SPIS TREŚCI

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

ROZDZIAŁ 1

Wpierwszych dniach lipca malowniczą bieszczadzką drogą numer 892 jechał volkswagen van z piątką pasażerów i stertą bagażu. Z daleka mogło wydawać się, że pojazdem podróżują przeciętni turyści, jakich tysiące przemierzają kraj podczas wakacji: babcia i dziadek, dwoje wnucząt, pies. Jednak z bliska każde z nich okazywało się kimś znacznie bardziej interesującym.

Po pierwsze, seniorzy, czyli babcia Ula i dziadek Marek, wcale nie wyglądali na staruszków ani się tak nie czuli, a już na pewno tak się nie zachowywali, ale o tym później.

Po drugie, Lena i Kacper nie byli ich wnukami, a raczej byli, ale niezupełnie. Trochę to skomplikowane, lecz i ta tajemnica za moment się wyjaśni.

Po trzecie, pies – owczarek belgijski Malina. Zdecydowanie nie można go nazwać przeciętnym, o czym także wkrótce.

Po czwarte i najważniejsze, cała ta gromadka właśnie rozpoczęła najbardziej awanturniczą wyprawę swojego życia, podczas której przygoda miała gonić przygodę, niezwykłe wydarzenia następować jedno po drugim, tajemnice czaić się za każdym rogiem, a pozornie nudne miejsca okazywać się ekscytujące.

Gdyby wiedzieli, z iloma przerażającymi niebezpieczeństwami przyjdzie im się zmierzyć, z pewnością woleliby zawrócić.

Ale nie wiedzieli, więc beztrosko kontynuowali podróż.

* * *

Lena Nowak wierciła się na tylnym siedzeniu. Miała jedenaście lat, więc cierpliwość nie należała do jej mocnych stron. Podróż trwała już osiem godzin i nic nie wskazywało na to, że szybko się skończy. Być może dlatego, że kierowca nie zgadzał się z nawigacją, przez co kilka razy skręcił nie tam, gdzie powinien. O proszę, auto znowu stanęło w szczerym polu.

– Rany, dziadku! – jęknęła, gdy głos z Map Google zaczął swoje: Zawróć! Zawróć!

– Bateria mi padła – oznajmił Kacper, zamykając z trzaskiem laptop. – Mówiłem, że podejrzanie długo jedziemy.

– Hauuuu… – Malina ziewnął przeciągle z legowiska spoczywającego na stercie walizek.

– Przestańcie narzekać, życie to szalona podróż – odpowiedział im pogodnie dziadek Marek, wesoły mężczyzna z siwą skołtunioną brodą i kędzierzawą czupryną.

Skrzynia biegów zgrzytnęła, gdy wrzucił wsteczny. Samochód ogólnie skrzypiał, stukał, piszczał i charczał, jakby lada moment miał wyzionąć ducha.

– Już niedaleko. Zajmijcie się czymś – dodała babcia Ula, urocza kobieta w dżinsach, balerinach, ze złotym kolczykiem w nosie. – Najlepiej czymś zakazanym, niezbyt zdrowym i bardzo głośnym.

– Czyli?

– A skąd ja mam wiedzieć? To wy jesteście nastolatkami na wakacjach. Pamiętacie nasze hasło? Zero nudy, zero nauki, zero dyscypliny.

Lena i Kacper popatrzyli na siebie. Byli stuprocentowo pewni, że gdy przed wyjazdem żegnali się z rodzicami, hasło brzmiało Rozsądek i odpowiedzialność, ale nie zamierzali się kłócić. Nowa wersja była o wiele lepsza. Kacper sięgnął więc po swój plecak, Lena zaś na początek podwędziła babci tusz do rzęs, którym prawie wykłuła sobie oko, gdy samochód podskoczył na wyboju.

– Łał! – uśmiechnęła się na widok swojego odbicia w szybie. Jej spojrzenie nabrało demonicznej głębi. – Wyglądam jak zawodowy łowca wampirów.

Babci Uli nawet powieka nie drgnęła na widok dwóch krzywych smug, na które poszło sporo jej najlepszego drogiego tuszu.

– Jesteś wspaniała, malutka. Zawsze – powiedziała ciepło.

I Lena tak właśnie się czuła: silna i odlotowa, wbrew temu, co próbowały jej wmówić niektóre koleżanki ze szkoły, te wredne. Bo Lena była trochę za szczupła, więc czasem słyszała paskudne docinki: patyk, pogrzebacz, kościotrup. Na szczęście wcale się nimi nie zadręczała. Była zbyt mądra, żeby przejmować się złośliwościami. Lubiła siebie całą, z pszenicznymi włosami, bladą cerą, niebieskimi oczami, wąskim – przypominającym ołówek – nosem i ostrym podbródkiem. Lubiła też spodnie ogrodniczki i kolorowe trampki.

Lena włączyła YouTube. Od kilku dni oglądała filmik wyjaśniający, jak zrobić flambirowane banany. Jak się łatwo domyślić, nie tylko uwielbiała gotować, ale miała do tego prawdziwy talent. Zapowiadała się na kulinarną artystkę. Niecodzienna sprawa w rodzinie, której pozostali członkowie przypaliliby nawet wodę.

Przepis wydawał się prosty: rozpuścić masło na patelni, położyć owoce, podsypać cukrem i smażyć po minucie z każdej strony. Potem wlać dwie łyżki rumu i podpalić. Gdy ogień zgaśnie, deser jest gotowy. Lena próbowała zrobić go już kilka razy, ale wciąż kończyło się katastrofą. Ostatnio okopciła lodówkę i zniszczyła dębowe panele, gdy przerażona wysokością płomienia cisnęła patelnię na podłogę. Od tamtej pory miała zakaz podpalania rumu w rodzinnej kuchni.

Hmm… Ale o innych kuchniach mama przecież nie wspominała?

– Babciu, dziadku, mogę poćwiczyć flambirowanie bananów, gdy przyjedziemy na miejsce?

– Oczywiście! – zgodzili się natychmiast, jak zwykle o nic nie pytając.

Kacper wystawił na moment głowę z plecaka. Uniósł brwi.

– No co? – Lena wzruszyła ramionami. – Muszę to umieć, bez tego nie wezmą mnie do Master Chef Junior. A już na pewno go nie wygram.

– Poszukam gaśnicy – odmruknął całkiem poważnie, a potem wrócił do tego, co bardzo lubił: zawartości swojego plecaka.

Trzymał tam dziwaczny dla całej reszty ekwipunek, który nazywał „osobistym szpejem”. Czego tam nie było! Kilka latarek, pieszczotliwe określanych mieczami świetlnymi albo miotaczami fotonów, parę lornetek, sporo scyzoryków, trzy kompasy, zwój mocnego sznurka, chemiczne ogrzewacze do dłoni, flary, pastylki odkażające wodę, spray odstraszający niedźwiedzie, rolki bandaży i mnóstwo innych przedmiotów o niezrozumiałych nazwach i jeszcze mniej zrozumiałym przeznaczeniu. Oczywiście nigdy nie zaistniała potrzeba użycia któregokolwiek z tych tajemniczych skarbów, co Kacprowi nie przeszkadzało udawać, że jest inaczej. Tak to przynajmniej wyglądało z punktu widzenia Leny, która przyłapała go kiedyś, jak osobiście wykręcał żarówkę w piwnicy, żeby móc potem tam zejść z niezbędnym w tej sytuacji miotaczem fotonów.

Kacper Kowalczyk również był jedenastolatkiem. O ile Lena w swojej pasji gotowania nie naśladowała nikogo bliskiego, o tyle Kacper poszedł w ślady jednego z rodziców. Jego tata był preppersem i on też chciał nim być. Oznaczało to, że gromadził przedmioty, które miały się przydać w razie totalnej awarii cywilizacji w rodzaju wyłączenia wszystkich elektrowni albo zniknięcia internetu, bez którego przestałyby działać banki, sklepy, apteki, telefony, wodociągi, szpitale i co tylko jeszcze można sobie wyobrazić. Na pierwszy rzut oka wyglądało to mało prawdopodobnie, ale jakby się zastanowić, jakby wziąć pod uwagę wszystkich hakerów z całego świata… W każdym razie Kacper i jego tata nikogo swoim hobby nie krzywdzili, a poza tym naprawdę dobrze się razem bawili.

Ach, jeszcze jedno, gdyby ktoś był tego ciekaw: chłopak miał czarne kędzierzawe włosy, rzęsy w kolorze atramentu oraz brązowe oczy – typowe cechy rodziny Kowalczyków.

Pora to wytłumaczyć: Lena była wnuczką babci Uli, Kacper wnukiem dziadka Marka. Babcia Ula miała pięćdziesiąt osiem lat, wcześnie owdowiała i długo żyła sama. Nie czuła się szczęśliwa. Dziadek Marek, dwa lata od niej starszy, też został wdowcem. Było mu bardzo smutno. Pewnego razu babci zepsuł się samochód. Padał deszcz, inni kierowcy mijali ją, jakby była niewidzialna. Wtedy na pobocze zjechał stary, rozklekotany van, z którego wysiadł potężny siwowłosy mężczyzna w solidnych czarnych butach z cholewami, czarnych bojówkach i czarnej koszulce. Marek Kowalczyk. Uśmiechnął się, a babcia poczuła, że zza chmur wyszło słońce. Starsi państwo zaczęli się spotykać, polubili się, z czasem pokochali. Gdy babcia została drugą żoną dziadka, a dziadek drugim mężem babci, Lena i Kacper stali się jakby rodziną. Ale to było dość niedawno, świeża sprawa.

– Daleko jeszcze? – Lena znowu zaczęła się nudzić.

Babcia wskazała akurat mijany drogowskaz: Jawornik 16 km. Dziewczynka głośno pisnęła. Naprawdę byli już blisko! Mieszanka niecierpliwości i radości buzowała w niej jak woda gazowana w zbyt mocno wstrząsanej butelce.

– Myślicie, że znajdziemy ślady wampirów? Albo kosmitów?! Spójrzcie na tamto drzewo! W pniu jest dziupla. Wygląda jak portal do innego świata. A ten głaz, patrzcie! Może to miejsce starodawnej klątwy? – Z całych sił potrząsnęła fotelem kierowcy. – Dziadku, stop! Wysiadam. Muszę, bo eksploduję.

Dziadek Marek posłusznie wcisnął pedał hamulca.

– Weź Malinę! – krzyknął, ale Lena już biegała dookoła wielkiego kamienia, wrzeszcząc, jakby się paliło.

Starszy pan zerknął rozbawiony na siedzącą obok żonę.

– Uprzedzałam cię, bomba atomowa – powiedziała wesoło babcia i odwróciła się przez ramię. – Malina!

Z legowiska w bagażniku poderwał się jasnobrązowy owczarek o czarnym pysku. Był psem średniego wzrostu, czujnym i niesamowicie sprawnym. Wyglądał jak kłąb mięśni.

Popatrzył wyczekująco na babcię, a ta rzuciła krótko:

– Dziecko. Pilnuj!

Lenie oczywiście nic nie groziło. Przeciwnie, w swym radosnym szale prędzej sama by kogoś stratowała, ale była to znakomita okazja, żeby zwierzak rozprostował kości i poczuł się potrzebny.

Natychmiast śmignął za Leną. Nie odstępował jej na krok, gdy zataczała kółka pośród kwiatów i traw.

Starsza pani skupiła się na drugim pasażerze.

– A co ty właściwie robisz z tym plecakiem? – zwróciła się do Kacpra z zainteresowaniem.

– Przeglądam szpej.

– To widzę. Pytam, dlaczego tak długo. Coś się nie zgadza? Czegoś zapomniałeś?

Kacper westchnął leciutko, jakby takie pytanie mogła zadać tylko istota z księżyca.

– Wszystko jest na swoim miejscu właśnie dlatego, że cały czas dbam o porządek. Jak mówi mój tata, planowanie i kontrola to w naszym życiu podstawa.

– W waszym, czyli w czyim? – nie przestawała dociekać babcia, bo jeszcze nie do końca ogarniała wszystko, co wiązało się z jej nowym wnukiem.

– W życiu preppersów – odparł z dumą Kacper. – A poza tym rozmyślam.

– Brzmi groźnie. – Dziadek włączył się do rozmowy. – Nad czym?

Chłopiec zmrużył łobuzersko oko.

– Na przykład nad mailem, który wyślę rodzicom, gdy dotrzemy na miejsce. Mama prosiła o raporty. Co myślicie o tym? – Otworzył laptop i udał, że czyta: – Hej. Nareszcie jesteśmy w Jaworniku. Dziadek nie zawsze ufa nawigacji, za to wierzy swojemu nosowi, więc pięć razy zgubiliśmy drogę, ale nie narzekam. Jest super. Chociaż nie mamy już ani jednej kanapki. Malina dobrał się do kosza z prowiantem. Ja i Lena natychmiast poczuliśmy, że umieramy z głodu. Babcia kupiła nam po hot dogu na stacji benzynowej i zabroniła Wam o tym wspominać. Nazwała to stanem wyższej konieczności. Nie wiem, co to znaczy, ale podejrzewam, że takie stany będą nam się tu przytrafiały często.

Dziadek się uśmiechnął.

– Dobre! Ale rozważ to jeszcze, młody. Może lepiej napisz, że chociaż wciąż jesteśmy w drodze, zdążyliśmy już natrafić na kryjówkę nietoperzy i przeklęty głaz. Jeżeli wygramolisz się z samochodu, sam obejrzysz te cuda.

Chłopiec odpowiedział równie szerokim uśmiechem.

Oto co jeszcze warto wiedzieć o Lenie i Kacprze. Chociaż nie byli ze sobą spokrewnieni, łączyła ich silna więź: oboje uwielbiali tajemnicze historie z dreszczykiem. Takie z duchami, zombie, kosmitami, nawiedzonymi miejscami, klątwami i potworami. Byli też największymi fanami Scooby-Doo i Tajemniczej Spółki. Ubóstwiali czytać o nadprzyrodzonych zjawiskach i pozaziemskich cywilizacjach, przepadali za filmami i reportażami o takich sprawach. To dlatego dziadek zażartował jak zażartował, a Kacper to docenił.

Do samochodu wróciła Lena.

– Lepiej? – zapytała babcia, której też zdarzało się biegać po łąkach, gdy rozsadzało ją szczęście.

– O wiele, na jakiś czas wystarczy. Wsiadam.

Oczywiście pierwszy wpakował się Malina, depcząc po Kacprze w drodze na legowisko.

– Auć! Uważaj! Nie liż, nie…

Za późno. Owczarek przejechał chłopcu jęzorem po twarzy. Był tak mądry, tyle rozumiał i tak świetnie wyczuwał ludzkie emocje, że nie było wątpliwości: Malina świadomie przeprosił.

Kacper, podobnie jak reszta rodziny, jeszcze nie miał prawa przypuszczać, że w nadchodzących wydarzeniach ten nieustraszony zwierzak okaże się wyjątkowym pomocnikiem.

– To nad czym jeszcze rozmyślasz? – wróciła do poprzedniego wątku babcia.

Kacper podrapał się po głowie.

– Próbuję… wymyślić nazwę dla naszej wyprawy.

– O! – ucieszyła się Lena. – Wpadłeś już na coś?

– Dwumiesięczna wakacyjna podróż z dziadkami.

– Okropność – wzdrygnęła się babcia. – Brzmi jak reklama wycieczki po sanatoriach. Nazwa musi oddawać ducha naszej wyprawy. Dreszczyk emocji, frajdę! Ostatecznie będziemy zwiedzać miejsca znane z niewyjaśnionych zagadek i jednocześnie mieć przy tym ubaw po pachy.

– Wymyśl coś mocniejszego, bardziej strasznego – domagała się Lena.

– Hau! – wtrącił swoje trzy grosze Malina.

– I z humorem – zastrzegł dziadek, wjeżdżając z powrotem na szosę.

Kacper podumał chwilę.

– To może Przerażająco śmieszna rodzinna podróż?

– Zwariowałeś? Co my, przedszkolaki? – zaprotestowała Lena. – Ułóż coś takiego, żeby od razu było wiadomo, że jedziemy tropem wampirów, duchów, kosmitów i innych odlotowych historii.

Pomysł ekspedycji zawdzięczali babci Uli, która nie tylko rozumiała pasję swoich wnuków, ale głęboko w środku ciągle była jedenastoletnią dziewczynką kochającą przygody.

– Skoro Lena i Kacper uwielbiają Scooby-Doo, wybierzemy się w podróż i będziemy bawić się w rozwiązywanie tajemniczych spraw – oznajmiła rodzinie, gdy wszyscy zastanawiali się nad planami na wakacje.

Dość powiedzieć, że dzieciaki oszalały z radości.

Mimo iż żaden z uczestników przyszłej wyprawy nie wierzył w wampiry, duchy, zagadkowe zniknięcia i UFO, wszyscy byli nią podekscytowani. To mogło być lato życia.

Dziadek Marek zaproponował ZAGADKĘ NUMER JEDEN. Znalazł taki oto artykuł w gazecie:

W Bieszczadach, w malutkiej wsi Jawornik, w niewyjaśnionych okolicznościach zniknęło małżeństwo fizyków z Warszawy. Sprawa jest arcydziwna. Według zeznań gospodyni, u której zaginieni wynajmowali chatę z bali, jeszcze poprzedniego wieczora wszystko było u naukowców w porządku. Paliły się światła, grała muzyka. Jednak następnego ranka stwierdziła, że słuch po gościach ze stolicy zaginął. Na stole zostawili niedokończoną kolację, w sypialni walizki, w łazience kosmetyki. Policja rozpoczęła dochodzenie, które niczego nie wyjaśniło. Fizycy jakby się rozpłynęli.

Niewiele o nich wiadomo – powiedział naszej gazecie komisarz Jan Baran. – Pracowali samotnie, nie chwalili się postępami badań. Pewnie nie mieli czym. Koledzy z uczelni uważali ich za dziwaków.

Oczywiście natychmiast powstała plotka, że warszawiaków porwały wampiry. Wiemy, skąd się wzięła. Bieszczady to pasmo Karpat, gdzie – według legend – od wampirów aż się roiło i gdzie żył najsławniejszy z nich, hrabia Dracula. W Jaworniku istniał kiedyś cmentarz, na którym w dawnych czasach pochowano podobno paru nieumarłych. Z kołkami wbitymi w serce.

Policja wyśmiała te pogłoski. Wampiry? Zdaniem komisarza Barana zniknięcie fizyków to zwykły wygłup.

Dlatego zamykam sprawę – oświadczył naszej gazecie. – Zaginieni naukowcy zwyczajnie ze wszystkich kpią. Uważam, że czuli się niedowartościowani i chcieli zrobić wokół siebie trochę szumu.

Zapewne tak właśnie było, ale co szkodziło zabawić się w detektywów? Właśnie w ten sposób na mapie dwumiesięcznej wyprawy, która nie miała jeszcze oficjalnej nazwy, pojawił się pierwszy punkt. Jawornik w Bieszczadach.

Natychmiast zaplanowano kolejne przystanki: nawiedzone zamki, owiane złą sławą cmentarze, pustkowia jakoby opanowane przez upiory i rzekome lądowiska kosmicznych spodków.

Oczywiście zabrali ze sobą Malinę. Pies należał do babci, nie rozstawała się z nim nawet na chwilę. Wzięła go ze schroniska jako półrocznego szczeniaka, którego ktoś okrutny wyrzucił, bo nie radził sobie z jego wychowaniem. Babci Uli wystarczyło jedno spojrzenie w nieszczęśliwe psie oczy, żeby podjąć decyzję – adoptuję biedaka!

Malina był owczarkiem belgijskim malinois, ale że nikt nie chciał sobie łamać języka wymawianiem malinua, na boksie w schronisku napisano Malina, więc właściwie miał już imię. Psy tej rasy były wyjątkowe, odważne, niesamowicie mądre. Kochały pracę z człowiekiem, nienawidziły nudy. Potrafiły nauczyć się wszystkiego, ale wymagały doświadczonego i cierpliwego opiekuna. Zaniedbane stawały się niebezpieczne.

Malina rozkwitł przy babci.

– Nigdy, przenigdy nie próbujcie mieszkać z owczarkiem belgijskim, jeśli nie jesteście gotowi na trening z psem nawet kilka godzin dziennie – powtarzała babcia każdemu, kto zachwycał się posłuszeństwem Maliny. – Ludzie, którzy tego nie rozumieją, powinni sprawić sobie żółwia.

Babcia nie była złośliwa czy przemądrzała. Po prostu kochała Malinę i martwiła się o jego kuzynki i kuzynów. Nie chciała, żeby któremuś przytrafił się los, jaki spotkałby jej psa, gdyby go nie uratowała.

* * *

– Tamtej kozie chyba nie podoba się nasza bryka, bo przestała przeżuwać z wrażenia – zauważył Kacper. – Lepiej przyspieszmy, zanim biedula zemdleje z głodu.

Rzeczywiście, niedaleko szosy stała czarna kózka. Spoglądała na vana wielkimi oczami. Z rozdziawionej mordki wystawał wiecheć trawy.

Dziadek od razu wdepnął pedał gazu.

– Nikomu poza nami nie podoba się nasza bryka – powiedziała Lena, gdy kózka została w tyle. – Wszyscy się gapią, gdy jedziemy.

Miała rację.

Gdy kwadrans później zatrzymali się na jedynej w okolicy stacji benzynowej, pracownik obsługujący dystrybutory, przywitał ich okrzykiem:

– A niech mnie! Co tu się zadziało?

W całym swoim życiu czegoś podobnego nie widział. Nie dlatego, że samochód był taki piękny. Przeciwnie, wyglądał okropnie. Jakby wpadł w ręce wandali. Trzy warstwy różnych farb, których kolory zlały się w taki sposób, że teraz van był… zgniłozielony w pomarańczowe ciapki.

Babcia Ula wysiadła, żeby rozprostować nogi.

– Robi wrażenie, prawda? W sensie: nasz samochód. – Sami go przemalowaliśmy. Ja i mój mąż. – Rozbawiona przyjrzała się volkswagenowi. – Wie pan, w zamyśle miał być trochę szmaragdowy, trochę błękitny, z czerwonymi kwiatkami na drzwiach. Jak Wehikuł Tajemnic Scooby-Doo. Kojarzy pan?

Mężczyzna pokiwał głową. Pewnie, że kojarzył. Jego córka godzinami oglądała ten serial.

– Ale nie wyszło – powiedział przez okno dziadek. – Okazuje się, że Ula i ja wcale nie umiemy lakierować. Niech pan naleje do pełna.

– Powinniście go nazwać Koszmarek – zaśmiał się pracownik stacji. – Daleko jedziecie?

– Na początek do Jawornika. Wynajęliśmy pewną szczególną chatę z bali – odparł dziadek. – Chcieliśmy pokazać ją dzieciom. Czytaliśmy o zniknięciu pary naukowców. To jak scenariusz filmu!

Wtedy stało się coś dziwnego. Pracownik stacji przestał się uśmiechać. Zajrzał na tył vana. Pokręcił głową.

– Chcecie zatrzymać się w domu po uczonych? – westchnął. – Z dwójką dzieci? Nie wierzę!

W pierwszej chwili Lenę kusiło, żeby zapytać, czy trójka albo czwórka byłaby bardziej odpowiednia, ale zachowanie tego człowieka budziło podejrzenia i to odebrało jej ochotę na żarty.

Kacper trącił ją porozumiewawczo łokciem, on też w gestach i minie mężczyzny zauważył coś niepokojącego.

– Właśnie tam – potwierdziła babcia. – Policja zakończyła śledztwo, dom znów dało się wynająć.

– Nie dziwię się – prychnął pracownik stacji. – Wiecie, że nikt do niego nie chce wejść?

– Dlaczego? – zdumiał się dziadek. – Taka przyjemna chatka! Nowa, zbudowana zaledwie półtora roku temu, czysta, przestronna, ładnie urządzona. Oglądaliśmy zdjęcia na stronie internetowej.

Pan Wojtek – z identyfikatora na jego piersi wynikało, że tak właśnie ma na imię – rozejrzał się nerwowo dookoła. Może obawiał się, że ktoś go podsłuchuje.

– Ludzie mówią, że tam w środku coś żyje. Coś z innego świata…

– C…co?! – wykrztusiła nerwowo Lena, a Kacper rozdziawił buzię.

I tym razem Malina natychmiast wczuł się w nastrój swoich towarzyszy. Oparł pysk na ramieniu chłopca, nadstawił uszu, kilka razy machnął zjeżonym ogonem.

– Hau? – stęknął gardłowo.

– Wiem – szepnął Kacper prosto w psi nos. – Dziwna sprawa.

– To coś – kontynuował tymczasem mężczyzna – przychodzi i zabiera żywe istoty. W zeszłym roku turystom zniknął kot. Dom był zamknięty, nie mógł wyjść. Spał sobie na legowisku, a rano już go nie było! Teraz przyszła kolej na ludzi. Coś porwało uczonych. Szybko, po cichu, nie zostawiając śladów. Nikt nie chce powiedzieć tego głośno, żeby nie wyjść na wariata, ale każdy się zastanawia, czy na tym koniec. Czy to coś odeszło, czy nadal tam jest? I czeka…?

Zapadła cisza. Lena czuła zimne ciarki na plecach. Kacper głośno przełknął ślinę, z wrażenia gardło miał suche. A babcia przyglądała się dziwnemu człowiekowi z namysłem. Mijały kolejne sekundy, aż w końcu, gdy milczenie stało się nie do zniesienia… dziadek zaczął się śmiać. Babcia uniosła kciuk.

– Pan z nas żartuje! – zrozumiała Lena. – Zwyczajnie nas wkręca!

Co za ulga. Skoro tak, oni też chcieli się bawić.

– Stawiamy na wampiry. Czytaliśmy, że kiedyś był tu w okolicy cmentarz, na którym grzebano nieumarłych – powiedział Kacper.

– Mówicie o starej wsi schowanej głęboko w lesie. Cmentarz wciąż tam jest, choć w runie – potwierdził mężczyzna. – Ostatniego wampira pochowano na nim jakieś sto lat temu. Mój pradziadek opowiadał mi tę historię.

– Był pan na tym cmentarzu? – zapytała Lena.

Pan Wojtek westchnął ponuro.

– Nikt rozsądny się tam nie zapuszcza, żeby nie kusić losu.

Zerknął na miny dzieciaków i spochmurniał jeszcze bardziej.

– To Jawornik. Tu ludzie od zawsze wierzyli w upiory. Niektórzy nadal wierzą.

– Myśli pan, że to wampiry porwały naukowców?

– Może… – zastanowił się pan Wojtek. – Albo coś jeszcze gorszego. Podobno w noc zniknięcia uczonych w ich domu rozbłysło na chwilę niesamowicie jaskrawe światło.

– Uuuu… – zajęczał jak upiór Kacper – UFO!

– Hauuu! – poparł go natychmiast Malina.

Pracownik stacji wyłączył dystrybutor, zakręcił korek wlewu paliwa.

– Ja na waszym miejscu bym zawrócił – powiedział. – Póki jeszcze jest czas.

– Tak, tak. – Babcia odliczyła pieniądze. – Rozumiemy. Naprawdę jesteśmy wdzięczni za to wspaniałe powitanie. Jest pan urodzonym aktorem. Będziemy tu tankować podczas pobytu.

Wsiadła do samochodu, gdzie przywitały ją entuzjastyczne okrzyki. Okazało się, że Kacper wreszcie wymyślił doskonałą nazwę dla ich wyprawy!

– Wakacje z Koszmarkiem – powtórzyła babcia z zachwytem. – Rewelacja.

– Wakacje z Koszmarkiem! Wakacje z Koszmarkiem! Wakacje z Koszmarkiem! – skandowali zgodnie, gdy dziadek odjeżdżał spod dystrybutora.

Pan Wojtek przysłuchiwał się temu w milczeniu. Odprowadził urlopowiczów zatroskanym spojrzeniem. Bał się, że wbrew temu, co zapowiadała kobieta, więcej ich nie zobaczy, ale cóż mógł na to poradzić? Nikt go nie słuchał. Tamci zaginieni geniusze też nie chcieli mu wierzyć, gdy ostrzegał, że w domku pod lasem coś czyha na gości.

ROZDZIAŁ 2

Zatrzymali się na rozdrożu pozbawionym drogowskazów, przy baraku, który wyglądał jak opuszczona baza drwali, ale krzywy szyld głosił, że jest sklepem spożywczo-przemysłowym.

– To dopiero portal do innego wymiaru! – zachwycił się dziadek na widok plakatów oblepiających szyby.

Reklamowały napoje i lody, których nie produkowano już od dziesięciu lat.

– Bardzo klimatycznie – orzekła babcia. – Będziemy tu robić zakupy.

– Nie mamy wyboru – powiedział Kacper z nosem w telefonie. – Według Google’a to jedyny sklep w promieniu dziesięciu kilometrów.

– W ogóle jakoś mało tu… wszystkiego – dodała Lena.

W okolicy stało zaledwie kilka domów, przy których nikt się nie kręcił. Nikt też nie przejeżdżał szosą, nie wędrował szlakiem. Nawet psów nie było słychać, choć zwykle ujadają jak najęte, gdy pojawia się ktoś nowy.

– Faktycznie, odludzie. To na pewno tu? – zapytała z powątpiewaniem babcia.

Odświeżyła nawigację, stukając palcem w ekran smartfona. Aplikacja trochę szwankowała od chwili, gdy wjechali na szutrową drogę pośród olbrzymich jaworów.

– Siedemset metrów do celu – poinformował automat. – Skręć w prawo.

Dziadek błysnął zębami zza swojej dziko skołtunionej brody. Ruszył ostro i trochę zbyt szybko wszedł w zakręt. Koszmarkiem lekko zarzuciło. Nic nowego, dziadek Marek miał ciężką nogę. Jeździł jako kierowca w karetce pogotowia, znał tylko pedał gazu.

– Jeśli chcecie, nauczę was prowadzić – zaproponował wnukom. – Poćwiczymy na bocznych drogach.

Kto by nie chciał? Wakacje z Koszmarkiem z godziny na godzinę wyglądały lepiej.

– Tylko wiecie…

– Ani słowa rodzicom! – krzyknęli jednym głosem Lena i Kacper.

– Hau! – szczeknął Malina, zawsze gotowy dołączyć do zabawy.

Pojechali na kraniec wsi, potem jeszcze kawałek piaszczystą drogą wśród pól, aż dotarli na skraj lasu, do dużej chaty z bali i do wysokiego murowanego budynku, który wyglądał jak rozłożysta kamienica, ale kamienicą nie był. Miał jedno potężne wejście, przez które dałby radę wjechać samochód, a także kilka niedużych okienek pięknie zdobionych kolorowym kamieniem.

– To jakiś pałacyk? – zapytała Lena.

– Stary, zabytkowy spichlerz przerobiony na dom dla zamożniejszych turystów – odpowiedział dziadek. – Kiedyś przechowywano w nim zboże albo sól, a w piwnicy, bo tak wielki budynek na pewno ją ma, trzymano zapasy na zimę.

– Ktoś go wynajął – zauważył Kacper, gdy podjechali jeszcze bliżej.

Pod spichlerzem stał potężny, czarny samochód z przyciemnionymi szybami.

– Gospodyni mówiła, że będziemy mieli towarzystwo – odezwała się babcia.

Dzieciaki wystawiły głowy przez okna. Oba budynki były urocze, niczym z bajki. Chata z bali przypominała domek z piernika. Spichlerz – nawiedzony zamek. Przed chatą leżał pieniek z wbitą siekierą. Słońce odbijało się od ogromnego ostrza. Czarna terenówka obok spichlerza wyglądała jak demoniczny powóz władcy ciemności.

– Okolica jak z pierwszych scen horroru – szepnęła Lena do Kacpra. – Najpierw jest spokojnie, a potem wyłażą potwory.

Wyszczerzyli się do siebie.

– Jesteśmy na miejscu! – ogłosił dziadek, parkując przed drewnianym płotkiem. – Klucz jest pod wycieraczką. Gospodyni uprzedziła, że nie będzie jej przez jeden dzień, ale wszystko na nas czeka. Pościel, ręczniki, pełna lodówka. Mamy też do dyspozycji rowery.

Gdzieś zza spichlerza dobiegło ich buczenie kosiarki.

– A, tak – dodał dziadek. – Wspomniała też, że skoszą dziś trawę, gdybyśmy chcieli się poopalać na kocu.

– Dobra, młodzieży! – Babcia klasnęła w dłonie. – Z wozu! To znaczy z Koszmarka. Raz-dwa, pora zacząć wakacje! Malina, a ty na co czekasz? Wychodź!

Lena i Kacper stanęli na wysypanej drobnym żwirem ścieżce. Nie licząc sąsiedniego domu i stojącej przy nim terenówki, a także – ma się rozumieć – oddalonego o jakieś pół kilometra siedliska gospodyni, dookoła były tylko hektary pól i lasów, za którymi majaczyły malownicze pasma gór.

– Jejku… – szepnęli jednocześnie.

Widok był przepiękny.

– Auć! – Lena trzepnęła się dłonią w łydkę. – Komar. Auć! Następny!

Kacper też zamachał rękoma i zaczął kręcić się dokoła jak strach na wróble.

– To jakaś inwazja!

Babcia Ula potrząsnęła głową. Nie wierzyła w to, co widzi. Pojechać na wieś i przejmować się owadami?

– Jesteśmy w samym sercu przyrody, mieszczuchy – przypomniała. – Tutaj pod każdym ździebełkiem trawy, na każdej gałęzi, za każdym drzewem tętni życie. Jeśli dobrze się rozejrzymy, zobaczymy komary, pszczoły, muchy, szerszenie, ćmy, dżdżownice, żuki, pająki, myszy, szczury, wiewiórki, sowy, jastrzębie, a nawet,jeśli będziemy mieli szczęście, niedźwiedzie. – Wygłosiwszy tę tyradę, babcia odwróciła się na pięcie i poszła otwierać chatę.

Lena spojrzała na Kacpra. Oczy miała jak spodki.

– Czy ona powiedziała: szczury?!

– Szerszenie?!

– I niedźwiedzie?!

– Wnieśmy bagaże – odezwał się za ich plecami dziadek. – A potem… no ten…

Przyglądał się wnukom z poczuciem, że o czymś zapomniał. Co to mogło być? Od dawna nie zajmował się dziećmi przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, trochę wyszedł z wprawy. Właściwie to całkiem.

Kacper i Lena stłumili uśmiechy. Dziadek Marek i babcia Ula w niczym nie przypominali odpowiedzialnych opiekunów. W tej roli byliby być może świetni na rodzinny piknik w miejskim parku, ale niekoniecznie na dwumiesięczną wyprawę.

– …zrobimy wnukom coś do jedzenia? – podpowiedział Kacper. – Bo rosną.

Dziadek klepnął się w czoło. Jedzenie, faktycznie! Dzieci pochłaniają góry jedzenia!

– Hau – mruknął Malina, który odróżniał kilkaset słów, a te dotyczące jedzenia najlepiej.

– Ty też coś dostaniesz – obiecał starszy pan. – Lenko, Kacperku, to co chcecie przekąsić? Tylko nie…

– Coś ze szpinakiem – wszedł mu w słowo chłopiec.

– Właśnie chciałem powiedzieć, żebyś nie wyskakiwał z tym szpinakiem. Dzieci nie lubią szpinaku, a ty mógłbyś go jeść bez przerwy. Co z tobą?

– Nie jestem dzieckiem?

Dziadek machnął ręką.

– Wszystko jedno. I tak nie mamy szpinaku.

– A ja – wtrąciła się Lena – chciałabym frittatę z awokado. Mam ochotę na trochę zielonego, trochę czerwonego, trochę żółtego i białego. Była przecież kandydatką na artystkę sztuki kulinarnej.

Babcia wyjrzała przez kuchenne okno.

– Mogę ci zrobić jajecznicę z pomidorem i zieloną papryką.

Nie zamierzała stać przy garnkach dłużej niż to było konieczne, poza tym nie miała pojęcia, co za czort ta frittata.

– Co poradzić – westchnęła Lena. – Biorę!

Wnętrze domku okazało się wyjątkowo przytulne: na poddaszu dwie malutkie sypialnie dla dzieci, na parterze jedna duża dla dorosłych, salon z kominkiem, łazienka i aneks kuchenny. W rogu salonu stał telewizor podłączony do anteny satelitarnej. Aż się prosił, żeby go włączyć. Kacper odruchowo sięgnął po pilota, ale po chwili zrezygnował. Skakanie po kanałach nie ucieknie.

– Kacper! Kacper!

Okazało się, że na piętrze znajdowało się jeszcze jedno pomieszczenie, właściwie schowek gospodarczy na miotły, ścierki, odkurzacz, zapasowe ręczniki i pościel.

Lena postukała w drzwi, na których wisiała kartka:

Uprzejmie proszę nie wchodzić do składziku. Znajdują się tu przedmioty zabezpieczone przez policję. Czekają na powrót właścicieli. Dziękuję, Leokadia Grzyb, gospodyni.

– Bagaże zaginionych naukowców. Powinniśmy to zbadać.

Kacper był tego samego zdania. Najwyższy czas zacząć zachowywać się jak detektywi.

– Rozpoczynamy śledztwo! – oznajmił uroczyście.

Uchylili drzwi. Zobaczyli dwie walizki, dwa laptopy i mnóstwo osobistych szpargałów.

– Może gdyby dobrze poszukać, znaleźlibyśmy list z wyjaśnieniami – powiedziała Lena. – Jak na filmach.

– Policja przejrzała wszystko dwadzieścia razy – przypomniał Kacper.

– Albo trafimy na coś, co komisarz Baran przeoczył. Na filmach inteligentny detektyw zawsze wpada na trop tam, gdzie inni nie widzieli żadnych wskazówek.

– Fakt.

Lena upewniła się, że dorosłych nie ma w pobliżu, a potem zajrzała do pierwszej walizki.

Kacper też chciał mieć coś do zbadania. Dotknął laptopów. Były lepkie.

– Dziwne, chyba coś je… roztopiło.

– Rzeczywiście dziwne, ale jaki z tego wniosek?

Zgodnie wzruszyli ramionami.

W rzeczach zaginionych naukowców nie było nic, co wyglądało na trop. Laptopami, już na pierwszy rzut oka uszkodzonymi, nawet nie warto było zawracać sobie głowy, a spośród ubrań, książek i kosmetyków nie wypadł żaden tajny liścik, zdjęcie ani zaszyfrowana wiadomość spisana na skrawku papieru.

Może z jednym wyjątkiem.

Lena podsunęła Kacprowi pod nos dwie plastikowe plakietki.

– Zawieszki z walizek. Mamy imiona i nazwiska fizyków! Poszukajmy informacji w sieci.

Chłopak był pod wrażeniem. Nie zauważył, kiedy Lena zdjęła identyfikatory. Gorzej, nawet nie zauważył identyfikatorów!

– Dobra, zajmiemy się nimi, gdy wrócimy do siebie, ale to raczej nie wyjaśni, co się stało z tymi ludźmi.

– Totalnie zagadkowa historia – westchnęła Lena i się zamyśliła. – Co dalej?

Kacper nie musiał się zastanawiać. Przecież oboje znali opowieści o podobnych tajemniczych zniknięciach. Trzeba było je przedyskutować i sprawdzić, czy coś je łączy z naukowcami.

– Dziś wieczorem zrobimy zebranie – zdecydował.

– Super! Powiem babci i dziadkowi.

– W takim razie o dwudziestej drugiej. Obecność obowiązkowa.

– Hau? – Malina merdał ogonem na wszystkie strony.

– Ty też, wiadomo – uspokoił go chłopiec.

Wrócili do swoich pokojów. Były naprawdę ładne, z oknami wychodzącymi na zabytkowy spichlerz.

Lena przysiadła na łóżku, sprawdziła materac, czy nie jest za twardy, ani za miękki. Potem zajrzała do szafy, otworzyła szuflady nocnego stolika. Na koniec zatrzymała się przy przedmiocie, który stał na parapecie. Wyglądał trochę jak klatka dla chomika, ale był zbyt wąski na dom dla gryzonia. W środku znajdowały się dwie spore świetlówki osłonięte kratą. Na obudowie dziewczynka wypatrzyła niewielkie pokrętło z kreseczkami na obwodzie, ponumerowanymi od zera do dziesięciu.

– Wiem, co to jest – powiedziała sama do siebie, a chwilę później już o tym nie myślała, bo Kacper krzyknął, żeby wyszła na zewnątrz.

Okazało się, że sypialnie łączył wspólny balkon, na którym dzieciaki się spotkały. Pod nimi, wspierając się na kosiarce do trawy, zadzierał głowę wysoki, na oko trzynastoletni piegowaty chłopak.

– Hej – powiedziała Lena.

Nieznajomy otarł pot z czoła.

– Hej.

– Jestem Lena, to Kacper, a nasz pies nazywa się Malina.

– Piotrek. Te domy należą do mojej mamy. Pomagam jej w czasie wakacji.

– Pracujesz?

– A jak inaczej, mama przecież sama nie da rady. Oprócz agroturystyki ma pracę w banku. Wychodzi rano, wraca wieczorem. Jakiś czas temu prowadziła jeszcze butik z ubraniami, ale nie wyszło. Może to i lepiej, bo w ogóle nie było jej w domu.

Dzieciaki doskonale go rozumiały.

– Moja mama też ciągle siedzi w biurze – powiedziała Lena.

– A moja w gabinecie, jest dentystką – dodał Kacper. – Tata tak samo, wiecznie w pracy.

Piotrek pokiwał głową.

– Mój ma nocne zmiany, więc w dzień odsypia. A pomagać trzeba. No to koszę, sprzątam, noszę drewno na ognisko, przynoszę gościom świeże ręczniki i owoce. Chcecie trochę jagód? Rano zebrałem w lesie.

Pewnie, że chcieli. Nawet Malina zamachał ogonem.

– I on chce – zaśmiał się Kacper. – Jest wszystkożerny.

Piotrek posmutniał.

– Mój Ciapek też taki był. Raz zjadł kapcie taty. – Pociągnął nosem. – Zaginął parę dni temu. Może widzieliście po drodze kundelka? Cały czarny, z rudą plamką na grzbiecie. Wesoły i w ogóle…

Lenie zrobiło się strasznie żal chłopaka, ale nie znalazła żadnych słów na pocieszenie. Przytuliła Malinę. A gdyby to on się zgubił? Ciężko było nawet o tym pomyśleć.

Piotrek westchnął.

– Wracam do roboty. Przyniosę wam potem jagody.

– Może Ciapek się znajdzie – powiedział Kacper, gdy chłopak zniknął z kosiarką za rogiem. To się zdarza.

– Lepiej pogadajmy o czymś innym. Nie chcę myśleć o smutnych rzeczach – odparła Lena. – Podoba ci się tu?

– Jasne! Nasza chata jest odlotowa, zwłaszcza ta siekiera. Spichlerz też jest niezły, klimacik grozy. Brakuje tylko podejrzanego typa czającego się za firanką.

Spojrzeli w stronę sąsiedniego budynku i…

– Aaa! – Kacper aż podskoczył.

– Aaa! – pisnęła Lena.

– Wrr! – warknął Malina.

Z okna patrzył na nich ponury mężczyzna. Oczy skrywał za okularami w dużych prostokątnych oprawkach. Miał krzaczaste brwi i gęsty zarost, ale nie tak bezkształtny i skołtuniony jak u dziadka Marka. Wąs nieznajomego był idealny, nawet jeden włosek nie wyrastał poza linię warg, a broda wyglądała jak efekt kilkugodzinnych zabiegów u barbera.

Nieznajomy zamamrotał coś pod nosem, zacisnął wargi i gwałtownie zaciągnął zasłonę.

– Kto to? – Lena aż się wzdrygnęła.

Kacper nie odpowiedział. Skoczył do swojego pokoju, a gdy z niego wybiegł, trzymał w dłoniach lornetkę – drogi sprzęt dla zawodowców, sądząc po wyglądzie.

– Tata mi pożyczył – wyjaśnił zdumionej dziewczynce. Przyłożył przyrząd do oczu. – Nic nie widać.

Ukryty za kotarą mężczyzna zazgrzytał zębami. Diabli nadali nowych turystów. Ta dwójka na balkonie wyglądała na wścibskie dzieciaki. I jeszcze pies na dodatek, spore bydlę.

Musiał się ich jakoś pozbyć.

* * *

Kacper postukał w klawiaturę. Razem z Leną zbliżyli nosy do ekranu laptopa. Malina natychmiast poszedł za ich przykładem. Przez kilka minut wszyscy wpatrywali się w zdjęcie przedstawiające kobietę i mężczyznę. „Agnieszka Jelonek oraz Filip Tadejko” – głosił podpis pod fotografią. Ona była szczupła, wiązała włosy w koński ogon. On był niski, barczysty, łysy jak kolano. Pozowali na tle olbrzymiej tablicy pokrytej rzędami cyfr, dziwnych symboli i niezrozumiałych równań.

– Hau – stęknął moszczący się na łóżku Leny Malina, który chyba zaczynał się nudzić.

Dziewczynka zjechała kursorem w dół strony.

– Mam! Tu coś jest! – Postukała palcem w kilka krótkich zdań. – Pracownicy Wydziału Fizyki i Astronomii. Zajmowali się…

– Dzieciaki? – rozległo się za drzwiami.

Dziadek i babcia nie mogli się dowiedzieć, że Lena podwędziła identyfikatory z zamkniętego pomieszczenia, do którego nie wolno było wchodzić. Kacper chwycił zawieszki. Rozejrzał się, a potem jednym szybkim ruchem wcisnął je pod Malinę.

– Hau… – zaskoczony pies próbował zajrzeć pod siebie.

– Leż – zdążył jeszcze powiedzieć chłopiec.

W progu stanęła babcia Ula w zwiewnej sukience i w wianku z polnych kwiatów we włosach. Dziadek obejmował ją w talii.

– Co robicie? – zapytała.

– Nic. Absolutnie nic.

Dziadek uśmiechnął się domyślnie.

– Knujecie coś! Razem z Maliną.

– Hau! – przytaknął owczarek, ale ani drgnął.

– I bardzo dobrze – stwierdził dziadek. – Knujcie dalej, my idziemy się przejść. Nie róbcie nic głupiego albo… wróć! Róbcie.

Chichocząc, starsi państwo zbiegli po schodach.

– Czasami łapię się na tym, że dziwnie mówić do nich „babciu” i „dziadku” – wyznała Lena, gdy zostali sami.

– Oni to uwielbiają!

– Wiem, ale są zupełnie inni niż dziadkowie moich koleżanek. Młodsi, ciągle się śmieją, nigdy nie ma ich w domu, bo robią coś ciekawego, mają mnóstwo znajomych, znają się na sztuce.

Babcia Ula ze swoją subtelną twarzą i gibkim ciałem wytrenowanym codziennymi ćwiczeniami wyglądała promiennie. Dziadek Marek też był w świetnej formie, biegał, poza tym kilka godzin tygodniowo spędzał na siłowni. Wysoki, z kędzierzawą czupryną, doskonale prezentował się w swoim ukochanym stroju w kolorze smoły.

Kacper zamyślił się na chwilę.

– Dziadek mówi, że wiek to stan umysłu i nie wolno wszystkich starszych ludzi wrzucać do jednego worka – powiedział poważnym tonem. – Każdy ma prawo starzeć się tak, jak chce. Byleby był szczęśliwy.

Stanął przy oknie i przez chwilę obserwował okolicę. Potem coś innego przykuło jego uwagę.

– Ty, Lenka, co to jest?

Dziewczynka podeszła bliżej.

– Też się zastanawiałam. Moim zdaniem to lampa na komary. Taka pułapka. Widziałam coś podobnego w sklepie, łapało muchy. Tu się włącza. – Pokazała guzik ON. – Kiedy żarówka się świeci, zwabia owady.

Kacper nie wyglądał na przekonanego.

– A to? – Dotknął pokrętła.

– Tym zwiększa się moc, od zera do dziesięciu. Włączę lampkę dziś wieczorem. Nie zasnę, kiedy coś bzyczy mi nad uchem. Nie znoszę tych małych krwiopijców. Znowu mnie któryś użarł.

* * *

Punktualnie o dwudziestej drugiej, gdy za oknami zrobiło się ciemno i pierwsze sowy zajęły się pohukiwaniem, ekipa Koszmarka zaczęła przygotowywać scenerię do wieczornego zebrania. Babcia nalała gorące kakao do czterech kubków. Dziadek zgromadził koce i poduchy. Lena przyniosła z sypialni lampkę na komary. Gdy nacisnęła guzik ON, świetlówka zapłonęła błękitem. Jednocześnie zamigotały wszystkie żarówki w chacie.

– Ten owadobójczy wynalazek chyba zżera mnóstwo prądu – orzekł dziadek. – Albo coś w nim nawala. Dobrze będzie, jeśli nie wysadzi bezpieczników.

Lena czym prędzej wyłączyła wszystkie światła, których nie potrzebowali. Została tylko lampka na komary. W tej błękitnej iluminacji salon wyglądał jak siedziba upiorów.

– Oczy mi zaraz wypadną – stwierdził Kacper.

– Ale za to nic cię nie dziabnie.

Chłopiec westchnął.

– Dobra – poddała się Lena. – Zapalę jeszcze kilka świec.

Kiedy to zrobiła, wnętrze chaty pogrążyło się w nastrojowym niebiesko-żółtym półmroku i w ten sposób okoliczności stały się wręcz wymarzone do opowiadania historii z dreszczykiem.

W tym samym czasie na zewnątrz też coś się działo. Coś dziwnego, mrocznego, wywołującego gęsią skórkę. Pomiędzy budynkami przemykała tajemnicza postać w czarnej, sięgającej aż do ziemi pelerynie, czarnym kapeluszu i czarnych butach. Zagadkowy osobnik poruszał się bezszelestnie, z wielką orientacją w terenie, jakby każdy skrawek ziemi, każdy kamień, każda cegła były mu tu doskonale znane. Stawał, rozglądał się i szedł dalej. Węszył…

Ekipa Koszmarka, nieświadoma obecności upiornego nieznajomego, usadowiła się wygodnie w salonie. Kacper postukał długopisem w obudowę laptopa.

– Rozpoczynam zebranie detektywów biorących udział w Wakacjach z Koszmarkiem – powiedział bardzo oficjalnym tonem.

Malina, który leżał na grzbiecie i przysypiał, uniósł powiekę.

– Hau? – bąknął.

– Racja – zreflektował się Kacper. – Zebranie detektywów i Maliny.

Owczarek mlasnął, uszczęśliwiony. Oczywiście nie był aż tak mądry, żeby wszystko rozumieć, ale lubił usłyszeć od czasu do czasu swoje imię.

– Najpierw fakty – ciągnął chłopiec. – Oto, co wiemy: Podobno to nie pierwsze tajemnicze zniknięcie w tej chacie. Wcześniej zaginął kot.

– Wrr… – warknął Malina.

Słowo kot rozpoznawał nawet przez sen. Miał z mruczkami na pieńku, odkąd oberwał od jednego pazurami po nosie.

Kacper pogłaskał zwierzaka i mówił dalej:

– Naukowcy mieszkali tu od miesiąca. Prowadzili badania, ale nie wiemy jakie. Powęszyliśmy trochę… – W ostatniej chwili ugryzł się w język, – To znaczy wypytaliśmy Piotrka o ich nazwiska. Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko. Wrzuciliśmy dane do wyszukiwarki, oboje są z Wydziału Fizyki i Astronomii.

Lena uniosła kciuk na znak aprobaty, że Kacprowi udało się nie zdradzić sekretu wizyty w zamkniętym pokoju.

– A tytuły ich prac naukowych są strasznie skomplikowane – dodała. – Jakieś punkty X, algorytmy i regiony dyfuzji elektronów. Mówi wam to coś?

Babcia zrobiła mądrą minę.

– No…

Dziadek zrobił jeszcze mądrzejszą.

– No…

– Czyli nie – domyślił się Kacper. – To idźmy dalej. W dniu zaginięcia fizyków we wnętrzu chaty rozbłysło dziwne jaskrawe światło. Ciekawy trop. Oczywiście jest jeszcze inna ważna wskazówka: plotka o wampirach. Nic dziwnego, w końcu jesteśmy w Jaworniku. Sami słyszeliście, tu nieumarłych traktuje się poważnie.

Dziadek podniósł rękę.

– Uważam, że jutro powinniśmy zrobić sobie wycieczkę. Jeśli będziemy mieli szczęście, uda nam się odszukać ruiny cmentarza, o którym mówił ten człowiek ze stacji benzynowej.

Kacper i Lena zareagowali okrzykami:.

– Powinniśmy szukać starego grobowca! W filmach wampir zawsze odpoczywa w grobowcu.

– Albo wyłazi z jakiegoś zakamarka pod ziemią.

– Tak! Koniecznie sprawdźmy, czy nie ma tam świeżo rozkopanej ziemi.

– I nietoperzy! Zwracajmy na nie uwagę. Nieumarli zmieniają się w nietoperze.

Dziadek pokiwał głową.

– Dobrze, mamy pierwsze podejrzenie: wampiry z Jawornika.

Babcia uśmiechnęła się znad kubka kakao.

– Możliwe, że nigdy nie uda się rozwiązać tej zagadki – powiedziała. – Ludzie znikali zawsze, czasami ginęły całe wioski. Jesteście gotowi, żeby wysłuchać jednej z takich historii?

Dzieciaki poprawiły poduszki, naciągnęły koce na nosy. Nadchodziła najfajniejsza część wieczoru: mrożące krew w żyłach opowieści!

– Dawno temu, w roku 1584 – zaczęła babcia, modulując głos jak lektorka audiobooka z horrorem – angielska królowa Elżbieta I wysłała kilka okrętów przez Atlantyk, żeby zająć nowe terytoria na drugim końcu świata. Żeglarze pokonali ocean i dotarli do wyspy Roanoke. Miejsce było piękne, idealne na osadę. Wzniesiono fort. Sto pięćdziesiąt osób, w tym kobiety i dzieci, rozpoczęło nowe życie. Kapitan statku wyruszył w drogę powrotną do Anglii, żeby przywieźć następnych chętnych do zamieszkania na tej ziemi. Gdy wrócił, fort był pusty. Nie znaleziono śladów walki czy epidemii, co mogłoby wytłumaczyć, dlaczego zostały tylko opuszczone domy. Osadnicy zniknęli bez śladu.

W domku zrobiło się cicho. Chociaż Lena i Kacper znali tę historię, czuli ciarki na plecach. Co innego czytać o takich sprawach w zacisznym mieszkaniu, z rodzicami oglądającymi za ścianą telewizję, a co innego zmierzyć się z nimi nocą w chacie stojącej na pustkowiu, gdzieś niedaleko tajemniczego cmentarzyska wampirów.

– To mi przypomina jeszcze dziwniejsze zdarzenie – powiedziała po chwili Lena. – Pechowy rejs żaglowca Mary Celeste. W 1872 roku Mary Celeste wypłynęła z portu w Nowym Jorku. Kapitan wziął kurs na Genuę, miasto we Włoszech. Na pokładzie było ośmiu członków załogi i dwie pasażerki. Wszyscy byli zdrowi, pogoda dopisywała. Mimo to nigdy nie dotarli do celu. Statek odnalazł się dopiero miesiąc później, w świetnym stanie. Dryfował na falach. Pusty.

Znów zapadło milczenie. Wszyscy wyobrażali sobie malutki żaglowiec unoszący się na falach i dziesięcioro zagubionych ludzi, których nigdy nie odnaleziono. Co się stało? Zaginęli czy może coś ich porwało?

– Ja też znam niezłą historię – odezwał się Kacper. – To opowieść o latarnikach z Eilean Mor? Chcecie?

Wiadomo, że tak! Pozostali chwycili mocniej kubki z kakao i już byli gotowi do słuchania.

– W grudniu 1900 roku zdarzyło się coś wyjątkowego. Nie zapłonęły światła latarni morskiej na malutkiej szkockiej wyspie Eilean Mor. Wiecie, co to znaczy? – Chłopiec zawiesił na moment głos. – Nikt nie wskazywał statkom drogi, a morze w tamtym rejonie jest bardzo niebezpieczne. Zaniepokojona załoga parowca Achtorn postanowiła sprawdzić, co się stało. Gdy marynarze zeszli na ląd, odkryli, że latarnia jest pusta. Trzej pracujący na wysepce latarnicy ulotnili się jak kamfora, chociaż ich łodzie wciąż stały przy brzegu. Do dziś nikt nie wie, jak to zniknięcie wytłumaczyć.

Uczestnicy zebrania zamyślili się. Można nie wierzyć w wampiry, duchy, zombie i kosmitów, ale autentyczne historie, których nie da się wyjaśnić, budzą dziwne uczucia. Trochę strach, a trochę ulgę, że to nie nam przytrafiają się straszne rzeczy.

Lena i Kacper zanurkowali głębiej pod koce. Dziadek z babcią wymienili ukradkowe spojrzenia. Rozumieli się bez słów, najwyższa pora zmienić nastrój.

– Mnie interesuje nasz drugi trop. – Uśmiechnął się starszy pan. – Zagadkowe jaskrawe światło. Jak myślicie, czy gdzieś w salonie albo w łazience jest kosmiczny portal? Powinniśmy być gotowi na wizytę przedstawicieli obcej cywilizacji? Wolałbym, żeby nie wpadli w odwiedziny, gdy akurat będę mył zęby.

Mały żarcik i nikt już nie myślał o historiach z dreszczykiem. Wszyscy cieszyli się, że ten wieczór jest pierwszym z wielu wspaniałych, jakie mieli przeżyć podczas tych wakacji. Nie zwracali uwagi na nic, a tymczasem…

Malina otworzył oczy. Pod ścianą dreptała drobniutka mysz, węsząc z uniesionym nosem. Szła w stronę szafy, pod którą coś błysnęło. Nieduży, niewiarygodnie jaskrawy punkcik wielkości orzecha włoskiego. Pojawił się znikąd. Malina przekrzywił łeb, przekonany, że tylko mu się zdaje. Myszka przysiadła na tylnych łapkach. Po chwili namysłu popędziła prosto w rozjarzony do białości krąg.

– Hau… – wymamrotał cichutko Malina.

Myszka zniknęła, pod szafą znów było ciemno.

ROZDZIAŁ 3

Wcale nie tak łatwo było odnaleźć stary cmentarz. Najpierw należało odszukać pierwszą wieś Jawornik. Nie tę nową przy szosie, ale dawną, która pamiętała szesnasty wiek, czasy króla Zygmunta II Augusta.

Chociaż Lena i Kacper powtarzali sobie, że wampiry nie istnieją, czuli się nieswojo. Naprawdę zamierzali pójść tropem czegoś, z czym do tej pory mieli do czynienia tylko w książkach i filmach. Niby zwykła zabawa, ale żołądki zaczynały im fikać dziwne koziołki.

Trzeba będzie wejść w las. Wielki i dziki, w którym można się zgubić. Potem będą nim iść nie na niedzielny spacer, lecz po to, by dojść na opuszczony cmentarz. Miejsce pochówku ludzi, którym ktoś odrąbał głowy czy jakoś tak! Brrr.

– A co u was tak cicho? Przeskrobaliście coś? – zainteresował się dziadek, gnając autem po wertepach z taką prędkością, że pasażerowie dzwonili zębami.

– Nie!

– Boicie się?

– N…nie.

– Tak myślałem. Jestem z was dumny.

– Ja też – zapewniła babcia.

Przez resztę drogi Lena i Kacper próbowali więc udawać, że to prawda – wcale, ale to wcale się nie boją. Szło im to znośnie, dopóki nie zauważyli czarnego samochodu podejrzanie podobnego do terenówki ich nowego sąsiada. Pojazd zwalniał, gdy dziadek hamował, przyspieszał, gdy Koszmarek wyrywał do przodu. Dorośli oczywiście niczego nie spostrzegli, skupieni na rozmowie, jednak Lena i Kacper byli czujni.

– To on? – szepnęła dziewczynka. – Śledzi nas?

Chłopiec wyciągnął lornetkę z plecaka. Obraz drżał w rytm podskoków Koszmarka i czarne auto raz po raz znikało z pola widzenia, bo dziadek uparł się brać zakręty z werwą Roberta Kubicy, ale terenówka trzymała się w stałej odległości, nie skręcając w żadną z bocznych dróg.

– Powinniśmy im powiedzieć? – Kacper ruchem głowy wskazał babcię i dziadka.

– Na razie obserwujmy obiekt – odpowiedziała Lena detektywistycznym slangiem.

Tuż przed schowanym głęboko w lesie parkingiem auto zniknęło, ale jeszcze przez chwilę niósł się basowy pomruk jego silnika. Kacper ponownie przyłożył lornetkę do oczu. Pomiędzy bukami i zasiekami z dorodnych krzewów pobłyskiwał duży, ciemny kształt. Chyba… Chłopiec nie był pewien. Może po prostu tak w cieniu układały się liście, były ich tu miliony.

– Młody, pakuj szpej, bo ruszamy – przerwał wnukowi obserwacje dziadek. – Nie znamy drogi, a nikomu nie uśmiecha się błąkać w tych krzakach przez cały dzień.

– Mamy chociaż mapę? – zapytała Lena, zaskoczona ogromem lasu. Ciemnego, gęstego, złowieszczo cichego.

– A po co nam mapa? – zdumiał się dziadek. – Mój niezawodny nos nas zaprowadzi.

– Idziemy na twój nos? – nie dowierzał Kacper. – Poczekajcie chwilę! – Rzucił plecak na ziemię, wyjął kompas, zawiesił go na szyi, sprawdził kierunek. – Północ jest tam, zachód tam… – mamrotał do siebie. – W porządku, wszystko już wiem. Możemy iść. Teraz na sto procent nie zabłądzimy i wrócimy do samochodu.

Dziadek Marek prychnął, urażony do żywego.

– Na pewno są gdzieś drogowskazy. – Babcia machnęła ręką, jak zwykle beztroska.

Wkrótce przekonali się, że nie było żadnych. Mało tego, trasa okazała się najeżonym pułapkami bezdrożem. Zupełnie jakby dotrzeć do opuszczonej wsi mieli prawo tylko wtajemniczeni lub najbardziej wytrwali. Najpierw wędrowało się trudną ścieżką obok nieczynnego kamieniołomu – chwila nieuwagi i można było skręcić nogę albo nawet kark. Potem wchodziło się w dolinę, w której panoszyła się wysoka roślina – barszcz Sosnowskiego. Był bardzo niebezpieczny. Wystarczyło lekkie dotknięcie, żeby nabawić się groźnych poparzeń.

– Jakby wszystko nas ostrzegało, żeby nie iść dalej. Też macie wrażenie, że wampiry nie chcą być odnalezione? – zapytała nieswoim głosem Lena.

– Hau! – szczeknął Malina, który dla własnego bezpieczeństwa musiał iść na smyczy i bardzo mu się to nie podobało.

Poszukiwacze przygód znowu weszli w zarośla, przekroczyli potok, a kiedy wspięli się na niewielkie wzgórze, zobaczyli coś dziwnego – ciemne powykręcane szpony wystające ponad linię krzewów. Upiorny widok, jakby gromada potworów wyciągnęła w stronę chmur kościste ramiona.

– Kolejne ostrzeżenie – wymamrotała Lena.

Malina zjeżył się, jakby wyczuł niebezpieczeństwo. Kacper sięgnął po lornetkę.

– Drzewa – zameldował – jakieś takie dziwne…

– To tylko stary sad – stwierdził dziadek. – Od lat nikt o niego nie dba, nie przycina gałęzi, więc drzewa wyrosły nienaturalnie wysoko. Zdziczały.

Minęli zaniedbane jabłonie, nie oglądając się za siebie. Kacprowi i Lenie zaczęło się spieszyć – im prędzej dotrą na miejsce, tym prędzej wrócą do cywilizacji. To gdzie ten Stary Jawornik? Jeszcze kilkadziesiąt kroków, jeszcze tylko kilka i… Stanęli, zaskoczeni pośrodku pustki. Z prawie osiemdziesięciu chałup, czterech karczm, szkoły, cerkwi, dwóch młynów, obórek, stajenek, niezliczonych studni nie zostało nic. Tylko pojedyncze kamienie i znowu ta porażająca cisza.

– Tuż po wojnie – zaczęła poważnym głosem babcia – mieszkańców siłą przeniesiono na inne tereny. Stracili wszystko. Cały dorobek życia. Teraz to wieś widmo.

– Gdzieś tu powinien być cmentarz – ocenił dziadek, rozglądając się wokół.

Musieli przejść jeszcze spory kawałek, zanim trafili na niewielki, zarośnięty krzewami placyk pośród drzew z resztkami śladów po bardzo starych grobach. Kilka nadgryzionych zębem czasu krzyży, niewielkie kopczyki porośnięte bujnymi chwastami.

– Właściwie niczego tu nie ma – powiedziała Lena, ale gdy tylko usłyszała samą siebie, zrozumiała, że to nieprawda.

Pozostali też to czuli. Coś podobnego do wibracji, nie takich prawdziwych jak podczas wiercenia w ścianie, gdy cały blok się trzęsie, ale takich głębszych, duchowych. Cała przestrzeń przepełniona była wspomnieniami. Jakby tysiące oczu spoglądało na człowieka zza zasłony.

Dzieciaki prawie przestały oddychać. Instynktownie przysunęły się bliżej dorosłych.

– Spokojnie – szepnęła babcia Ula. – Nie ma tu żadnej złej siły. Po prostu magia miejsca spoczynku dawno zmarłych ludzi. Ten cmentarz ma prawie pięćset lat. Pomyślcie tylko, ile niezwykłych historii się jest z nim związanych.

Lena z ulgą wypuściła powietrze. I gdy już prawie się uspokoiła, nagle przypomniała sobie film, w których bohaterka spaceruje wśród nagrobków, nie wiedząc, że za jej plecami czają się upiory.

Kacper chyba musiał myśleć o tym samym, bo nagle gwałtownie obejrzał się za siebie.

Malinie też się tu nie podobało. Zanurkował pod rozłożysty krzak i zaczął dziko ujadać. Nisko, tuż przy ziemi coś błyszczało, ale szybko zgasło.

– Co… co tam było?! – spytała przestraszona dziewczynka.

Dziadek komicznie wytrzeszczył oczy.

– Pewnie wampir – szepnął. – Albo… Akurat miałem szczęście i dobrze się przyjrzałem. To zwykły zając zaświecił ślepiami i zwiał.

Kacper przyłożył dłoń do serca, łomotało jak szalone. Nie spodziewał się, że wycieczka, która miała być zwykłą zabawą, napędzi mu takiego stracha.

– Gdybym wiedział, że tak to będzie wyglądało, dwa razy bym się zastanowił, czy tu przyjeżdżać – stwierdził. Rozejrzał się po tym niewielkim skrawku ziemi ukrytym pośród drzew. – Myślicie, że to prawda? Leżą tu gdzieś wampiry?

Czuł się głupio, ponieważ głos mu zadrżał. Naprawdę wolałby, żeby okolica była bardziej popularna. W grupie zawsze raźniej. Łatwiej tłumaczyć sobie, że nieumarli to tylko legenda bez krztyny prawdy.

Dziadek poklepał go po ramieniu.

– Pewien badacz tutejszych terenów twierdził, że na tym cmentarzu nie ma ani jednego człowieka, w którego ciało nie wbito by kołka. Tak zabezpieczano się przed powrotem zmarłych pomiędzy żywych.

Kacper otworzył szeroko oczy. Ani jednego?! To znaczy, że wszyscy mogli być upiorami?

– Trzy razy bym się zastanowił!

– Spokojnie. To tylko zabobony. Makabryczne, prawda – przyznała babcia – ale postarajcie się zrozumieć, skąd się wzięły. Dawniej ludzie bali się wielu rzeczy. Głównie dlatego, że nie znali ich przyczyny. Uważali, że całe zło, które spotyka wieś, na przykład zarazy, zaginięcia bliskich, nagła śmierć dziecka w kołysce lub kobiety podczas porodu, choroby umysłowe czy pożary, że to właśnie wina upiorów, czyli nieboszczyków, którzy ożywają i wstają z grobów.

– Jak hrabia Dracula – powiedziała z namysłem Lena, która przypomniała sobie artykuł o zaginionych naukowcach. – A Bieszczady to pasmo Karpat. Ponieważ wiara w wampiry była tu bardzo silna, to gdy nie wiedziano, jak wytłumaczyć sobie różne nieszczęścia, zrzucano winę na potwory. Wreszcie załapałam!

– Właśnie tak! – pochwaliła ją babcia. – Dlatego próbowano zatrzymać nieumarłych na cmentarzu na różne sposoby. Przysypywano trumnę stertą kamieni albo kładziono na szyi zmarłego sierp. To narzędzie do ścinania zboża, bardzo ostre.

– Ale po co? – nie zrozumiała Lena.

– Kiedy wampir podnosił głowę, żeby wyjść, sierp… – Dziadek wystawił język i przejechał palcem po gardle.

– Błeee!

– Otóż to – przytaknęła babcia. – Czasami wrzucano też do trumny ziarna maku lub prosa. Podobno upiory bardzo je lubią, więc zajęte ich zbieraniem, zapominają o wyjściu z grobu.

– Mamy sierp? – zapytał natychmiast Kacper.

– Jasne, w bagażniku – odparł dziadek.

– Serio?

– Ach… serio? Serio, to nie.

– A mak?

– Nie.

– To może chociaż proso?

– A skąd ja ci tu wezmę proso? – zirytował się dziadek. – Co ja, rolnik?

– Cztery razy bym się zastanowił! – oświadczył Kacper.

Babcia tylko się roześmiała.

– Nic nam nie grozi. Spójrzcie, jak tu jest pięknie.

Bo na swój sposób było. Pokręcili się więc jeszcze trochę po cmentarzu, pooglądali kamienie, resztki zniszczonych przez czas krzyży. Dziadek wyciągnął telefon i puścił nostalgiczną melodię na skrzypce oraz flet. Z minuty na minutę wszystko zaczęło wyglądać inaczej. Lena i Kacper powoli oswajali się z tym miejscem. Przestali zerkać za siebie ze strachem. Cisza znów była czymś normalnym, drzewa szumiały kojąco, a nie posępnie, natomiast cmentarz był jedynie wspomnieniem dawnych mieszkańców, nie bazą nieumarłych.

– Nie wiem, dlaczego się bałam – powiedziała Lena, gdy wracali na parking.

– Ja też – przyznał Kacper. – A z tym gościem w czarnej terenówce tylko nam się wydawało.

W doskonałych humorach zbliżali się do Koszmarka. Malina pierwszy się zorientował, że coś jest nie w porządku. Podbiegł do auta i zaczął węszyć.

– Hau! Hau! – wszczął alarm.

Van stał dziwnie przekrzywiony. W jednej oponie nie było powietrza. Za to sterczał z niej gwóźdź.

* * *

– Takie rzeczy się zdarzają – powtórzyła po raz kolejny babcia. – Kiedy jeździ się kiepskimi drogami, trzeba liczyć się ze złapaniem gumy. Gwoździe są wszędzie. Ludzie śmiecą. Zapytajcie fachowca.

Właściciel zakładu wulkanizacyjnego, do którego przyjechała ekipa z Koszmarka – po tym, gdy dziadek zmienił koło i oświadczył, iż trzeba naprawić to dziurawe – mruknął coś pod nosem. Dzieci generalnie go irytowały. Te w vanie wydawały się szczególnie męczące, bo nie dość, że gadały jedno przez drugie, to jeszcze wymyślały niestworzone historie.

Jak to szło? Zastanowił się. Aha, sąsiad ich śledził, gdy jechali na cmentarz wampirów, a potem uciekł i przebił oponę.

Popatrzył z podziwem na starszych państwa, którzy cierpliwie słuchali tych nonsensów, tłumacząc dzieciakom, że udzielił im się nastrój wyprawy, że poniosła je wyobraźnia, że szukają sensacji tam, gdzie jej nie ma, i że przecież to wszystko zabawa, bo nikt tu na nikogo nie dybie, a sąsiad – nawet jeśli jechał za nimi na parking w Jaworniku – miał do tego prawo, bo każdy może podróżować po Bieszczadach.

– Święci z was ludzie – westchnął. – Ja bym nie wytrzymał.

Babcia odwróciła się w jego stronę.

– Co dokładnie chce pan przez to powiedzieć?

– Bachory – wyjaśnił mężczyzna. – Szkoda czasu na gadanie z nimi. Bo i o czym? Są głupie.

W oczach babci Uli zamigotał gniew. Malina oczywiście wyczuł zmianę nastroju swojej pani i stanął tuż obok, gotowy do obrony.

– Moje wnuki są głupie?

– Nie tylko one, wszystkie dzieci. Prawdę mówię? – zarechotał wulkanizator.

– Moim zdaniem wygaduje pan bzdury – warknęła babcia. – Powinien pan się wstydzić. To jak rozmawiamy z dziećmi, pokazuje, czy je kochamy i szanujemy. Dzieci nie są głupie. To raczej dorośli są matołami, jeśli ich nie rozumieją albo uważają ich problemy za nieistotne.

– Eee… – Mężczyźnie najwyraźniej zabrakło słów.

Starsza pani przestała zwracać na niego uwagę. Uśmiechnęła się do wnuków.

– Prawdę mówię?

Lena i Kacper rzucili się, żeby ją uściskać. Niezrażeni fochami wulkanizatora, który, zbyt głośno trzaskając drzwiami, wrócił do biura, wpakowali się do Koszmarka.

– Uleńko, jestem z ciebie dumny – powiedział dziadek, uruchamiając silnik. – Mogłem się wtrącić, ale kiedy cię widzę w takim stanie, wiem, że nie potrzebujesz pomocy. Moja żona – zwrócił się do wnuków – nie z takimi twardzielami daje sobie radę, gdy jedzie ratować nieszczęśliwe zwierzaki z łap okrutnych właścicieli.

Babcia cmoknęła męża w policzek. Potem poszperała w eleganckim malutkim plecaku, który służył jej za torebkę, i wyciągnęła stamtąd złożony na pół kartonik.

– Proszę. – Podała go Lenie. – Mieliśmy dać wam prezent ostatniego dnia w Jaworniku, ale myślę, że przyda się to wam już teraz. Poprawi humor po spotkaniu z tym paskudnym człowiekiem.

– Półmaraton górski, dwadzieścia jeden kilometrów połoninami… – zaczął czytać na głos Kacper. – Przecież to już wiemy, dziadek o niczym innym nie gada od wyjazdu.

Dziadek Marek uwielbiał wyczerpujące dyscypliny sportowe, ale ze wszystkich największą miłością darzył maratony. Od młodości biegał i na starość nie zamierzał przestać. Kiedy dowiedział się, że podczas ich pobytu w Bieszczadach odbędą się zawody, natychmiast postanowił wziąć w nich udział. Nie mógł się doczekać.

– Spójrzcie niżej – powiedziała babcia.

– Zapraszamy młodzież do biegu na krótszym dystansie… – Kacper zbladł. – Chcecie, żebyśmy biegli?! Dziadek nie wystarczy?!

– Niżej – powtórzyła ze stoickim spokojem babcia.

– Po wyścigu zapraszamy na fiestę…

– Niżej.

– Gratulujemy, kupili Państwo pięć biletów na ekskluzywną podniebną przygodę… lot balonem nad Bieszczadami! – Lena krzyknęła niewyobrażalnie głośno, poziom decybeli przekroczył wszelkie dopuszczalne normy.

Kacper rzucił się do plecaka ze szpejem, wyrwał z niego słuchawki dźwiękoszczelne, nałożył je, a potem sam zaczął wrzeszczeć z radości. Babcia dołączyła do nich, bo zawsze lubiła wygłupy. Dziadek parsknął śmiechem i zatrzymał samochód. Jak krzyczeć, to wszyscy razem. Nawet Malina ujadał radośnie.

– Pięć biletów? – zapytała Lena, gdy jako tako im przeszło.

– Oczywiście, Malina leci z nami – odpowiedziała babcia i posłała psu buziaka.

* * *

Gdy wrócili do chaty, czarna terenówka już stała pod spichlerzem. Idealnie równo, dokładnie tak, jak zaparkowano ją poprzedniego dnia.

– Mówiłem? Coś się wam, dzieciaki, przywidziało. Dziadek wzruszył ramionami. – Nikt dzisiaj nie jeździł tą gablotą.

Lena i Kacper porozumieli się wzrokiem: podejrzany sąsiad zdążył wrócić z lasu i dla niepoznaki postawił auto w tym samym miejscu.

– Chodźcie, pora coś zjeść.

Starszy pan wyjął klucz spod wycieraczki.

– Zostawiłeś go tutaj? – zdumiał się Kacper. – Jeszcze ktoś nas okradnie.

Babcia poklepała wnuka po ramieniu.

– Gospodyni zapewnia, że to spokojna okolica. Trochę zaufania do ludzi, kochany. Poza tym sami słyszeliście, że po aferze z naukowcami nikt nie chce wchodzić do chaty. Wampiry i UFO na pewno odstraszyły złodziei. Nasze rzeczy są bezpieczne.

Okazało się, że była w błędzie. Gdy tylko Lena i Kacper dotarli na piętro, Malina rzucił się na drzwi do pomieszczenia, w którym przechowywano rzeczy zaginionych fizyków. Otworzyły się z impetem. Owczarek wpadł do środka.

– Zamknęliśmy je wcześniej porządnie, na klucz, co nie? – upewniła się dziewczynka.

– Oczywiście – potwierdził Kacper.

Minę miał nietęgą, nic a nic nie podobało mu się nerwowe zachowanie psa, ale musiał iść za nim. Nie zostawia się przyjaciół bez wsparcia.

Wślizgnęli się do składziku.

– Laptopy leżą inaczej. Wiem, bo odłożyłem je równo na półce – szepnął natychmiast Kacper. – Ktoś tu był! Co ja mówię! Nie „ktoś”, tylko gość od terenówki. Już wiadomo, po co nas śledził i uszkodził koło. My zajmowaliśmy się naprawą, a on spokojnie tu myszkował.

– Może jednak nie zamknęliśmy drzwi na klucz. Może sami przesunęliśmy laptopy… – Lena wiedziała, że to nieprawda, ale myśl, że sąsiad z jakiegoś powodu przeszukuje ich dom, była przerażająca.

Na dodatek Malina nagle zaskowyczał. Uszy położył płasko przy głowie, zjeżył sierść. Węszył. Lenie żołądek zacisnął się w supeł. Ogarnęła ją przejmująca świadomość czyjejś obecności! W pomieszczeniu nie było nikogo poza ich trójką, a jednak wiedziała, że jest tu ktoś jeszcze! Bardzo blisko, na wyciągnięcie ręki. Czuła na sobie spojrzenia!

Kacper również musiał tego doświadczać, bo złapał przyjaciółkę za rękę.

– Też masz wrażenie, że…?!

– T…tak.

– Chodźmy stąd. Boję się.

Najciszej jak się dało, zamknęli za sobą drzwi i popędzili do pokoju Leny.

– Tam ktoś jest! – wypalił Kacper, gdy odrobinę się uspokoili.

– Nikogo nie było widać. Schowek jest mały, nie ma gdzie się ukryć. Może zwyczajnie wpadliśmy w histerię. – Lena wyrzucała z siebie słowa jak automat.

Bardzo chciała znaleźć racjonalne wytłumaczenie, bo jego brak budził paniczny lęk.

Kacper nie dawał za wygraną.

– Ale czułaś czyjeś spojrzenia. Ktoś się na nas gapił! Widziałaś, co wyprawiał Malina. Musimy powiedzieć o tym babci i dziadkowi.

Dziewczynka zacisnęła trzęsące się dłonie. Teraz naprawdę bała się na całego, jednak nie chciała wciągać w to opiekunów. Niewidzialne oczy? W schowku na piętrze? Starsi państwo byli cudowni, lecz nawet oni uznaliby, że wnuki oszalały. Na dodatek dzieciaki musiałyby się przyznać, że weszły do zakazanego pomieszczenia i zabrały identyfikatory naukowców.

– Poczekajmy – poprosiła. – Masz rację, niczego sobie nie wymyśliliśmy, cała ta koszmarna historia naprawdę się wydarzyła, ale nie mówmy jeszcze o niej nikomu. Jeśli się powtórzy, wtedy powiemy.

Kacper przemyślał sprawę.

– Dobra – westchnął. – Ale przenoszę materac do twojego pokoju. W kupie raźniej.

* * *

Sen był początkowo cudowny. Lena prawie wygrała Master Chef Junior. Musiała jeszcze tylko wykonać perfekcyjnie deser. Podsmażyła już banany, zarumieniły się pięknie z każdej strony. Teraz czekała ją najtrudniejsza część sprawdzianu: podpalenie rumu. Przytknęła zapalniczkę, a ogień buchnął idealnie równym płomieniem. Poruszyła patelnią, żeby nieco przygasł, lecz pomarańczowe jęzory wystrzeliły w górę! Zamiast się wypalić, rosły i rosły aż pod sufit, przybierając jaskrawą, niemal białą barwę.

Dziewczynka otworzyła oczy. Pokój naprawdę wypełniało niewiarygodnie jasne światło.

Wrzasnęła.

W ścianie ziała wielka dziura wypełniona oślepiającym blaskiem. W jej głębi przesuwały się dwa niewyraźne cienie.

– Kacper… Kacper!

– C…co to jest?!

Cienie wewnątrz tajemniczego otworu wyraźnie się przybliżyły.

Niewiele myśląc, Lena i Kacper chwycili, co mogli do obrony. Dziewczynka – lampkę na komary. Włączone urządzenie emitowało niebieską smugę, więc Lena wyglądała, jakby szła na wojnę, uzbrojona w nieforemny miotacz plazmy. Kacper osłaniał się plecakiem z osobistym szpejem.

Podeszli ostrożnie do krawędzi światła. Cienie zrobiły to samo. Nabrały wyraźniejszych kształtów. Jeszcze kilka kroków i stanęły dwa metry od przerażonych dzieciaków.

– To ludzie – szepnęła Lena.

Na twarzach tamtych, w białym świetle niemal pozbawionych rysów, widać było tylko oczy i rozwarte w krzyku usta. Obcy wyciągnęli ręce. Nadgarstki pracowały im tak, jakby usiłowali wydrążyć dziurę rozczapierzonymi palcami albo kręcić niewidzialną gałką u niewidzialnych drzwi.

Kacper spoglądał to na zjawy, to na wielkie lustro wiszące naprzeciwko ściany z zagadkowym otworem.

– Spójrz.

Srebrna tafla odbijała tylko jego i Lenę!

– To wampiry!

Dzieciaki odskoczyły, a zjawy rzuciły się do przodu. Były tuż-tuż! Zdawało się, że wskoczą do pokoju. Na szczęście pierwszy promień wschodzącego słońca rozjaśnił okno. Cienie wykrzywiły usta w czymś, co mogło być tylko wrzaskiem wściekłości. Zniknęły, a w wraz z nimi zgasło upiorne białe światło.

– To wampiry – powtórzyła Lena bez tchu.

Jak skamieniała wpatrywała się w ścianę, z której jeszcze przed chwilą chciały wyskoczyć potwory. Kacper gapił się w ten sam punkt.

– To wszystko prawda – wymamrotał, zielony ze strachu. – Jawornik, cmentarz, nieumarli. Nie odbijają się w lustrze, boją się słońca. Oni tu są!

– Ale to miały być zabobony!

Kacper zaszczękał zębami.

– Nie wygląda na to. Sama widziałaś.

– Myślisz… – dziewczynka rozejrzała się strachliwie po pokoju – że przyszli za nami z lasu?

– Nie wiem, ale na pewno wrócą! – Pociągnął Lenę za sobą.

– Musimy powiedzieć o tym babci i dziadkowi.

Piętnaście sekund później starsi państwo usiłowali zrozumieć cokolwiek z chaotycznej opowieści wnuków. O czwartej nad ranem, gdy słońce ledwie wzeszło, trudno było zebrać myśli bez kawy.

– Widzieliście… parę wampirów? – powtórzyła babcia, trąc zaspane oczy. – Chciały wyjść ze ściany?

– Przedtem podglądały was w schowku na piętrze, gdy buszowaliście w rzeczach naukowców? O czym, swoją drogą, też musimy porozmawiać – dodał dziadek, ziewając. – A jeszcze wcześniej, podczas naszej nieobecności, to samo co wy zrobił sąsiad, który przebił nam oponę, żebyśmy za szybko nie wrócili do chaty i mu nie przeszkadzali?

– Tak, dokładnie tak! – gorączkował się Kacper.

Lena nie przerywała nerwowego krążenia po sypialni.

– To na pewno wampiry porwały fizyków! Były tuż już wcześniej.

– Natychmiast się stąd ewakuujmy – zażądał Kacper. – Bo nas też wyżłopią do ostatniej kropli krwi. Jedźmy do następnych miejsc, które sobie upatrzyliśmy. Tam nie ma prawdziwych potworów.

Babcia spojrzała na męża. Dziadek pokiwał głową. Sprawy zaszły za daleko.

– Zbierzmy fakty – powiedział. – Najpierw podejrzewaliście sąsiada, że nas śledzi i uszkodził Koszmarka. Potem zestresowała was wyprawa na cmentarz. Baliście się, że wampiry czają się pod krzakiem. Teraz widzieliście nieumarłych w sypialni.

– Wierzycie nam?

Starszy pan westchnął.

– Nie, ale was rozumiemy. Na zbyt bujną wyobraźnię niewiele można poradzić. Chyba jesteście jeszcze za młodzi na takie wyprawy, skoro po jednym dniu mamy tak poważny kryzys. Przykro mi, że nasza wycieczka tak was zdenerwowała. Nie tak miało być. Myślę, że w ogóle musimy zmienić plany na wakacje. Pakujcie się, wracamy do domu. Szkoda tylko…

– Twojego maratonu – domyśliła się babcia. – Tyle na niego czekałeś. No i trochę żal lotu balonem.

Lena i Kacper poszli do swojego pokoju. Długo patrzyli na ścianę, na której nie było już nawet śladu po jaskrawym kręgu światła i jego upiornych lokatorach. Kiedy znów się pojawią? Czy uda im się wyjść?

Pierwsza odezwała się Lena.

– Nie chcę wracać do domu. Wyjechać stąd tak, ale nie całkiem zmarnować wakacje.

– Ja też. I z tym maratonem głupio wyszło.

– Właśnie!

Kacper podrapał się po głowie.

– Bieg jest za parę dni. Może damy radę tyle wytrzymać. Przekonajmy babcię i dziadka, że z tym powrotem trochę się pospieszyli i szkoda naszej superwyprawy. Ty powiesz, że kochamy Wakacje z Koszmarkiem, ja przysięgnę, że wszystko jest z nami jak należy, zero stresu, obejdzie się bez psychologa i tak dalej.

Lena głośno wciągnęła powietrze do płuc.

– W porządku.

Chłopiec niezdarnie ją przytulił.

– Nie damy się – obiecał.

– A wampiry?

– No, to jest problem – przyznał. – Nie możemy wyjechać, więc musimy go rozwiązać…

– …sami – dokończyła Lena.

Wrócili do pokoju babci i dziadka, żeby wszystko na nowo poukładać.

ROZDZIAŁ 4

Mimo nocnych wydarzeń Kacper obudził się rześki i wyspany. Lena również, choć Malina wtarabanił się jej do łóżka i teraz zajmował większą część materaca, pochrapując. W świetle słonecznego dnia nic dzieciakom nie groziło, a do kolejnego zmroku zostało wiele godzin, można więc było się przygotować na jego nadejście. Poza tym gdzieś pod skórą oprócz niepokoju Lena i Kacper czuli też podniecający dreszczyk emocji: trafili na zjawiska paranormalne, stwory z innego świata. Oto wymarzona przygoda. Jeśli będą ostrożni, nic się nie stanie. Właśnie, jeśli…

– Co wiemy o wampirach? Zbierzmy wszystko do kupy – zaproponował Kacper.

Jak przystało na fanów opowieści z dreszczykiem, nie mieli problemu ze spisaniem długiej listy:

- Wampiry wstają z grobów, żeby polować na ludzi.

- Żywią się krwią.

- Atakują w nocy, bo światło słoneczne jest dla nich zabójcze.

- Za dnia śpią w trumnach i wtedy są bezbronne.

- Nie wejdą do domu siłą, trzeba je zaprosić.

- Odstraszająco działają na nie: czosnek, srebro, święcona woda.

- Podobno ziarna prosa i maku chwilowo odwracają uwagę wampira.

- Zwykle mają ludzkiego pomocnika, który pilnuje, żeby nikt nie skrzywdził ich, gdy śpią.

- Giną, gdy przebije się je osikowym kołkiem lub utnie głowę, na przykład sierpem.

Pod pretekstem, że chcą pomóc w pracach domowych, dzieciaki poszły kupić bułki na śniadanie i przy okazji zaopatrzyły się w inne rzeczy.

– Siatka czosnku? – zdziwiła się babcia, która właśnie układała na talerzu ciastka. – Kilogram maku? I co to za gałąź?! Po co ją taszczysz?

– Osika – wyjaśnił Kacper. – Muszę wystrugać kołek.

Na wypadek gdyby przyklejony do jego twarzy nienaturalnie szeroki uśmiech nie wystarczył, żeby wmówić babci, że to tylko wygłupy, zaśmiał się głośno:

– He, he!

Starsza pani pomyślała chwilę.

– Rozumiem. Wampiry – powiedziała z bardzo zadowoloną miną.

Najwyraźniej uwierzyła, że wnuki przestały już się bać wytworów swojej wyobraźni i zaczęły się bawić.

Zdjęła z szyi cienki łańcuszek.

– Czegoś wam chyba brakuje do kolekcji. Proszę, czyste srebro. Do zwrotu – zastrzegła. – To prezent od dziadka.

– A gdzie on jest? Biega? – zainteresowała się Lena.

– Rozmawia na tarasie z naszym sąsiadem. Nie słyszycie?

Co?! Lena rzuciła torbę z czosnkiem na blat, a Kacper odłożył osikową gałąź poza zasięg Maliny, który już ostrzył sobie na nią zęby. Oboje podeszli do okna. Rzeczywiście z podwórka docierał niewyraźny pogłos rozmowy zagłuszany przez warkot elektrycznych nożyc do żywopłotu. Widać Piotrek znów pracował w ogrodzie.

– Sąsiadem? Tym od czarnej terenówki? – upewniła się dziewczynka.

– Innego tu nie mamy – zauważyła babcia. – Przyszedł kilkanaście minut temu, chciał się przywitać, skoro mieszkamy płot w płot, porozmawiać. Właśnie szykuję herbatę i ciastka. Przyłączycie się? To bardzo miły człowiek.

Dobre sobie! Typek, który ich podglądał, śledził, unieruchomił w lesie, szperał w cudzych rzeczach, a teraz ośmielił się wkroczyć na ich teren, na pewno nie był miły. Coś knuł!

– O proszę, są i wnuczęta, o których mówiłem! – radośnie huknął dziadek, gdy Lena i Kacper wyszli na taras. – Dzieciaki, to pan Tomek Wilczyński ze spichlerza.

Mężczyzna pomachał na powitanie. Był wysoki, szczupły, elegancko ubrany. Właściwie należało powiedzieć – wystrojony. Jakby na siłę chciał zrobić dobre wrażenie na sąsiadach. Wymuskana broda, odpicowany wąs, koszula z kołnierzykiem, wyprasowane w kant spodnie, lekkie skórzane mokasyny. Na urlopie w Bieszczadach, gdzie każdy szanujący się turysta chodził w trekkingowych butach! Bardzo dziwne… Miał jasną cerę, która sprawiała wrażenie jeszcze bledszej przy kruczoczarnych brwiach. Marszczył je co chwila, gdy poprawiał okulary na nosie, a wtedy wyglądał naprawdę ponuro i groźnie, wbrew uśmiechom posyłanym babci i dziadkowi oraz swobodnej pozie przyjaznego kumpla zza płotu.

Tomasz Wilczyński nie podobał się Lenie nic a nic. Kacper też był pełen wątpliwości. Dzieciaki zdawkowo przywitały się z gościem.

– Bry… proszę pana.

– Bry.

Mężczyzna przez ułamek sekundy świdrował je wzrokiem, a potem szybko zmienił wyraz twarzy. Znów był duszą towarzystwa.

– A my się już chyba znamy. Widzieliśmy się przez okno, prawda?

Lena i Kacper przytaknęli. Tamtego spotkania nie dało się zapomnieć.

– Kiedy? – zainteresowała się babcia, wnosząc tacę z filiżankami.

– Zaraz po waszym przyjeździe. – Wilczyński potrząsnął głową, demonstrując rozbawienie. – Obawiam się, że mogłem wystraszyć młodzież. Mimo urlopu pracowałem do rana, wstałem trochę nieprzytomny ze zmęczenia. Gapiłem się bezmyślnie w szybę, gdy nagle zdałem sobie sprawę, że widzę naprzeciwko dzieci, które krzyczą na mój widok.

Dorośli zaczęli się śmiać. Lena i Kacper dla niepoznaki wykrzywili usta w wesołkowatych grymasach, ale w środku pozostali poważni. Tamtego dnia wcale nie mieli wrażenia, że sąsiad gapił się bezmyślnie. Raczej ich obserwował, dopóki go na tym nie przyłapali.

– Kiepsko pracować na urlopie – powiedział dziadek.

– Niestety – westchnął Wilczyński. – Taki zawód, wciąż coś się dzieje.

– Pan Tomek jest informatykiem – wyjaśniła wnukom babcia. – I bardzo uczynnym człowiekiem. Zaoferował pomoc. Gdybyśmy chcieli wybrać się gdzieś dalej, popilnuje naszej chaty. To bardzo miłe.

Wcale nie miłe, pomyślała Lena, to podejrzane! Kto proponuje ledwie co poznanym ludziom takie rzeczy?

– Trochę nam głupio cię o to prosić, Tomku – powiedział dziadek, choć jego zadowolona mina wskazywała raczej na coś przeciwnego.

Lena w duchu wywróciła oczyma. Dziadek i babcia naprawdę byli z innej epoki, tej w której ufało się sąsiadom i chowało klucz pod wycieraczką. Nawet zdążyli przejść z tym typem na „ty”!

Wilczyński lekceważąco machnął dłonią.

– Bez przesady, przecież i tak jestem na miejscu. Myślałem, że pochodzę po górach, a zamiast tego spędzam urlop tutaj, w wynajętym domu, przy komputerze. Nigdzie się stąd nie ruszam.

Lena i Kacper wymienili ukradkiem spojrzenia.

– Tak zupełnie nigdzie? – chłopiec udał zadumę. – A na przykład wczoraj nie był pan w lesie?

– Widzieliśmy samochód, identyczny jak ten. – Dziewczynka wskazała czarną terenówkę i dodała: – Nie ma pan przypadkiem kilku gwoździ? Muszę… eee… powiesić obrazek na ścianie.

Zaległa cisza. Wszyscy wpatrywali się w Tomasza Wilczyńskiego. A on ujął filiżankę, upił łyk herbaty i nie spuszczając wzroku z Leny i Kacpra, odrzekł spokojnie:

– Byłem tu cały dzień. I nie, nie mam gwoździ.

Babcia Ula klasnęła w dłonie.

– Czyli załatwione. Wszystko się wyjaśniło. Tomku, wybacz te pytania. Nasze wnuki są takie zakręcone.

– Nic nie szkodzi – zapewnił Wilczyński słodkim głosem, ale w jego oczach nie było odrobiny wesołości.

Zupełnie jakby rzucał dzieciakom ostrzeżenie.

– Lepiej już pójdziemy – zdecydowała Lena. – Trzeba wziąć na spacer Malinę i pociągnęła Kacpra za rękaw.

Odchodząc, wciąż czuli na sobie wzrok sąsiada.

– Nie wyjeżdżał, nie ma gwoździ. Też coś! – szepnęła. – Akurat mu uwierzymy.

– No właśnie – poparł ją chłopiec i wrzasnął przez ramię: – Chodź, Malina! Pobawimy się!

Owczarek pognał za nimi, machając ogonem. Zabawa? Lecę! Żaden pies nie przepuści takiej okazji.

* * *

Ulubionym zajęciem Maliny było pokonywanie toru przeszkód. Z babcią jeździł nawet na specjalne zawody, z których przywoził medale. Tak naprawdę było mu jednak obojętne, przez co przeskakuje i ile tytułów mistrzowskich zdobywa. Liczyło się tylko, że robi to z ukochanymi ludźmi.

Kacper ułożył fantastyczną trasę pomiędzy pasem żywopłotu, krzewami bukszpanów, ławeczką, ogrodowym parasolem, kilkoma leżakami i palikami podpierającymi pnącą winorośl. Biegł razem z psem jak na prawdziwych zawodach.

– Zuch pies! Brawo! – co chwila chwalił Malinę.

Lena odmierzała czas, liczyła się każda sekunda – trasę trzeba było ukończyć jak najszybciej. Też dopingowała czworonoga.

– Dawaj, Malina! Dawaj! Idziesz na rekord!

A Malina pędził przed siebie z radośnie wywalonym jęzorem.

Wrzaski i zamieszanie zwabiły pod chatę Piotrka. Długo przyglądał się niezwykłym akrobacjom zwierzaka, aż w końcu odłożył elektryczne nożyce do żywopłotu i zaczął bić brawo. Malina wziął długim susem ostatnią przeszkodę, usiadł i zaczął szczekać.

Już? To koniec? Zabawmy się znowu, mówiła jego roześmiana mordka.

– Zwariowałeś? – wydyszał czerwony z wysiłku Kacper. – Muszę odpocząć.

Piotrek podszedł do psiaka i podrapał go za uchem.

– Nigdy nie widziałem takich sztuczek – powiedział. – Kto go tego nauczył? Wy?

– Moja babcia – odparła z dumą Lena. – Jest instruktorką szkolenia psów.

– O ja cię! – Piotrek był pod wrażeniem, więc Lena postanowiła jeszcze bardziej się pochwalić.

– Uczy głównie psy trudne, wiesz, skrzywdzone albo agresywne, które ktoś porzucił. Takie najczęściej trafiają do schroniska. Babcia pomaga im znaleźć lepsze domy.

– I nie boi się, że ją ugryzą?

Kacper potrząsnął głową.

– Nic a nic. Szkoli też psy obronne.

– I tropiące, dla ratowników – dodała dziewczynka.

Piotrek przyglądał się Malinie, który leżał na grzbiecie, domagając się głaskania.

– A on umie szukać zaginionych?

– Jasne! Uwielbia to.

– To może… – Chłopak przestąpił nieśmiało z nogi na nogę. – Poszukałby mojego Ciapka?

Malina szczeknął donośnie. Oczywiście nic nie wiedział o psie Piotrka, ale bezbłędnie rozumiał słowo „szukać”. Zawsze był gotowy do pracy.

Lena pogłaskała zwierzaka po łbie.

– Skoro on się zgadza, spróbujmy. Masz coś, co należało do Ciapka? Malina zapozna się z zapachem i pójdzie po śladzie, jeśli go wyczuje. Wiedziała, co mówi, bo kilka razy towarzyszyła babci w treningach z psami.

– Coś się znajdzie. – Piotrek kiwnął głową. – Gdzie zaczynamy?

– U ciebie w zagrodzie, ma się rozumieć. – Lena zrobiła mądrą minę. – Przekonamy się, dokąd stamtąd twój psiak powędrował.

Poszli razem do domu Piotrka, skąd chłopak wyniósł szmacianą piłeczkę w groszki.

– Jego ulubiona – powiedział z czułością. – Tysiąc razy mu ją rzucałem.

Kacper ukradkiem zlustrował obejście. Okna w pokoju na górze były szczelnie zasłonięte.

– Odejdźmy trochę dalej – zaproponował. – Piotrek mówił, że jego tata odsypia nocne zmiany.

Chłopak machnął ręką.

– W dzień nic go nie obudzi. Śpi jak zabity.

Lena wzięła się więc do roboty.

– Chodź, piesku, szukaj!

Malina wsadził pysk w miękki materiał, z którego uszyto zabawkę. Przez chwilę uczył się nowego zapachu, aż nagle uznał, że wystarczy, i ruszył przed siebie z nosem przy ziemi. Szczeknął.

– Złapał trop! – ucieszył się Kacper.

Dzieciaki pobiegły za psem. Komicznie to wyglądało. Malina wpełzł pod krzak, oni też. Malina wskoczył na ławeczkę, pokręcił się pod żywopłotem, śmignął na łąkę, Lena i chłopcy wciąż za nim.

– Co to? – Kacper wycelował palec w niewielkie wybrzuszenie na łące oddalone o sto albo i więcej metrów.

Malina gnał w tamtą stronę, aż się kurzyło.

– Stara ziemianka – wydyszał Piotrek. – Mama nie pozwala mi się do niej zbliżać.

Mimo to pobiegli. Zanim dotarli na miejsce, owczarka już przy ziemiance nie było. Na łące też.

– Wszedł do środka? – Lena poruszyła drewnianymi drzwiami.

Trzymały się tylko na słowo honoru, a pod klamką ziała wielka dziura. Człowiek mógłby się w niej zmieścić, a co dopiero pies.

– Na pewno nie – powiedział Kacper. – Słyszycie?

Gdzieś z bliżej nieokreślonego kierunku dobiegało szczekanie. Potem nagle ucichło.

– Malina! – zawołała Lena. – Wracaj! Malina!

Nic, cisza. Pięć minut później psa nadal nie było.

– To nie jest normalne. – Dziewczynka zaniepokoiła się nie na żarty. – Malina!

– Hau!

– Jest! Przy spichlerzu! Widzicie? – Piotrek wyciągnął rękę w kierunku energicznego kształtu, który mknął przez łąkę od strony zabytkowego budynku.

– Skąd on się tam wziął? – zdziwiła się Lena, ale nie było czasu na zastanawianie się, bo Malina tylko szczeknął na powitanie i znów gdzieś pobiegł.

Zabawa zaczęła się od nowa.

– Strasznie ruchliwy ten twój Ciapek – jęknął Kacper, gdy ekipa poszukiwaczy robiła piąte okrążenie wśród traw – tak poplątał ślady, że kręci mi się w głowie.

– Mnie to mówisz? – stęknął Piotrek. – Kiedyś zawędrował do sąsiedniej wsi i wrócił. Nawet się nie zasapał, a to dziesięć kilometrów w jedną stronę.

– Mam nadzieję, że tym razem nie poszedł aż tak daleko. – Lena dyszała jak parowóz.

Była szansa, że życzenie dziewczynki się spełni, ponieważ Malina nagle ruszył w stronę chaty, w której zamieszkała ekipa z Koszmarka. Wielkimi susami biegł dokładnie tam, gdzie najwyraźniej wiódł najświeższy, najbardziej wyraźny trop.

– Co jest? – zdziwił się Piotrek.

– Chyba coś mu się pokiełbasiło – powiedział Kacper.

Owczarek dotarł na taras i usiadł przed wejściem. Nie wydawał się zdezorientowany.

– Hau! Hau! Hau!

Gdy dzieciaki dołączyły do psa, ten zaczął wpatrywać się w klamkę.

– Tam Ciapka nie ma – usiłowała przemówić mu do rozumu Lena. – Przecież wiesz.

Malina trącił łapą drzwi.

– Dobra, spokojnie! – uspokoiła zwierzę dziewczynka. – Sam zobacz.

Owczarek śmignął na piętro. Obiegł pokoje i łazienkę, pokręcił się jeszcze chwilę, lecz stracił pewność siebie.

– Zgubił trop – zrozumiała Lena. – Przykro mi, Piotrek.

Chłopak z całych sił zacisnął palce na piłeczce, nie wypuścił jej z rąk od momentu, gdy Malina zaczął poszukiwania.

– Chyba muszę przestać wierzyć w powrót Ciapka – szepnął zduszonym głosem.

* * *

Dzień zaczął się dla Leny i Kacpra tak sobie, bo najpierw rozstroiła ich wizyta Wilczyńskiego, a potem przygnębiło fiasko poszukiwań Ciapka, ale popołudnie okazało się fantastyczne. Dziadek postanowił zabrać wnuki w góry! Ostatecznie spędzali tę część urlopu w Bieszczadach – głupio byłoby po powrocie powiedzieć rodzicom, że ani razu nie weszli na połoniny.

– Zobaczycie, tam wysoko zapomnicie o całym stresie – obiecał dziadek, robiąc jakieś skomplikowane wygibasy przed budką z biletami na szlak.

Zamierzał – w ramach treningu przed maratonem – wbiec na Tarnicę, najwyższy szczyt Bieszczadów.

– To co, ruszamy? Będę tuż przed wami! – krzyknął i dwie minuty późnej już go nie było.

– Babciu – westchnęła Lena – dziadek nam zwiał.

– Dogonicie go. – Starsza pani pomachała im na pożegnanie. – W razie czego dzwońcie. Jestem jednak spokojna, że w tym tłumie turystów nic wam się nie stanie.

Zostawała na dole z Maliną, ponieważ psy miały zakaz wstępu na teren parku narodowego. A ciągnących na Tarnicę urlopowiczów rzeczywiście było mrowie.

Droga na szczyt zajęła Lenie i Kacprowi prawie dwie godziny. Było ciężko, bo ślizgali się na mokrych kamieniach, brnęli przez grząskie błoto, poparzyli się pokrzywami i spocili niemiłosiernie, ale nie narzekali. Bawili się wspaniale. Lena rozmyślała nad tym, co zamówi na obiad, gdy zejdą na dół. Babcia obiecała im wizytę w najlepszej knajpce w okolicy. Kacper wreszcie miał okazję sprawdzić się jako preppers. Wędrował w górę zbocza, głośno zastanawiając się, jak przetrwałby noc w lesie, gdyby okoliczności go do tego zmusiły.

– Tam zbudowałbym szałas. – Wskazał niewielką dolinkę pomiędzy kilkunastoma rozłożystymi drzewami. – W miejscu osłoniętym od wiatru, więc nie byłoby mi zimno.

– Mhm. – Lenę mało to obchodziło. – Głodna jestem. Chyba wezmę naleśniki…

W głosie dziewczynki zaczęły pobrzmiewać nuty rozmarzenia, jak zawsze gdy mówiła o jedzeniu. Nie, nie była żarłokiem. Ceniła wyborne smaki i kunszt kucharzy, którzy je wyczarowywali.

Przykucnęła nad krzewem czarnej borówki, z którego zerwała kilka okazałych owoców.

– …mniam! Tak, zamówię naleśniki z jagodami i bitą śmietaną. Pewnie robią je na tłustym mleku, z pełnoziarnistej mąki. Takie są najtrudniejsze, łatwo je przypalić.

Kacper nie słuchał. Siedział na wilgotnej ziemi i sprawdzał, jak twarde są porozrzucane wszędzie gałęzie.

– Użyłbym ich do budowy szałasu. Zrobiłbym dwa wejścia, jedno awaryjne, na wypadek gdybym musiał uciekać. Idealny schron zawsze ma dwa wejścia.

– A może powinnam zjeść pierogi z grzybami?

– Dobrze, że wziąłem ze sobą cały szpej. Spójrz, gdybyś chciała napić się wody z tamtego strumienia, moje tabletki do uzdatniania wreszcie mogłyby się przydać.

I tak minęły im dwie godziny. Gdy dotarli na Tarnicę, byli brudni, wymazani sokiem z jagód, szczęśliwi.

– Teraz dopiero wyglądacie jak prawdziwi turyści – pochwalił wnuki dziadek, który od dawna czekał na nich na szczycie. – Jak wam się podoba okolica?

Lena i Kacper rozejrzeli się dookoła. Widok był niesamowity. Każda minuta wyczerpującego marszu na górę warta była tej chwili.

– Zdobyliśmy Tarnicę!

– Brawo! Spisaliście się. – Dziadek przybił im piątki. – To co, wracamy? Będę tuż przed wami!

* * *

Wampiry pojawiły się znowu, gdy babcia i dziadek dawno już spali. Była trzecia nad ranem. Lena stała wtedy w korytarzu w piżamie, czekając, aż Kacper skończy myć zęby i zwolni łazienkę. Umówili się, że po zmroku wszędzie będą chodzić razem.

– Twoja kolej. – Chłopiec pojawił się w drzwiach. – Uważaj, żeby nie zalać wodą lampki na komary. Wtedy na pewno wywali bezpieczniki. Dość, że już teraz migają przez nią wszystkie żarówki w chacie. Nie rozumiem, dlaczego musimy nosić ją ze sobą. Nawet do łazienki.

– Bo te małe dranie gryzą mnie w każdym… – zaczęła Lena, ale nie dokończyła.

Z wrażenia upuściła szczotkę i pastę. Za Kacprem błyskawicznie rozrastał się rozświetlony blaskiem tunel. W jaskrawym świetle pojawiły się dwie czarne sylwetki. Poruszały się bardzo szybko. Ledwie Kacper zdążył odskoczyć i przyczaić się tuż obok Leny, wampiry zawisły na krawędzi okręgu. Znów wyciągnęły ręce. Tak jak poprzednio poruszały nadgarstkami, a ich rozczapierzone palce usiłowały coś przekręcić.

Po krótkiej chwili paraliżującej paniki dzieciaki oprzytomniały na tyle, by chwycić w dłonie przygotowaną rano broń – Kacper osikowy kołek, a Lena wiązkę czosnku i babciny wisiorek.

Tym razem stwory były wyraźniejsze. Kobieta i mężczyzna, to na pewno. Ona była bardzo szczupła, on niski i barczysty. Wyglądali strasznie, jak prawdziwi nieumarli z filmów: blada cera, cienie pod oczyma, dziki wzrok. Coś krzyczeli, ale ich głosów nie było słychać. Kacper zamrugał. Znał twarze tych ludzi! Bezwiednie zrobił krok do przodu.

– Co ty wyprawiasz?! – Lena chwyciła go za łokieć.

– To oni! – szepnął. – Przyjrzyj im się.

Dziewczynka wypuściła ze świstem powietrze. Nie chciała tego robić, ale pochyliła się w stronę kręgu. Wampiry natychmiast się ożywiły. Nie dały jednak rady opuścić tunelu, czyli środki ochronne działały, przynajmniej na razie.

– Spójrz na ich twarze – ponaglił Kacper – i powiedz, że się mylę.

Lena spojrzała i… serce jej zamarło. Całkiem niedawno widziała zdjęcie tej kobiety i tego mężczyzny, a raczej ich poprzednich wcieleń, za życia. Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko.

– Nie mylisz się – wymamrotała. – To zaginieni fizycy. Ktoś przemienił ich w wampiry.

– Czyli gdzieś w pobliżu pałęta się jeszcze jeden – wzdrygnął się Kacper. – Ten, od którego się zaczęło.

– Albo jest ich więcej. Kto wie, ile osób zdążył ugryźć.

Koszmarne odkrycie: być może mieli na głowie nie dwa upiory, ale jeszcze ich mistrza z całą resztą bandy nieumarłych.

Dokładnie wtedy, gdy wydawało się, że o niczym straszniejszym dowiedzieć się już nie można, za parą naukowców pojawił się inny kształt. Mniejszy, bardziej ruchliwy, którego nie dało się pomylić z żadnym innym, ponieważ miał cztery łapy, ogon i… rudą plamkę na grzbiecie. Otarł się o nogi wampirzycy, jakby od zawsze jej służył.

Pies Piotrka. Ciapek.

– Dopadli go – jęknęła dziewczynka.

* * *

Lena zaczęła się cofać w kierunku okna, szukając drogi ucieczki. Kacper, nie spuszczając z oka wampirów, wyjrzał na zewnątrz. Noc była piękna, niebo kryształowo czyste. Zbliżał się świt. Chłopiec oddychał głęboko, próbując się uspokoić. Będzie dobrze, byle dotrwać do rana, powtarzał w myślach, będzie…

Nagle podskoczył. Ktoś kręcił się koło spichlerza. Lena też to spostrzegła, złapała Kacpra za rękę tak kurczowo, że przez moment bał się, czy nie straci palców.

– Widzisz? – szepnęła.

Osobnik był przerażający: czarna peleryna, czarny kapelusz, czarne buty. Wyglądał jak skradający się upiór. Zbliżył się do drzwi spichlerza, porozglądał i bardzo szybko oddalił.

Pod Kacprem ugięły się kolana.

– Chyba wiem, kto to jest – wydusił spomiędzy szczękających zębów. – Sam mistrz wampirów. Pierwszy nieumarły. Jesteśmy okrążeni.

Dreszcze przerażenia przebiegły dzieciakom po plecach. Chwyciły się za ręce. Na szczęście jeszcze raz im się udało – na wschodzie niebo już się różowiło, nastał świt. Naukowcy krzyknęli bezgłośnie i rozwiali się wraz z pierwszym promieniem słońca. Mistrz wampirów nie wrócił.

Jeden taki łut szczęścia jest jak wygrana w lotto. Drugi to już prawdziwy cud. Liczyć na trzeci byłoby głupotą. Należało zabrać się do roboty na poważnie.

ROZDZIAŁ 5

Dziadek podrapał się po głowie.

– Ojej! Co się tu wydarzyło? Huragan przeszedł przez kuchnię?

W całym pomieszczeniu panował kosmiczny bałagan. Na blatach stały garnki, patelnie, pootwierane słoiczki z przyprawami, butelki z olejem i octem balsamicznym. Pomiędzy nimi walały się skorupki jajek, grudki mąki oraz okruchy pieczywa. Złotawe plamy tłuszczu znaczyły szlak pomiędzy lodówką a kuchenką. Pod zlewem lśniła kałuża mleka, którą z wielkim smakiem zlizywał Malina.

Pośrodku tego chaosu szalała Lena. Siekała natkę, roztrzepywała w misce jajka, kroiła bagietkę, myła pomidory.

– Kochanie, co ty robisz? Jest szósta rano.

Dziewczynka podskoczyła. Nie zorientowała się, że babcia stoi jej za plecami.

– Ja? Yyy… śniadanie szykuję. Tosty francuskie na słono z ziołami prowansalskimi, pomidorami i jajkami w koszulkach.

Dziadek zerknął na żonę. W kuchni pachniało nieziemsko, a sama myśl o zapowiedzianym daniu powodowała ślinotok, ale…

– Skąd mieliśmy na to składniki? – zdumiał się. – Przecież Kacper wyżarł wczoraj wszystko z lodówki. Słowo daję, ten chłopak chyba ma tasiemca. Je za dwóch albo i za trzech.

– Pojechałam rowerem do sklepu – wyjaśniła Lena. – Otwierają o piątej.

Babcia przyglądała jej się uważnie. Znała przecież swoją wnuczkę doskonale. Lena kochała gotować, ale jeszcze bardziej spać. Jeśli więc wpadała do kuchni o tak dzikiej porze, coś musiało ją trapić.

– Chciałabyś nam o czymś powiedzieć? – zapytała. – Przecież wiesz, że możesz. Zrozumiemy.

Lena potrząsnęła głową. To, co miała do powiedzenia, przeznaczone było tylko dla Kacpra. Od ostatniej wizyty wampirów, a potem pojawienia się ich mistrza, dręczyło ją uczucie, że o czymś zapomnieli, o czymś bardzo ważnym i oczywistym, co mieli przed oczami. Wstała więc raniutko i postanowiła dojść, co to takiego. Ponieważ najlepiej myślało jej się podczas gotowania, zabrała się za przygotowywanie śniadania. Oświeciło ją gdzieś pomiędzy krojeniem bagietki a doprawianiem jajek.

Każdy mistrz wampirów miał pomocnika. Żywego człowieka, który wyszukiwał mu nowe ofiary i pilnował bezpieczeństwa swojego pana i jego armii, gdy banda nieumarłych drapieżników spała w trumnach.

Lena była pewna, że wie, kto nim jest w Jaworniku!

* * *

– Wilczyński? – powtórzył Kacper. Pomyślał chwilę, a potem pacnął się w czoło. – No przecież, że on! Jak mogliśmy to przegapić? Ależ z nas sieroty.

Dotąd sąsiad nie pasował do istot nie z tego świata, jego rola była niezrozumiała, ale nagle wszystkie elementy układanki ułożyły się w logiczną całość. Pierwszy nieumarły, czyli wampir, który przemienił fizyków, nie pojawił się w chacie przypadkiem. To Wilczyński jakimś podstępem namówił naukowców, żeby zaprosili potwora, co skończyło się tak, że wyrosły im kły i teraz sami chcieli zapolować na nowych mieszkańców. Na szczęście wciąż jeszcze bez powodzenia.

Czy to czosnek i srebrny łańcuszek związały wampiry wewnątrz tajemniczego kręgu? Czy może bez zaproszenia ze strony aktualnych gospodarzy chaty nieumarli nie byli w stanie do końca się zmaterializować, a ich mistrz mógł tylko kręcić się w okolicy? Raczej to drugie. Dobra wiadomość – chwilowo rodzina jest względnie bezpieczna, bo wampiry nie wejdą bez zaproszenia. I zła – upiorne stwory wciąż będą próbowały to zmienić. Właśnie dlatego pan „informatyk na urlopie” obserwuje ekipę Koszmarka i próbuje zmylić jej czujność. Chce wkupić się w łaski, żeby ich również namówić do wypowiedzenia śmiertelnie niebezpiecznego zdania: TAK, MOŻECIE WEJŚĆ.

– Niedoczekanie – warknął Kacper, wciskając za pasek osikowy kołek. – Nie pozwolę się ugryźć.

– Ani ja! – fuknęła Lena.

Dla pewności upchnęli po kieszeniach kilka dodatkowych główek czosnku. W obecnej sytuacji antywampirzy ekwipunek lepiej było trzymać pod ręką.

Wcale ich to nie uspokoiło.

– I co teraz? Mamy tak czekać aż przyjdą? – zadrżała dziewczynka. – Obiecaliśmy sobie, że zaczniemy działać.

Nawijała nerwowo pasmo włosów na palec. Kacper wydreptywał ścieżkę dookoła pokoju.

– Myślisz?

– Myślę.

– I?

– Nic.

– U mnie też.

– Chyba że…

W filmach albo w książkach bohaterowie skrzykiwali coś w rodzaju drużyny, a potem wybierali się na polowanie. Lena i Kacper żadnej drużyny nie mieli, ale wyjścia innego niż rozprawić się ze stworami ciemności również.

– Musimy ich wszystkich załatwić, zanim się do nas dobiorą.

– Dokładnie tak! Storpedujemy ich…

Brwi Leny podjechały aż pod nasadę włosów. Storpedujemy? To jakiś slang preppersów?

Zawiesiła wzrok na plecaku z osobistym szpejem Kacpra. Nigdy nie interesowała się jego zawartością. Pytanie, które chciała zadać, było szalone, lecz z drugiej strony jeszcze wczoraj Lena nie wierzyła w istnienie wampirów. Dziś wszystko wydawało jej się możliwe.

– Chcesz powiedzieć, że masz tam… torpedę?

Kacper przez moment gapił się na swój plecak, jakby naprawdę rozważał, czy nie zaplątał się w nim pocisk o dużej sile rażenia.

– Plany – dokończył zdanie. – Storpedujemy ich plany. Tak mówią w filmach akcji.

– A, to ma więcej sensu – przyznała Lena i nagle, niczym ninja, jednym susem pokonała dystans pomiędzy łóżkiem a oknem. – Patrz!

Tomasz Wilczyński gdzieś się wybierał. Wsiadł do terenówki. Raczej nie planował wyjścia w góry, bo jak zwykle wystroił się przesadnie elegancko.

Dzieciaki przylgnęły do ściany, żeby fałszywy informatyk ich nie dostrzegł.

– Pewnie jedzie na obiad – szepnęła dziewczynka. – Wczoraj babcia opowiadała mu, że byliśmy w restauracji w Wetlinie. Chwaliła placki ziemniaczane, ale ja wolę naleśniki. Ciasto wyszło świetne, jagody były słodkie, do tego kwaśna śmietana, żeby podkreślić smak…

Kacper przewrócił oczami. Gdy Lena zacznie gadać o gotowaniu i potrawach, nawet armia wampirów jej nie uciszy. Ona rozpływała się nad wczorajszym obiadem, a tymczasem Wilczyński opuszczał spichlerz.

– Ej, Lenka! – syknął. – Skup się: pomocnik wampira.

– A tak, sorki.

Czarny samochód toczył się powoli po wysypanej żwirem drodze. Dzieciaki obserwowały go, aż zniknął za rzędem wysokich jaworów.

– Gdzie babcia i dziadek?

– Poszli na spacer do lasu. Z godzinę ich nie będzie. A co?

Lena przyglądała się spichlerzowi z bardzo zaaferowaną miną.

– Musimy się tam dostać – oznajmiła.

Kacper wybałuszył oczy.

– Co?!

– W piwnicy na pewno jest krypta.

– K…krypta?

Dziewczynka cmoknęła niecierpliwie.

– Wilczyński pilnuje bezpieczeństwa wampirów, tak? Czyli gdzieś w okolicy schował trumny, w których te dranie śpią. W jakimś ciemnym miejscu, niedostępnym dla ludzi. Rozejrzyj się. Tu nie ma za wiele kryjówek, a jedynym budynkiem, do którego nikt poza Wilczyńskim nie ma wstępu, jest spichlerz. Wynajął go na wyłączność.

– I nigdzie się z niego na dłużej nie rusza – zrozumiał Kacper. – Czyli…

– Bingo!

Zupełnie inaczej popatrzyli teraz na sąsiedni dom. Tajna kryjówka wampirów. Baza nieumarłych. Sypialnia upiorów. Loża mistrza.

Kacper wziął w dłoń osikowy kołek. Ważył jego ciężar.

– Nie dam rady tego zrobić – wymamrotał.

Lena stała obok niego równie bezradna. Raptem jej twarz się rozpogodziła.

– Wiem! Wślizgniemy się do piwnicy, odszukamy trumny, otworzymy je, znajdziemy ciała naukowców, nagramy wszystko na telefonie i zawiadomimy policję. A potem niech już oni zajmują się tym bałaganem.

Pomysł wydawał się genialny w swojej prostocie, ryzyko umiarkowane, szanse na powodzenie bardzo wysokie.

– Idziemy? – zapytała Lena, gotowa na wyprawę. – Póki nie ma Wilczyńskiego.

Kacper dopadł plecaka.

– Chwila! Muszę wziąć parę najpotrzebniejszych rzeczy. Latarka, gdyby nie było światła. Telefon, żeby nagrywać. Powerbank, gdyby bateria nam padła. Kołek, mimo wszystko, na wypadek, gdyby nas… no wiesz...

Lena wiedziała.

– Plastry z opatrunkiem – wyliczał dalej – bo w piwnicy łatwo się skaleczyć. Scyzoryk, gdybym musiał coś przeciąć. Lina?

Dziewczynka wzruszyła ramionami. Po wpadce z torpedą wolała nie wypowiadać się na temat szpeju.

– Masz rację – uznał Kacper. – Lina zostaje. Wezmę jeszcze kilka główek czosnku i mak. W razie czego wysypiemy go do trumien.

– To ja biorę łańcuszek babci. Srebro nas ochroni.

Byli gotowi.

Prawie, jak się okazało, bo jeszcze nie wyszli z chaty, a już natknęli się na pierwszą przeszkodę. Malina, który jeszcze kilkanaście sekund temu spał głęboko na kanapie, właśnie otworzył oko.

– Hau! – szczeknął. – Hau!

– Pssst…. – Kacper położył palec na ustach. – Zostań. Niedługo wrócimy.

Owczarek zerwał się z poduszek. Zwykle słuchał komend, ale miał też szósty zmysł i wiedział, kiedy szykują się kłopoty.

– Hau! – Stanął przy drzwiach na znak, że ludzie nigdzie się bez niego nie ruszą.

– Dobra – poddał się chłopiec. – Możesz iść, ale do piwnicy nie wejdziesz. Poczekasz na zewnątrz. Rozumiesz?

– Hau!

Skradając się niczym szpiedzy, dzieciaki dotarły do ogromnych drzwi spichlerza. Lena nacisnęła klamkę.

– Zamknięte. Poszukaj pod doniczką. – ponagliła Kacpra. – Może Wilczyński ufa ludziom jak dziadek.

Nie ufał. Klucza nie było ani pod pelargoniami, ani pod wycieraczką.

– Sprawdzę z tyłu, na tarasie – rzucił chłopiec.

Malina pomknął za nim, a Lena dla pewności zajrzała jeszcze pod każdy z ogrodowych krasnali, które zdobiły wejście do spichlerza. Nic. Wniosek: Wilczyński był ostrożny i głupio nie narażał swoich władców-wampirów na niebezpieczeństwo.

Wrócił Kacper, zaróżowiony z przejęcia.

– Malina znalazł wejście do piwnicy. Zuch pies!

Owczarek zatańczył wokół własnej osi. Uwielbiał pochwały.

Okienko do podziemi było malutkie, ledwie wystawało ponad poziom gruntu, a ponieważ znajdowało się za okazałym krzakiem berberysu – o tej porze roku obficie pokrytym liśćmi – bez pomocy psa nie dałoby się go zauważyć. Było otwarte zapewne, żeby zapewnić dopływ świeżego powietrza do piwnicy i dać schronienie dzikim kotom, jeśli takie żyły w okolicy.

Lena wcisnęła się pierwsza. Najpierw nogi, potem reszta. Postawiła stopy na czymś twardym.

– Mam nadzieję, że to nie trumna! – pisnęła, ale odetchnęła, gdy tylko zerknęła w dół.

Stała na skrzynce na owoce, którą ktoś celowo ustawił w tym miejscu. Dzięki podstawce łatwiej było temu komuś otwierać okno.

Po chwili w piwnicy był już i Kacper. Malina wsadził łeb do środka. Powęszył, lekko zjeżył sierść. Wyraźnie nie podobał mu się pomysł puszczenia dzieciaków samotnie do podziemi.

– Hau?

– Zostań. Zaraz wrócimy. Nie martw się, będziemy uważać, a w razie kłopotów gwizdnę – zapewniła go Lena.

Zwierzak zrozumiał wystarczająco dużo, żeby zachować się zgodnie z życzeniem dziewczynki. Opadł na brzuch i przywarował. Dał jasny sygnał, że będzie tu czuwał.

– Na pewno nie możemy go zabrać? – zapytała Lena. Jej serce biło szybciej niż serce królika. Z Maliną czułaby się bezpieczniej.

– Jednego psa-wampira już mamy – przypomniał Kacper. – Wystarczy, że musimy martwić się o siebie.

Dziewczynka westchnęła. Wspomnienie biednego Ciapka łaszącego się do swoich nowych panów przyprawiało ją o dreszcze.

– Ja o tym Piotrkowi nie powiem. Załamałby się.

– Wiadomo – przytaknął Kacper. – Ale najpierw wziąłby nas za wariatów. Włączył latarkę, trzymał ją w lewej dłoni, w prawej ściskał osikowy kołek. – Gotowa?

Lena upewniła się, że ma na szyi łańcuszek babci.

– Chodźmy wreszcie!

* * *

Piwnica wydawała się ogromna. Światło latarki załamywało się na poprzecznych korytarzach, które ginęły w mroku. Pod ścianami stały rzędy półek, na których piętrzyły się przeróżne szpargały: pudełka, puszki, wiklinowe koszyki, słoiki, książki… Wszystko pokryte grubą warstwą kurzu, jakby od wieków nikt tu nie sprzątał.

– Straszna graciarnia, co nie? – odezwał się Kacper.

Głos miał piskliwy, co Lenę wcale nie dziwiło.

– Oni tu są – szepnęła cichutko.

Ledwie to powiedziała, w piwnicy rozbrzmiało jakieś skrobnięcie, a zaraz potem coś zaszeleściło. Następnie rozległ się gniewny syk i w mroku zapłonęła para fosforyzujących oczu. Czarny niczym noc cień przemknął pomiędzy regałami.

Rozsądek – gdyby udało się go dzieciakom zachować – podpowiedziałby, że to tylko szczurzo-kocie zapasy, ale o rozsądku nie było mowy. Lena i Kacper rzucili się w kierunku przeciwnym do tego, w którym śmignął cień. Biegli, nie zwracając uwagi na nic. Także na to, że w panice oddalają się od okienka i Maliny. Mieli dużo szczęścia, że w tym histerycznym pędzie nie porozbijali głów o coraz niższy strop.

– Co to było?! – Kacper zatrzymał się po kilkunastu albo kilkudziesięciu metrach, kto by w takiej sytuacji liczył.

– Nie wiem i nie chcę sprawdzać! W długą!

– Poczekaj! Zatrzymaj się! – oprzytomniał po paru następnych zakrętach chłopiec. – Gdzie my jesteśmy?

Lena próbowała uspokoić oddech. Nie było łatwo, bo myślała tylko o tym szybkim czymś, co śmignęło obok nich, sycząc gniewnie. W końcu jednak wyciszyła się na tyle, by móc się rozejrzeć dookoła siebie. Znajdowali się w kolejnym korytarzu, który prowadził do następnego. Na pierwszy rzut oka ślepego.

– Byliśmy tu już? – Kacper zatoczył chaotyczny krąg latarką. – Bo wydaje mi się, że biegamy w kółko.

Dziewczynka zrobiła kilka kroków. Ślepy korytarz raczej był wnęką.

– Poświeć.

Kacper ustawił maksymalną moc latarki. Jasność w jednej sekundzie zalała niewielkie pomieszczenie, wydobywając z mroku trzy podłużne kształty. Skrzynie. Nie jakieś małe skrzynki na ziemniaki, ale potężne pudła, w sam raz na dorosłego człowieka. Dzieciaki zaniemówiły. Bały się poruszyć. Wreszcie Kacper wychrypiał:

– Znaleźliśmy ich.

* * *

Wszystko wskazywało na to, że zabawa – o ile wcześniej komukolwiek było do śmiechu – definitywnie się skończyła. Skrobanie i gniewne syki sprzed kilku minut były bajeczką dla przedszkolaków w porównaniu z TYM. Oto najprawdziwsze trumny, w których odpoczywały krwiożercze upiory. Kim wobec ich mocy była para jedenastolatków?

Niby dokładnie takiego znaleziska spodziewali się Lena i Kacper, podejmując wyprawę do piwnicy, lecz gdzieś w najgłębszych zakamarkach serc liczyli przecież, że będzie inaczej.

Opuściły ich resztki odwagi. Przerażenie ścisnęło gardła, spętało nogi. Chcieliby uciec jak najdalej, drąc się wniebogłosy, ale nic z tego – stali jak zamurowani w kompletnej ciszy.

Jak długo to trwało?

Żeby sprawdzić godzinę, Lena podniosła rozdygotaną lewą rękę, pomagając sobie prawą, równie drżącą. Dochodziła dwunasta. Środek słonecznego dnia.

Odetchnęła leciuteńko, ledwie zauważalnie. Jeśli w informacjach o nieumarłych była chociaż krztyna prawdy, o tej porze nie obudziłby ich nawet wystrzał artyleryjski. Trzeba było działać zamiast rozklejać się ze strachu. Lęk i bezczynność niosły zgubę! Może zresztą to pogrążone w letargu wampiry usiłowały telepatycznie wniknąć w ich umysły, otumanić, przetrzymać do zmroku. Dość tego paraliżu! Do dzieła, do dzieła!

Na wypadek gdyby wampir miał jednak lekki sen, Lena uniosła nad skrzynią torbę z makiem.

– Jeden ruch, a sypnę mu tym prosto w gębę – zapowiedziała. – Raz kozie śmierć, otwieraj!

Kacper wziął głęboki wdech. Uznał, że z otwieraniem trumien wampirów jest jak ze zdzieraniem plastra z rany – najlepiej zrobić to szybko, dopóki ma się dość odwagi.

Odrobinę uniósł pokrywę. Była ciężka, ale nie stawiała oporu.

– Aaa! – wrzasnął więc bojowo i odrzucił wieko.

Mimo całej swojej wampirologicznej wiedzy Lena i Kacper nie wykluczali ataku, ale ten nie nastąpił. Jedynie miliony drobinek kurzu zawirowały dookoła.

Po kolejnej chwili wahania dzieciaki wyciągnęły szyje, żeby zajrzeć do środka. W skrzyni-trumnie wyraźnie rysował się długi wąski kształt ciała ukrytego pod białym płótnem.

– O-o-odsłoń – zaszczękała zębami Lena, bo napięcie było nie do wytrzymania.

– Boję się.

– T-t-to ja z…zdejmę.

– Czekaj. Skoro już musimy, spróbuję. – Kacper ścisnął mocniej osikowy kołek, a potem jednym szybkim ruchem zerwał materiał.

W skrzyni spoczywał młody mężczyzna ubrany w letnie spodnie i koszulkę z krótkim rękawem. Chybotliwe światło latarki trzymanej przez Kacpra niepewną dłonią tańczyło po ścianach, więc na ile można było zorientować się w tych warunkach, wampir był wysoki, dobrze zbudowany, przystojny. Miał długie rzęsy, jasne włosy, skórę w kolorze kawy z mlekiem. Nie był zaginionym naukowcem.

– To chyba on, mistrz. Pierwszy nieumarły – szepnął zdjęty jeszcze większą grozą Kacper.

– Tak – przytaknęła Lena. – Gdybyśmy go… wiesz… dziabnęli kołkiem, wszystko by się skończyło. Game over. Spokój. Można powiesić znak: Strefa wolna od upiorów.

– Co ty? Mieliśmy tylko zrobić fotki i gazu na policję.

– Wiem, ale co zrobimy, jeśli nam nie uwierzą? Pomyślą, że to jakieś wygłupy i przebieranki, a Wilczyński zorientuje się, że tu byliśmy i przeniesie trumny w inne miejsce? Stracimy być może jedyną szansę.

Milczeli przez kilkanaście sekund, każde na swój sposób rozważając wszystkie za i przeciw.

– Niczego nie obiecuję – odezwał się w końcu chłopiec – ale rzucę jeszcze raz okiem i może…

Mocniej chwycił swój miotacz fotonów i ponownie pochylił się nad pudłem.

– Yyy… Lenka – sapnął. – Lepiej tu zajrzyj.

Nieruchome ciało można by uznać za ludzkie gdyby nie fakt, że wykonano je z plastiku.

– To manekin sklepowy – ucieszyła się Lena.

Właściwie już bez strachu zajrzeli do następnej skrzyni. Tym razem pod białym płótnem leżała dziewczyna w eleganckiej koktajlowej sukience. Równie plastikowa jak jej kolega. W trzeciej skrzyni były już tylko wieszaki na ubrania. Dziesiątki, może nawet setki.

– Rozumiesz coś z tego? – zdumiał się chłopiec.

Lena pokiwała głową.

– Mama Piotrka miała kiedyś butik odzieżowy. Sam nam przecież o tym powiedział. Pierwszego dnia, zaraz po naszym przyjeździe.

– Racja. Czyli szukamy dalej?

Dziewczynka wzruszyła ramionami.

– Byliśmy już wszędzie. Chcesz sprawdzić jeszcze raz?

– Bez sensu. Wracajmy.

Nie uszli nawet dziesięciu kroków, gdy usłyszeli szczekanie Maliny. Coś musiało go porządnie nakręcić, skoro ujadał ze wszystkich sił. Ucichł, zanim dobiegli do okienka. Wspięli się na skrzynkę po owocach i zobaczyli potężne koła czarnej terenówki.

– Wilczyński wrócił! – rzuciła przestraszona Lena.

Było znacznie gorzej. Tomasz Wilczyński rozsiadał się właśnie na ogrodowym leżaku, zaledwie kilka metrów do krzaku berberysu. Zapowiadało się, że będzie tam odpoczywał długo, bo miał ze sobą książkę, butelkę zimnego napoju, kapelusz przeciwsłoneczny i poduszkę, żeby mu się wygodniej leżało.

– Nie wyjdziemy – zrozumiał Kacper. – Zadzwonię do babci i dziadka. Wyszarpnął z kieszeni telefon, a potem się zawahał. – Albo lepiej nie zadzwonię. Włamania do cudzej chaty nawet oni by nam nie darowali. Trzeba było innego planu. Lena zwinęła dłonie w trąbkę.

– Malina! – szepnęła wystarczająco głośno, żeby zwrócić uwagę obdarzonego nadzwyczajnym słuchem psa, ale na tyle cicho, żeby nie zaalarmować Wilczyńskiego. – Malina!

Gałęzie berberysu zakołysały się. W okienku pojawiła się brązowa głowa z czarną mordką.

– Hau!

Lena podskoczyła radośnie, aż stare deski skrzynki zaskrzypiały ostrzegawczo. Miała to w nosie. Teraz wszystko będzie dobrze. Wystarczyło tylko kazać Malinie odciągnąć Wilczyńskiego na parę minut. Ba, kilkanaście sekund mogło wystarczyć.

Gdy dziewczynka zastanawiała się, jak przekazać zwierzakowi tak skomplikowane oczekiwania, nastąpiła katastrofa.

– To znowu ty? Przed chwilą cię przegoniłem – rozległo się za krzakiem. – Wynocha!

W polu widzenia dzieciaków pojawiła się męska noga w eleganckim mokasynie. Szybki zamach i skórzany but pomknął w kierunku Maliny. Owczarek odskoczył, obnażył zęby.

Wilczyński uniósł stopę ponownie.

– Won!

Oczywiście Malina bez trudu poradziłby sobie z napastnikiem, ale doskonale wiedział, że dopóki nie jest to absolutnie konieczne, dopóki realne niebezpieczeństwo nie zagraża jego rodzinie, dopóty nie wolno mu atakować człowieka. Przez chwilę stał, patrząc to na mężczyznę, to na okienko, w którym widział blade twarze przyjaciół. W końcu podjął decyzję.

– Hau! – szczeknął i odbiegł.

Wilczyński odprowadził go wzorkiem.

– Paskudny kundel. Ciekawe, czego tu szukał.

Dzieciaki zeskoczyły ze skrzynki. Przywarły do ściany po obu stronach okienka. W samą porę! Wilczyński przyklęknął i zajrzał do piwnicy. Nie spieszył się. Obserwował. Czekał na najmniejszy ruch, który zdradziłby obecność nieproszonych gości.

Lena wstrzymała oddech. Bała się, że zemdleje. Zaczynało jej brakować powietrza. Kacper obserwował ją coraz bardziej przestraszony.

– Jest tu ktoś? – zapytał Wilczyński.

Dziewczynka widziała już mroczki przed oczyma.

– Jest? – powtórzył Wilczyński.

– Miauuuu… – wykrztusił z pomiędzy zaciśniętych zębów Kacper. – Miauuu…

Nic innego nie przyszło mu do głowy.

Wilczyński się zaśmiał.

– Kot. Ten durny pies przybiegł tu za nim. – Wstał z kolan i otrzepał nogawki. – Nienawidzę zwierząt.

* * *

Minęły dwie minuty, potem kolejne, potem dziesięć i nic się nie zmieniło. Malina nie wracał. Lena i Kacper tkwili w piwnicy, bezradni. Jedyne wyjście prowadziło wprost na Wilczyńskiego. Tylko szaleniec nie bałby się pomocnika wampirów. Z drugiej strony tylko szaleniec siedziałby w piwnicy dłużej niż do zmierzchu. To, że Lena i Kacper nie znaleźli krypty, nie znaczyło, że jej tu nie było. Wraz z zapadnięciem ciemności z trumien wyjdą wampiry.

– Już po nas – stwierdził grobowym głosem chłopiec.

– Malina nas uratuje! – Lena z całych sił chciała w to wierzyć.

– Niby jak?

– Coś wymyśli. Wie, że nie możemy wyjść i że Wilczyński jest wredny, i nam zagraża. Nawet jeśli tego nie rozumie, to wyczuwa. Babcia mówi, że Malina ma instynkt obrońcy.

Kacper westchnął. Zacisnął dłonie na osikowym kołku.

– Lenka – powiedział cicho. – On uciekł. Przestraszył się. Wiem, że go kochasz i wierzysz, że jest niezwykły, ale to tylko pies. Musimy zawiadomić babcię i dziadka bez względu na to, jaką nam zrobią awanturę. Malina nam nie pomoże.

– Nie! – oburzyła się. – To MALINA! Jest mądry, odważny i nigdy nie zostawiłby nas w potrzebie. On…

– Ciiii…

Nadstawili uszu.

– Słyszysz? – zapytał bezgłośnie Kacper.

Słyszała. Coś dużego i szybkiego poruszało się w korytarzu. Parło przed siebie, sapiąc. Drapało pazurami o kamienną podłogę.

Dzieciaki zerwały się na nogi. Chłopiec wycelował latarkę w ciemność. Jeszcze jej nie włączał, ale nastawił na całą moc.

– Może dam radę go oślepić – powiedział, choć w jego głosie nie było przekonania.

Człowieka strumień światła wydobywający się z Kacprowego miotacza fotonów oślepiłby co najmniej na kilkanaście minut, ale czy to samo stałoby się z wampirem?

Odgłos szurania przybrał na sile. Cokolwiek było w korytarzu, teraz już nie szło. Pędziło. Jeszcze kilka metrów, parę sekund i…

– Hau?

W kręgu światła pojawił się umorusany ziemią, kurzem i oblepiony pajęczynami Malina. Zamerdał ogonem. Zanim dzieciaki zdążyły się zastanowić, skąd pies wziął się w piwnicy, Malina śmignął z powrotem w ciemny tunel.

– Hau! – szczeknął.

– Chce, żebyśmy szli za nim! – domyśliła się bez trudu Lena.

I tak zrobili. Przedzierali się przez korytarz, o którego istnieniu nie mieli pojęcia, choć zdawało im się, że przeszli piwnicę wzdłuż i wszerz. Długo to trwało, bo tu i ówdzie ściany się zapadły, więc trzeba było kluczyć pomiędzy gruzowiskami, ale w końcu zobaczyli światełko. Wąski pasek słońca wpadający przez dziurę w drzwiach. Wyjście!

Lena i Kacper stanęli na środku łąki, obok kopca ziemi. Z lewej strony widać było spichlerz, z prawej dom Piotrka. Znali to miejsce. Widzieli je podczas poszukiwań Ciapka.

– To ta ziemianka – zrozumiał chłopiec. – Łączy się podziemnym korytarzem ze spichlerzem. Malina musiał tu być, gdy szukaliśmy Ciapka.

Lena przykucnęła przy psiaku. Przytuliła policzek do jego szyi.

– Jesteś geniuszem – powiedziała.

Owczarek polizał ją czule po twarzy.

– Hau! – potwierdził. – Hau!

ROZDZIAŁ 6

Czas najwyższy! Gdzie wyście się włóczyli? – powitała wnuki babcia. – I dlaczego wyglądacie, jakbyście wypełzli z grobowca?

Lena i Kacper przyjrzeli się sobie, wcześniej nie było na to czasu. Faktycznie prezentowali się niespecjalnie: brudni, oblepieni pajęczynami, podrapani, rozczochrani. Tylko Malina wyglądał nieskazitelnie, bo zaraz po wyjściu z ziemianki wytarzał się w trawie.

– My… yyy… zwiedzaliśmy okolicę.

– Na czworakach? – Babcia zawiesiła ciężkie spojrzenie na najlepszych dżinsach Kacpra, teraz z dziurą na kolanie. – Nawet zawodowa krawcowa tego nie naprawi. Przeniosła wzrok na uwalane ziemią trampki Leny, przed wizytą w piwnicy śnieżnobiałe. – A to raczej się nie spierze.

– Daj spokój, Uleńko – wtrącił się dziadek. – Szczęśliwie dziecko to brudne dziecko, czy jakoś tak.

– No nareszcie! – wykrzyknęła starsza pani. – Myślałam, że nigdy mi nie przerwiesz. Całe to utrzymywanie dyscypliny okropnie mnie nudzi. Koniec kazań – zwróciła się do wnuków. – A teraz na poważnie. Dobrze się bawiliście?

Jak tu odpowiedzieć? Kacprowi stanęło przed oczyma wspomnienie szybkiego cienia umykającego w ciemność, gniewnych pomruków, odoru stuletniego kurzu.

– Bosko – bąknął.

Lena wciąż miała w pamięci twarz Wilczyńskiego zaglądającego przez piwniczne okienko.

– Tak – mruknęła. – Jak nigdy w życiu.

– Świetnie! – ucieszył się dziadek. – Bo szykuje się nowa zabawa. Przygotowaliśmy dla was niespodziankę. Idźcie się umyć. Za dziesięć minut zbiórka przy Koszmarku i ruszamy.

W trakcie trwającej niemal godzinę podróży starsi państwo nie zdradzili jej celu. Dzieciaki dopytywały się o to, coraz bardziej zaintrygowane, ale wszystko na próżno. Babcia tylko uśmiechała się pod nosem, a dziadek pogwizdywał, może umilając jazdę sobie, bo z pewnością nie innym – strasznie fałszował. Droga zaś – jak to w górach – raz wznosiła się, raz opadała i wiła nieustannie w uroczych serpentynach.

Okazało się, że celem wycieczki był dworzec kolejowy. Nie taki ogromny, wielkomiejski, ale kameralny, jakby z innej epoki: z zabytkowym budynkiem stacji, wąskimi torami, malutkimi wagonikami i parowozem.

– Ciuchcia! – ucieszył się Kacper.

– Wąskotorówka. – Lena wykonała radosny piruecik.

Dziadek przytaknął.

– Każdy prawdziwy turysta musi choć raz w życiu przejechać się bieszczadzką kolejką. To legenda. Wsiadajcie!

Trasa nie była długa, zaledwie kilka kilometrów, ale podróż trwała i trwała – pociąg wlókł się w tempie szybko idącego człowieka.

– Motyle nas wyprzedzają – zachichotał Kacper, wychylony połową ciała za okno.

– A jak kopcimy – zakasłała Lena, ponieważ z parowozu unosiły się kłęby czarnego dymu. – Schowaj się, bo coś ci wpadnie do oka.

Kacper zastanowił się, po czym zdjął z ramienia plecak ze szpejem.

– Okulary taktyczne – wyjaśnił, nakładając na nos szkła przypominające te, których używają kolarze. – Tata mi kupił. Wytrzymają uderzenie obiektu o wadze osiemdziesięciu sześciu gramów pędzącego z prędkością czterdziestu pięciu metrów na sekundę…

W malutkim, zatłoczonym po brzegi wagoniku wyglądał w owych goglach co najmniej ekscentrycznie.

– Ludzie zaczynają się gapić – mruknęła Lena.

– …wytrzymają też gwałtowne uderzenie płomieni.

Pewna zażywna pani zajmująca miejsce tuż obok Kacpra na wszelki wypadek przesiadła się na koniec wagonu.

Dzieciaki zachichotały.

Podróż była cudowna. Pół godziny wśród drzew, pagórków, strumyków. Potem krótki odpoczynek, w czasie którego można było wysłuchać opowieści o historii kolejki, i znowu las, stukot kół na torach, gwizd parowozu, gdy mijał przejazdy kolejowe. Dziesiątki turystów pozdrawiały pasażerów z pobocza drogi.

– Zazdroszczą nam – powiedziała Lena.

– Wiadomo. Superjazda! – krzyknął Kacper.

Do chaty w Jaworniku rodzina dotarła dopiero przed wieczorem. Przyjechaliby wcześniej, ale trochę im zeszło w pewnej kultowej oberży w Cisnej. Lena przez pół godziny analizowała menu i nie mogła się zdecydować. Wszystko jej się podobało, każdego dania pragnęła spróbować, a najchętniej poszłaby na zaplecze podpytać, jak robi się taką pyszną wegańską zupę krem z zapiekanego bakłażana, cukinii, papryki i pomidorów. A na koniec, gdy już mieli wracać, dziadek uprał się, żeby zahaczyć jeszcze o ruiny zamku Sobień na szczycie ponadczterystumetrowego wzgórza.

– Łał! – powiedział Kacper, gdy wdrapali się na górę.

– Łał! – przytaknęła Lena. – Nie wiedziałam, że w tych okolicach są takie cuda.

Z niedużej warowni niewiele zostało, ale widok na meandry rzeki wart był czasu , który poświęcili, by się tu dostać. W Bieszczadach w środku sezonu turystycznego jeździ się w ślimaczym tempie, zwłaszcza jeśli utknie się za rolniczym ciągnikiem albo gigantycznym wehikułem wyładowanym drewnem z wyrębów.

W końcu jednak wrócili do Jawornika. Na pierwszy rzut oka wszystko było takie samo: terenówka Wilczyńskiego stała przy spichlerzu, klucz do chaty spoczywał pod doniczką, bo dziadek z uporem maniaka wciąż wierzył w ludzi, wnętrze domku zaś wydawało się kojąco znajome. A jednak coś było nie tak…

Lena zrobiła się czujna. Nie, nie miała wrażenia, że ktoś się jej przygląda z ukrycia. Nadstawiła ucha. Nie, żadne dźwięki również nie budziły niepokoju. Rozejrzała się po chacie i już wiedziała.

– Wilczyński znowu tu szperał! – oświadczyła.

– Skąd wiesz? – zdziwił się Kacper.

– Moja spinka do włosów. Leży w innym miejscu. Wiem, bo zanim wyjechaliśmy na dworzec, czesałam się i odłożyłam ją na tamtej stercie gazet.

Chłopiec spojrzał na stos kolorowych magazynów służących jako podpałka do kominka. Spinki na nich nie było, ale ktoś szukał czegoś pomiędzy papierami – stosik nie był tak równy jak przed wyjazdem. Dziadek palił poprzedniego wieczora w kominku i ułożył gazety z pedantyczną dbałością.

– Co za bydlak. – Kacper zacisnął pięści.

Dziewczynka pokiwała głową.

– Lepiej sprawdźmy na górze. Założę się, że tam też wlazł.

W zakazanym pomieszczeniu nie dało się zauważyć żadnych śladów szperania. W pokoju Leny również. Za to w sypialni Kacpra – owszem.

– Mój ogrzewacz dłoni! – Chłopiec zajrzał do szuflady szafki nocnej. – Ten drań go uruchomił.

Lena zastanawiała się, po co zabierać ogrzewacz dłoni na letnią wyprawę, ale miała do czynienia z Kacprem, fanem przegotowań do nadejścia totalnej awarii cywilizacji. Na pewno ma na to sensowne wytłumaczenie.

– I mój niezbędnik! Rozłożył go!

– Niezbędnik?

– Tytanowy nóż, widelec, łyżka i otwieracz do konserw w jednym – wyjaśnił chłopiec.

– A, no tak.

W chacie i restauracjach nie brakowało sztućców, ale najwyraźniej zdaniem Kacpra to mogło się w każdej chwili zmienić. Wystarczy pierwszy lepszy kataklizm i bach! Ludzkość nie ma czym jeść. Albo chodziło o ten tytan – na wypadek, gdyby zwykłe stalowe łyżki, noże i widelce nie podołały wyjątkowo opornemu daniu, należało mieć w zapasie coś ekstra. Ciągle słyszy się przecież o szybko uciekających pierogach i upiornych jajecznicach, z których te na cebulce są najwredniejsze. A byle kotlet schabowy potrafi tak wierzgać, że bez tytanowego szpikulca lepiej do niego nie podchodzić. Z kolei złośliwa zupa pomidorowa to właściwie standard. Lena zachichotała cichutko do swoich myśli, a potem zmieniła temat.

– Jak sądzisz, czego on tu szuka?

– Wilczyński? – Chłopak wzruszył ramionami. – Pomyślmy…

Główkowali przez dłuższą chwilę.

– Zakładaliśmy – odezwał się w końcu Kacper – że trzymamy te stwory na dystans dzięki czosnkowi i srebrnemu łańcuszkowi.

– Zgadza się.

– I że wampiry nie są w stanie nas dopaść w nocy, bo żeby wejść do domu, potrzebują zaproszenia. To wszystko może być prawdą, ale…

– Ale?

– No właśnie nie wiem. A co, jeśli istnieje inny sposób, żeby się do nas dobrać? Myślisz, że w chacie jest coś, czego wampiry potrzebują? I właśnie to kazały znaleźć Wilczyńskiemu.

– Jakiś amulet, dzięki któremu mogą nas zniszczyć? – zaryzykowała Lena i równie szybko uznała, że to bez sensu, bo przecież nieumarli byli w stanie zaatakować i uśmiercić każdego człowieka bez użycia magicznych gadżetów. Wystarczyły im kły.

Okazało się jednak, że jej tok myślenia spodobał się Kacprowi. Wymagał tylko drobnej korekty.

– Albo odwrotnie… – zastanowił się – to my możemy zniszczyć ich.

– Jak?

– Jeszcze nie wiem. Ale pomyśl, Lenka, klucz do zwycięstwa nad wampirami jest tu, w naszej chacie.

– O rany. – Dziewczynka usiadła z wrażenia.

Nic dziwnego, że nieumarli kazali swojemu pomocnikowi za wszelką cenę dostać się do środka.

– Oni się boją! – zrozumiała. – Muszą przejąć amulet, zanim się połapiemy, co tak naprawę wpadło nam w ręce.

To trochę zmieniało sytuację i układ sił. Gdyby udało się nie dopuścić pomocnika wampirów do chaty i samemu odnaleźć to, czego szukał…

Kacper przygryzł wargę.

– Wilczyński łatwo się nie podda. Będzie przetrząsał dom, gdy tylko gdzieś wyjedziemy. Już pewnie kombinuje, jak nas stąd wykurzyć na dłużej. Szuka słabego ogniwa. Wiesz, kogoś, kto niczego nie podejrzewa i zostawi chatę bez opieki na tyle czasu, ile ten drań potrzebuje.

Dokładnie w tym momencie na dole rozległy się śmiechy.

– Witaj, Tomku, wejdź! – huknął wesoło dziadek.

– Nie przeszkadzam?

– Oczywiście, że nie. Dopiero wróciliśmy, ale zawsze chętnie wypijemy z sąsiadem herbatę.

– Może z odrobiną miodu? – zaszczebiotała babcia. – Chyba idzie burza. Przyda się coś na poprawę nastroju przed deszczem.

– Brzmi cudownie – odparł przymilnie Wilczyński

– Zapraszamy. Czuj się jak u siebie w domu.

Dzieciaki popatrzyły na siebie ze zgrozą. Dziadek Marek i babcia Ula. Słabe ogniwa.

* * *

Po kwadransie rozmowy, podczas której starsi państwo coraz głębiej zaplątywali się w sidła zastawiane przez sąsiada, Lena i Kacper zrozumieli, że Tomasz Wilczyński to nie byle kto. Mieli do czynienia z prawdziwym drapieżnikiem. Wilkiem w ludzkiej skórze.

Podchodził ofiary powoli, bezszelestnie.

– Pojechałem dziś nad Solinę. Wreszcie znalazłem chwilę na odpoczynek. Porozglądałem się po stoiskach z rękodziełem i znalazłem to. – Wyjął z płóciennej torby malutki przedmiot, który podał babci. – Pomyślałem, że ci się spodoba.

Babcia Ula się rozpromieniła.

– Och, ręcznie rzeźbiony magnes na lodówkę w kształcie psiej mordki.

– Przypomina waszego Malinę.

Owczarek warknął ostrzegawczo. Miał z Wilczyńskim niewyrównane rachunki.

– A tu coś dla ciebie, Marku. Może będziesz chciał zaprosić żonę. – Mężczyzna wyciągnął w stronę dziadka kolorową kartkę.

– Zaproszenie na koncert miejscowej kapeli i tańce – przeczytał dziadek. – Dziś wieczorem o dwudziestej. Uleńko?

– Byłoby cudownie.

Lena i Kacper wymienili spojrzenia: jest źle.

Babcia, zupełnie nieświadoma niecnych zamiarów Wilczyńskiego, zerknęła na ulotkę.

– Impreza jest w Polańczyku. To daleko, ponad godzinę jazdy w jedną stronę.

– Mogę zaopiekować się waszym domem, tak jak obiecywałem – wtrącił natychmiast Wilczyński z uśmiechem najpoczciwszego na świecie misia.

– Hmm… – Babcia Ula wróciła do czytania zaproszenia.

Dzieciaki znów spojrzały na siebie: jest znacznie gorzej.

– To jedyny koncert w tym miesiącu. Nie możecie pozwolić, żeby ominęła was fantastyczna zabawa. Bierzcie wnuki, psa i jedźcie poszaleć! – kusił Wilczyński. – Sam bym dołączył, ale znowu zarzucili mnie robotą.

– Już my wiemy, kto i jaką – wymamrotał Kacper.

– Mówiłeś coś? – Wilczyński wciąż miał sympatyczną minę, ale jego oczy stały się czujne.

Chłopiec nie zamierzał schodzić mu z drogi. Należało za wszelką cenę skasować idiotyczny pomysł opuszczania domu na wiele godzin.

– Tak – powiedział. – Mówiłem, że jeśli babcia i dziadek będą chcieli zostać na tańcach, pewnie wrócimy nad ranem. Bo oni, proszę pana, szaleją na parkiecie do końca.

– Wspaniale!

– Tak, tylko, że ja i Lenka będziemy po takiej nocy ledwie żywi, a w naszym wieku to bardzo niezdrowe. Jeszcze rośniemy.

– Nie mówiąc o Malinie – dodała Lena.

– Hau!

– On też wciąż rośnie? – Sąsiad złośliwie przewrócił oczami.

– Nie, ale nie cierpi hałasu. I… disco polo. Tak! – Lena kiwnęła energicznie głową. – Hałas i kiepska muzyka są dla niego niezdrowe.

– My też nie cierpimy – wrócił do głosu Kacper. – Można od tego ogłuchnąć. A ogłuchnięcie jest strasznie niezdrowe.

– Hmm… – ocknął się dziadek. – Nie bardzo rozumiem, dlaczego młodzież tak zaczęła troszczyć się o zdrowie wszystkich dookoła, ale w zasadzie ma sporo racji. Nie możemy dla własnej przyjemności narażać wnuków na udział w tej eskapadzie.

– I Maliny – dopowiedziała babcia.

– Hau!

Tomasz Wilczyński nie spuszczał oka z dzieciaków, jakby chciał im powiedzieć: myślicie, że mnie przechytrzyliście? Czyżby domyślał się, że coś wiedzą? Dostrzegł ślady zostawione przez nich w piwnicy? Chyba nie. Za dnia raczej do podziemi nie schodził, a po zmroku – nawet dysponując najlepszą latarką – niczego by nie zauważył. Zresztą przylazł tu ledwie się ściemniło. Pewnie po prostu nie lubił Leny i Kacpra za wścibstwo oraz podejrzenia o przedziurawienie koła.

Milczenie pomocnika wampirów bardzo ucieszyło dzieciaki. Wyglądało na to, że jednak wystrychnęli go na dudka. Lena i Kacper dyskretnie przybili żółwika.

Niestety, nie cieszyli się długo zwycięstwem.

– Mogę popilnować i domu, i dzieci – oznajmił Wilczyński. – Bez obaw, znam się na tym, mam dwóch siostrzeńców. Co więcej, posiadam też mnóstwo najmodniejszych gier komputerowych. Same przeboje. – Puścił oko do dorosłych. – Jedna z zalet bycia informatykiem.

– Wrr… – przypomniał o sobie Malina.

– Och, tak – roześmiał się Wilczyński. – Tobą też się zajmę. Nie znam się na zwierzętach, ale bardzo je kocham.

Można było odnieść wrażenie, że babci i dziadkowi spodobała się ta gładka gadka. Tylko co oni wiedzieli o prawdziwych uczuciach sąsiada wobec zwierząt? Albo o jego ciemnych sprawkach? O wampirach drzemiących gdzieś niedaleko? O pierwszym nieumarłym, który włóczył się nocami po podwórku?

Lena i Kacper, teraz już poważnie przestraszeni, czekali na odpowiedź opiekunów, a ci wciąż nie podjęli decyzji.

– Ulu? Marku? – zniecierpliwił się w końcu Wilczyński.

Babcia odłożyła zaproszenie.

– Dziękujemy, Tomku, za propozycję. To bardzo miłe z twojej strony, ale zostaniemy w domu. Z nikim nie zostawimy naszej gromadki – oznajmiła.

– Dokładnie tak – poparł ją mąż.

Dzieciakom kamień spadł z serca. Za to Wilczyński wyglądał, jakby zjadł coś nieświeżego.

– Jesteście pewni?

Dziadek wypiął dumnie pierś.

– Odpowiedzialność to nasze drugie imię.

Lena i Kacper przygryźli wargi, żeby nie parsknąć śmiechem. Starsi państwo i odpowiedzialność? Dobre sobie! Babcia Ula oraz dziadek Marek byli uroczo lekkomyślni, ale na szczęście kochali wnuki najbardziej na świecie i we właściwych momentach włączał im się zdrowy rozsądek. Dlatego powierzenie dzieci opiece obcego człowieka nie wchodziło w grę. Co za ulga!

Lena cmoknęła babcię w policzek, Kacper uścisnął dziadka.

– A za co to? – dopytywali się starsi państwo.

– Bo tak – powiedziała dziewczynka.

– Należało wam się – dorzucił chłopiec.

* * *

Była pierwsza w nocy, na zewnątrz szalała burza. Potoki deszczu zalewały chatę, błyskawice rozświetlały niebo, pioruny uderzały za każdym razem coraz bliżej. Babcia i dziadek dawno już spali, ale Lena i Kacper bali się pójść za ich przykładem. Nie chodziło o burzę, choć ta mogła napędzić stracha. Powodem bezsenności były oczywiście wampiry i ich podstępny pomocnik. Pierwszy nieumarły krążył pewnie gdzieś w pobliżu. Para naukowców mogła pojawić się w każdej chwili, słońce przecież dawno już zaszło. Tymczasem dzieciaki nie wymyśliły żadnego cudownego rozwiązania, nie licząc wyprawy do krypty, która jednak nie posunęła ich do przodu.

I jakby tego było mało, dybał na nich jeszcze Tomasz Wilczyński. Na razie Lena i Kacper wygrali z nim bitwę, na pewno nie wojnę. Było kwestią czasu, kiedy sąsiad zaatakuje ponownie. Znajdzie sposób, by dostać się do chaty z bali.

Salon stał się tej nocy miejscem narad. Nie wypuszczając z rąk broni na wampiry, dzieciaki analizowały swoje położenie, szanse, zagrożenia.

– Ciekawe, czy on zjada muchy, karaluchy i robaki – zastanawiała się dziewczynka, moszcząc się na kanapie, co nie było łatwe, bo większą jej część zajmował pies. – Malina, weź się trochę posuń.

Owczarek jedynie machnął ogonem. Nie po to wtarabanił się na poduchy, żeby teraz się nimi dzielić.

– Kto zjada robale? – nie zrozumiał Kacper. – Malina?

– Hau! – oburzył się zwierzak.

Lena popukała się w czoło. Malina był za mądry, nie skusiłby go nawet soczysty stek leżący na podłodze. Odkąd pies trafił pod opiekę babci, nie tknął jedzenia, którego nie podała mu ukochana pani albo ktoś, komu oboje ufali, czyli członek najbliższej rodziny.

– Mówię o Wilczyńskim – wyjaśniła. – W filmach pomocnik wampira żywi się owadami. Pamiętasz Draculę? Albo Miasteczko Salem?

Kacper pamiętał. Dwa najfajniejsze filmy na świecie. Nie chciał jednak zastanawiać się nad dietą Wilczyńskiego.

– Czujesz na sobie niewidzialne spojrzenia? – zapytał chyba po raz pięćdziesiąty tej nocy.

– Nie.

– To dobrze, czyli na razie wampirów nie ma. Myślisz, że burza je przepłoszyła?

– Bo ja wiem? Może. – Lena ziewnęła. – Ale raczej przyczaili się gdzieś, bo akcja z wyłażeniem z tunelu nie wypaliła. Nie potrafią nic więcej, niż się pokazywać. Dali więc sobie spokój ze straszeniem nas i pracują nad nową strategią albo czekają, aż Wilczyńskicoś zdziała.

– Najważniejsze, że na razie nic nam nie mogą zrobić – odetchnął Kacper.

– My im też nie. Drepczemy w miejscu, a czas płynie.

Lena wyciągnęła szyję, żeby zerknąć na okno. Deszcz siekł w szybę, niebo przecinały błyskawice.

– A burza na pewno przepłoszyła komary. Nie musiałam dziś włączać lampki – powiedziała.

Kacper prychnął. Teoria Lenki dotycząca wampirów miała sens. A jeśli chodzi o owady… Dotąd dziewczynka każdego wieczora zapalała to dziadostwo, a mimo to nadal budzili się z dziesiątkami nowych bąbli po ugryzieniach.

– Lampa chyba nie działa. Zwykły bubel. Sprawdzałem, ani jeden komar się nie usmażył. Jejku, ależ trzepnęło!

Piorun uderzył tym razem wyjątkowo blisko, żarówka zamigotała.

– Denerwuję się – wyznała Lena. – Chyba pójdę do kuchni i coś upichcę. Albo lepiej, poćwiczę flambirowanie bananów.

– Wciąż nie zorganizowałem gaśnicy – przypomniał Kacper. – A ta chata jest z drewna. Jeśli coś ci nie wyjdzie…

Dziewczynka westchnęła.

– To może coś obejrzymy? Telewizor wygląda na wypasiony. Myślisz, że jest tu Netflix?

Kacper sięgnął po pilota. Co szkodziło sprawdzić?

Uruchomił sprzęt. Ekran rozświetlił się na niebiesko, a chwilę później pokazał się na nim komunikat: złącze USB.

Co za czort?

– Naciśnij PLAY – zaproponowała Lena. – Coś przecież się pojawi.

Kacper tak zrobił.

– Aaa! – wrzasnęli jednocześnie.

Na ekranie ukazała się para zaginionych naukowców: Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko. Jeszcze nie wyglądali na nieumarłych, ale może tylko udawali? Kto ich tam wie? Wampiry są jeszcze bardziej przebiegłe niż ich pomocnicy.

– To nasza chata – szepnęła Lena. – Spójrz, widać kanapę i kawałek kuchni.

– Co oni robią? – jeszcze ciszej zapytał Kacper.

– Poprawiają ustawienia telefonu? Teraz widać ich w lepszym ujęciu.

Rzeczywiście tak było, ale przecież to nie miało sensu.

– Wampiry nie odbijają się w lustrze, nie są widoczne na zdjęciach. Jakim cudem te nagrywają film?

– Bo to chyba nie wampiry. Jeszcze nie.

Umilkli, ponieważ para naukowców znieruchomiała. Potem kobieta lekko skinęła głową, a mężczyzna uniósł dłoń.

– Dzień dobry – odezwała się pani Jelonek. – Przede wszystkim błagam, kimkolwiek jesteś lub jesteście, nie wyłączajcie telewizora. Proszę, obejrzyjcie nasze nagranie, wysłuchajcie nas do końca i uwierzcie, że to, co powiemy, nie jest żartem.

Lena zacisnęła pięści tak mocno, że poczuła paznokcie wbijające się w skórę. Kacper siedział sztywno, bojąc się poruszyć. Nawet Malina gapił się w ekran jak zahipnotyzowany.

– Jeśli nas oglądasz albo oglądacie – przemówił pan Tadejko – to znaczy, że stało się najgorsze. Padliśmy ofiarą naszego odkrycia…

Obraz na moment zniknął. Burza przybrała na sile i napięcie prądu zaczynało wariować.

– Odkrycia? – powtórzyła Lena. – Jakiego?

– Pewnie połapali się, że w okolicy grasuje wampir, ale zanim zdążyli coś z tym zrobić, sami mieli kły – wyrzucił na wydechu Kacper, blady jak ściana.

Naukowcy ponownie pojawili się na ekranie.

– Wam też grozi ogromne niebezpieczeństwo – powiedział mężczyzna.

– Wiemy – pisnął Kacper. – Polujecie na nas!

– Razem z tym waszym robakożercą, Wilczyńskim! – syknęła Lena.

Fizycy z oczywistych powodów nie zwracali uwagi na reakcję widzów. Agnieszka Jelonek obejrzała się za siebie. Ściana za jej plecami zdawała się zmieniać kolor.

– Nadchodzi. Za chwilę tu będzie! Oto co musicie wiedzieć: skoro nie istniejemy już w naszej dawnej postaci, oznacza to, że znaleźliśmy się po drugiej stronie. W rzeczywistości, którą znacie tylko z legend albo filmów. Kto tu trafi, nie ma wiele czasu. Nam zaczyna go brakować. Potrzebujemy pomocy. Wciąż możemy wrócić do naszego świata. Jeszcze da się nas uratować. Nadal jest też szansa, żebyście uchronili przed niebezpieczeństwem siebie. Zaraz powiem, w jaki sposób to zrobić, ale najpierw kilka słów o naszym odkryciu. Musicie wiedzieć, z czym będziecie mieć do czynienia.

– Za późno – wymamrotała Lena. – Już wiemy.

– To, co powiem – kontynuowała kobieta – wyda się wam nieprawdopodobne.

– Założymy się? – mruknął Kacper.

– Miesiąc temu wynajęliśmy ten dom…

Łubudu! Za oknem błysnęło. Rozległ się huk. Potężny, jakby wojsko testowało pod chatą moździerz dużego kalibru. To piorun trafił w brzozę, która rosła tuż przy tarasie. Z drzewa odpadła całkiem spora gałąź.

Z telewizora poszedł dym, a potem wszystko zgasło. W chacie zapanowały ciemności.

– Dzieciaki? – rozległ się głos dziadka. – Wszystko u was w porządku?

– Tak! Chyba wywaliło korki.

– Znowu włączaliście lampkę na komary?

– Nie! Tym razem to burza.

Zaskrzypiały sprężyny. Starszy pan dźwignął się z łóżka.

– Zaraz się tym zajmę – powiedział. – Spokojnie, jestem w tym mistrzem. Auć!

Sądząc po łomocie dochodzącym z sypialni dorosłych, dziadek wpadł na krzesło.

Kacper wyjął z kieszeni latarkę. Włączył ją i skierował strumień światła we właściwą stronę.

– Dzięki! – zawołała babcia.

Chłopiec odwrócił się przez ramię. Potrząsnął Leną, która wciąż nie doszła do siebie po dziwnym telewizyjnym spektaklu. Ręce jej się trzęsły.

– Czy ja dobrze słyszałam? – szepnęła. – Z wampirów da się zrobić znowu ludzi? O to nas poprosili?

Kacper pokiwał głową. Też tego nie rozumiał. W żadnej ze znanych mu książek nie spotkał się z podobnym przypadkiem. Jedynym sposobem poradzenia sobie z wampirami było ich zabicie. Sierp, osikowy kołek, święcona woda, srebro, i tak dalej.

– Na dodatek zostało nam na tę misję ratunkową mało czasu? – upewniła się Lena.

Chłopiec znowu przytaknął.

– Ani słowa babci i dziadkowi – powiedział prawie bezgłośnie. – Oni nam nie uwierzą. Znowu zaczną się martwić, że mamy problemy z psychiką, i nie spuszczą nas z oka nawet na chwilę. Będą wymyślać rozrywki, wspierające pogadanki albo w ogóle się stąd ewakuujemy. Wtedy na pewno nie pomożemy nikomu. Rozumiesz? Sami musimy wszystko rozgryźć.

– Tylko jak? – Lena załamała ręce.

Dziadek uporał się z korkami i wrócił do swojej sypialni.

Kacper podszedł do telewizora. Raczej nie dało się go uratować. Zajrzał na tył. Zobaczył niewielki pendrive wystający z gniazda USB. Już wiedział, jak naukowcy przekazali im wiadomość.

– Zabierzmy go – zdecydował.

Lena wyciągnęła pendrive. Był gorący. Pewnie podczas uderzenia pioruna oberwał tak samo jak telewizor.

– Tu było wszystko, co powinniśmy wiedzieć – stwierdziła. – Jeśli nie działa, naprawdę będziemy mieli przechlapane.

ROZDZIAŁ 7

Dziadek Marek, rześki jak skowronek, wdrapał się na piętro, tupiąc przy tym niczym stado słoni. Załomotał w drzwi sypialni wnuków.

– Pobudka! Wstał nowy dzień!

Lena usiadła wpółprzytomna. Po omacku sięgnęła po swój telefon. Otworzyła jedno oko. Była piąta trzydzieści rano. Oznaczało to, że udało jej się zdrzemnąć na zaledwie trzy godziny.

W nocy próbowali z Kacprem odczytać pliki na pendrivie, ale polegli. Urządzenie zbyt mocno ucierpiało od uderzenia pioruna. Postanowili więc poszukać pomocy na forach internetowych, gdzie udzielali się programiści komputerowi i elektronicy. Ich zdaniem istniała spora szansa na uratowanie zawartości pendrive’a, lecz trzeba było skorzystać z programu odzyskiwania danych. Lena i Kacper dostali szczegółową instrukcję, ale byli zbyt zmęczeni, by z niej skorzystać. Usnęli w ubraniach.

Stukanie rozległo się ponownie.

– Halo! Jesteście tam?

Lena ziewnęła tak szeroko, że prawie zwichnęła sobie szczękę.

– Odejdź! Chcemy spać!

Dziadek wcale się tym nie przejął. Zastukał raz jeszcze, tyle że mocniej. Kacper naciągnął kołdrę na ucho. Malina, który jak zwykle leżał w poprzek łóżka, wcisnął łeb pod poduszkę. Naprawdę to zrobił, ten pies był niesamowity.

– Daj nam spokój. Mamy wakacje! – przypomniał starszemu panu chłopak. – Ludzie o tej porze chrapią.

– Nie bądź zrzędą – odparował dziadek. – Wstawajcie! Wiem, jak spędzimy ten dzień. Wpadłem na fantastyczny pomysł. Babcia już szykuje śniadanie. Wyjeżdżamy za pół godziny. Ruchy, dzieciaki! – Walnął pięścią w drzwi na odchodne i bardzo zadowolony z siebie, poczłapał na dół.

Lena opadła na poduszkę.

– Oni są stuknięci.

– Potwierdzam – jęknął Kacper, po czym zrezygnowany, zwlókł się z materaca.

W połowie drogi do łazienki zawrócił.

– Musimy przygotować chatę. Wilczyński zacznie tu węszyć, gdy tylko wyjedziemy.

Dziewczynka skakała na jednej nodze, szukając brakującego kapcia.

– Zabierzmy klucz ze sobą, zamiast chować go pod wycieraczką – zaproponowała, choć wątpiła, by pomocnika wampirów mogło zatrzymać coś tak banalnego jak brak klucza. – Zajmę się tym.

Kacper również w to wątpił, ale co szkodziło trochę utrudnić draniowi życie.

– Zgoda, tylko mnie chodziło o to, żeby dowiedzieć się, czego Wilczyński szuka, gdzie zagląda, co go interesuje. Rozumiesz? Obserwacja z ukrycia.

– Inwigilacja! – Lena uniosła kciuk i zaraz go opuściła. – Ale jak? Przecież wyjeżdżamy.

Chłopiec wypiął pierś niczym superbohater.

– Zostaw to mnie. Prosta sprawa. Muszę tylko zwinąć kluczyki do Koszmarka.

* * *

– Gdzie jest moja kamerka samochodowa? – Dziadek Marek zdębiał na widok pustego miejsca na desce rozdzielczej. – Ukradli?

– Niemożliwe. Tu mieszkają sami mili ludzie – zapewniła go żona. – My, Tomek…

Lena i Kacper jednocześnie przewrócili oczyma. Wiara babci Uli w powszechną dobroć ludzkości była równie uzasadniona co przekonanie, że Malinę da się nauczyć wycierania łap, zanim wlezie do łóżka.

– To gdzie ona jest? – zachodził w głowę dziadek. – Odłączyłem ją? Zgubiłem? Przecież bym pamiętał.

– Ja ją zabrałem – przyznał się Kacper. – To znaczy pożyczyłem. Robię taki… yyy… eksperyment naukowy w chacie.

– Eksperyment? – powtórzyła babcia.

W jej tonie pobrzmiewała nutka niepokoju, jakby nie była pewna, czy jej nowy wnuk osobiście nie wywoła awarii cywilizacji, do której tak pieczołowicie się przygotowywał.

– Jakiego rodzaju?

– Będę nagrywał ruch w przestrzeni podczas naszej nieobecności.

Babcia Ula natychmiast poweselała. W obserwacji pustego wnętrza chaty nie było nic groźnego.

– A proszę, nagrywaj – powiedziała i machnęła ręką. – Ta kamerka tylko mi tu przeszkadzała.

Dziadek jednakże podrapał się po brodzie.

– Ruch w przestrzeni? – dociekał. – W sensie muchy, komary i takie tam inne?

Kacper nie chciał otwarcie kłamać. Co innego nagiąć odpowiednio fakty. Po namyśle doszedł więc do wniosku, że Wilczyński jak ulał pasuje do kategorii „i takie tam inne”. Oślizgły gad wysługujący się wampirom.

– Dokładnie, dziadku. Od razu załapałeś, brawo.

Starszy pan uśmiechnął się, zadowolony z pochwały. Odpalił silnik i ruszyli w drogę.

Lena i Kacper zerknęli na siebie. Uff, udało się. Nikt nie kazał im demontować kamery, która – ustawiona w najlepszym możliwym miejscu – obejmowała szerokokątnym obiektywem cały dół chaty i spory obszar korytarza na piętrze. Dzięki temu da się zobaczyć, które pomieszczenia interesują Wilczyńskiego szczególnie, a które uznał za bezużyteczne.

Dzieciaki mogły wreszcie zająć się najpilniejszą sprawą tego dnia: otwarciem plików. Przynajmniej tak planowały, ale babcia Ula zajrzała do nich, gdy dziadek rozpędzał Koszmarka powyżej dopuszczalnej prędkości.

– Nie zapytacie nawet, dokąd jedziemy?

Lenie i Kacprowi zrobiło się głupio. Starsi państwo naprawdę bardzo się starali. To nie ich wina, że wnuki miały na głowie armię wampirów, więc uroki bieszczadzkich wypraw zeszły na dalszy plan.

– Właśnie miałem zapytać – odezwał się chłopiec. – Dokąd jedziemy, babciu?

W oczach starszej pani zamigotały wesołe iskierki. Czekała niecierpliwie na to pytanie.

– Do Sanoka! – wykrzyknęła radośnie. – Wypożyczyliśmy ponton. Popłyniemy Sanem!

– Powiosłujemy aż miło! – huknął równie entuzjastycznie dziadek.

Brzmiało nieźle, ale spływ pontonem z takimi opiekunami…

– Mam nadzieję, że kapoki też pożyczyliście – powiedział Kacper. – Bo w plecaku z osobistym szpejem nie mam niczego do ratowania topielców.

– Kapoki, wiosła, wszystko – zapewnił dziadek. – Szykujcie się na zabójczą przeprawę. Przed nami dwie godziny spływu, osiem kilometrów rwącą rzeką, w której na śmiałków czyhają podstępne wiry, zdradzieckie kamienie, żarłoczne ryby.

– Bez przesady, kochanie – zmitygowała męża babcia. – To nie Amazonka, tylko San w porze letniej. Możliwe, że utkniemy na mieliźnie.

– Nigdy! Nie ze mną jako kapitanem!

Kacper i Lena opuścili głowy, żeby dorośli nie zobaczyli, że chichoczą. Było więcej niż pewne, że z dziadkiem za sterem bez jakiejś nieplanowanej przygody się nie obejdzie.

– Za pół godziny będziemy na miejscu – powiedziała babcia. – Cieszycie się?

– Wiadomo!

Starsi państwo zajęli się rozmową i kiedy przestali interesować się wnukami, Kacper włączył laptop, zainstalował pendrive w porcie USB i rozdzielił kabel słuchawek, żeby można było korzystać z jednej pary. Program komputerowy do odzyskiwania materiałów z uszkodzonych nośników zaczął pracować. Na ekranie wyświetlił się folder oznaczony datą identyczną z dniem zaginięcia fizyków.

– To musi być to! – Lena aż podskoczyła. – Otwórz go!

Kacper przełknął ślinę. Spojrzał na przyjaciółkę, potem na Malinę. Lena była gotowa. Owczarek też, jak należało sądzić po łbie wciśniętym między ramiona ludzkich kumpli. Nie wiedział, o co chodzi, ale wyczuwał atmosferę podniecenia.

– Hau! – szczeknął.

Na ekranie pojawiła się para fizyków. Agnieszka Jelonek skinęła głową, Filip Tadejko uniósł dłoń.

– Dzień dobry – odezwała się kobieta. – Przede wszystkim błagam, kimkolwiek jesteś lub jesteście, nie wyłączajcie telewizora. Proszę, obejrzyjcie nasze nagranie, wysłuchajcie nas do końca i uwierzcie, że to, co powiemy, nie jest żartem…

– To już znamy – zniecierpliwiła się Lena. – Nie ma sensu słuchać tego jeszcze raz. Włącz następny film.

– A jeśli coś było na końcu? Piorun przerwał im przecież w połowie zdania.

– Prawda. W takim razie przewiń.

Dotarli do ujęcia, w którym pani Jelonek oznajmiła, że miesiąc wcześniej wynajęli chatę z bali.

– Przyjechaliśmy do Jawornika, żeby w praktyce ocenić działanie naszego wynalazku. Zajmujemy się cząstkami wysokoenergetycznymi i punktami X, które powstają w miejscach, gdzie pole magnetyczne Ziemi łączy się z polem magnetycznym Słońca. Zespół satelitów NASA THEMIS oraz sondy umieszczone w przestrzeni kosmicznej nad Europą potwierdzają nasze badania. Punkty X przybierają formę…

Obraz niespodziewanie zamigotał, dźwięk ucichł.

– NIEODWRACALNE USZKODZENIE FRAGMENTU PLIKU. CZEKAJ – poinformował program.

Coś błysnęło i w następnym kadrze zamiast Agnieszki Jelonek mówił Filip Tadejko. Kilkanaście lub kilkadziesiąt ważnych zdań, które chciała przekazać widzom uczona, przepadło na zawsze.

– Otwiera się co osiem sekund, jest niestabilny, trudno uchwytny i jak się okazało, zabójczo groźny. Sami staliśmy się jego ofiarami. Powtarzam: tunel jest zagrożeniem. W żadnym wypadku nie wolno do niego wchodzić. Grozi wam olbrzymie niebezpieczeństwo. Powtarzam: kto wejdzie do tunelu, zginie…

Obraz rozpadł się na tysiące pikseli, potem zniknął. Dźwięk zmienił się w jednostajny pisk.

NIEODWRACALNE USZKODZENIE FRAGMENTU PLIKU. CZEKAJ.

– Przynajmniej wiemy, żeby nie zbliżać się do tego paskudztwa, gdy znowu się pojawi – szepnęła Lena. – Pewnie mieszka w nim sam mistrz wampirów.

Kacper był o tym przekonany. Cóż innego mogli w tunelu spotkać fizycy, jeśli nie Pierwszego Nieumarłego? Zwabił biedaków, ugryzł i przemienił.

Wpatrywali się w komputer. Nic się nie działo, choć czas na ekranie wciąż płynął. Na ciemnej planszy widać było biały pasek mijających sekund. Nagle znów pojawiła się pani Jelonek! Wyciągnęła dłonie w błagalnym geście.

– Uratujcie nas, proszę. To wciąż jest możliwe, ale mamy coraz mniej czasu. Wkrótce przepadniemy na zawsze. Pomóżcie nam! Trzeba tylko wprowadzić kod. Urządzenie na pewno wciąż jest…

– NIEODWRACALNE USZKODZENIE FRAGMENTU PLIKU. CZEKAJ.

– Do diabła! – wściekła się Lena.

– Co? – przestraszyła się babcia. – Boli cię coś?

Nie był to dobry moment na wyjaśnienia.

– Gra jej nie wyszła – niechętnie skłamał Kacper, tym razem nie miał wyboru. – Straciła życie. Wszystko w porządku.

– A, skoro tylko straciła życie, to rzeczywiście nic takiego.

Babcia Ula westchnęła i odwróciła się do wnuków plecami. Włączyła radio, żeby choć trochę zagłuszyć dochodzące z kanapy pasażerów hałasy. Agnieszka Jelonek znów była na ekranie.

– Powtarzam: sześć, zero, jeden, siedem, jeden, siedem, siedem, dwa, siedem. Sześć, zero…

– Dziadku, masz długopis?!

Starszy pan sięgnął do pojemnika między fotelem kierowcy i pasażera. Rzucił Lenie żółtego bica.

– …jeden siedem jeden siedem siedem dwa siedem. – Dziewczynka bazgrała po ramieniu, bo notatnika przecież nie miała.

Popatrzyli z Kacprem na rząd cyfr.

– To chyba jakaś naukowa metoda odwracania wampiryzmu – powiedziała Lena. – Wprowadzimy kod, a wtedy naukowcy przestaną być… no wiesz – ściszyła głos – martwi i nienaturalnie zębaci?

– Na to wygląda. Tylko gdzie powinniśmy go wpisać? Co to za urządzenie? Proszę pani, gdzie je schowaliście? – Chłopiec zwrócił się do fizyczki. – W chacie? Przecież przeszukaliśmy wszystkie wasze rzeczy.

Pani Jelonek nie odpowiedziałaby, nawet gdyby mogła, bo znowu jej nie było.

NIEODWRACALNE USZKODZENIE FRAGMENTU PLIKU. CZEKAJ.

– Zaraz oszaleję – stwierdził Kacper.

Kilka sekund później film znów działał, ale rolę spikera ponownie pełnił Filip Tadejko.

– Zdradzono nas – wyznał. – Nie spodziewaliśmy się niebezpieczeństwa. To był nasz błąd. On nas sprzedał. Zniszczył. Wszystko zaplanował. Nie ufajcie mu! Nie dajcie się zwieść człowiekowi, który podaje się za Tomasza Wilczyńskiego, informatyka! To przez niego staliśmy się…

Obraz zamigotał.

– …pracuje dla potężnego… – zdążył jeszcze powiedzieć pan Tadejko, zanim zniknął.

– Co? W takim momencie?! – Lena potrząsnęła laptopem. – Wracaj!

– Wiedziałem – szepnął Kacper. – Mieliśmy rację! Wilczyński jest kłamcą. Nawet się tak nie nazywa, tylko udaje poczciwego speca od komputerów. A tak naprawdę to sługa Mistrza! Dlatego szuka amuletu, urządzenia do wpisania kodu czy jak tam nazywa się ta odwracająca wampiryczność broń. Nie chce, żeby jego pan stracił swoje stado!

W tej samej chwili dziadek zahamował z impetem.

– Jesteśmy na miejscu – obwieścił. – Bierzcie tylko najpotrzebniejsze rzeczy i wychodzimy. Radzę zostawić laptop w bagażniku, w zetknięciu z wodą nie ma szans.

– Musimy wam coś koniecznie pokazać – powiedziała Lena.

Babcia Ula zerknęła na zegarek.

– Teraz? Niemożliwe. Wynajęliśmy ponton na konkretną godzinę. Jeśli się spóźnimy, ktoś inny go dostanie. Spójrzcie, jakie tłumy. Wszyscy chcą płynąć.

Rzeczywiście, mimo wczesnej pory na brzegu stało mnóstwo ludzi. Obsługa tłumaczyła zawiedzionym turystom, że rezerwacji trzeba dokonywać wcześniej, bo w szczycie sezonu łatwiej złowić w Sanie ośmiokilogramowego szczupaka niż wynająć ponton.

– Dobrze – zgodziła się Lena. – Pokażemy wam to po spływie.

Wyciągnęła pendrive z portu USB. W tej chwili był to najważniejszy przedmiot na świecie. Było na nim wszystko, z czym dzieciaki powinny zapoznać babcię i dziadka: dowód na zaginięcie fizyków, oskarżenia pod adresem fałszywego Tomasza Wilczyńskiego i informacja najcenniejsza – sposób na przywrócenie do życia Agnieszki Jelonek oraz Filipa Tadejko.

Lena zdjęła srebrny łańcuszek babci, przełożyła go przez otwór w obudowie pendrive’a, ponownie zawiesiła błyskotkę na szyi.

– Tu będzie bezpieczny – zapewniła Kacpra.

Cóż, była w błędzie.

Spływ pontonem tylko na zdjęciach wygląda na relaksującą, leniwą rozrywkę. W rzeczywistości trzeba się nieźle napracować, żeby utrzymać kurs i jeszcze bardziej uważać, żeby nie wpaść do rzeki. W pontonie siedzi się bowiem na burtach – wielkich, napełnionych powietrzem wałkach gumy, które zachowują się na falach jak dmuchany zamek w wesołym miasteczku, gdy skacze po nim horda dzieciaków: wyginają się, sprężynują, wyrzucając pasażerów w powietrze.

Ekipa Koszmarka raz po raz unosiła się nad burtami i niezdarnie na nie opadała. Zupełnie też nie wychodziło jej wiosłowanie, bo każdy machał wiosłem w innym rytmie, a na dodatek Malina – zaciekawiony ruchem ryb w wodzie – skakał, zaburzając równowagę pontonu… Właśnie wtedy okazało się, że Lena się myliła. Pendrive nie był bezpieczny.

Dziadek postanowił sprawdzić, czy da się zatrzymać ponton wbrew nurtowi Sanu. Rodzinka nie wiedziała, po co mu ta wiedza, ale wszyscy uznali, że sprzeciw nie ma sensu. Dziadek Marek po prostu już taki był – żył pełnią życia.

– Na hasło „TERAZ” wbijecie wiosła w wodę i zahamujecie – usłyszeli rozkaz.

Tak zrobili. Nikt nie pomyślał o konsekwencjach, a nawet jeśli, na pewno nie przewidział ich skali. W chwili gdy cztery drewniane wiosła ustawiły się rzece pod prąd, katastrofa była nieunikniona.

– Juhu! – ryknął dziadek, gdy ponton wykonał spektakularny zwrot pośrodku Sanu.

W następnej sekundzie fala uderzyła w burtę. Dmuchana łódź przekrzywiła się niebezpiecznie.

– Juhu? – zdziwił się dziadek.

Kolejna fala wypchnęła z pontonu Malinę. Babcia Ula wrzasnęła i wychyliła się, żeby pomóc psu. Dziadek zerwał się na równe nogi, ale zrobił to tak gwałtownie, że Lenę wyrzuciło w górę. Też wpadłaby do wody, gdyby Kacper nie złapał jej za bluzę. Ściślej rzecz biorąc, za bluzę i łańcuszek. Srebrna ozdoba była zbyt delikatna na tak obcesowe traktowanie, miała zaledwie półtora milimetra grubości. Pękła, gdy tylko Kacper nią szarpnął. Uwolniony z uwięzi pendrive, wystrzelił w górę.

– Łap go! – krzyknęła Lena, ale było za późno.

Pendrive zatoczył szeroki łuk nad ich głowami i z cichutkim pluskiem zniknął w falach.

Dzieciaki zamurowało. Dopadły burty, usiłując wypatrzeć coś na dnie, ale woda była mętna, gdyż Malina wciąż w niej krążył, wzbijając piasek i muł silnymi pociągnięciami łap. Spodobało mu się pływanie w Sanie, wymykał się dziadkowi, który próbował złapać go za obrożę.

– Widzisz coś? – wymamrotała Lena.

– Nic. Tylko płetwonurek z sonarem coś tu znajdzie – odparł równie ponuro Kacper.

– Naprawdę go utopiliśmy.

– Aha.

– Trzeba było zostawić go w Koszmarku.

– Trzeba było zrobić kopię.

Nie mieli czego pokazać opiekunom, policji, rodzinom zaginionych fizyków. Wszystko przepadło. Ocalał tylko dziewięciocyfrowy kod, który należało gdzieś wprowadzić. Gdzie? Nie wiadomo. Kiedy? W jakim celu? Na te pytania również nie było odpowiedzi.

Babcia, nie zdając sobie sprawy z tego, co się wydarzyło, podała wnukom wiosła.

– Od tej chwili ja jestem kapitanem. Dziadek się nie nadaje. Z taką fantazją sam jeden zatopiłby Titanica. Jest skuteczniejszy niż góra lodowa.

– Możesz dowodzić. Ja muszę odpocząć – stęknął starszy pan, gdy wreszcie udało mu się wyciągnąć Malinę z rzeki. – Ależ przygoda! Przyjrzał się dzieciakom, które z dziwnymi minami gapiły się to na wodę, to na niego. – Co z wami? Stało się coś?

– Aaaa! – wrzasnęli jednocześnie Lena i Kacper.

* * *

Do Jawornika wrócili dopiero po kolacji. Dziadek miał wyrzuty sumienia i nie mógł patrzeć na osowiałe wnuki, więc naprędce wymyślił kilka nowych atrakcji, żeby podreperować nastrój drużyny. Pojechali zwiedzić Sanok. Odwiedzili zamek królewski i galerię obrazów wyjątkowego malarza – Zdzisława Beksińskiego. Pokręcili się po starówce, gdzie zjedli najsmaczniejsze w mieście lody. Wybrali się do skansenu, w którym przez prawie trzy godziny podziwiali zabytkowe wiejskie chaty, młyny wodne, cerkwie, karczmy i wiatraki. Wdrapali się też na punkt widokowy w parku miejskim, z którego obserwowali dolinę Sanu, Góry Słone oraz fragment Bieszczadów. Na koniec wstąpili na obiad do najlepszej restauracji w Sanoku i tak im się spodobało, że posiedzieli aż do kolacji. Obsługa była bardzo miła, a na wieść o kulinarnej pasji Leny przy stoliku zjawił się szef kuchni, który długo wyjaśniał dziewczynce, jak doprawia zupę czosnkową i dlaczego olej lubczykowy komponuje się z wegetariańskim makaronem lepiej niż oliwa z oliwek.

Po powrocie do chaty ekipa Koszmarka rozeszła się w dwóch różnych kierunkach. Babcia Ula z mężem zniknęli w sypialni. Byli objedzeni, zmęczeni i zapowiedzieli, że nawet uderzenie komety ich nie obudzi. Lena z Kacprem nie protestowali. Też czuli kilometry w nogach i kilogramy w żołądkach. Powlekli się na górę, po drodze demontując kamerkę samochodową. Malina stał przez chwilę przy schodach, jakby nie mógł się zdecydować, czy uciąć sobie drzemkę obok babci, czy towarzyszyć dzieciakom. Ostatecznie pobiegł do sypialni starszych państwa.

Znów zaczął padać deszcz. Lipiec to w Bieszczadach pora letnich burz. Drobniutkie krople uderzały w dach, jakby chciały ostrzec ludzi, że wkrótce będzie ich więcej i rozpęta się nawałnica.

Lena zastanawiała się, czy włączyć lampkę na komary, jednak nigdzie nie widziała małych krwiopijców. Deszcz znów przegonił owady.

Kacper uruchomił kamerkę samochodową. Urządzenie nagrywało przez wiele godzin, ale nie było sensu oglądać całego filmu. Interesował ich tylko zakłamany sąsiad znany jako Tomasz Wilczyński. Przewijali więc nagranie na podglądzie. Przez pierwszych czterdzieści minut nic się nie działo. Najwyraźniej drań wolał poczekać z włamaniem. Chciał nabrać pewności, że mieszkańcy chaty wyjechali na dłużej.

W minucie czterdziestej drugiej sprawy nabrały tempa. Najpierw poruszyła się klamka. Drzwi nie ustąpiły, Lena zamknęła je przecież na klucz, a ten zabrała ze sobą na spływ. Kolejne kilkadziesiąt sekund bezruchu, aż nagle chata stanęła otworem! Na nagraniu pojawił się pomocnik wampirów. Chował do kieszeni wytrych.

– Możemy nadal mówić o nim Wilczyński? – zapytała dziewczynka.

Kacper wzruszył ramionami.

– Chyba że wymyślimy mu jakąś ksywkę.

Nie wymyślili. Tomasz Nie-Wilczyński pozostał Tomaszem Wilczyńskim.

Sąsiad przeszedł do aneksu kuchennego, nalał wody do czajnika, włączył gaz.

– Co on robi? – zdziwił się Kacper. – Przyszedł na herbatę?

Ale mężczyzna nie sięgnął ani po kubek, ani po pojemnik z torebkami earl greya. Zamiast tego ruszył do salonu.

– Zabezpiecza się – zrozumiała Lena. – Gdyby ktoś go nakrył, uda, że zostawiliśmy czajnik na gazie i musiał wejść do chaty. Bo niby bał się pożaru.

– Patrz! – przerwał jej chłopiec. – Rozmontowuje pilota.

– I zagląda za telewizor.

– Całe szczęście, że znaleźliśmy pendrive pierwsi.

– Szkoda, że potem go utopiliśmy – przypomniała Lena i zaraz dodała: – Gdzie on włazi?

Tomasz Wilczyński wdrapywał się na parapet. Stanął na jego krawędzi, skąd usiłował dosięgnąć do klimatyzatora. Wyjął z kieszeni śrubokręt i zajrzał pod ruchomą klapkę nawiewu. Rozczarowany, zeskoczył na podłogę. Szukał dalej. Zajrzał w każdą doniczkę na parapecie, wysunął podajnik odtwarzacza płyt DVD, podniósł i obejrzał odbiornik radiowy, wybebeszył pudełko z puzzlami, zajrzał nawet pod obrazek wiszący na ścianie.

– Chyba ma dość – oceniła dziewczynka. – Nic nie znalazł.

– Ciekawe, czy pójdzie na górę.

Pomocnik wampira został na parterze.

– Czyli w naszych bagażach już się nagrzebał – uznał Kacper.

– W rzeczach fizyków też.

Wilczyński pokręcił się jeszcze bezradnie po salonie, zajrzał do sypialni babci i dziadka, ale tam również musiał już być kilka razy wcześniej, bo nie zabawił długo. W końcu się poddał. Energicznym krokiem podszedł do drzwi.

– Wychodzi!

Sąsiad rzeczywiście zniknął za drzwiami, ale zaraz zawrócił. Wbiegł do kuchni, wyłączył gaz pod czajnikiem i dopiero wtedy zniknął na dobre.

Kacper i Lena opadli na poduszki. Co za dzień! Zła wiadomość: stracili pendrive. Dobra: pomocnik wampirów niczego nie znalazł. Druga dobra: wciąż była szansa, żeby odmienić naukowców-wampirów. Druga zła: nie wiadomo, gdzie wpisać kod ratunkowy, a na całym świecie były tylko dwie osoby, które miały o tym pojęcie. Tyle że obecnie były wampirami.

– Myślisz, że dziś się pojawią? – zapytała Lena.

Kacper wzruszył ramionami. Trzeba było czekać.

Oboje oparli się więc wygodniej o poduszki. Czas płynął, deszcz przeszedł z kapuśniaczku w ulewę, na niebie pojawiła się pierwsza błyskawica. Minęła dwudziesta druga, potem dwudziesta trzecia, a naukowcy wampiry nie nadchodzili. W chacie było cicho i ciemno.

Nagle, dwadzieścia minut przed północą, rozległo się ciche pukanie do drzwi. Dzieciaki zerwały się na równe nogi. Dziadek i babcia nawet nie drgnęli. Z ich sypialni dochodziło przeraźliwe chrapanie. Tylko Malina pojawił się w korytarzu. Węszył pod drzwiami i powarkiwał cicho.

– Trzeba sprawdzić, kto to – szepnął Kacper.

Razem z Leną zeszli bezszelestnie po schodach. Chowając się za zasłoną, zerknęli na zewnątrz. Pod drzwiami stał wysoki człowiek w czarnej pelerynie, czarnym kapeluszu, czarnych butach. Oczy błyszczały mu jakimś chorobliwym blaskiem, twarz miał bladą i jakby opuchniętą.

– Auuu! – ni to jęknął, ni to warknął rozdzierająco. – Agrh… Wpuście mnie.

– Wampir! – przeraził się Kacper. – Sam mistrz!

ROZDZIAŁ 8

Lenie i Kacprowi odjęło mowę. Metr od nich stał mistrz wampirów i domagał się zaproszenia! Jak zahipnotyzowani wpatrywali się przez szybę w upiornego gościa. Ulewa ograniczała widoczność, ale trochę dało się zobaczyć: wysoko podniesiony kołnierz czarnej peleryny, dziko błyszczące oczy nieumarłego, jego osobliwie opuchniętą twarz i wielki biały ząb wystający z ust.

– Ależ ma kieł! – przeraził się Kacper.

– Tylko jeden – szepnęła Lena. – Drugi pewnie stracił, gryząc ludzi.

Mistrz wampirów znowu zastukał. Przyłożył ucho do drzwi, żeby sprawdzić, czy mu się poszczęściło i już kogoś obudził. Na pewno mógł być pewien Maliny. Owczarek dał sobie spokój z ostrzegawczym powarkiwaniem i ujadał na całego. Człowiek uciekłby gdzie pieprz rośnie, ale upiór tylko się ożywił. Najwyraźniej wyszkolony pies obronny nie był dla niego żadnym zagrożeniem.

– Auuu! Proszę, wpuście mnie. Agrh… – Przycisnął nos do szyby.

Dzieciaki odskoczyły jak oparzone. Lena zdarła z szyi łańcuszek. Zamachała nim tuż przed twarzą stwora. W jednej chwili przypomniała sobie, co w takiej sytuacji krzyczą filmowi pogromcy wampirów.

– Odejdź, siło nieczysta!

Pierwszy nieumarły ucichł, najwyraźniej zaklęcie zadziałało. Nie na długo jednak i jakoś niezupełnie.

– Że co? – zapytał, a potem znów zastukał.

– Nie wpuścimy cię, krwiopijco! – odparował Kacper, któremu też wróciła przytomność umysłu.

– Krwiopijco? – W głosie upiora zabrzmiało oburzenie. – Wypraszam sobie. Jestem porządnym … auu! Wpuście mnie wreszcie, to bardzo ważne. To ja… auu! Grzyb.

Dziwna ksywka jak na Pierwszego nieumarłego, ale kto tam zrozumie zębate stwory. Grzyb, pff! Dzieciaki popatrzyły na siebie. Grzyb? Raptem zrozumiały. Gospodyni nazywała się Leokadia Grzyb, więc to musiał być…

– Tata Piotrka! On jest mistrzem wampirów – szepnęła Lena. – Piotrek mówił, że śpi w dzień, a pracuje w nocy.

– Nic go nie obudzi za dnia, śpi jak zabity, tak powiedział. Teraz wszystko jasne! – Trzepnął się w czoło Kacper.

– Co tam się dzieje, do licha? – rozległo się z sypialni starszych państwa. – Zwariować można.

– Otwórzcie! Aghr…!

– Idę, już idę.

Dziadek Marek gramolił się z łóżka w żółwim tempie. Babcia też się obudziła, ale nie do końca, bo tylko wrzasnęła:

– Malina, przestań szczekać! Robisz raban, a to pewnie zwykła wiewiórka skacze po tarasie. – Sekundę później znów chrapała w najlepsze.

Lena i Kacper wywrócili oczyma. Wiewiórka! Stojący na tarasie gryzoń ważył z dziewięćdziesiąt kilogramów, miał prawie dwa metry wzrostu i na pewno nie zbierał orzeszków na zimę. Kolekcjonował inne skarby – żywe, dwunożne, które zasilały jego armię nieumarłych.

– Wiecie, że już północ? Człowiek w moim wieku powinien o tej porze spać. – Dziadek doczłapał wreszcie do salonu.

Ziewnął. Obrzucił mało przytomnym spojrzeniem ujadającego Malinę, wnuka ściskającego kawałek naostrzonej gałęzi i wnuczkę, która jedną dłonią przyciskała do szyby łańcuszek, a drugą usiłowała zrobić komuś zdjęcie telefonem.

– Co wy wyprawiacie? Co tam jest?

– Grzyb. Nieumarły – rzuciła krótko Lena.

Dziadek zamrugał. Znał tylko grzyby świeże i suszone. Ale nieumarłe?

– Znowu coś marynowałaś i ci nie wyszło? – strzelił na oślep. – Jak wtedy, gdy chciałaś zrobić stuletnie jaja?

Kacper aż się wzdrygnął. Doskonale pamiętał stuletnie jaja. Lena nie miała wszystkich niezbędnych składników, więc poszła na skróty, w efekcie czego przez ponad trzy miesiące trzymała w plastikowym pudełku ugotowane na twardo jajka i czekała, aż osiągną wymaganą czarną barwę. Gdy w końcu otworzyła pojemnik, rozszedł się taki smród, że sąsiedzi chcieli wzywać policjantów z wydziału zabójstw.

– Agrh…! – rozległo się za drzwiami. – Halo! Proszę mnie wpuścić.

– Hau! Hau! – robił swoje Malina.

Dziadek Marek chwycił za klamkę.

– Nie otwieraj, dopóki nie pokażę ci zdjęcia – zażądała Lena.

– Jest środek nocy, jakiś człowiek pewnie potrzebuje pomocy, a ja chcę wreszcie pójść do łóżka. Odsuńcie się.

– Nie! – zaprotestował Kacper.

– Hau! Hau!

Lena szybkim ruchem podetknęła starszemu panu telefon pod nos.

– Spójrz!

Dziadek zerknął. Wzruszył ramionami.

– Normalny facet w przeciwdeszczowej pelerynie – orzekł.

– Co?! Jak to normalny… – Kacper i Lena rzucili się oglądać zdjęcie.

Nie dało się zaprzeczyć: na ekranie był człowiek! Widzieli go. Prawdziwy człowiek z krwi i kości! W pelerynie, kapeluszu, czarnych butach. Fenomenalna wiadomość! Nie było żadnego włóczącego się po nocach mistrza wampirów. To tylko tata Piotrka miał zamiłowanie do wałęsania się po ciemku.

Jedna zagadka rozwiązana. Maleńki kamyczek spadł dzieciakom z serca. Może układ sił uległ zmianie? Może wampirze stado składało się tylko z dwójki nieumarłych naukowców?

Dziadek tymczasem otworzył drzwi na oścież.

– Dobry wieczór. O co chodzi?

Mężczyzna stojący w strugach deszczu oparł się ciężko o framugę.

– Nareszcie – sapnął. – Jestem Grzyb. Jarosław Grzyb, mąż Leokadii. – W świetle przecinających niebo błyskawic jego oczy lśniły nienaturalnym blaskiem. Pojękiwał. Zsunął z głowy kapelusz.

– O choroba! – zawołał ze zgrozą dziadek. – Ależ cię dopadło, kolego.

Połowa twarzy taty Piotrka była spuchnięta. Policzek wyglądał jak nadmuchany balon. Oczy łzawiły. Wielki nienaturalny kieł okazał się kłębem waty wystającym z ust.

– Ząb mnie boli – wyjaśnił pan Grzyb. – Ósemka. Mam gorączkę. Prawie trzydzieści dziewięć stopni.

Nic dziwnego, że tata Piotrka zawodził jak upiór.

– Przepraszam, że narobiłem zamieszania po nocy, ale… auu! – Złapał się za szczękę. – Żona wzięła auto, bo pojechała odwiedzić teściową. Rowerem na pogotowie nie dojadę. W głowie mi się kręci z bólu. Jeszcze wpadnę do rowu albo pod samochód. Mógłby pan mnie zawieźć?

Dziadka Marka nie trzeba było dwa razy prosić. Już wkładał buty i kurtkę. Pan Grzyb trzymał się za policzek, oddychając ciężko.

– Nigdy w życiu tak mnie ząb nie męczył – stęknął.

– Z ósemkami nie ma żartów. Moja mama tak mówi, jest dentystką. Kiedy zaczynają dokuczać, od razu trzeba pędzić do lekarza – odezwał się Kacper. – Niepotrzebnie chodził pan z bólem przez tyle nocy.

Tata Piotrka uniósł brwi w oczywistym wyrazie zdziwienia.

– Ja? Dopiero dziś mnie chwyciło.

– Ale widzieliśmy…

Pan Grzyb spróbował się uśmiechnąć, co z kłębem waty w ustach nie było łatwe.

– Coś wam się przywidziało. W nocy nigdy mnie tu nie ma, bo pracuję. A gdybym był, na pewno bym spał. Komu by się chciało włóczyć w ciemnościach?

Lena i Kacper znali odpowiedź na to pytanie. Spuścili nosy na kwintę, ponieważ układ sił wrócił do stanu poprzedniego.

Dziadek zamachał kluczykami do Koszmarka.

– Chodźmy, panie Grzyb. Dobrze pan trafił, dowiozę pana do szpitala szybciej niż karetka. Lubi pan brawurową jazdę vanem?

* * *

Po takich przeżyciach trudno było zasnąć. Zresztą ani Lena, ani Kacper nie zamierzali się kłaść. Sen to bezczynność, a bezczynność przekreślała szanse fizyków wampirów. Nie zostało im wiele czasu. Co gorsza dzieciakom również, bo zbliżał się koniec pobytu ekipy Koszmarka w Jaworniku. Nadchodzący dzień miał być ostatnim spędzonym w chacie. Jedynym, w którym jeszcze można było powalczyć o przywrócenie naukowców do życia. Potem już tylko maraton dziadka, lot balonem i wyjazd. Żegnajcie, Bieszczady!

Czas się kurczył, a problemy piętrzyły. Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko nadal pozostawali nieumarłymi. Mistrz wampirów wciąż krążył gdzieś w pobliżu chaty. Tajemnicze urządzenie, na którym należało wpisać kod, nie zostało odnalezione, a dzieciaki nie posunęły się ani odrobinę w szukaniu odpowiedzi na fundamentalne pytania. Czy to na pewno musi być urządzenie? A może ciąg dziewięciu cyfr jest czymś innym? Gdzie je wpisać?

Nic dziwnego, że Lena i Kacper nie spali. Malina też nie, bo zawsze chętnie włóczył się z przyjaciółmi. We trójkę przeczesali więc jeszcze raz całą chatę w poszukiwaniu czegokolwiek, co wyglądałoby choć trochę naukowo. Poza stopionymi laptopami nie znaleźli niczego.

– Trudno – westchnęła dziewczynka. – Spróbujmy wpisać kod. Może te cyfry to hasło.

Kacper wątpił. Nikt rozsądny nie dawał nieznajomym dostępu do swojego komputera. Poza tym naukowe pliki były bezużyteczne dla kogoś, kto nie znał się na punktach X, czy jak tam się nazywały te magnetyczne cuda. Uczeni nie zakładali przecież, że ich film z błaganiem o pomoc obejrzy ktoś równie oblatany w fizyce co oni. A dokumentu zatytułowanego: Jak przywrócić nas do życia, instrukcja dla matołków też raczej nie zostawili. Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko wyglądali na mądrych ludzi. Jeśli przeczuwali, że wydarzy się katastrofa i trzeba będzie ich ratować, na pewno postarali się ułatwić akcję ratownikom. Poza tym…

– Na co czekasz? – Niecierpliwy głos Leny przerwał Kacprowi rozmyślania.

– To nie ma sensu. Laptopy są w takim stanie, że nie da się ich nawet włączyć.

Z lekkim obrzydzeniem uniósł pokrywy komputerów. Obudowy wydawały mlaszczące dźwięki. Klawiatura wyglądała jak roztopione kostki czekolady. Malina trącił je nosem i natychmiast zaczął kichać.

– Hau! – Popatrzył niemal z wyrzutem na Lenę, że zmusiła ich do wąchania zapachu roztopionego plastiku.

– Dobra – poddała się dziewczynka. – Przyjmijmy, że to nie hasło.

Malina liznął ją po dłoni i podreptał w kąt, gdzie gospodyni wcisnęła walizki naukowców. Na jednej z nich leżała ciepła bluza, prawdopodobnie własność Filipa Tadejki. Owczarek umościł się na niej z błogim wyrazem pyska.

– Będziesz spał? – zapytała Lena. – Malina, ty leniu.

– Hau – odmruknął zwierzak i po chwili już chrapał.

Dzieciaki uśmiechnęły się do siebie. Wróciły do ciągu cyfr zapisanego na kartce.

– Ej! – ożywił się Kacper. – A może to współrzędne?

Bez problemu odszukali stronę, na której odczytywało się współrzędne miejsca po wpisaniu jego nazwy i odwrotnie – nazwę miejsca po wpisaniu współrzędnych.

– Sześć, zero, jeden, siedem, jeden, siedem, siedem, dwa, siedem. Lena wprowadziła cyfry w odpowiednie pola.

System przeliczył wartości i zlokalizował punkt.

– Bingo! – krzyknął chłopiec.

Powiększyli mapę. Oczy zrobiły im się okrągłe jak spodki. Punkt, w którym dzieciaki powinny szukać ratunku dla fizyków, znajdował się na… Syberii.

– No to lipa – powiedział chłopiec. – W życiu tam nie dojedziemy.

Lena przytaknęła.

– W takim razie to nie współrzędne. Przecież fizycy nie wysyłaliby nas, to znaczy ratowników, na koniec świata.

Znowu spojrzeli na kartkę. Kacper podrapał się po głowie.

– A jeśli to szyfr?

Dziewczynka się zamyśliła.

– Jak na filmach, gdy ktoś zostawia list albo książkę i rząd cyfr, a szpieg odszukuje według nich strony, wyrazy i układa zdanie-wskazówkę?

– Dokładnie tak. Gdybyśmy tylko mieli książ…

Kacper nie dokończył. Oczywiście, że była książka! Nawet nie musieli jej szukać. Widywali ją za każdym razem, gdy zakradali się do schowka z rzeczami naukowców. Leżała na półce obok walizki Filipa Tadejki.

Lena podbiegła do regału.

– Ekologiczna uprawa kalafiora, czyli zdrowie prosto z ogródka – przeczytała tytuł. – Jakiś mało szpiegowski, nie?

Chłopiec wzruszył ramionami. Innej książki w pomieszczeniu nie było.

– Zaczynajmy. Sześć, zero, jeden, siedem, jeden, siedem, siedem, dwa, siedem. Załóżmy, że pierwsza szóstka to numer strony…

– Bez sensu – zaprotestowała Lena. – Potem jest zero i co z nim zrobimy? Nie ma zerowego akapitu, zdania albo wyrazu. To raczej sześć zero, czyli strona sześćdziesiąta.

– W porządku. – Kacper otworzył poradnik uprawy kalafiora w odpowiednim miejscu. – Jedynka to pierwszy akapit.

– Czytaj!

– Ale on zajmuje prawie pół strony. Chyba musimy wybrać zdania. Najpierw siódme… – odszukał właściwe. – Biohumus to nawóz powstający w wyniku przerobienia obornika albo kompostu przez dżdżownice kalifornijskie, dzięki któremu kalafiory lepiej rosną.

– Aha, aha. – Lena kiwała głową. – Czyli potrzebujemy nawozu.

– Albo dżdżownic, albo i tego, i tego. Może taka mieszanka to odtrutka na wampiryzm? Dobrze nam idzie. Po siódemce jest jedynka, czyli musimy przeczytać zdanie pierwsze… Szczegółowe uwagi znajdują się na stronie siódmej.

Lena wyrwała Kacprowi poradnik z rąk.

– Ja też chcę! Strona siódma, dalej w ciągu mamy znowu siódemkę, czyli akapit siódmy. Okej! I drugie zdanie, bo po siódemce jest dwójka. Śmietka kapuściana to szkodnik, której larwy żerują na szyjce korzeniowej.

– Yyy… – skrzywił się chłopak. – Ohyda! Powinniśmy ją dołożyć do dżdżownic, tę całą śmietkę?

Lena nie miała pojęcia, ale nagle przepis na uratowanie naukowców zrobił się albo genialny albo kompletnie idiotyczny. Głos rozsądku podpowiadał jej, że raczej to drugie.

– Sprawdźmy ostatnie zdanie. Została nam przecież jeszcze jedna siódemka.

Pochylili się nad poradnikiem.

– Rozsada kalafiora nie może być zagłodzona. Warto dokarmiać ją gnojówką z pokrzyw.

Myśleli, myśleli, myśleli, aż w końcu…

– To chyba nie ma sensu – orzekli w tej samej chwili.

A zatem wrócili do punktu wyjścia. Tajemnica kodu pozostawała niewyjaśniona.

Cichutko, żeby nie obudzić babci, zeszli na dół. Zrobili gorące kakao, kanapki, dali trochę smakołyków Malinie i rozłożyli się na kanapie w salonie. Lena po prawej stronie, Kacper po lewej, pies pomiędzy nimi, na największej z poduch. Leżeli, gapiąc się na rząd cyfr zapisanych na kartce. Nie hasło do komputera, nie współrzędne, nie szyfr, więc co?

– Numer telefonu? – strzelili jednocześnie.

Lena natychmiast sięgnęła pod poduszkę. Trzymała tam swojego ukochanego samsunga, z dala od zębów Maliny, który z jakiegoś niezrozumiałego powodu uwielbiał żuć ozdobne obudowy. Im bardziej kolorowe, tym smaczniejsze.

– Dzwoń! – Podała smartfon przyjacielowi.

– Teraz? Jest trzecia nad ranem.

– Czyli mamy coraz mniej czasu.

Kacper westchnął. Faktycznie, nie było wyjścia. Wybrał numer. Lena przysunęła się bliżej, żeby wszystko słyszeć. Czekali. Jeden sygnał, drugi, trzeci, czwarty.

– Chyba nikt nie odbierze – szepnął chłopiec. – Ludzie o tej porze…

– Halo? – zgłosił się bardzo zaspany ktoś.

Kacpra chwilowo zatkało. Wiedział, że musi się odezwać, ale nie przygotował sobie żadnej przemowy. Powinien od razu zapytać o wampiry?

– Yyy… – odezwał się. – Czy to numer sześć zero jeden siedem jeden siedem siedem dwa siedem?

– Tak. A kto pyta?

– Kacper Kowalczyk.

– Nie znam.

– Jestem z tej… no… ekipy ratunkowej.

– Do mnie?

– Na to wychodzi. Dzwonię, bo wpisaliśmy kod.

– Kod?

– Kod.

Zaspany ktoś westchnął.

– Gdzie? Na domofonie?

Kacper obejrzał telefon Leny.

– Na smartfonie marki Samsung model Galaxy M12 – odparł z najwyższą dokładnością. Może tego wymagała akcja ratunkowa. Skąd miał wiedzieć?

– Aha. – Bardzo zaspany ktoś stawał się zirytowanym kimś. – No i?

Kacper rozejrzał się po chacie. Nic się nie wydarzyło.

– I nic. W ścianie nie ma dziury, wampiry też się nie pojawiły.

– W… wampiry? – powtórzył powoli rozmówca po drugiej stronie. – Rozumiem. Kowalczyk, czy ty wiesz, która jest godzina?

– Trzecia cztery – odpowiedział z precyzją chłopiec. – To ważne?

– Ja myślę! Rano idę do roboty! Za trzy godziny muszę wstać. Spadaj, żartownisiu! A zadzwoń do mnie jeszcze raz, to cię znajdę i pożałujesz. Znam twój numer!

Kacper czym prędzej się rozłączył. Spojrzał na Lenę, a ta skrzywiła się jak po zjedzeniu cytryny. Ups!

– Znowu pudło – stwierdziła, a potem zaczęła chichotać.

* * *

Dziadek wrócił dopiero nad ranem. Okazało się, że kolejka chorych w szpitalu była ogromna, jak to na nocnym dyżurze w okresie wakacyjnym. Pan Grzyb musiał czekać, a dziadek nie miał serca go tam zostawiać.

– Głodny jestem jak wilk. Zaraz skończę śniadanie i możemy ruszać – zabełkotał z pełnymi ustami, pałaszując stos naleśników z serem. – Cieszycie się?

Wiadomo, że się cieszyli, mimo wszystko. Wracali w góry! Każdy, kto chce zasłużyć w Bieszczadach na miano prawdziwego wędrowcy, zna najważniejszą zasadę: zdobywaj szczyty, spaceruj połoninami. Lena, Kacper i babcia Ula pomaszerowali więc na Bukowe Berdo. To najpiękniejszy bieszczadzki szlak, na którym zwykle jest mało ludzi, a dzika przyroda zachwyca turystów widokami. Przez kilka godzin wędrowali długim górskim grzbietem, pośród skał i wysokich traw. Lena co chwila przystawała, żeby robić zdjęcia. Obiecała dziadkowi, który został na dole z Maliną, że wszystko mu zrelacjonuje. Kacper też często się zatrzymywał. Nie robił fotek, oglądał rośliny okiem preppersa. Sprawdzał, czy rozpoznaje te, które mogłyby mu się przydać, gdyby trzeba było ugotować posiłek albo przyłożyć kompres z ziół.

Ze szlaku zeszli zmęczeni, ale wciąż spragnieni przygód. Dziadek Marek ucieszył się na ich widok, a Malina o mało nie zgubił ogona, tak nim machał.

– A teraz niespodzianka. Prujemy do Zagrody Pokazowej Żubrów! – oznajmił starszy pan, gdy wsiedli do Koszmarka.

Słowo „prujemy” idealnie oddawało prędkość, z jaką pomknął van.

Zagroda? Lena i Kacper spodziewali się niewielkiego gospodarstwa i kilku zwierząt za płotem. Tymczasem okazało się, że trafili do lasu, gdzie z wysokich platform widokowych można było obserwować potężne żubry w ich naturalnym środowisku. Miały nawet własny potok, który dostarczał im wodę.

– To projekt naukowy – wyjaśniła babcia. – Odtwarza się tu populację stada, które jakiś czas temu zachorowało na gruźlicę. Uczeni robią wszystko, żeby nowe osobniki rodziły się silniejsze i zdrowsze.

Dzień ekipa Koszmarka zakończyła zgodnie z tradycją, w najlepszej karczmie w okolicy. Do Jawornika przyjechali na krótko przed zmierzchem. Okazało się, że na ten ostatni wieczór starsi państwo przygotowali jeszcze jedną niespodziankę.

– Ognisko! – zawołała babcia. – Będziemy piec kiełbaski na patyku, ziemniaki w żarze i opowiemy sobie mnóstwo strasznych historii o tajemniczych zaginięciach. Nimi zaczęliśmy nasz pobyt w Bieszczadach i nimi zakończymy. Zgoda?

Oboje z dziadkiem mieli tak zachwycone miny, że wnukom nie wypadało powiedzieć, że nie są w nastroju do opowiadania o nieszczęśnikach, których nigdy nie odnaleziono. Mieli takich dwoje w chacie i nie potrafili im pomóc. Dzieciaki dręczyła paskudna świadomość, że zawiodły. Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko na zawsze pozostaną „naukowcami, którzy zaginęli w tajemniczych okolicznościach”, choć Lena i Kacper będą wiedzieli, gdzie i czym są… Z drugiej strony, przecież próbowali im pomóc, narażali się, nie spali po nocach, musieli nawet trochę okłamywać dziadków. Może więc zasłużyli na chwilę wytchnienia, która pozwoliłaby im oderwać się od czarnych myśli. Fajnie byłoby posiedzieć po zmroku na zewnątrz. Bez strachu, bo w towarzystwie dorosłych i przy ogniu, który jest dla wampirów zabójczy.

– Więc jak, rozpalamy? – ponagliła ich babcia. – Za pół godziny?

– Już myję ziemniaki! – ryknął przez kuchenne okno dziadek. – I nacinam kiełbaski.

– Zgoda – powiedziała Lena.

Kacper kiwnął głową.

– Hau! – szczeknął Malina, który nie znał słowa „ognisko”, ale „kiełbasę” usłyszałby nawet przez sen.

– W takim razie pomóżcie Piotrkowi znosić chrust na stos – ucieszyła się babcia. – Chłopak nie może tak ciężko pracować. Jeśli chcecie, możecie go zaprosić. Mamy mnóstwo jedzenia.

Piotrka dzieciaki spotkały przy spichlerzu, bo tam gospodyni kazała zgromadzić zapas gałęzi i równo pociętych polan na ogniska dla turystów. Malina podbiegł do sterty w radosnych podskokach i złapał zębami za brzozowy patyk, który Piotrek zamierzał położyć na taczce ogrodniczej.

– Rzucić ci? – domyślił się chłopiec. – No to łap!

Owczarek śmignął za nową zabawką. Piotrek uśmiechnął się smutno.

– Mój Ciapek też uwielbiał aportować. Godzinami bawiliśmy się na polu. – Pociągnął nosem, a potem, żeby ukryć zakłopotanie, zmienił temat: – Mama mówiła, że jutro wyjeżdżacie.

– Robimy pożegnalne ognisko. Chcesz wpaść? – zapytała Lena.

– Będziemy opowiadać straszne historie – dodał Kacper.

Piotrek obserwował Malinę, który biegał w kółko z patykiem w zębach.

– Dzięki, ale nie dam rady. Mam jeszcze dużo pracy, a potem muszę poszukać Ciapka. – Zauważył ukradkowe spojrzenie, które Kacper rzucił Lenie. – Wiem, nie wierzycie, że wróci, ale nic mnie to nie obchodzi.

– To nie tak – powiedziała cicho dziewczynka. – Po prostu…

Nie potrafiła wyznać prawdy.

– Ja wierzę – zapewnił z mocą Piotrek. – Ciapek się znajdzie! Dlatego codziennie go szukam. Nie odpuściłem ani jednego dnia. I nie odpuszczę.

Wbrew temu, co tak naprawdę myślała, Lena uśmiechnęła się pokrzepiająco.

Kacper poklepał chłopaka po ramieniu.

– Mów, co ładować na taczkę – powiedział. – Przyszliśmy ci pomóc.

Przynajmniej tyle można było dla niego zrobić.

* * *

Ognisko dogasało. Nikomu nie chciało się już siedzieć na podwórku, bo komary tego wieczora atakowały jak oszalałe. Nie pomagały odstraszające spreje i wymachiwanie rękoma. Bzyczenie był wszechobecne, bąbli po ukłuciach przybywało.

– Mam dość – poddała się Lena. – Idę do pokoju. Tam przynajmniej jest spokój.

Kacper i Malina pobiegli za nią. Niestety okazało się, że w chacie też roi się od owadów, i to nie tylko komarów. Pod sufitem krążyły muchy, przy lampach ćmy, na firance usadowił się giez.

– Oczywiście dziadek nie zamknął drzwi do domu – westchnął chłopiec.

– A my do sypialni. – Lena aż jęknęła na widok setek insektów obsiadających ściany w jej pokoju. – Włączę lampkę!

Tak zrobiła. Oczywiście jednocześnie zamigotały wszystkie żarówki w chacie. Potem wnętrze rozjaśniło się błękitem, jeszcze bardziej spotęgowanym przez to, że urządzenie stało na parapecie, zasłony nie były zaciągnięte, więc blask jarzeniówek odbijał się w szybach. Komary zwabione światłem zaczęły siadać na lampce.

– Gińcie, małe potworki! – warknął Kacper, jednocześnie drapiąc się po wyjątkowo okazałym bąblu.

Nic takiego się nie stało. Owady przysiadały i odlatywały nietknięte.

– Mówiłem, że to nie działa – prychnął chłopiec.

Lena stuknęła w obudowę lampki. Dotknęła pokrętła. Poruszyła nim ostrożnie, nie chciała niczego urwać ani zepsuć. Gdy dotarła do największej wartości, czyli dziesiątki, komary nadal hasały zdrowe i waleczne.

– Tandeta, a nie lampa owadobójcza – stwierdził Kacper.

– Dziwne – zamyśliła się dziewczynka. – Spójrz! Pokrętło nie ustawia mocy. Służy do czegoś innego.

Gałka kręciła się w kółko jak w sejfie, gdy ustawia się szyfr.

Malina zaczął warczeć. Zjeżył sierść, położył uszy po sobie. Lena, zajęta odkryciem, nie zwracała na niego uwagi.

– Lenka… – Chłopiec trącił ją łokciem. – Lenka!

– Co?

Na ścianie w błyskawicznym tempie rozrastał się tunel. Wampiry wróciły! Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko już czaili się u jego krawędzi. Zaczęli wykonywać te swoje ruchy nadgarstkami.

– Oni chyba… – zaczęła dziewczynka, ale nie dokończyła, bo Kacper wrzasnął i wyłączył lampkę.

Tunel zgasł.

– Przepraszam – bąknął. – Spanikowałem.

Lena pomyślała chwilę.

– Zauważyłeś, że tunel pojawia się zawsze, gdy lampka jest włączona?

Wbili wzrok w urządzenie na parapecie. Wyglądało bardzo normalnie, wręcz niewinnie.

– Myślisz, że to ona otwiera tunel? – szepnął chłopiec.

– Jest tylko jeden sposób, żeby to sprawdzić – odszepnęła Lena i włączyła lampkę.

Czekali. Wpatrywali się w kawałek muru pomiędzy drzwiami a obrazkiem przedstawiającym Tarnicę. Serca biły im tak szybko, że niemal wyskakiwały z piersi. Sekundy upływały w absolutnej ciszy.

– O rany! – Kacper złapał przyjaciółkę za rękę.

Na białej płaszczyźnie ściany pojawił się ciemny okrąg. Tunel. Chwilę później na jego brzegu stała para wampirów. Chłopiec ponownie wyłączył urządzenie.

ROZDZIAŁ 9

Azatem to lampka wywoływała wampiry! Nie zmierzch, północ czy pełnia. Lampka! Właśnie dlatego przemienieni naukowcy nie pojawiali się przy złej pogodzie, gdy znikały komary i Lena nie włączała urządzenia. Nagle związek pomiędzy uruchamianiem pułapki na insekty a wizytami nieproszonych gości stał się oczywisty.

Ale jakim cudem ten niepozorny przedmiot mógł mieć taką moc? Był kluczem do świata nieumarłych drapieżników? Totalnie zakręcona sprawa.

– Słyszałeś o czymś takim? – zapytała dziewczynka.

Kacper potrząsnął głową. Wiadomo, że nie słyszał. W znanych mu opowieściach wampiry wychodziły wyłącznie z trumien, a poza tym żyły zwyczajnie wśród ludzi, skrywały się za dnia, nocami ruszały na łowy. Tyle.

– Sprawdźmy jeszcze raz – powiedział. – Dla pewności.

– Po co? – wystraszyła się Lena. – Już wiemy, że to my je ściągaliśmy i że…

– Bo lampka była tu z fizykami wcześniej – przerwał jej Kacper. – Zanim mistrz ich przemienił, rozumiesz? I teraz, gdy naukowcy robią wszystko, żeby to odwrócić, lampka z jakiegoś powodu jest dla nich bardzo ważna. Nie wiem dlaczego, ale jest. Widziałaś, jak się ożywili, gdy jej dotknęłaś. Czyli musiała im służyć do czegoś więcej niż przywoływanie wampirów.

Lena zmrużyła oczy.

– Myślisz…, że to ich koło ratunkowe na wypadek, gdyby coś poszło nie tak?

– Mhm.

– A przynajmniej – westchnęła – część koła, bo drugim jest kod. Wciąż nie wiemy, gdzie go wpisać.

– No właśnie.

To ją przekonało.

– No dobrze. – Zacisnęła palce na srebrnym łańcuszku od babci. – Odpalaj tę maszynerię.

Powtórzyli więc cały proces: uruchomili urządzenie – tunel zniknął – włączyli, znów się pojawił. Wraz z nim wracała i odchodziła para nieumarłych. Tak, lampka definitywnie przywoływała wampiry. Nie było co do tego żadnych wątpliwości.

Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko przycupnęli w tunelu, poruszając ustami i wykrzywiając twarze w grymasach. Nie było ich słychać, ale bez wątpienia krzyczeli. Może byli wściekli, że każe im się przychodzić i odchodzić na zawołanie. Nie próbowali jednak atakować. Przy ich nogach skakał Ciapek. Widać było, że ujada, ale on też nie rzucał się do gardła Lenie i Kacprowi. Przynajmniej na razie.

– Wrr! – ostrzegł całą trójkę Malina i położył się tuż przed tunelem, gotowy do ataku.

– Na czym to my… – zaczął Kacper, gdy w sypialni zapadła cisza. – O nie, znowu to robią. Nie znoszę tego.

Naukowcy kręcili nadgarstkami, jakby od tego zależało ich życie. Palce zaciskali na niewidocznej gałce. GAŁKA! Lena wstrzymała oddech. Ruch dłoni wampirów był zaskakująco podobny do…

Dziewczynka położyła palce na pokrętle lampki. Odwróciła twarz w stronę nieumarłych fizyków.

– O to chodzi?

Agnieszka Jelonek zaczęła energicznie kiwać głową. Filip Tadejko krzyczał już właściwie bez przerwy. Kacper spoglądał raz na przyjaciółkę, raz na naukowców.

– Chcą, żebyś tym kręciła. Ale po co, przecież potencjometr nie działa? – zdumiał się i nagle wciągnął gwałtownie powietrze. – Lenka! Miałaś rację! To nie jest potencjometr!

– Wiem. – Dziewczynka wyszczerzyła zęby. – Tym ustawia się kod! Teraz to zrozumiałam.

Dzieciaki przykucnęły przy pokrętle. Lena z wielką dokładnością ustawiała podziałkę w taki sposób, żeby cyfra z kodu zgrała się z kreską na obudowie.

– Sześć, zero, jeden, sześć… – podpowiadał jej Kacper.

Kątem oka zerkał na naukowców. Stali przy krawędzi, wpatrując się hipnotyzującym wzrokiem w dziewczynkę.

– Mam nadzieję, że naprawdę ich odmienimy – szepnął. – Bo jeśli nas nabrali i wypuścimy na wolność wampiry…

– Rozpraszasz mnie! – fuknęła Lena.

Gdy dotarła do ostatniej siódemki, stało się coś zdumiewającego. Pokój został zalany przez nienaturalny blask, przy którym błękitne światło jarzeniówki wydawało się zaledwie bladą poświatą. Łuna musiała być widoczna nawet na końcu wsi.

– Tunel – wydukał Kacper.

Otwór w ścianie płonął teraz jak pochodnia.

– Masz swój osikowy kołek? – zapytała na wszelki wypadek Lena.

Chłopiec rozejrzał się wokół siebie. W tym oślepiającym świetle prawie nic nie widział. Po omacku szukał broni. Lena też mrużyła oczy. Miała wrażenie, że stoi naprzeciwko Słońca.

W tym całym zamieszaniu dzieciakom do głów nie przyszło, że taka jasność przyciągnie uwagę. Nie pomyślały o zaciągnięciu zasłon.

Tymczasem…

W mroku czaił się Tomasz Wilczyński. Stał w oknie spichlerza uzbrojony w lornetkę. Zrozumiał, że to, czego tak uparcie szukał, to lampka. Musiał ją zdobyć. Zauważył, jak Lena kręciła potencjometrem. Nie udało mu się tylko wypatrzeć kodu.

Żaden problem, pomyślał, szczeniaki mi go wyśpiewają.

Rozciągnął wargi w brzydkim, przerażającym uśmiechu drapieżnika.

– Idę po was, bachory – mruknął pod nosem.

Chwilę później popędził do stojącej po sąsiedzku chaty.

Tymczasem…

– Nadchodzą – szepnął Kacper.

Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko podeszli już niemal do samej krawędzi tunelu. W nienaturalnym świetle ich twarze, a nawet kontury ciał zaczęły się rozmywać. Widać było tylko ruch. Jeszcze dwa metry, jeden, pół. Jednocześnie po raz pierwszy z wnętrza tunelu dobiegły niewyraźne dźwięki. Zaledwie kilka słów wypowiedzianych przez Agnieszkę Jelonek:

– Wkrótce skończy się nasz czas.

Naukowcy byli już niemal przy wyjściu z tunelu, gdy raptem…

– Pożar! Pali się! Pożar!

Ktoś załomotał do drzwi chaty. Malina zaczął szczekać jak szalony.

Pożar! Najgorsze ze słów, gdy siedzi się na poddaszu drewnianego domku. Kacper zadziałał instynktownie. Wyrwał z gniazdka przewód lampki. Tunel zgasł, a wraz z nim znikli naukowcy.

– Mieliśmy ich ratować! – krzyknęła Lena, ale chłopiec już popychał ją do wyjścia.

– Nie teraz, chata się pali – sapnął, szarpiąc się z drzwiami, które wcześniej zamknęli na klucz. – Nie wiemy, w jakim stanie wyszliby z tunelu. A co, jeśli wymagaliby pomocy? Ktoś musiałby wynieść ich z chaty. Babcia nie może dźwigać, ma chory kręgosłup, a dziadek najpierw ratowałby ją i nas. – Kacper wyrzucał z siebie zdania z prędkością karabinu maszynowego. – Zrobiłoby się zamieszanie, a wtedy łatwo o wypadek. Udało się, otworzyłem! Wiejmy!

We trójkę zbiegli na dół i...

– Spokojnie, to tylko żart. Tomek wygłupia się za drzwiami. Przyszedł na pożegnalny wieczór – wyjaśniła babcia. – A dziadek nie może znaleźć klucza.

Żart?! Lena burknęła coś pod nosem, Kacper zagryzł wargi. Z jednej strony poczuli falę ulgi, że wszystko było tylko idiotycznym dowcipem, ale z drugiej ogarnęła ich złość. Oczywiście, że Wilczyński musiał przyjść, jakżeby inaczej. Każda okazja jest dobra, żeby powęszyć.

– A kto go tu zaprosił? – mruknęła Lena.

– Ja. Zgadaliśmy się, gdy wygaszałem ognisko. Nie wypadało wyjechać bez pożegnania – odparł dziadek, grzebiąc jednocześnie w kieszeniach. – Ha! Znalazłem.

– Teraz zebrało ci się na pilnowanie klucza? – zdumiał się Kacper. – Przez cały pobyt wciskałeś go pod wycieraczkę.

– Chciałem spróbować, jak to jest. I powiem ci, młody, że wolę swoją metodę. – Dziadek otworzył drzwi. – Zapraszamy, Tomku. Wybacz, że tak długo musiałeś czekać.

Fałszywy informatyk zaprezentował swój najszerszy uśmiech, od którego babcia i dziadek poweseleli, a Lenie i Kacprowi ciarki przebiegły po plecach.

– Nic nie szkodzi – zapewnił Wilczyński, zgrabnym ruchem prezentując trzymane w dłoniach niespodzianki: – Miód pitny dla nas, dorosłych, i ekologiczna lemoniada dla dzieci. Mam też wyśmienite proziaki, znacie je pewnie: doskonałe chlebki na kefirze, lokalny produkt. Idealnie pasują do masła czosnkowego, które też przyniosłem.

– Och, prawdziwa pożegnalna uczta! – zachwyciła się babcia i pomknęła do kuchni szykować szklanki, talerzyki, sztućce.

Dzieciaki nawet nie musiały się porozumiewać. Żadne z nich nie zamierzało spędzić wieczoru z tym człowiekiem. Jeszcze był czas na uratowanie fizyków. Pomocnik wampirów nie miał pojęcia, że Lena i Kacper odkryli tajemnicę lampki na komary, co należało wykorzystać.

– My pójdziemy na górę – oznajmił chłopiec.

– Naprawdę? – zapytał z udawaną sympatią sąsiad.

– Musimy coś dokończyć. Takie tam… – Lenie zabrakło pomysłu.

– Nasze wnuki przeprowadzają różne eksperymenty naukowe. Ostatnio badały ruch w przestrzeni podczas naszej nieobecności – pośpieszył z pomocą dziadek. – W tym celu podwędziły mi kamerkę samochodową.

Przez twarz Wilczyńskiego przebiegł dziwny grymas. Oczy mu się zwęziły, zacisnął szczęki, ale głos poczciwego pana na urlopie pozostał. Nienaturalnie serdeczny, koszmarnie sztuczny.

– Naprawdę? – Przygwoździł dzieciaki wzrokiem. – A więc nagrywaliście wnętrze waszej chaty. Fascynujące.

W salonie zapadła cisza. Napięcie, o którym dziadek i babcia nie mieli pojęcia, wręcz iskrzyło. Lena była o krok od wykrzyczenia Wilczyńskiemu, że wie, kim jest naprawdę. Kacper bał się, że typ lada moment zacznie ich wypytywać, co nagrało się na kamerce.

– Miodu? – przerwał milczenie dziadek.

Gość zamrugał, jakby wyrwany z transu.

– Chętnie, ale pozwól, że to ja naleję, Marku.

Lena, Kacper i Malina pobiegli na górę. Na szczycie schodów odwrócili się jeszcze na chwilę. Babcia i dziadek delektowali się miodem, wampirzy sługa przyglądał im się, obracając w dłoni szklankę. Z twarzy nie schodził mu uśmiech.

A potem nastąpiła katastrofa.

* * *

Kacper zdążył tylko włączyć lampkę, gdy drzwi do pokoju Leny otworzyły się z hukiem. Właściwie wypadły, bo ktoś dosłownie wyrwał je z zawiasów.

– Witajcie, dzieci.

W progu stał Tomasz Wilczyński uzbrojony w łom.

– Babciu! Dziadku! – wrzasnęli Lena i Kacper do wtóru wściekłego ujadania Maliny.

Na próżno, odsiecz nie nadeszła.

Owczarek zeskoczył więc z łóżka. Stanął naprzeciwko mężczyzny, gotowy walczyć do upadłego.

– Weźcie go na smycz – warknął Wilczyński – albo załatwię to inaczej.

Uniósł łom.

– Nie! – przeraziła się dziewczynka. – Niech pan nie robi mu krzywdy!

Zapięła smycz i przywiązała ją do nogi łóżka. Malina szarpał się, ale nie był w stanie poruszyć się dalej niż na pół metra. Lena nie miała pewności, czy dobrze robi. Coś jej w głowie szeptało, że pies zdołałby pokonać napastnika nawet tak uzbrojonego, ale wolała nie ryzykować. Zbyt kochała zwierzaka.

– Babciu! Dziadku! – spróbował jeszcze raz Kacper.

Pomocnik wampirów prychnął z rozbawieniem.

– To nie ma sensu, nie przyjdą.

– C…coś ty im zrobił?

– Rozpuściłem w miodzie wyjątkowo mocny środek usypiający. Utrata przytomności następuje po czterdziestu sekundach od spożycia. Wasi opiekunowie prześpią najbliższych dziesięć godzin. Nikt wam nie pomoże. Zostaliśmy sami.

Lena złapała Kacpra za rękę. Teraz pewnie zostaną złożeni w ofierze mistrzowi wampirów! Najpierw oni, potem babcia i dziadek, a na koniec Malina. Każdy upiór chciałby mieć na usługach takiego cudownego psa.

Wilczyński oparł się o ścianę.

– Kod! – zażądał.

Z brzydkim uśmiechem i zaciśniętymi pięściami wyglądał strasznie, jak ktoś zepsuty do szpiku kości, absolutnie bezwzględny. Po raz pierwszy niczego przed dzieciakami nie udawał. Pokazał, kim naprawdę był.

– K…kod? Nie rozumiem – zdołała wykrztusić Lena.

Pomocnik wampirów wywrócił oczami.

– Och, dajcie spokój. Wiem o lampce i o kodzie. Trzeba było, geniusze, zasłonić okno. No już, podajcie mi cyfry!

– Nie – sprzeciwił się Kacper.

Bał się jak nigdy wcześniej i głos mu drżał, lecz mimo to wiedział, że nie może się zgodzić na nic, czego chce ten drań.

– Kod!

– Nie! – postawiła się Lena.

– Hau! – poparł dzieciaki Malina.

Wilczyński poczerwieniał z wściekłości. Zacisnął szczęki, uderzył pięścią w ścianę.

– Chcecie się bawić? – burknął. – To zabawmy się razem, po mojemu. Potrzymam was w piwnicy przez parę nocy, bez wody, bez jedzenia, to skruszejecie i na kolanach będziecie błagać, żebym was wysłuchał.

– Ktoś nas będzie szukał – szepnął Kacper. – Rodzice, policja.

– U mnie w spichlerzu? Jestem szanowanym informatykiem na urlopie. Niczego nie słyszałem, niczego nie widziałem. To samo powiedziałem, gdy ten ciamajda, komendant policji, pytał mnie o Jelonek i Tadejkę.

– Babcia i dziadek niedługo się obudzą, a wtedy spuszczą ci łomot! – krzyknęła Lena przez łzy.

– Ach… oni. – Wilczyński wzruszył ramionami. – Babuni i dziadziusiowi podam kolejną dawkę mojego cudownego usypiacza, a potem następną, ile będzie trzeba. Może jakoś to wytrzymają, a może nie. Wypadki chodzą po ludziach. I co? Nadal chce się wam zgrywać twardzieli?

Lena i Kacper zmarkotnieli. Sługa wampirów uśmiechnął się drwiąco.

– To jak, zmądrzeliście? Dogadamy się? Jeśli tak, nikomu nie stanie się krzywda. Każde pójdzie swoją drogą. Wiem, że mi nie wierzycie, ale ja już kończę swoje sprawy w Bieszczadach. Moi pracodawcy potrzebują mnie gdzie indziej. Zwijam się lada dzień, przenoszę. Powiedzmy, że rozpłynę się we mgle. Nikt nie wie, jak się naprawdę nazywam i jak wyglądam bez charakteryzacji. – Zerknął na zdumioną Lenę. – Tak, to sztuczna broda, brwi też, okulary to zerówki, a Tomasz Wilczyński nie istnieje. Tam, gdzie każe mi jechać szef, będę znów kimś innym, nowym człowiekiem.

Zatem wampirze stado postanowiło zmienić łowisko. Pewnie towarzystwo doszło do wniosku, że w tych okolicach stało się o nich zbyt głośno i trzeba zainstalować się gdzie indziej. Tutejsi ludzie coraz śmielej szeptali o wyczynach nieumarłych, nawet gość ze stacji benzynowej domyślał się tego i owego. Krótko mówiąc, robiło się zbyt gorąco.

– Podajcie mi kod, a puszczę was wolno. Nic do waszej czwórki nie mam – zapewnił mężczyzna.

Lena nie wiedziała, co robić. Kacper również. Kusiło ich, żeby dobić targu, uratować siebie, dziadków, Malinę i mieć już to wszystko za sobą, ale czy w ofercie tego zakłamanego drania była choć odrobina szczerości? A co z Agnieszką Jelonek i Filipem Tadejką? Podanie kodu bandycie oznaczało ich definitywny koniec.

Kacper czuł się z tą myślą paskudnie.

– Po co panu ten kod? – zapytał. – Przecież on służy do odwracania… sam pan wie czego. A panu to niepotrzebne. Pan chce, żeby zostało tak, jak jest.

– Do odwracania? – zdziwił się pomocnik nieumarłych. – Jakiego odwracania?

– Niech pan nie udaje – odparowała Lena. – My wszystko wiemy! Przeszedł pan na ciemną stronę. Żre pan robale…

– Co?!

– …w ogóle jest pan sługą Zła.

– Właśnie – wsparł przyjaciółkę Kacper. – Pada pan plackiem przed wampirami. Może być coś gorszego?

Wilczyński skrzywił się zdegustowany.

– Nie padam żadnym plackiem. Moi szefowi na pewno nie są aniołkami, ale zaraz zło, wampiry? Trochę przesadzacie.

– To ma nas uspokoić? Tak po prostu mamy zaufać? – oburzyła się Lena. – Cały czas pan kręci. A co z mistrzem? O nim też wiemy.

Mężczyzna podrapał się po głowie.

– Mistrzem? – powtórzył.

– O! Znowu to samo. Niech pan przestanie. Wiemy, że pilnuje pan trumny z mistrzem nieumarłych, że wydał pan mu naukowców, że lampa mogła przywrócić ich do normalnego życia.

– I jeszcze, że nami też chciał pan nakarmić swojego szefa. Rozpracowaliśmy to – dodał Kacper.

Trzeba przyznać, że słowa dzieciaków zrobiły piorunujące wrażenie. Oczy latały Wilczyńskiemu na wszystkie strony. Wyglądał jak człowiek, który oberwał spadającą dachówką w głowę.

– Eee…? – wydusił. – Wy to mówicie na poważnie.

Lena i Kacper jednocześnie wzruszyli ramionami. Co jeszcze można było dodać?

Sługa wampirów przyglądał się im jeszcze przez jakiś czas, a potem zaczął rechotać. Zwijał się ze śmiechu, co jakiś czas pokrzykując:

– O ja cię! Nie mogę! Nie wytrzymam! Zaraz się popłaczę! – Dobre pięć minut minęło, zanim uspokoił się na tyle, żeby powiedzieć: – Ależ wy… chi, chi, chi… jesteście… chi, chi, chi… głupi. – I na nowo zarykiwał się, aż ściany drżały. W końcu jednak spoważniał. – Słuchajcie. – Otarł łzy z policzków. – Nic nie wiem o żadnych wampirach, złych mocach i całej reszcie tych bzdur. Zajmuję się… jak to wyjaśnić… prywatnym wywiadem przemysłowym. Żebyście lepiej zrozumieli: w filmach nazywają takich jak ja szpiegami gospodarczymi. Mówiąc wprost: na zlecenie bardzo bogatych ludzi, firm albo państw kradniemy wynalazki, przydatne informacje, technologie i inne cuda. Chwytacie?

Ani Lena, ani Kacper nie zareagowali. Oboje mieli zbyt wielki mętlik w głowach, żeby powiedzieć coś z sensem. Nie było żadnych nieumarłych? Sąsiad ze spichlerza to nie pomocnik wampirów, tylko szpieg gospodarczy? Wcale nie pilnował trumien? Obserwował fizyków, bo był złodziejem tajemnic naukowych?

– Czyli nie chwytacie. – Wilczyński zinterpretował ich milczenie po swojemu. – Spróbuję inaczej. Jelonek i Tadejko dokonali ważnego odkrycia. Nie bardzo rozumiem, o co w nim chodzi, bo ja tylko kradnę informację, ale zdaje się, że o tunele w ziemskim polu magnetycznym czy coś równie dziwacznego. Łączą się z polem magnetycznym Słońca. Podobno istnieje cała sieć. Przy ultranowoczesnej technologii to szansa na podróże we wszechświecie, może nawet w czasoprzestrzeni. Z tego też niewiele rozumiem. W każdym razie te tunele odpowiadają również za przeróżne tajemnicze zniknięcia i zaginięcia, które od zawsze przydarzają się ludziom. Jest człowiek, ale wpada w magnetyczną dziurę i już go nie ma, jakoś tak.

– Roanoke… – szepnęła Lena.

– Mary Celeste – wychrypiał Kacper.

– Otóż to – niemal pochwalił ich przestępca. – Prawdopodobnie też sławny Trójkąt Bermudzki. O tych tunelach już od jakiegoś czasu wiedzieli różni mądrale z NASA, ale ogarnęli niewiele. Nie wymyślili, dlaczego się otwierają ani kiedy i gdzie to nastąpi, a także że robią z ludźmi to, co robią. Tak przynajmniej było, dopóki nie zaczęli badać tego zjawiska Jelonek i Tadejko. Może mieli szczęście, a może okazali się geniuszami, w każdym razie wszystko policzyli po swojemu i zrozumieli, jak zapanować nad mocą tuneli. Nawet skonstruowali tajemnicze urządzenie, ale trzymali język za zębami. Nie chcieli o tym gadać. Okrągły miesiąc próbowałem coś z nich wyciągnąć i dopiero dzięki wam okazało się, że to ta niby-lampka. Ona pozwala zobaczyć tunel, a nawet – to dopiero jest niebywałe – wyjść z niego, gdy się wpadnie do środka… Przerwał, odchrząknął, zastanowił się, po czym trochę zmienił temat. – Wiecie, dlaczego wam o tym mówię?

Nie wiedzieli. Zgodnie pokręcili głowami.

– Żebyście raz na zawsze skończyli z tymi bzdurami o wampirach i żebyście zrozumieli, że naprawdę możemy dobić targu. Jak mówiłem, nic do was nie mam. Do Jelonek i Tadejki też nie. Chcę tylko wydobyć z nich całą prawdę o tunelach. Ktoś zapłacił mi za to mnóstwo pieniędzy, bo wierzy, że na wynalazku tych dwojga zarobi wielką górę forsy. Wręcz niewyobrażalną. Dlatego muszę porozmawiać z fizykami. Informacja, tylko tyle potrzebuję. A gdy ją zdobędę, zniknę. Nie chcę niczyjej krzywdy. Jestem już bardzo blisko celu. Brakuje mi jedynie kodu.

Potem wrócił do opowieści o tunelach i dokonaniach Agnieszki Jelonek oraz Filipa Tadejki. Widać było, że na swój sposób ta sprawa go fascynowała. Rozprawiał o niej z wypiekami na twarzy. Okazało się, że choć warszawscy naukowcy starali się utrzymać swoje odkrycie w tajemnicy, coś poszło nie tak. Może wypsnęło im się jedno nieostrożne słowo, a może jakiś haker włamał im się do komputera. W każdym razie o postępach fizyków z Polski dowiedział się ktoś niekoniecznie miły i uczciwy, kto wynajął szpiega, by ten wydusił całą wiedzę z Agnieszki Jelonek i Filipa Tadejki.

– Chciałem ich przycisnąć na uczelni, ale okazało się, że wybrali się w Bieszczady, do Jawornika. Wiedzieli, że w tych rejonach od wieków tunele pojawiają się wyjątkowo często. Pojechałem więc za fizykami, wynająłem spichlerz – wyznał dzieciakom.

Naukowcy zainstalowali się w chacie z bali, gdzie obserwowali ruch tuneli w polu magnetycznym. Potrzebowali jeszcze kilku potwierdzających doświadczeń, żeby zakończyć swoją pracę i opublikować wyniki badań. Wkrótce z ich odkrycia mogłaby korzystać cała ludzkość. Za darmo. Na to Tomasz Wilczyński nie mógł pozwolić. Właśnie wtedy doszło do niespodziewanych komplikacji…

– Chciałem tylko wyrwać im laptopy, gdzie wszystko zapisali. Naprawdę, byłem delikatny – kończył swoją opowieść mężczyzna – ale zaczęliśmy się szarpać i wpadli do tunelu. Skrawek pola magnetycznego liznął komputery, przez co stały się bezużytecznym złomem. Zostałem z tym bałaganem sam. Wiedziałem jedynie, że Jelonek i Tadejko wymyślili urządzenie pozwalające wyrwać się z tunelu, i od tamtej pory usiłowałem je znaleźć. Chciałem uwolnić tych ludzi. Naprawdę! Szukałem więc tego cuda przez wiele dni, aż zjawiliście się wy i nie tylko znaleźliście lampkę, ale jeszcze odkryliście, że można na niej ustawić kod, z którym zresztą też mnie wyprzedziliście.

Opowieść była spójna i logiczna. Tłumaczyła – znacznie lepiej niż teoria o wampirach – to, co przez ostatni czas działo się w chacie z bali. Brzmiała też całkiem szczerze, chociaż tylko do pewnego momentu. Jak większość młodych ludzi, Lena i Kacper działali niczym niezawodne detektory fałszu. Intuicyjnie wyczuwali, gdy ktoś zaczynał kłamać. Poza tym tylko osoba nieszczera ciągle powtarza słowo „naprawdę”, a szpieg zrobił to dwa razy. W mig pojęli więc, że nie było żadnego nieszczęśliwego wypadku – drań umyślnie wrzucił naukowców do tunelu, licząc, że on zatrzyma laptopy, a oni nigdy nie wrócą. Nie planował też ratować Agnieszki Jelonek i Filipa Tadejki. Chciał ich na moment wyciągnąć z innego wymiaru, zmusić do wyjawienia sekretów, a potem pozbyć się nieszczęsnych uczonych na zawsze. Najpewniej znów wepchnąłby ich do tunelu i tym razem zostawił na pewną śmierć. Bandyci rzadko zostawiali żywych świadków swoich zbrodni. A dzieciaki też już były świadkami.

Lena smutno uśmiechnęła się do Kacpra, on ścisnął jej palce. Rozumieli się bez słów. Drab nie zamierzał dotrzymać słowa. Na ocalenie można było mieć nadzieję tylko dopóty, dopóki nie pozna kodu.

– Niczego panu nie zdradzimy – powiedziała dziewczynka. – Nikt, nawet jedenastoletnie dziecko, nie zaufa komuś takiemu jak pan. Najpierw proszę ocucić babcię i dziadka. Wtedy sami uwolnimy fizyków. Może będą chcieli z panem pogadać. Obiecuję, że spróbujemy ich przekonać.

– A ja obiecuję, że w lochu, który wam przygotowałem, są głodne szczury – odrzekł ze złością bandzior. – Jeśli zaczną was żywcem zjadać po kawałku, miejcie pretensje tylko do siebie.

* * *

Wilczyński zamknął Lenę, Kacpra i psa w podziemiach spichlerza, zastawiając okienko jakimiś ciężarami, których nie dało się usunąć. Oczywiście dzieciaki mogły z łatwością wydostać się na zewnątrz, bo znały już drogę, ale właściwie po co? Dziadek i babcia spali. Wilczyński położył łapy na lampce, a pomysłu na odebranie mu jej nie mieli. Czas zaś płynął nieubłaganie – minuta po minucie – odbierając naukowcom szansę na ocalenie.

– I nic nie możemy na to poradzić. A byliśmy tak blisko! – Kacper schował twarz w dłoniach.

Lena była w równie złej formie. Przytuliła Malinę, który z rozpaczy, że siedzi zamknięty w piwnicy z dala od babci, nerwowo bił ogonem.

– Może powinniśmy pójść na policję? – zapytała bez przekonania i zaraz sama sobie odpowiedziała: – Bez sensu. Nawet jeśli nam uwierzą, co raczej się nie stanie, będzie po wszystkim, zanim patrol tutaj dotrze.

– A bez fizyków nie mamy żadnych dowodów – mruknął chłopiec. – Wilczyński wszystkiego się wyprze, zrobi z nas głupków.

– Lampka! – ożywiła się Lena. – Jeśli pokażemy ją policji, jeśli otworzymy tunel…

– Gdy fizycy umrą, ten bydlak zdąży ją sto razy gdzieś schować. Może nie dostanie informacji o tunelach, ale dorwał urządzenie warte fortunę. Ktoś mądry będzie wiedział, jak je rozpracować. Hej! – Kacper poderwał głowę. – A babcia i dziadek? Oni mogą zeznawać!

Dziewczynka wzruszyła ramionami.

– I co powiedzą? Że Wilczyński ich uśpił? Tej butelki z miodem pewnie dawno już nie ma, więc policja uzna, że para starszych ludzi zmęczyła się opieką nad wnukami i zasnęła. Albo że zjedli coś nieświeżego i im zaszkodziło. A Wilczyński będzie się śmiał, obserwując to wszystko zza zasłony.

Kacper wpatrywał się we własne dłonie. Nienawidził bezradności. Preppersi nigdy się nie poddawali.

– Musimy go pokonać.

– My? Jak?

– Nie wiem – westchnął i opuścił głowę na kolana.

Lena jeszcze mocniej przytuliła Malinę. W piwnicy zapadła pełna poczucia klęski cisza, której nie mąciły nawet popiskiwania szczurów. Poszły spać albo uciekły przed kotami. Tyle dobrego w tej beznadziejnej sytuacji.

– Przynajmniej wiadomo, skąd się wzięły tutejsze legendy o wampirach – odezwała się w pewnym momencie dziewczynka. – Z powodu tuneli ludzie ginęli czasem bez śladu, więc trzeba było znaleźć jakieś wytłumaczenie: wampiry ich porwały.

– Aha – odpowiedział bez zaangażowania Kacper.

– Ale w takim razie, kto chodził po nocy?

– Tego nigdy się nie dowiemy.

Znowu odechciało im się rozmów. Lena odezwała się dopiero po dłuższej chwili:

– A Ciapek pewnie przybłąkał się do chaty i wpadł do tunelu. Może fizycy go karmili jakimiś smakołykami i przyszedł ich odwiedzić?

Tym razem chłopiec nawet nie odpowiedział.

Wilczyński zabrał dzieciakom komórki, więc nie mogły śledzić upływającego czasu. Dlatego nie wiadomo, czy stało się to po godzinie, czy po dwóch: Malina zaczął na przemian wyć i skomleć. Cichutko, ale przejmująco. Serce pękało z rozpaczy, gdy się tego słuchało.

– On tęskni za babcią – powiedziała Lena – albo wyczuwa, że może jej się stać coś złego. Potem pomyślała chwilę i dodała: – Dosyć tego! Nie możemy na to pozwolić.

– Masz rację – zgodził się z nią Kacper, któremu nagle wróciła energia.

Sięgnął do kieszeni, w której trzymał malutką, nie większą od kciuka dorosłego człowieka, ale bardzo silną awaryjną latarkę, z którą nigdy się nie rozstawał. Od razu poczuł się lepiej.

– Lenka, jaki jest plan?

– Taki, żeby skopać Wilczyńskiemu tyłek.

Zanim wyszli z piwnicy, w pomieszczeniu, w którym umieścił ich porywacz, dziewczynka położyła dwa manekiny z kolekcji mamy Piotrka.

– Gdy Wilczyński zajrzy, żeby sprawdzić, czy nadal tu jesteśmy, dojdzie do wniosku, że śpimy. Jeszcze pożałuje, że tak nie jest. A teraz… – pocałowała Malinę w czubek nosa. – prowadź, piesku!

– Hau! Hau!

ROZDZIAŁ 10

Nocą ucieczka z podziemi przez ziemiankę nie była łatwą przeprawą, ale dzięki latarce Kacpra udało się uniknąć poważniejszych skaleczeń. Ujrzawszy w końcu pogodne niebo, Lena najpierw odetchnęła, a zaraz potem zadrżała. W bladym blasku gwiazd okolica wyglądała jak sceneria horroru.

– Dobrze, że wampiry jednak nie istnieją – mruknęła.

Malina liznął ją niecierpliwie po dłoni, jakby chciał powiedzieć, że jest inny potwór. Na co czekamy, mówiły jego niespokojne oczy. Pędźmy wyrwać z jego łap babcię, dziadka i naukowców!

Kacper ruchem głowy wskazał dwa domy. W spichlerzu panowały ciemności, ale chata była rozświetlona jak choinka. Najwyraźniej szpieg przeczesywał wszystkie pomieszczenia w poszukiwaniu kartki, na której dzieciaki zapisały kod.

– Nic z tego – oznajmił chłopiec i na potwierdzenie swoich słów wyjął z kieszeni zmięty kawałek papieru.

Lena uniosła kciuk.

Cichutko, niczym trójka duchów, dzieciaki oraz Malina popędzili przez łąkę i do spichlerza. Schowali się za jego ścianą, ale stąd widać było tylko parter chaty. Babcia i dziadek spali w salonie. Ona na kanapie, on w fotelu. Nie wyglądali na cierpiących. Babcia nawet uśmiechała się przez sen, a dziadek chrapał tak donośnie, że w nocnej ciszy słychać go było chyba na kilometr.

– Ten problem chwilowo nie wygląda na poważny – powiedziała z ulgą Lena. – Gdzie Wilczyński?

– Na dole go nie ma, więc musiał pójść na górę – odparł Kacper.

– Stąd nic nie widać!

Prawda, ale istniała przecież idealna miejscówka do obserwacji sypialni na piętrze. Co szkodziło spróbować? Chłopiec podkradł się pod drzwi spichlerza i nacisnął klamkę. Ustąpiła!

– Ależ z tego Wilczyńskiego kretyn. Nawet nie zamknął domu. Uważa, że już wygrał i nic nie może go zaskoczyć.

– Myli się. Właź na górę.

Weszli do pokoju porywacza. Tego samego, z którego on sam kilka dni wcześniej podglądał dzieciaki. Skryli się za zasłonami i ostrożne zerknęli przez okno.

– O nie! – szepnęła dziewczynka.

Wilczyński uruchomił lampkę. Sypialnię Leny zalała charakterystyczna niebieska poświata. Jednocześnie zamigotały wszystkie żarówki w chacie. Na ścianie pojawił się okrąg, na jego krawędzi stanęli Agnieszka Jelonek i Filip Tadejko. Przy ich nogach pałętał się Ciapek. Cała trójka wyglądała przerażająco. Byli jeszcze słabiej widoczni niż ostatnim razem.

– Kończy im się czas – w głosie Kacpra zabrzmiał strach.

– Umierają – jęknęła Lena.

– Kod! – ryknął Tomasz Wilczyński do naukowców.

Wszystkie okna były rzecz jasna otwarte, jak to w środku upalnego lata, więc dźwięk niósł się doskonale. Na wpół rozmyty Filip Tadejko odpowiedział, lecz oczywiście nie dało się go usłyszeć. Wilczyński wycelował palec w swoje ucho i pokręcił głową.

– Głośniej! – wrzasnął.

Agnieszka Jelonek, a raczej już tylko jej cienista kopia, zakołysała głową, jakby kobieta próbowała coś tłumaczyć, ale to tylko bardziej rozwścieczyło bandziora. Chwycił krzesło i cisnął nim w tunel. Ciapek przeraził się, podkulił ogon i uciekł, gdy przedmiot przeleciał tuż za nim w czeluści magnetycznego korytarza.

Wilczyński złapał lampkę. Podszedł do naukowców. Pokazał pokrętło.

– Cyfry! – Zamachał palcami. – Pokażcie mi w ten sposób!

Filip Tadejko uniósł dłoń. Tak przynajmniej należało sądzić, bo pewności nie było – jego ruch był tylko smugą cienia na tle jaskrawej poświaty. Fizyk nie miał palców, stóp, ani głowy. Zdawał się ciemną podłużną plamą o kształcie tylko przypominającym ludzki.

– Wracajcie! Zróbcie coś ze sobą! – Wilczyński włączył i wyłączył lampkę.

Tunel zniknął, a potem znów się pojawił do wtóru migających w chacie żarówek. Fizycy tkwili przy krawędzi tunelu, niemi, coraz mniej widoczni. Wilczyński wpadł w szał. Ponownie wyłączył urządzenie, odpalił je na nowo. I jeszcze raz, i jeszcze…

– Zaraz wywali korki – szepnął Kacper.

Dokładnie w tym momencie bezpieczniki nie wytrzymały. Dom z bali pogrążył się w ciemnościach.

– Niech to szlag! – rozległ się wściekły głos bandziora. – Nie chcecie mi dać kodu? Obejdzie się. Mam kogoś, kto go zna!

A potem w chacie rozbłysło światełko telefonu komórkowego. Wilczyński zbiegał po schodach.

– Idzie po nas – zrozumiała Lena.

Chwilę potem pojęła jeszcze coś. Fizyków wciąż można było uratować.

Kacper też już to wiedział.

– Poczekamy, aż Wilczyński wejdzie do piwnicy i zamkniemy go w niej. Trochę mu zajmie, zanim wyważy drzwi albo odsunie te szpargały spod okienka, bo wyjścia przez ziemiankę raczej nie zna. My w tym czasie ogarniemy, jak włączyć bezpieczniki.

– I wprowadzimy kod.

– Dokładnie!

– Hau! – zamachał ogonem Malina.

Tak zrobili. W każdym razie zrealizowali pierwszą część planu. Gdy fałszywy Wilczyński zniknął w piwnicy, Lena zamknęła drzwi na klucz. Dzieciaki nie czekały na wrzaski bandziora, który lada moment musiał zorientować się, że jego więźniowie zbiegli, a ich rolę odgrywają dwa manekiny sklepowe. Popędziły do chaty, gdzie Kacper odpalił swoją miniaturową latarkę. Rzeczywiście miała moc.

Najpierw sprawdzili, co u babci i dziadka.

– Oddychają normalnie – powiedziała Lena, po czym dotknęła dłoni starszych państwa. – I są ciepli. Chyba wszystko w porządku.

Malina dla pewności liznął babcię po twarzy. Zachichotała przez sen, a wtedy dziadek zmarszczył nos.

– Wiem, chrapię. Przepraszam, Uleńko – wymamrotał nieprzytomnie i spróbował zmienić pozycję na fotelu.

– Cały dziadek – skomentował Kacper te niezdarne wygibasy. – Nic mu nie jest. Bierzmy się do roboty.

Pora na to była najwyższa, bo ze spichlerza doleciał łomot. Bandzior pojął już, że został wystrychnięty na dudka i wziął się za wyważanie drzwi. Sądząc po sile uderzeń, mógł odzyskać wolność szybciej, niż Lena i Kacper zakładali.

– Korki – ponagliła dziewczynka.

Ruszyli pod schody, gdzie wisiała duża metalowa skrzynka. Otworzyli ją, przyświecili latarką i…

– O rany – przeraził się Kacper.

Dzieciaki miały przed oczyma kilkadziesiąt jednakowych dźwigienek i plątaninę kabli.

– No! – Szturchnęła przyjaciela Lena. – Zrób coś z tym.

– Ja?

– Przecież nie ja. To ty jesteś preppersem, znasz się na życiu bez prądu.

– Właśnie! Uczę się, jak go NIE potrzebować.

Lena westchnęła. Bez elektryczności nie da się włączyć lampki, bez lampki tunelu magnetycznego, nie mówiąc o ustabilizowaniu go kodem, a bez stabilnego korytarza naukowcy nie mieli szans.

– Wciśnijmy coś – zaproponowała. – Wszystko albo cokolwiek.

Kacper przesunął do góry dźwignię pierwszego z brzegu bezpiecznika. Nic. Zrobił to samo z następną, i jeszcze jedną. Wszystko z identycznym efektem. Także gdy podniósł wszystkie, chata pozostała pogrążona w ciemności.

– Musimy obudzić babcię albo dziadka. Może oni sobie z tym poradzą.

W tej samej chwili od strony spichlerza doleciały brzęk tłuczonej szyby i rumor towarzyszący zrzucaniu ciężkich przedmiotów. Malina natychmiast śmignął do okna. Oparł przednie łapy na parapecie.

– Hau! Wrrr! Hau! – rozszczekał się.

Nawet nie było potrzeby sprawdzać, co się stało. Wilczyński zrezygnował z wyważenia drzwi i zajął się torowaniem sobie drogi przez piwniczne okienko.

– Babciu! – Lena poklepała starszą panią po policzku. – Otwórz oczy!

– Dziadku! – próbował cucenia Kacper.

– Babciu!

– Dziadku!

Bez reakcji.

– Pali się! – wrzasnęła w desperacji Lena.

– Złodzieje! – dołożył Kacper. – Kradną Malinę!

Nic.

– Polejmy ich wodą – podrzuciła pomysł dziewczynka.

– Zwariowałaś? Jeszcze się zakrztuszą.

– Na filmach tak robią i nikt nie narzeka.

Łubudu! – dobiegło z podwórka, a potem…

– Idę po was, szczeniaki! Pożałujecie!

Wystarczył rzut oka przez okno. Bandzior prawie się wydostał. Odepchnął ciężkie szpargały i wyczołgiwał się z piwnicy. Połową ciała był już na trawie. Nawet w ciemnościach widać było, że buzuje w nim wściekłość.

Nie było już czasu na nic poza ucieczką.

– Lampka! – krzyknęła dziewczynka i pobiegła na górę.

– Plecak z osobistym szpejem! – Kacper popędził za nią.

Chwilę później wypadli na zewnątrz.

– Widzę was! – ryknął Wilczyński.

Malina zaczął ujadać. Kacper musiał naprawdę mocno pociągnąć psa za obrożę, żeby zmusić go do biegu. Pomknęli w stronę domu Piotrka.

– U Grzybów jest prąd – dyszała Lena. – Podłączymy lampkę, wpiszemy kod i wypuścimy fizyków. Potem oni pomogą nam uratować rodzinę.

– Jasne – wysapał Kacper, gdy zbliżyli się do ziemianki. – Obyśmy tylko zdążyli przed…

Nie dokończył. Za ich plecami rozległ się ryk silnika, a światła reflektorów terenówki zaczęły ciąć połacie zielonych traw niczym kosa łany zboża.

Malina w miejscu odwrócił się w stronę nadciągającego samochodu – zjeżony, czujny, gotowy do walki.

– Nie! – przeraziła się Lena. – Uciekaj, piesku.

Owczarek nie miał zamiaru ustąpić. Obnażył zęby. A Wilczyński gnał prosto na niego.

– Przejedzie go! – wrzasnął Kacper i desperackim ruchem pociągnął zwierzaka do ziemniaki. – Właź tam! Natychmiast! Lenka, pomóż mi!

Wspólnymi siłami wepchnęli Malinę za drzwi. Podparli je kołkiem, który jednocześnie załatał dziurę w deskach. Biedny Malina. Skamlał, drapał, ale nie był w stanie się wydostać.

– To dla twojego dobra – zapewniła go dziewczynka. – Ten drań zrobiłby ci krzywdę.

Chwilę później Wilczyński zatrzymał się z piskiem hamulców.

– Właźcie! – warknął.

W pierwszym odruchu Lena i Kacper chcieli biec dalej, krzyczeć, szarpać się, gdyby było trzeba.

– Zostało najwyżej kilkanaście minut – powiedział jednak bandzior. – Ostatni moment, żeby uratować Jelonek i Tadejkę. Podacie mi kod. Jeśli nie, ta dwójka na pewno nie wróci, a wy będziecie musieli żyć ze świadomością, że zginęli przez wasz durny upór.

Bywa tak, że ta sama myśl jednocześnie zaświta kilku osobom. To właśnie przytrafiło się dzieciakom. Podając kod – zrozumiały – podarują naukowcom ostatnią szansę. Może ci po wyjściu z tunelu rzucą się na szpiega, pokonają go? W końcu Filip Tadejko wyglądał na siłacza. Wciąż była nadzieja…

– Więc? – Wilczyński spojrzał na dzieciaki.

Oboje pokiwali głowami i wsiedli do auta.

Bandzior natychmiast odebrał im lampkę, wrzucił ją na fotel pasażera. Zawrócił i na pełnym gazie pomknął w stronę chaty z bali.

* * *

Wilczyński poradził sobie ze skrzynką z korkami w pięć sekund. Wystarczyło uruchomić jeden, najważniejszy bezpiecznik, który wcale nie był dźwigienką.

Kacper podłączył lampkę do prądu i tunel pojawił się niemal od razu. Lena zmrużyła czy. W blasku jaskrawobiałego światła nie widziała nawet zarysu fizyków. Ciapka, który zwykle kręcił się pod nogami naukowców, również nie dostrzegła.

– Może już nie żyją – wykrztusiła przez ściśnięte strachem gardło.

– Bzdura! – ofuknął ją Wilczyński. – Wprowadź kod.

Stanął tuż przy wylocie korytarza magnetycznego, żeby zacząć wypytywać uczonych, gdy tylko pojawią się przy krawędzi.

– Zaczynaj! – popędził Lenę.

– Sześć, zero, jeden, siedem, jeden, siedem… – Dziewczynka po kolei zgrywała cyfry z podziałką na obudowie lampki.

– Nie widzę ich. – Wilczyński wlepiał wzrok w tunel. – Gdzie oni są?

– Gotowe – zameldowała Lena.

Ledwie to powiedziała, w pokoju rozbłysło oślepiające, bolesne dla oczu światło. Dzieciaki wiedziały, czego się spodziewać, ale Wilczyński miotał się, zdezorientowany.

– Co się dzieje? Nic nie widzę! Naukowcy wyszli? … Nie!

Z tunelu magnetycznego wyskoczyło dwoje ludzi. Rzucili się na drania. Wilczyński upadł, powalony na podłogę. Agnieszka Jelonek krzyknęła tryumfalnie, ale bandzior zdołał ją odepchnąć. Kobieta aż się zatoczyła.

– Proszę uważać na nas! – pisnęła Lena.

Dzieciaki wcisnęły się w róg pokoju.

Po pierwszym szoku Wilczyński zdążył stanąć na nogi. On i Filip Tadejko zwarli się w uścisku, zaczęli okładać pięściami i przepychać. Aby pomóc mężowi, Agnieszka Jelonek wskoczyła jego przeciwnikowi na plecy. Teraz we trójkę siali w sypialni spustoszenie – wpadali na meble, uderzali o ściany. A krzycząc, szarpiąc się i tłukąc, coraz bardziej spychali Lenę i Kacpra w stronę korytarza magnetycznego.

– Złaź ze mnie! – ryknął Wilczyński do Agnieszki Jelonek.

Obrócił się gwałtownie, a wtedy siła odśrodkowa wyrzuciła fizyczkę w powietrze. Prosto na Lenę i Kacpra.

– Uciekajmy! – krzyknął chłopiec.

Nie zdążyli. Znajdowali się akurat tuż przed wylotem korytarza magnetycznego, gdy bezwładne ciało kobiety uderzyło w nich niczym taran.

– Oj! – sapnęła tylko Lena i wpadła prosto w czeluść tunelu.

Kacper wrzasnął i, niewiele myśląc, wskoczył za nią.

Jednocześnie zerwali się na równe nogi.

– Czy my…? – wydukała dziewczynka.

Przed nią majaczyło wyjście z korytarza magnetycznego, a dalej jej własna sypialnia. Bezgłośnie walczyło tam troje ludzi.

– Ratunku! – krzyknął chłopiec. – Pomocy!

– Tu jesteśmy! – Lena zatłukła pięściami w niewidzialną przeszkodę.

Z jakiegoś powodu kod, który uwolnił fizyków, nie przepuszczał dzieciaków.

Nagle do pokoju wpadł Malina i rzucił się na Wilczyńskiego.

A potem wszystko zniknęło.

* * *

Kacper wyciągnął przed siebie ręce, żeby zbadać… pustkę, gdzie jeszcze przed sekundą było wyjście z tunelu magnetycznego.

– Utknęliśmy – szepnął.

Lena stała odwrócona do przyjaciela plecami i spoglądała w dal.

– Spójrz – powiedziała nieswoim głosem.

Przed dzieciakami rozciągała się nieskończona przestrzeń. Zdawała się wielka jak kosmos i zapewne taka była. Nic w niej nie miało sensu. Przypominała puzzle z mapą świata, które ktoś poukładał na chybił trafił. Góry leżały na pustyni, z mórz wystawały wioski, rzeki płynęły w powietrzu, dżungla dryfowała na lodowej krze o rozmiarach kontynentu. W tym wszystkim tkwiły wraki statków i samolotów z przeróżnych epok: starożytne galery, pirackie żaglowce, okręty wojenne, pasażerskie boeingi, szybowce.

– To chyba jakieś zakrzywienia czasoprzestrzeni – wymamrotał Kacper. Wyciągnął rękę i dotknął najwyższego pasma górskiego, na pierwszy rzut oka oddalonego o tysiące kilometrów.

– A to? – Lenie trzęsły się palce, gdy wskazywała na przedziwne widmowe pasma, migoczące milionami kolorów.

Do złudzenia przypominały tuby, jakimi na pływalniach zjeżdżało się do basenu. Dziewczynka przestała je liczyć, gdy doszła setki. Pojawiały się i gasły z idealną regularnością, co osiem sekund.

– Korytarze magnetyczne – odgadł Kacper, a potem przyznał z rozpaczą: – Nie wiem, który jest nasz.

Jedne były puste, w innych coś się poruszało. Ludzie, zwierzęta, maszyny…

– Awionetka! – Lena się przeraziła, gdy tuż nad ich głowami przeleciała elegancka Cessna 206.

Zanim maszyna zniknęła w głębi tunelu, za jej szybą mignęła zaskoczona twarz pilota.

– G…gdzie on teraz jest? – wychrypiał chłopiec.

– Wciągnęło go – zrozumiała Lena. – Może leciał nad Trójkątem Bermudzkim albo… Co się dzieje?!

Coś potężnego o nieokreślonym kształcie nadciągało z północy. Ni to monstrualna fala tsunami, ni to przedziwne tornado. Powietrze rozmigotało miliardami rozbłysków, ziemia pod stopami zadrżała.

Lena i Kacper rzucili się do ucieczki. Biegli, ale nie mieli poczucia, że się przemieszczają. Czas i odległości działały w tym wszechświecie inaczej. W końcu przestrzeń zawirowała, uformowała się w wir i olbrzymia siła wessała dzieciaki w migoczącą kolorami tubę.

– Tunel… otworzył… się!

– Boję się!

– Ja też! Ale może to nasz!

Nie, wyrzuciło ich przy niewidzialnej barierze, za którą widać było wzburzone fale i malutką wysepkę z białą latarnią morską.

– To Szkocja, Eilean Mor. Tu zaginęli latarnicy – rozpoznała budowlę Lena.

Nie dane im było jednak przyjrzeć się tej okolicy. Znikąd pojawił się nowy wir i wpadli w kolejny tunel magnetyczny.

Przez moment mignął im leśny cmentarz w Starym Jaworniku, ale pęd czasoprzestrzeni wypchnął ich nad lodowatym jeziorem, pośród pokrytych śniegiem wzgórz. Skutym mrozem brzegiem wędrowali ludzie okryci grubymi futrami. W malutkim porcie stało kilka rybackich łodzi. Anjikuni – głosił napis na drogowskazie.

– Jesteśmy w Kanadzie – mruknął Kacper. – To ta wioska, z której w 1930 roku zniknęli wszyscy mieszkańcy. Zostawili jedzenie, ubrania, broń, psy i po prostu przepadli bez śladu. Jak osadnicy z Roanoke. Zaczął dygotać. – Ja chcę stąd wyjść! Wracajmy do chaty!

Lena też się trzęsła. Nie z zimna – niewidzialna zasłona w tunelu magnetycznym odgradzała ich od podmuchów arktycznego wiatru, ze strachu. Nadciągał kolejny wir, nowa podróż w czasie i przestrzeni, która skończyć się miała nie wiadomo gdzie. A jeśli nigdy nie trafią do chaty z bali? Co, jeżeli fizycy nie wprowadzą kodu albo Wilczyński z nimi wygra…

Bała się o tym myśleć.

– Trzymaj mnie za rękę! – zdążyła jeszcze krzyknąć, zanim pochłonęła ich plątanina kolorowych iskier.

Zatrzymali się równie gwałtownie, jak wystartowali. Wir, który ich tu przygnał, zmienił nagle kształt i oddalił się na południe. Znów przypominał falę tsunami albo tornado. Powietrze przestało migotać.

– Chyba na jakiś czas mamy spokój – orzekł Kacper.

Lenie łzy spłynęły po policzkach.

– Tak, ale to znowu nie nasze wyjście.

Tym razem trafili w niewysokie góry. Tuż obok nich stał porzucony samochód wyładowany sprzętem turystycznym. Najwyraźniej jakiś nieszczęśnik wpadł do tunelu razem z autem i słuch po nim zaginął. Po drugiej stronie korytarza magnetycznego, w rzeczywistym świecie, wędrowali objuczeni plecakami wielbiciele pieszych wycieczek.

– Trybecz – Słowacki Trójkąt Bermudzki – odczytała Lena na drogowskazie stojącym przy szlaku.

To miejsce również znane było z opowieści o niewyjaśnionych zaginięciach.

Kacper opuścił głowę.

– Nie wiem, jak trafić na nasz tunel – szepnął. – Przykro mi, Lenka. Tata nie przygotował mnie na taki koniec cywilizacji.

Dziewczynka pociągnęła nosem.

– Idzie noc – bąknęła zgaszona. – Lepiej znajdźmy schronienie. Mam dość ślizgania się w tunelach. Poza tym… – Rozejrzała się dookoła. – Boję się, że coś tu żyje, jest tak samo głodne jak my i po nas przyjdzie.

Kacper pokiwał głową. Dręczyły go te same obawy.

– Może przeczekamy tam. – Wskazał auto bez właściciela. – Wygląda, jakby stało tu od kilkunastu lat. Wrosło w ziemię, rdzewieje i w ogóle. Może wir nie rusza gratów, które raz już wciągnął.

Lena odetchnęła, otarła łzy.

– Poszukam czegoś do jedzenia. To mnie uspokaja.

– A ja zrobię instalację alarmową na potwory. – Kacper przykucnął nad plecakiem z osobistym szpejem. – Rozciągnę sznurek dookoła samochodu, nisko przy ziemi i powieszę na nim blaszki. Gdy coś się tu zakradnie, trąci sznurek, a blaszki zaczną dzwonić o siebie.

– Zrób tak – prawie ucieszyła się dziewczynka. – Wykorzystaj puste konserwy, sporo ich tu leży. Pewnie kierowca żywił się nimi dopóki…

Wolała nie kończyć. Otworzyła bagażnik. Znalazła kilkanaście hermetycznie zamkniętych słoików, opakowanie sucharów, kawałek suchej kiełbasy tak starej i twardej, że nawet tasak by się na niej połamał, turystyczną butlę z gazem i garnek. Spróbowała odczytać nieco pożółkłą etykietę na słoiku. Napis był w obcym języku, ale zdjęcie rozwiało wątpliwości.

– Fasolka w sosie! Trochę przeterminowana, ale raczej się nie strujemy, jeśli ją solidnie przegotuję.

– Na wszelki wypadek doprawimy ją moimi tabletkami odkażającymi.

Gdy zrobiło się ciemno i sznurek z alarmową instalacją okalał ich niewielkie schronienie, w starym aucie rozpoczęła się prawdziwa uczta. Lena i Kacper maczali suchary w sosie, zagryzając fasolką. Dawno nic im tak nie smakowało. Z samochodu unosiły się bajeczne aromaty sosu pomidorowego, przypraw i kiełbasy, którą kandydatka na zwyciężczynię Master Chef Junior gotowała na wolnym ogniu, dzięki czemu zrobiła się jako tako miękka.

Kacper udawał, że wszystko jest w porządku, ale tak naprawdę bardzo się martwił. Im smakowiciej pachniało, tym mniej byli bezpieczni. Zapachy jedzenia jak nic innego przyciągały głodne drapieżniki.

– Powinniśmy zamknąć okna, zanim zwabimy – zaczął, a wtedy…

Brzęk! Brzęk!

– Blaszki! – Lena się poderwała. – Coś tu biegnie.

Z pobliskich krzaków wypadł mały, czarny, czworonożny stwór. Śmignął jak pocisk, skoczył na drzwi auta. Potem odbił się jeszcze raz, z większą precyzją i wylądował na siedzeniu pasażera.

– A! – wrzasnął Kacper.

– A! – krzyknęła Lena.

– Hau! – szczeknął stwór i zamerdał całym ciałem.

– Ciapek?

– Hau! Hau!

Z całą pewnością był to pies Piotrka. Na grzbiecie nosił rudą plamkę.

Zwierzak zajrzał do garnka. Polizał sos, wyciągnął z niego kiełbasę i pożarł ją na oczach zdumionych dzieciaków.

– Skąd on się tutaj wziął? – zapytała Lena, a potem dodała z nadzieją: – Może zna drogę do domu? Do naszego tunelu?

Kacper z wrażenia głośno przełknął ślinę.

– Ciapek – powiedział drżącym głosem – znajdź Piotrka. Prowadź!

Psu nie trzeba było dwa razy powtarzać. Na dźwięk imienia ukochanego pana machnął ogonem i pognał przed siebie. A dzieciaki za nim. Wiódł ich sobie tylko znanymi skrótami. Biegli lasem, wzgórzami, pustynią i przez lodowe kry. Zdawało się, że pokonują tysiące kilometrów, ale nie czuli zmęczenia, a podróż trwała zaledwie kilka minut. W tym świecie wszystko było inne. Za którymś zakrętem Ciapek szczeknął i wskoczył w wiszący pionowo wir. Lena nie namyślała się, Kacper również. Wpadli razem w tunel magnetyczny. Siła pędu wycisnęła im powietrze z płuc.

Mknęli, nie tracąc z oczu rozmerdanego psiego ogona. A potem stał się cud – zobaczyli niewiarygodną jasność. Na jej końcu usłyszeli dźwięk, który rozpoznaliby wszędzie. Dochodził z zewnątrz tunelu!

– Hau! Hau!

Malina!

– Słyszę go! Słyszę! – krzyknęła radośnie Lena.

– A ja go widzę! – ucieszył się Kacper.

Naukowcy wprowadzili kod, korytarz magnetyczny był otwarty i stabilny!

W następnej chwili cała trójka, dzieciaki i Ciapek, wypadła z tunelu prosto na podłogę w sypialni Leny. Powitały ich roześmiane twarze Agnieszki Jelonek i Filipa Tadejki.

ROZDZIAŁ 11

Co z babcią i dziadkiem? – to były pierwsze słowa Kacpra po wydostaniu się z korytarza magnetycznego.

– Cali, zdrowi, wciąż śpią. Przykryliśmy ich kocami. Nic im nie będzie – zapewniła Agnieszka Jelonek.

– Wilczyński? – zapytała niemal jednocześnie Lena. – To znaczy szpieg?

– Zwiał – przyznał pan Tadejko, ale od razu dodał: – Bez obaw, powiadomiliśmy już odpowiednie służby, nie ucieknie daleko. Drań zostawił sporo odcisków palców, teraz łatwo go będzie zidentyfikować i namierzyć. A nasze urządzenie jest bezpieczne. Wilczyńskiemu nie udało się…

– Hau! – zniecierpliwił się tą gadaniną Malina i rzucił się witać dzieciaki. Rozsadzało go szczęście, że wrócili, więc skakał po nich jak po żywych materacach.

– Auć! Też cię kocham – chichotała Lena.

– Auć! – stęknął Kacper.

– Hau!

– Oberwałem ogonem w oko – śmiał się chłopiec. – Ale to nic! Super cię widzieć, Malina!

– Hau!

Ciapek robił to samo z naukowcami, a ci tulili kundelka jak swojego. Agnieszka Jelonek aż popłakała się na widok małego czworonoga. Filip Tadejko też pociągał nosem.

– To dwa najdzielniejsze psy na świecie – powiedział. – Bez Ciapusia zginęlibyśmy tam, po drugiej stronie. Prowadził nas do wraków, w których mogliśmy znaleźć jedzenie, wyszukał wodę, ostrzegał przed nadchodzącym wirem magnetycznym. Dawaliśmy mu smakołyki, gdy byliśmy jeszcze po tej stronie, więc przychodził do chaty, kiedy żyliśmy po tamtej. No i za którymś razem wpadł do tunelu. Żal nam było biedaka, ale wspierał nas bardzo.

– Hau! – Piesek zakręcił grubiutkim ciałkiem.

– A Malina – wtrąciła Agnieszka Jelonek – pomógł obronić nasz wynalazek przed Wilczyńskim. Przegrywaliśmy, brakowało nam sił do walki, bo pobyt w tunelu bardzo nas osłabił. Na szczęście pojawił się wasz zwierzak. Rzucił się na Wilczyńskiego i nieźle go przeraził. – Fizyczka zaczęła się śmiać. – Ujmę to tak, pan elegancik potrzebuje pilnie nowych spodni, bo brakuje mu nogawki.

– I buta – dodał Paweł Tadejko. – Uciekł w jednym. Z Maliną nie ma żartów.

Lena uwiesiła się owczarkowi na szyi.

– Jestem z ciebie taka dumna!

– Hau! – Polizał ją po twarzy. – Hau!

Ciapek zaskamlał na ten widok.

– Oczywiście – zrozumiał Kacper. – Tęsknisz za Piotrkiem.

Zbiegł na dół i otworzył szeroko drzwi.

– Zmykaj do swojego pana.

– Hau! – szczeknął radośnie piesek i tyle go było widać.

Dzieciaki zostały z naukowcami. Wcale nie było niezręcznie czy oficjalnie. Genialni fizycy okazali się przemiłymi ludźmi. Co chwila dziękowali za ocalenie.

– Mało brakowało, a zaatakowalibyśmy was czosnkiem albo osikowym kołkiem – przyznał się Kacper. – Początkowo braliśmy was za wampiry.

Agnieszka Jelonek i jej mąż otworzyli szeroko oczy.

– Że… co? – wykrztusił po chwili pan Tadejko.

– Wyglądaliście jak dwa upiory, pojawialiście się w nocy i nie odbijaliście się w lustrze – wyjaśniła Lena. – Poza tym, halo, jesteśmy w Jaworniku! Co innego mogliśmy o was pomyśleć?

Fizyczka wybuchła śmiechem.

– Ach tak, rozumiem, legendy o wampirach. Mieliście prawo się nas bać. Rzeczywiście mogło to tak wyglądać. Po pierwsze, głodowaliśmy, nie mogliśmy spać i żyliśmy w ogromnym stresie, wałęsając się przez tyle dni w innej czasoprzestrzeni. To fatalnie wpłynęło na naszą formę. Po drugie, tunelu magnetycznego po prostu nie widać. Lustro też go nie odbija. Pewnego razu obserwowaliśmy was za dnia w schowku z naszymi rzeczami…

– Pamiętam – wzdrygnął się Kacper. – Czuliśmy to.

– Ale nas nie widzieliście. Tylko nasze urządzenie umożliwia ujrzenie korytarza magnetycznego, a i to wyłącznie w ciemności. To dlatego, o ile tunel akurat przebiegał przez chatę, ukazywaliśmy się wam wyłącznie po zmroku.

– Jak wampiry – stwierdziła Lena.

Agnieszka Jelonek pokiwała głową.

– W pewnym sensie byliśmy stworami z innego świata.

– I gdyby nie wy, zostalibyśmy w nim na zawsze – powiedział pan Tadejko. – Już traciliśmy nadzieję na ratunek.

– Dlatego… – uczona podała dzieciakom dłonie – uroczyście przysięgamy, że zawsze możecie na nas liczyć. W każdej sprawie.

– Absolutnie w każdej – poparł żonę pan Tadejko. – Choćby nawet trzeba było pisać za was klasówki z fizyki. Chcecie mieć same szóstki? Da się zrobić.

– Może zaczniemy od korepetycji, gdyby były potrzebne – przyhamowała entuzjazm męża pani Jelonek, a potem zaproponowała: – Przygotuję coś do jedzenia, bo na pewno tak jak my umieracie z głodu. Usiądziemy do późnej kolacji i odpowiemy na wszystkie pytania, jeśli jakieś macie.

Dzieciaki ochoczo przytaknęły. Pewnie, że miały pytania, i to mnóstwo. Na początek chciały wiedzieć, czy w opowieści Tomasza Wilczyńskiego była choć krztyna prawdy.

– Zgadza się, nasze urządzenie może zrewolucjonizować naukę – potwierdził Filip Tadejko. – Udało nam się nie tylko zapanować nad korytarzami magnetycznymi, potrafimy je także otwierać i stabilizować na krótki czas.

– Wilczyński mówił, że są ludzie, którzy chcą wykorzystać waszą lampkę do podróży w czasoprzestrzeni – powiedziała Lena.

– Albo jako broń – westchnął naukowiec. – Niestety. Nasz wynalazek stał się dla niektórych łakomym kąskiem.

– A my chcieliśmy przede wszystkim ratować ludzi, zapobiegać ich tajemniczym zniknięciom – zapewniła fizyczka. – Nie macie pojęcia, ile jest na świecie zagadkowych miejsc, w których znikają żywe istoty.

– Wiemy! – wykrzyknął Kacper. – Znamy mnóstwo takich niewyjaśnionych historii.

Przekrzykując się nawzajem, dzieci opowiedziały uczonym o swojej pasji. Dorośli podzielili się w rewanżu tym, co sami wiedzieli o tajemniczych zaginięciach.

– Przyjechaliśmy do Jawornika, żeby udoskonalić ostatnie detale naszego wynalazku. Wiedzieliśmy, że ta okolica charakteryzuje się ogromną aktywnością pola magnetycznego, tunele otwierały się tu prawdopodobnie od wieków. Idealny obszar do badań i doświadczeń. Niestety nie byliśmy dość ostrożni. Pojawił się Wilczyński. – Pani Jelonek wróciła do wyjaśnień, co właściwie wydarzyło się pomiędzy naukowcami a szpiegiem.

– Był uczynny, cichy, miły, elegancki. Po prostu sąsiad idealny – dodał pan Tadejko. – Później pokazał jednak prawdziwą twarz. Zaatakował zdradziecko, gdy otworzyliśmy tunel. Znienacka wepchnął nas do środka i zabrał laptopy. Potem… właściwie wszystko już wiecie.

– Zjawiliście się wy – dodała fizyczka z uśmiechem. – Nie daliście się nabrać na słodką gadkę Wilczyńskiego. Broniliście naszego wynalazku. Uratowaliście nas. Jeszcze raz bardzo wam…

Wtedy zdarzyło się coś dziwnego. Z kieszeni pani Jelonek wyskoczyła mała myszka i szybko schowała się w kącie, ale zauważył to tylko Malina.

– Jeszcze raz wam… – kontynuowała tymczasem żona pana Filipa.

Nie zdążyła jednak podziękować, bo z salonu doleciał odgłos potężnego ziewania.

– Spałem jak niemowlak! – obwieścił światu dziadek.

– Ja też. Coś cudownego, dawno tak nie odpoczęłam – odezwała się zaspanym głosem babcia, po czym zawołała: – Dzieciaki? Jesteście tam? Malina?

Owczarek natychmiast pomknął na dół, ale Lena i Kacper nachylili się szybciutko ku naukowcom.

– Dziadkowie ledwie znieśli nasze teorie o wampirach. Lepiej nic im nie mówmy o Wilczyńskim, o środku usypiającym i waszym pobycie w tunelu – poprosił szeptem chłopiec. – Po takiej bombie babcia od razu zacznie nas pakować, a dziadek zawiezie z powrotem do domu, i będzie po wakacjach.

– O samym tunelu też lepiej nie gadajmy – dodała Lena. – I ani słowa o tym, że do niego wpadliśmy.

Pani Jelonek pokiwała głową.

– Może po prostu powiemy, że wróciliśmy po nasze rzeczy i że nie mieliśmy pojęcia o policyjnym śledztwie ani o tym, że ktoś nas uznał za zaginionych? Zwyczajnie włóczyliśmy się po górach i lasach, z dala od cywilizacji, bez telefonu. Co wy na to?

Tak zrobili.

Dziadek wprawdzie nieco się zdziwił, że o poranku po salonie kręci się para fizyków, o których tyle słyszał, ale przyjął ich obecność ze spokojem. Ostatecznie naukowcy byli poprzednimi lokatorami chaty, mieli prawo odebrać swoje rzeczy. Babcia zaproponowała kawę i też nie robiła problemu z faktu, że dzieciaki wpuściły do domu obcych ludzi.

– Próbowaliśmy was obudzić, ale nawet wrzaski nad głową nic nie dały – usprawiedliwiła siebie i Kacpra Lena.

– Nie mam pojęcia, dlaczego tak mocno spałam. Pierwszy raz w życiu przytrafiło mi się coś takiego – wyznała babcia, podgryzając kanapkę. – Przez ten sen strasznie jestem głodna.

– Kimaliśmy dziesięć godzin, w naszym wieku to prawdziwy wyczyn – stwierdził dziadek, pałaszując gigantyczną porcję jajecznicy. – A z maratonu nici, już dawno po starcie.

– Ojej…

Starszy pan machnął ręką.

– Spokojnie, będzie następny. Przynajmniej porządnie się wyspałem. Został nam jeszcze lot balonem, na niego zdążymy. – Otrzepał brodę z okruchów chleba. – Co nas ominęło? Opowiadajcie!

Kacper patrzył na wszystko, tylko nie na dziadka.

– Nic, zupełnie nic. Kompletna nuda – bąknął.

Lena też strzelała oczyma na prawo i lewo.

– A ja… zaprosiłam wszystkich na pożegnalny deser – wypaliła. – Zrobię flambirowane banany!

– Wszystkich? A kogo konkretnie? – zaciekawiła się babcia.

– Nas – pośpieszyła z ratunkiem Agnieszka Jelonek. – Bardzo nam będzie miło.

Dziewczynka ukradkiem uśmiechnęła się do fizyczki. Teraz musiała tylko odrobinkę skłamać, żeby cała ta wymyślona naprędce historia nabrała sensu.

– I pana Grzyba z żoną, są bardzo mili. Piotrka, bo fajnie się z nim gadało. I Ciapka, bo… no wiecie… jest jego psem…

– Hau! – przypomniał o sobie Malina.

– Też jesteś zaproszony – uspokoił zwierzaka Kacper.

– A Tomka? Nie zapomnijcie o Tomku – upomniał się dziadek.

– Pan Wilczyński wyjechał – oświadczyła niewinnym głosem Lena.

– Tak nagle? – zdziwił się starszy pan.

– Może ja to wyjaśnię – wtrącił się Filip Tadejko. – Tak się składa, że rozmawiałem z Tomkiem tuż przed jego wyjazdem. Cudowny człowiek. Dosłownie nie chcieliśmy go puścić, ale wyrwał się i uciekł do swoich spraw. Otóż…

Ktoś załomotał do drzwi. Babcia dała dzieciakom znać, żeby się tym zajęły. Była zbyt pochłonięta opowieścią fizyka, który właśnie wysyłał Tomasza Wilczyńskiego do Ameryki, gdzie na jego wspaniałe programy informatyczne czekał główny szef Instagrama.

Lena i Kacper pokiwali z uznaniem głowami. Z taką wyobraźnią pan Tadejko mógłby pisać książki.

Zostawili dorosłych samym sobie i pobiegli otworzyć drzwi.

– A! – wrzasnęła dziewczynka.

– A! – przestraszył się chłopiec.

– Hau! – Malina zamachał ogonem.

Na progu stał niewysoki osobnik w czarnych butach, czarnym kapeluszu i czarnej pelerynie. W ramionach trzymał Ciapka – przeszczęśliwego, merdającego kuprem, próbującego zalizać nieznajomego żywcem.

– To ja – doleciało spod kapelusza.

Głos był dziwnie znajomy.

– Piotrek?

– No przecież, a niby kto? – Chłopcu wreszcie udało się postawić Ciapka na ziemię.

Zwierzak podbiegł do Maliny, trącił owczarka nosem i odskoczył prawie na dwa metry. Malina hycnął radośnie, a potem rzucił się w pogoń. Chwilę później psiaki kotłowały się wesoło na trawie.

Trójka dzieciaków roześmiała się na ten widok.

– Odzyskałeś go – powiedział ciepło Kacper.

– Pojawił się nad ranem – odparł wzruszonym głosem Piotrek. – Po prostu przybiegł i zaszczekał pod moim oknem. Myślałem, że to sen. Wtedy narobił takiego rabanu, że obudził nawet moją babcię, chociaż ona jest całkiem głucha.

– Strasznie za tobą tęsknił. Przybiegłby do ciebie z drugiego końca wszechświata. Wiem, co mówię. – Lena uśmiechnęła się tajemniczo, jednocześnie lustrując pelerynę, buty i kapelusz Piotrka. – Od kiedy nosisz ten strój?

Chłopiec zerknął zdziwiony na swoje ubranie.

– Od zawsze, kiedy pada albo wieje. Mój tata ma taki sam.

– A w nocy? Wychodziłeś w nim?

Piotrek dziwnie się spłonił.

– Czyli mnie widzieliście – mruknął. – W nocy nakładałem to, żeby mama mnie nie zobaczyła. Nie pozwala mi się włóczyć po zmroku, ale ja miałem ważny powód! Mówiłem wam przecież.

– Szukałeś Ciapka – zrozumiał Kacper.

– Od dnia, w którym zaginął.

Zatem wszystko się wyjaśniło. Nie było żadnego mistrza wampirów, tylko nieszczęśliwy chłopiec tęskniący za swoim psem.

Przez chwilę całą trójką obserwowali zmagania Maliny z Ciapkiem. Psy bawiły się na całego. Szczerzyły do siebie zęby, ale ich ogony cały czas machały jak szalone. Piotrek wyciągnął z kieszeni peleryny piłeczkę i rzucił ją Ciapkowi. Malina aż przysiadł ze szczęścia. Zabawka? Wystartował po zdobycz, ale kundelek był szybszy. Psia bieganina weszła na znacznie wyższe obroty.

– Dlaczego krzyknęliście na mój widok? – zaciekawił się Piotrek.

Lena i Kacper woleli nie odpowiadać.

– Nieważne, coś nam się przywidziało – mruknęła dziewczynka. – Przy okazji, jesteście dziś zaproszeni na pożegnalny deser. Zabierz rodziców i Ciapka.

– Super!

– Zrobię flambirowane banany.

– Flam… co? Zresztą nieważne. Grunt, że brzmi fajnie. Mogę jakoś pomóc? Potrzebujecie czegoś?

Kacper się zawahał.

– Nie masz przypadkiem gaśnicy?

* * *

Zbiórka na łące, z której startowały balony, wyznaczona była na dwie godziny przed zachodem słońca. Ekipa Koszmarka stawiła się tam punktualnie co do minuty. Ponieważ pogoda, siła i kierunek wiatru sprzyjały wyprawie w przestworza, załoga podjęła decyzję o rozłożeniu i postawieniu balonu. Pasażerowie musieli już tylko zająć miejsce w koszu, a potem czekać na start. Przywitali się z pilotem, który miał kilka pytań.

– Czy waga waszej piątki przekracza trzysta kilogramów? Nie chciałbym, żeby kosz się urwał.

– Dziadek wciągnął dziś rano jajecznicę z sześciu jaj, pół bochenka chleba i parę pomidorów. A na deser zjadł więcej flambirowanych bananów niż cała reszta gości – zauważyła Lena.

– Pff! – obruszył się starszy pan. – A Malina ciągle coś podjada i nikt mu tego nie wypomina. W samochodzie zżarł pęto kiełbasy. Sam widziałem.

– Hau! – przytaknął zwierzak bardzo zadowolony.

– Banany były pyszne – rozmarzyła się babcia, zupełnie zapominając o pilocie i jego pytaniu. – Wszystkim smakowały. Pan Tadejko dwa razy prosił o dokładkę. Jego żona też.

– Nie żebym im to wytykał – wtrącił się dziadek – ale wcinali, jakby przez miesiąc przymierali głodem.

Lena i Kacper uśmiechnęli się pod nosami. Starszy pan nawet nie wiedział, jak bliski był prawdy.

– Najlepszy deser na świecie. Przeszłaś samą siebie, malutka – podsumowała babcia.

– I niczego nie sfajczyłaś – przyznał z uznaniem Kacper.

Lena ukłoniła się z wdziękiem, jak przystało przyszłej zwyciężczyni Master Chef Junior.

– Proszę państwa! – przypomniał o sobie szef balonu.

– A tak – ocknął się dziadek. – Będę mówił za siebie, mam talię osy.

Pilot przyjrzał się szczupłym sylwetkom pasażerów i przestał martwić się o kilogramy.

– Następne pytanie, czy ktoś z was łatwo wpada w panikę?

– My na pewno nie – odparła w imieniu swoim i męża babcia Ula. – Jesteśmy totalnie wyluzowani.

– A pies?

– Hau – mruknął Malina, z wyjątkowo znudzoną miną obserwując napełniający się gorącym powietrzem balon.

– Pies ma nerwy ze stali – powiedział dziadek.

– A młodzież? – wolał się upewnić pilot.

Lena i Kacper tylko się roześmiali. Po tym, co przeżyli w tunelu magnetycznym, lot balonem nad Bieszczadami był dziecinną igraszką.

– Zatem w drogę! – wykrzyknęła załoga.

I polecieli.

Najpierw wszyscy rozglądali się dookoła i przekrzykiwali nawzajem.

– Rzeka!

– Hau!

– Las!

– Widzę Jezioro Solińskie!

– Hau!

– A tam Tarnica!

– Patrzcie, samochody! Ale malutkie.

– Hau! Hau!

A potem, gdy wzlecieli ponad chmury i znaleźli się nad oceanem białych obłoków, nikt już nic nie mówił. Widok z góry był tak niesamowity, że wszystkim zabrakło słów. Malina też ucichł. Oparł się przednimi łapami o krawędź kosza i patrzył.

Wylądowali na łące. Poszło gładko, kosz nawet się nie przechylił. Pilot uśmiechnął się, odchrząknął i uroczyście oznajmił:

– Oficjalnie witamy w rodzinie Zdobywców Przestworzy. Oto wasze odznaki. I wręczył ekipie Koszmarka urocze małe znaczki w kształcie balonu.

– Hau! – szczeknął Malina, bo bardzo nie lubił, gdy omijały go niespodzianki.

– Dla ciebie też mam – powiedział pilot i przypiął do psiej obroży taki sam znaczek.

Owczarek zamerdał ogonem.

Ostatni dzień w Bieszczadach definitywnie miał się ku końcowi. Zostało już tylko wrócić do Koszmarka i zatankować go do pełna, bo ekipę czekała długa droga. Dziadek z właściwą sobie werwą wyhamował pod dystrybutorem na dobrze znanej rodzinie stacji benzynowej.

– To znowu wy – przywitał ich pan Wojtek.

– Wyjeżdżamy – poinformowała babcia.

– Cali i zdrowi – zauważył dziadek. – Nikt nie zniknął w tajemniczych okolicznościach, a tamci zaginieni naukowcy to nawet się odnaleźli.

Pracownik stacji odkręcił wlew paliwa w Koszmarku.

– Cuda jednak się zdarzają – stwierdził. – Jak się mieszkało w nawiedzonej chacie?

– Nawiedzonej? – parsknął śmiechem dziadek. – Nic tam się nie działo. Mówię panu, dom jak dom.

– Właściwie powinniśmy zażądać zwrotu pieniędzy, bo oczekiwaliśmy zjawisk paranormalnych w pakiecie – powiedziała babcia z rozbrajającym uśmiechem. – A tu nic! Żadnego ducha, wampira, UFO ani potwora z innego świata.

Lena i Kacper popatrzyli po sobie porozumiewawczo i zachichotali. Już oni swoje wiedzieli.

Pan Wojtek zauważył tę wymianę spojrzeń.

– Widzieliście coś nienaturalnego? – zapytał podejrzliwie.

– Nie. – Dziewczynka pokręciła głową. – Nienaturalnego nie.

– Nic sprzecznego z nauką – dodał chłopiec.

Ostatecznie korytarz magnetyczny dokładnie tym był – zjawiskiem oficjalnie potwierdzonym przez zespoły badawcze NASA, sondy kosmiczne oraz dwóch genialnych fizyków, którzy teraz nazywali siebie przyjaciółmi Leny i Kacpra.

* * *

– Możemy ruszać! – zakomenderowała babcia, gdy tylko ustawiła nowy cel podróży na nawigacji.

Dziadek odwrócił się przez ramię, żeby zerknąć na wnuki i Malinę.

– Jesteście gotowi na nową przygodę? Ostrzegam, będzie się działo. Tam, dokąd zmierzamy, dzieją się rzeczy niewyobrażalne. Żeby rozwiązać zagadkę tego miejsca, będziemy musieli stanąć twarzą w twarz z czystą grozą, strach spęta nam kolana…

– Mareczku. – Babcia wywróciła oczami.

Starszy pan uśmiechnął się szeroko.

– To jak? – zapytał wesoło. – Jedziemy?

– Tak! – wrzasnęły jednogłośnie dzieciaki.

– Hau! Hau! – przytaknął po swojemu Malina.

Dziadek wcisnął gaz do dechy.

Table of Contents

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11