurzyć – zaproponowała, biorąc następny zakręt i ścinając narożnik – bo zaczynasz mnie denerwować.

Przygniotło go do siedzenia. Dlaczego, pomyślał, mając tyle możliwości, musiał skończyć właśnie w ten sposób – zmiażdżony w mercedesie jakiejś szalonej kobiety. Mógł przecież pójść z Remem i dać się zabić Dimitriemu, nawet z pewnym specyficznym rytuałem. Byłaby w tym jakaś sprawiedliwość.

Znów pędzili Piątą Aleją na południe z prędkością dobrze ponad dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Kiedy przejeżdżali przez kałużę, woda prysnęła na wysokość okna. Mimo to lincoln był zaledwie pół przecznicy za nimi.

– Cholera! Nie dają się zgubić.

– Czyżby? – Whitney zacisnęła zęby i spojrzała w lusterko. – No to patrz!

Zanim Doug zdążył złapać oddech, wykonała gwałtowny obrót o 180 stopni i ruszyła wprost na nadjeżdżającego lincolna. Patrzył, czując coś w rodzaju fascynującego strachu.

– O, Chryste!

Remo, siedzący obok kierowcy, miał podobne odczucie, natomiast kierowca stchórzył i zjechał w stronę krawężnika. Siłą rozpędu wpadli na chodnik, a potem z imponującym hukiem wyrżnęli w okno wystawowe Godiva Chocolatiers. Nie dotykając nawet hamulca, Whitney wykonała ponowny obrót o 180 stopni i śmignęła w dół Piątej Alei.

Opadając na oparcie fotela, Doug parę razy głęboko odetchnął.

– Kobieto – wydusił z siebie – masz więcej odwagi niż rozumu.

– A ty jesteś mi winien trzy setki za szybę.

Spokojnie już wjechała na podziemny parking z wysokim podjazdem.

– Jasne. – Pomacał w roztargnieniu klatkę piersiową, sprawdzając, czy jest cała. – Wyślę ci czek.

– Gotówkę. – Po zatrzymaniu się na swoim miejscu Whitney wyłączyła stacyjkę i wysiadła. – A teraz możesz zanieść mój bagaż na górę. – Popukała w bagażnik, zanim poszła wolno w kierunku windy. Może kolana jej drżały, ale niech ją diabli, jeśli się do tego przyzna. – Muszę się napić.

Doug spojrzał w stronę bramy wjazdowej do garażu i rozważył swoje szanse na ulicy. Może po godzinie lub dwóch u niej przyjdzie mu do głowy jakiś dalszy plan działania. A poza tym był jej dłużnikiem. Zaczął wyjmować bagaż.

– Na tylnym siedzeniu coś jeszcze jest – zauważył.

– Zabiorę to później.

Torbę na długim pasku przewiesił sobie przez ramię, a w ręce wziął dwie walizy. Od Gucciego, pomyślał z uśmieszkiem. A ona domaga się zwrotu trzech setek.

Wszedł do windy i upuścił bezceremonialnie dwie walizki na podłogę.

– Byłaś gdzieś?

Whitney przycisnęła guzik z numerem czterdzieści dwa.

– Dwa tygodnie w Paryżu.

– Dwa tygodnie. – Doug popatrzył na trzy toboły. A jeszcze jest tego więcej. – Podróż z lekkim bagażem, co?

– Podróżuję, jak mi się podoba – powiedziała dumnie. – Byłeś kiedyś w Europie?

Uśmiechnął się i mimo ciemnych okularów uznała ten uśmiech za pociągający. Miał ładnie wykrojone usta i niezbyt równe zęby.

– Kilka razy.

Patrzyli na siebie w milczeniu. Po raz pierwszy Doug mógł się jej dokładnie przyjrzeć. Była wyższa, niż się spodziewał, lecz tak naprawdę nie był pewny, czego się właściwie spodziewał. Włosy miała ukryte pod białym miękkim kapeluszem, ale to, co się spod niego wymykało, było takie jasne jak u tego punka, którego zaczepił na ulicy, lecz w piękniejszym odcieniu. Rondo skrywało jej twarz, lecz dostrzegł gładką cerę koloru kości słoniowej i klasyczne rysy. Oczy miała duże, koloru whisky, co zauważył już wcześniej. Usta były bezbronne, bez uśmiechu. Pachniała jak coś delikatnego i słodkiego, coś, czego się chciało dotknąć w ciemnym pokoju.

Była, jak to zwykł określać, pierwszorzędną babką, choć kryła swe wypukłości pod prostą sobolową kurtką i jedwabnymi spodniami. Zawsze wolał kobiety, które mają wszystko na swoim miejscu. I dodatkowo gruby portfel. Patrzył na nią z przyjemnością.

Whitney sięgnęła obojętnie do torby ze skóry węża i wyjęła klucze.

– Te okulary są śmieszne.

– Ale zdały egzamin – powiedział, zdejmując je. Zaskoczyły ją jego oczy. Były bardzo jasne, bardzo przejrzyste, koloru zielonego. Jakoś nie pasowały do całej twarzy, póki nie dostrzegło się, jak są wyraziste i jak uważnie patrzą, jak gdyby wszystko i wszystkich mierzyły.

Do tej pory nie odczuwała niepokoju. W okularach wyglądał głupio i nieszkodliwie. Teraz pojawiło się uczucie skrępowania. Kim on, u diabła, jest i dlaczego do niego strzelali?

Kiedy drzwi się rozsunęły, Doug pochylił się, żeby wziąć walizki. Whitney dostrzegła w tym momencie cienki czerwony strumyk spływający wzdłuż nadgarstka.

– Ty krwawisz.

Doug popatrzył obojętnie na rękę.

– Taaa. W którą stronę?

Wahała się tylko sekundę. Potrafi być równie nonszalancka jak on.

– Na prawo i nie zakrwaw mi walizek.

Omijając go, przekręciła klucz w zamku.

Mimo irytacji i bólu Doug zauważył, że się wspaniale porusza: wolno i lekko, elegancko kołysząc biodrami. Pomyślał, że należy do kobiet przyzwyczajonych do tego, że chodzą za nią mężczyźni. Podszedł do niej wolno. Nie patrząc na niego, pchnęła drzwi. Weszła do środka, zapaliła światło i podążyła prosto do baru. Wyjęła butelkę remy martin i wlała po sporej porcji do dwóch szklaneczek.

Robi wrażenie, pomyślał Doug, kiedy rozejrzał się po mieszkaniu. Dywan był tak gruby i miękki, że wystarczyłby za wygodne łóżko. Wiedział na ten temat dość, by dostrzec w umeblowaniu styl francuski, ale nie tyle, by zorientować się, jaki to okres. Głęboki szafir i musztardowa żółć obić równoważyły ostrą biel dywanu. Doug zauważył również kilka antyków, które z łatwością rozpoznał. Jej romantyczny gust był dla niego tak oczywisty jak pejzaż Moneta wiszący na ścianie. Cholernie dobra kopia, ocenił. Gdyby miał czas go zastawić, byłby już w drodze. Jeden rzut oka na te fantazyjne francuskie drobiazgi pozwalał stwierdzić, że dostałby za nie bilet pierwszej klasy na samolot, dzięki któremu znalazłby się daleko stąd. Kłopot w tym, że nie ośmieliłby się wejść do lombardu. Nie teraz, kiedy Dimitri wypuścił swoje macki.

Nie mógł zrozumieć, dlaczego zainteresowało go umeblowanie, skoro nie mógł z niego zrobić żadnego użytku. W normalnych warunkach uznałby je za zbyt babskie i zbyt konwencjonalne. Może po tym męczącym wieczorze potrzebował komfortu, jedwabnych poduszek i koronek. Whitney przeszła przez pokój ze szklaneczkami w ręku.

– Możesz ją zabrać do łazienki – powiedziała, podając mu jedną. Niedbale rzuciła futro na oparcie kanapy. – Rzucę okiem na to ramię.

Doug patrzył spode łba, jak odchodzi. Kobiety zwykle zadają pytania tuzinami. Może ta nie miała na to dość rozumu.

Niechętnie poszedł za nią i za smugą jej zapachu. Jednak ma klasę, pomyślał. Nie da się temu zaprzeczyć.

– Zdejmij kurtkę i usiądź – rozkazała, mocząc w wodzie myjkę z monogramem.

Doug ściągnął kurtkę, zaciskając zęby z bólu.

Po ostrożnym zgięciu i oparciu ręki na brzegu wanny usiadł na krześle z wysokim oparciem, które ktoś inny postawiłby w salonie. Zobaczył, że rękaw koszuli przykleił się do rany. Klnąc, zdarł go z ręki.

– Sam mogę to zrobić – mruknął i sięgnął po myjkę.

– Siedź spokojnie. – Whitney zaczęła zmywać zaschniętą krew ściereczką zmoczoną w ciepłej wodzie. – Nie zobaczę, jak duża jest rana, dopóki jej nie oczyszczę.

Cofnął się na oparcie krzesła. Woda działała kojąco, a dotyk kobiety był delikatny. Siedział w milczeniu i przyglądał się jej. Co to za jedna? Prowadzi samochód jak szaleniec pozbawiony nerwów, ubiera się jak z „Harper’s Bazaar” i pije – zauważył, że zdążyła już wypić swój koniak – jak marynarz. Czułby się lepiej, gdyby okazała choć odrobinę histerii.

– Nie chcesz wiedzieć, skąd to mam?

– Hmmmm. – Whitney przyłożyła czystą ściereczkę do rany, by zahamować krwawienie. Ponieważ to on chciał, by o to zapytała, postanowiła tego nie robić.

– Od kuli – powiedział z satysfakcją Doug.

– Naprawdę? – Zaciekawiona zdjęła ściereczkę, by się lepiej przyjrzeć. – Nigdy jeszcze nie widziałam rany postrzałowej.

– To świetnie. – Pociągnął spory łyk koniaku. – Jak ci się podoba?

Wzruszyła ramionami i odsunęła oszklone drzwiczki szafki z lekarstwami.

– Nie robi wielkiego wrażenia.

Popatrzył na ranę ze zmarszczonymi brwiami. Rzeczywiście, kula go tylko drasnęła, ale to nie zmieniało faktu, że strzelano do niego. Nie co dzień strzelają do człowieka.

– To boli.

– Zabandażujemy ją. Draśnięcia zwykle mniej bolą, kiedy się na nie nie patrzy.

Przyglądał się, jak grzebie wśród słoików z kremami do twarzy i olejków do kąpieli.

– Sprytnie powiedziane, panienko.

– Whitney – poprawiła. – Whitney MacAllister.

Odwracając się, wyciągnęła do niego rękę.

– Lord, Doug Lord. – Uśmiechnął się.

– Miło mi. Teraz, kiedy doprowadziłam to do porządku, musimy porozmawiać o szkodach w moim samochodzie i o pieniądzach. – Odwróciła się do szafki. – Trzysta dolarów.

Pociągnął następny łyk koniaku.

– Skąd wiesz, że to będzie kosztowało trzysta dolarów?

– Podałam ci najniższą cenę. W mercedesie nie wymienisz świecy za mniej niż trzy setki.

– Będę ci winny. Wydałem ostatnio dwie setki na kurtkę.

– Na tę kurtkę? – Zdziwiona odwróciła głowę i popatrzyła na niego. – Wyglądasz na sprytniejszego.

– Potrzebowałem jej – odparował Doug. – Poza tym to skóra.

Tym razem wybuchnęła śmiechem.

– Skoro tak nazywasz mistrzowską imitację.

– Co znaczy imitację?

– Ta tandeta z suwakami nawet nie leżała koło skóry. Aha, tu jest. Wiedziałam, że gdzieś mam trochę.

Z usatysfakcjonowaną miną wyjęła z szafki butelkę.

– To mały sukinsyn – mruknął Doug. Nie miał czasu dokładniej przyjrzeć się kurtce. Teraz, w jasnym świetle łazienki, zobaczył, że to nic więcej tylko tani winyl. Za dwieście dolarów! Nagły palący ból w ramieniu obudził go z zamyślenia. – Do diabła! Co ty robisz?

– Jodynuję ranę – odpowiedziała Whitney, smarując delikatnie chore miejsce.

Zmarszczył brwi.

– To piecze.

– Nie bądź dzieckiem. – Sprawnie owinęła gazą ramię. Odcięła kawałek plastra i zabezpieczyła nim bandaż. – Zrobione – powiedziała, zadowolona ze swego dzieła. – Będzie jak nowe. – Nadal pochylona podniosła głowę i uśmiechnęła się do niego. Ich twarze znalazły się blisko siebie, jej cała radosna, jego – skrzywiona z bólu. – A teraz wróćmy do sprawy samochodu…

– A może jestem mordercą, gwałcicielem, psychopatą – powiedział wolno, niebezpiecznie zniżając głos.

Poczuła drżenie wzdłuż kręgosłupa i wyprostowała się.

– Nie sądzę. – Ale chwyciła pustą szklaneczkę i wróciła do salonu. – Jeszcze drinka?

Cholera, odważna dziewczyna. Doug złapał kurtkę i poszedł za nią.

– Nie chcesz wiedzieć, dlaczego mnie śledzili?

– Ci źli faceci?

– Ci… źli faceci – powtórzył ze śmiechem.

– Dobrzy faceci nie strzelają do niewinnych ludzi. – Nalała sobie kolejnego drinka i usiadła na kanapie. – Tak więc w drodze eliminacji doszłam do wniosku, że jesteś dobrym facetem.

Ponownie się roześmiał i usiadł obok niej.

– Niektórzy byliby przeciwnego zdania – powiedział.

Whitney popatrzyła na niego znad szklanki. Nie, przymiotnik „dobry” jest zbyt jednoznacznym określeniem. Wyglądał na bardziej skomplikowanego.

– No więc czemu nie powiesz mi, dlaczego tych trzech mężczyzn chciało cię zabić?

– Po prostu wykonują swoją robotę. – Doug pociągnął łyk ze szklaneczki. – Pracują dla człowieka nazwiskiem Dimitri. On chce czegoś, co ja mam.

– To znaczy?

– Wskazówek, jak znaleźć worek złota – powiedział mgliście.

Wstał i zaczął chodzić po pokoju. Niecałe dwadzieścia dolarów i nieważna karta kredytowa. Nikt nie kupi za to wyjazdu z kraju. To, co miał ukryte w kopercie, warte było fortunę, ale najpierw musi kupić bilet. Mógłby pokazać portfel na lotnisku. A jeszcze lepiej, gdyby spróbował popędzić do samolotu, machając fałszywą legitymacją wywiadowczą, i zagrać rolę twardego, niecierpliwego agenta FBI. W Miami to poskutkowało. Lecz tym razem czuł, że mu się nie uda. Nauczył się polegać na swoim instynkcie.

– Potrzebuję forsy – mruknął. – Kilka setek… może tysiąc.

Odwrócił się w zamyśleniu i popatrzył na Whitney.

– Nie ma mowy – padła prosta odpowiedź. – Już jesteś mi winien trzysta dolarów.

– Dostaniesz je – warknął. – Do diabła, za pół roku kupię ci cały samochód. Spójrz na to jak na inwestycję.

– Mój makler się tym zajmuje.

Pociągnęła łyk i uśmiechnęła się. Był bardzo atrakcyjny, kiedy tak się denerwował i niecierpliwił. Obnażone ramię było umięśnione, a jednocześnie delikatne i szczupłe. Oczy płonęły zapałem.

– Posłuchaj, Whitney. – Wrócił i usiadł na brzegu kanapy. – Tysiąc. To nic po tym, cośmy razem przeszli.

– To siedemset dolarów więcej niż to, co już mi jesteś winien – poprawiła.

– Za sześć miesięcy dostaniesz dwa razy tyle. Muszę kupić bilet na samolot, parę rzeczy… – Popatrzył na siebie, a potem uśmiechnął się do niej chytrze. – Na przykład nową koszulę.

Spryciarz, pomyślała zaintrygowana. Co on rozumiał przez ten worek złota?

– Muszę wiedzieć coś więcej, zanim wyłożę pieniądze.

Potrafił czarować kobiety. Ufnie więc wziął jej rękę i gładził kciukiem wnętrze dłoni. Głos miał łagodny, zniewalający.

– Skarb, o którym mogłaś czytać jedynie w bajkach. Obsypię ci włosy brylantami. Wielkimi, migoczącymi brylantami. Będziesz wyglądać jak księżniczka. – Podniósł rękę i dotknął palcem jej policzka. Był delikatny, chłodny. Na moment, tylko na moment, stracił wątek swej opowieści. – Jak królewna z bajki.

Wolno zdjął jej kapelusz z głowy i patrzył w zachwycie, jak włosy opadają na ramiona i plecy. Blade jak zimowe słońce, delikatne jak jedwab.

– Brylanty – powtórzył, przeplatając je między palcami. – Takie włosy powinny stroić brylanty.

Czuła, że jego urok zaczyna na nią działać. Jakaś jej część uwierzyłaby we wszystko, co mówił, zrobiłaby wszystko, o co poprosi, dopóki dotykał jej w taki sposób. Ale istniała jeszcze druga część, mocno stojąca na ziemi, która zwyciężyła.

– Lubię brylanty. Ale znam wielu ludzi, którzy za nie zapłacili, a potem okazało się, że są to tylko piękne szkiełka. Gwarancje, Douglas. – Żeby się opanować, pociągnęła łyk koniaku. – Zawsze żądam gwarancji, jakiegoś zabezpieczenia.

Wstał rozczarowany. Wyglądała na kogoś, kogo można łatwo pokonać, ale była równie twarda jak oni.

– Nic nie powstrzyma mnie od zdobycia forsy. – Porwał z kanapy jej torebkę i wyciągnął w jej stronę. – Albo za chwilę wyjdę, albo zawrzemy umowę.

Wyszarpnęła mu torebkę z ręki.

– Nie zawrę żadnej umowy, dopóki nie poznam wszystkich warunków. Masz cholernie dużo tupetu, by mi grozić po tym, jak ocaliłam ci życie.

– Ocaliłaś mi życie?! – wybuchnął Doug. – Omal mnie nie zabiłaś ze sto tysięcy razy!

Podniosła wysoko głowę. Jej głos nabrał królewskich i wyniosłych tonów.

– Gdybym nie przechytrzyła tych mężczyzn, uszkadzając przy tym samochód, pływałbyś w tej chwili w East River.

Obraz był zbyt bliski prawdy.

– Oglądasz zbyt dużo filmów gangsterskich – mruknął.

– Chcę wiedzieć, co masz i dokąd się wybierasz.

– Mam układankę, kawałki układanki, i wybieram się na Madagaskar.

– Madagaskar? – Zaintrygowana pomyślała chwilę. Upał, gorące noce, egzotyczne ptaki, przygoda. – Co za układanka? Jaki skarb?

– To moja sprawa. – Uważając na ramię, wsunął ponownie kurtkę.

– Chcę go zobaczyć.

– Nie możesz go zobaczyć, bo jest na Madagaskarze.

Wyciągnął papierosa, myśląc intensywnie. Mógłby powiedzieć jej tyle, by ją zainteresować, lecz nie tyle, by zwalić sobie na głowę kłopoty. Wydmuchując dym, rozejrzał się po pokoju.

– Wygląda, że znasz się trochę na Francji.

Jej oczy zwęziły się.

– Dość, by zamówić ślimaki i dom perignon.

– Zapewne. – Wziął do ręki pokrytą masą perłową tabakierkę, stojącą na stylowej szafce. – Powiedzmy, że to, czego szukam, ma francuski akcent, starofrancuski akcent.

Zagryzła dolną wargę. Był to jakiś znak. Mała tabakierka, którą przerzucał z ręki do ręki, miała dwieście lat i była częścią ogromnej kolekcji.

– Jak stary?

– Kilka wieków. Słuchaj, złotko, mogłabyś mnie wesprzeć. – Odstawił na miejsce pudełeczko i wrócił do niej. – Potraktuj to jako kulturalną inwestycję. Dasz mi gotówkę, a ja ci przywiozę parę świecidełek.

Dwieście lat oznacza rewolucję francuską. Maria Antonina i Ludwik. Bogactwo, upadek i intryga. Uśmiech rozjaśnił jej twarz. Historia zawsze ją fascynowała, a szczególnie historia Francji z jej władcami, dworskimi politykami, filozofami i artystami. Jeśli naprawdę coś miał – a wyraz jego oczu wskazywał na to, że ma – dlaczego nie mogłaby mieć w tym swojego udziału? Poszukiwanie skarbu na pewno było zabawniejsze od popołudnia u Sotheby’ego.

– Powiedzmy, że jestem tym zainteresowana – odezwała się po rozważeniu wszystkich za i przeciw. – Jakiego rodzaju wkład będzie konieczny?

Pokazał zęby w uśmiechu. Nie sądził, że połknie haczyk tak szybko.

– Kilka tysięcy.

– Nie miałam na myśli pieniędzy. – Whitney zbyła ten temat w sposób, w jaki mógł to uczynić tylko człowiek bogaty. – Chodzi mi o to, jak się do tego zabierzemy.

– My? – Już się nie uśmiechał. – Nie istnieje słowo „my”.

Przyjrzała się z uwagą swoim paznokciom.

– Nie ma słowa „my”, nie ma pieniędzy. – Cofnęła się na oparcie kanapy, rozkładając ramiona. – Nigdy nie byłam na Madagaskarze.

– Więc zadzwoń do biura podróży, złotko. Pracuję w pojedynkę.

– To źle. – Odrzuciła włosy i uśmiechnęła się. – No cóż, było mi przyjemnie. A więc musisz mi zapłacić za szkody…

– Nie ma czasu na… – Przerwał, bo ucho wyłowiło cichy dźwięk za plecami. Obracając się, zobaczył, że gałka u drzwi przesunęła się wolno w prawo, a następnie w lewo. Uniósł w górę rękę, sygnalizując ciszę. – Schowaj się za kanapę – szepnął, jednocześnie omiatając wzrokiem pokój w poszukiwaniu czegoś ciężkiego. – Siedź tam i ani mru-mru.

Whitney już miała zaprotestować, kiedy usłyszała cichy zgrzyt gałki. Zobaczyła, że Doug podnosi ciężką porcelanową wazę.

– Na dół! – syknął, gasząc światło.

Postanowiła go posłuchać. Przykucnęła za kanapą i czekała.

Doug stanął przy drzwiach, obserwując, jak wolno i cicho się otwierają. Trzymał wazę oburącz, myśląc, że chciałby wiedzieć, z iloma przeciwnikami przyjdzie mu się zmierzyć. Zaczekał, aż pierwszy cień znajdzie się w środku, i z całej siły wyrżnął wazą w głowę osobnika. Rozległ się trzask, potem kwik, a następnie łoskot padającego ciała. Whitney usłyszała jeszcze te trzy dźwięki, po czym rozpętała się burza.

Rozległo się szuranie stóp, kolejny brzęk szkła – miśnieński serwis do herbaty, jeśli sądzić z kierunku – potem ktoś zaklął. Kolejny brzęk szkła i stłumiony strzał. Broń z tłumikiem, pomyślała. Słyszała ten dźwięk w wielu filmach kryminalnych. I szyba – odwracając głowę, zobaczyła dziurę w dużym oknie z tyłu za nią.

Gospodarz nie będzie z tego zadowolony, pomyślała. I tak była już na czarnej liście od czasu ostatniego przyjęcia, które wymknęło się jej spod kontroli. Cholera, Douglas Lord sprowadza na nią mnóstwo kłopotów. Ten skarb – ściągnęła brwi – lepiej, żeby był tego wart.

Nagle wszystko ucichło. W tej ciszy usłyszała czyjś oddech.

Doug przywarł do ciemnego rogu, trzymając w ręku czterdziestkępiątkę. Pozostał jeszcze jeden, ale przynajmniej miał teraz broń. Nienawidził broni. Ten, kto jej używa, zwykle marnie kończy, znalazłszy się po niewłaściwej stronie lufy.

Stał na tyle blisko drzwi, by móc się przez nie prześlizgnąć i wymknąć nie zauważony. Gdyby nie ta kobieta za kanapą i świadomość, że on ją w to wpakował, zapewne tak by postąpił. Fakt, że nie może, spowodował, że był na nią wściekły. Mógłby zabić człowieka, żeby się wydostać. Już mu się to zdarzyło i wiedział, że zrobiłby to jeszcze raz, gdyby musiał. Ale o tym epizodzie w jego życiu zawsze myślał z poczuciem winy.

Dotknął bandaża na ramieniu i poczuł, że jest wilgotny. Do diabła, nie będzie tak stał i czekał, aż się wykrwawi na śmierć. Poruszając się bezszelestnie, zaczął iść wzdłuż ściany.

Whitney zakryła dla pewności usta ręką, kiedy zobaczyła, że jakiś cień przykucnął przy brzegu kanapy. To nie był Doug – spostrzegła, że ma dłuższą szyję i krótsze włosy. Po chwili uchwyciła ruch po lewej. Cień zwrócił się w tym kierunku. Zanim miała czas pomyśleć, co robi, ściągnęła but. Trzymając dobrą włoską skórę w ręce, wycelowała trzycalowym obcasem w głowę cienia i z siłą, jaką była w stanie z siebie wykrzesać, uderzyła.

Rozległ się kwik, a potem głuchy łomot. Zaskoczona swoim czynem, podniosła w triumfie but.

– Trafiłam go!

– Słodki Jezu – mruknął Doug, śmigając przez pokój, łapiąc ją za rękę i ciągnąc za sobą.

– Załatwiłam go na cacy – powiedziała, kiedy pędzili w kierunku schodów. – Tym. – Pomachała zniszczonym butem tkwiącym między jego i jej ręką. – Jak oni nas znaleźli?

– To Dimitri. Wytropił twoje mieszkanie – wyjaśnił, wściekły na siebie, że tego nie przewidział. Pędząc w dół po schodach, zaczął opracowywać nowy plan.

– Tak szybko? – Zaśmiała się krótko. Adrenalina zaczęła działać. – Czy ten Dimitri to człowiek, czy czarodziej?

– To człowiek, który ma w garści innych ludzi. Może podnieść słuchawkę telefonu i mieć numer twojej karty kredytowej i numer buta w ciągu pół godziny.

To mógł również jej ojciec. To był biznes, a ona rozumiała biznes.

– Słuchaj, nie mogę biec jak kuternoga, daj mi kilka sekund. – Wyszarpnęła dłoń z jego ręki i włożyła but. – Co teraz zrobimy?

– Musimy się dostać do garażu.

– Przez czterdzieści dwa piętra?

– Windy nie mają tylnych drzwi – powiedział, po czym ponownie złapał ją za rękę i zaczął pędzić w dół po schodach. – Nie chcę wychodzić wprost na twój samochód. Prawdopodobnie zostawili kogoś przy nim, na wypadek gdybyśmy doszli aż tam.

– Więc dlaczego idziemy do garażu?

– Bo potrzebny jest nam jakiś samochód. Muszę się dostać na lotnisko.

Whitney przerzuciła przez głowę pasek torebki, by móc trzymać się poręczy podczas biegu.

– Masz zamiar go ukraść?

– Właśnie. Podrzucę cię do hotelu, zarejestruję pod jakimś nazwiskiem, a potem…

– O nie. – Przerwała, stwierdzając z ulgą, że minęli dwudzieste piętro. – Nie porzucisz mnie w żadnym hotelu. Szyba w samochodzie: trzysta. Szyba w oknie: tysiąc dwieście. Drezdeńska waza z 1865 roku: dwa dwieście siedemdziesiąt pięć. – Złapała torebkę i wygrzebała z niej notatnik, nie zwalniając biegu. Kiedy złapała oddech, zaczęła liczyć. – Mam zamiar wszystko odzyskać.

– Odzyskasz – powiedział ponuro. – A teraz oszczędzaj oddech.

Poszła za jego radą i zaczęła opracowywać własny plan.

Tymczasem dotarli do garażu. Miała jedynie tyle siły, by oprzeć się bez tchu o ścianę, gdy tymczasem on zajrzał do środka przez szparę w drzwiach.

– W porządku, najbliżej stoi porsche. Wyjdę pierwszy. Kiedy będę już w samochodzie, ty wyjdziesz. I nie wystawiaj głowy.

Wyciągnął ponownie pistolet z kieszeni. Pochwyciła jego spojrzenie. Czyżby w jego oczach dostrzegła wstręt? Dlaczego miałby patrzeć na broń jak na coś paskudnego? Pomyślała, że powinna ona pasować do niego jak do kogoś, kto jest bywalcem podejrzanych barów i zadymionych pokoi hotelowych. Ale wcale tak nie było. Nie wyglądał z nią dobrze. W tym momencie Doug podszedł do samochodu.

Kim naprawdę był Doug Lord? Zbirem, oszustem, ofiarą? Ponieważ wyczuła instynktownie, że był wszystkim naraz, zafascynowało ją to i postanowiła dowiedzieć się czegoś więcej.

Nisko pochylony, wyjął coś, co wyglądało jak scyzoryk. Obserwowała, jak manipuluje przez chwilę przy zamku, a potem cicho otwiera drzwi od strony pasażera. Kimkolwiek jest, pomyślała, jest dobry w rozwalaniu i dostawaniu się do środka. Zostawiając ten problem na później, podkradła się do samochodu. Siedział już na miejscu kierowcy i majstrował przy przewodach.

– Cholerne zagraniczne wozy – mruknął. – Gdyby to był chevrolet…

Whitney usłyszała z zachwytem, jak silnik budzi się do życia.

– Mógłbyś mnie tego nauczyć? – zapytała.

Doug zerknął na nią z ukosa.

– Tylko się trzymaj. Tym razem ja prowadzę. – Cofając samochód, ruszył z miejsca. Kiedy znaleźli się przy wyjeździe z garażu, licznik wskazywał czterdzieści mil na godzinę. – Masz jakiś ulubiony hotel?

– Nie pojadę do hotelu. Nie pozwolę ci zniknąć mi z oczu, dopóki wszystkiego nie uregulujesz. Tam, gdzie ty pojedziesz, pojadę i ja.

– Słuchaj, nie wiem, ile mam czasu – powiedział spoglądając we wsteczne lusterko.

– To, czego naprawdę nie masz, to pieniędzy – przypomniała mu. Trzymała na kolanach notes i zaczęła zapisywać wszystkie wydatki. – Teraz jesteś mi winien za szybę w samochodzie, za antyczną wazę z porcelany, za miśnieński serwis do herbaty… tysiąc sto pięćdziesiąt… i szyba w oknie… pewnie więcej.

– Więc kolejny tysiąc nie zrobi różnicy.

– Kolejny tysiąc zawsze robi różnicę. Twój kredyt obowiązuje tylko wtedy, kiedy mam cię na oku. Jeśli chcesz bilet na samolot, musisz przyjąć wspólnika.

– Wspólnika? – Popatrzył na nią, zastanawiając się, dlaczego po prostu nie zabierze jej torebki i nie wypchnie z samochodu. – Nigdy nie biorę wspólników.

– Tym razem będziesz musiał. Fifty-fifty.

– Mam klucz do zagadki. – Tak naprawdę to miał same znaki zapytania, ale nie będzie się przecież przejmował szczegółami.

– Ale nie masz gotówki.

Skręcił we Franklin Delano Roosevelt Drive. Nie, do cholery, nie miał gotówki i bardzo jej potrzebował. Tak więc ta kobieta też była mu niezbędna. Kiedy będą już kilka tysięcy mil od Nowego Jorku, omówi z nią warunki.

– Okay. Ile masz przy sobie forsy?

– Kilka setek.

– Setek? Cholera! – Utrzymywał teraz stałą prędkość pięćdziesięciu pięciu mil na godzinę. Nie mógł pozwolić sobie na żadne przystanki. – Z tym nie dolecimy dalej jak do New Jersey.

– Nie lubię nosić przy sobie dużo pieniędzy.

– Wspaniale. Mam papiery warte miliony, a ty chcesz się wkupić dwoma setkami.

– Dwie setki plus pięć tysięcy, które jesteś mi winien. I… – sięgnęła do torebki – mam jeszcze to. – Szczerząc zęby w uśmiechu, pokazała złotą kartę American Express. – Nigdy się z nią nie rozstaję.

Doug patrzył na nią przez chwilę, a potem wybuchnął śmiechem. Może jednak była warta wszystkich kłopotów, jakich mu przysparzała.

Ręka, która sięgnęła po słuchawkę, była pulchna i bardzo biała. Paznokcie wypolerowane i schludnie obcięte. Białe mankiety koszuli spinały kwadratowe szafiry. Słuchawka dorównywała ręce bielą, czystością i chłodem. W miejscu małego palca, który się wokół niej zacisnął, widniał mały, zabliźniony kikut.

– Dimitri.

Głos miał poetyckie brzmienie. Słysząc go, Remo zaczął się pocić ze strachu. Wyciągnął papierosa i powiedział szybko, zanim go zapalił:

– Wymknęli nam się.

Martwa cisza. Dimitri wiedział, że była groźniejsza od tysiąca gróźb. Przeczekał pięć sekund, dziesięć.

– Trzech mężczyzn przeciw jednemu i kobiecie? Cóż za niedołęstwo.

Remo rozluźnił krawat, by móc oddychać.

– Ukradli porsche. Jedziemy teraz za nimi na lotnisko. Nie uciekną daleko, panie Dimitri.

– Nie, nie uciekną daleko. Mam do wykonania kilka telefonów, kilka… guzików do naciśnięcia. Spotkamy się za parę dni.

Remo otarł ręką usta, czując wielką ulgę.

– Gdzie?

Rozległ się cichy, daleki śmiech. Uczucie ulgi ulotniło się.

– Znajdź Lorda, Remo, a ja znajdę ciebie.

2

Ramię było sztywne. Kiedy przewrócił się na drugi bok, jęknął z bólu i bezwiednie złapał za bandaż. Twarz miał wciśniętą w miękką poduszkę w lnianej powłoczce, która nie wydzielała żadnego zapachu. Leżał na ciepłym i gładkim prześcieradle. Ostrożnie zginając lewe ramię, przekręcił się na plecy.

Pokój tonął w ciemności, sądził więc, że jest jeszcze noc, dopóki nie spojrzał na zegarek. Dziewiąta piętnaście. Cholera! Przetarł ręką twarz i usiadł na łóżku.

Powinien już być w samolocie, w połowie drogi nad Ocean Indyjski, zamiast wylegiwać się w hotelu w Waszyngtonie. Nudny, dziwaczny pokój hotelowy, pamiętał, że tak sobie pomyślał o schludnym, pokrytym czerwonym dywanem pomieszczeniu. Przyjechali o pierwszej dziesięć i nie mógł nawet dostać drinka. Może politykom podoba się w Waszyngtonie, on woli Nowy Jork.

Pierwszym problemem było to, że Whitney pilnowała kasy, nie pozostawiając mu żadnego wyboru. Następny problem to to, że miała rację. On myślał jedynie o wydostaniu się z Nowego Jorku, a ona myślała o takich szczegółach jak paszporty.

Ma więc znajomości w Waszyngtonie, pomyślał. Jeżeli znajomości mogły załatwić papierkową robotę, to jak najbardziej był za. Rozejrzał się po pokoju, który był tylko trochę większy od schowka na szczotki. Zapewne policzy mu i za ten pokój, pomyślał, patrząc na drzwi do drugiego pomieszczenia. Whitney MacAllister miała umysł dyplomowanej księgowej i twarz…

Z półuśmiechem na ustach pokręcił głową i położył się z powrotem na łóżku. Lepiej trzymać myśli z dala od jej twarzy i innych powabów. Na razie potrzebował tylko pieniędzy tej kobiety. Inne sprawy muszą poczekać. Gdy dostanie to, o co mu chodzi, będzie mógł mieć dziewczyny na pęczki.

Obraz był tak miły, że wywołał uśmiech na jego twarzy. Blondynki, brunetki, rude, pulchne, szczupłe, niskie i wysokie. Nie było sensu żadnych dyskryminować. Postanowił, że będzie bardzo hojny. Ale najpierw musi dostać ten cholerny paszport i wizę. Skrzywił się. Przeklęte biurokratyczne bzdury. Miał dostęp do skarbu, który na niego czekał, zawodowego mordercę depczącego mu po piętach i szaloną babę w pokoju obok, która nie kupiłaby mu nawet jednego papierosa bez zanotowania tego w małym notesiku, który trzymała w torebce ze skóry węża za dwieście dolarów.

Myśl ta pobudziła go do sięgnięcia po paczkę papierosów leżącą na nocnym stoliku. Nie mógł zrozumieć takiego postępowania. Kiedy miał pieniądze, hojnie nimi szafował. Może zbyt hojnie, pomyślał z uśmiechem na ustach. Pieniądze nigdy się go długo nie trzymały.

Hojność była częścią jego charakteru. Miał słabość do kobiet, zwłaszcza do tych małych o wydatnych wargach i wielkich oczach. Nieważne, jak długo był z którąś z nich, kiedy pojawiała się następna – natychmiast tracił dla niej głowę. Sześć miesięcy temu mała kelnereczka imieniem Cindy podarowała mu dwie niezapomniane noce i wyciskającą z oczu historię o chorej matce w Columbus. W końcu rozstał się z nią i… pięcioma kawałkami. Zawsze dawał się nabierać na wielkie oczy.

Ale teraz będzie inaczej, postanowił. Kiedy już raz położy łapę na tym worku złota, będzie się go trzymać. Tym razem kupi sobie wielką, okazałą willę na Martynice i zacznie żyć tak, jak zawsze marzył. I będzie szczodry dla służących. Dość się nasprzątał u bogatych, by wiedzieć, jak nieczuli i niedbali potrafią być w stosunku do służby. Oczywiście sprzątał po nich, dopóki ich nie oskubał, lecz to niczego nie zmieniało.

Jednak to nie praca dla bogatych wywołała u niego zamiłowanie do drogich rzeczy. On się z tym po prostu urodził. Natomiast nie urodził się z pieniędzmi. A potem pomyślał, że lepiej, że się urodził z inteligencją. Dzięki inteligencji i pewnym talentom można mieć, co się chce – lub potrzebuje – od ludzi, którzy nie dostrzegają oszustwa. Ta praca sprawia, że adrenalina krąży po organizmie. Jej wynikiem są pieniądze, które pozwalają się zrelaksować aż do następnego razu.

Wiedział, jak wszystko zaplanować, jak spiskować, jak intrygować. Wiedział również, jaką wartość mają przygotowania. Spędził pół nocy na studiowaniu każdego skrawka informacji, który mógł odcyfrować z materiałów zawartych w kopercie. To była układanka, ale miał już wszystkie kawałki. Teraz potrzebny mu był czas, by złożyć je do kupy.

Staranne tłumaczenie, które przeczytał, mogło być dla jednych ładną opowieścią, a dla innych lekcją historii o arystokratach, starających się przemycić swoje klejnoty i swoje cenne osoby poza obszar rozdartej rewolucją Francji. Czytał słowa przepełnione strachem, zmieszaniem i rozpaczą. Ze świetnie zabezpieczonych rękopisów emanowała rozpacz, którą czuł, mimo że nie rozumiał słów. Ale również były tam słowa opisujące intrygi, królewską władzę i bogactwo. Maria Antonina. Robespierre. Naszyjniki o egzotycznych nazwach, ukryte wśród cegieł lub w wozach załadowanych kartoflami. Gilotyna, desperackie ucieczki przez kanał do Anglii. Piękne opowieści wtopione w historię i zabarwione krwią. Ale brylanty, szmaragdy i rubiny wielkości kurzych jaj były również prawdziwe. Niektóre z nich nigdy nie ujrzały światła dziennego. Niektórych użyto, by kupić za nie życie, jedzenie lub milczenie. Inne przepłynęły oceany. Doug wyrywał supełki z bandaża i uśmiechał się. Ocean Indyjski – handlowy szlak kupców i piratów. A na wybrzeżu Madagaskaru, ukryty przez wieki, strzeżony dla królowej, leżał cel jego marzeń. Znajdzie go z pomocą pamiętnika młodej dziewczyny i rozpaczy ojca. Kiedy tego dokona, nie obejrzy się wstecz.

Biedne dziecko, pomyślał, wyobrażając sobie młodą Francuzkę, która przelewała na papier swoje uczucia dwieście lat temu. Czy tłumaczenie, które czytał, oddawało w pełni to, o czym pisała? Gdyby tylko znał francuski… Wzruszył ramionami i przypomniał sobie, że ona już dawno nie żyje, więc nie ma się czym martwic. Ale była przecież dzieckiem, przerażonym i zdesperowanym.

Dlaczego oni nas nienawidzą? – pisała. – Dlaczego patrzą na nas z taką nienawiścią? Tatuś mówi, że musimy opuścić Paryż, a ja wiem, że nigdy już nie zobaczę mojego domu.

I nigdy go nie zobaczyła, pomyślał Doug, bo wojna i polityka widzą tylko wielkie cele, a małego człowieka niszczą. Francja w czasie rewolucji czy wilgotne piekło dżungli w Wietnamie. To się nigdy nie zmienia. Dobrze wiedział, co znaczy czuć się bezradnym. Nie chciał przeżyć tego ponownie.

Przeciągnął się i pomyślał o Whitney.

Na dobre czy złe, zawarł z nią układ. Nigdy nie wchodził w interes, jeśli nie był pewny, że sobie z nim poradzi. Jednak to drażni, kiedy się zależy od jej pieniędzy.

Dimitri wynajął go, by ukradł papiery, ponieważ jest w tym dobry, pomyślał nie bez dumy, zaciągając się papierosem. W przeciwieństwie do tej zgrai Dimitriego, nigdy nie uważał, że broń może zastąpić rozum. Zawsze wolał polegać na tym drugim. Wiedział, iż to jego reputacja cichego i zwinnego fachowca sprawiła, że Dimitri zlecił mu wydostanie z sejfu, znajdującego się w ekskluzywnym domu towarowym przy Park Avenue, grubej koperty.

Robota to robota, jeśli taki facet jak Dimitri chce zapłacić pięć tysięcy za paczkę papierów, z których większość jest spłowiała i w obcym języku, to on nie będzie się sprzeczał. Poza tym miał kilka długów do uregulowania.

Musiał pokonać dwa wymyślne systemy alarmowe i ominąć czterech strażników, zanim rozbił mały klejnocik ściennego sejfu, gdzie schowana była koperta. Umiał się obchodzić z zamkami i alarmami. To jest dar. Człowiek nie powinien marnować talentów otrzymanych od Boga.

Chciał to rozegrać uczciwie. Nie wziął nic prócz papierów, chociaż była tam również bardzo interesująco wyglądająca czarna teczka. Nigdy nie przypuszczał, że przeczytanie ich będzie czymś więcej niż tylko ochroną własnych interesów. Nigdy się nie spodziewał, że zafascynuje go przekład listów, dziennika czy dokumentów sprzed dwustu lat. Może to zamiłowanie do dobrej opowieści, szacunek dla słowa pisanego poruszyły jego wyobraźnię, kiedy przeglądał papiery. Lecz zafascynowanie zafascynowaniem, a interes interesem – papiery powinny zostać przekazane.

Wszedł do sklepu i kupił przylepiec. Przyklejenie koperty do piersi było jedynie środkiem ostrożności. W Nowym Jorku, jak w każdym mieście, roi się od nieuczciwych ludzi. Oczywiście zjawił się w parku we Wschodniej Dzielnicy godzinę wcześniej i ukrył się. Człowiek żyje dłużej, jeśli pilnuje swojego tyłka.

Kiedy tak siedział w krzakach, w deszczu, zaczął rozmyślać o tym, co przeczytał – o korespondencji, dokumentach i o sporej liście drogich kamieni i klejnotów. Ten, kto zebrał te informacje i przetłumaczył je tak szczegółowo, zrobił to z poświęceniem godnym zawodowego bibliotekarza. Przemknęło mu przez myśl, że gdyby miał czas i okazję po temu, mógłby resztę roboty wykonać sam. Ale umowa to umowa.

Czekał na spotkanie z zamiarem przekazania papierów i odebrania swojego honorarium, dopóki nie dowiedział się, że nie dostanie tych pięciu tysięcy, na które umówił się z Dimitrim. Zamiast tego otrzyma dwudolarową kulkę w plecy i pochówek w East River.

Remo przybył w czarnym lincolnie z dwoma odpowiednio ubranymi facetami. Spokojnie zaczęli debatować nad najlepszym sposobem unieszkodliwienia go. Kulka w mózgu pogodziła wszystkich trzech, ale pozostawał problem, kiedy i gdzie. Remo nie chciał pobrudzić krwią tapicerki w lincolnie.

Z początku Doug był wściekły. Nieważne, ile razy go już wykiwano – przestał liczyć – ale za każdym razem to go wściekało. Nie ma uczciwych na tym świecie, pomyślał, kiedy przylepiec pociągnął go za skórę. Właśnie wtedy, kiedy zastanawiał się, jak wyjść cało z opresji, zaczął rozważać swoje możliwości.

Dimitri miał reputację ekscentryka. Ale był też znany jako facet, który zdobywa wszystko, co najlepsze, od senatora, by go opłacać, po najlepsze wino, by składować je w piwnicy. Jeśli chciał mieć te papiery i jednocześnie pozbyć się kogoś takiego jak Doug Lord, to musiały one być coś warte. Wobec tego Doug postanowił, że papiery należą do niego, i tak się dopełnił los. Jedyne, co musiał teraz zrobić, to przeżyć.

Odruchowo dotknął ramienia. Jeszcze sztywne, ale już się goi. Musiał przyznać, że ta szalona Whitney MacAllister wykonała niezłą robotę. Wydmuchnął dym przez zęby i zgasił papierosa. Pewnie za to też mu policzy.

Była mu potrzebna, przynajmniej dopóki nie wyjadą z kraju. Kiedy znajdzie się na Madagaskarze, zostawi ją. Uśmiechnął się leniwie. Miał pewne doświadczenie w przechytrzaniu kobiet. Czasami mu się udawało. Jedyne, czego będzie żałował, to to, że nie zobaczy, jak ona tupie i przeklina, kiedy zda sobie sprawę, że jej zwiał. Wyobrażając sobie tę rozlewającą się bladość, włosy koloru słońca, pomyślał, że źle się stało, iż będzie musiał ją oszukać. Nie mógł zaprzeczyć, że jest jej dłużnikiem. Właśnie kiedy westchnął i zaczął myśleć o niej życzliwie, drzwi łączące oba pokoje otwarły się z impetem.

– Jeszcze w łóżku? – Whitney podeszła do okna i rozsunęła zasłony. Zamachała kapryśnie ręką przed twarzą, usiłując rozpędzić dym papierosowy. Przed chwilą się obudził, pomyślała. Palił i spiskował. No cóż, ona również dokonała pewnych przemyśleń.

Doug zaklął i zmrużył oczy.

– Wyglądasz okropnie – rzuciła.

Był wystarczająco próżny, by zrobić kwaśną minę. Policzki miał szorstkie od nocnego zarostu, włosy potargane i marzył o szczoteczce do zębów. Ona zaś wyglądała, jakby właśnie wyszła z salonu Elisabeth Arden. Leżąc nago w łóżku, z prześcieradłem do pasa, czuł się skrępowany. Niepotrzebne mu były takie uczucia.

– Nigdy nie pukasz?

– Nie wtedy, kiedy płacę za pokój – powiedziała lekko. Przeskoczyła zmiętoszone spodnie leżące na podłodze. – Zaraz będzie śniadanie.

– Wspaniale.

Nie zwracając uwagi na sarkazm w jego głosie, rozlokowała się swobodnie na brzegu łóżka, wyciągając nogi.

– Rozgość się – powiedział ze złością.

Uśmiechnęła się i odrzuciła w tył włosy.

– Skontaktowałam się z wujkiem Maxem.

– Z kim?

– Z wujkiem Maxem – powtórzyła, oglądając krytycznie swoje paznokcie. Musi zrobić manicure, zanim wyjadą z miasta. – Tak naprawdę to nie jest moim wujem, po prostu tak go nazywam.

– Ach, więc to taki wujek. – Doug uśmiechnął się szyderczo.

Whitney rzuciła mu łagodne spojrzenie.

– Nie bądź taki nieokrzesany, Douglas. On jest przyjacielem rodziny. Może o nim słyszałeś? Maximillian Teebury.

– Senator Teebury?

Rozcapierzyła palce, by się im przyjrzeć.

– Widzę, że jesteś na bieżąco w informacjach.

– Słuchaj, mądralo. – Doug chwycił ją za ramię tak, że upadła na jego kolana. Popatrzyła na niego z uśmiechem, wiedząc, że trzyma w ręku wszystkie atuty. – Cóż takiego ma senator Teebury?

– Znajomości. – Przejechała mu palcem po policzku, cmokając z dezaprobatą na jego zarost. Lecz ta szorstkość, skonstatowała, miała swój prymitywny urok. – Mój ojciec zawsze mówi, że od biedy możesz obejść się bez seksu, ale bez znajomości nigdy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki