Tytuł oryginału: En djupfryst man i gula byxor

Przekład z języka szwedzkiego: Karolina Skiba

Copyright © Kalle Löfqvist, 2025

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Miroslav Šokčić

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8076-431-5

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Blade listopadowe słońce leniwie wschodziło nad dachami. Oświetlało ledwie najwyższe piętra budynków. Choć nad ulicą Lilla Fiskaregatan rozwieszono świąteczne lampki, nadal panował tam nieprzyjemny chłód po mroźnej nocy.

Lund budził się późno i zawsze jednakowo gwałtownie ‒ ulice opustoszałe o dziewiątej rano zapełniały się tłumem raptem godzinę później. Zestresowani studenci, którzy zaspali na pierwsze wykłady, mijali się z pracownikami służby zdrowia wracającymi z dyżurów oraz z emerytami ustawiającymi się w kolejce przed sklepami w oczekiwaniu na ich otwarcie.

Nikt natomiast nie czekał pod drzwiami butiku Larssons Herr. Sklep istniał od ponad siedemdziesięciu lat, a obecny właściciel, Albin Larsson był tu kierownikiem od niemal czterdziestu. Należał do starszego pokolenia i prezentował typowe dla niego cechy. Zawsze nienagannie ubrany i ‒ w trakcie pracy ‒ zawsze z miarką krawiecką na szyi. Kiedy pod koniec października jesienne liście zaczynały gromadzić się w rynnach, Larsson zamieniał swój trencz na płaszcz z lodenu. W deszczowe dni nosił gumowe ochraniacze na buty. Skąd je wytrzasnął, tego nie wiadomo. Larsson miał asystenta o imieniu Kjell. Chudy i pomarszczony, w trudnym do określenia wieku. Nosił kamizelkę, nigdy zaś nie zakładał marynarki i trzymał się w cieniu przełożonego. Nietrudno było się zorientować, który z nich jest kierownikiem. Kjell darzył swojego pracodawcę szacunkiem i zawsze ochoczo wykonywał jego polecenia:

‒ Kjell, przynieś mniejszy rozmiar! Kjell, otwórz klientowi drzwi! Kjell, nalej szklankę wody!

Z lekko pochyloną głową i nieco głupawym uśmiechem Kjell robił wszystko, o co prosił Larsson, zwinnie i niemal bezgłośnie.

Kjell był jednak trochę jak doktor Jekyll i pan Hyde. Kiedy spotykało się go w sklepie samego, wydawał się zupełnie inną osobą: dowcipną i otwartą, chętną do rozmowy zarówno o pogodzie, jak i lokalnej polityce. Lecz w obecności Larssona stawał się sobą (albo przeobrażał w kogoś innego?) i zamieniał w nierzucającego się w oczy, służalczego i tak skromnego człowieka, że niemal zlewał się z tłem.

Oskar Stenvall niezbyt często kupował w Larssons Herr, ale poniekąd cieszył się, że ten butik istnieje. Uważał go za godną przeciwwagę dla wszystkich gwarnych, wielkich sieciówek i bezosobowych sklepów internetowych. Od czasu do czasu zaglądał więc do Larssons Herr i kupował jakiś drobiazg w drodze do pracy. Kiedy wchodził do środka, miał wrażenie, że przenosi się do innego świata, w inne czasy. Grube orientalne dywany niemal w całości pokrywały skrzypiący parkiet. Wnętrze było ciemne, ściany wyłożono boazerią z mahoniu z przymocowanymi do niej, elegancko obramowanymi półkami i wieszakami na ubrania. Z tyłu po lewej stronie znajdował się rząd podświetlanych szklanych gablot z wyeksponowanymi koszulami, krawatami, spinkami do mankietów i innymi akcesoriami. Tu i ówdzie można było zauważyć przedmioty, których nikt by się w tym miejscu nie spodziewał, takie jak wypchany jeż, kolorowa czapka mundurowa z wielkimi piórami czy gigantyczna afrykańska maska wykonana z kości i muszli. Z sufitu zwisały duże mosiężne żyrandole, które rzucały ciepłe światło przez klosze z alabastru.

Kiedy Oskar wszedł do sklepu, zastał w nim jedynie Kjella. Stał za ladą przy dużej, zabytkowej, szarej metalowej kasie i przywitał go lekkim ukłonem.

‒ Ależ dzień dobry! Witam! Cóż za cudowny, rześki, jesienny dzień dzisiaj mamy, nieprawdaż? Co dla pana?

‒ Skarpety ‒ odpowiedział Oskar.

Kjell doskonale wiedział, po co przyszedł Stenvall. Zawsze kupował to samo, nie mógł pozwolić sobie na nic więcej z całkiem ekskluzywnego asortymentu. Sprzedawca szybko, niczym Lucky Luke wyciągający rewolwer, wyłożył na ladę trzy pary czarnych skarpetek. W elegancki sposób ułożył je w wachlarz na wypolerowanym szkle. Z uniesionymi brwiami i nieruchomym spojrzeniem przesunął ręką w powietrzu nad skarpetami, jakby wykonywał magiczną sztuczkę. Mimo że chodziło o zakup pary skarpetek za jedyne sześćdziesiąt pięć koron, powaga Kjella powodowała, że Oskar czuł, jakby podejmował ważną życiową decyzję. W końcu ruchem głowy wskazał skarpety w szare paski i wyjął portfel z kieszeni. Kjell starannie owinął skarpetki bladożółtą bibułką i włożył je do torby. Magiczna sztuczka dobiegła końca.

Oskar wyszedł na ulicę i zmrużył oczy, oślepiony porannym słońcem. Zatrzymał się i zerknął na witrynę, której głównymi ozdobami były duży, realistyczny obraz olejny przedstawiający lisa oraz jasny manekin w tweedowym garniturze i skórzanych kozakach. Butik prawdopodobnie znajdował się na skraju bankructwa i ten niewielki zysk, jaki przynosiła sprzedaż skarpetek, raczej nie mógł go uratować, ale dopóki sklep istniał, Oskar wolał kupować skarpetki tam, a nie gdzie indziej. Szedł w kierunku placu Stortorget. Po drodze minął okazały ceglany budynek, po czym skręcił w bramę i wyszedł na znacznie skromniejsze podwórze, gdzie mieściło się jego biuro. Do drzwi wejściowych, otwierających się bezpośrednio na brukowany dziedziniec, prowadziły niewielkie kamienne schody. Dziesiątki tysięcy butów wydeptały z biegiem lat na trzech stopniach gładkie wgłębienia o jednolitej, jedwabistej powierzchni. O poranku na podwórzu było ciemno i wilgotno. Jedynie w słoneczne miesiące promienie docierały do bruku, na szczęście właśnie od tej strony, gdzie znajdowało się wejście do biura Oskara. Czasami wychodził z filiżanką kawy na schody, by zebrać myśli. Miał stamtąd widok przez bramę na ulicę i mógł ukradkiem obserwować przechodniów. Mało komu przychodziło do głowy, że domy przy ulicy mają z tyłu podwórza, które żyją własnym, zamkniętym dla innych, życiem.

Tego ranka na podwórzu nie było nikogo, a słońce wciąż wisiało nisko nad miastem. Powietrze pachniało mchem i wilgocią. Oskar miał właśnie włożyć klucz do zamka w drzwiach biura, gdy usłyszał wrzaski dochodzące z ulicy.

‒ Szybko, dzwońcie po karetkę! Wypadek!

Oskar wybiegł przez bramę i stanął twarzą w twarz ze spoconym mężczyzną w kamizelce. To był Kjell.

‒ Pomocy! ‒ krzyknął piskliwie. ‒ Pomóżcie mi!

Oskar cofnął się, nie wiedząc, co się dzieje. Czy to napad?

‒ Co się stało? ‒ zapytał, próbując uspokoić sytuację.

‒ Zdarzył się wypadek! Wypadek, przecież mówię! Niech pan po kogoś zadzwoni! Pomocy!

‒ Do kogo mam zadzwonić? Panie Kjell, spokojnie. Czy ktoś jest w niebezpieczeństwie?

‒ On jest ranny!

‒ Proszę się uspokoić, inaczej nie będę mógł pomóc, chyba pan rozumie?! ‒ warknął Oskar, może trochę zbyt głośno. Zauważył, że udzieliło mu się zdenerwowanie Kjella i podjął kolejną próbę uspokojenia zestresowanego mężczyzny: – Panie Kjell? Proszę na mnie spojrzeć, no już… bez paniki. Panie Kjell, proszę wziąć kilka głębokich wdechów i powiedzieć, co się stało.

‒ Pan Larsson. Leży u siebie w biurze. Nie żyje!

Kjell prowadził Oskara przed sobą, aż weszli do sklepu. Gdy drzwi się za nimi zamknęły, zapadła osobliwa cisza. W słabo oświetlonym pomieszczeniu nie słychać było odgłosów z zewnątrz. Kjell szybkim krokiem przemierzył sklep i machnął na Oskara, by poszedł za nim. Przemknęli obok przymierzalni i wspięli się po schodach na półpiętro, gdzie w głębi znajdowały się duże, otwarte na oścież drzwi.

‒ Tutaj! Tu jest! Szybko!

Oskar ostrożnie wszedł do pokoju, trochę zestresowany i przejęty tym, co zaraz miał zobaczyć. Bał się niebezpieczeństwa. Kogoś, kto mógłby go zabić.

Zatrzymał się i omiótł wzrokiem biuro, stojąc przy framudze drzwi. Było zaskakująco duże i urządzone niczym salon. Całą ścianę z jednej strony zajmował ciemny regał z książkami, a pod witrażowym oknem zasłoniętym draperiami stała zielona skórzana sofa w stylu Chesterfield. Zza ogromnego mahoniowego biurka stojącego po prawej wystawała para butów z nasuniętymi na nie gamaszami. Oskar wziął głęboki wdech i okrążył stół. I oto leżał tam pan Larsson, na plecach, nieruchomo. Spod jego korpulentnego ciała wypływała ogromna kałuża.

‒ On nie żyje! ‒ piszczał Kjell. ‒ Usłyszałem huk i kiedy przyszedłem, on już tu leżał!

Oskar stał oniemiały i nie wiedział, co począć. Możliwe, że to współczucie dla Kjella dodało mu odwagi. Podszedł do ciała i uklęknął przy szerokiej klatce piersiowej Larssona.

‒ Panie Larsson! ‒ krzyknął.

Poluzował ciasno zawiązaną muszkę i przyłożył ucho do ust mężczyzny. W tym samym momencie usłyszał skrzypnięcie przy jego karku. Tuż obok lewego kolana Oskara wił się czarny wąż! Najwyraźniej był uwięziony pod ciałem Larssona, wystawała spod niego tylko głowa i dwadzieścia, trzydzieści centymetrów śliskiego ciała. Czy to wąż go zabił? Skąd się wziął? Czy był jadowity? Czy dusił swoje ofiary? Oskar cofnął się i natychmiast stracił równowagę. Zabolała go ręka, gdy się na niej oparł, a kiedy ją podniósł, zobaczył krew wypływającą z długiego rozcięcia na dłoni.

‒ O mój Boże, to Winston! ‒ krzyknął Kjell.

‒ Winston?

‒ Węgorz na podłodze! Pan Larsson musiał przewrócić akwarium. Niech pan uważa! Wszędzie jest szkło!

Oskar wtedy zrozumiał, co się wydarzyło. Larsson upadł na duże akwarium, które prawdopodobnie stało na stole przy ścianie. Teraz leżał w kałuży wody pośród odłamków szkła, bystrzyków neonowych i wodorostów. Ale czy był martwy? Z rany na dłoni Oskara nadal płynęła krew. Pociągnął za rozwiązaną muszkę Larssona, owinął ją sobie wokół ręki i przyłożył ucho do klatki piersiowej właściciela sklepu.

‒ Czy on żyje, czy on żyje? ‒ jęknął Kjell słabym głosem.

‒ Ćśś, proszę być cicho, chcę usłyszeć, czy bije mu serce ‒ powiedział Oskar z irytacją. ‒ Tak, myślę, że bije. Choć słabo.

Kjell rozpromienił się niemal od razu i potarł dłonie. Lekko kołysał się w miejscu w przód i w tył, ale nie podszedł, żeby pomóc. Oskar nasłuchiwał dalej, czy Larsson oddycha. Klatka piersiowa mężczyzny się nie poruszała, a z ust i nosa nie wydobywał się żaden powiew. Panowała martwa cisza. Oskar zebrał się na odwagę. Pozostawało tylko jedno. Odchylił mu głowę i przycisnął usta gdzieś pod jego starannie nawoskowane białe wąsy.

Klatka piersiowa Larssona uniosła się powoli i z trudem. Powietrze, które wydobywało się z jego półotwartych ust, cuchnęło. Oskarowi zrobiło się trochę niedobrze. „A więc tak to jest całować się z osiemdziesięcioletnim dziadem” ‒ pomyślał. Było to doświadczenie, bez którego zdecydowanie mógłby żyć. Czy to w ogóle coś dało? Ten człowiek w zasadzie już nie żył.

‒ Niech go pan ratuje! Proszę! Ja się nie znam na takich rzeczach, proszę spróbować!

Kjell był bliski łez i padł na kolana, trzymając obie ręce nad głową. Oskar mocno ścisnął przekrwiony nos Larssona i znowu podjął próbę ratunku. Wdech i wydech. Kręciło mu się w głowie, czuł ogarniające go zdenerwowanie. Ile jeszcze miał to robić?

‒ Niech pan dzwoni po karetkę, panie Kjell!

‒ Nie znam numeru, zmienili go kilka lat temu i…

‒ Sto dwanaście! ‒ przerwał mu Oskar, wyrzucając słowa między jednym wdmuchnięciem a drugim. ‒ I niech się pan pospieszy! Jego serce może się zatrzymać w każdej chwili.

‒ Sto dwanaście. Czy to nie numer na Zegarynkę?

‒ Dzwoń pan na sto dwanaście, do cholery! ‒ krzyknął Oskar. ‒ On tu umrze, jeśli się pan nie pospieszy. I niech natychmiast wyślą karetkę.

Kjell powlókł się do telefonu znajdującego się po drugiej stronie biurka.

‒ Nie działa, kabel jest uszkodzony.

‒ Proszę, moja komórka. ‒ Oskar rzucił telefon Kjellowi.

Mężczyzna zaczynał działać mu na nerwy. Teraz rozumiał, dlaczego Larsson bywał wobec niego szorstki. Dalej wdmuchiwał powietrze do ust kierownika sklepu. To zadanie przynajmniej na chwilę opanowało wzrastającą w nim panikę. Nagle z gardła Larssona wydobył się szmer. Oskar dmuchnął ponownie. Kaszlnięcie, potem kolejne i kolejne. Z ust i nosa właściciela butiku wypłynęła wodnista ciecz. Wreszcie otworzył oczy. Spojrzał na Oskara badawczym wzrokiem. W kąciku ust błysnęła mu złota rybka o pomarańczowym, niemalże fluorescencyjnym kolorze.

‒ Panie Larsson, zemdlał pan ‒ wyjaśnił Oskar zdziwiony, że nie zwrócił się do staruszka na „ty”, mimo że przed chwilą łączyły ich, delikatnie mówiąc, intymne relacje. Z drugiej strony, nie znał jego imienia i tym bardziej powinien mu okazać jakąś formę uprzejmości, zwłaszcza że ten starszy pan dopiero co stracił przytomność.

‒ Zemdlałem…? ‒ mruknął Larsson.

‒ Tak, zastałem pana leżącego tutaj na plecach. Mam na imię Oskar i pracuję w biurze od podwórza za waszym sklepem. Pan Kjell wezwał mnie na pomoc. Jak się pan czuje?

‒ Jak ja się czuję? Fatalnie! Nie ma tu żadnego lekarza?

‒ Karetka już jedzie.

Właśnie pomogli Larssonowi wstać i dojść do sofy, kiedy przyjechało pogotowie. Siadł w rogu, z wyprostowanymi nogami i piętami na podłodze ‒ nadal wycieńczony. Z nogawek kapała mu woda z akwarium. Kjell podłożył pod niego całą masę ręczników, by ochronić sofę i dywan, na ile się dało.

‒ No dobrze, to co tu się wydarzyło? ‒ zapytał jeden z ratowników medycznych i chwycił prowizorycznie owiniętą rękę Oskara.

‒ Nie, nie, to nie o mnie chodzi, ta ręka to nic takiego. Ten pan na sofie ucierpiał znacznie bardziej ‒ odparł Oskar.

‒ Pan na sofie nazywa się Albin Larsson i może mówić za siebie! ‒ wykrzyknął z oburzeniem starzec. ‒ Jestem ofiarą ataku, a mężczyzna z belgijską jedwabną muchą na ręce właśnie uratował mi życie. Czego o was nie da się powiedzieć. Co zajęło wam tyle czasu?

‒ Przyjechaliśmy, kiedy tylko otrzymaliśmy zgłoszenie ‒ wytłumaczyła nieco przepraszająco starsza ratowniczka.

‒ Kiedy tylko otrzymaliście zgłoszenie? Bardzo wam dziękuję. Przyszliście tu pieszo ze szpitala?

‒ Byliśmy zaledwie przecznicę stąd, na Stortorget, nie trwało to więcej niż dwie, trzy minuty ‒ odezwał się niemal urażonym tonem drugi sanitariusz, młody mężczyzna z kucykiem i w awiatorkach.

‒ Czy zdajecie sobie sprawę, że człowiek może doznać trwałego uszkodzenia mózgu, jeśli przez dwie, trzy minuty będzie pozbawiony tlenu? No i co teraz zrobicie? Gdzie policja?

‒ Policja? Nie było żadnego zgłoszenia w tej sprawie.

‒ Chyba nie ulega wątpliwości, że padłem ofiarą usiłowania zabójstwa? A może myślicie, że przestałem oddychać i rzuciłem się na akwarium tylko po to, żeby pobyć w waszym towarzystwie?

Starsza ratowniczka przysunęła sobie krzesło i usiadła naprzeciw Larssona. Wyglądała na opanowaną.

‒ Zacznijmy od początku. Mam na imię Gudrun i jestem pielęgniarką ze specjalizacją w pielęgniarstwie ratunkowym.

Wyciągnęła rękę i przywitała się z Larssonem, który trochę się wyprostował. Uniósł brodę i skinął głową, jakby wyrażał zgodę, że może kontynuować.

‒ Jak dokładnie wyglądała próba zabójstwa? Czy nadal jest pan w niebezpieczeństwie? ‒ dopytywała Gudrun.

‒ Ktoś włożył pigułki z trucizną do pojemnika z lekami, w którym trzymam progyflex ‒ oznajmił Larsson pewnym głosem.

‒ Progyflex to lek na alergię ‒ dodał ratownik medyczny w awiatorkach.

‒ Dziękuję, młody farmaceuto. Wiem, co biorę i dlaczego ‒ odburknął Larsson. ‒ Nie przerywaj mi. Kontynuując, wziąłem dwie tabletki z pojemnika, który trzymam w szufladzie biurka. Poszedłem do banku i odwiedziłem księgowego, pana Holmlunda. Pan Holmlund zawsze cuchnie końmi, a ja jestem na nie uczulony. Wróciłem tutaj, połknąłem dwie tabletki i od razu poczułem, że coś jest nie tak. Smakowały inaczej niż zwykle i wkrótce po ich połknięciu miałem problemy z oddychaniem. Po chwili miałem okropne zawroty głowy i upadłem na plecy, o tam. ‒Larsson wskazał zniekształconym, przypominającym marchewkę, palcem miejsce, gdzie przed chwilą leżał.

‒ Co stało się później? ‒ zapytał ratownik w okularach, najwyraźniej próbując odzyskać godność.

‒ Skąd mam wiedzieć, skoro straciłem przytomność? Kiedy się obudziłem, ten młody człowiek klęczał obok mnie. Właśnie się dowiedziałem, że robił mi sztuczne oddychanie.

‒ Czy chciałby pan pojechać z nami do szpitala, żebyśmy mogli pana zbadać? ‒ zaproponowała Gudrun.

‒ Dziękuję za troskę! Najpierw wolałbym porozmawiać z policją. Zakładam, że zostaniecie tutaj, dopóki nie zakończy się dochodzenie na miejscu zbrodni?

‒ Jeśli czuje się pan na tyle dobrze, żeby zaczekać na policję, nie widzę sensu, żebyśmy tu z panem zostawali. Może pan podjechać do szpitala, jak policja skończy swoją pracę. Mamy kolejne zgłoszenia ‒ oznajmiła Gudrun, po czym wstała.

‒ Co takiego? ‒ Twarz Larssona szybko zmieniła kolor z bladobiałego na czerwony, zdradzając jego głębokie wzburzenie. ‒ Mówimy tu o zamachu na moje życie!

Oskar czuł się w obowiązku coś powiedzieć, ale nie wiedział co. Czy Larsson rzeczywiście padł ofiarą usiłowania zabójstwa, czy może miał udar lub coś podobnego, co przytrafia się starym ludziom? Tak czy inaczej, właściciel butiku prawdopodobnie miał rację, że należy go zbadać, skoro dopiero co zemdlał. Sytuacja była skomplikowana. Oraz nieco niezręczna, jak to zwykle bywa, gdy ludzie są roszczeniowi i przejmują kontrolę. Oskar odwrócił wzrok i odsunął się kilka kroków od zdenerwowanego staruszka. Najchętniej po prostu by się pożegnał, wymknął i opuścił to miejsce. Wiedział, że i tak nic więcej w tę sprawę nie wniesie. A za skarpetki zapłacił już wcześniej.

‒ Niech pan mnie posłucha, panie Larsson ‒ stwierdziła stanowczo Gudrun. ‒ Zróbmy tak: szybko pana zbadam tu, na miejscu, i wyślę raport do szpitala. Potem pojedziemy z kolegą ratować życie innym ludziom. Pan poczeka na policję i pomoże funkcjonariuszom w tym ważnym dochodzeniu. Kiedy skończą, wezwie pan taksówkę i uda się na pogotowie, a kiedy tam pan dotrze, powoła się pan na mnie. Oto mój numer, na wypadek gdyby coś poszło nie tak.

Podała Larssonowi świstek papieru przypominający wizytówkę. Wziął go do ręki i na niego spojrzał.

‒ Dobrze! ‒ powiedział. ‒ Bardzo dobrze!

Pozostali w pokoju odetchnęli w ciszy.

‒ Świetnie, to jesteśmy umówieni ‒ skwitowała Gudrun, po czym wyciągnęła stetoskop z kieszeni. ‒ Czy byłby pan tak miły i usiadł na krześle oraz rozebrał się do połowy? Pozostałych muszę prosić o opuszczenie pokoju ‒ kontynuowała, kiwając głową w stronę Kjella i Oskara. ‒ Dziękuję za dotychczasową pomoc. Odezwę się do panów, jeśli będę miała więcej pytań.

‒ Serdecznie panu dziękuję za tak heroiczny czyn ‒ oświadczył Kjell, gdy z ulgą opuścili biuro Larssona i weszli do sklepu. ‒ Jestem teraz trochę zajęty. Myślę, że możemy porozmawiać później, dziś albo jutro czy kiedy tam. Nie wiadomo, co to będzie, kiedy zjawi się tu policja.

Kjell powędrował wzrokiem wzdłuż witryn sklepowych, jakby świat na zewnątrz mu zagrażał. I może rzeczywiście tak było. Kto wie, czy zabójca nie stał właśnie teraz przed sklepem i go nie obserwował. Oskar poczuł się trochę nieswojo na myśl o opuszczeniu bezpiecznej przestrzeni i wyjściu na dwór. Zupełnie jakby drzwi wejściowe były progiem do nieznanego i niebezpiecznego świata, w którym wszystko może się zdarzyć.

‒ Czy obawia się pan kolejnego ataku? ‒ spytał Oskar, słysząc, jak dramatycznie to zabrzmiało.

‒ Po części tak, poza tym klienci pewnie się zastanawiają, dlaczego sklep jest zamknięty.

Najwyraźniej istniały dwa równorzędne zagrożenia: to, że szef może paść ofiarą kolejnej próby morderstwa, oraz to, że klienci będą się zastanawiać, co się stało. Oskar mimo wszystko podziwiał jego etykę pracy.

‒ Zadzwonił pan na policję?

‒ Nie… to znaczy tak, ale nie mogli przyjechać od razu. Powiedzieli, że przyjadą trochę później.

‒ Czy poinformował ich pan, że pan Larsson podejrzewa zamach na swoje życie?

‒ Nie, tak tego nie nazwałem. ‒ Kjell spojrzał przez okno, unikając wzroku Oskara.

‒ Co w takim razie im pan powiedział?

‒ Cóż, chyba tylko tyle, że doszło do małego wypadku i że wszystko jest w porządku. Nie chciałem, żeby kręciła się tu policja. Dla dobra klientów. Ale bardzo, bardzo dziękuję za pomoc.

Oskar nie wiedział, co myśleć. Czy to rzeczywiście była próba morderstwa? Pożegnał się i wyszedł na Lilla Fiskaregatan. Powietrze było świeże i chłodne, a uczucie dyskomfortu, które go przed chwilą ogarnęło, powoli ustępowało. To wszystko wydawało mu się jednak dość dziwne. Dlaczego Kjell nie chciał, żeby policja przyjechała? Oskar w zamyśleniu ruszył w stronę bramy prowadzącej do jego biura. Nie licząc siwego mężczyzny w żółtych spodniach przyglądającego się witrynie sklepowej oraz grupki roześmianych studentów siedzących na ławce kawałek dalej, ulica ponownie opustoszała. Po porannym ruchu nie było śladu. Dopiero w przerwie na lunch miasto znowu zacznie tętnić życiem, kiedy to głodni mieszkańcy Lund udadzą się do różnych małych restauracji.

Dochodziła jedenasta i był już najwyższy czas, żeby Oskar wrócił do biura i trochę popracował. Po raz drugi tego dnia wszedł na to samo podwórze. Wszystko wyglądało podobnie, z wyjątkiem tego, że ktoś siedział na schodkach prowadzących do drzwi wejściowych. Osoba, której nigdy wcześniej nie widział.

Rozdział 2

Mogło być idealnie. Wyglądałoby to jak zwykły udar i żadna sekcja zwłok nie wykazałaby śladów tlenku węgla we krwi Larssona po fakcie, ponieważ związek ten naturalnie występuje w organizmie. Tego był pewny. Po pierwsze, miał wystarczającą wiedzę z zakresu biomedycyny, by wykonać własne obliczenia, a po drugie, przeszukał cały internet, nie znajdując podobnego przypadku. „To dziwne ‒ pomyślał ‒ że nikt wcześniej nie otruł nikogo w ten sposób”.

Pomysł był prosty, a zarazem genialny. Wymienił zawartość pojemnika Larssona z tabletkami na alergię, co oczywiście wymagało pewnej odwagi. Przymierzalnie mieściły się wprawdzie tuż przy drzwiach do biura, gdzie stało biurko z pigułkami, tyle że kierownik sklepu, podobnie jak jego podwładny często kręcili się w pobliżu, chcąc mieć pewność, że klienci niczego nie potrzebują. Miał jednak szczęście i udało mu się zakraść, gdy Kjell był zajęty pomaganiem jednemu klientowi w doborze krawatu. Tabletki z trucizną miały taki sam kształt i rozmiar jak pigułki Larssona, ale zawierały coś innego niż substancje przeciwhistaminowe. Z chemicznego punktu widzenia podmieniony lek wywoływał prostą, lecz doskonałą reakcję: substancja zawarta w tabletkach rozpuszczała się w kontakcie z kwasem żołądkowym i przekształcała się w tlenek węgla natychmiast wchłaniany do krwi, ponieważ wiązał się on z czerwonymi krwinkami dwieście pięćdziesiąt razy szybciej niż tlen. Im więcej tlenku węgla we krwi, tym trudniejsze staje się rozprowadzanie tlenu w organizmie. Bez tlenu człowiek umiera. Proste i genialne.

Gdyby nie to, że ten przeklęty facet z biura podróży wkroczył do akcji i zwiększył poziom tlenu w krwiobiegu staruszka za pomocą sztucznego oddychania. Niech to szlag! Mógł oczywiście spróbować jeszcze raz, ale istniała spora szansa, że stary będzie miał się od tej pory na baczności. Może mimo wszystko lepiej było znaleźć nowy sposób, a jeśli sprawy potoczą się nie po jego myśli, będzie musiał wykończyć również gościa prowadzącego biuro podróży…

Rozdział 3

Na schodach siedziała dziewczyna i wpatrywała się w telefon komórkowy. Miała na oko kilkanaście lat, nieco bladą cerę i kasztanowe włosy zebrane w kucyk. Ubrana była skromnie, ale schludnie: dżinsy i krótka kurtka narzucona na jednokolorowy top. Oskar przystanął. Nie miał nic przeciwko ludziom siedzącym na schodach do jego biura, ale jakieś nieokreślone i dość nieprzyjemne uczucie kazało mu zwolnić kroku. Wtedy sobie przypomniał. To była praktykantka, którą obiecał przyjąć na jakiś czas. Został o to poproszony przez szkołę kilka miesięcy wcześniej i się zgodził, potem zaś całkiem o tym zapomniał. Oczywiście zapomniał też zaplanować konkretne zadania dla tej biednej, entuzjastycznie nastawionej uczennicy. W jakim wieku odbywało się właściwie praktyki zawodowe? Czy ona w ogóle potrafiła wykonywać sensowną pracę?

‒ Halo, halo! ‒ zawołał dziarsko Oskar. ‒ Czy to ty… chcesz zrobić u mnie praktyki w tym tygodniu?

‒ Chyba tak ‒ odpowiedziała dziewczyna. ‒ O ile to pan jest właścicielem Independent Travel. ‒ Szybko wstała, włożyła komórkę do tylnej kieszeni spodni i wyciągnęła prawą rękę równie zamaszystym ruchem. ‒ Mam na imię Hanna.

Sprawiała wrażenie energicznej i pogodnej osoby. Miała mocny uścisk dłoni i gdy się witali, patrzyła mu w oczy.

‒ Super, bardzo się cieszę, Hanno! Ja mam na imię Oskar. Długo czekałaś?

‒ Godzinę. Już miałam stąd iść, ale nie bardzo wiedziałam dokąd. Mieszkam w Arlöv. Do Lund przyjechałam tylko na praktyki ‒ mówiła szybko, niemalże na jednym wydechu. Wydawało się, że odetchnęła z ulgą na widok Oskara.

‒ Przepraszam za spóźnienie. Po drodze zdarzył się wypadek. Poszedłem tam, żeby pomóc, przyjechała karetka i w ogóle.

Oskar zdawał sobie sprawę, jak dziwnie zabrzmiało to wyjaśnienie. W jednej chwili emocje związane z całym zajściem w sklepie odzieżowym do niego powróciły. Nagle poczuł lekkie zawroty głowy. Może to był jakiegoś rodzaju szok pourazowy? Chwycił się barierki, po czym usiadł na kamiennych schodach, jeden stopień poniżej Hanny.

‒ O Boże, to brzmi poważnie. Nic panu nie jest?

Co miał powiedzieć? Coś mu przecież było. Czuł się słaby i otępiały. Ale musiał się zająć praktykantką i swoją pracą. Hanna przerwała jego rozmyślania:

‒ To pana biuro?

‒ A tak, owszem ‒ odpowiedział Oskar, nawet nie próbując wstawać.

‒ Dobrze się pan czuje? Może wejdziemy do środka, żeby pan odpoczął? Napije się pan czegoś i usiądzie wygodniej?

‒ Tak, to chyba dobry pomysł ‒ odparł Oskar. Wyciągnął pęk kluczy i otworzył drzwi do biura.

‒ Och!… ‒ wykrzyknęła Hanna, przechodząc przez wąski korytarz. ‒ Co za… eee… bohema!

Nagle Oskar spojrzał na panujący tu bałagan oczami kogoś innego. Stosy papierów i książek piętrzyły się na stołach i półkach. Wszędzie stały brudne naczynia i puste butelki. Okna były nieumyte, podłoga nieodkurzona. Biuro składało się z jednego pokoju i prostej kuchni. Dawniej była tu portiernia, w czasach, kiedy ludzie mieli portierów. W pokoju znajdowały się dwa wychodzące na podwórze okna, które wpuszczały sporo światła. Przynajmniej w sezonie letnim, gdy słońce wschodziło ponad dachy, a szyby były świeżo wypucowane. W niewielkiej, ale funkcjonalnej kuchni mieściły się mała kuchenka gazowa, lodówka i mikrofalówka. Najczęściej jednak Oskar korzystał z czajnika elektrycznego, zarówno do zalewania niezliczonej ilości kawy, jak i do podgrzewania wody na zupkę w proszku, którą często się raczył, gdy chciał zaspokoić głód. Uważał to za szczególnie przydatne, kiedy gaz w butli do kuchenki się kończył ‒ a działo się tak ciągle, bo wymiana na nową była kłopotliwa i kosztowna. Lubił zupki w proszku i nie mógł wyjść z podziwu, jak to się dzieje, że można ususzyć wszystko ‒ gulasz, warzywa czy kawałki owoców, zmielić na drobny proszek, a następnie wystarczyło zalać je odrobiną wody, żeby uzyskać gotowy posiłek.

Oprócz pokoju i kuchni znajdowała się tam niewielka łazienka z prysznicem, umywalką i toaletą. Jedynie to miejsce utrzymywał w czystości. Brudna toaleta to zupełnie co innego niż bałagan w biurze, a on, co jak co, ale o higienę dbał.

‒ Było włamanie ‒ skłamał Oskar i wykonał zamaszysty gest po pokoju, jakby przedstawiał miejsce zbrodni. ‒ Tak to wyglądało, kiedy tu wczoraj przyszedłem. Wywrócili wszystko do góry nogami. Nie miałem jeszcze czasu się tym zająć.

‒ To wcale nie jest zabawne ‒ stwierdziła Hanna oschłym tonem. ‒ Jak można mieć w biurze coś takiego?

Hanna była najwyraźniej bystrzejsza, niż mu się wydawało. Możliwe, że włamywacze rzeczywiście nie traciliby czasu na obsypywanie kurzem, brudzenie okien i picie przeterminowanego o dwa miesiące mleka z kartonów, tylko zajęliby się szukaniem cennych przedmiotów.

‒ Ostatnio miałem sporo na głowie ‒ tłumaczył się Oskar. ‒ Naprawdę nie miałem czasu, żeby…

‒ Mhm, okej, ale gdzie ja niby mam siedzieć? ‒ przerwała Hanna, wyraźnie niezainteresowana wyjaśnieniami Oskara. Rozejrzała się po pomieszczeniu. Wzrok utkwiła na czymś w głębi biura, co Oskar zwykł nazywać stołem konferencyjnym. Dawno nie odbyło się przy nim żadne spotkanie, ale korzystał z niego, kiedy organizował większe wycieczki i musiał rozłożyć przed sobą mapy i inne rzeczy.

‒ Mogę usiąść przy dużym stole, trzeba tylko zdjąć z niego te papiery i pudełka po pizzy.

‒ Świetnie! ‒ zgodził się z nią Oskar, zdając sobie sprawę z bezcelowości dalszych prób wyjaśnienia bałaganu.

Wspólnie zabrali się za sprzątanie ze stołu. Najbardziej czasochłonnym zadaniem przy przeglądaniu wszystkich papierów, a jednocześnie tym, które powodowało, że stosy rosły, było podjęcie decyzji, co należy wyrzucić, a co zachować. Oskar często czuł sentyment do różnych pamiątek. Stara broszura, leżąca tam od długiego czasu, przypominała mu o minionych przeżyciach i uważał, że fajnie było ją zachować. W zasadzie prawie wszystko, co leżało tam wystarczająco długo, fajnie było zachować, bo stawało się pamiątką. Nowy rachunek za taksówkę zyskiwał na atrakcyjności dopiero po pięciu, sześciu latach, kiedy to stawał się dokumentem z konkretnego okresu przywracającym uczucie, które towarzyszy człowiekowi podczas jazdy taksówką w drodze w konkretne miejsce.

‒ Czy nie lepiej wsadzić to wszystko do segregatora? Czy nie tak się robi w biurze? Przechowuje rzeczy w segregatorach?

Cholera, jaka ta Hanna była irytująca i jakże miała rację! Oskar rozejrzał się po zagraconym biurze. Poczuł, jak brud i bałagan go przytłaczają i spychają do kąta, bezradnego, bez szans na opór i bez możliwości ucieczki. Instynktownie czuł, że powinien stamtąd wyjść. Wystarczyło otworzyć drzwi i znalazłby się na dworze. Tylko jak by to wyglądało? Patrzył, jak dziewczyna niestrudzenie sortuje ulotki i papiery, i układa je w stosy na stole. Gorliwie i sprawnie. Może udałoby mu się namówić ją na lunch w mieście, żeby mogli na chwilę odpocząć od bałaganu w biurze?

‒ Wyrzucam wszystkie broszury, które wyglądają na starsze niż trzy lata ‒ powiedziała Hanna i na chwilę oderwała od nich wzrok.

‒ Tak, to chyba dobry pomysł.

‒ Chyba? Co pan?! Czy ktoś jeszcze używa broszur w dzisiejszych czasach? Do czego w ogóle są panu potrzebne?

Hanna wydawała się niemal wściekła i Oskar postanowił nie odpowiadać. Żadna odpowiedź nie byłaby dobra. Czuł jedynie wstyd. Ale widział też maleńki promyk nadziei, że mógł to być początek zmiany. Może Hannę zesłali mu bogowie, żeby ogarnął swoje życie? Może dzięki niej przestanie cierpieć na bezsenność? Hanna przerwała jego rozmyślania, kiedy rzuciła z hukiem papiery na biurko.

‒ Panie Oskarze, naprawdę nie wiem, czy powinnam to mówić, ale może lepiej, jeśli się pan dowie od razu. Mieszkam z mamą, która pije. Nie miała stałej pracy, od kiedy skończyłam trzy lata. Mam rodzeństwo, ale każde z nas ma innego ojca. Kiedy skończę praktyki u pana, od razu lecę do mojej prawdziwej pracy w chłodni. To tam dostaję pieniądze, dzięki którym stać mnie na komórkę i w miarę porządne i czyste ubrania. Czasami muszę pomóc mamie w opłaceniu czynszu lub kupić pieluchy dla młodszego brata. Odkąd pamiętam, ścierałam rzygi z podłogi w kuchni, zbierałam pety z kanapy i zmywałam naczynia, prałam prawie codziennie. Nie zamierzam zajmować się panem i pańskim gównem. Przepraszam, ale teraz wyjdę i wrócę jutro. Jeśli nadal będzie tu taki bajzel, znowu stąd wyjdę.

Ruszyła w stronę korytarza i zatrzymała się przy otwartych drzwiach wyjściowych.

‒ Sorry! ‒ To ostatnie, co usłyszał Oskar, potem już jej nie było.

Usiadł na podłokietniku jedynego fotela w biurze. Boże, co za dzień! Najpierw incydent z Larssonem, a potem… No tak, co tu się właśnie wydarzyło? W uszach mu dzwoniło, nie potrafił ułożyć w logiczną całość tego, co przed chwilą doświadczył. Potrzebował czegoś mocnego, ale obrzydzała go myśl o wypiciu piwa, zwłaszcza po tym, co usłyszał o mamie Hanny. Może w takim razie sobie zapali? Miał chyba jakieś stare papierosy po nocnej grze w pokera zeszłej wiosny. W końcu znalazł w jednej z szuflad biurka zmiętą paczkę pod pustym pudełkiem po czekoladkach z Polski. Wyszedł na zewnątrz i usiadł na schodach.

Dym ze zwietrzałego, starego, mocnego papierosa marki Prince powoli się nad nim unosił w zimnym powietrzu. Oskar podążał wzrokiem za obłoczkami, prawie jakby medytował. Nie mógł się jednak w pełni zrelaksować. Wstyd po spotkaniu z Hanną obudził w nim poczucie beznadziei, które w nim niekiedy wzbierało. Przeświadczenie, że do niczego więcej w życiu nie dojdzie ‒ że wiecznie będzie trwać w tej nędznej egzystencji. Zaciągnął się głęboko papierosem i próbował przegonić przygnębiające myśli. Kiedy w jego życiu wszystko zaczęło się chrzanić? Dawniej przynajmniej nie był taki samotny. To wraz ze wspólniczką Evą założyli biuro podróży. Głównie w ramach rozrywki, w czasie kiedy studiowali na uniwersytecie, ona etnologię, on historię. Biuro podróży miało zapewnić im niewielki dodatkowy dochód obok stypendiów naukowych, ale przede wszystkim chcieli mieć szansę na darmowe podróżowanie w ekscytujące miejsca, jako piloci wycieczek, które by sami organizowali. Ich pomysł na biznes polegał na przygotowaniu ofert wakacyjnych, ale krył się za tym pewien podstęp ‒ były to wycieczki do miejsc, do których by nie pojechali, gdyby nie to, że opłacali je klienci biura. Wydawało im się to genialne, kiedy dziesięć lat wcześniej sprzedali pierwszą zorganizowaną wycieczkę: „Czarnobyl i Ignalina, podróż autokarem po krainach duchów”.

Oskar i Eva spodziewali się, że wycieczkowicze również uznają zwiedzanie starych wschodnioeuropejskich elektrowni jądrowych za ekscytujące i nieco szalone. Szybko zdali sobie jednak sprawę, jak bardzo się mylili. Wśród tych kilkunastu osób, które z nimi pojechały, byli głównie mężczyźni wielce zainteresowani technologią ogniw paliwowych, współczynnikami reaktywności przestrzeni parowych oraz wskaźnikami informującymi o stanie krytyczności reaktora. Jedyny wyjątek stanowiły dwie badaczki zajmujące się teorią ewolucji, które z pasją przyglądały się florze i faunie w zakazanej strefie wokół Czarnobyla.

Wycieczka wcale nie należała do przyjemnych. Grupa kwestionowała kompetencje Oskara i Evy jako przewodników, co nie powinno dziwić, jako że opierali swoją wiedzę na skrypcie, który stworzyli w dwa dni na podstawie informacji zebranych z internetu, głównie z Wikipedii. Jakby tego było mało, jedna z badaczek teorii ewolucji, Agneta, zgubiła się i zniknęła na trzy dni w czarnobylskim lesie, po czym została znaleziona przez rolnika na obrzeżach miasta Prypeć. Nastroje sięgnęły dna, gdy jeden z podróżników, zainteresowany technologią elektrowni jądrowych Rune z Teckomatorpu, utknął w ukraińskim urzędzie celnym ze starym, zardzewiałym i radioaktywnym reflektorem w walizce.

Przez dwa dni Oskar przekonywał grupę wycieczkowiczów, że ich jedyną nadzieją jest zebranie na tyle dużej sumy, by przekupić celników i uwolnić Runego z aresztu. Cieszyli się, że w ogóle udało im się wrócić do Szwecji, pięć dni później, niż planowali. Wydawało się, że wycieczka okaże się tego rodzaju doświadczeniem, z którego będą się śmiać w przyszłości, kiedy nabiorą dystansu. Owszem, poczucie dystansu w końcu się pojawiło. Jednak nikomu do śmiechu nie było, nawet teraz, dziesięć lat później.

Dlatego, kiedy tworzyli kolejną wakacyjną ofertę, wszystko dobrze przemyśleli. Zamiast wybrać interesujące miejsce docelowe, najpierw zdecydowali, jaki typ podróżnych chcieli przyciągnąć. Wycieczka numer dwa została nazwana: „Staruszki na Goa, kolorowy tydzień starych hipisów w Indiach”.

Kiedy jako pierwsza na wycieczkę zapisała się Agneta, badaczka teorii ewolucji z wyprawy do Czarnobyla, byli nieco zaskoczeni. Pozostałych chętnych na podróż do Indii zupełnie nie znali: para zakochanych w ich wieku oraz grupka urodzonych w latach czterdziestych nostalgicznych staruszków, którzy żałowali, że nie mieli na tyle odwagi, by pojechać na Goa w latach sześćdziesiątych, będąc młodymi hipisami. Grupa nazwała się „Karma Kalmar” i przewodził jej Leffe, entuzjastyczny sprzedawca ubezpieczeń z Olandii, z długą szyją i słabo zarysowanym podbródkiem. Wszystkie rzeczy miał zawinięte w tobołek i na odprawę przyjechał w sandałach, choć przed lotniskiem w Kastrup zalegała półmetrowa warstwa śniegu.

Pod wieloma względami podróż była udana, ale wiązała się dla Oskara i Evy z mnóstwem dodatkowej pracy. Ludzie z grupy „Karma Kalmar” byli młodzi wyłącznie duchem i już pierwszego dnia Leffe złamał obojczyk podczas sesji jogi i trafił do szpitala. Wkrótce dołączyła do niego reszta staruszków, którzy ciężko zachorowali na grypę żołądkową po warsztatach kulinarnych z lokalnym szefem kuchni w Vagator.

Zostali zatem tylko Eva i Oskar, badaczka Agneta i zakochana para. Ci ostatni natomiast byli znacznie bardziej zainteresowani sobą nawzajem niż tym, co działo się poza ich bungalowem. Mimo to pozostała trójka spędziła razem kilka naprawdę miłych dni, do czasu, kiedy to Agneta i Eva tak się polubiły, że coraz częściej wolały spędzać czas tylko we dwie, ku wielkiemu rozczarowaniu Oskara. Eva zawsze mu się podobała, ale nigdy nie zdobył się na żaden podryw. Teraz miał wrażenie, że drzwi do jej się serca zatrzasnęły. Dlatego spędzał czas na odwiedzaniu członków grupy „Karma Kalmar”, którzy powoli wracali do zdrowia. Ostatniego wieczoru wszyscy podróżujący ponownie się spotkali i godnie zakończyli wspólną przygodę zupą z soczewicy, letnim piwem i prawdziwą imprezą w pełni księżyca na plaży Anjuna.

Chociaż podróż na Goa nie wykończyła ich w taki sam sposób jak upiorna wycieczka po Czarnobylu, Oskar i Eva czuli zmęczenie ciągłym zmaganiem się z problemami między sobą. Postanowili od siebie odpocząć. Oskar zajął się sprzedażą ofert wakacyjnych w bardziej oczywiste miejsca. Tak oczywiste, że w zasadzie sam nie musiał towarzyszyć grupom wycieczkowiczów. Ograniczał się do rezerwowania hoteli i przygotowywania krótkiej listy ze wskazówkami dla swoich klientów.

Nigdy tak naprawdę nie miał jasnego celu w życiu. Miał beztroskie i bezpieczne dzieciństwo w getcie akademickim, jak nazywano dzielnicę domków szeregowych na obrzeżach Lund. Bez specjalnych wymagań czy trudnych przeszkód do pokonania i z raczej niejasnymi oczekiwaniami ze strony rodziców. Podjął studia na uniwersytecie tylko dlatego, że tak robili wszyscy, których znał, a nie dlatego, że miał jakiś cel. Studia historyczne wydawały mu się fajnym pomysłem, poza tym trzeba było się czymś zająć po ukończeniu szkoły średniej. W ostatnich latach czuł się coraz bardziej zagubiony, a fakt, że kilku przyjaciół, a w końcu nawet jego młodszy brat, uzyskali dyplomy, nie pomagał. Nadal nazywał siebie studentem, choć jego motywacja do nauki malała, a kiedy stypendium studenckie przestało co miesiąc wpływać na konto, stał się całkowicie zależny od dochodów z biura podróży, by zapłacić za jedzenie i czynsz. Eva natomiast rozpoczęła studia podyplomowe, zainspirowana przez Agnetę, z którą zamieszkała. Po wieczorze spędzonym przy czerwonym winie u nich w mieszkaniu Oskar zrozumiał to, w co wcześniej nie chciał wierzyć: skończyła z biurem podróży i z nim. Chciała, by pozostali przyjaciółmi, i postanowiła, że skupi się na pracy doktorskiej dotyczącej naturalnych technik barwienia stosowanych przez Berberów. Oraz na Agnecie.

Nadal spotykali się od czasu do czasu, głównie w garażu, razem z innymi, przypadkowo poznanymi ludźmi. Garażem nazywali starą stodołę za miastem, którą wynajęli do grzebania przy samochodach. Oboje mieli swoje zabytkowe auta: Eva dość zniszczonego opla kadetta z lat sześćdziesiątych, a Oskar ‒ volvo PV z tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego dziewiątego roku. Natomiast żadne z nich nie znało się ani na samochodach, ani na silnikach, ale fajnie było raz na jakiś czas zmienić otoczenie i pobyć ludźmi innego typu. Dla Oskara był to przede wszystkim sposób na podtrzymanie relacji z Evą, poza tym w sercu tliła mu się słaba iskierka nadziei, że pewnego dnia uda mu się ją poderwać.

Po kilku kolejnych semestrach niewielkich sukcesów akademickich dotarło do Oskara, że prawdopodobnie nigdy nie zostanie historykiem. Dlatego też włożył więcej energii w biuro podróży. Wynajął mały lokal na Lilla Fiskaregatan i czekał, aż biznes się rozkręci i będzie go stać na porządne biuro, z dużymi oknami od strony ulicy oraz na pracowników, którzy zajęliby się rutynowymi obowiązkami. Wciąż miał nadzieję, że to się wydarzy, choć minęło dziewięć lat. Nadal prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Niechętnie pogodził się z samotnością, ale był całkiem zadowolony z bycia przedsiębiorcą. Zdany sam na siebie, mógł zarządzać interesem, jak mu się podobało. Kontakt z klientami odbywał się przez internet, z wyjątkiem kilku starszych czy trudniejszych osób, które od czasu do czasu kontaktowały się z nim telefonicznie.

Nie miał zbyt dużych wydatków, ani jeśli chodzi o biuro, ani o utrzymanie domu. Po śmierci babci odziedziczył wraz z bratem małe dwupokojowe mieszkanie na Tullgatan. Obaj studiowali wtedy na Uniwersytecie w Lund i przez jakiś czas byli współlokatorami. Dzielenie między sobą sześćdziesięciu metrów kwadratowych nie obyło się bez konfliktów. Brat potrzebował spokoju na naukę, co nie do końca szło w parze z zamiłowaniem Oskara do spotkań towarzyskich i imprez. Być może to właśnie przez tę niezgodność charakterów brat postanowił dokończyć studia na uniwersytecie w Monachium. Potem znalazł pracę w Niemczech i ostatecznie się wyprowadził. Oskar musiał wprawdzie od tamtej pory płacić dwa razy więcej za mieszkanie, ale czynsz w dobrze zarządzanej starej spółdzielni mieszkaniowej był niski. Całe szczęście brat nie domagał się swojej części pieniędzy za mieszkanie. Dawno już skończył studia, lecz nadal mieszkał w Niemczech i pracował w branży betoniarskiej, i najwyraźniej dobrze mu się powodziło. Oskar widział na jego profilu na Facebooku, że chodzi do pracy pod krawatem i jeździ małym, śmiesznym sportowym bmw, ale nie był zazdrosny o brata. Miał swoje życie, a przynajmniej tak sobie wmawiał. Niewątpliwie jednak coś go gryzło. Singiel, trzydzieści cztery lata na karku, bez konkretnych celów w życiu poza jednym: żeby się nie wysilać. To wszystko odbiło się na jego poczuciu własnej wartości. Bywało, że w gorszych okresach nie mógł zmrużyć oka, aż do rana. W zasadzie wiedział, co należy zrobić, by ożywić biznes i swoje życie: nieco wzmocnić działania marketingowe, założyć profil firmy na Facebooku, nawiązać współpracę z dziennikarzami turystycznymi i dzięki temu uzyskać darmową reklamę. Poza tym powinien poznać kogoś, z kim mógłby dzielić życie. Coraz więcej jego przyjaciół zakładało rodziny, zaś krąg beztroskich, spragnionych imprez kolegów się zawężał. Może powinien opracować strategię również w tej kwestii?

Papieros się skończył i Oskar wrócił do punktu wyjścia: piętnastoletnia dziewczyna z Arlöv zbeształa go z góry na dół i w zasadzie uważała go za leniwego, niewdzięcznego niechluja. Nie nazwała go wprawdzie dokładnie tymi słowami, ale i tak było to okropne. Zwłaszcza że miała rację. Poczuł, że coś w nim zaczęło się tlić. Może to był sygnał. Tym razem naprawdę weźmie się w garść. Pokaże Hannie z Arlöv, że istnieją dorośli, którym można zaufać. Rozpierała go duma ze swojej determinacji i kiedy sobie wyobraził, jaką minę zrobi Hanna, kiedy zjawi się tu następnego dnia, jego twarz rozjaśnił uśmiech.

Rozdział 4

Hanna była wściekła. Co za facet! Powiedział, że chce praktykantkę, a w biurze jakby wybuchła jakaś pieprzona bomba. Miała nadzieję, że pozna coś nowego, dowie się więcej o ekscytującej branży turystycznej i liczyła, całkiem naiwnie, z czego dopiero teraz zdała sobie sprawę, że może nawet będzie miała okazję pojechać na jakąś wycieczkę jako swego rodzaju asystentka. Mogłaby to być nawet podróż autokarem do Göteborga. Przede wszystkim jednak marzyła, żeby przyjechać do Lund. Od miesięcy męczyła doradcę akademickiego, żeby pomógł jej znaleźć miejsce do odbycia praktyk poza Arlöv. Doradca prawdopodobnie zrobił, co w jego mocy, ale najwyraźniej nie trafił na nic lepszego niż to wysypisko śmieci w podwórzu przy Lilla Fiskaregatan. Niech to szlag.

Usiadła na jednej z wielu ławek na placu Stortorget i pogrążyła się w myślach. Wiał zimny wiatr, podciągnęła zamek kurtki pod samą brodę, żeby nie zamarznąć. Co ma teraz zrobić? Zadzwonić do doradcy i powiedzieć mu, że zrezygnowała z praktyk po dziesięciu minutach? Wyjęła telefon, ale przerwał jej pisk zużytych klocków hamulcowych.

‒ Hanna! Co ty tu robisz? ‒ Dziewczyna z cieniowanymi blond włosami i w długim czarnym płaszczu nagle stanęła obok niej, siedząc okrakiem na starej, zardzewiałej damce.

‒ Moa!

‒ Przeprowadziłaś się do Lund?

‒ Chciałabym. Nie, nadal mieszkam w pieprzonym Arlöv. Przyjechałam tu tylko na praktyki.

‒ Ale super! Gdzie?

‒ W biurze podróży.

‒ Wow, też bym chciała.

Moa była jedyną osobą w Lund, którą Hanna znała. Poznały się trzy lata wcześniej, podczas turnieju piłki nożnej. Kilka tygodni po meczu Moa zaprosiła Hannę i parę innych piłkarek na imprezę do siebie do domu w Lund. Hanna czuła się tam jak w innym świecie. Moa mieszkała w dużej willi w Nilstorp, wszystko było tam przepiękne. W jednym z pokoi znajdowały się tylko regały z książkami, wszędzie wisiały piękne obrazy, był tam też fortepian, a na nim stały świece. Rodzice Moi byli pogodni i zabawni, poczęstowali ich napojami i ciastem w ogrodzie, a wieczorem każdy, kto chciał, mógł zostać na noc i przenocować w piwnicy. Właśnie wtedy, w ciemności, leżąc na materacu wśród dziesięciu chichoczących dziewcząt, Hanna po raz pierwszy zdała sobie sprawę, jak potwornie okropne miała życie.

‒ Nadal grasz w piłkę? ‒ zapytała zaciekawiona Moa.

‒ Nie, miałam kontuzję ścięgna Achillesa, a potem już do tego nie wróciłam.

Prawda była taka, że opłacenie treningów przekraczało możliwości finansowe mamy Hanny. W zasadzie nigdy nie musiała za nie płacić, ponieważ robiła to opieka socjalna. Kiedy jednak zmienili zasady i nie płacili już bezpośrednio klubowi piłkarskiemu, tylko mamie, oznaczało to koniec treningów piłkarskich dla Hanny. Pieniądze szły na inne cele. Hanna dobrze wiedziała na co.

‒ Ja też już nie trenuje. Teraz gram głównie w tenisa. Bardziej mi się podoba. Słuchaj, muszę lecieć, jadę do szkoły. Wracam z centrum, wyskoczyłam z kumplami na kawę w czasie okienka. Może się kiedyś spikniemy? Napisz do mnie następnym razem, jak przyjedziesz do Lund i będziesz się nudzić, to coś wymyślimy!

‒ Pewnie, super!

Uścisnęły się szybko i Moa odjechała na rozklekotanym rowerze. Hanna śledziła ją wzrokiem, dopóki koleżanka nie zniknęła za rogiem przy ratuszu na Botulfsgatan.

Co miała teraz zrobić? Nie chciała wracać do domu, do Arlöv, które znajdowało się raptem dziesięć minut drogi pociągiem, jednak nieskończenie daleko pod każdym innym względem. Arlöv, ta wiocha zabita dechami, niegdyś dynamicznie rozwijający się ośrodek przemysłowy w cieniu Malmö i Lund, teraz znowu była dziurą, gdzie zamykano fabryki, a problemy społeczne rosły. Pozostało tam jedynie opustoszałe centrum handlowe, pięć knajp z kebabem, kilka starych willi i zaniedbana dzielnica bloków wybudowanych na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych w ramach rządowego programu „milion”. Pociąg kursujący między Malmö a Lund wprawdzie nadal zatrzymywał się w Arlöv, ale ludzie, którzy tam dorastali, w większości nie planowali tam zostawać. Hanna też do nich należała. Złożyła podanie do szkoły średniej w Lund i planowała wyprowadzić się z domu, gdy tylko osiągnie pełnoletność. Tak miało być. I gdyby nie Simon, plan wydawał się całkiem realistyczny.

Hannie zrobiło się zimno. Zmarzła i zgłodniała. Wstała z ławki i ruszyła przez plac w stronę sklepu Willys. Musiała czymś się zająć przez resztę popołudnia. Przejść się po sklepach, może pozwolić sobie na wypicie kawy w kawiarni. Zaczynała pracę w Coldstores o piątej, więc nie miała zbyt wiele czasu. Nie wiedziała, jak będzie wyglądał następny dzień. Może powinna mimo wszystko dać temu Oskarowi drugą szansę?

Rozdział 5

Oskar, obawiając się, że energia, którą poczuł po wizycie Hanny, zaraz go opuści, zdecydowanym krokiem wyszedł z biura na ulicę. Zamierzał uporządkować chaos, który towarzyszył mu od dziewięciu lat. Niczym archeolog chciał się przekopać się przez warstwy kulturowe starych biletów, potwierdzeń zamówień i starych kanapek z serem. Planował przejrzeć wszystko. W sklepie papierniczym, kawałek dalej po drugiej stronie ulicy, kupił segregatory, przekładki, etykiety, małe pojemniki na drobiazgi i dwadzieścia kartonów do przeprowadzki. Miał nadzieję, że mu to wystarczy. Na koniec zdecydował się na trzy rolki czarnych plastikowych worków. Musiał nawet wypożyczyć wózek transportowy, żeby później przewieźć wypełnione kartony do magazynu w piwnicy.

Po powrocie do biura przystąpił do sortowania, radośnie pogwizdując pod nosem. „Zachowaj”, „Wyrzuć”, „Archiwizuj”. „Zachowaj” to rzeczy, których potrzebował w biurze. „Wyrzuć” to śmieci, a „Archiwizuj” to coś o tak wielkiej wartości ze względu na swą wyjątkowość lub sentyment, że bezwzględnie należało to zachować dla potomnych.

Mniej więcej pół godziny później zrobił przerwę, żeby ocenić rezultat, trochę jak artysta, który cofa się o krok od sztalugi, by popatrzeć na swoje dzieło. Wiele udało mu się zrobić. Zwolnił co najmniej dwa metry kwadratowe na podłodze, likwidując stosy i worki, ponadto opróżnił połowę stołu konferencyjnego. Hanna mogła teraz bez problemu przy nim usiąść i pracować. Przed nim stały trzy pudła wypełnione po brzegi rzeczami do archiwizacji, pół worka ze śmieciami i stosik z tym, czego potrzebował na bieżąco ‒ chciał to dokładniej przejrzeć innym razem. Teraz najbardziej zależało mu na tym, żeby to wszystko stamtąd usunąć, dlatego jak najszybciej chciał wynieść kartony do piwnicy. Przez chwilę zastanawiał się, co napisać na pudełkach, by wiedzieć, co zawierają, kiedy będzie ich potrzebował. Napisał flamastrem „RÓŻNOŚCI” na wszystkich trzech pudełkach. Dobrze się z tym czuł.

Wyniósł pudła na podwórze i ułożył je na wózku. Na szczęście w budynku znajdowała się winda do piwnicy. Drzwi windy wychodziły na podwórze i można je było otworzyć za pomocą kodu. Oskar stanął przy nich z wózkiem, nacisnął przycisk i czekał. Kjell ze sklepu odzieżowego właśnie wychodził przez bramę na ulicę. Oskar patrzył pod słońce, ale rozpoznał jego chudą sylwetkę. Przypominał mu postać z jakiegoś wschodnioeuropejskiego teatru kukiełkowego, który pokazywano w telewizji, kiedy był dzieckiem. Kjell niósł coś podłużnego, ale Oskar nie mógł dostrzec co. Może jamnika, a może niemowlę? Zniknął za drzwiami w bramie, po czym niemal natychmiast pojawił się znowu, tyle że z pustymi rękami. Tym razem skierował się prosto na podwórze, gdzie Oskar wciąż czekał na windę.

‒ O, witam ‒ przywitał się wesoło Kjell. ‒ Czyżby załatwiał pan tu biznesy? ‒ Gdyby był mniej uprzejmą osobą, powiedziałby: Co pan tu, u diaska, robi? Ale Kjell był uprzejmy. Bardzo uprzejmy.

‒ Wynajmuję tu lokal, to ja jestem właścicielem biura podróży ‒ odparł Oskar.

‒ Ach tak? To tu jest biuro podróży? Nie miałem pojęcia ‒ zdziwił się Kjell. ‒ Wielokrotnie spotykaliśmy się przecież przy ladzie w sklepie, ale nigdy w innym miejscu w budynku pana Larssona.

‒ Pana Larssona? ‒ spytał zaskoczony Oskar.

‒ Pan Larsson, mój szef, którego pan poznał dziś rano, jest właścicielem tej nieruchomości. Myślałem, że wszyscy to wiedzą ‒ stwierdził Kjell, unosząc podbródek z miną wyrażającą zaskoczenie i lekką urazę.

‒ Ja nie wiedziałem ‒ wyznał szczerze Oskar. ‒ Jak on się czuje? Czy miał pan z nim kontakt od przyjazdu karetki? Czy wraca do zdrowia?

‒ Tak, dziękuję za troskę ‒ rzekł Kjell i odchrząknął, robiąc teatralną przerwę przed przejściem do poważnego i nieco bardziej uroczystego tematu rozmowy. ‒ Pan Larsson czuje się dobrze ‒ kontynuował. ‒ Rozmawiałem z nim przez telefon niecałą godzinę temu. Pozostanie w szpitalu na obserwacji przez noc, ale najprawdopodobniej jutro go wypiszą.

‒ Dobrze to słyszeć ‒ zaznaczył Oskar.

‒ Mhm. Nadal jest zdania, że to był zamach na jego życie ‒ dodał Kjell i obniżył zarówno głos, jak i brwi. ‒ Próba morderstwa. Jest bardzo wdzięczny, że się pan pojawił i uratował mu życie.

Kjellowi lekko zadrżała dolna warga. „Coś mi się tu nie zgadza” ‒ pomyślał Oskar. Co dokładnie, trudno mu jednak było określić. Czy ktoś naprawdę próbował zamordować Larssona? A jeśli tak, to dlaczego? Czy istniało zagrożenie dla sklepu? I czy Kjell był w to w jakikolwiek sposób zamieszany?

‒ Czy ktoś się kontaktował z policją?

‒ Tak, tak, chwilę po pańskim wyjściu nasz butik odwiedziło dwóch policjantów. Pan i pani. Jeden z funkcjonariuszy nazywał się chyba Knutsson.

‒ Czy znaleźli jakieś ślady?

‒ To nie moja sprawa. Pan Larsson odbył z nimi krótkie spotkanie w biurze. Nie chciałem im przeszkadzać.

Kjell uciekał wzrokiem i było jasne, że chce zmienić temat. Oskar usiłował zadać dodatkowe pytanie, ale sklepikarz kontynuował:

‒ Jak już mówiłem, pan Larsson jest panu bardzo wdzięczny i poprosił mnie, żebym pana odszukał. Nie miałem pojęcia, że to będzie takie proste, że spotkam pana tu, na podwórzu. Nie znam nawet pańskiego pełnego imienia.

‒ Nazywam się Oskar Stenvall. Proszę przekazać panu Larssonowi najlepsze życzenia szybkiego powrotu do zdrowia. ‒ Oskar starał się dostosować sposób mówienia do stylu wypowiedzi Kjella.

‒ Dziękuję, oczywiście mu to przekażę. Proszę chwilę zaczekać! ‒ poprosił Kjell, unosząc palec wskazujący. Wrócił do bramy i wszedł przez drzwi po lewej stronie. Pojawił się z powrotem równie szybko, jak zniknął. W rękach trzymał zwierzę, długowłosego, wypchanego borsuka o intensywnym spojrzeniu, starannie przymocowanego do podłużnej deski z ciemnego drewna. Podał go Oskarowi.

‒ Pan Larsson mnie poprosił, abym wręczył panu ten oto podarunek, w ten sposób chciałby wyrazić najszczersze podziękowania. W rzeczy samej, uratował mu pan życie ‒ oznajmił Kjell, znów nieco drżącym głosem, po czym uroczystym gestem wyciągnął rękę ze zwierzęciem z wyłupiastymi oczami.

Oskar się cofnął. Czy to żart? Prawdopodobnie nie. Ukłonił się nieco sztywno i wziął od Kjella wypchane zwierzę. Ważyło zaskakująco dużo.

‒ Och, nie trzeba było! Jest naprawdę imponujący!

„Co za dziwny prezent ‒ pomyślał. ‒ Pewnie wyląduje w kolejnym pudle z napisem ‒«RÓŻNOSĆI»”.

‒ Niewiele o nim wiem, poza tym, że kiedyś należał do Bismarcka. Jest bardzo stary i przetrwał jako jedyny z trzech znanych egzemplarzy ‒ oświadczył Kjell niczym ekspert z programu telewizyjnego Antiques Roadshow. Pozostałe dwa zniknęły prawdopodobnie już podczas pierwszej wojny światowej.

‒ Bismarcka?! ‒ wykrzyknął Oskar. ‒ Ma pan na myśli Ottona von Bismarcka, kanclerza Niemiec?

‒ Nie innego ‒ odparł Kjell. ‒ O ile mnie pamięć nie myli, pan Larsson chodził do tego samego przedszkola, co wnuki Bismarcka. Mogę się mylić, ale w każdym razie byli dobrymi przyjaciółmi i często razem polowali.

W głowie żywo zainteresowanego historią Oskara doszło niemal do zwarcia. Pomyśleć tylko ‒ toż to niemal żywe stworzenie należące do potomka jednego z najważniejszych postaci współczesnej Europy! Zaparło mu dech w piersiach. Uważał to za bez wątpienia najwspanialszy prezent, jaki kiedykolwiek dostał. Gdy trzymał w rękach to okazałe zwierzę, czuł się, jakby był częścią historii, jakby doświadczał przeszłości w teraźniejszości. Wydało mu się to porównywalne z wsadzeniem ręki do kamizelki Napoleona, tańczeniem fokstrota z Matą Hari lub graniem w tenisa stołowego z Mao Zedongiem.

‒ Nawet pan sobie nie wyobraża, ile ten podarunek dla mnie znaczy ‒ wyznał Oskar. Coś przecież musiał powiedzieć. Był to rzeczywiście dziwny i dość niezwykły prezent. Pochylił się, by uściskać Kjella, ale borsuk im przeszkodził, co sklepikarz bardzo docenił.

‒ Jeszcze jedna sprawa ‒ dodał Kjell. ‒ Pan Larsson pragnie zaprosić pana do domu na kolację. Już w ten piątek, o ile panu to pasuje. Prosił, żebym przekazał, że obowiązuje strój dowolny, ale myślę, że jeśli zjawi się pan w ciemnym garniturze, zostanie to bardzo dobrze przyjęte. W końcu chodzi tu o kwestię życia i śmierci. O jego życie. Które pan, panie Stenvall, ocalił.

‒ Oskar. Wystarczy Oskar, bez nazwiska.

‒ Dziękuję Oskarze, jak zawsze miło było pana spotkać. Teraz muszę wracać do sklepu. Kolacja odbędzie się w piątek o dziewiętnastej pod adresem Clemenstorget numer dwa.

Oskar ostrożnie postawił borsuka na fotelu w biurze. Przyglądał mu się przez chwilę. Cóż za okazałe zwierzę! Zamknął drzwi i podekscytowany zbiegł po kamiennych schodkach z powrotem do windy i kartonów, które w końcu trafiły do piwnicy, gdzie w przeciwieństwie do zagraconego biura było zupełnie pusto. Wkrótce miało się to zmienić, czuł to. Los mu sprzyjał. Trzy pudła w piwnicy, a kolejne w drodze. I wspaniały borsuk w prezencie. Co za dzień!

Po powrocie do biura wziął borsuka w ręce i rozsiadł się wygodnie w fotelu. Musiał dać odpocząć oczom przez kilka minut przed dalszym sortowaniem.

Cztery godziny później Oskara obudziło jego własne chrapanie. Wytarł strużkę śliny z podbródka i cmoknął. Borsuk zsunął mu się z kolan. Leżał na grzbiecie na podłodze i się w niego wpatrywał. W biurze panował prawie całkowity mrok. Jedynym źródłem światła była stojąca na podwórzu samotna latarnia, która rzucała na pomieszczenie niebieskobiałą poświatę. Przez zabrudzone szyby punkt światła przypominał meduzę swobodnie unoszącą się pośrodku okna, zupełnie, jakby to było akwarium. Oskar uważał to za coś pięknego, ale jednocześnie wprawiało go w melancholijny nastrój i czuł, że zaraz znowu zaśnie.

Nie pierwszy raz usnął w fotelu. Wieczorami, kiedy pracował do późna lub w dni, kiedy po prostu się nudził i miał ochotę na drzemkę, kończył w nim coraz częściej. Sięgnął do włącznika na ścianie. Kiedy blask wiszącej na suficie, pożółkłej lampy z papieru ryżowego zalał zabałaganiony pokój, Oskar się rozbudził. „Cholera! Miałem sprzątać!”. Wydarzenia z poranka przebiegły mu przed oczami i poczuł lekkie kołatanie serca. Jeśli nie liczyć trzech kartonów, które przytargał do piwnicy, biuro było w równie opłakanym stanie jak przedtem. Stary, żółty zegar ścienny z logo Lufthansy właśnie wybił drugą czterdzieści dwie. Właściwie mógłby sobie odpuścić sprzątanie w tej chwili i zająć się bałaganem od rana. Gdyby wstał wcześniej, udałoby mu się uprzątnąć większość, zanim zjawi się Hanna. Mógłby pójść teraz do domu i mieć co najmniej dobre cztery godziny snu. Podszedł do biurka, by zamknąć komputer i wziąć klucze oraz telefon komórkowy.

W tym momencie ciszę przerwał wesoły dzwonek telefonu. Oskar wziął komórkę z biurka i spojrzał na wyświetlacz. Eva? O tej porze?

‒ Hej, tu Oskar ‒ odebrał, siląc się na opanowany ton, jakby zakładał, że ktoś w trudnej sytuacji tego od niego oczekiwał. Tego, że jest pewny siebie i spokojny, ale gotowy do natychmiastowego działania.

‒ Heeej Oskar, tu Eva!

Eva wcale nie była w opałach, i nie tylko dyskotekowa muzyka w tle na to wskazywała. Dobrze ją znał i już po jej przeciągłym powitaniu się zorientował, że rozmawia z wesołą i lekko wstawioną Evą w imprezowym nastroju.

‒ O, jak suuuper, że dzwonisz. ‒ Oskar chciał, żeby myślała, że jest w dobrym nastroju, ale jednocześnie tłumił ziewnięcie.

‒ Chodź tu! ‒ krzyczała Eva śpiewnym głosem. ‒ Rozkręciła się u nas z Agnetą impreza na spontanie. No chodź!

‒ Przykro mi, jutro rano mam ważne spotkanie ‒ odparł Oskar, bo wiedział, jak świetnie jest przyjść zmęczonym i zupełnie trzeźwym na imprezę pełną wesołych imprezowiczów o trzeciej nad ranem.

Wiedział też, że powinien się jak najszybciej rozłączyć. Kiedy Eva była w takim nastroju, szybko zaczynała coś w rodzaju monologu i nie dało jej się przerwać.

‒ Evo, porozmawiajmy jutro. Może zjemy razem lunch?

Niestety nie zdążył. Eva już go nie słuchała.

‒ Cholera, Oskar, wiesz, kto jest u nas na imprezie? Dziewczyna, która pracuje w „Vagabond”! Kojarzysz? Ten magazyn podróżniczy! Ma na imię Aicha. Zajebista. Powiedziałam jej, że masz biuro podróży z superanckimi, nietypowymi wycieczkami do Czarnobyla i takie tam. Aicha! Chodź! Rozmawiam z Oskarem. Przełączę na głośnik. Słyszysz nas?

‒ Słyszę. ‒ Oskar usiłował wykrzesać z siebie odrobinę optymizmu, by ukryć frustrację wywołaną całą sytuacją.

‒ To ty jesteś Oskar od tego wypasionego biura podróży? ‒ Przynajmniej ta Aicha najwyraźniej była mniej pijana niż Eva.

‒ To ja ‒ odparł Oskar. ‒ Czy takie znowu wypasione, to nie wiem, ale…

‒ Kurczę, właśnie czegoś takiego szukam do reportażu, nad którym pracuję. Powiedz mi w skrócie, jaką szaloną podróż teraz organizujesz?

Co miał odpowiedzieć? Eva nie wiedziała, o czym mówi. Szalone podróże… Od dawna nie miał w ofercie ekscytujących wycieczek.

‒ Hm, czy ja wiem, chyba nie mam akurat nic specjalnego w ofercie ‒ próbował się wykręcić Oskar. Miał przeczucie, że Aicha nie zareaguje zbyt entuzjastycznie na to, co właśnie opracowywał: „Bożonarodzeniowy dobrostan w Amsterdamie”, weekendowa wycieczka do Holandii dla siedemdziesięciopięciolatków.

‒ Daj spokój, na pewno masz coś odjazdowego ‒ męczyła go dalej Aicha. ‒ Może wpadnę do ciebie jutro i pogadamy? Byłoby zajebiście. Eva opowiedziała mi o waszych wszystkich szalonych przygodach. Zajrzę do ciebie po lunchu, co ty na to?

No i nie udało mu się wykręcić, musiał to przed sobą przyznać. Gdzieś z tyłu głowy przemknęła mu myśl, że to szansa, której nie mógł przegapić. Może to sposób na darmową reklamę dla jego biura podróży?

‒ Okej, jutro o drugiej po południu, ulica Lilla Fiskaregatan cztery, w podwórzu. Kod do wejścia to rok bitwy pod Mjölby.

‒ Czy możesz powtórzyć kod? Strasznie tu głośno ‒ zapytała Aicha, nieco bardziej spiętym głosem.

‒ Bitwa pod Mjölby ‒ powtórzył entuzjastycznie Oskar. ‒ Czyli tysiąc pięćset czterdziesty trzeci. Wiesz, o którą chodzi? Powstanie Nilsa Dacke!

‒ Hm, co?

‒ Jeden, pięć, cztery, trzy.

‒ Okej, dzięki! ‒ krzyknęła Aicha. ‒ Słuchaj, Oskar, myślę, że pogadamy więcej, jak się spotkamy. Tutaj jest istne szaleństwo! Trzymaj się i do zobaczenia jutro o drugiej!

Czy to była właśnie ta szansa, na którą czekał? Artykuł w „Vagabond” mógł przyciągnąć jego wymarzonych klientów, ludzi szukających wyjątkowych wrażeń, a nie standardowych zorganizowanych wycieczek objazdowych. Jednocześnie miał świadomość, że musi zwiększyć ambicje w zakresie sprzątania. Rozejrzał się po stertach nieposortowanych papierów. Teraz nie chodziło już tylko o to, by przekonać Hannę do odbycia u niego praktyk, ale również o stworzenie atmosfery, która mogłaby zaimponować dziennikarce z magazynu podróżniczego. Może powinien zacząć od wystawienia jakichś fajnych gadżetów tu i ówdzie? Borsuk już zajął centralne miejsce jako ozdoba na biurku. Mógłby też powiesić zdjęcia czy inne obrazki na ścianach. Za regałem miał chyba mapę Litwy zwiniętą w rulon. Tylko co miał zrobić z kwestią szalonych ofert podróży? Przede wszystkim musiał wymyślić co najmniej trzy świetne programy, które niby udało mu się sprzedać. W tej sytuacji nie było mowy o pójściu spać. Należało działać od razu, a miał mało czasu, żeby zdążyć ze wszystkim przed świtem.

Papieros ‒ najpierw musiał zapalić papierosa.

W paczce zostały jeszcze trzy stare czerwone Prince’y. Wziął jednego. Papieros był tak suchy, że przy wyjmowaniu z paczki wysypała się z niego połowa tytoniu i gdy Oskar go przypalił, bibuła zajęła się ogniem. Oskar usiadł na schodach i wydmuchnął dym w ciemność. Zapowiadała się mroźna zima. Nieczęsto w Lund zdarzało się kilka stopni poniżej zera już w listopadzie. Przenikliwy chłód trochę go ożywił, mężczyzna poczuł, że wracają mu siły. Otworzył drzwi do biura, w momencie gdy stary zegar Lufthansy wybił trzecią w nocy. Zatrzymał się w pół kroku. Stwierdził, że z niczym się nie wyrobi, o ile nie przemyśli dokładnie całego procesu.

Wziął głęboki wdech i uzgodnił sam ze sobą nowy, uproszczony plan sprzątania, lepszy i bardziej logiczny od poprzedniego. Nowy plan zakładał sortowanie na dwie kategorie. Pierwsza z nich ‒ worki na śmieci ‒ wrzucał do nich wszystkie oczywiste śmieci, takie jak pudełka po pizzy, skórki od bananów i zwiędłe rośliny doniczkowe, ale także szkło, naczynia i pozostałe przybory kuchenne. Mógł zawsze kupić nowe w Ikei za kilkaset koron. Drugą kategorią były pudła do przeprowadzki ‒ w nich umieszczał całą resztę.

O piątej nad ranem zniósł ostatnie pudła do piwnicy, która już prawie się zapełniła. Wykorzystał wszystkie dwadzieścia kartonów. Obok koszy na śmieci stało dziesięć worków pełnych odpadków, nieumytych przyborów kuchennych i innych rupieci.

Wszedł do pustego biura, czując pewnego rodzaju zachwyt. Wydało mu się takie wielkie! Szybko przetarł podłogę środkiem do czyszczenia toalet i delektował się ostrym zapachem sosny rozchodzącym się w powietrzu. Na biurku stał okazały borsuk o władczym spojrzeniu. Oskar zawiesił na ścianie mapę Litwy i stary, naturalnie barwiony berberyjski dywan, który był prezentem od Evy z jej pierwszej ekspedycji naukowej do Maroka. Przez lata stał zwinięty w kącie. Teraz zdobił ścianę nad stołem konferencyjnym i nadawał pomieszczeniu przytulny klimat. Oskar wyjął też parę innych drobiazgów i umieścił na półkach: kilka ładnych albumów, stary model samolotu i nóż z Amsterdamu ze spiczastym ostrzem do otwierania kopert przypominający mały miecz.

Pozostało tylko jedno: wymyślić trzy oferty szalonych podróży.

Bał się usiąść. Po tym całym taszczeniu i przenoszeniu rzeczy czuł potworne zmęczenie. Wystarczyłoby, żeby lekko się o coś oparł i zapewne od razu by zasnął. Dlatego wyszedł na dwór i usiadł na schodkach z laptopem na kolanach.

‒ Oskar! Cześć, stary! ‒ zawołał gazeciarz.

‒ Ghassan, kopę lat. Jak leci?

‒ Świetnie. Dawno cię tu nie widziałem.

Oskar poznał się bliżej z Ghassanem, kiedy musiał pracować do późna. Przesiadywał wtedy nocami na schodach, dręczony niepokojem, kiedy Ghassan rozwoził gazety. Początkowe uprzejme „dzień dobry” z biegiem lat przerodziło się w coraz dłuższe rozmowy. Częstował go herbatą, a Ghassan Oskara swoim pozytywnym nastawieniem do życia i historiami z Bejrutu i Wzgórz Golan, gdzie dorastał.

‒ Widzę, że pracujesz dziś do późna. Albo zacząłeś naprawdę wcześnie ‒ zażartował Ghassan. ‒ Ja też, jak zwykle. Dużo się u mnie dzieje. Za dwa tygodnie jadę do domu, do Libanu, i chcę podejść do egzaminu końcowego na uniwersytecie, zgodnie z nowymi zasadami Unii Europejskiej.

‒ Co studiujesz?

‒ Weterynarię. Robię specjalizację z leczenia małych zwierząt. Wiesz, gryzoni i takich tam. To najlepsze zwierzęta!

‒ To świetnie! Powodzenia na egzaminie, a teraz muszę wracać do pracy. Zadzwoń do mnie, jak wrócisz z Libanu, to coś wymyślimy! ‒ Oskar wręczył Ghassanowi wizytówkę, a w zamian gazeciarz go uściskał.

Oskarowi przydałaby się kojąca pogawędka ze starym przyjacielem, ale teraz czuł się zbyt niespokojny, by rozmawiać z kimkolwiek poza sobą.

‒ Czekaj, też ci dam mój numer. ‒ Ghassan wyciągnął z kieszeni kawałek papieru, starannie zapisał na nim swoje imię i nazwisko oraz numer telefonu i podał go Oskarowi. ‒ Na wypadek gdybyś miał kiedyś problem z jakimś gryzoniem ‒ powiedział z uśmiechem.

Oskar wrócił do biura, usiadł przy biurku i próbował zebrać myśli. Trzymał przed sobą kartkę od Ghassana i nie bardzo wiedział, co z nią zrobić. Była na niej libańska flaga, jakiś tekst po arabsku i zdjęcie talerza z jedzeniem ‒ prawdopodobnie ulotka reklamowa libańskiej restauracji. Ale chwila! Tak! No przecież! „Safari z gryzoniami na Wzgórzach Golan ‒ z lokalnym szwedzkojęzycznym przewodnikiem”. I już miał pierwszą koncepcję podróży, cóż za świetny pomysł! Można było naprawdę zorganizować taką wycieczkę, z Ghassanem jako przewodnikiem i w ogóle. To by zrobiło wrażenie w „Vagabond”. Żadne inne biuro podróży nie miało tak szalonej wycieczki tematycznej.

Rozejrzał się po pokoju i przyszedł mu do głowy kolejny pomysł na wycieczkę. Marokański dywan od Evy stał się inspiracją dla oferty zatytułowanej „Pośród Berberów i latających dywanów w górach Atlas”. Dwa programy podróży musiały wystarczyć, ponieważ nie zamierzał sprzedawać tych szalonych wycieczek, nie daj Boże, tylko chciał je zaprezentować Aichy. Otworzył komputer i szybko zapisał swoje dwie koncepcje podróży na slajdach w aplikacji Keynote. Udało mu się nawet wygooglować kilka odpowiednich zdjęć, które wrzucił do prezentacji: jedno ze świnką morską (ale czy libańską?) i jedno przedstawiające berberyjskiego tkacza dywanów.

Zamknął drzwi do biura i lekkim krokiem wyszedł na zewnątrz. Nocny mróz utworzył lodowe kryształki, przez co brukowane ulice mieniły się jak diamenty. Miasto było opustoszałe, jeśli nie liczyć studenta przemierzającego plac Stortorget na elektrycznej hulajnodze we fraku z powiewającymi na wietrze połami. Przywodził Oskarowi na myśl te wszystkie wczesne poranki w czasach studenckich, kiedy wracał o świcie do domu, beztroski, szczęśliwy i pijany. Teraz czuł się przynajmniej beztroski i niemal szczęśliwy. Od dawna nie był w tak dobrej formie psychicznej.

Rozdział 6

Następnego ranka Oskar obudził się w ubraniu, na kołdrze. Bolało go całe ciało. Wyjątkowo nie przełączył budzika w telefonie na tryb drzemki, tylko leżał, wpatrując się w sufit, i rozmyślał o wszystkim, co go czeka.

Wstał z łóżka i stanął przed lustrem w przedpokoju. Jak na trzydziestoczterolatka trzymał formę i w przeciwieństwie do niektórych swoich zgnuśniałych przyjaciół spędzających piątkowe wieczory z bliskimi i powoli hodujących obwisłe brzuchy, on utrzymywał całkiem szczupłą sylwetkę. Miał szerokie ramiona i wzrost trochę powyżej przeciętnej. Jego blond włosy przez lata nieco ściemniały, ale nadal były dość gęste. Nosił je krótko przystrzyżone, bez konkretnej fryzury. Golił się najwyżej kilka razy w tygodniu. Głównie dlatego, że dzięki zarostowi linia żuchwy wydawała się wyraźniej zarysowana przy jego lekko cofniętym podbródku, przez który miał pewne kompleksy.

Zrobił krok w tył i przyjrzał się swoim ubraniom. Dżinsy i koszula. Nie były świeże. Nic dziwnego, skoro tak ciężko tyrał przez całą noc. Wziął prysznic, włożył czyste ubranie i wklepał w brodę parę kropli wody po goleniu. Kiedy wyszedł, zatrzymał się na chodniku i poczekał, aż drzwi powoli się za nim zamknęły. Czuł się, jakby wkroczył do zupełnie nowego świata. Jego życie miało się zmienić, podobało mu się to uczucie. Poszedł naokoło przez park, by dłużej delektować się tym stanem, każdy krok podczas tej krótkiej drogi do biura przybliżał go do czegoś nowego i lepszego.

Kiedy wszedł na podwórze, na schodach czekała Hanna.

‒ Dzień dobry ‒ przywitała się łagodnie, patrząc na niego z lekko opuszczoną brodą.

‒ Cześć… przepraszam za wczoraj, nie zaczęliśmy za dobrze.

‒ Nie, to ja powinnam przeprosić. Ledwo odważyłam się tu dziś przyjść ‒ odparła Hanna, po czym wstała, żeby przepuścić Oskara.

‒ Naprawdę nie musisz przepraszać. Wykazałem całkowity brak szacunku, przyjmując cię w biurze, które wyglądało jak chlew. Ale chodź coś zobaczyć.

Oskar wbiegł po kamiennych schodach i otworzył drzwi. Uderzył ich tak mocny zapach sosnowych igieł, jakby znaleźli się w lesie.

‒ Witaj z powrotem! ‒ Kiedy wypowiedział te słowa, wydały mu się trochę zbyt teatralne.

‒ Och! Niesamowite! Jak udało się panu to wszystko zrobić? Boże, jak tu pięknie! ‒ zaszczebiotała Hanna i powoli, niczym w orszaku świętej Łucji, weszła do środka.

‒ No więc… tak… ‒ Oskar nie bardzo wiedział, co powiedzieć. Sam był nieco przejęty całą sytuacją i zdał sobie sprawę, że minęło sporo czasu, od kiedy zrobił coś, z czego był dumny i za co został pochwalony.

‒ Kurczę, przepraszam. ‒ Hanna przeciągnęła palcami wskazującymi pod oczami, ale było już za późno. Tusz do rzęs już spływał jej po policzkach, tworząc na nich dwie cienkie, szare kreski.

‒ Co się stało? ‒ zapytał Oskar. ‒ Masz alergię na zwierzęta futerkowe? ‒ Zerknął na okazałego borsuka w głębi pokoju.

‒ Nie, nie… ‒ Hanna wzięła głęboki, nieco nierówny wdech. ‒ Wzruszyłam się, bo tak ładnie pan posprzątał. Rzadko się zdarza, żeby ktoś coś dla mnie zrobił. Zawsze to ja pomagam innym. Ale trochę mi głupio, że to przeze mnie pan sprzątał i… ach, sama nie wiem. Przepraszam.

‒ Słuchaj, potrzebowałem kogoś, kto przyjdzie i mi to powie. Bardzo się cieszę, że poprosiłaś mnie o uprzątnięcie biura. W przeciwnym razie pewnego dnia utonąłbym w całym tym syfie i dziesięć lat później ktoś znalazłby mnie tu zakopanego i zasuszonego pod starymi pudełkami po pizzy i paragonami.

‒ Jest pan trochę dziwny ‒ oznajmiła, lekko chichocząc.

Oskar położył dłoń na jej ramieniu i posłał jej uśmiech.

‒ Myślę, że stworzymy dobry zespół ‒ stwierdził. ‒ Napijmy się kawy i omówmy kilka spraw, którymi możesz się zająć. Chyba pijesz kawę?

‒ Wolę herbatę, o ile pan ma.

Oskar poszedł do kuchni i wlał wodę do czajnika. Cholera, przecież wyrzucił wszystkie kubki! Zapewne wyrzucił też kawę, herbatę w torebkach i całe pudełko z zupkami typu gorące kubki. Trudno. To był pierwszy dzień jego nowego życia. Musiał udać się do miasta i zrobić zapasy.

Hanna głośno się roześmiała, kiedy powiedział, że wyrzucił naczynia, zamiast je pozmywać. Cieszyło go jej towarzystwo. Może mógłby zatrudnić ją na pół etatu? Jak zwykle, wybiegał myślami w przyszłość o wiele za wcześnie.

‒ Pójdę po kawę, herbatę i takie tam, a ty w tym czasie przejrzyj oferty, które aktualnie przygotowuję ‒ zwrócił się do Hanny.

Otworzył laptopa i szybko pokazał jej, co sklecił poprzedniej nocy.

‒ Widziałam, że ma pan też stronę na Facebooku ‒ zauważyła Hanna. ‒ Jak pan z niej korzysta?

Hanna trafiła w jego czuły punkt. Media społecznościowe nie były mocną stroną Oskara. Jakoś nigdy się w to nie wkręcił. Musiałby spędzać nad tym mnóstwo czasu, poza tym ktoś mógłby dodać jakiś negatywny komentarz i wiele osób by to zobaczyło.

‒ Nie zrobił pan ani jednej aktualizacji od postu „Udanych wakacji” pięć miesięcy temu!

‒ Nie, nie złożyło się. Ale…

‒ Może był pan zbyt zajęty włamaniami? ‒ uśmiechnęła się Hanna.

‒ Tak. Skąd wiedziałaś?… No nie, ale możesz mi coś podpowiedzieć, dać jakieś pomysły. Nie jestem w tym zbyt dobry.

‒ Naprawdę mogę? Super! ‒ wykrzyknęła Hanna, najwyraźniej szczęśliwa i zaskoczona, że dał jej tak odpowiedzialne zadanie.

Oskar, wesoło pogwizdując, przeszedł przez podwórze i wyszedł na ulicę. Skierował się w stronę sklepu z używanymi rzeczami, Myrorna, gdzie kupił kilka ładnych kubków do kawy z lat siedemdziesiątych i parę talerzy z motywami zagrożonych szwedzkich zwierząt, ozdobionych fantazyjnymi złotymi wzorkami. Pomyślał, że będą dobrze współgrać z borsukiem. Potem przypomniał sobie o Aichy i jeszcze przez chwilę kręcił się po sklepie, szukając przedmiotów, które mogłyby zostać wykorzystane do zdjęcia w jej reportażu. Sklep był niczym odbicie lustrzane mieszanej populacji miasta zamieszkiwanego przez pełen przekrój społeczeństwa, od pracowników fabryk i rodzin o długich tradycjach akademickich po przyjezdnych studentów i odwiedzających naukowców z odległych krajów. Na półkach w większości znajdowały się zwykłe śmieci, ale Oskar poszperał dokładnie i znalazł oprawiony obraz przedstawiający Tadż Mahal na kolorowym jedwabiu, a także bęben bongo pokryty naturalną skórą.

Zadowolony ze swoich znalezisk, udał się w drogę powrotną. Zaszedł do kawiarni, gdzie kupił kilka bułeczek kardamonowych, chai latte dla Hanny oraz kawę o jeszcze dziwniejszej nazwie dla siebie. Postawili nowe porcelanowe kubki ze zwierzętami na stole konferencyjnym. Zrobiło się tam naprawdę przytulnie. Powietrze pachniało mieszanką kawy, kardamonu i igieł sosnowych.

‒ Podczas pana nieobecności popracowałam trochę nad stroną na Facebooku ‒ oznajmiła Hanna z dumą, zajadając się słodką bułeczką.

‒ Świetnie. Jak ci poszło?

‒ Dobrze. Dodałam wycieczki jako wydarzenia i otworzyłam sklep na Facebooku, gdzie wszystkie oferty są dostępne.

Oskar nie miał pojęcia, o czym dziewczyna mówi, ale poczuł ulgę i radość, że w końcu coś się dzieje na profilu biura.

‒ Kilka osób już się odezwało i chce dokonać rezerwacji. Odpowiedziałam na część pytań, bo znalazłam informacje w pana prezentacjach, ale na pewne tematy to pan musi odpowiedzieć. Na przykład jeśli chodzi o ceny i takie tam, a i jeszcze ktoś pytał, czy podróż do Libanu jest bezpieczna.

‒ Czy w Libanie jest bezpiecznie? ‒ Oskar się roześmiał i na chwilę przestał przeżuwać bułkę. ‒ Kto o to pyta?

‒ Jedna z osób, które zarezerwowały podróż na safari w Libanie.

‒ Jak to zarezerwowały?

‒ No tak, zarezerwowały jedną z pańskich wycieczek. Tę ze świnkami morskimi, czy cokolwiek to było. Dodałam taką funkcję na Facebooku, żeby można było od razu tam rezerwować.

Oskar poczuł, jak przez ciało przebiega mu lodowaty dreszcz, i przestał przeżuwać, mimo że usta miał wypełnione kardamonową bułeczką. Czy ludzie rezerwowali przez Facebooka jego fikcyjne wycieczki?

‒ To musi być jakieś nieporozumienie ‒ odparł nieco zbyt stanowczym tonem. ‒ Pokaż mi to.

Hanna poszła po laptopa i położyła go przed nim na stole. Błyskawicznie przeskakiwała między menu a linkami. Oskarowi trudno było za nią nadążyć, ale starał się skupić na tym, co robi.

‒ Tutaj można sprawdzić, ile jest rezerwacji ‒ wyjaśniła Hanna. ‒ O, mamy ich jeszcze więcej. Super! Osiem do Maroka i trzy do Libanu, a opublikowałam to jakieś pół godziny temu.

‒ Jak ty to zrobiłaś? ‒ Oskar był pod wrażeniem, chociaż równocześnie go to przerażało.

‒ Po prostu załadowałam pana ładne prezentacje, tutaj przepisałam tytuł i skopiowałam numer telefonu do pana, a potem wkleiłam w tym miejscu, żeby umożliwić ludziom płatność. Resztę zrobił za mnie Facebook, wykorzystałam wbudowane funkcje sklepu internetowego.

Oskar przeskakiwał wzrokiem po ekranie, podczas gdy Hanna przewijała strony i klikała w różne miejsca.

‒ Ale nie mogą przecież zapłacić, skoro mają tylko mój numer telefonu!

‒ Właśnie że mogą. Za pomocą Swisha.

‒ Doskonale, idealnie. Dobra robota Hanno!

Żaden inny komentarz nie przychodził mu do głowy. Niewątpliwie wykonała świetną robotę, szkoda tylko, że oferty wycieczek nie były prawdziwe. Nie znał się na Facebooku na tyle, żeby stwierdzić, czy jest jakieś wyjście z tej sytuacji. Nie chciał zranić Hanny. Poza tym niebawem miała wpaść Aicha, zatem dobrze by było, gdyby wyglądało na to, że interes się kręci. Postanowił skupić się na jednej rzeczy naraz ‒ najpierw Aicha i artykuł w „Vagabondzie”.

‒ Co mam teraz robić?

Hanna przerwała rozmyślania Oskara i sprowadziła go z powrotem do rzeczywistości.

‒ Tak, słuchaj… ‒ próbował zyskać na czasie. ‒ Może najpierw uprzątnijmy po śniadaniu, a potem pokażę ci, w czym mogłabyś mi pomóc.

Coś musiał wymyślić. Może mógłby ją poprosić, żeby popracowała nad ofertą bożonarodzeniowej wycieczki do Amsterdamu? Oferta była prawdziwa, ale wymagała jeszcze sporo przygotowań. Jak zwykle się nie wyrabiał. Nie zarezerwował hoteli, restauracji ani wizyt w muzeach, które były wliczone w cenę wycieczki.

Usiedli z powrotem przy stole przed komputerem i Oskar wyszukał folder z przygotowanymi wcześniej szczegółami podróży. Nie było tego wiele: lista pasażerów i potwierdzenie rezerwacji autobusu oraz adresy restauracji, z którymi współpracował przy organizacji tego typu wycieczki w poprzednich latach.

‒ Jak pan prowadzi księgowość?

‒ Księgowość… co masz na myśli?

‒ Chyba korzysta pan z jakiegoś programu do zarządzania finansami, gdzie pan wprowadza dane?

‒ No, nie bardzo. Właśnie miałem się tym zająć i przejrzeć to wszystko ‒ skłamał Oskar. Jego księgowość była stertą papierów w pudełku po butach, do którego niechętnie zaglądał.

‒ Zajmuję się trochę finansami w firmie, gdzie czasem dorabiam. To nic nadzwyczajnego, zwykłe pliki w Excelu. Jeśli pan chce, mogę stworzyć arkusz, z którego będzie pan mógł na razie korzystać. Do tych nowych podróży.

‒ Chcę, i to bardzo ‒ odparł Oskar, znów nie do końca rozumiejąc, o czym ona mówi.

‒ Zabrałam ze sobą laptopa. Jeśli poda mi pan hasło do strony biura na Facebooku, będę mogła wszystko stamtąd przenieść ‒ oznajmiła Hanna i wyjęła z torby czarny komputer.

‒ Hasło? A, tak, mam je gdzieś tutaj. O, jest. Wpisz „password”. Małymi literami! ‒ Był całkiem zadowolony z tak sprytnego hasła. Używał go zawsze przy rejestracji na stronach internetowych.

‒ Żartuje pan?

‒ Nie. To znaczy, tam, gdzie trzeba wpisać hasło, musisz wpisać słowo „password”.

‒ To najpopularniejsze hasło w całym internecie.

‒ Nie sądzę. Myślę, że jest całkiem pomysłowe. Hasło: „password”, rozumiesz?

‒ Rozumiem, ale to nie jest dobre hasło, panie Oskarze. Hakerzy sprawdzają je za pierwszym razem. Proszę zobaczyć!

Hanna wpisała w wyszukiwarkę Google zapytanie: „najczęściej wybierane hasło” i wyskoczyła informacja, wskazująca czarno na białym: „Ubiegłoroczny faworyt wśród internatów «12345» został w tym roku pokonany przez ogólne hasło «password»”.

‒ Ojojoj. ‒ Tylko tyle Oskar mógł z siebie wydusić. Było mu wstyd. Po raz kolejny poczuł się przy Hannie jak uczeń na kursie komputerowym dla emerytów.

‒ Stwórzmy nowe, trudniejsze. Jakie jest pańskie ulubione danie?

Oskar musiał pomyśleć. Nie mógł przecież powiedzieć „gorący kubek”, byłoby to zbyt żenujące.

‒ Mortadela ‒ uciekł się do kłamstwa.

‒ Dobrze, a numer rejestracyjny pana samochodu?

‒ RXN, pięć, osiem, zero ‒ odpowiedział błyskawicznie Oskar.

‒ Cyfry wystarczą, czyli pięć, osiem, zero. No to teraz ma pan całkiem mocne hasło, które dość łatwo zapamiętać: Mortadela580.

‒ Fajowskie!

‒ Czy ja wiem, ale przynajmniej trochę trudniejsze do zhakowania. Czy mam zacząć od stworzenia księgowości i listy pasażerów dla nowych wycieczek?

Oskarowi spodobał się ten pomysł. Cieszył się, że ktoś inny panował nad całym chaosem, który wydawał mu się w tej chwili wyjątkowo trudny do ogarnięcia: niezaplanowane wycieczki na safari w Libanie, płatności Swishem i listy pasażerów.

‒ Właśnie to chciałem zaproponować! Do dzieła! ‒ zawołał radośnie, niepewny, w jaki sposób Hanna zamierza się do tego zabrać.

Dzwonek telefonu wybawił go od nurtujących go niepewności. Na wyświetlaczu pojawił się nieznany numer.

‒ Słucham? Tu Oskar Stenvall.

‒ Cześć, Oskar, tu Aicha!

‒ Siema! ‒ Oskar usiłował nadać głosowi w miarę wesoły ton, ale chciał również, żeby dziennikarka myślała, że oderwał się od jakiegoś zajęcia.

‒ Słuchaj, przykro mi, ale chyba nie dam rady się dziś z tobą spotkać. Bardzo żałuje, ale mój facet właśnie zadzwonił i mamy jakąś awarię w domu. Kupujemy mieszkanie i straszne z tym zamieszanie.

‒ Och, to szkoda.

‒ To prawda, super byłoby się spotkać. Ale wiesz co, weszłam na stronę twojego biura na Facebooku i myślę, że mam już jakieś pojęcie o tym, co robisz. W następnym numerze pewnie i tak coś o tym wspomnę.

‒ O, to świetnie. ‒ Oskar usiłował ukryć głębokie rozczarowanie.

Rozmowa zakończyła się równie szybko, jak się zaczęła. Oskar stał dalej z telefonem w ręce. Cała harówka na nic. No, prawie.

‒ O co chodziło? ‒ spytała Hanna.

‒ Nic takiego. Dzwoniła jedna dziewczyna. Myślałem, że tu przyjdzie i zrobi reportaż dla magazynu podróżniczego, ale okazało się, że nie da rady.

‒ Dziewczyna?

‒ Tak, to znaczy dziennikarka.

‒ Spodobała się panu? Ta dziennikarka? ‒ dociekała Hanna z uśmiechem, wprawiając go z zakłopotanie.

‒ Co? Nie, raczej nie. Nawet się nie poznaliśmy.

‒ Mogę zapytać, czy jest pan singlem?

‒ Tak, obecnie nie mam nikogo.

‒ A kiedy ostatnio kogoś pan miał?

‒ Nie wiem. Ostatnio? Z dwa lata temu.

‒ Dwa lata! Naprawdę? Dlaczego tak długo jest pan sam?

‒ Trudno powiedzieć. Niełatwo poderwać dziewczynę, kiedy się ma trzydzieści cztery lata na karku. Wszystkie są zajęte, mają rodziny i takie tam.

‒ A Tinder?

‒ Ha! Nie, to chyba głównie dla zdesperowanych ludzi, którzy potrzebują kogoś natychmiast i nie mają cierpliwości, żeby czekać na odpowiednią sytuację. ‒ Oskar chciał sprawiać wrażenie pewnego tego, co mówi, ale wiedział, że okłamuje i siebie, i Hannę. Brakowało mu inicjatywy i to właśnie przez to nawet nie ściągnął aplikacji Tinder.

‒ Na jaką sytuację pan czeka?

‒ Że spotkam kogoś, kim się zainteresuje. O taką sytuację mi chodzi.

Oskar zdał sobie sprawę, że jego rozumowanie nie brzmiało zbyt przekonująco. Nie wiedział też, czy chce rozmawiać o swoich miłosnych rozterkach z piętnastolatką.

‒ Widać, że jest pan zdesperowany ‒ stwierdziła Hanna. ‒ Może przynajmniej stworzy sobie pan profil na Tinderze? Proszę mi dać telefon, to panu pomogę. Prawie wszyscy moi kumple są na Tinderze, znam się na tym.

‒ Twoi kumple są na Tinderze? Jak to? Przecież to dla dorosłych. Ty też masz tam konto?

‒ Nie, nie mam siły umawiać się na randki. Za dużo mam na głowie z moją mamą, młodszym bratem i w ogóle. Może pomyślę o tym za rok, kiedy się wyprowadzę z domu.

Hanna pomogła mu założyć profil i dała mu kilka dobrych wskazówek co do zdjęć, których powinien użyć. Wybrali trzy, z których dwa były całkiem zwyczajne, a jedno nieco bardziej nietuzinkowe ‒ przedstawiało go w wąskiej łodzi na rzece w Wietnamie, siedzącego w rozpiętej koszuli w towarzystwie grubego Wietnamczyka i jego wesołego psa.

‒ Słodkie zwierzaki zawsze przyciągają uwagę. Tylko nie ryby. Faceci, którzy wrzucają zdjęcia z wypraw na ryby, są najgorsi. Dziewczyny takich nie lubią.

‒ Okej. Co teraz?

‒ Teraz wystarczy poczekać. Może pan zacząć przesuwać palcem w lewo lub w prawo, w zależności od tego, czy jakaś dziewczyna się panu spodoba, czy nie, i na pewno niedługo dostanie pan matcha.

‒ Matcha?

‒ Tak, kiedy ktoś, kogo pan polubił, polubił też pana. Potem czatujecie i się umawiacie.

Oskar usiadł z komórką i zaczął przeglądać zdjęcia pojawiające się na ekranie. Opalona dziewczyna robiąca dzióbek w stuningowanym saabie. Nie, dziękuję! Szczupła, krótkowłosa dziewczyna z numerem na koszulce. Zbyt wysportowana. Zatrzymał wzrok na kolejnym zdjęciu. Kobieta z szerokim uśmiechem, w nieco hipisowskim stylu. Niesamowicie piękne oczy. Może coś by z tego wyszło…

Po południu Oskar coraz bardziej zanurzał się w marzeniach o przyszłości i surfował po internecie, przeglądając strony hoteli, mapy i blogi podróżnicze, tymczasem Hanna mozolnie pracowała nad księgowością. Kiedy skończyła i wyszła, wziął się do przeglądania Tindera. Fascynowało go, jak wiele jest pięknych, ale też odrażających dziewczyn na świecie. Na koniec dnia zjadł podwójną porcję zupy szparagowej i obejrzał kilka odcinków Przyjaciół, po czym, zaskakując samego siebie, zmył naczynia i sprzątnął po sobie w kuchni. Kiedy ze wszystkim się uporał, było już bardzo późno, choć w oknach sklepiku z płytami po drugiej stronie podwórza wciąż paliło się światło. Uznał, że zdecydowanie nadszedł czas, by wrócić do domu.

Papieros, tak, zasłużył na papierosa ‒ trochę, żeby uczcić sukcesy, trochę, żeby się uspokoić. Oskar wygrzebał starą paczkę z szuflady biurka. Zostały jeszcze trzy papierosy. Czy nie było dokładnie tyle samo, kiedy palił ostatnim razem? Jeden z papierosów wydawał się znacznie świeższy od pozostałych. Zapalił go i wyszedł na schody przed biurem. Zaciągnął się głęboko i spojrzał na ciemne podwórze. Zakręciło mu się w głowie. Mdłości i zawroty głowy pojawiły się jakby znikąd, a kilka sekund później poczuł silne uderzenie w czoło. Usłyszał wołanie, niewyraźnie, jak we śnie, ale nie mógł wykrztusić słowa.

Rozdział 7

Starszy pan w żółtych spodniach energicznym krokiem skręcił za róg Lilla Fiskaregatan w stronę katedry. „Drań dostał za swoje!” ‒ pomyślał. Patrząc na to, co się wydarzyło, cieszył się, że nie poszedł na całość. Gdyby przygotował papierosa z mocniejszą dawką, z facetem byłby koniec. Nie chciał, żeby skończyło się to tak dramatycznie ‒ upadkiem ze schodów ‒ miał zamiar go tylko przestraszyć, a nie od razu zabić. Jeszcze nie teraz. Taki los zarezerwował dla staruszka Larssona. Przynajmniej na razie.

Mężczyzna w żółtych spodniach spędził na tym podwórzu wiele godzin w ciągu ostatnich kilku dni. Siedząc na małej ławce za szopą na rowery, mógł prawie niezauważony śledzić wszystko, co się tam działo. Podsłuchiwać rozmowy, obserwować kręcących się tam ludzi. Był człowiekiem, który miał plan, znał swój cel i któremu prawie udałoby się doprowadzić sprawę do końca, gdyby ten głupi Oskar Stenvall nie wtrącał się w nie swoje sprawy. Przez niego musiał zmienić pierwotną koncepcję. To, co początkowo wydawało się całkiem proste, gdy chodziło tylko o Albina Larssona, stało się zdecydowanie bardziej skomplikowane, kiedy Oskarowi Stenvallowi zachciało się ratować ludzkie życie. Stenvall miał bardzo nieregularne nawyki, przez co nie potrafił go rozpracować. Kiedy wczesnym rankiem włamał się do jego biura podróży, prawie został przyłapany.

Postanowił poczekać jeszcze kilka dni, zanim przyjdzie czas na kolejną akcję. Pozostawało jedynie pytanie: Jak to zrobić? I jak daleko się posunąć? Nadal zastraszać? Czy pójść na całość? Miał kilka pomysłów, lecz żaden nie wydawał mu się naprawdę dobry. Larsson był wprawdzie stary, ale jak na swój wiek miał irytująco świetną kondycję. Może jednak nie tak łatwo będzie się z nim rozprawić. Musiał wymyślić taki sposób, żeby nie pozostawić po sobie śladów.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki