Eureka

Dyrektor projektów wydawniczych

Maciej Marchewicz

ISBN 9788380799844

Copyright © Paulina Kwietkiewicz wraz zespołem psychoterapeutów

Copyright © Fronda PL Sp. z o.o.

Warszawa 2024

jest marką wydawnictwa Fronda

Wydawca
FRONDA PL, Sp. z o. o.
ul. Łopuszańska 32
02-220 Warszawa
tel. 22 836 54 44, 877 37 35
faks 22 877 37 34
e-mail: kontakt@wydawnictwofronda.pl

www.wydawnictwofronda.pl

www.facebook.com/FrondaWydawnictwo

www.twitter.com/Wyd_Fronda

Przygotowanie wersji elektronicznej
Epubeum

Drodzy Rodzice i Nauczyciele,

Piszemy do Was jako osoby, które z głębi serca troszczą się o dobro najmłodszych Polaków. W ostatnich latach obserwujemy zaskakujący wzrost zaburzeń zdrowia psychicznego wśród dzieci i młodzieży, w tym niespotykany wcześniej trend identyfikowania się jako osoba płci przeciwnej. Trend ten jest szczególnie niebezpieczny, bo często prowadzi do trwałego okaleczenia fizycznego dzieci.

W głowach rodziców, a także specjalistów zdrowia psychicznego, kłębią się setki pytań:

•Co robić, gdy dziecko chce zmienić płeć?

•Jakie są przyczyny tego groźnego zjawiska?

•W jaki sposób niekontrolowany dostęp do Internetu może pogłębiać problem?

•Jak pomóc swojemu dziecku, które znalazło się pod wpływem aktywistów, wykorzystujących mechanizmy manipulacji podobne do tych znanych z działania sekt?

•Po której stronie sporu o zaimki stanąć?

•Jak chronić swoje dziecko przed tego typu niebezpieczeństwami?

Na te i inne pytania chcemy odpowiedzieć w poradniku, który właśnie oddajemy do Państwa rąk. Jesteśmy przekonani, że rodzice świadomi zagrożenia, ale i wyposażeni w konkretne rozwiązania, są w stanie powstrzymać okaleczanie i krzywdzenie swoich dzieci. Broszura pełna praktycznych porad i wskazówek ma również wesprzeć rodziców i pokazać, że nie są sami.

Warto pamiętać, że nasze dzieci, nawet jeśli są zagubione, mają ogromny potencjał uczenia się i całe życie przed sobą. Z właściwym wsparciem są w stanie zrozumieć i poradzić sobie z zagrożeniami.

Wierzymy, że razem możemy stworzyć bezpieczne środowisko dla naszych dzieci, w którym będą mogły rozwijać się i uczyć, nie narażając swojego zdrowia psychicznego.

Paulina Kwietkiewicz z zespołem psychoterapeutów

Spis treści

1. Co to jest transpłciowość?

1.1. Definicje

1.2. Procedury tranzycji – na czym polegają?

2. Mit samobójstwa jako jedynej alternatywy po tranzycji

3. Typologia rodziców

4. Uwaga, agresywna grupa manipulacyjna!

4.1. Ruch aktywistów transseksualnych jako agresywna grupa manipulacyjna

5. Co mogą zrobić nauczyciele i rodzice?

5.1. Pomóż dziecku zaakceptować, kim jest naprawdę

5.2. Jak zapobiegać problemom tożsamości płciowej? (profilaktyka):

5.3. Jak wyrwać się spod wpływu aktywistów transseksualnych jako grupy odniesienia

5.4. Jak pomóc dziecku już deklarującemu się jako transseksualne

6. Przekaz do nauczycieli

Źródła zdjęć i ilustracji

Przypisy

Transseksualizm to diagnoza,
transaktywizm to ideologia.

1. Co to jest transpłciowość?

1.1. Definicje

Zaburzenia identyfikacji płciowej zaczynają się w dzieciństwie

Według ekspertów zaburzenia związane z odczuwaniem płci rozpoczynają się zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie (zawsze przed dojrzewaniem) i charakteryzują się uporczywym głębokim niezadowoleniem z własnej płci wraz z chęcią posiadania cech płci przeciwnej.

„Cechują się stałym zainteresowaniem ubraniem i postępowaniem płci przeciwnej i odrzuceniem własnej płci. Rozpoznanie wymaga ustalenia głębokich zaburzeń identyfikacji płci; nie wystarczy stwierdzenie u dziewczynek zachowania chłopięcego, a u chłopców zachowania dziewczęcego. Tego rozpoznania nie należy stawiać u osoby na początku lub podczas pokwitania[1]”.

W zdecydowanej większości przypadków (sięgającej 85 proc., a nawet 98 proc.) zaburzenie tożsamości płciowej w okresie dzieciństwa i dojrzewania mija samoistnie[2].

Zwykle problemy mijają po zakończeniu okresu dojrzewania, o ile dziecko nie jest aktywnie zachęcane do odgrywania roli płci przeciwnej.

Zespół nagłej dysforii płciowej to nowe zjawisko

Choć jeszcze w początkach XXI wieku zaburzenie tożsamości płciowej (dysforii płciowej) u nastolatków było rzadkością, dziś występuje gwałtowny wzrost deklaracji transseksualnych szczególnie wśród nastoletnich dziewcząt.

W niektórych krajach zachodnich szybko przybywa dzieci i nastolatków utożsamiających się jako transseksualne lub „niebinarne”. Wzrost ten przekracza w Wielkiej Brytanii 2400 proc., we Włoszech 7000 proc., a w Szwecji 19000 proc. w ciągu dekady[3].

Z historycznego punktu widzenia kiedyś dysforia płciowa dotyczyła niewielkiej części populacji (niecałe 0,01 proc.) i to przede wszystkim chłopców[4].

Liczne analizy wskazują, że przyczyny wzrostu tego zjawiska związane są z wpływem grup rówieśniczych, mediów społecznościowych i aktywnością działaczy transseksualnych.

Wpływ rówieśników na wzrost występowania zjawiska jest bezdyskusyjny. Aż 86,7 proc. młodych ludzi deklarujących się jako transseksualiści i biorących udział w badaniu Lisy Littman (2018) należało do grupy przyjaciół, w której jeden lub więcej spośród najbliższych znajomych ujawnił się jako transpłciowy w tym samym czasie.

Istotne było także zanurzenie w świat cyfrowy – rodzice badanych nastolatków przyznali, że przed deklaracją o transpłciowości ich dziecko zwiększyło swoją aktywność w mediach społecznościowych[5].

W przypadku aż 86,7 proc. młodych osób deklarujących się jako transpłciowe w badaniach Lisy Littman (2018)[6] deklarację tę poprzedził gwałtowny wzrost aktywności w mediach społecznościowych, analogiczna deklaracja transpłciowości w grupie przyjaciół lub jedno i drugie.

Nie istnieje biologiczna podstawa koncepcji „urodzenia się w niewłaściwym ciele”

Mamy dwie płcie – kobieta i mężczyzna. Niezwykle rzadko zdarzają się przypadki interpłciowości (będące skutkiem zaburzeń w obrębie chromosomów płciowych, gruczołów płciowych czy narządów płciowych), jednak są one anomalią. Normą jest dymorfizm – czyli istnienie dwóch płci.

Zmiana płci biologicznej jest niemożliwa

Nie ma uzgodnionych podstaw naukowych do twierdzenia, że ktoś może mieć umysł osoby płci przeciwnej lub urodził się w niewłaściwym ciele. Jedyne, co jest możliwe, to upodobnienie poprzez zabiegi chirurgiczne i interwencję hormonalną ciała człowieka do wyglądu charakterystycznego dla płci przeciwnej.

„O ironio, najlepszym sposobem terapii dysforii płci – i jedynym sposobem terapii, której skuteczność została udowodniona – jest albo niepodejmowanie żadnych działań i pozwolenie, by dziecko naturalnie przechodziło przez okres dojrzewania (czasem nazwane „uważną obserwacją”), albo uważna obserwacja połączona z psychoterapią”.

Kenneth J. Zucker[7]

Nastolatki cierpią naprawdę, ale nie płeć jest problemem

Dzieci i nastolatki deklarujące się jako transseksualne z reguły doświadczają autentycznych problemów, takich jak zaburzenia ze spektrum autyzmu, traumy, depresja, zaburzenia w obrazie siebie, swojego ciała i poczuciu własnej wartości, problemy w relacji z rodzicami i krewnymi[8]. Korzystają z rozpowszechnionej w Internecie etykiety po to, by uporządkować swoje doświadczenie.

Jeżeli dziecko lub nastolatek deklarują się jako transseksualne, należy starannie przyjrzeć się rzeczywistemu problemowi leżącemu u podstaw tej deklaracji.

„Jeśli, jak zakładała dr Littman, nagły wzrost występowania tożsamości trans wśród dorastających dziewcząt jest zarażeniem rówieśniczym, to dziewczęta pędzące na oślep ku zmianie płci nie otrzymują leczenia, jakiego najbardziej potrzebują”[9].

Przypisy

1. Por. World Health Organisation, ICD-10 Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych 2008, s. 242.

2. Por. Ch. W. Davenport, A follow-up study of 10 feminine boys, „Archives of Sexual behavior”, 1986, 44(1), s. 34–45; K.D. Drummond i in., A follow-up study of girls with gender identity disorder, „Developmental psychology” 2008; R. Green, Gender identity in childhood and later sexual orientation: Follow-up of 78 males, „The American Journal of Psychiatry” 1985, 142(3), 339–341; A. Korte i in., Gender identity disorders in childhood and adolescence: currently debated concepts and treatment strategies, „Deutsches Ärzteblatt International” 2008, 105(48), s. 834–841; P.S. Lebovitz, Feminine behavior in boys: Aspects of its outcome, „American Journal of Psychiatry” 1972, 128(10), s. 1283–1289; J. Ristori i in., Gender dysphoria in childhood, „International Review of Psychiatry” 2016, 28(1), s. 13–20; D. Singh i in., A follow-up study of boys with gender identity disorder, „Frontiers in Psychiatry” 2021, 12, s. 632–784; T.D. Steensma i in., Factors associated with desistence and persistence of childhood gender dysphoria: a quantitative follow-up study, „Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry” 2013, 52(6), s. 582–590; M.S.C. Wallien i in., Psychosexual outcome of gender-dysphoric children, „Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry” 2008, 47(12), s. 1413–1423; K.J. Zucker, Different strokes for different folks, „Child and Adolescent Mental Health Journal” 2016; K.J. Zucker, The myth of persistence: Response to „A critical commentary on follow-up studies and ‘desistance’ theories about transgender and gender non-conforming children” by Temple Newhook et al. (2018), „International Journal of Transgenderism” 2018, 19, s. 231–245.

3. A. Marianowicz-Szczygieł, Wzrost zaburzeń tożsamości płci wśród dzieci i młodzieży – dane z 10 krajów. Możliwe wyjaśnienia, wnioski dla rodziców, „Kwartalnik Naukowy Fides et Ratio” 2022, 49(1), s. 122–141.

4. A. Shrier, Nieodwracalna krzywda, Kraków 2023, s. 17.

5. Por też A. Shrier, Nieodwracalna krzywda, Kraków 2023, s. 65.

6. L. Littman, Parent reports of adolescents and young adults perceived to show signs of a rapid onset of gender dysphoria, „PLOS One” 2018, 13(8), e0202330, https://doi.org/10.1371/journal.pone.0202330.

7. K.J. Zucker, Debate: Different strokes for different folks, „Child and Adolescent Mental Health Journal” 2020, 25(1), s. 36–37.

8. J.F. Strang, L. Kenworthy, A. Dominska, J. Sokoloff, L.E. Kenealy, M. Berl, K. Walsh, E. Menvielle, G. Slesaransky-Poe, K.E. Kim, C. Luong-Tran, H. Meagher, G.L. Wallace, Increased gender variance in autism spectrum disorders and attention deficit hyperactivity disorder, „Archives of sexual behavior” 2014, 43(8), s. 1525–1533 https://doi.org/10.1007/s10508-014-0285-3; D.E. Shumer, A.L. Roberts, S.L. Reisner, K. Lyall, S.B. Austin, Brief report: autistic traits in mothers and children associated with child’s gender nonconformity, „Journal of autism and developmental disorders 2015, 45(5), s. 1489–1494 https://doi.org/10.1007/s10803-014-2292-6; E. Skagerberg, D. Di Ceglie, P. Carmichael, Brief Report: Autistic Features in Children and Adolescents with Gender Dysphoria, „Journal of autism and developmental disorders” 2015, 45(8), 2628–2632 https://doi.org/10.1007/s10803-015-2413-x; J.H. Leef, J. Brian, D.P. VanderLaan, H. Wood, K. Scott, M.-C. Lai, S.J. Bradley, K.J. Zucker, Traits of autism spectrum disorder in school-aged children with gender dysphoria: A comparison to clinical controls, „Clinical Practice in Pediatric Psychology” 2019, 7(4), s. 383–395 https://doi.org/10.1037/cpp0000303.

9. A. Shrier, Nieodwracalna krzywda, Kraków 2023, s. 59.