Dragona Rock

Głos wilka

2015

Copyright © by Karolina Janik; 2015

Copyright © Wydawnictwo Witanet; 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład tekstu oraz projekt okładki: Ryszard Maksym

Fotografie na okładce:

© by http://www.wallpowper.com

© by Irina Okuneva - Fotolia

ISBN: 978-83-64343-64-3

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: #48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Prolog

– Jak tam prace nad książką? – zapytał Subaru, gdy Lina uniosła wzrok znad klawiatury.

– Właśnie ją piszę. – wyznała.

– Żartujesz… – podszedł do niej szybko. – O czym to będzie? Może…

– No cóż, to jest historia o nas… ale obsadziłam nas inaczej. Wiesz, mam tyle pomysłów by pisać o naszej dwójce.

– To znaczy? – spojrzał zaintrygowany.

– No cóż, w tej historii umieściłam Wolthanga i… – zamilkła i nagle spojrzała chytrze z uśmiechem chochlika. – Czytaj, a zobaczysz.

Spojrzał na zegarek. Nie zastanawiając się odparł:

– Z chęcią. Chyba się wyrobię w trzy godziny?

– Nie wiem. – rzekła tajemniczo.

– Wstręciucha. – pocałował ją w skroń, przysunął sobie krzesło i zagłębił w jej drugiej historii…

– Wiesz, – przerwał na chwilę. – jeśli to będzie podobne choć trochę do „Berła”…

– Czytaj, a się dowiesz. – powiedziała tylko.

Wzruszył ramionami i zaczął od początku.

„Zebrali się w parku, w czasie gdy zegar zbliżał się do godziny siódmej wieczorem…”.

Rozdział 1

Zebrali się w parku, w czasie gdy zegar zbliżał się do godziny siódmej wieczorem. Jeden z nich wziął gitarę, drugi przenośne radio i w piątkę rozsiedli się na ławce.

Patrząc na nich można było pomyśleć dwie rzeczy. Pierwsza: Co za przystojniaki! Druga: Lepiej do nich nie podchodzić.

Bo faktycznie tak wyglądali.

Jeden z nich – ten, który wziął gitarę – miał piaskowo blond włosy, postawione do góry i piękne, zielono–niebieskie oczy osadzone w szlachetnej twarzy, która trochę przypominała twarz arystokraty z czasów średniowiecza.

Drugi – ten z radiem – miał krótkie, kręcone, brązowe włosy i serdeczną twarz, w której błyszczały śliczne, ciepłe, czekoladowe oczy.

Trzeci – najniższy z grupy gigantów – miał krótkie czarne włosy i kocie, złotawe oczy, w lekko podłużnej twarzy przywodzącej na myśl elfa.

Czwarty – zbudowany niczym gladiator – swe długie do ramion, wręcz granatowe włosy, miał zaczesane do tyłu, by odsłonić ostro rzeźbioną, śniadą twarz o regularnych rysach, odziedziczoną po przodkach Hiszpanach.

Jednak to piąty – mimo zachwycającego i niebezpiecznego wyglądu całej czwórki – wyglądał najgroźniej.

Prawie dwumetrowy, o szerokich ramionach i muskularnej, lecz nie przesadnej prezencji przypominał wyglądem czarną panterę. Kiedy się poruszał, wokół niego wibrował spokój i wdzięk. Jego krótkie, proste, sztywne i niewiarygodnie gęste czarne włosy, według wielu ludzi wołały o strzyżenie, lecz kobiety, które widziały tą grzywę, z zazdrości zaciskały zęby.

Jego twarz promieniała surową siłą – ostro zarysowane kości policzkowe, wydatne, skore do uśmiechu usta z pełniejszą dolną wargą i oczy głębokie niczym morze, o kolorze niesamowitego, kobaltowego błękitu, które zmieniały barwę po granat, gdy wściekłość gościła w jego sercu, i szafir, gdy mocne, niewiarygodnie silne emocje szalały w jego ciele. Była to twarz wojownika – silnego i bezwzględnego.

I bezsprzecznie pięknego.

Mężczyzna o blond włosach zaczął grać na gitarze. Wpierw jeden z jego towarzyszy zaczął śpiewać, potem drugi. W końcu cała piątka wzięła we władanie park, śpiewając niczym dzikie, nieprzejednane anioły.

Ludzie zebrali się wokół nich, pogwizdując do rytmu, klaszcząc i dołączając do śpiewu. Dzieci, zachwycone występem, tańczyły z rodzicami.

Kiedy była przerwa po pierwszej piosence, Subaru rozejrzał się po tłumie z uśmiechem.

Uwielbiał śpiewać. Miał to szczęście, że jego przyjaciele podzielali jego pasję.

Napotkał wzrok kilku kobiet, które uśmiechnęły się do niego seksownie. Zlekceważył je, udając, że tego nie zauważył. Nie napotkał w ich wzroku niczego poza kokieterią i uznaniem, a naoglądał się w swym dwudziestoośmioletnim życiu masę takich spojrzeń.

Nim obrócił się do swego przyjaciela Reya, spostrzegł głodny wzrok seksownej kobiety o burzy purpurowych włosów.

No nie. Znowu ona. Ta kobieta nie wiedziała kiedy się poddać.

Spotkał ją po raz pierwszy tydzień temu, gdy był z przyjaciółmi w kręgielni. Zaczepiła go gdy wychodził z łazienki. Jasno dała mu do zrozumienia, że jeśli postawi jej drinka, zgarnie całą pulę.

Spojrzał wtedy tylko na nią obojętnie i wrócił do przyjaciół.

Wiele było takich sytuacji w jego życiu. Wiedział, że jego wygląd przyciąga kobiety – zwłaszcza ta cholerna twarz anioła piekieł. Miał tego serdecznie dość. Jak facet, który szuka dla siebie towarzyszki na całe życie, ma odnaleźć dla siebie kobietę, kiedy wszystkie zainteresowane panie chcą go tylko zobaczyć w swoim łóżku, a nie życiu? Gdyby miał inny charakter, byłby zachwycony, ale za dużo miał w swoich żyłach genów ojca, który mimo że był z wyglądu twardzielem, w środku był ciepły niczym słońce. Geny matki też wiele mu dały, gdyż tak jak ona, cenił sobie przywiązanie i więzi między ludźmi.

Westchnął w duchu i skupił się na śpiewaniu.

Szła parkiem, kiedy nagle usłyszała muzykę. Jej siostra, jedenastoletnia Will, powiedziała:

– Słyszycie? Ktoś śpiewa.

– I to bardzo ładnie. – zawyrokowała ich matka, Liliana. – Może chodźmy zobaczyć.

– Ja jestem za. – stwierdził ojciec, Kris.

Will złapała siostrę za rękę i pociągnęła.

– Lina, chodź.

– Dobra, dobra. – mruknęła. – Idziemy.

Mimo obojętności chciała zobaczyć właścicieli głosów.

Kiedy skręcili ku obrzeżnej promenadzie parku, zobaczyli tłum ludzi tańczących do wtóru śpiewu piątki mężczyzn siedzących na ławce.

Will zaśmiała się i pognała ku małej grupce, która stała przed mężczyznami i klaskała.

Lina bez zastanowienia podeszła tam i stanęła za Will. Objęła ją za szyję i położyła brodę na jej głowie. Zachwycona nie wiedziała gdzie podziać oczy. W życiu nie widziała równie przystojnych facetów.

Choć każdy był zupełnie inny, widać było, że to zgrana grupa. Wszyscy byli mocarnie zbudowani, a wokół nich czuć było rozgorączkowaną energię. Porwali zachwycony tłum swymi głosami.

Jej wzrok spoczął na mężczyźnie siedzącym na środku ławki. Boże… co za ciacho. Był po prostu piękny.

Czarne włosy, śniada, rycerska twarz, długie czarne rzęsy. Ciekawa była, jakie ma oczy.

Puściła Will i ruszyła bardziej na środek – czuła irracjonalną potrzebę zobaczenia jego oczu.

Nagle spojrzał prosto na nią. Ich wzrok się spotkał, a jej serce zadrżało. Niebieskie. Piękne, niebieskie oczy, niczym niebo, lecz odrobinę ciemniejsze – piękne i ciepłe.

Nie spuszczał z niej wzroku, a ona nagle oblała się rumieńcem i odwróciła wzrok. Zachowywała się jak małolata. Jak cholerny dzieciak.

Weź się w garść dziewczyno.

Znów spojrzała na niego i odkryła, że nadal uważnie na nią patrzy. Zmusiła się, by wytrzymać ten wzrok, ale zaraz znów poczuła falę rumieńców na twarzy i odwróciła wzrok, zasłaniając policzki.

Mężczyzna uśmiechnął się leniwie.

A ona przepadła.

– Lina, co ci jest? – zapytała Will, wyrywając ją z opresji.

– Co? A nic. – powiedziała lekko piskliwym tonem.

Will zauważyła, że jeden z mężczyzn na nie patrzy.

– Tamten przystojniak się na ciebie gapi. – szepnęła. – Chyba mu się podobasz.

– Mało prawdopodobne. – wymamrotała, nagle przybita. – Ty jak chcesz to oglądaj, ja idę pozaglądać przez barierkę.

– Okej.

Lina po raz ostatni zerknęła na mężczyznę i odeszła.

Subaru nie mógł oderwać wzroku. W życiu nie widział takiej dziewczyny. Nigdy nie widział kobiety z tak zachwycającym ciałem – była spełnieniem jego fantazji.

Nigdy nie lubił chudych kobiet. Tak jak ojciec, uwielbiał kobiety o pełnych biodrach, które można było porządnie złapać i przytulić nie bojąc się, że się je zgniecie. A ta dziewczyna…

Górowała wzrostem nad większością zebranych w kółko kobiet – musiała mieć jakieś metr siedemdziesiąt. Była nie za duża, ani nie mała – wyobrażał sobie, jakby to było przytulić to miękkie, ciepłe ciało.

Kiedy spojrzał na jej twarz, zachwyt zmienił się w zdumienie.

Nie mogła mieć więcej niż osiemnaście lat.

Cholera.

Spojrzał jej w oczy, bo nie mógł opanować tego odruchu. Nie widział dobrze ich koloru, lecz jej spojrzenie wprawiło go w osłupienie.

To nie był wzrok, który zawsze widywał. W jej oczach, nawet mimo odległości, dostrzegł ciepło i zdumienie. Patrzyła na niego, a na jej lekko zaokrąglonych policzkach pojawił się rumieniec, na który uśmiechnął się, czym wprawił ją w jeszcze większe zawstydzenie.

Był zachwycony.

Nawet jak zaczepiła ją dziewczynka o prawie głowę niższa, nie mógł oderwać od niej wzroku.

– Kogo tak pożerasz wzrokiem? – usłyszał szept swego przyjaciela Sunna.

– Tamtą blondynkę. – odparł.

Sunny przyjrzał się dziewczynie.

– Ona nie może mieć więcej niż osiemnastkę. Nie wiedziałem, że gustujesz w małolatach.

– Spójrz na jej ciało, – odparł tylko. – to zrozumiesz.

Sunny przyjrzał się.

– No tak. – zaśmiał się lekko. – Twój typ. Ale muszę przyznać, że jest w niej coś intrygującego. Masz zamiar spytać ją o numer?

Subaru westchnął.

– Chciałbym, ale to jeszcze dziecko. – mimo swoich słów, miał wrażenie, że jednak tak nie jest.

– Twój wybór.

Subaru patrzył z bijącym sercem, jak dziewczyna odchodzi. Co robić?

Lina oparła się o poręcz, patrząc niewidzącym wzrokiem w dół na miasto. Zaraz jednak spojrzała na zachodzące słonce.

Miała wrażenie, jakby pulsowało. Niemal słyszała bicie uderzeń każdej sekundy, która zbliżała się do… czego? Znów ponosiła ją wyobraźnia.

Słońce chowało się za horyzont, a ona patrzyła na to oczarowana. W momencie, gdy schowało się za linią miasta, ujrzała błysk i ziemia zatrzęsła się w posadach. Rozległy się krzyki, a ona poleciała do tyłu. Ktoś złapał ją i schował jej twarz w swoją pierś, zmusił ją, by usiedli na ziemi.

W panice myślała o rodzinie. Czy są bezpieczni?

Poczuła silny podmuch wiatru, miała wrażenie, że wszystko się rusza. Usłyszała nad sobą cichy głos:

– Nie bój się, trzymam cię.

O dziwo, mimo że nie znała tego głosu, uspokoiła się. Wtuliła się w silną pierś i czekała, aż skończy się ten horror.

Nikt się nie spodziewał, że stanie się to, co się stało.

Rozdział 2

Drżenie ustało, świat się uspokoił. Lina otworzyła oczy i wzięła głęboki oddech. Serce kołatało jej niebezpiecznie. I to nie tylko z powodu tego dziwnego trzęsienia ziemi. Tulące ją ramiona była więcej niż silne, były… zaborcze.

– Wszystko w porządku? – usłyszała znów ten głęboki głos z pewną dozą miękkości.

– Tak… – odparła, próbując się odsunąć, by spojrzeć kim jest mężczyzna, który zasłonił ją własnym ciałem. – Tak, wszystko w porządku.

Udało jej się odsunąć, lecz mężczyzna nadal trzymał ją mocno. Zobaczyła niebieskie oczy i twarz czarnego rycerza.

– Na pewno? – zapytał Subaru.

Patrzył na nią tak intensywnie i z taką troską, że znów poczuła zdradziecki rumieniec wypełzający na policzki.

– Tak – rzekła piskliwie.

Uśmiechnął sie leniwie.

– To dobrze… – jego słowa przerwały zdumione głosy:

– Co to ma być?

– Gdzie my jesteśmy?

Subaru i Lina w końcu zobaczyli co się stało.

Tam gdzie byli, gdzie siedzieli, wszystko wyglądało normalnie, lecz za barierką…

Za barierką rozciągały się drzewa. Niektórzy ludzie podeszli tam, by zobaczyć, o co tu chodzi.

– Co to ma być?! – krzyknęła jakaś kobieta.

Subaru wstał, ciągnąc Linę za sobą.

– O co tu chodzi? – zapytał.

Rozejrzała się.

– Wygląda to tak, jakby cały park przeniósł się gdzie indziej. – powiedziała.

– Lina!

Z ulgą ujrzała swoją rodzinę. Will podbiegła i uściskała ją mocno.

– Linuś, nic ci nie jest?

– Nie, a tobie? – odgarnęła jej włosy z twarzy. – Wszystko okej? A mama i tata?

– Nic nam nie jest. – Liliana przytuliła ją mocno. – Martwiłam się o ciebie.

– Ktoś mnie zasłonił. – powiedziała.

Cała czwórka spojrzała na Subaru.

– Dziękuję. – Kris wyciągnął do niego rękę.

– Nie ma za co. – uścisnął ją. – To była przyjemność.

Spojrzał Linie w oczy.

Zielono-brązowe. – skonstatował. – Piękne niczym kora i liście drzew. Ukryte za okularami w prostokątnej, czarnej oprawce.

Tymczasem Kris spojrzał na niego podejrzliwie.

– Przyjemność?

Dostrzegł spojrzenie córki. I wzniósł oczy do nieba.

– Ja chyba…

– Kris – wtrąciła Liliana, widząc doskonale wzrok tej dwójki.

Lina wyrwała się z hipnotycznego niebieskiego wzroku i poszła w stronę barierki.

– Lina, nie podchodź tam. – powiedział Kris.

– Daj spokój. – odparła i wyjrzała za balustradę.

Rozciągała się za nim łąka z pojedynczymi drzewami. Wszyscy byli oszołomieni, dzieci płakały ze strachu. Nikt nie wiedział gdzie byli, ani co się stało.

– Chcę do domu! Natychmiast! – piekliła się jakaś kobieta przy poręczy, o purpurowych, wijących się włosach. – Co to, kurna, ma być!

– Hej, kobieto, wszyscy jesteśmy zdenerwowani, nie musisz się drzeć, straszysz dzieci. – odezwał się jakiś starszy mężczyzna.

– Pocałuj mnie w dupę. – warknęła tylko i nagle spostrzegła, że Lina patrzy na nią krzywo. – Co się gapisz gówniaro?

Lina wyszczerzyła zęby z wściekłości, a jej wzrok zaczął miotać błyskawice.

– Słuchaj paniusiu, lepiej naucz się manier, bo ktoś w końcu tak ci przyleje, że się nie pozbierasz z podłogi.

Kobieta prychnęła i podeszła do niej. Zaskoczona zobaczyła, że są tego samego wzrostu. To jednak nie przeszkodziło jej w drwinach.

– Proszę, proszę. Małolata umie odszczeknąć. Słuchaj dzieciaku, może wrócisz do mamusi, żeby zmieniła ci pieluchy?

Lina uśmiechnęła się zimno.

– Lepiej być małolatą niż wredną jędzą z tonową tapetą na gębie i wypchanym stanikiem.

– Co?! – oburzyła się, aż poczerwieniała z wściekłości. – Odszczeknij to.

Lina spojrzała na nią obojętnie.

– Zacytuję cię: „Pocałuj mnie w dupę” – po czym obróciła się i odeszła.

Przyjaciele Subaru zaczęli gwizdać zachwyceni i klaskać.

– Brawo mała! – krzyknął Sunny.

Puściła mu takie spojrzenie, że aż zastygł.

– Nie jestem mała. – warknęła. – I nie jestem jakimś cholernym gówniarzem jasne?

Podeszła do Subaru i rodziców.

Mężczyzna spojrzał na nią z namysłem.

– Ile masz lat?

Była taka zła, że już nawet zawstydzenie jej minęło.

– Nie twój zafajdany interes.

Rozległo się zbiorowe: „Uuu” – pod adresem Subaru.

Spojrzał na przyjaciół, którzy patrzyli na niego znacząco.

W życiu żadna kobieta tak się do niego nie odezwała.

– Może tak grzeczniej. – powiedział oschłym tonem, który potrafił zmrozić temperament największego twardziela.

Ale Lina tylko zacisnęła zęby i podeszła do niego bardzo blisko. Tak blisko, że poczuł zapach jej perfum. Uniosła się na palce i wycedziła:

– Możesz sobie wyglądać jak cholerny czarny rycerz, ale mam prawo mówić co mi się podoba. Jak ci to nie odpowiada, to spływaj.

Błyskawicznie złapał ją za ramiona.

– Powiedz to jeszcze raz.

– Nie. Jestem. Smarkulą. Po. Której. Można. Jeździć. – Wycedziła każde słowo z osobna.

– Ile masz lat? – zapytał ponownie.

– Puszczaj ją natychmiast. Ma dwadzieścia cztery lata jasne? – rzucił wściekle Kris, choć był o pół głowy niższy od Subaru.

Subaru puścił ją zszokowany.

– Masz…

– Chcesz zobaczyć mój dowód? – warknęła.

Zamiast odpowiedzieć, jego twarz rozciągła się w głupkowatym uśmiechu.

Zaskoczona spytała:

– Z czego się cieszysz?

– Z niczego. – spojrzał z tym samym uśmiechem na przyjaciół, którzy wybuchli śmiechem.

– Masz farta. – powiedział Sunny.

Lina zmarszczyła brwi.

– Z czego oni rżą? – zapytała.

Subaru bez słowa uniósł jej rękę i pocałował.

– Jestem Subaru.

Oniemiała zapomniała o gniewie.

– E… – zmieszana zaczerwieniła się. – Miło mi.

Nagle usłyszeli przerażenie ludzi przy barierce.

– Biegną tu wilki! – krzyknął ktoś. – Cała wataha!

Wszyscy zbili się w jedną grupę. Kris zasłonił Will i Lilianę i zdegustowany zobaczył, że Subaru złapał opierającą się Linę i wepchnął za siebie.

– Co ty sobie wyobrażasz? – powiedziała. – Natychmiast mnie puść.

– Życie ci niemiłe? – odwarknął Subaru, ale nie powiedział nic więcej, gdyż poręcz przeskoczyły wilki.

Rozdział 3

Subaru nigdy nie widział takich wielkich wilków – gdy stały były wielkości człowieka, lub nawet większe. Ten co stał po środku był największy i miał parę turkusowych skrzydeł.

Co do diabła?!

Usłyszał, jak Lina wzięła głęboki wdech. Szepnęła:

– On wygląda jak…

Największy wilk spojrzał na nią. Ujrzała złote oczy.

– Wolthang. – szepnęła.

– Co? – Subaru spojrzał na nią.

Jego wzrok przyciągnął dowódca wilków, który ruszył w ich stronę.

– Do diabła. – Subaru i reszta ludzi zaczęli się cofać z przerażenia, lecz nagle odkryli, że są otoczeni.

Niektórzy modlili się cicho. Nikt nie śmiał nawet wziąć głębszego oddechu.

Nagle rozległ się głos:

– Witajcie.

Zaskoczeni ludzie zaczęli się rozglądać.

– Nie bójcie się. – usłyszeli ponownie i wszystkie wilki usiadły. – Nie przybyliśmy was skrzywdzić.

– Skąd dochodzi ten głos? – szepnęła Will.

– To ten ze skrzydłami. – szepnęła Lina oszołomiona. – Boże, on wygląda jak Wolthang.

– Tak. – odezwał się z lekkim zaskoczeniem dowódca wilków i spojrzał jej w oczy. – Tak mam na imię. Skąd je znasz, dziecko?

– Ja…

– Nie odpowiadaj. – powiedział Subaru i spojrzał na wilka.

Nikt nie śmiał się odezwać, więc uznał, że on musi.

– Kim jesteście? Gdzie my jesteśmy?

Wilk spojrzał na niego.

– Odpowiem na te pytania, pod warunkiem, że kobieta wyzna mi, skąd zna moje imię.

– Jest z moich książek. – odparła Lina. – Wyglądasz jak Władca Wilków Wolthang z moich opowieści.

– Tak. – odezwał się. – I jestem nim. Nie sądziłem, że tak szybko zostaniesz odnaleziona. – powiedział. – Widać twoja odwaga równa się twojej wiedzy.

– Ojcze, – podszedł do niego drugi co do wielkości wilk. – Ona jest Mędrcem?

– Tak Kieł.

– Kieł? – nogi się pod nią ugięły.

Młody wilk spojrzał jej w oczy. Ujrzała oczy takie same jak jej.

– A więc to wszystko prawda? – szepnęła.

– Sama do tego dojdziesz. – odrzekł Wolthang i spojrzał na ludzi. – Jesteście w królestwie Wilków. Jest to świat równoległy do waszego. Zostaliście tu wezwani, gdyż pośród was są wybrani wojownicy i myśliciele, magowie i czarodziejki, wieszczki i nauczyciele. Zostaliście wybrani do życia tutaj.

– Co takiego? – rozległ się szum rozmów.

– Nie macie czego się obawiać. – mówił dalej. – Nie czeka nas żadna wojna, ani wiekopomna chwila. Zostaliście tu wezwani, gdyż pośród was są osoby, które bardziej należą do naszego, niż waszego świata.

– Skąd będzie wiadomo o kogo chodzi? – odezwał się Subaru.

– Przejdziecie próby mocy. Jeśli nic nie odkryjemy, powrócicie do waszego świata.

– To, normalnie, super sprawa. – mruknął z uznaniem Rey.

– A jak odkryjecie w nas moce… – odezwała się Lina, zaskakując wszystkich dalszymi słowami. – Co wtedy? Będziemy mogli wrócić?

Wolthang spojrzał jej w oczy.

– To już będzie zależeć.

– Od czego?

– Od waszej siły.

Kończąc na tym, obrócił się i wilki wstały.

– Chodźcie. – powiedział. – Wasz nowy dom na was czeka.

Wszyscy stanęli oszołomieni przed ogromnym domem, podzielonym na kilka części.

– Każda część należy do jednej rodziny lub grupy, zależy jak się podzielicie.

– Naprawdę możemy tu zostać? Co chcecie w zamian? – zapytał Sunny.

– To my was wezwaliśmy, potrzebujemy waszych mocy. Według legendy pośród was jest najwięcej nauczycieli i uczonych, odpowiednich do życia w naszym świecie. Jeśli obiecacie, że zechcecie nam pomóc, sprawię że pobyt tu będzie dla was przyjemny.

Wszyscy pokiwali głowami. Dzieci także już się nie bały i były zachwycone nowym domem.

Kiedy rodzina Liny wchodziła do jednej z części domu, Wolthang odezwał się:

– Pani nie może tu mieszkać.

– Jak to? – zapytała Lina, czując niepokój. – Dlaczego nie mogę?

– Dla wybranych jest miejsce w pałacu. – powiedział. – Przyjęłaś warunki. – przypomniał.

– Ale…

– Ona nie idzie. – powiedział Kris. – Będzie z nami.

Wolthang spojrzał na niego niewzruszenie.

– Została wybrana. Zna nasze prawa.

– A skąd niby ona może je znać?

– Wolthang ma rację. – powiedziała Lina. – Znam je. Dobrze, pójdę z tobą.

– Nie możesz! – krzyknął Kris.

Nagle Lina się zdenerwowała.

– Mogę. Jestem dorosła i sama o sobie decyduję.

– Ale ty…

– Nie jestem ubezwłasnowolniona. – rzuciła tylko i poszła za Wolthangiem.

Zrównała z nim krok.

– Czy jeśli jeszcze kogoś wybierzecie, będzie tam gdzie ja? – zapytała.

– Tak. – odparł.

– Nazwałeś mnie Mędrcem. – powiedziała. – Dlaczego?

– Sama sobie na to odpowiedz. Znasz odpowiedź, prawda?

Pokiwała głową.

– Znam ten świat, a także równoległe. – odparła. – Wiem rzeczy, których nawet ty możesz nie znać.

– Dokładnie. Jesteś pierwsza. – Nagle znaleźli się w korytarzu. Lina spojrzała do tyłu i ujrzała ogromne wejście, bez sufitu. Po bokach, w dużych odstępach, ciągnęły się drzwi.

Doszli do drzwi na samym końcu, naprzeciwko wejścia.

– To twój apartament. Kiedy zdobędziesz strażnika, będzie z tobą w tym pomieszczeniu. – są tam dwie sypialnie, łazienka i kuchnia.

– Korzystacie z toalety? – zmarszczyła brwi.

Zaśmiał się głęboki głosem.

– Nie wiesz?

Patrzyła na niego chwilę.

– A więc to też prawda. – powiedziała. – Przybieracie ludzką postać.

Pokiwał łbem.

– Dlaczego nie zrobiliście tego gdy nas witaliście? Nie przerazilibyście tylu ludzi.

Zaśmiał się ponownie.

– A co to by była za zabawa?

Po tych słowach zostawił ją i odszedł.

Wzięła głęboki oddech i weszła do pokoju. Oszołomiona rozglądała się dookoła.

Pokój był… bardzo podobny do jej sypialni w domu.

Zielone ściany, drewniane meble. Był urządzony jak salon w jej świecie. Tyle że był ogromny.

Poszła do kuchni – stały w niej najnowocześniejsze sprzęty, nawet mikrofalówka i toster. Wystrój przypominał jednak średniowieczną kuchnię.

Dostrzegła obok kuchni kolejne drzwi – była tam łazienka ze wszystkimi wygodami, czarno–biała. Po prostu cudo.

Naprzeciwko tych dwóch pomieszczeń dostrzegła dwoje drzwi – jedne na wprost łazienki, drugie po prawej. Widać były to sypialnie.

Już naciskała klamkę jednej z nich, gdy ktoś zapukał do drzwi. Szybko otworzyła – ujrzała trochę wyższego od siebie mężczyznę z kasztanowymi włosami do ramion i… jej oczami. Od razu wiedziała kto to.

– Kieł? – zapytała.

Uśmiechnął się ciepło.

– Jakbyś zgadła. – powiedział. – Ty i ludzie z twojego świata jesteście wezwani do Sali Mocy. Zaprowadzę cię tam.

Pokiwała głową i ruszyli.

Mężczyzna patrzył na nią zaciekawiony.

– Jak ci na imię?

– Lina. – odparła z uśmiechem.

– Miło mi cię poznać. W czasie tego zebrania będą pokazy wojowników, będziesz mogła wybrać swojego obrońcę. Oczywiście także spośród nas, Wilków, masz wybrać towarzysza.

– W jakim sensie towarzysza? – zapytała podejrzliwie.

– Kogoś, kto wprowadzi cię w nasz świat. Możesz wybrać kogokolwiek – dla każdego będzie to zaszczyt.

– Mówisz poważnie?

– Jak najbardziej. Tylko nie może to być decyzja pochopna. Dlatego będą te zawody .– musisz zobaczyć wojownika i opiekuna na oczy i poczuć coś.

– Poczuć?

– W naszym świecie magia rządzi wszystkim. To ona łączy ze sobą ludzi.

Pokiwała głową.

– Rozumiem. Siła łącząca ludzi musi być na poziomie nie tyle fizycznym, co mistycznym. Ale to nie znaczy, że fizyczność jest bez znaczenia. – oznajmiła nagle. – To za pomocą wzroku wyłapujemy ludzkie emocje, to on pomaga nam dostrzec duszę człowieka. Dzięki niej potrafimy poczuć zainteresowanie drugiej osoby.

– Nie rozumiem. Przecież ci co nie widzą także czują.

– Zmysł wzroku to jeden etap fizycznych reakcji. Następnymi jest słuch, dotyk, węch. Wszystko łączy się z fizycznymi reakcjami.

Stanął i przyjrzał się jej.

– Co takiego? – nagle się zmieszała. – Gadam głupoty?

– Wręcz przeciwnie. – powiedział poważnie. – Właśnie obaliłaś jedną z naszych teorii.

– Och…

Taką ją zobaczył Subaru. Wpatrzoną w mężczyznę z wyrazem oszołomienia na twarzy.

Poczuł ukłucie zazdrości, choć nie miał do niej żadnych praw. Dopiero ją poznał.

Ale czuł się tak, jakby znał ją całe życie.

– Lina?

Zobaczył jak drgnęła i spojrzała na niego. Cała zazdrość z niego uleciała, gdy spojrzała mu w oczy i zalała się rumieńcem.

– Hej. – powiedziała i podeszła do niego.

Mężczyzna, z którym była poszedł za nią.

– Wszystko okej? – zapytał i nie mogąc sobie darować, dotknął jej policzka. – Byłem u twoich rodziców, ale powiedzieli mi, że Wolthang cię zabrał. Chyba nic się nie stało, prawda?

– Nie. – pokręciła głową. Miała ochotę złapać jego dłoń i wtulić się w nią. – Dostałam pokój gdzie indziej. Właściwie to mieszkanie. – wyznała. – Bardzo ładne mieszkanie. – odetchnęła. – W życiu nie miałam mieszkania.

Zaśmiał się z ulgą.

– Martwiłem się trochę, ale jak jest dobrze…

– Martwiłeś? – szepnęła.

Spojrzał jej w oczy i widząc emocje w nich zawarte aż zadrżał z pragnienia pocałowania jej.

– Tak. – szepnął.

Chrząknięcie wyrwało ich z ich spojrzeń. Subaru spojrzał zirytowany w lewo, na twarz mężczyzny o kasztanowych włosach.

– Za chwilę zacznie się pokaz. – powiedział obojętnie.

Subaru miał ochotę złapać go za fraki i odrzucić parę kilometrów dalej. Chciał być z Liną sam.

– To idź, dojdziemy. – rzucił jak wyzwanie.

– Ona musi być obecna od początku. – powiedział nadal obojętnie. – Ma znaleźć dla siebie wojownika.

– Jak to „dla siebie”? – zapytał.

– Mam sobie wybrać strażnika. – powiedziała Lina. – W mieszkaniu mam dwie sypialnie, ma zająć drugą.

Serce mu stanęło.

– Nie chcesz mi powiedzieć, że będziesz mieszkać z jakimś facetem w mieszkaniu?

Zmarszczyła brwi.

– To pewnie będzie kobieta…

– Wojownicy są mężczyznami. – wyjaśnił Kieł. – Mogłabyś wybrać czarodziejkę ale…

– Chcesz mi powiedzieć, że będzie dzielić pokój z jakimś obcym facetem? – zapytał Subaru.

Kieł spojrzał na niego złośliwie.

– Jeśli tak ci zależy, sam możesz wyzwać któregoś z wojowników na pojedynek. Może cię nie zabije.

Subaru złapał go za przód koszuli i przyciągnął do siebie.

– Ona nie będzie spała w jednym pomieszczeniu z obcym facetem!

Kieł bez krzty lęku, mimo że Subaru był większy od niego o głowę, oznajmił:

– W takim razie zawalcz o swoją kobietę. Pokaż na co cię stać.

– Czy wyście powariowali? I nie jestem jego kobietą!

– Nie? – zapytał Kieł i poprawił koszulę, gdyż Subaru gwałtownie go puścił. – A to ci dobre. A on rości sobie do ciebie niezłe prawo.

– Ja nie…

– Nie? – zapytał spokojnie. – Więc zobacz jak się zachowujesz.

Subaru dyszał z wściekłości.

– Idę, zaraz się zacznie, zostawię was na chwilę. Linuś, – rzekł tak niskim tonem, że Subaru zesztywniał. – przyjdź zaraz, usiądziesz koło mnie.

Po tych słowach odszedł.

Subaru wstydził się spojrzeć na Linę. Słyszał jak ciężko oddycha. Podniósł wzrok i zobaczył, że patrzy na ziemię.

– Lina…

Pokręciła głową.

– Nie przejmuj się. – powiedziała głucho. – Widzę, że Kieł jest taki sam jak w moich książkach. Chciał cię tylko podjudzić. Nie bierz na serio tego co mówił.

– Tyle że on…

– Muszę iść. – powiedziała. – Nie martw się, postaram się wybrać jak najlepiej.

Chciała go wyminąć, ale zagrodził jej drogę.

– Zaczekaj.

– Tak? – zapytała unosząc głowę.

Dostrzegł w jej oczach przykrość. Dlaczego?

– Przepraszam za swoje zachowanie.

W jej oczach błysnął… ból?

– Nie ma sprawy.

– Lina, – nadal jej nie puszczał. – Lina, ja…

– Dziękuję. – szepnęła.

– Za co? – zapytał.

Uśmiechnęła się, lecz jej oczy nadal był smutne.

– Za to, że stanąłeś w mojej obronie.

Wyminęła go i usłyszał jeszcze:

– Do zobaczenia.

W Sali Mocy walki trwały w najlepsze. Lina nie potrafiła jednak się skupić na wojownikach, choć ci robili wszystko by zwrócić na siebie jej uwagę.

Żaden z nich nie był tym, kim chciała.

Po pewnym czasie Wolthang, który był pod postacią młodego, białowłosego mężczyzny, zapytał ją:

– Dlaczego nie szukasz dla siebie wojownika?

– Ja… – spojrzała na niego smutno. – Przepraszam, nie potrafię…

– Chodzi o niego?

– Niego?

– Tego mężczyznę, który próbował cię chronić. I przede mną, i przed Kłem?

Zaczerwieniła się.

– Kieł mówił mi jak się zachowywał. I to, co mu zaproponował.

– Kieł tylko grał na jego emocjach. – spojrzała krzywo na towarzysza po lewej, który zrobił niewinny wzrok i zatrzepotał rzęsami. – To nic ważnego.

– Tak myślisz? – zapytał nisko Wolthang. – Więc co powiesz na to? – wskazał plac.

Na plac wchodziło dwoje mężczyzn: jeden miał nieporządną rudą czuprynę, drugi miał na sobie czarno–srebrną zbroję z czarną peleryną. Na jego widok wszystkie kobiety zgodnym chórkiem westchnęły.

– Nie. – szepnęła, widząc błysk niebieskich oczu. – Czy on zwariował? Co on sobie myśli?

Wstała i podeszła do barierki.

– Zależy mu na tobie. – odezwał się za jej plecami Wolthang.

– To nie prawda. – powiedziała. – Znam go od dzisiaj. Zresztą…

– Nie wierzysz w siebie. – odezwał się Kieł i zaśmiał. – Jak na mędrca jesteś bardzo ślepa. – Wzbudzasz w nim instynkt opiekuńczy. I tylko ślepiec nie dostrzegłby, jak on na ciebie patrzy.

Pokręciła niewyraźnie głową.

– To wy jesteście ślepi. Jak ja bym mogła na kogoś tak działać?

Syn i ojciec wymienili porozumiewawcze spojrzenia.

– Nie doceniasz się. – stwierdził Kieł.

Rozpoczęła się walka.

Lina patrzyła oszołomiona, jak Subaru odparowuje ciosy. Usłyszała śmiech jego przeciwnika.

– Nieźle przybyszu. Ale to na nic, ja zgarnę pulę.

Niemal widziała, jak w Subaru zabulgotał gniew.

– Ja ci dam pulę. – warknął i stało się coś niebywałego.

Subaru zalśnił na fiołkowo, jego miecz zmienił się – rękojeść stała się szafirowa. Zaczął atakować, zmuszając przeciwnika do ofensywy. Wszyscy wstali widząc jego pełne gracji ruchy i mordercze cięcia.

Rudowłosy wylądował na ziemi i uniósł ręce w geście poddania. Subaru uniósł oczy błyszczące szafirowo z podniecenia i wbił je w oczy Liny. Jej serce zalały uczucia – zrobił to. Dla niej. Tylko dla niej.

Patrzyła jak podchodzi do niej, jak staje naprzeciwko podwyższenia, na którym stała.

– Czy mogę być twoim wojownikiem? – zapytał.

Usiadła na kolanach i nachyliła się ku niemu, by nikt nie słyszał.

– Dlaczego to zrobiłeś? Mógł cię skrzywdzić.

– Przyjmiesz mnie? – powtórzył i podszedł jeszcze bliżej. Sięgnął do jej dłoni. Patrzył na nią głęboko. – Powiedz mi, że to nie było na darmo.

Odwzajemniła uścisk jego dłoni, a drugą dotknęła jego policzka. Czuła łzy w oczach.

– Tak. Przyjmę cię.

Jego oczy błysnęły niczym szafir, wyglądały, jakby zabłysła w nich świeca, rozjaśniając je do granic możliwości.

Wyglądały przez moment jak najczystszy kryształ.

– Dziękuję. Do zobaczenia później.

Puścił ją, lecz zanim to zrobił pocałował jej dłoń. Gdy odszedł, czuła zamęt w głowie.

– O tak, nie działasz na niego. Ani trochę. – rzucił Kieł, gdy siadała na miejsce.

Spojrzała na niego nieprzychylnie.

Wyszczerzył zęby z uciechy.

Zakręciła oczami, czerwona jak burak.

Wiedziała, że jej życie zmieniło się diametralnie.

Rozdział 4

Godzinę później wszyscy siedzieli w wielkiej jadalni. Lina była taka zawstydzona, że nie wiedziała jak się zachowywać.

Siedziała miedzy Kłem i Subaru, naprzeciw niej byli jej rodzice i Will.

Co chwilę czuła na sobie wzrok któregoś z mężczyzn.

Widać los chciał, by w tym dziwnym świecie trafili jej się strażnicy, którzy się nie lubią.

– Czemu nie jesz? – zapytał Subaru.

Bezmyślnie dłubała w talerzu.

– Chyba za dużo wrażeń.

Ujrzała przed nosem kawałek ziemniaka na widelcu. Bez namysłu otworzyła buzię i zjadła.

– Grzeczna dziewczynka. – powiedział Kieł.

Subaru bez namysły zrobił to samo i podstawił jej swój widelec. Uradowany patrzył jak je.

Mężczyźni spojrzeli na siebie niechętnie ponad jej głową.

Nagle zorientowała się, co oni robią.

– Możecie przestać? – zapytała. – Umiem jeść.

– Ale nie jesz. – zauważył Subaru. – Dlatego trzeba cię podkarmić.

Nachyliła się do niego i powiedziała cicho, by nikt poza nim tego nie słyszał:

– Czy ja wyglądam na kogoś, komu potrzeba więcej kilogramów?

Nie mógł sobie darować i powędrował po niej pożądliwym wzrokiem.

– Moim zdaniem wyglądasz bosko.

Na jej policzkach pojawił się siarczysty rumieniec.

– Jesteś ślepy.

– Nie. Poważny. – odparł.

Skupiła wzrok na talerzu. Miała dość tego nadmiaru testosteronu wokoło.

– Mogę odejść? – spytała Wolthanga, który siedział u szczytu stołu obok Kła.

– Oczywiście kochanie. Idź.

Odsunęła krzesło, pomachała rodzicom i Will, która obdarowała ją uśmiechem i pożegnała wszystkich.

Nim wyszła jednak z jadalni Subaru był już obok niej.

– Czy nie powinieneś teraz przypadkiem jeść? – zapytała.

– Najadłem się – odparł.

Ruszyli w noc.

Szli w milczeniu, jednak nie była to zła cisza, po prostu zachwycali się wszystkim dookoła. Lina uniosła rękę i niechcący uderzyła go w zbroję.

– Przepraszam. – powiedziała.

– Nic nie poczułem. – uśmiechnął się. – Fajna taka zbroja.

– Nie jest ciężka?

– O dziwo, nie. Nawet nie jest w niej gorąco. Jest jak ubranie. Mocne ubranie.

– Skąd ją masz?

– Kiedy powiedziałem jednemu z rycerzy, że chcę wziąć udział w turnieju dał mi ją. Najfajniejsze jest to, – wydobył spod zbroi naszyjnik – że wystarczy że go zdejmę, a zbroja zniknie.

Wytężyła wzrok, chcąc zobaczyć, co naszyjnik przedstawia. Kiedy to dostrzegła, uśmiechnęła się.

No tak.

– Ten znak to znak przymierza między wilkami a smoczą rasą. – powiedziała. – Widać jest teraz także herbem wilków.

– Ciekawe. – schował naszyjnik. – Tak czy siak, Wolthang pozwolił mi ją zatrzymać. Co do miecza powiedział, że jest mój. Moc wybranego go stworzyła.

– Czyli jesteś wojownikiem.

– A ty uczoną.

Uśmiechnęła się lekko.

– W naszym świecie nie byłabym uczoną. Nigdy nie byłam w czymś szczególnie dobra.

– Poza pisaniem.

Spojrzała zaskoczona.

– Zapamiętałeś. – powiedziała.

– Twoja wiedza się przydała. Twoja wyobraźnia. Będziesz wspaniałym Mędrcem. – rzekł łagodnie.

Jej oczy się zaszkliły.

– Przestań.

Zaskoczony spojrzał na nią uważnie.

– Co się stało?

– Nic. – ruszyła szybciej.

Bez trudu zrównał z nią krok.

– Lina, co jest? – złapał ją za ramię.

Bez słowa obróciła głowę. Złapał ją delikatnie za policzek i czekał w milczeniu aż na niego spojrzy, gładząc delikatnie jej skórę opuszkiem palca. Czuł, jak policzek pod jego ręką robi się ciepły.

– Powiedz mi A ghra.

– Dlaczego jesteś taki? – zapytała.

– Jaki? – nie przestawał jej głaskać.

Spojrzała mu w oczy.

– Troskliwy… i zaborczy.

– Jeszcze nie jestem zaborczy. – powiedział, patrząc na nią roziskrzonym wzrokiem. – Ale wiem, że jestem na dobrej drodze.

– Dlaczego? – powtórzyła. – Dlaczego się mną tak przejmujesz?

Patrzył na nią bez słowa.

– Czy ty naprawdę nie wiesz? – zapytał w końcu.

Pokręciła głową i wyrwała się, wchodząc do korytarza gdzie był jej pokój. Czy raczej ich pokój.

Szedł za nią w milczeniu. Kiedy jednak weszli do mieszkania, gwałtownie przyparł ją do drzwi i przywarł do jej warg.

Zaskoczona skamieniała, nie mogła się ruszyć, gdy całował ją z głodem. W pewnym momencie uniósł głowę i spojrzał w jej oszołomione oczy.

– Oto i odpowiedź na twoje pytanie A ghra – szepnął. – Pragnę cię.

Jej oczy zwilgotniały.

– Kłamiesz.

Uniósł brwi.

– Pozwól więc, że ci to udowodnię.

Nachylił się ponownie do jej ust, lecz zawisł nad nimi. Jej wzrok pociemniał, ich oddechy mieszały się ze sobą. Lina zaczęła ciężko oddychać, czuł gorąco promieniujące od jej ciała.

– Spójrz mi w oczy .– szepnął. – Powiedz mi jeszcze raz, że kłamię.

Spojrzała. Spojrzała i poczuła falę żaru przenikająca ją niczym prąd.

– Pocałuj mnie. – powiedziała nabrzmiałym erotyzmem głosem, jakiego nigdy u siebie nie słyszała.

Nie odpowiedział, tylko przywarł do jej warg. Miękko, tak niebywale miękko, że zwinęła palce u stóp.

Nieśmiało odwzajemniała pocałunki. Wpierw niepewnie, potem coraz śmielej. Uniosła dłonie i wplotła w jego włosy.

A on przepadł.

Objął ją mocno i przyciągnął do siebie. Ciasno oplótł jej ponętny tyłeczek i miękki brzuch. Delikatnie włożył język do jej ust.

Dźwięk, który wydobył się z jej gardła rozpalił go jeszcze bardziej.

– Subaru. – jęknęła i podskoczyła, gdy mocno ścisnął jej pośladek.

– Pragnę cię. – powtórzył namiętnie i zaczął całować jej szyję.

Pokręciła bezradnie głową.

– Nie.

Zatrzymał się.

– Co powiedziałaś?

Dotknęła delikatnie jego policzka, co skuteczniej go ocuciło niż popchnięcie.

– Powiedziałam: Nie.

Westchnął rozczarowany i uniósł głowę.

Wyglądała tak niewinnie i krucho… i zarazem biła od niej siła.

– Pocałuj mnie teraz ty. Choć jeden całus. – poprosił.

– Ale… ale tylko? – chciała się upewnić.

Nagle zorientował się, dlaczego mu odmówiła mimo własnego pragnienia. Ta jej niepewność. Zachowanie, w niektórych sytuacjach.

Chryste… Ale numer.

– Tylko. – powiedział poważnie. Postanowił nic nie mówić, na pewno by ją zawstydził albo wystraszył. – Pocałuj mnie, kochanie.

Spojrzała na jego usta, potem w jego oczy. Widział, jak zbiera się w sobie by to zrobić.

Stanęła na palce i jej miękkie wargi przywarły do niego. Delikatnie, czule.

Ugięły się pod nim kolana.

Delikatnie złapała zębami jego dolną wargę i chwilę possała. Przejechała po jego ustach językiem.

– Dalej, kochanie. – szepnął, wiedząc, że to jej pierwszy raz. – Czekam na ciebie.

Zamknęła oczy i oparła się o niego. Delikatnie wsunęła mu język między wargi, a on otworzył usta by ją wpuścić.

I oboje odpłynęli.

Subaru nigdy się tak nie całował. Tak czule, tak ciepło – tak wszechogarniająco.

Gdy odsunęła się od niego, oddychał ciężko.

– Kim ty jesteś? – powiedział, patrząc na nią szafirowy wzrokiem. – Nikt mnie nigdy tak nie całował.

Zaczerwieniła się i dostrzegł w jej oczach wstyd.

– Przepraszam…

– Nie, – pokręcił głową i złapał ją za policzki by nie spuściła wzroku. – to było piękne.

Jej oczy rozbłysnęły niedowierzaniem i szczęściem.

– Cieszę się. – powiedziała.

Uśmiechnął się i pocałował ją w policzek.

– Subaru… – zaczęła.

– Zmęczona? – zapytał, wtulony policzkiem w jej policzek.

– Tak.

Potrzebował całej siły woli by się odsunąć.

– Dobrze. – złapał ją za rękę. – Gdzie twoja sypialnia?

Spojrzała w stronę dwojga drzwi.

– Któraś z tych.

– Chodź, zobaczymy.

Obejrzeli obie. Jedna była jasnozielona, druga ciemnoniebieska.

– Mogę zieloną? – zapytała.

– Pewnie. Nawet wolę tą niebieską.

– To… – niepewnie bawiła się swoim naszyjnikiem. – Dobranoc.

– Dobranoc A ghra. Nie przestrasz się tylko, ja tu pooglądam trochę.

– Dobrze. – otworzyła drzwi po prawej. – Pa.

– Pa kochanie.

Cicho zamknęła za sobą drzwi.

I zaraz usłyszał dźwięk zamka.

Zaśmiał się pod nosem. Ta kobieta była słodka niczym miód, ale bynajmniej nie była idiotką.

Subaru przekręcał się w nocy z boku na bok. Cały czas czuł zapach Liny, który przylgnął do niego, rozbudzając jego zmysły.

Nie mógł uwierzyć, że spała za ścianą. A on nie mógł jej dotknąć.

No… właściwie mógł, wystarczyło pomajstrować przy zamku.

Jego wuj, który był niezłym krętaczem, nauczył go paru rzeczy w tajemnicy przed rodzicami.

Uśmiechnął się pod nosem.

Podniósł się i usiadł. Miał ochotę na coś do picia, a wiedział, że w lodówce jest parę dziwnych napojów.

Wstał i wyszedł z pokoju.

Gdy wszedł do kuchni zapaliło się światło. Niezła rzecz. Zanurkował w lodówce i dostrzegł puszkę – otworzył ją z nadzieją i wziął łyka.

O tak. Nie ma to jak nocne piwko.

– Co robisz? – usłyszał zaspany głos.

Obrócił się i ujrzał Linę, ubraną w długą do kolan koszulę nocną, pocierającą zaspane powieki.

– Znalazłem piwo, chcesz jedno?

Jej wzrok spoczął na puszce.

– Czy w żadnym świecie nie można uciec od tego świństwa?

Jego ręka znieruchomiała w połowie drogi do ust.

– Nie lubisz piwa?

– Nie. – przyznała i podeszła do niego.

Dopiero zauważył, że ma bose stopy. Bardzo seksowne bose stopy, przechodzące w zgrabne łydki – zgrabne w jego oczach. Jego kumple pewnie by stwierdzili, że mogłyby być deczko szczuplejsze, ale dla niego były idealne.

– Co jest jeszcze do picia? – zajrzała do lodówki.

– Nie mam pojęcia co tam jest. Wszystko wygląda trochę inaczej niż u nas.

Jej rozmemłany wzrok spoczął na butelce z brązowym płynem. Wzięła ją do ręki i odkręciła.

– Tylko się nie sztachnij. – powiedział szybko, ale ona po zapachu wydobywającym się z butelki uśmiechnęła się rozanielona.

– Mleko czekoladowe. – powiedziała śpiewnie i rozbujana podeszła do szafki nad zlewem. Jej głowa niebezpiecznie bujała się na boki. – Mleczko jest dobre na sen.

Subaru patrzył na nią uważnie. Gdyby nie wiedział uznałby, że…

– Lina?

Spojrzała na niego, próbując utrzymać głowę w pionie i otwarte oczy.

– Tak, tygrysie?

Tygrysie? Nazwała go tygrysem? Coś tu jest nie tak.

– A ghra brałaś coś z lodówki jak byłem w pokoju?

Przechyliła nieprzytomnie głowę.

– Spałam cały czas.

Z nadmiernym skupieniem odkręcała butelkę i z pewnością niczym pijak nalewała mleko do szklanki, choć cała gibała się na boki.

– Aha. – starał się dalej. – A jadłaś?

Nie odpowiedziała, tylko trzymając obiema rękami szklankę wypiła łyczka.

I jęknęła z przyjemności.

– Mniam.

– A ghra? – mówił z niezmąconym spokojem. – Jadłaś coś, albo piłaś? A może poczułaś jakiś dziwny zapach…

– Powtórz to. – powiedziała.

– Co?

Podeszła do niego chwiejnie.

– Powiedz do mnie A ghra. – patrzyła na niego błyszczącymi oczami i uśmiechnęła się rozanielona. – Podoba mi się, jak tak do mnie mówisz. To brzmi tak… irlandzko.

– To celtycki. – poprawił ją odruchowo, a ona podeszła jeszcze bliżej i znów poczuł jej zapach, od którego ślina nabiegła mu do ust.

– Podoba mi się też twój akcent. – wyznała, kreśląc kółka na jego nagiej piersi. – I to jak na mnie patrzysz. Masz piękne oczy tygrysie.

Podobało mu się to bardzo, ale to było zbyt piękne by było prawdziwe. Zachowywała się jak pijana, a on nie był ze stali.

Złapał ją za ramiona i spojrzał w oczy.

– Lina, co brałaś?

Zamrugała oczami. Tymi wielkimi, pięknymi oczami. Bez okularów była równie zachwycająca co z. Nawet bez makijażu.

– Nic nie brałam. – odparła. Jej wzrok robił się coraz przytomniejszy. – Czemu tak mówisz?

– Zachowujesz się jak pijana.

– Ja… – zaczerwieniła się i zachwiała.

Podtrzymał ją.

– Rozumiesz o co mi chodzi? Coś jest nie t… – urwał, gdy wtuliła się w niego.

– Potrzymaj mnie chwilkę. – poprosiła.

Zrobił to, a ona objęła go ramionami. Poczuł się dziwnie. Niezwykle. Nigdy po prostu nie tulił kobiety, bez okazji, bez podtekstu.

Podobało mu się to.

Usłyszał, że Lina wzięła głęboki wdech i odsunęła się lekko. Zobaczył, że jej policzki są czerwone niczym wóz strażacki.

– Przepraszam, że musiałeś to oglądać. Widzisz… – szukała odpowiednich słów, ale ich zabrakło. Załamała ręce. – Bardzo przepraszam. Postawiłam cię w niezręcznej sytuacji.

– Lina…

– Dobranoc.

– Nie odchodź. – szepnął.

Usłyszała to. Zatrzymała się z ręką na klamce.

– Głupio mi, że tak się zachowałam. Wybaczysz mi?

Podszedł do niej i pogłaskał ją po głowie.

– Jesteś roztrzęsiona.

– To ze wstydu. – wyznała. – Dawno nikt mnie takiej nie widział.

Złapał ją za rękę, którą trzymała klamkę.

– Nie musisz się wstydzić…

– Jak nie muszę? – rzuciła bezradnie. – Zachowywałam się jak jakiś psychol. Nienawidzę tego!

Zatrzymał ją w miejscu tylko dotykając jej policzka. Roztrzęsiona zamknęła oczy i załkała.

Przygarnął ją do siebie, lecz zaraz wziął ją na ręce i usiadł na kanapie. Głaszcząc ją po głowie powiedział:

– Dlaczego tak się tym przejmujesz?

– Bo jestem dziwna. – wychlipała bezradnie. – Ludzie uważają mnie za dziwadło. Zawsze zrobię coś dziwnego. Powiem. Nieraz zachowuję się jak dziecko. Nienawidzę tego. Nienawidzę siebie. Nic co robię dla nikogo nic nie znaczy…

– Przestań. – wysapał. – Przestań w tej chwili. To nie prawda.

– To prawda. – załkała. – Wyglądam jak dziecko, wszyscy widzą we mnie odmieńca. Zawsze tak było. Nigdy nikt mnie nie polubi…

Przerwał ten wywód pełnym wściekłości pocałunkiem. Całował ją tak zapalczywie, aż odwzajemniła jego pocałunki. W pewnym momencie oderwał się od niej i wysyczał:

– Zabiję. Zabiję każdego kto sprawił, że tak myślisz. Będą umierać w męczarniach, nikt się nie uchowa.

Jej oddech był urywany, w oczach szalały emocje gdy patrzyła, jak jego oczy zaczynają świecić w półmroku.

– Twoje oczy świecą. – wydyszała.

– Taak? – zapytał złowróżbnie. – Kieł mówił, że tak może być przez moje moce. Kiedy będą szaleć we mnie emocje. Widać mam dodatkową broń na te pomyje.

Pokręciła głową.

– Uspokój się, proszę.

– Boisz się mnie? – zapytał.

Patrzyła w te lśniące, niebieskie oczy. Początkowy lęk znikał. Zostały tylko łzy.

– Subaru, proszę, uspokój się. – objęła go mocno. – Proszę, przestań.

– Nie, to Ty przestań. Natychmiast, w tej chwili. Jeśli nie chcesz poczuć mojego gniewu, masz przestać mówić takie rzeczy.

– Ale…

– Co ci było? – zapytał.

Nie, nie zapytał – to brzmiało jak rozkaz.

Westchnęła.

– Jak jestem niewyspana, mój umysł działa w zwolnionym tempie. – wyznała, znów czując łzy pod powiekami. – To taki wstyd, nie chciałam żebyś widział mnie taką.

– A więc zawsze taka jesteś jak się nie wyśpisz?

– Tak.

– A pamiętasz co mówiłaś?

– Tak. – wyznała ze wstydem. – Przepraszam…

– Jeszcze raz przeprosisz a nie ręczę za siebie. – warknął. – Nie można cały czas przepraszać. To nie była twoja wina, a zresztą, nie powiedziałaś nic złego.

Puściła go i usiadła, nadal będąc na jego kolanach. Wbiła wzrok w swoje ręce.

– Nie jesteś zły?

Jego oczy przestały błyszczeć, gniew na jej zachowanie go opuścił. Był bezradny patrząc na jej brak wiary w siebie. Gniew tu nie pomoże.

– Nie, nie jestem. Byłaś za słodka bym mógł być zły. – wyznał.

Spojrzała na niego niepewnie, ale zaraz odwróciła wzrok.

– Nie uważasz, że to było dziwne?

– Jeśli masz być taka w chwilach niewyspania, to jestem jak najbardziej za. – powiedział.

Nadal patrzyła na swoje ręce.

– To co mówiłaś, to była prawda? – zapytał.

– Co? – odparła z napięciem.

– Że lubisz jak mówię do ciebie A ghra?

Na jej twarzy pojawił się nieznaczny rumieniec.

– Tak.

– A to, że podobają ci się moje oczy?

Rumieniec pogłębił się.

– Tak. – odparła i spróbowała z niego zejść.

Złapał ją i zaryła nosem o jego pierś.

– Gdzie idziesz?

– Do łóżka. – przerażona zdała sobie sprawę, co powiedziała. – To znaczy… ja…

Zaśmiał się głęboko.

Oparła ręce o jego szeroką klatę i odsunęła od niej twarz.

Nagle, po raz pierwszy zdała sobie sprawę, że on ma na sobie tylko bokserki. A ona siedzi mu na kolanach, opiera się o wspaniałą, wysportowaną pierś. Jej wzrok mimowolnie spoczął na jego brzuchu. Rany… co za sześciopak.

Mięśnie pod jej palcami były twarde jak kamień. A skóra była ciepła i gładka.

– Puść mnie – pisnęła zażenowana.

Na jego twarz pojawił się porozumiewawczy uśmiech. Wiedział, o czym myślała. Czuł to po jej spoconych nagle dłoniach.

– Dlaczego? – zapytał głębokim głosem. – Dobrze mi tak.

– Zostaw mnie. – próbowała się wyrwać, ale posadził ją na swoim brzuchu, trzymając ją jak w imadle.

– Subaru, – starała się, by jej głos nabrał zdecydowanych tonów. – puść mnie w tej chwili. Nie zachowuj się jak neandertalczyk.

– Nean… – wybuchł śmiechem. Tak radosnym i wszechogarniającym, że poczuła jak topnieje. – Byłem nazywany różnie. – powiedział między jednym a drugim wybuchem śmiechu. – Ale nigdy nie byłem nazwany neandertalczykiem.

Spojrzał na nią ciepło i przyłożył czoło do jej czoła.

– Kochanie, jak ty to robisz? – zapytał.

– Co? – szepnęła onieśmielona.

– Jak wzbudzasz we mnie to wszystko? Jak… jak ty to robisz? – spojrzał jej w oczy.

Wiedział. Wiedział jak to robi.

Po prostu istniała.

Zdał sobie sprawę, że spotkał kogoś ważnego. Kogoś niezwykłego.

Jego dłoń drżała, gdy dotykał jej ust. Tych miękkich, uległych warg, które smakowały jak najsłodszy krem, jak afrodyzjak wiodący go do zguby.

Jego oddech stał się ciężki. Pragnął tych ust. Pragnął ich desperacko.

– Subaru? – szepnęła.

Spojrzał jej w oczy, te piękne oczy. I poczuł, że pragnie by spojrzała na niego jak na jedynego mężczyznę na świecie. Chciał widzieć w jej oczach wszystkie uczucia, o których zawsze marzył u kobiety.

Pragnął widzieć w nich miłość.

Do niego.

Tylko do niego.

– Twoje oczy znów świecą. – powiedziała.

Nie potrafił nic powiedzieć. Mógł tylko patrzeć. Patrzeć i dotykać.

Zjechał dłonią z jej ust na szyję, czuł oszalały puls. Widział jak jej skóra różowieje od gorąca. Patrzył na swoja dłoń, którą dotykał jej obojczyk, a potem między jej piersiami.

Drgnęła, a on poczuł szybkie bicie jej serca.

Dotknął jej brzuch, pogładził go, dotknął delikatnie pępek przez koszulę. Po chwili przesunął dłoń do tyłu, na jej krągłe biodro i na pośladek. Znów, gdy go dotknął podskoczyła, a ten odruch wywołał na jego twarzy uśmiech.

Zamknął oczy i schował głowę miedzy jej małe jędrne piersi.

Jego dłoń powędrowała niżej, do brzegu jej koszuli, wsunął delikatnie dłoń pod spód.

Oszołomiony doznaniami nie poczuł, że zesztywniała.

– Subaru. – w jej głosie brzmiała panika.

– A ghra, – szepnął. – pragnę być w tobie.

– Subaru, ja nie mogę. – jej głos się załamał.

Nadal oszołomiony zaczął muskać ustami jej miękkie piersi.

Jej oddech był urywany, złapała go za głowę.

– Subaru proszę.

Dopiero łzy w jej głosie go ocuciły.

Uniósł wzrok i zobaczył jej łzy i przerażone spojrzenie. Czułby się winny, gdyby nie pragnienie, które również błyszczało w jej wzroku.

– Dlaczego? – zapytał i wplótł rękę w jej włosy. – Dlaczego nie? Nie pragniesz mnie?

Jej wzrok stał się bezradny. Spuściła go, ale podtrzymał jej głowę.

– Nie uciekaj przede mną. – powiedział. – Nie skrzywdzę cię.

Spojrzała mu w oczy z niewylanymi łzami.

– Nie mogę. Nie chcę.

Równie dobrze mogła go walnąć patelnią w łeb.

– Nie chcesz mnie? – zapytał z bólem.

– To nie tak…

– Ależ tak. – odparł nagle gorzko. – Czemu ja byłem taki ślepy? Kiedy ja się wreszcie nauczę? – wyrzucił z siebie gniewnie. – Chcesz mnie, ale nie w osobisty sposób, prawda? Nic do mnie nie czujesz.

– Subaru, – oszołomiona zdała sobie sprawę z tego co zrobiła. – ja nie chciałam…

– Oczywiście, że nie. Wszystkie to mówicie. Nie jestem taki jak byś chciała. I tyle.

– Nie! Ja…

Posadził ją obok siebie i wstał. Bez słowa poszedł do sypialni.

– Subaru! – załomotała w drzwi. – Subaru, posłuchaj mnie!

– Idź sobie. – powiedział tylko. – Mam was dość.

Zamknął oczy i schował głowę pod kołdrę. Czuł się upokorzony i nieszczęśliwy.

Walenie w drzwi ustało po jakimś czasie. Wtedy jednak usłyszał jak oparła się o nie i osunęła. I usłyszał rozdzierający szloch.

Dlaczego płacze, skoro go odrzuciła?

– Przepraszam, Subaru. – szlochała przez drzwi. – Ja wszystko psuję. Nie nadaję się do tego. Nie chciałam cię zranić. Nikt nigdy tak na mnie nie patrzył. Nigdy nawet nie miałam chłopaka. Nigdy, jak sam pewnie zauważyłeś, się nie całowałam. Jesteś pierwszym mężczyzną, który na mnie spojrzał bez obrzydzenia. Który dał mi szansę. – rozszlochała się jeszcze bardziej. – Chciałabym, tak bardzo chciałabym z tobą być, ale nie mogę, zrozum. Nie wiesz o mnie pewnej rzeczy, a jak się dowiesz… – zawyła, a w tym dźwięku było pełno bólu. – Mam dość! Dość tego cholernego życia! To wszystko bez sensu!

Usłyszał jak wstała. Zelektryzowany wstał i otworzył drzwi. Światło w kuchni paliło się.

Wparował do środka w momencie, gdy brała nóż.

– Odłóż to.

– Po co? – zapytała głosem wypranym z emocji. Zabrzmiała jakby nic w niej nie zostało. Nawet dusza. – Powinnam była zrobić to już dawno. Tylko brakło mi odwagi. Nie chciałam zasmucać rodziny.

Uniosła nóż, ale w tym momencie dopadł ją i odrzucił go do zlewu.

Osunęła się na ziemię i schowała twarz w dłonie.

Znów zaczęła płakać.

Usiadł obok niej. Nie dotykał jej jednak.

– To była najgłupsza rzecz, jaką mogłaś zrobić – powiedział, starając się brzmieć rozsądnie, choć był poruszony do głębi. – Dlaczego? – zapytał. – Dlaczego, do jasnej cholery, chciałaś zrobić coś takiego?

– Wszystkim będzie lepiej jeśli mnie nie będzie. Jestem tylko ciężarem.

– Masz za niską samoocenę. – powiedział. – Siostra cię kocha. Rodzice. Widziałem to. Masz dla kogo żyć.

– A ja? – zapytała. – Kiedy ja będę szczęśliwa? – zabrała ręce z twarzy. Z jej oczu wyzierał bezbrzeżny ból. – Nie wiesz jak to jest, kiedy ludzie odtrącają cię za wszystko co robisz. Kiedy nikt nie zwraca na ciebie uwagi, lub po prostu widzi w tobie kogoś kim nie jesteś. Nie znasz uczucia braku akceptacji. W moim życiu nigdy nie miałam prawdziwego przyjaciela. Mężczyźni widzą we mnie dziecko, nawet nie próbują do mnie zagadać. Jakbym była powietrzem. – jej wzrok stał się pusty. – Jakbym nie istniała. – Spojrzała na niego bez wyrazu. – Więc może lepiej, żebym naprawdę nie istniała.

– Czy naprawdę tak czujesz? – zapytał.

– Ja to wiem.

Wstał i podszedł do zlewu. Wyciągnął z niego nóż i przyjrzał mu się. Po chwili usiadł obok niej i wyciągnął rękę. Nakłuł sobie nadgarstek.

– Co ty wyprawiasz? – Jak się spodziewał zareagowała od razu. – Zwariowałeś?

– Ja nie potrafię znaleźć szczęścia. – powiedział spokojnie. – Żadna kobieta nie potrafi mnie pokochać.

Zrobił następne nakłucie.

– Przestań! – złapała jego rękę. – To nie powód żeby się okaleczać!

Wzruszył ramionami.

– Jestem w dołku. Kobieta, z którą chciałbym być, mnie nie chce.

– To chyba musi być ślepa. – Pisnęła, gdy zrobił następne nacięcie. – Przestań!

– Taa… – przyznał. – Jest ślepa. Chce się zabić nie dając mi nawet cienia szansy.

Napotkał jej wzrok. W jej oczach było niedowierzanie.

Zrobił kolejne nacięcie. Jego ręka była już cała we krwi.

– Przestań – prosiła. Znów chciało jej się ryczeć. – Błagam, przestań.

Nie przestał, przyłożył nóż do piersi.

– Nie! – krzyknęła i rzuciła się na niego.

Nóż wylądował na ziemi, a ona na nim.

– Masz nie po kolei w głowie! – krzyknęła. – Dlaczego… – spojrzała na jego rękę przerażona. Szybko wstała z niego i pognała do łazienki po ręcznik.

Gdy przyszła, już wstał. Z ręki ciurkiem leciała krew.

– Pod kran, natychmiast. – włożyła jego rękę pod strumień wody. – Trzymaj tak.

Przeszukała całą kuchnię i łazienkę, odkręciła każda butelkę, aż znalazła.

– Będzie szczypać. – powiedziała.

– To chyba nie… – zacisnął zęby i wydał stłumiony krzyk, gdy woda utleniona leciała po ranach. – Chryste! – wysapał z bólem. – Jak to pieruńsko piecze!

– Masz za swoje. – odparła drżąco. Gdy rany przestały piec, zaczęła wycierać jego rękę. – Dlaczego to zrobiłeś? – zapytała. – Dlaczego tak się skrzywdziłeś? Możesz mieć blizny!

– Nieważne.

– Nieważne? – powtórzyła i spojrzała na niego wściekle. – Nieważne?! Jesteś idiotą?!

– To nic takiego.

– Nic? Jesteś porąbany!

– Nie chcesz ze mną być, to co mi pozostaje? – zapytał.

– Dlatego? – szepnęła i nagle jej głos uniósł się o kilka oktaw. – Tylko dlatego?! Czy ty…

– Ty chciałaś się zabić, bo jesteś nieszczęśliwa. – wzruszył ramionami. – Ja też jestem nieszczęśliwy.

– Ale żeby się okaleczać?

Zamyślił się.

– Masz rację. – Sięgnął po kolejny nóż. – Skończmy z tym.

– Nie! – wyrwała mu nóż. – Nie zgadzam się!

– Ty możesz sobie odebrać życie, to ja też mogę. Oddaj ten nóż.

– Nie możesz. – pokręciła głową. – Masz przyjaciół. Tyle kobiet cię chce.

– Ale Ty mnie nie chcesz.

– Dlaczego tak myślisz? – zapytała bezradnie.

– Bo chcesz mnie zostawić, jeszcze zanim dałaś mi szansę.

– Ale dlaczego chcesz ode mnie szansę? Akurat ode mnie?

– Bo jesteś wspaniała. – rzekł tylko. – Jesteś jak spełnienie moich marzeń. Wszystko, czego kiedykolwiek szukałem u kobiety, masz w sobie Ty.

– Jak możesz chcieć kogoś takiego jak ja? Ja jestem… – oparła się o blat.

– Dokończ.

Spojrzała na niego bezradnie.

– Ja jestem chora na schizofrenię.

Rozdział 5

W pierwszym odruchu zesztywniał. Był pewien, że się przesłyszał. Ale po chwili zrozumiał, że to prawda. A on był ślepy i głupi, że nie skojarzył jej zachowania z tą chorobą.

Tyle był wart jego aparat naukowy.

– Słyszałeś, co powiedziałam? – zapytała, gdy jego twarz z zaskoczenia wygładziła się i uspokoiła. – Jestem cholerną schizofreniczką. Potocznie niespełną rozumu psycholką, która…

Bez słowa podszedł do niej, zasłaniając jej wszystko tymi swoimi szerokimi ramionami. Nachylił do niej twarz.

– Już dobrze kochanie. Nie mów nic więcej. – dotknął jej twarzy. – To wiele tłumaczy. Cała dobroć w tobie o tym świadczy.

Nie mogła dobyć z siebie głosu. Tego się nie spodziewała.

– Znasz tą chorobę?

– Znam. – znów, tak jak przedtem, głaskał ją po twarzy. A jej, tak jak przedtem, zaczęło robić się gorąco, a myśli plątać.

Złapała jego rękę i odsunęła.

– Nie odwracaj mojej uwagi. Skoro ją znasz, dlaczego tak się zachowujesz?

Wzruszył ramionami i zamiast głaskać jej twarz, wplótł rękę w jej włosy, bawiąc się nimi.

– Lubię odwracać twoją uwagę. – wyznał. – A co do mojego zachowania, to jest adekwatne do sytuacji. Wyznałaś mi prawdę, ja ją przyjąłem do wiadomości. Napijemy się teraz piwa? Oj, wybacz, piwo nie wchodzi w grę, przy tej chorobie nie wolno pić alkoholu. Ale kilka łyczków czegoś mocniejszego cię uspokoi. – puścił ją i zaczął szukać w barku w pokoju.

Poszła za nim zbaraniała. O co tu chodzi?

– Subaru, o co tu chodzi? – zapytała.

– O nic. – powiedział. – Po prostu znam tę chorobę i mnie nie przeraża. Wszystko się wyjaśniło i tak prawdę mówiąc poczułem się lepiej z myślą, że zależy ci na mnie na tyle, by mi wyznać tą prawdę.

Powąchał zawartość jednej z butelek i powiedział:

– Piłaś kiedyś amaretto?

– Nie.

– Powinno ci smakować.

Poszedł do kuchni mijając ją. Zanim jednak to zrobił uniósł rękę i pogłaskał ją po policzku.

– Leczysz się? – zapytał.

Zmieszana odparła:

– Tak.

– Jak długo?

Ten ton… wydawał jej się znajomy, ale nie umiała go przyporządkować.

– Od siedemnastki.

Spojrzał na nią poważnie.

– Bardzo szybko – stwierdził. – Miałaś objawy wcześniej? Jak długo się to ciągnie?

Już wiedziała, kto używał takiego tonu.

Jej terapeuta.

– Mówisz jak psycholog. – powiedziała.

– Może dlatego, – podał jej szklankę i stuknął ją z piwem, które wyciągnął z lodówki – że nim jestem.

Jej szczęka opadła.

– Jesteś psychologiem? Poważnie?

– Tak. A także informatykiem, ale tutaj to raczej nieistotne.

Jej ręka opadła nim wzięła choć łyka.

– To jest jakieś zryte. – powiedziała.

– W pełni się z tobą zgadzam. – mruknął.

Wzięła łyka. Widział, że ręce jej drżą.

Poszła do pokoju i usiadła na kanapie. Usiadł obok niej, patrząc na nią uważnie.

– Czy to cię nie napawa obrzydzeniem? – zapytała.

Znów dotknął jej policzka. Spojrzała na niego.

– Nie.

Tylko tyle. Jedno słowo, a ona poczuła taką ulgę, że aż zadrżała.

– Naprawdę? Przyrzekasz? – zapytała.

Odstawił ich drinki i zgarnął ją w swoje ramiona. Położył jej głowę na swoim ramieniu.

– Przyrzekam A ghra. – powiedział ciepło.

Zacisnęła powieki i poruszyła się.

– Subaru… – szepnęła.

Otworzył oczy i zadrżał. W jego sercu odżyła nadzieja.

– Dasz mi trochę czasu? – zapytała.

– Tylko jeśli przyrzekniesz, że nigdy więcej nie zrobisz czegoś takiego.

Oboje doskonale wiedzieli, o co chodzi.

– Obiecuję. – odparła cicho. – Mogę…

– Tak?

– Mogę się przytulić?

Zaskoczony tym pytaniem odparł bez namysłu:

– Pewnie.

Uniosła się i przytuliła jego głowę do swej piersi. W jej geście było tyle niewinności i tyle ciepła, że poczuł rumieniec na twarzy.

– Wygodnie ci tak? – zapytał.

– Mhm. – wymruczała.

– Może wolisz usiąść mi na kolanach?

Znowu nieznacznie się poruszyła.

– Jestem ciężka. – powiedziała w końcu.

Zaśmiał się szczerze ubawiony.

– Wierz mi, nie jesteś.

– Nie jestem za duża?

– Ile ważysz? Sto?

– Hej! – rzekła urażona i pacła go w ramię. – Bez przesady.

– W takim razie nie jesteś za duża. Chodź.

Widział jej wahanie.

– Boisz się? – spytał z błyskiem oku.

Spojrzała na niego z uniesioną brwią.

– Sprawdź mnie. – i po chwili już siedziała mu na kolanach.

– Oprzyj się o mnie.

Zrobiła to, a on objął ją, opierając głowę o oparcie.

– Czuję się jak małe dziecko. – stwierdziła.

– Nikt tego nie widzi – odparł. – Mnie osobiście się to podoba.

– Poważnie?

– Jak na mędrca, zadajesz strasznie dużo głupich pytań.

Mimowolnie uśmiechnęła się do siebie.

– Bo przy tobie czuję się… – urwała.

– Jaka?

– Skołowana. – wyznała i zamknęła oczy. – Nie umiem zebrać myśli i czuję się przez to głupio.

Wplótł palce w jej włosy.

– Jaka jeszcze? – pogładził ją po udzie.

– Nie wiem. – szepnęła, czując gorąco. – Chyba oszołomiona.

– Co czujesz teraz? – zapytał, gładząc ją coraz śmielej.

– Chcesz mi zrobić badanie, doktorze? – zapytała żartobliwie.

– Z chęcią pobawiłbym się z tobą w doktora. – wyznał niskim tonem i uśmiechnął się, gdy ziewnęła. – Ale na razie pobawię się w zboczeńca.

– Co? – pisnęła zaskoczona, gdy dotknął jej piersi. – Co ty robisz?

– Nie bój się. – szepnął uspokajająco. – Nie zrobię nic, na co nie pozwolisz. Nie zmuszę cię nigdy do niczego. Obiecuję. Chcę tylko dać ci trochę rozkoszy.

– Wstydzę się. – wyznała z upokorzeniem. – Jak cholera.

– Zamknij oczy i nie myśl. Pozwól mi po prostu się dotykać.

Delikatnie pociągnął do góry jej koszulę, odsłaniając jej uda, a potem pośladki.

Czuł jak jej serce dudni przy jego piersi.

– Nie bój się, nie skrzywdzę cię. – szeptał.

Dotknął jej pośladka, i zaraz wsunął powoli rękę do jej majteczek.

– Subaru…

– Zrelaksuj się. Pragnę cię tylko dotknąć.

Drugą ręką delikatnie rozsunął jej uda i dotknął ostrożnie jej miękkość.

Wzięła gwałtowny wdech.

– Tak, kochanie? – zaczął delikatnie gładzić przez majtki jej kobiecość. – Powiedz mi, gdzie chcesz żebym cię dotknął.

Zapłonęła, gdy delikatnie złapał jej fałdki przez majtki. Jęknęła. Nie potrafiła z nim walczyć.

– Dotykaj mnie… wszędzie.

Jego oczy pociemniały, głos stał się esencją ciemności.

– Jak sobie życzysz, A ghra?Położył ją na kanapie, kładąc się obok. Po chwili jednak uniósł się.

– Musimy zdjąć tę piżamę.

– Subaru…

– Zaufaj mi.

Spojrzała mu w oczy. Bała się, widział to. Ale jednak mu zaufała.

Pokiwała głową i uniosła dłonie. Powoli uniósł koszulę i zdjął ją.

Jęknął na widok jej ciała.

– Jesteś taka piękna.

Delikatnie dotknął jej piersi, powędrował palcami po jej brzuchu. Gdy się ku niemu nachylił, poczuł mocny zapach jej mokrej kobiecości.

Modlił się w duchu o siłę.

Zaczął całować jej ciało – niespiesznie, łagodnie. Pragnął dać jej maksimum przyjemności. Chciał by ta chwila była tylko dla niej.

Ustami zawędrował na jej piersi. Wpierw lekko bawił się jej sutkiem czubkiem języka, słuchając jej przyspieszonego oddechu. Po chwil jednak, kiedy sutek stwardniał, delikatnie wessał go do ust. Ta pieszczota spowodowała, że zaczęła się wić bezradnie.

– Subaru – w jej głosie brzmiało zdziwienie.

Podniósł głowę i objął wzrokiem jej twarz.

– Jesteś piękna.

Uwierzyła. Uwierzyła w jego słowa, widząc całą prawdę w jego oczach.

– Pocałuj mnie. – poprosiła.

Przywarł miękko do jej warg. Oczarowywał ją delikatnością i łagodnością. Ciepłem oddechu, miękkością warg i dotykiem delikatnych rąk.

Jak ktoś, o tak wielkich dłoniach, może być taki delikatny?

Nagle znów poczuła jego dłoń na swojej kobiecości, ustami zjechał na jej szyję.

Uwodził ja głosem.

– Podoba ci się to?

– Tak. – westchnęła.

– A to? – wsunął dłoń w jej majtki i dotknął jej po raz pierwszy.

Jęknęli równocześnie. Subaru miał wrażenie, że ręka go pali.

– Jesteś taka mokra. – wydyszał.

Drżał, gdy znów brał jej sutek do ust. Tym razem nie potrafił już być aż tak delikatny. Przyssał się mocniej, a ona jęknęła i wplotła ręce w jego włosy.

– Tak – zachęciła go. Jęknęła ponownie. – Subaru… Subaru nie przestawaj.

Prędzej umrze niż przestanie.

Dłonią rozdzielił fałdki jej kobiecości i delikatnie wsunął palec do jej wnętrza. Poruszył nim.

A ona złapała jego głowę i przywarła do jego warg.

Zagłębił się w jej usta, podobnie jak jego palec zagłębiał się w jej ciele. Całował ją coraz żarliwiej, czuł jak traci panowanie nad sobą.

Gwałtownie oderwał usta od jej ust. Zaczął całować jej brzuch. Jej usta były zbyt niebezpieczne. Gdy je całował tracił panowanie nad sobą. A musiał zachować kontrolę.

– Subaru… – szepnęła, patrząc jak wędruje ustami coraz niżej. – Subaru – odchyliła się do tyłu.

– Muszę cię posmakować, – powiedział. – chcę się z ciebie napić.

Jezu, zaraz dojdzie tylko go słuchając!

– Zrób to, – wydyszała. – proszę.

Zdjął jej majtki i ujrzał włosy łonowe ciemniejsze niż włosy na jej głowie.

– Farbujesz się? – zapytał.

Spojrzała na niego spragniona.

– Nie, tam zawsze miałam ciemniejsze… – urwała i zakryła twarz dłońmi. – Nie mogę kiedy tak patrzysz się tam… – podskoczyła, czując jego język.

Jęknęła głośno, zarzuciła nogi na jego szyję i ścisnęła go udami.

Zaskoczony i zachwycony jej reakcją na jego język, smakował jej płeć przy wtórze głośnych jęków, od których czuł jak jego członek drży w bokserkach wypychając je. Był taki pobudzony, że miał ochotę wyć.

Cierpiał jednak dalej, wzmacniając pieszczoty, dopóki nie zaczęła instynktownie poruszać biodrami. Żadna kobieta tak zachwycająco nie działała na jego dotyk. Wiedział, że jest dobry, ale nigdy nie napotkał takich reakcji.

– Subaru, ja… – usłyszał jej zdyszany głos i przyspieszył jeszcze bardziej.

Po chwili jej ciało spięło się, wydała głuchy okrzyk i poczuł jak jej ciało zaciska się w spazmach na jego języku.

Poczuł strumień wilgoci wypływający z jej ciała, który smakował niczym najwspanialsza nagroda.

Kiedy opadła na łóżko, uniósł się drżąco i usiadł jej w nogach. Nachylił się ku jej ustom i pocałował ją mokrym od jej soków językiem.

Przez chwilę całowali się oszołomieni tym co się stało.

– Subaru, – wydyszała i spojrzała na niego. – dziękuję.

– Twoje oczy… – szepnął.

Widział, że jej tęczówki są czysto zielone.

– Dziękuję. – szepnęła ponownie i czuł, że odpływa. – Cieszę się, że cię poznałam… – zamilkła.

Zasnęła.

Budziła się powoli. Nie chciała wyrywać się z tego cudownego snu, w którym czuła na sobie dotyk ciała Subaru.

Jednak odzyskiwała przytomność.

Przeciągnęła się, czując się dziwnie. Jakby zrelaksowana, lecz brakowało w tym kilku aspektów. Zresztą, po tym cudownym śnie czuła pulsującą pustkę między nogami.

Westchnęła i otworzyła oczy.

Leżała na kanapie w salonie, przykryta kołdrą ze swojego pokoju. Co ona tu robiła? Zaskoczona uniosła się i zdała sobie sprawę, że jest całkiem naga.

– Cóż za uroczy widok na rozpoczęcie dnia. – wymruczał głęboki głos od progu łazienki.

Spojrzała w tamtą stronę i zobaczyła Subaru. Błyskawicznie otuliła się kołdrą.

Jego niski śmiech zawibrował w powietrzu.

– Trochę za wcześnie na wstyd. – powiedział z rozbawieniem.

O rrany… to nie był sen. Ona naprawdę… On ją… –

Jęknęła i schowała twarz w dłonie.

– Zabijcie mnie.

Poczuła, jak Subaru siada obok niej.

Zabrała ręce z twarzy i mocno przytrzymała kołdrę, która niebezpiecznie zaczęła się z niej zsuwać.

– Nie, póki żyję. – oznajmił.

I ze spokojem uniósł jej twarz i obdarował ją skwierczącym, głęboki pocałunkiem.

Bezwolna odwzajemniła go i pozwoliła mu wsunąć język do swoich ust. Zapłonęła i poczuła, jak to miejsce między jej nogami pulsuje.

Odsunął się, ale ona objęła go za szyję i sama zaczęła go całować.

– A ghra… – dyszał w jej usta. – A ghra przestań. – mimo słów mocno ją złapał i przyciągnął do siebie. Kołdra zsunęła się i złapał ją za pierś. – Maleńka nie jestem ze stali…

Do jej oszołomionego umysłu zaczął wracać rozsądek.

Oswobodziła jego wargi i zobaczyła, że jego oczy są intensywnie szafirowe, lekko błyszczące.

Subaru spojrzał dziko na swoją dłoń, którą trzymał jej miękką pierś. Zabrał ją gwałtownie i wstał.

– Subaru? – Zatrzymał się odwrócony do niej tyłem.

– Nie możesz mnie tak całować. – rzekł stanowczo.

– Dlaczego?

Spojrzał na nią. Piękno, niewinność i siła. To wszystko widział w jej oczach. W nocy była roztrzęsiona, tyle się działo w ciągu ostatniej doby. Ale teraz nastał nowy dzień i czas wszystko poukładać.

– Bo kiedy mnie całujesz tracę panowanie nad sobą – wyznał. – A nie chcesz zobaczyć, jak tracę nad sobą kontrolę.

Spojrzała na niego poważnie.

– Ostrzegasz mnie? Mam cię więcej nie dotykać?

– Boże broń. – znów usiadł obok niej. Patrzył na nią poważnie. – Maleńka ja… – szukał odpowiednich słów. – Staram się trzymać emocje na wodzy. Prędzej mnie piekło pochłonie nim cię skrzywdzę, ale…

– Ale?

– Wiemy oboje, że jesteś dziewicą. A nie chcę cię skrzywdzić, zachowując się jak…

Zamilkł zawstydzony.

– Jak? – chciała wiedzieć.

– Najlepsze porównanie będzie: Doktor Jekyll i Mr. Hyde – wyznał.

– Masz dwie natury. – rzekła spokojnie.

Milczał.

– Często pan Hyde z ciebie wychodzi?

– Bardzo rzadko. – wyznał. – I nigdy kiedy się z kimś kocham.

– Więc czemu…

– Bo kiedy mnie całujesz, czuję, jak budzi się we mnie zwierzę. – wyznał, chcąc, by zrozumiała. – Jest tak od chwili gdy cię zobaczyłem. Ale gdy dotykam twoich ust… to zwierzę zwycięża. Nawet sobie nie wyobrażasz…

– Czego? – Kiedy milczał powiedziała – Nie rozumiem. Byłeś taki delikatny w nocy… – urwała.

Spojrzał na nią bez słowa.

– Bardzo wiele cię to kosztowało, prawda? – zapytała.

Odwrócił wzrok.

– Chciałem by ci było dobrze. Nie żałuję.

Zobaczył, jak zacisnęła dłonie na kołdrze. Uniósł spojrzenie. Patrzyła na niego pełnym emocji wzrokiem.

– Jesteś… – zaczęła.

– Beznadziejny, wiem.

Pokręciła głową.

– Jesteś kochany. – szepnęła i po chwili tuliła go mocno. – Taki niemożliwie kochany.

Usiadła mu na kolanach.

Wziął głęboki oddech i poczuł się oszołomiony. Znów czuł jej zapach – i to niewiarygodnie silnie. Poczuł, jak bestia czai się w nim, chcąc ją pożreć.

– Lina – rzekł z napięciem.

– Tak tygrysie?

– Może lepiej mnie puść. – zacisnął dłonie na jej biodrze. – Nie wiem co mi jest. Ale to coś we mnie szaleje. Mam ochotę cię zjeść.

Zesztywniała.

– Dosłownie?

– Nie. – zaśmiał się z napięciem. – Ale jeśli nie zejdziesz ze mnie i się nie ubierzesz, wezmę cię tu i teraz.

Zaczerwieniła się gwałtownie i zeszła. Po chwili trzaskała drzwiami od swojego pokoju.

Subaru oddychał przez zęby, próbując się opanować. Wstał i poszedł do łazienki, postanawiając wziąć zimny prysznic.

Kiedy Lina wyszła z pokoju, poczuła zapach kawy unoszący się powietrzu. Kiedy weszła do kuchni, Subaru już tam był, ubrany jak średniowieczny najemnik – w czarne bryczesy, czarną koszulę ze ścigaczami na nadgarstkach i czarnymi butami ze skóry.

– Ożesz w mordę – wymskło się jej.

Obrócił się i spojrzał jej w oczy. Widok tych przepięknych niebieskich oczu wyrwał jej kolejne słowa:

– O tak, dziecino.

Uśmiechnął się rozbawiony.

– Zgaduję, że nie wyglądam źle.

Pokręciła głową.

– Już wcześniej to zauważyłam. – zaczęła. – Wyglądasz jak czarna pantera.

Wzruszył ramionami.

– Słyszałem to parę razy.

Pokręciła głową.

– Dlaczego jesteś smutny?

– Bo przypominam kota. – uśmiechnął się, ale nie było w tym uśmiechu nic wesołości. – Cholernego, dzikiego, niebezpiecznego kota.

– Nie lubisz tego porównania. – powiedziała.

– Nie – przyznał. – Bo nigdy nie czułem się jak dziki kot. Nie mam charakteru czarnej pantery. Dlatego jestem sam. – powiedział nagle, a jej serce zadrżało.

– Uważasz, że jesteś sam, bo nie pasujesz do swojego wyglądu? – zapytała.

– Sama się przekonasz. – powiedział. – Wygląd to nie wszystko. – nagle poczuł się przeraźliwie zmęczony i zrezygnowany. – Po co robię sobie nadzieję?– Jak na psychologa, masz w sobie strasznie mało wiary. – odezwała się.

Spojrzał na nią zaskoczony.

– To realia. – powiedział. – Ludzie mają wobec mnie za dużo oczekiwań. W końcu każdego rozczarowuję. Ciebie też rozczaruję.

Pokręciła głową.

– Bzdura.

Uniósł brwi.

– To rzeczywistość. W końcu znajdziesz we mnie coś takiego, co ci się nie spodoba.

– Nikt nie jest idealny. – podeszła do niego.

– Ty jesteś. – powiedział. – Znajdziesz kogoś lepszego… – zacisnął zęby na tę myśl.

Nie chciał by kiedykolwiek dotykał jej ktoś inny.

– Co czujesz? – zapytała go, widząc jego reakcję. – Powiedz mi.

– Chodźmy już. – ruszył do drzwi.

– Subaru nie uciekaj przede mną. – Drgnął, gdy usłyszał w jej ustach własne słowa.

Wydawało mu się, że minęły lata odkąd je powiedział, a minęło zaledwie kilka godzin.

– Porozmawiamy później. – powiedział.

Wyszedł, a ona poszła za nim. Zrównała z nim krok.

– Dokąd idziemy?

– Idź do rodziny, ja muszę pogadać z Kłem.

– Po co?

– Nieważne.

Podszedł do nich Kieł, który napotkał rozgorączkowany wzrok Subaru.

– Co jest? – zapytał.

– Musimy pogadać.

Spojrzał na niego uważnie. Pociągnął lekko nosem, i na jego wargach zagościł lekki uśmiech.

– Pewnie. – pocałował Linę w policzek. – Zmykaj kochana, potem do ciebie przyjdziemy.

Patrzyła to na jednego, to na drugiego.

– Dobrze. – powiedziała w końcu i poszła sobie.

Kiedy zostali sami, Kieł wydał porozumiewawcze chrząkniecie.

– Brawo, stary, szybko działasz. Pachniecie sobą na milę. – urwał, gdy Subaru zapytał ostro:

– Co się ze mną dzieje?

– To znaczy?

Zobaczył, jak oczy Subaru zaczynają błyszczeć, niczym oczy kota.

– Odpowiedz, albo przysięgam, nic z ciebie nie zostanie.

Kieł z powagą wskazał głową pałac.

– Chodźmy do mojego ojca.

Rozdział 6

Komnata Wolthanga znajdowała się we wschodnim skrzydle pałacu – prowadziły do niej wielkie zakręcane schody.

Kieł zapukał do pokoju ojca i usłyszał:

– Wejdźcie.

Wolthang siedział w wygodnym fotelu i popijał herbatę, patrząc przez okno na swych poddanych.

– Kieł, Subaru, miło was widzieć. – Przyjrzał się czarnowłosemu. – Coś się stało?

– Co się ze mną dzieje? – zapytał.

Wolthang spojrzał na syna, a ten wyszedł z pokoju.

– Powiedz, synu, o co chodzi. – powiedział, gdy zostali sami.

– Coś się ze mną dzieje. – powtórzył. – Czuję w sobie coś, czego nie było przedtem. Co to jest?

– Mam trochę za mało informacji. Zauważyłeś, żeby coś się zmieniało w tobie fizycznie?

– Moje oczy… błyszczą przeraźliwie. Jak oczy…

– Zwierzęcia. – dokończył za niego. – I to w sobie czujesz, prawda? Zwierzę.

– Jak mam to opanować?

– A masz z tym problem? – przechylił głowę. – Kiedy budzi się w was moc, wyostrzają się wasze zmysły, a także emocje. Ale nie powinny przejmować nad wami kontroli. Chyba, że… – zaczął nagle. – Powiedz mi, kiedy tracisz nad tym panowanie?

– Kiedy jestem z nią. – wyrzucił z siebie. – Kiedy ją widzę, czuję jej zapach, kiedy ją dotykam… wszystkie zmysły mi się wyostrzają i boję się…

Cichy śmiech Wolthanga kazał mu spojrzeć na niego wściekle.

– Co w tym zabawnego?!

– Boisz się – powiedział. – siebie czy jej? To dobre pytanie, prawda?

– Boję się, że ją skrzywdzę…

– Rozumiem. – rzekł z rozbawieniem. – Martwisz się, że twoje żądze zostaną uwolnione po raz pierwszy w życiu, a ty nie zdołasz nad sobą zapanować.

– To nie tak…

– To zwierzę – zaczął – powstało z twojego hamowania się. Kryjesz je w sobie od dawna, prawda? Widzę w twoich oczach tę chęć panowania nad sobą i nad wszystkim dookoła. Teraz, gdy obudziła się twoja moc, zwierzę chce się wyrwać.

– Jak mam nad nim zapanować?

Wolthang uniósł filiżankę z herbatą do ust i wziął łyczka.

– Nie można.

– Ty chyba żartujesz…

– Pragniesz jej, prawda? – zapytał.

– Tak. – odparł szczerze.

– A kochasz ją?

Spojrzał zaskoczony.

– Znam ją od wczoraj… – urwał.

Zrobił wielkie oczy.

Wolthang uśmiechnął się.

– Zdobądź jej zaufanie i spraw, by cię pokochała i zaakceptowała. Wtedy uwolnij zwierzę.

– A jak ją skrzywdzę? – rzekł zdławionym głosem. – Jeśli ona nie będzie w stanie mi wybaczyć?

– Widzę, że oboje musicie popracować nad waszym związkiem. – wstał i poklepał go po przyjacielsku po plecach. – Idź do niej chłopcze. I zdobądź ją.

Subaru szedł zamyślony w stronę domów ludzi z jego świata, kiedy nagle ktoś stanął mu na drodze.

Ujrzał purpurowłosą kobietę, która jak widać naprawdę nie wiedziała, kiedy się poddać.

– Cześć przystojniaku! – dotknęła jego ramienia i puściła mu kuszące spojrzenie spod rzęs. – Co taki duży, przystojny facet robi tu sam? Nie widziałam cię ostatnio. Co powiesz na mały spacer? A potem… kto wie, gdzie pójdziemy.

Już miał na końcu języka odpowiedź, gdy usłyszał jak ktoś wciąga powietrze. Spojrzał w bok i ujrzał Linę, która patrzyła na zachowanie kobiety.

– Hej, – odezwała się purpurowłosa. – Spójrz na mnie.

Odwróciła wzrok i ujrzała Linę. Prychnęła.

– Co dziecino, przyszłaś podglądać? – przytuliła ramię Subaru do swoich bujnych piersi. – Zostaw nas. Chcemy być sami.

Wzrok, jaki Lina puściła Subaru, mógłby zmiażdżyć stal. Odezwała się chłodno:

– Oczywiście. Bawcie się dobrze.

– Lina! Do diabła, – Subaru patrzył jak odchodzi. – zaczekaj!

Kobieta nie puszczała jego ręki. Spojrzał na nią szczerząc zęby, jego oczy zaczęły świecić.

– Puść mnie albo cię rozerwę na strzępy.

Przerażona odsunęła się.

– Czym ty jesteś?

– Jeszcze raz mnie dotkniesz, albo ubliżysz Linie, a gorzko mnie popamiętasz. – warknął i pobiegł za Liną.

– Lina?! – dopadł ją jak wchodziła do korytarza ich domu. – Lina, zaczekaj!

– Idź do niej. – spojrzała na niego ostro. – Widziałam jak się na tobie uwiesiła. Nie powiem, przynajmniej przejrzałeś na oczy i zainteresowałeś się kimś ładnym.

– Ona mnie nie interesuje za grosz. – odparł wściekle. – Nie mógłbym spojrzeć na nią wiedząc, że ty istniejesz, zrozum to!

– A jednak nie wyrwałeś się, kiedy cię obmacywała!

Nagle uśmiechnął się głupkowato.

– Chryste, jesteś zazdrosna.

– Co, proszę? – zapytała zirytowana. – O tą wredną flądrę z tonową tapetą na twarzy!? Chyba śnisz!

– Wściekasz się, bo mnie dotykała. – cieszył się jak dziecko. – Wiesz co to znaczy? Zależy ci na mnie. Naprawdę zależy.

Odwróciła się i pomaszerowała korytarzem. Cholera, za dużo powiedziała.

A on za dużo wiedział.

Nie odstępował jej na krok, ciesząc się jak smarkacz. Miał ochotę obiec wszystko krzycząc: „Jest o mnie zazdrosna!”.

Do diabła. Co mu, na litość boską, było?

Lina poniewczasie zdała sobie sprawę, że popełniła fatalny błąd. Teraz byli razem w jednym pokoju, a jedynym ratunkiem była jej sypialnia.

Udając jednak, że nie znalazła się w paszczy lwa, czy też raczej tygrysa, poszła do kuchni i nalała sobie kawy.

Subaru nadal szczerzył się radośnie.

– Jak długo masz zamiar cieszyć się jak małpa do banana? – zapytała.

Przestał się uśmiechać i uniósł brwi.

Proszę, proszę…

– Nie sądziłem, że potrafisz gryźć. – stwierdził.

– To spotka cię jeszcze wiele niespodzianek. – oznajmiła i odstawiła kubek do zmywarki. – Zresztą widziałeś jak potrafię się zachować.

Faktycznie. Zapomniał o tej utarczce na początku ich znajomości z tą małą namolną panienką.

– Często wychodzi z ciebie taki charakter?

– Bardzo. – wyznała. – Właściwie to jestem cholera.

Pokręcił głową.

– Nie wierzę.

Uśmiech zastygł na jej twarzy.

– Ale uwierzysz. Ja także nie jestem taka jak ci się wydaje. Rozczarujesz się, gdy dostrzeżesz, że nie jestem taka, jak ci się wydaje.

Podszedł do niej ze smutnym uśmiechem.

– Dlaczego to powiedziałaś? Czy to przez to, co mówiłem?

– Chcę byś był przygotowany. – podeszła do drzwi swego pokoju, ale nim je otworzyła powiedziała jeszcze. – Ja się tobą nie rozczaruję, tygrysie. – spojrzała na niego ciepło. – Nie mogłabym.

– Ja tobą również, A ghra. – odparł.

Uśmiechnęła się po raz ostatni i zniknęła wewnątrz pokoju.

Po paru godzinach, gdy Subaru wrócił do mieszkania po spotkaniu z przyjaciółmi, wszędzie panował mrok. Zapalił światło w salonie i lekko chwiejąc się po wypiciu paru szklaneczek brandy, zapukał do pokoju Liny.

– Kochanie, jesteś tam?

Usłyszał jęk i słowa:

– Idź sobie. Przyjdź jutro.

– Malutka, muszę powiedzieć ci coś ważnego. – zapukał ponownie. – To bardzo ważne, więc wyjdź na chwilkę.

Usłyszał westchnięcie i przekleństwo. Po chwili drzwi otworzyły się.

Cofnął się gwałtownie, widząc jej zły i zarazem nieprzytomny wzrok.

– O co chodzi? – zapytała, starając się utrzymać w pionie.

– Spałaś?

– Tak, ale już nie śpię. – z godnością uniosła głowę. – O co chodzi?

– Jutro Wolthang organizuje przyjęcie. Poszłabyś ze mną?

Zamrugała oczami.

– Co proszę?

– Pójdziesz ze mną na zabawę?

– Ja nie idę. – stwierdziła i chciała zaszyć się ponownie w pokoju.

Przytrzymał drzwi by ich nie zamknęła.

– Pójdź ze mną, co ci szkodzi?

– Nie lubię imprez. – powiedziała.

– Dlaczego?

Walcząc z sennością stwierdziła:

– Bo nie umiem tańczyć. A zresztą to i tak nieistotne, bo zawsze podpieram ściany.

– Tym razem by tak nie było. A co do nieumiejętności tańca, to nic strasznego. – wszystko zależy od partnera.

Pokręciła głową.

– Nay.

Czy ona właśnie powiedziała „nie” po szkocku?

– Dlaczego jesteś taka uparta?

– Bo nie lubię. Nie jestem imprezowym typem.

Spróbowała zamknąć drzwi, ale on je dalej trzymał. Westchnęła i poszła do łóżka.

Subaru wszedł za nią do ciemnej sypialni i dostrzegł ją skuloną pod kołdrą. Te zwierzęce cechy czasem nie przydawały – dobrze widział w ciemności, i czuł wyraźnie jej zapach w całym pomieszczeniu.

Oczy mu zalśniły, jarząc się w ciemności. Cicho, niczym kot, podszedł do łóżka i przez chwilę obserwował jej twarz. Dotknął jej włosów.

– Subaru, – wymruczała. – idź spać, jutro pogadamy.

Bez słowa uniósł się i przekręcił ją na plecy.

– Co ty… – otworzyła oczy i usłyszał jej łomoczące serce. – Twoje oczy.

Przymrużył je i oblizał się w ciemności.

– Wyglądasz cudownie taka podchmielona. – stwierdził basowo, niczym wielki kot. – Chcę cię.

Jej oddech szalał, serce łomotało. Coś było nie tak.

– Subaru, uspokój się. Zachowujesz się dziwnie…

– Jestem spokojny. – stwierdził i nachylił się do jej ust. – Chcę tylko kawałeczek. Chcę posmakować twoich ust, wsunąć język do twej buzi i wessać język.

Nie widziała, ale poczuła jego uśmiech.

– Czy to nie brzmi kusząco?

Powinna się bać. Na Boga, powinna, jak cholera.

Więc dlaczego początkowy lęk przed jego oczami minął?

– Co mam robić?

Jego oczy zalśniły jeszcze bardziej, głos obniżył o kilka oktaw.

– Wystaw język.

Zrobiła to, a on zamknął na nim usta i zaczął ssać. Gdy jęknęła wydał z siebie pomruk.

– Otwórz usta. – powiedział.

Uczyniła to, a on wprawnie i bezceremonialnie wepchnął jej język do ust.

To nie był pocałunek, jak wszystkie dotychczas. Nawet jak jeden z tych, gdy kochał ją czule.

Ten pocałunek był mokry i głęboki. Nie miał w sobie nic z delikatności, tylko był pełny żądzy.

Nagle Subaru oderwał się od niej i stoczył z łóżka. Skulił się na podłodze i jęknął.

– Subaru? – wydyszała podnosząc się.

– Nie dotykaj mnie. – wysapał, gdy poczuł, że się poruszyła. – Daj mi chwilkę.

– Co się dzieje?

Milczał.

Po paru minutach zobaczyła, że przestał się kulić. Wstała i zapaliła lampkę przy łóżku. Kucnęła obok niego i dotknęła jego mokrego czoła.

– Jesteś cały mokry. – powiedziała. – Poczekaj, przyniosę ręcznik.

Nie śmiał odpowiedzieć. Było mu za bardzo wstyd i był zbyt słaby by się ruszyć.

To co się z nim stało przed chwilą było przerażające i cudowne zarazem. Czuł się sobą. A raczej czuł się w pełni sobą, jakby otworzył w końcu jakieś zamknięte drzwi w sercu. Lecz za tymi drzwiami było zbyt wiele ze zwierzęcia, by mógł to ciągnąć.

Nienawidził myśli, że coś takiego w nim siedzi.

Kiedy Lina wróciła, siedział oparty o łóżko ze spuszczoną głową.

Kucnęła naprzeciw niego i chciała wytrzeć mu twarz, lecz złapał ją za rękę.

– Tak nie może być. – powiedział i spojrzał na nią, zły sam na siebie. – Nie może tak być. Zaraz się przeniosę do domu przyjaciół. Nigdy więcej nie będziesz musiała się bać, że zrobię coś takiego.

– Subaru, – powiedziała ze spokojem. – daj mi wytrzeć twoją twarz.

– Jak możesz chcieć mnie dotykać po moim zachowaniu? Mało brakowało a rzuciłbym się na ciebie.

– Ale tego nie zrobiłeś. – delikatnie zabrała jego rękę i zimnym, wilgotnym ręcznikiem zaczęła wycierać jego gorącą, zlaną potem twarz. – I wiem, że nie zrobisz.

– Skąd ta pewność? – zapytał gorzko. – Ja sobie niedowierzam.

– Ufam ci. – rzekła tylko.

Drgnął.

– Jak możesz mi ufać, kiedy ja sobie nie ufam?

Wzięła jego twarz w dłonie i dostrzegła w jego oczach poczucie winy i bezradność.

– Opowiedz mi o tym. – poprosiła. – Co czujesz?

Zamknął oczy.

– Jest we mnie bestia, która czeka na uwolnienie. – powiedział dobitnie. – Ta bestia budzi się do życia, kiedy jestem przy tobie. – spojrzał jej w oczy. – Nie możesz się czuć przy mnie bezpieczna.

Puściła jego twarz i usiadła obok niego. Ku jego zaskoczeniu otoczyła go ramieniem i ułożyła jego głowę na swoim podołku. Spojrzała na niego z góry ciepłym wzrokiem, głaszczą go po głowie.

– Mówisz, że jest w tobie bestia. I budzi się kiedy jesteś przy mnie. Ale teraz tak nie jest, prawda?

– Nie. – przyznał, rozczulony jej zachowaniem i spojrzeniem. – Ale zrozum, jeśli cię skrzywdzę…

– Nie zrobisz tego. – Otwierał usta, ale pokręciła głową. – Posłuchaj, jesteś zbyt silny. A ja ufam ci, wierzę w ciebie.

Uniósł drżącą rękę i dotknął jej twarzy.

– Chciałbym, żebyś zawsze tak na mnie patrzyła. – wyznał. – Nikt nigdy nie patrzył na mnie, jak ty. Przy tobie… przy tobie czuję się coś wart.

Ujęła jego dłoń i przytuliła do policzka.

– Ze mną jest to samo. – wyznała. – Zanim cię poznałam, nigdy nie czułam się tak, jak przy tobie.

Nachyliła się i pocałowała go w czoło.

– Śpij tygrysie. – powiedziała, głaszcząc go dalej po głowie. – Odpocznij, porozmawiamy jutro.

– Lina…

– Tak?

– Ja też się cieszę, że cię poznałem.

Uśmiechnęła się ze łzami w oczach i wyszeptała:

– Śpij.

Zamknął oczy, a jej delikatny dotyk przyniósł mu ukojenie i sprawił, że odpłynął w niebyt.

Rozdział 7

Lina odkryła dwie rzeczy: Pierwsza – jest do głębi poruszona. Druga: – W szafkach i lodówce znalazła wszystko do zrobienia spaghetti.

Robiąc sos i gotując makaron, rozmyślała o Subaru i o tym co się stało w nocy. O tym, co mógł zrobić, gdyby spuścił bestię ze smyczy.

Opuściła rękę w której trzymała nóż, a którym kroiła pierś z kurczaka, i oparła o blat. Zamyśliła się.

Powinna się bać. Może i była niedoświadczona w damsko–męskich relacjach, ale nie była głupia – to co się działo z Subaru było niebezpieczne. Głównie dla niej. Ale dla niego też – gdyby coś jej się stało nie wybaczyłby sobie. Był zbyt dobry – dlatego nazywała go tygrysem a nie panterą. Mimo wyglądu czarnej pantery, był słodki jak tygrysek i cały czas miała ochotę go tulić. Nie mogła sobie wyobrazić, że mógłby ją skrzywdzić, choć i tygrys, i pantera były dzikie. Co miała zrobić, by mu pomóc?

Jak na Mędrca była do kitu.

– Lina? – usłyszała zachrypnięty głos.

Subaru stał w przejściu w ciuchach z nocy i pocierał zaspane oczy. Nieprzytomnie rozglądał się po kuchni.

– Co to tak pachnie? – zapytał.

Musiała przygryźć wargę, żeby się nie zaśmiać. Wyglądał jak mały, zagubiony chłopczyk, co w jego wypadku było prawie niemożliwe do wykonania. Jego twarz była po prostu zbyt męska, by to się udało.

A jednak tak było. Widziała te chłopięce cechy od nocy, kiedy zasnął na jej kolanach. Obserwowała go zachwycona, gdy jego twarz rozluźniła się, a dziewczęce rzęsy rzucały cienie na jego policzki. Nadal promieniała od niego siła, jednak po raz pierwszy dostrzegła łagodniejsze cechy jego wyglądu.

– Spaghetti. – oznajmiła. – Głodny?

Spojrzał na nią przytomniej, a po chwili był zupełnie przytomny.

– Zrobiłaś spaghetti?

– Tak. Miałam chęć na makaron. Jestem od niego uzależniona, tak jak od kawy. Uwielbiam go z sosem, którego musi być dużo. Mówię to zawczasu.

– Zawczasu? – podszedł do niej i ze smakiem wciągnął zapach w płuca.

– Tak. Chcę, żebyś mnie poznał.

Spojrzał jej w oczy.

– A ja chcę poznać Ciebie.

Zamrugał tymi dziewczęcymi rzęsami i pojął. Pokręcił głową i spojrzał poważnie.

– Lina, jak możesz tego chcieć po tym wszystkim?

Nim odpowiedziała, posmakowała sosu.

– Skoro ty mnie zaakceptowałeś, ja także mogę zaakceptować Ciebie. – powiedziała.

– To co innego. – odparł od razu. – Ja znam twoją chorobę. Za to swojej reakcji nie znam za grosz i… – urwał, gdy podsunęła mu łyżkę z sosem.

Otworzył usta i posmakował.

– Bardzo dobre. – powiedział i kontynuował – Nie ufam sobie przy tobie, także ty… – znów urwał, gdy podsunęła mu pod usta łyżeczkę czegoś lśniącego.

Ufając jej, posmakował także i to i odkrył, że to lody.

– Będą na deser. – stwierdziła. – Idź się przebrać, zaraz będzie.

Spojrzał zirytowany.

– Czy ty mnie słuchasz?

– Oczywiście. – odparła. – Ale ja nie mam zamiaru rezygnować, więc niepotrzebnie się nakręcasz.

– Jak…

– Cicho. – uniosła dłoń. – Teraz pozwól, że ja coś powiem. Boisz się, wiem. Nie ufasz sobie. Ale ja ci ufam bezgranicznie. Dlaczego? Nie wiem. Czuję to tu. – dotknęła swojego serca. – Wiem, że jeśli cię zaakceptuję, jeśli mi na to pozwolisz, uda nam się okiełznać twoją drugą naturę.

Zakręciła oczami, widząc jego opadniętą koparę.

– Ja też miałam czas do namysłu. Sądzę, że za bardzo skupiałam się na sobie. Przebierz się, nakarmię cię i czas by pokazać, że Mędrzec nie jest tylko tytułem.

Oszołomiony pokręcił głową, ale posłusznie poszedł się przebrać.

Kiedy wrócił, zobaczył, że Lina ustawiła na środku pokoju stół, na którym stały niezapalone świece i dwie porcje parującego, rozkosznie pachnącego makaronu.

Lina siedziała na jednym z krzeseł i gdy go zobaczyła, jej wzrok stał się czuły.

– Siadaj. Smacznego.

Bez słowa usiadł i wzięli się za jedzenie.

Już po pierwszym kęsie jęknął z zachwytu.

– Dobre? – zapytała rozbawiona.

– Niebo w gębie. – stwierdził.

– Dzięki, ale lepszy robię zwykły sos pomidorowy. – nagle zrobiła się niewyraźna, jakby coś sobie przypomniała. – Czekaj.

Wstała od stołu i podeszła do barku – wyjęła jedno z win i podeszła do niego by powąchał.

– Będzie pasować do spaghetti?

Powąchał i odparł:

– Tak, to czerwone wino.

Poszła po kieliszki i nalała im, sobie nalała tylko trochę.

– Lina? – nie wiedział o co chodzi.

– Mam wrażenie, że jesteś przyzwyczajony do jedzenia z winem. – powiedziała.

– No cóż… – dłubał w talerzu. – W sumie to tak. Ale nie pijam znowu tak często. – powiedział szybko. – To kwestia wychowania.

– Tak myślałam. – odrzekła, a on odetchnął. – Masz w sobie coś… – szukała odpowiedniego słowa. – Dystyngowanego. – powiedziała w końcu. – Coś…

– Wyniosłego? – oklapł.

– Nie. – uśmiechnęła się. – Po prostu czuć od ciebie czasami wyrafinowanie.

Milczał przez chwilę. Po chwili jednak wyznał:

– Pochodzę z rodziny… no cóż, nigdy nie narzekałem na brak pieniędzy. – wyznał.

– A teraz? – przechyliła głowę.

Spojrzał na nią, ale nie widział w jej wzroku tego chorobliwego błysku zainteresowania bogatym facetem. Była za to chęć dowiedzenia się o nim więcej.

Uspokoił się.

– Teraz też. – powiedział. – Pracuję jako psycholog. Czy raczej pracowałem. – sprostował. – Teraz, gdy zniknęliśmy, raczej moja praca zawisła na włosku.

– Moja również. – westchnęła.

– Gdzie pracujesz?

– Jestem pisarką. – uśmiechnęła się. – I to przez swoje książki, widać, stałam się Mędrcem. Wnioskuję, że mój umysł połączył się z tymi światami. Wszystko, co pisałam, to prawda… – nagle się przeraziła. – Boże, moje prace. Wszystkie zaczęte książki… wszystko jest w domu w komputerze. – spojrzała na niego przerażona. – Co z nimi?

– Nie dałoby się jakoś… teleportować, czy coś, twojego komputera tutaj? – zapytał przytomnie. – Na pewno, skoro tylu z nas zostało tutaj przeniesionych, istnieje ktoś, kto umiałby przenieść komputer z jednego do drugiego świata.

– Wolthang. – rzekła od razu. – On ma dość mocy. – odetchnęła. – Dzięki, że pomyślałeś o tym.

– Nie ma sprawy. – uśmiechnął się. – A więc… mówiłaś, że myślałaś o tym – powiedział, a ona od razu wiedziała, że czas na najważniejsza rozmowę.

– Tak. – wzięła łyczka wina i mimowolnie się rozluźniła. – Bestia – zaczęła – jest niczym więcej jak twoimi pragnieniami, tyle że zwiększonymi przypływem mocy. Mam wrażenie, że za bardzo chcesz się kontrolować. Gdybyś pozwolił sobie czasem na szaleństwo, teraz nie musiałbyś walczyć sam ze sobą.

Zacisnął zęby.

– Nie mylę się, prawda? – zapytała, doskonale czytając z jego twarzy. – Dlaczego tak bardzo chcesz się kontrolować?

Milczał.

Przechyliła głowę.

– Subaru, bądźmy szczerzy: ty nie ufasz sobie od lat.

Spojrzał na nią ostro, lecz nadal milczał.

Westchnęła.

– Rozumiem. – nagle opadły z niej siły. – Nie chcesz o tym rozmawiać. Chciałam ci tylko pomóc.

Zamknął oczy i zacisnął szczękę. Po chwili powiedział głucho:

– Kiedy po raz pierwszy kochałem się z kobietą, straciłem kontrolę nad sobą i sprawiłem jej ból. Byłem brutalny, a to był jej pierwszy raz.

Mimo że zrobiło jej się zimno, zapytała spokojnie, chcąc myśleć obiektywnie:

– Ile miałeś lat?

– Szesnaście, ale to nieistotne. Siedzi we mnie zwierzę, które teraz przybrało namacalną formę. Kiedy przestaję się kontrolować, to już nie jestem ja.

– To jesteś ty. Tu robisz błąd. – musisz zaakceptować tę część siebie – powiedziała. – I to JEST istotne ile miałeś lat. Wtedy byłeś jeszcze dzieciakiem. Myślisz, że nie wyrosłeś z tego? Powiedz szczerze: nie żyłeś w celibacie od tamtej pory. Kiedy mnie dotykałeś czułam, że… – zaczerwieniła się, bo uśmiechnął się seksownie. – No, tak czy siak, czułam w tym doświadczenie. Zdarzyło się jeszcze kiedykolwiek, byś zareagował tak, jak za pierwszym razem?

Wziął łyk wina.

– Nie. – przyznał. – Ale to dlatego, że się hamowałem zawsze, gdy się z kimś kochałem. W końcu stał się to dla mnie nawyk. Ale przy tobie… – nagle schował twarz w dłonie. – Przy tobie nie potrafię tak nad sobą panować.

Chociaż chciała, nie potrafiła być obiektywna, jego ból był zbyt ogromny.

Wstała i usiadła mu na kolanach, tuląc go mocno.

– Nie martw się. Wszystko się ułoży. – szeptała, tuląc go mocno.

Odwzajemnił uścisk z desperacją.

– Razem damy radę. – powiedziała, czując w sercu osobliwe drżenie. Pocałowała go w szyję. – Nie musisz nieść tego sam. Pomogę ci.

– Lina, – w jego głosie brzmiało coś na kształt czci. – jesteś cudowna.

Odsunęła głowę i spojrzeli sobie w oczy.

– Pocałuj mnie, – wymskło się jej, nim pojęła co chodzi jej po głowie. – pocałuj mnie tak, jak nikogo.

Zrobił to. Przywarł do jej warg, całując ją z pasją, pełen czułości i uczucia.

Westchnęła w jego usta, spijając te uczucia z jego warg.

– Liomsa – szepnął w jej usta.

Zaborczość tego słowa wstrząsnęła nią.

– Subaru…

– A ghra – wychrypiał, a ona odpłynęła.

Wplotła palce w jego włosy, pragnąc przedłużyć pocałunek, kiedy nagle oderwał się i dysząc schował twarz w jej włosy.

– Może zejdę – szepnęła, chcąc jakoś go uspokoić.

– Nie. – wydyszał, tuląc ją mocno. – Nie, nie ruszaj się tylko.

Więc nie ruszała się. Tym razem napad był dłuższy. – Subaru drżał przez jakiś czas, powoli miażdżąc ją w uścisku.

W końcu jednak się uspokoił.

– Dziękuję, że nie uciekłaś. – powiedział w końcu i przytulił ją ciepło, kładąc głowę w zgięciu jej szyi. – Nie wiem, co bym zrobił, gdybyś odeszła.

To osobliwe drżenie zwiększyło się.

– Na pewno byłoby ci łatwiej… – wyszeptała.

– Przestań. – powiedział gwałtownie, znów tuląc ją mocno.

Zaskoczona otworzyła usta. Zamknęła oczy i zapytała:

– Co się dzieje?

Wziął gwałtowny oddech i poczuła, jak chowa twarz w dłoń i odsuwa się lekko.

– Subaru? – spojrzała na niego.

Zjechał dłonią na włosy i rozczesał je. W tym geście było pełno kapitulacji.

– Przepraszam. – powiedział. – Zachowuję się dziwnie.

Zaskoczona widziała, że unika jej wzroku.

– Wszystko w porządku?

Zamknął oczy.

– Nie jest, – pokręcił głową. – cholera, nic nie jest w porządku.

Poruszona jego drżącym głosem dotknęła jego twarzy.

– To co się dzieje?

Pokręcił głową i nagle wstał z nią w rękach. Zaskoczona przywarła do niego.

– To jemy lody? – zapytał, siląc się na rozbawiony ton.

– Pewnie. – odparła i gdy ją postawił poszła do kuchni.

Subaru poszedł do siebie, gdy zjedli deser. Jej zaniepokojony wzrok kazał mu się wycofać, i to jak najprędzej.

Usiadł w fotelu obok okna i długo rozmyślał z zamkniętymi oczami. W końcu oparł łokcie o kolana i schował twarz w dłonie.

Cholerny Wolthang. To wszystko jego wina. Gdyby nie on… gdyby nie powiedział tego, co powiedział… żyłby nadal w błogiej nieświadomości. Może nawet i nigdy by sobie nie uświadomił co czuje.

Choć szczerze w to wątpił.

Uczucia które czuł do Liny… To było TO. Stary Wolthang wiedział o jego uczuciach prędzej, niż on sam zdał sobie z nich sprawę. Cholerny Wilk.

Ten moment, gdy pozostała w jego ramionach w czasie ataku. Ten moment znaczył dla niego więcej, niż mógł sobie wyobrazić. Choć on sobie nie ufał, ona pozostała z nim. A on… Gdy po tej chwili zaczęła gadać głupoty na temat tego, że byłoby mu lepiej bez niej… nie wytrzymał, wszystko zaczęło w nim krzyczeć. Cała słabość jaką do niej czuł wylała się z niego tym jednym słowem. I uświadomił sobie, że kocha ją bez pamięci, że sama myśl, że mogłaby obok niego nie być… czuł jak zaborczość, jak wszystkie emocje wraz z bólem wypływają z niego.

Oraz strach, że mógłby ją stracić.

– Kuźwa. – potarł twarz roztrzęsiony. – Stary, przestań. Zgłupiałeś? Weź się w garść.

Zaczął chodzić po pokoju, nie umiejąc już wysiedzieć w miejscu. Nigdy nie sądził, że może się zakochać tak szybko i w taki sposób. I że będzie się bał, że sam zniszczy to uczucie.

Mijały godziny, a on nadal nie wychodził z pokoju, pogrążony w myślach.

Delikatne pukanie do drzwi wyrwało go z zadumy. Dopiero dostrzegł, że za oknem zachodzi słońce.

Podszedł do drzwi i otworzył. Lina stała za drzwiami z niepewną miną. Widać było też, że jest skrępowana.

– Hej – zaczęła.

– Coś się stało? – zapytał.

Nerwowo zaczesała kosmyk za ucho. Pierwszy raz widział, żeby była taka niepewna w jego obecności. Czyżby w końcu zaczęła się bać?

– Ja… – wzięła głęboki oddech. – Pomyślałam… Nie masz dość siedzenia w pokoju…Nerwowo splotła dłonie.

A on zaczynał czuć się coraz gorzej. Co on najlepszego zrobił? Jak mógł ją doprowadzić do takiego stanu, że bała się do niego odezwać?

– Jeśli się boisz, że do ciebie wejdę, to zamknij się w pokoju – starał się brzmieć pewnie, choć serce mu się krajało. – Obiecuję, że nic ci nie zrobię. Zostanę tu… do jutra.

Posmutniała.

– Rozumiem. Przepraszam, że ci przeszkodziłam. Myślałam tylko…

Już zamykał drzwi, kiedy powiedziała cicho:

– Nie lubisz mnie już?

Spojrzał na nią.

– Nie odpowiadaj. – szepnęła. – Rozumiem. Dobranoc.

– Stój. – złapał ją za rękę. Jago serce dudniło z przerażenia. – Lubię cię. Dlaczego myślisz, że nie?

Zagryzła wargi i pokręciła głową.

– Nie okłamuj mnie, proszę. Widzę jak się zachowujesz. Zostawiłam cię w ciągu dnia bo myślałam, że coś jest nie tak i chcesz być sam. Ale ty naprawdę chcesz być sam, prawda? – w jej cichym głosie brzmiały hamowane łzy. – Nie podobam ci się już…

Gwałtownie wciągnął ją do pokoju i zmiażdżył w uścisku.

– Przestań. – szepnął. – Proszę, przestań. To nie prawda. To nie tak.

– A więc jak? – wyszeptała w jego pierś.

W ciągu dnia ona również rozmyślała. I to bardzo dużo. O nim, o nich. O wszystkim co się działo.

To było nierealne, ale jednak było prawdą. Ona…

Kiedy milczał wycofała się z jego objęć.

– Przepraszam, nie musisz odpowiadać. Ja… nie chcę wywierać na ciebie presji.

– Dlaczego ją wywierasz? – zapytał z drżącym sercem. – Dlaczego tak się zachowujesz?

– Ja… – zmieszana wycofywała się coraz bardziej do drzwi. – Przepraszam. Nie jesteśmy razem, a zachowuję się jak… Nie mam do ciebie żadnych praw… Wiem, jestem namolna… – mówiła, cofając się coraz bardziej, a on szedł za nią powoli. – Pewnie masz mnie dość, rozumiem, zostawię cię już…

Zamknął ją między swoimi ramionami, unieruchamiając pod drzwiami. Była zaczerwieniona od żaru, który promieniował z jego ciała. A także od żaru, który czuła wewnątrz siebie.

– Chcesz mieć do mnie prawa? – zapytał w jej włosy. – Chcesz być ze mną?

– Subaru…

– Ja tego pragnę. – wyznał. – Pragnę być twój. Pragnę byś ty była moja. Znamy się tak krótko… ale ja się czuję, jakbyś była moja. Od chwili, gdy cię ujrzałem.

Czuła, jak żar jeszcze bardziej zalewa jej policzki. Czuła, jak mgła zasnuwa jej oczy. Oddech staje się ciężki.

– Naprawdę to czujesz? – zapytała dziwnym dla siebie samej głosem.

Nigdy go u siebie nie słyszała.

– Tak. – wyznał i zadrżał. – A co ty czujesz? Dlaczego tu przyszłaś? – zaczął całować ją delikatnie po głowie, zjeżdżając powoli na jej szyję. Bardzo powoli, aż poczuł, jak jej ciałem wstrząsnął dreszcz.

– Chciałam wiedzieć, że wszystko w porządku. – szepnęła i instynktownie uniosła głowę, by mógł dalej całować jej szyję. – Chciałam cię zobaczyć.

– Dlaczego? – jego głos był coraz niższy, pocałunki coraz bardziej zachłanne.

Zakręciło jej się w głowie.

– Bo musiałam cię zobaczyć.

– Dlaczego? – zjechał ustami na jej obojczyk.

– Bo gdy cię nie ma… jestem smutna.

– Dlaczego?

– Ile razy będziesz jeszcze zadawał to pytanie? – jęknęła, gdy zsunął ramiączko z jej ramienia. – Ile będziesz jeszcze razy kazał mi się obnażać?

– Tyle razy, aż mi wyznasz, co tu robisz.

– Wiesz. – szepnęła namiętnie.

– Powiedz mi. – wymruczał głęboko.

Uniosła rękę i wplotła w jego włosy. Miała wrażenie, że odpływa.

– A ty?

– Twarda jesteś. – szepnął. – Wiesz, co zrobiłaś, przychodząc tutaj? Wiesz, na co pozwoliłaś?

Jej oddech urywał się.

– Wiem.

– Na pewno?

– Tak. – wymruczała.

Jego oddech zaczął parzyć jej skórę.

– Zaraz nie będzie odwrotu.

– Nie chcę odchodzić.

Z jego gardła dobyło się warknięcie.

– Lina, wycofaj się – powiedział, nie panując nad rękoma, którymi mocno przycisnął ją do siebie. – Idź, póki nie jest za późno.

– Nie.

Zamarł. Dysząc mocno spojrzał na nią błyszczącymi żądzą oczami.

– Co powiedziałaś?

– Powiedziałam „nie”.

Cofnął się gwałtownie. Bestia walczyła o dominację.

– Odejdź. – warknął.

Ona jednak podeszła do niego bez słowa, objęła za szyję i przywarła do jego warg.

Chciała go uwolnić. Chciała mu pomóc.

I chciała Wiedzieć.

Nadal go całując, zaczęła rozpinać jego koszulę. Subaru odwzajemniał pocałunki z pasją, mocno ścisnął ją za pośladki na co podskoczyła tym podniecającym odruchem.

– A ghra… A ghra… – powtarzał coraz bardziej ochryple. – Lina…

Zjechała ustami na jego szyję, całując ją i smakując tak, jak nigdy niczego nie smakowała. Po chwili zaczęła całować jego pierś.

Z jego gardła dobywał się ochrypły warkot, jakby zwierzę zostało uwolnione i zachłannie błagało o więcej.

– Tak. – wychrypiał.

Zabrał ręce z jej pośladków i sięgnął do swoich spodni.

– Dotknij mnie. – zabrzmiało to jak rozkaz.

Spojrzała w dół i go ujrzała. Jej oddech się urwał, twarz poczerwieniała.

Był duży i twardy. Wstydziła się to zrobić.

– Subaru…

Warknął i złapał jej dłoń. Mocno oplótł jej palce wokół swojej męskości i zaczął nią ruszać.

Usłyszała jak jego oddech zaczyna się rwać. Uniosła spojrzenie na jego twarz. Jego błyszczący wzrok jaśniał podnieceniem i zwierzęcym pragnieniem.

– Klęknij. – powiedział.

Wiedziała, co się święci. Ale zrobiła to.

Podszedł do niej, gdy puściła jego męskość. Sam go złapał i podsunął pod jej usta. Niewiele myśląc otworzyła je i pozwoliła mu go wsunąć do ust.

Z jego gardła dobył się jęk, gdy zaczęła go pieścić. Wplótł palce w jej włosy i zaczął poruszać biodrami.

– Tak – warknął.

Nagle cofnął się i upadł na kolana. Sięgnął do jej bluzki i rozerwał ją. Pchnął ją na ziemię i zaczął całować i gryźć, jakby chciał ją zjeść żywcem.

– Subaru… – zaczęła jęczeć. Zamiast się bać, czuła tylko i wyłącznie niewiarygodne podniecenie. Wplotła ręce w jego włosy. – Nie przestawaj. Dotykaj mnie.

Bestia uniosła głowę i spojrzała na nią dziko.

– Będziesz krzyczeć ,– powiedział. – wezmę cię na wszystkie sposoby. Sprawię, że będziesz płakać z przyjemności.

Wgryzł się w jej szyję i zdarł z niej resztki bluzki i stanik. Przyssał się do jej piersi gwałtownie, a ona krzyknęła od tej nagłej napaści.

Poczuła jego dłoń, wdzierającą się do spodni i majtek. Szybko i pewnie wdarł się do jej ciała, a gdy poczuł jaka jest mokra zawył.

– Liomsa.

Zdarł z niej spodnie i wstał, by samemu się rozebrać. Chęć by wziąć ją na podłodze była przeraźliwie mocna.

Wtedy jednak, jego dziki wzrok padł na łóżko. Tam będzie lepiej.

Wziął ją na ręce – rozdygotaną, oszołomioną i rzucił na łóżko. Przykrył własnym ciałem.

– Wziąłem już twoje usta. – powiedział dziko. – Teraz czas na to. – włożył palec w jej kobiecość. Zaczął oddychać ciężko. – Będziesz krzyczeć.

Gdy zobaczył jej przerażenie zmieszane z przyjemnością, o mało się na nią nie rzucił.

Wtedy jednak zamknęła oczy i powiedziała:

– Ufam ci.

Te dwa słowa wytrąciły go z równowagi. Jemu nikt nie ufa.

– Nie ufasz. – powiedział i zaczął się w nią wsuwać.

Cofnęła się, gdy poczuła pierwszy ból.

– Subaru, boję się – powiedziała, czując, że łzy zbierają się w jej oczach.

Znów poczuł niezdecydowanie, które przebijało się przez zachowanie bestii.

– Powinnaś się mnie bać. – powiedział.

Pokręciła głową i ku zdumieniu bestii przytuliła go z całej siły.

– Kocham cię. – powiedziała z bólem.

Jego serce zadudniło, całym jego ciałem wstrząsnął dreszcz. Zamknął oczy.

– Co ja robię? – usłyszała i poczuła, że się cofa. – Co ja najlepszego robię?

– Subaru?

Spojrzeli na siebie. Jego oczy nadal błyszczały jak oczy bestii, lecz nie były już dzikie.

– Udało się. – powiedziała. – Zwyciężyłeś.

Spojrzał w dół i ujrzał troszkę krwi.

– Ale za jaką cenę… – powiedział z bólem.

– To nic. – wzięła jego twarz w dłonie. – Wszystko dobrze. Naprawdę.

Bez słowa spojrzał na nią.

– Powiedz to jeszcze raz. – poprosił.

– Kocham cię. – powiedziała. – Weź mnie, proszę.

Bez słowa splótł ich palce i patrząc jej w oczy zaczął się wsuwać. Przywarł do jej warg.

– Rozluźnij się. – szepnął, czując gorąco w całym ciele. – Zaraz przestanie boleć. Obiecuję.

Pchnął delikatnie i wszedł cały. Cofnął się powoli i szepnął:

– Ja także cię kocham.

Rozszerzyła gwałtownie oczy pełne łez i krzyknęła z przyjemności gdy się w nią wbił.

– Mówiłem, – całował ją po twarzy – że będziesz krzyczeć.

Odchylił się do tyłu i wziął ją powoli, co rusz zwiększając tępo.

Kiedy jej ciało zesztywniało, krzyknęła gwałtownie przez najpotężniejsze z pchnięć. Poczuła, jak wytryska w nią gorącym strumieniem, nie mogła złapać tchu.

Kiedy i on na nią opadł, wydając z siebie krzyk, przygarnęła go do siebie.

– Dziękuję. – rzekł czule. – Dziękuję, że jesteś przy mnie. Gdyby nie ty, nadal walczyłbym ze sobą.

– Już jest wszystko w porządku?

Uniósł twarz i ujrzała jego piękne szafirowe oczy pełne ciepła.

– Tak. Dzięki tobie.

Dotknęła jego twarzy.

– To była największa fala. Od teraz nie możesz się tak hamować.

– Nie chcę się hamować. – wyznał. – Nie przy tobie. Jesteś w stanie to zaakceptować?

– Kocham cię. – odparła tylko. – To powinno wystarczyć.

Przymknął oczy i przywarł miękko do jej warg.

– Tak, – szepnął. – to wystarczy.

Budziła się powoli. Jej myśli były kłębkiem przyjemności, który ogarniał coraz bardziej jej ciało. Z jej gardła dobył się jęk, poczuła jak napiera na nią coś dużego, jak wsuwa się w jej ciało.

Otworzyła gwałtownie oczy i zobaczyła nad sobą Subaru, którego oczy błyszczały znowu jak oczy zwierzęcia, lecz wiedziała, że nad nim panuje.

– Witaj… – wymruczał. Gdy jęknęła ponownie uśmiechnął się. Pchnął mocniej i znalazł się w niej cały. Warknął na to cudowne uczucie. – Pomyślałem, – szeptał, będąc głęboko w niej – że cię obudzę i coś porobimy.

– Ty już coś robisz. – rzekła bez tchu.

Jego oczy błysły.

– Podoba ci się?

Cofnął się i pchnął. Wydała stłumiony okrzyk.

Zaśmiał się ochryple.

– Kocham twoje reakcje. – wyznał niskim głosem pełnym pożądania. – Ale jednak… – ponownie się w nią wbił, aż podskoczyła na łóżku. – Jednak ciebie kocham jeszcze bardziej.

Spojrzała mu w oczy zielonymi oczami.

– Zwierzak. – wysapała i zajęczała od żądzy, gdy zaczął się rytmicznie ruszać. – Jezu, zabijasz mnie… – jej głowa miotała się bezładnie na boki. – Nie wytrzymam tego!

– Wytrzymasz. – rzekł dziko i przywarł do jej warg zachłannie. – Wytrzymasz to i wszystko inne.

Pochwycił jej krzyk spełnienia w usta, a gdy zacisnęła się na nim wydał z siebie zwierzęcy krzyk przyjemności.

Utrzymał się na ramionach, tylko jego głowa opadła na jej szyję. Oboje ciężko oddychali, ramiona Subaru drżały.

W końcu uniósł głowę – jego oczy znów był szafirowe.

– A ghra… – wychrypiał.

Jej widok doprowadzał go do szaleństwa. Była zdyszana i spocona – jej delikatna, nastoletnia twarz była zaróżowiona po zmaganiach ich ciał. Z jej cudownych, różowych ust wydobywał się zdyszany oddech.

Miłość i pragnienie jej wypalało mu dziurę w sercu. Był tak obezwładniony tymi dwoma uczuciami – miłością i zaborczością – że miał wrażenie, że go rozsadzą. K

iedy otworzyła oczy, zadrżał z pragnienia oznajmienia światu: „Ona jest moja. Tylko moja”.

Chryste. To zwierzę w nim było cholernie silne.

Ale to był On – jak powiedziałaby Lina, czas się zaakceptować. Cieszył się tylko, że teraz, gdy opanował bestię, ona nadal z nim jest.

I kocha go.

Wziął głęboki oddech. Tak, kocha go. Nawet teraz, gdy napotkał jej wzrok, widział to uczucie w jej oczach.

– Nareszcie. – szepnął drżąco.

– Co? – pogłaskała go po głowie.

– Patrzysz na mnie. – wyjaśnił.

Zrobiła zaskoczoną minę.

– Nieraz na ciebie patrzyłam. – nie rozumiała.

– Ale nie tak. – wyjaśnił z uczuciem. – Nie tak, jak teraz. – nachylił się i przycisnął twarz do jej twarzy. – Nikt nigdy tak na mnie nie patrzył. Zawsze marzyłem… ale nigdy tego nie doświadczyłem.

Przytuliła go mocno i po chwili zrobiła coś, co wstrząsnęło jego sercem w posadach.

Zaczęła go całować wszędzie – po ramieniu, szyi, barku – gdziekolwiek sięgały jej usta. Przytuliła go mocno – nawet uniosła nogi i oplotła je wokół jego talii, jakby pragnęła go uchronić ze wszystkich stron.

Odezwała się miękko, a jego gardło ścisnęło się na dźwięk jej głosu. Brakowało mu tchu, gdy mówiła:

– A co ja mam powiedzieć? Mnie nigdy nie kochał żaden mężczyzna. Żaden nie patrzył na mnie, jak Ty. Nigdy. Nikt nawet nie zwracał na mnie uwagi. A ty mnie zobaczyłeś. Zaakceptowałeś. Pokochałeś.

Wyczuł łzy w jej głosie i uniósł głowę, by spojrzeć jej w oczy. Tak – lśniły w nich łzy. I bezbrzeżne uczucie.

– Nawet nie wiesz jak się cieszę. – kontynuowała zdławionym głosem, a łzy powoli ciekły jej po twarzy. – Nawet nie zdajesz sobie sprawy, ile to dla mnie znaczy, że ktoś taki jak ty zwrócił na mnie uwagę. Że ktoś tak wspaniały, ciepły, opiekuńczy, silny, odważny… i taki piękny, obdarzył mnie uczuciem. Nigdy nie wierzyłam, że spotkam kogoś takiego. Nie wierzyłam, że jest możliwe, bym kiedykolwiek się zakochała.

Zakryła twarz ramieniem, a on nie mógł dobyć głosu. Nikt nigdy nie powiedział mu czegoś takiego. Ale jeszcze bardziej był zdumiony ostatnim zdaniem.

– Dlaczego myślałaś, że się nie zakochasz?

– Spójrz na mnie. – powiedziała ze łzami, nie zabierając ręki. – Mężczyźni nigdy nie chcieli mnie poznać. Zawsze patrzyli na mnie jak na małolatę. Moje życie uczuciowe, zanim cię poznałam, było zerowe. Jak miałam się zakochać, kiedy nikt nie zwracał na mnie uwagi?

– To przeznaczenie .– powiedział, a ona spojrzała na niego zaskoczona.

– Jak to?

Pokręcił głową.

– Tak miało być, nie rozumiesz? To, że ja nie mogłem nikogo znaleźć. To, że ty byłaś sama… to wszystko prowadziło nas do tej chwili. Do tego momentu. Wszystkie drogi jakie przeszliśmy, wszystkie decyzje jakie podjęliśmy, prowadziły do tej chwili – uniósł dłoń i starł jej łzę z twarzy. – Teraz, gdy jestem z tobą… nie żałuje tego wszystkiego. Całego tego bólu i osamotnienia… nie żałuję – powtórzył. – Bo teraz mam Ciebie.

Gwałtownie objęła go za szyję i rozpłakała się.

– Ja też… – tuliła go mocno. – Ja też… kocham cię tak mocno… Nie opuszczaj mnie – powiedziała. – Bądź ze mną…

– Nie zostawię cię. – wyszeptał poruszony. – Nigdy, przenigdy. Prędzej zginę.

– Obiecujesz? – wyszlochała.

– Tak.

Przywarła do jego warg. Zaskoczony odwzajemnił pocałunek.

– Kochaj mnie. – wyszeptała w jego usta. – Błagam, dotykaj mnie, jak nikogo wcześniej.

Jego oczy zalśniły, złapał jej pierś i wgryzł się w jej usta.

– Jak sobie życzysz, A ghra. – wychrypiał i opadł na nią, by dać jej rozkosz.

Epilog

– Subaru, telefon ci dzwoni – Lina spojrzała na zegarek: minęły trzy godziny.

– Odbierz, już dużo mi nie zostało. – wymamrotał, pochłonięty opowieścią.

Westchnęła, ale gdzieś w środku czuła dreszcz ekscytacji. Odebrała telefon.

– Słucham.

– Lina? – usłyszała głos Generała. – Nie wiesz przypadkiem, co się dzieje z Subaru? Od pół godziny powinien być w pracy.

– Przepraszam, to moja wina. – wyznała. – Dałam mu nową opowieść do przeczytania i…

– …zapomniał o Bożym świecie – dokończył, bardziej zaintrygowany niż zły. – Powiedz mi, czy to kontynuacja „Berła”?

– Nie, to pierwsze opowiadanie jakie wymyśliłam z nami obojgiem w rolach głównych.

– Opowiadanie? „Pierwsze”? Mam rozumieć, że będą inne? Czemu nic o tym nie wiem? Wyślij mi te prace, z chęcią je przejrzę.

– Dobrze, ale później. – uśmiechnęła się, gdy Subaru w końcu skończył czytać. – Chyba skończył. – dodała.

Subaru zerknął na zegarek i poderwał się gwałtownie.

– Chryste! – powiedział tylko, cmoknął ją w policzek i wybiegł z pokoju.

– Już będzie jechał do pracy. – powiedziała do Generała. – Proszę się na niego nie złościć.

– Tylko jeśli mi obiecasz, że prześlesz to opowiadanie.

– Dobrze, wyślę. – uradowana uśmiechnęła się.

– A, Lina, skarbie, miałem z tobą o czymś porozmawiać.

– O czym?

– Chodzi o imię głównego bohatera w „Berle”.

– Co z nim nie tak? – zaniepokoiła się.

– Po prostu wydaje mi się, że „Hayate” nie do końca oddaje charakter tej postaci.

– Hm… no dobrze, pomyślę nad innym – obiecała. – A na razie, do widzenia.

– Do widzenia, kochana.

Lina rozłączyła się i usiadła na krześle.

Inne imię? Ale jakie?

Poszła do komputera i przejrzała swoją książkę. Zamyśliła się i zaczęła czytać dokładniej.

I wpadło jej parę innych pomysłów.

Szybko napisała do Naoko:

„Naoko, Wpadłam na parę pomysłów do dodania do „Berła”. Rozmawiałam też z Generałem – stwierdził, że powinnam zmienić imię głównego męskiego bohatera. A ty jak myślisz?"

Wysłała.

Niedługo przyszła odpowiedź:

Lina, Skoro tak, to jestem jak najbardziej za ☺. Inne imię? W sumie to Generał ma trochę racji – Hayate to fajne imię, ale… mam wrażenie, że nie do końca oddaje charakter twojej postaci.

Gdzie ona już to słyszała.

Masz czas, to twoja pierwsza książka, tak że nie goni cię żaden termin. Zastanów się dobrze nad tym, jak chcesz ją napisać.

Dobrze, tak zrobię :) Dzięki. A jak będziesz miała pomysł na imię

to mi podaj – ja na razie nie mam żadnego :P

Odłożyła laptop i podeszła do okna.

Zapowiadał się nowy, piękny dzień…

Table of Contents

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Głos wilka

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Epilog

Polecamy!