Małgorzata A. Jędrzejewska

GAWĘDY
MOJEGO
ANIOŁA STRÓŻA

POZNAŃ 2021

Copyright © by Małgorzata A. Jędrzejewska, Londyn 2020

Copyright © by Wydawnictwo Nowoczesne, Poznań 2020

Wydanie I

ISBN: 978-83-66533-63-9

Grafika na okładce

Copyright © by Romana Klinkosz, Londyn 2020

Ilustracje

Copyright © by Romana Klinkosz, Londyn 2020

Redakcja

Agnieszka Muzyk

Korekta

Kinga Dolczewska

Skład

Agnieszka Korzeniewska

www.WydawnictwoNowoCzesne.pl

Wydajemy Książki

Krystyna Płowiec-Niewolna

ul. Klasztorna 5/6 lok. 2

61-779 Poznań

@WydajemyKsiazki

@WydawnictwoNowoCzesne

Motto:
Wszyscy jesteśmy psychiczni,
tylko nie wszyscy zdiagnozowani

25 marca 2020 r.

Wstawał trzeci dzień kwarantanny, a ja? A ja już (sic!) miałam dość siedzenia w domu i kręcenia się jak pies za własnym ogonem. Miałam dość pozytywnego myślenia i wdzięczności. Bo, prawdę mówiąc, za co miałam być wdzięczna? Za konto, które niechybnie opustoszeje, bo mieszkać, palić i jeść muszę? Za przymusowe bezrobocie? Za odległe jutro? Za niepewność, czy jestem w grupie ryzyka czy nie? A jeśli tak, to czy pisana mi śmierć przez uduszenie się? Tak, tak, wiem, co wszyscy powiedzą. Strach na własne życzenie, bo przecież kopcę od piętnastego roku życia. Ale prędzej spodziewałabym się raka płuc niż korony, która może mnie wykończyć szybciej niż jakakolwiek ustawa przewiduje.

Do tego jeszcze poranek był ponury, jakby słońce wyczerpało limit promieni i musiało się zregenerować, w zastępstwie wysyłając deszcz. A ponieważ żyję w jego rytm, słońca oczywiście, obraziłam się maksymalnie. Nie zrobiłam gimnastyki, nie poszłam pod prysznic, nie zaczęłam żyć jak człowiek. Zakopałam się w łóżku, obstawiona żarciem, żebym nie musiała za dużo chodzić. Wystarczyło, że musiałam wstawać na palenie i sikanie. Nie wzięłam do ręki żadnej mądrej książki typu Jak poradzić sobie z COVID-19, bo takowa nie powstała. Dziwne. Nikt jeszcze nie ma dobrej rady? A może drukarnie też nie pracują? Nieważne. Nie wzięłam do ręki książki, nie włączyłam żadnego filmu, a podobno można je teraz oglądać za darmochę. Nie, wzięłam do ręki telefon i włączyłam fejsa. Wiedziałam, że mogę liczyć na użytkowników i nie zawiodłam się! Każdy, a na pewno większość „każdych”, udostępniał informacje i artykuły z koroną w tle. Jeszcze radio przełączyłam na polską stację. Wiedziałam, że i tu temat będzie wałkowany w tę i z powrotem. Tak więc, usadowiona w barłogu, przetrwałam pod znakiem wirusa cały dzień. Trochę czytałam, trochę spałam, trochę płakałam, trochę klęłam, rzucałam w przestrzeń pytanie „dlaczego?”, wiedząc, że nie ma na nie odpowiedzi, ale co tam! Nikt mi nie będzie mówił, jakie pytania zadawać.

Domowników widziałam rzadko. Starałam się wychodzić na papierosa, gdy nikogo w kuchni nie było, ale czasem trafiałam na kogoś i wzbudzałam zdziwienie. Pierwszy raz od prawie dwóch lat, czyli od momentu, gdy tu zamieszkałam, widzieli mnie w szlafroku w ciągu dnia. Ale nie odzywali się. Chyba moja twarz nie nastrajała do sympatycznej konwersacji.

Nadszedł wieczór, gdy ukołysana płaczem zasnęłam na dobre. Obudziło mnie coś. Instynkt? Może. Na ścianie pojawiały się refleksy samochodów przejeżdżających przez autostradę. Co prawda podwójne okno nie przepuszcza hałasu, ale nic nie zawiesiłam na bocznych okienkach, więc bywam „oświecona”. W blasku kolejnego reflektora coś mignęło po prawej stronie. Zagotowałam się ze złości. To mój pokój! I nikt nie ma prawa naruszać mojej prywatności! Usiadłam gotowa do zrobienia karczemnej awantury i zdębiałam. To nie był nikt z domowników. Na małej sofie siedział... Włączyłam lampkę. Niby przypominał człowieka, ale był zbyt rozmazany. A, okulary! Owszem, po nałożeniu drugich oczu wzrok mi się poprawił, ale to nadal było rozmazane.

Padłam na poduszkę i złapałam Łapacza Snów, którego cały czas noszę na szyi. Taki ozdobny wisiorek, ale do tej pory spełniał swoje zadania. Nawet jeśli coś mi się śniło, skutecznie wyłapywał koszmary, zanim do mnie doszły.

– Obiecałeś, że nie będzie snów na jawie! – Pretensja w moim głosie była może zbyt agresywna, ale czułam się oszukana.

– Jeszcze myślisz, że to sen? – Głos z boku był nawet przyjemny dla ucha, ale trochę dziwny.

Postanowiłam nie reagować. Zamknęłam oczy, licząc na to, że przejdę w kolejną fazę snu, w której Łapacz Snów wróci do roboty, ale chichot dobiegający z boku zburzył moje nadzieje. Zerwałam się ponownie, tym razem oburzona.

– Jak śmiesz? – zawołałam. – Wdarłeś się bez pozwolenia w mój sen i pewnie przekupiłeś Łapacza, żeby przymknął oczy. Do tego jeszcze się śmiejesz? Wynoś się stąd! Nie życzę sobie twojego towarzystwa i szlus! – powiedziałam wyniośle i ręką pokazałam drzwi.

Zachichotał głośniej, po czym zaszumiał dziwnie, stanął i zobaczyłam go w całej okazałości! Z białymi skrzydłami!!!

– Nigdzie nie idę – powiedział dobitnie. – Jestem twoim aniołem stróżem i muszę tu być, czy mi się podoba, czy nie.

Uszczypnęłam się. Zabolało. Spojrzałam na zegar. Dochodziła dwudziesta trzecia. Wszyscy domownicy pewnie spali, ale nie było wyjścia. „Muszę zapalić – pomyślałam – muszę, choćby nie wiem co!”.

– Nigdy nie palisz o tej porze – powiedział gość – dlaczego teraz musisz? A później znów będziesz się zastanawiała, czy jesteś w grupie ryzyka.

Nabrałam powietrza i po chwili je wypuściłam ze świstem.

– Skąd? To? Wiesz? – spytałam groźnie.

– Ale co?

– Co pomyślałam!

– Już mówiłem. Jestem twoim aniołem stróżem i wiem o tobie wszystko – powiedział skromnie.

Całodzienny żal nagle eksplodował.

– Taaak? A gdzie byłeś przez te wszystkie lata, co? Gdy życie rozwalało mi się tak, że tylko gruzy zostawały? Gdy byłam sama, samotna i nieszczęśliwa? Gdy musiałam zostawić wszystko, co kochałam i wyjechać tutaj? Też byłeś koło mnie? I co zrobiłeś dla mnie dobrego? – Byłam bliska furii, ale zamiast wybuchnąć, rozpłakałam się. – Nigdy cię nie było, zawsze sama, bez pomocy i opieki – użalałam się nad sobą.

– Cały czas byłem z tobą – stwierdził sucho – i podpowiadałem ci, co zrobić, ale ty i tak robiłaś wszystko po swojemu – wzruszył ramionami. – A najlepszym dowodem mojej pomocy jest to, że wylądowałaś tutaj, a nie dwa metry pod ziemią. A chciałaś, pamiętasz?

Zatkało mnie na tyle, że przestałam płakać. Siąknęłam nosem, żeby nie było, że się całkiem poddaję.

– To czemu teraz się pojawiłeś? – zaatakowałam znów. – Przecież bywałam w gorszych sytuacjach!

– Nie – powiedział łagodnie. – Do tej pory radziłaś sobie ze wszystkim, bo byłaś aktywna. Mogłaś coś zrobić. Dziś jesteś uwięziona w domu jak wszyscy i to jest twój najgorszy czas. I wcale nie dlatego, że możesz być w grupie ryzyka.

– To jednak jestem? – wychwyciłam to, co chciałam usłyszeć.

– Tego nie powiedziałem – wykręcił się. – Możesz być, o czym sama wiesz. Ale, pomijając tę kwestię, masz w sobie większe zagrożenie.

– Ja? – Udawałam zdziwienie, bo przecież wiedziałam, o czym mówi.

– Nie udawaj – powiedział surowo. – Zapomniałaś, że wiem o tobie wszystko? Co myślisz, też wiem.

– No ożeż k... – nie dokończyłam, ale i tak wiedział, co miałam na myśli.

– Przeklnij, nie przeszkadza mi to – uśmiechnął się kpiąco. – Od jakiegoś czasu nie żałujesz sobie. I jeszcze uczysz kolegów z pracy.

Czułam, że się czerwienię.

– No nie, to jest nie do wytrzymania! – jednak wybuchłam. – Nie życzę sobie, żeby ktokolwiek znał moje myśli! I wiedział o mnie wszystko!

Położył palec na ustach.

– Ciiiicho! Nie mieszkasz tu sama.

– Mam to w... – jednak ściszyłam głos. – Wiesz, gdzie to mam. Dobra, dobra, już będę cicho, tylko mnie nie wkurzaj swoją wszechwiedzą. Powiedz, czego ode mnie chcesz i spadaj.

– To nie takie proste. – Rozsiadł się wygodniej, jakby zamierzał zostać dłużej. – Dostałem zadanie specjalne. Dlatego tu jestem.

– Bóg cię wysłał? – spytałam ironicznie. – Przecież wiesz, że w niego nie wierzę, więc nie uwierzę w żadne jego zadanie.

– A czy to ważne, kto mnie wysłał?

– Dla mnie ważne – stwierdziłam po namyśle. – Jeśli uważam go za palanta, to ciebie jako jego wysłannika też za takiego uznam.

Uśmiechnął się.

– Nie, nie wysłał mnie Bóg. Ktoś wyżej postawiony.

– Łał! – poczułam satysfakcję. – Czyli tak jak myślałam! Nie on, a ktoś jeszcze! Czy to jest...

Nie dokończyłam, przerwał mi.

– Dojdziemy do tego – powiedział. – Na razie musisz coś wiedzieć. Zbliża się koniec świata...

– Łomatko! Następny nawiedzony! Od Nostradamusa wiedzę czerpiesz? – Byłam złośliwa, ale pozostał niewzruszony.

– Nie taki koniec w ludzkim pojęciu, że Ziemię szlag trafi – powiedział.

– Chyba nie powinieneś znać takich słów – zachichotałam.

– Jak się jest z tobą dwadzieścia cztery godziny na dobę przez prawie sześćdziesiąt lat, to można się nie takich słów nauczyć – odgryzł się.

– No tak, typowy facet – skwitowałam ironicznie. – Musiałeś wypomnieć mój wiek, prawda?

– Dlaczego facet? – tym razem on zadał pytanie.

– No, anioł to rodzaj męski – wzruszyłam ramionami. – Co prawda pokazują was dziwnie, w kieckach i z długimi włosami, ale wszystko, co od Boga pochodzi, musi być męskie, bo kobiece jest od diabła.

Westchnął ciężko.

– Będzie trudniej, niż myślałem – pokręcił głową. – Czasami jesteś tępa dzida!

– No wiesz co! – zatkało mnie.

– Powiedziałem „czasami”! I daj mi skończyć wreszcie! – W końcu pokazał jakieś emocje, ale trochę się zawstydziłam. Nie musiałam mu utrudniać sytuacji tylko dlatego, że miałam zły dzień.

– No dobra – teraz ja westchnęłam. – To mów, a ja milczę.

– Chciałbym w to wierzyć – mruknął.

– No widzisz? Sam używasz formy męskiej! – nie wytrzymałam.

Wciągnął głęboko powietrze.

– OK, OK, już milczę! – Czułam, że przeginam, więc postanowiłam zrejterować na pozycję słuchacza. – Możesz mówić, nie będę przerywać. – Pokazałam, że zamykam usta na klucz, który wyrzucam daleko.

Wypuścił powietrze.

– Kończy się ten świat, który znałaś do tej pory – zaczął – a zaczyna się nowa era w dziejach ludzkości. To ostatnia próba. Jeśli jej nie przejdziecie... – zamilkł na chwilę. – Chodzi o to, żeby ktoś napisał o tym, co się wydarzyło do tej pory. Padło na ciebie, a ja muszę ci opowiedzieć, żebyś wiedziała, co pisać.

– O czym? – Nie wytrzymałam i się odezwałam wbrew
obietnicy.

– Bo wiesz. Wszystko zaczęło się od Wszechświata.

26 marca 2020 r.

Poranek był zdecydowanie lepszy. Nie padało i słońce nieśmiało wyglądało zza chmur, co wystarczyło, żeby odrobinę ustawić mnie w pionie. Co prawda gdzieś tam z tyłu głowy miałam nocne wydarzenie, ale bardziej jako sen niż jawę. Bo to przecież niemożliwe, żeby pojawił się jakiś tam anioł! Szybciej Łapacz Snów zwiódł mnie na manowce i chyba będę musiała się z nim pożegnać. Jeśli nie spełnia swojego zadania, wyląduje w szufladzie albo jeszcze gdzieś dalej. Na przykład w koszu na śmieci.

Pogrążona w myślach, odniosłam sukces. Wyszłam z łóżka i dokonałam wiekopomnych czynów w postaci gimnastyki i porannych ablucji! Później z przyjemnością zjadłam śniadanie, poszłam zapalić, po czym zrobiłam gorącą herbatę. Nie wiedziałam, jak mam ochotę spędzić dzień, ale herbata to już jakiś pomysł. Jednak gdy weszłam do pokoju, z wrażenia ruszyłam ręką i kilka kropel mnie oparzyło.

– No nie – powiedziałam – miało cię nie być! Już nie śpię, a ty tutaj?

Poprawił aureolę, po czym zaatakował.

– Zawiodłem się na tobie! Zasnęłaś wczoraj! – spojrzał oskarżycielsko. – Ja się produkowałem, a ty zasnęłaś!

– Widocznie produkcja była nie najlepsza – wzruszyłam ramionami. – A tak w ogóle, to ja preferuję poranne wstawanie, a nie nocne pogaduchy.

– Starzejesz się – musiał się odgryźć.

– A ty wygłaszasz wykłady zamiast mówić jak człowiek. – Nie pozostałam dłużna. – Uśpiłeś mnie swoją tyradą, możesz mieć żal sam do siebie.

Chwilę milczał.

– No dobrze – westchnął – zawiodłaś mnie, ale postanowiłem dać ci jeszcze jedną szansę – stwierdził wspaniałomyślnie.

– Chyba nie masz innego wyjścia. – Postawiłam kubek z herbatą przy laptopie.

– Dlaczego? – zmarszczył brwi.

– Sam mówiłeś, że dostałeś zadanie związane ze mną – przypomniałam mu – więc musisz kontynuować. Ale nie martw się, naprawdę ci pomogę – pocieszyłam go. – Tylko błagam, nie w nocy.

Spojrzał na mnie i pokręcił głową.

– Jakoś ci nie wierzę.

– Och, nie jesteś w tym odosobniony – wyszczerzyłam zęby w niby-uśmiechu – ale sprawdź mnie.

– No dobrze, jak mówisz, nie mam wyjścia. Mam ci coś ważnego do przekazania, więc tylko się skup i...! – Podniósł palec do góry niczym profesor. – I nie przeszkadzaj. – Zastanowił się chwilę. – Od czego zacząć? Bo nie wiem, co pamiętasz z wczoraj.

– Najlepiej zacznij od początku...

– OK. Więc wszystko zaczęło się od Wszechświata...

– Nie zaczynamy od „więc” – wtrąciłam bezwiednie. Taki nawyk starej belferki, ale natychmiast zakryłam usta dłonią, bo spojrzał na mnie karcąco.

– Jesteś niereformowalna! – pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Jakbyś nie wiedział! – ugryzłam się w język. – Ale spokojnie – dodałam szybko – nie jest ze mną tak źle. Już zamieniam się w słuch.

Jeszcze popatrywał na mnie niedowierzająco, ale głosem natchnionym zaczął wykład.

– Dawno, dawno temu, gdy nic nie było tak, jak to znają ludzie, czyli nie było planet, gwiazd, czarnych dziur, słońca, księżyca i Ziemi z wodami, roślinnością i wszelaką „żywiną”, było NIC. To znaczy – poprawił – według waszego ludzkiego pojęcia było NIC. Ale to nieprawda, bo był Wszechświat. Skąd się wziął? – Podniósł palec, ale wyglądało na to, że zadał pytanie retoryczne i nie oczekiwał odpowiedzi. – Nie pytaj, bo nie wiem. A gdybym nawet wiedział, i tak bym nie powiedział! Bo to największa tajemnica Wszechświata, skąd się wziął, i nikt nie może jej zdradzić! – Spojrzał na mnie groźnie, jakbym chciała uczynić to tu i teraz. – Był bezkresny i nawet nie można powiedzieć, że ciągnął się od końca do końca, bo końców nie było, tak był wielki! I mądry mądrością przedwieczną. Wiedział, co było, co jest i co będzie, mimo że nie był żadnym magiem ani czarodziejem.

– Czekaj, czekaj – przerwałam. – Mógłbyś zejść z ambony?

Potrząsnął głową, jakbym wyrwała go z jakiegoś transu.

– Tu nie ma żadnej ambony.

– No właśnie! A ty nie jesteś biskupem, który wygłasza kazanie – pouczyłam go. – Chyba że jest coś, o czym nie wiem.

Spojrzał na mnie z obrzydzeniem.

– Zdecydowanie wolę cię na odległość. W bliższych kontaktach tracisz.

– Zdania są podzielone – zachichotałam. – Kontynuuj, proszę, ale bardziej po ludzku, jeśli potrafisz – docięłam.

Chwilę trwało, zanim podjął decyzję. W końcu usłyszałam ciąg dalszy.

– Wszechświat był wszystkim i niczym. Pełnią i nicością. Ciemnością i jasnością. Młodością i starością. Życiem i śmiercią. Rozumem i emocjami. Świadomością i podświadomością. Radością i smutkiem. Tęsknotą i spełnieniem. Mądrością i głupotą. Hetero i homo. Miłością i nienawiścią. Czernią i bielą. Spokojem i gniewem. Rozwagą i szaleństwem. Ekstazą i rozpaczą. Ciszą i hałasem. Milczeniem i gadulstwem. Pięknem i brzydotą. Śmiechem i płaczem. Dotykiem i czuciem, wzrokiem i widzeniem, słuchem i słuchaniem, zapachem i węchem, czuciem i instynktem. WOLĄ, która może, co tylko chce. Wszystko miał zapisane w odwiecznym DNA i mógł czerpać do woli z nieskończonej kombinacji możliwości, ale on ponad wszystko umiłował mądrość.

– I z tej mądrości stworzył świat, jaki znam? – spytałam kpiąco. – To coś mu chyba nie wyszło.

Anioł spojrzał na mnie chłodno.

– Świat, jaki znasz, stworzyli ludzie. Ale do tego dojdziemy. A na razie słuchaj dalej. – Wyraźnie nie doceniał mojej chęci do dyskusji. – Jeszcze nie było ludzi, więc nie było nikogo, kto by stworzył teorię o Yin i Yang czy o dwóch połówkach pomarańczy, a to już się działo. Bo uzupełnieniem Wszechświata była Energia. Cudowna żona, kochanka, cień, sobowtór, alter ego. Nie ma waszych ludzkich określeń, które oddałyby symbiozę tych dwojga – zamyślił się. – Byli osobnymi zjawiskami, a jednocześnie wchłoniętymi przez siebie nawzajem. Jedno nie istniało bez drugiego. Wszechświat bez Energii, Energia bez Wszechświata. Rozumiesz, gdyby rozstali się choćby na milimilisekundę, porządek rzeczy byłby poważnie zagrożony! On był mędrcem, a ona spontaniczna, pełna wigoru i siły, wszędzie było jej pełno. Działała na emocjach i mogła być niebezpieczna, gdyby nie to, że współistniała ze Wszechświatem. Razem tworzyli cudowną parę, a ich miłość rozprzestrzeniała się niczym fala.

– To znaczy, że istnieli od zawsze?

– Zgadza się – uśmiechnął się. – Jedność w dwóch bytach jak dwie połówki pomarańczy. Albo jabłka. Nieistotne. Wszechświat i Energia, czyli związek idealny!

– A jak powstał świat?

– Musisz się wtrącać? – spytał z wyrzutem. – Przecież do tego zmierzam. Oboje mieli wyobraźnię ponadczasową i ponadterytorialną, więc tworzenie świata nie trwało długo, przynajmniej w ich mniemaniu, za to sprawiło wielką frajdę. To akurat powinnaś rozumieć – spojrzał na mnie – tobie też tworzenie tekstów sprawia przyjemność, prawda? Lubisz być kreatywna, jak to się mówi nowocześnie – powiedział z przekąsem. – A dla nich było czymś fantastycznym tworzenie Drogi Mlecznej, gwiazdozbioru Oriona czy Wenus. Oczywiście te nazwy nadali później ludzie. Dla nich to były kolejne elementy ozdabiania ich rzeczywistości i bawili się przy tym świetnie.

– OK, przyznaję, mogli się tym bawić – pokiwałam głową – a efekt jest cudowny. Choćby zachody słońca nad morzem – rozmarzyłam się – albo nad jeziorem. Bajka... No właśnie! A jak doszło do stworzenia Ziemi, jaką znam? – zainteresowałam się.

– Jak mówiłem – już się na mnie nie złościł – Wszechświat i Energia bawili się świetnie i tylko czasem zastanawiali się, jak by to było pokazać komuś gwiazdy i drogę ku słońcu. Gdy na świat miała przyjść ich pierwsza córka, byli szczęśliwi. Postanowili dać jej prezent, jedną z planet, aby dziewczynka mogła sama, choć z ich pomocą oczywiście, stworzyć własny świat...

27 marca 2020 r.

– Jesteś pewien, że dobrze robimy? – E. popatrzyła na bezkres, w którym z daleka błyskały jakieś twory ich wyobraźni.

– Oczywiście, kochanie – W. spojrzał na żonę z czułością. – Ten widok jest uroczy, nie uważasz? – puścił oko.

– Przecież wiesz, że nie o tym mówię – sapnęła i spłynęła w dół. Usiadła obok męża, który wykorzystał do tego celu jeden z meteorytów. – Mam na myśli rozmnażanie się. Czy to na pewno dobry pomysł? – Spojrzała w dół. – Dziwnie się z tym czuję. I taka powolna się zrobiłam – skrzywiła się, ale ukradkiem pogłaskała brzuch.

– Wcale nie zrobiłaś się powolna – zaprzeczył W. – tylko rozważniejsza, co bardzo mi się podoba. – Przytulił E. – Robimy, co do nas należy. Wypełniamy przeznaczenie.

– Ale wiesz, że to będzie inny obowiązek niż te, które mieliśmy do tej pory. Na razie bawiliśmy się tworzeniem, a teraz...

– Teraz będzie inaczej. – Spojrzał przed siebie, przebijając wzrokiem przyszłość. – Potrzebujemy nowych wyzwań, musimy się rozwijać. Dziecko jest wielkim wyzwaniem i cudem zarazem. Zróbmy więc coś dla niego – wstał i pomógł E. się podnieść – i wybierzmy w końcu którąś z planet, żeby nasza córka miała swoją przystań...

***

– To ona była normalnie w ciąży? – zdumiałam się. Jakoś nie pasowało mi to do wizerunku Wszechświata i Energii.

– Oczywiście, że nie – prychnął anioł. – Musiałem to jakoś ubrać w słowa, żebyś zrozumiała. U nich powoływanie nowego istnienia to technicznie inna sprawa, nie zrozumiesz.

– Technicznie? – zamyśliłam się, próbując sobie to wyobrazić.

– Odpuść – zachichotał anioł. – Twoja fantazja jest zbyt, powiedziałbym, ziemska.

Zaczerwieniłam się mimo woli.

– Oj tam, oj tam, wróćmy do tematu. – Zmieniłam pozycję, bo już mnie tyłek bolał od siedzenia. – To co? Już wtedy wybrali Ziemię na przyszłą kolebkę cywilizacji?

Pokręcił głową.

– Cały czas patrzysz ze swojego punktu widzenia, a oni nie tworzyli cywilizacji. Budowali świat dla siebie. Pełen miłości, dobroci, akceptacji, radości z istnienia i powoływania do istnienia. To, że zdecydowali się na dziecko, było konsekwencją ich radości. Chcieli dzielić się z kimś pięknem, które tworzyli. Dziecko miało być też kontynuatorem i współtwórcą ich idei.

***

E. leżała wsparta na łokciu i wpatrywała się z miłością w małą twarzyczkę.

– Ona jest cudowna, nie uważasz? – powiedziała z zachwytem do męża.

– Nie może być inna po takiej matce – W. miał je obydwie przed sobą. – Jesteście do siebie bardzo podobne.

– Czy to znaczy, że będzie tak szalona jak ja? – zmartwiła się E. – Nie chciałabym, żeby się narażała. Chcę, żeby była bezpieczna.

W. zaśmiał się.

– W końcu przyznajesz mi rację, że żyłaś niebezpiecznie? – spytał.

– Zawsze to robię, choć nie zawsze wypowiadam na głos – zachichotała. – Żebyś nie czuł się zbyt pewnie. Ale ty i tak wiesz wszystko, co myślę. – Zamyśliła się. – Wolałabym, żeby dziedziczyła twoje cechy.

W. chwilę się zastanowił.

- Moja kochana – zaczął – nasza córka Natura będzie miała cechy nas obojga. Mądrość i sprawiedliwość, troskliwość i dobro, ale gdy zaistnieje potrzeba, będzie potrafiła obronić siebie i tych, których powierzymy jej opiece.

***

– Czyli ludzi? – wyrwało mi się.

– A ta znowu swoje – zniecierpliwił się anioł. – Chodziłaś do szkoły czy tylko wagarowałaś? – spytał zgryźliwie.

– Nooo, akurat ty powinieneś wiedzieć – odparowałam natychmiast. – Chyba że też chodziłeś na wagary.

O dziwo lekko się zaczerwienił.

– Chodziłeś na wagary? – Byłam bardziej zdumiona niż oburzona. – Ty?

– Yyy... no wiesz... to nie tak, jak myślisz... yyy... bo wiesz... – kręcił się w miejscu. – To było trochę inaczej. Bo ja byłem pierwszy...

– Pierwszy anioł stróż? – Ramiona same podniosły mi się w niedowierzaniu.

– No nie, oczywiście, że nie – zaprzeczył szybko. – Byłem pierwszy w tym pokoleniu i musiałem... chciałem – poprawił – wszystko wiedzieć, wszystko poznać. Dlatego czasami cię zostawiałem – przyznał niechętnie. – Na przykład jak wasi sąsiedzi kupili pierwszy telewizor w kamienicy... I leciał Koń, który mówi. Musiałem to obejrzeć! Sam telewizor był fantastycznym wynalazkiem, a ten serial to po prostu bomba.

Patrzyłam na niego z niedowierzaniem.

– Zostawiałeś mnie dla Konia, który mówi? – zawołałam. – A później dla czegoś jeszcze? Moja epoka była dość obfita w wynalazki, to musiałeś się nieźle nawagarować. Nic dziwnego, że czułam się sama – zakończyłam dobitnie.

– Ale ja naprawdę... – tłumaczył się – to nie było aż tak często.

Westchnęłam ciężko.

– No dobra, już się nie cofnie tego, co się wydarzyło.

– Ale teraz jestem z tobą – powiedział. – Nie zostawiłem cię samej w tak trudnym momencie!

– Bo dostałeś zadanie do wykonania – powiedziałam zgryźliwie. – Gdyby nie to, tyle bym cię widziała – machnęłam ręką.

Chciał coś powiedzieć, ale zamilkł.

– To wróćmy do tematu – powiedziałam. – Stanęło
na tym, że...

– Że przed ludźmi było coś jeszcze – przypomniał.

– A tak, masz rację, kontynuuj. Moja wiedza nie jest zbyt obszerna w tej materii – przyznałam.

– Delikatnie to nazywasz – zachichotał, chyba już wrócił do siebie. – Ja bym powiedział dosadniej. Twoja wiedza jest żadna. W tej materii oczywiście – dodał. – Zresztą nie kłóćmy się o drobiazgi. Ja nie mogę, a ty nie musisz. To, że jesteś kobietą, nie znaczy, że zawsze masz rację.

Nooo, teraz się zagalopował! Moje emocje sięgnęły zenitu i chyba to wyczuł, bo nagle zostałam sama w pokoju.

– No patrz, Małgośka, przestraszył się ciebie! – zaśmiałam się, ale po chwili zrobiło mi się smutno. – Ej, wracaj! – zawołałam w przestrzeń. – Przecież nie chciałam!

Nic z tego, nie wrócił. Nie miałam innego wyjścia, jak zanurzyć się w fejsie. Nakarmiłam się złymi wiadomościami, hejtem i beznadzieją, po czym położyłam się do łóżka.

– Aniele! – zawołałam cicho. – Wiem, że mnie słyszysz! Muszę ci coś powiedzieć. Czasami zachowuję się jak słoń w składzie porcelany, wiem o tym. Bardzo przepraszam, nie chciałam ci zrobić przykrości. – Smutno mi się zrobiło. – Podobają mi się nasze rozmowy, więc proszę, przyjdź jutro. Obiecuję, że postaram się poprawić. A bardzo chciałabym się dowiedzieć więcej o Naturze, jak wyglądało jej dzieciństwo i w ogóle.

Nikt się nie odezwał, ale poczułam lekki podmuch
na twarzy.

„Będzie dobrze – pomyślałam. – Dziękuję i do jutra”, po czym odpłynęłam.

28 marca 2020 r.

– A jak masz na imię? Głupio mi się zwracać do ciebie per „aniele”.

Byłam już po wszystkich czynnościach porannych łącznie ze śniadaniem, gdy się zjawił. Przeprosiłam go raz jeszcze, on mnie też i postanowiliśmy zawrzeć rozejm.

– Nazywam się Izydoriusz, pierwszy z pokolenia dwudziestego piątego – powiedział z dumą.

– Łojesooo, kto cię tak skrzywdził? – wyrwało mi się.

– Nikt – obruszył się. – Mogłem wybrać między Izydoriuszem a Grabecjanem.

– Noo, wybór rzeczywiście okazały.

– Znów zaczynasz? – spojrzał na mnie. – Ciągle zapominasz, że znam twoje myśli.

– To jest najgorsze w naszych kontaktach – przyznałam uczciwie – i trochę niesprawiedliwe, nie uważasz?

– Muszę mieć choć odrobinę przewagi nad tobą – zakpił. – A tak na poważnie, jeśli chcesz, mogę wyłączyć ten, nazwijmy, kanał.

– Naprawdę? – Byłam szczerze zdziwiona.

– Nigdy tego nie robiłem – przyznał. – Nawet jak szedłem na wagary, zawsze byłem na nasłuchu, żeby szybko
reagować.

Tylko spojrzałam na niego, ale nie skomentowałam. Nie chciałam się kłócić. Prawdę mówiąc, był jak dotąd największą rozrywką podczas kwarantanny i ostatnie, czego chciałam, to żeby zostawił mnie samą.

– No to spróbuj – powiedziałam z nadzieją. – Może się uda.

Zamknął oczy i na chwilę zniknął, a gdy się pojawił, uśmiechał się radośnie.

– Udało się! Możesz myśleć, co chcesz, nie słyszę cię.

Wyglądał podejrzanie z tą radością, ale postanowiłam nie wnikać w szczegóły w myśl powiedzenia: czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.

– Jeszcze mi powiedz, co znaczy, że jesteś pierwszy z pokolenia dwudziestego piątego?

– Do tego dojdziemy – machnął ręką – na razie wróćmy do początku. Jesteśmy dopiero przy pierwszym dziecku Wszechświata i Energii. A tak w ogóle – spojrzał w stronę laptopa – kiedy masz zamiar spisać to, o czym mówię? Bo wiesz, sama się żalisz, że masz dziury w mózgu i wszystko zapominasz. – Chyba nie chciał mi dociąć, więc przyjęłam jego słowa za dobrą monetę.

– Spisać? Hm... No tak. – Całkiem wyleciało mi to z głowy! – Ustalmy plan działania – powiedziałam. – Zatem przychodzisz rano, mówisz, znikasz, a ja popołudnie i wieczór przeznaczam na pisanie. Co ty na to?

Pokręcił głową.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł.

– Why? – spytałam z angielska, żeby choć przez moment ćwiczyć język obcy.

– Bo wieczorami wpadasz w doła i w „tumiwisizm” i nie za bardzo wierzę, że coś napiszesz.

– Jakaś racja w tym jest – przyznałam – ale możemy spróbować. Jak nie wyjdzie, zmienimy. A teraz dawaj, słucham o Naturze.

***

Maleńka była śliczna i naprawdę mądra. Z rodzicami wędrowała we wszystkie zakątki i tworzyła z nimi nowe miejsca i nowe byty. Najbardziej lubiła spędzać czas na jednej z planet, właśnie tej, którą rodzice dla niej wybrali. Ludzie później nazwali ją Ziemią. Na początku były tylko skały i oceany. Lubiła to. Skały dawały jej siłę i moc płynącą z twardego podłoża, a błękit wód nastrajał radośnie. Ale rodzice namawiali ją do eksperymentowania, więc z czasem zaczynała dorzucać coś nowego.

A to były jakieś żyjątka, które jednak szybko wymierały. A to zmieniała położenie skał, tworząc góry i górki, modyfikując ich zawartość. Jedne były twarde, inne miękkie. Czasami sytuacja wymykała się spod kontroli i na Ziemi wszystko zamarzało. Ale rodzice pomagali jej i po jakimś czasie znów robiło się ciepło.

Tak, Natura cały czas eksperymentowała. Tworzyła różne organizmy, które żyły w wodzie i na powierzchni. Niektóre krócej, a inne szybko się przystosowywały i egzystowały dłużej. Nadal zmieniała położenie wód na takie, które jej się podobało. Przez to ginęły niektóre organizmy, ale w ich miejsce powstawały nowe. I to już na lądzie! Tak jak rośliny, których kreowanie coraz bardziej jej się podobało.

W miarę jak dorastała, miała coraz lepsze pomysły, a W. cały czas towarzyszył córce i wspierał ją w działaniach, podpowiadał i korygował ewentualne błędy. Dzięki temu na Ziemi pojawiało się coraz więcej roślin i zwierząt, dużych i małych, chodzących i latających. Natura była mistrzynią w ich tworzeniu! Sprawiało jej przyjemność dostosowywanie ciał do możliwości przeżycia w różnych warunkach. Nadal szukała najlepszego rozwiązania dla wszelkich wód, oceanów, mórz, rzek i jezior, co bywało szkodliwe dla roślin i zwierząt. Miała jeszcze problemy z zimnem, nad którym nie zawsze umiała
panować.

Początki Ziemi były naprawdę trudne. Natura wszystkiego się uczyła, więc popełniała błędy, dlatego też bywały momenty, gdy wszystko, co stworzyła, ginęło, a ona z mozołem zaczynała od początku tworzyć życie. Raz przeszkodziła nawet matka. E. bawiła się meteorytem, próbując stworzyć jakąś fajną grę rodzinną. I tak niefortunnie nim rzuciła, że uderzył w Ziemię! I, niestety, znów wszystko na niej wyginęło.

Natura bardzo płakała, bo podobał jej się zielony świat, w którym przechadzały się wielkie stworzenia nazwane później przez ludzi dinozaurami. Kochała pływać w orzeźwiającej wodzie pod wodospadami, a potem suszyć się w słońcu, leżąc na liściach gigantycznych paproci. Ten świat odszedł w niepamięć, Natura musiała zacząć od początku.

E. była zła na siebie, dlatego postanowiła bardziej pomagać ukochanej córeczce w dalszym dziele tworzenia. To dzięki niej wody i lądy w końcu usadowiły się w takich miejscach, że Natura poczuła się usatysfakcjonowana. Opanowała też zimno, które zabijało stworzenia. I teraz Natura mogła już spokojnie kreować swój ziemski cudowny świat, co też czyniła z wielkim upodobaniem. Dzięki temu na Ziemi znalazło się mnóstwo gatunków roślin i zwierząt, a zwieńczeniem całej pracy było pojawienie się na Ziemi człowieka.

Ten prezent Natura dostała od rodziców. W. i E. trochę się napracowali, żeby stworzyć kogoś, kto miał choć trochę ich przypominać. Chcieli, by był mądry, twórczy, empatyczny i pomagał Naturze w utrzymaniu ładu i porządku
na Ziemi...

***

– No to pojechali – stwierdziłam niezbyt empatycznie. – Wyszło im, że ho, ho!

– A co? – spytał Izydoriusz. – Źle go stworzyli? Sama mówiłaś o cywilizacji, że taka rozwinięta, a to przecież dzieło człowieka. Nie jednego, oczywiście, ale skoro świat się rozwinął, to znaczy, że ludzie na Ziemi byli mądrzy.

Zatkało mnie.

– Ale sam widzisz, co się dzieje! – zawołałam. – Wszystko idzie na marne! Przyroda ginie, dzieci umierają z głodu, starzy padają przez wirusy, jedni się bogacą, inni żyją z tego, że są znani. Wszystko na opak. Czy to na pewno podobieństwo do Wszechświata i Energii?

– Zapominasz, że ludzie dostali od nich jeszcze coś – uśmiechnął się smutno. – Wolną wolę. Prawo wyboru. No i jest, co jest.

29 marca 2020 r.

– Nie gimnastykowałaś się dziś – anioł powiedział z wyraźnym wyrzutem.

– A ty oszukujesz – odparowałam.

Było mi wszystko jedno, czy się pokłócimy czy nie. Na zewnątrz temperatura znów spadła, słońce się schowało, jakby wiosna też przestraszyła się korony. Żadnych wiadomości na temat powrotu do pracy. Do tego wszystkiego jeszcze ubrałam dżinsy i okazało się, że piżama cały czas mnie okłamywała.

– Wcale się nie dziwię – stwierdził Izydoriusz. – Kupujesz piżamy o dwa rozmiary większe, to nic dziwnego, że cię oszukują. Poza tym, nie ma co ukrywać, za dużo jesz. Co cię widzę, ruszasz szczęką.

– No właśnie! A ty oszukujesz! – powtórzyłam dobitnie. – Miałeś nie słuchać moich myśli, a ty co? Słuchasz, więc oszukujesz!

– Chwileczkę, chwileczkę – zaperzył się. – Miałem nie słuchać twoich myśli, gdy jesteśmy razem. Ale jak zostawiam cię samą, muszę trzymać rękę na pulsie. Sama wiesz, że jesteś nieobliczalna, a w takiej sytuacji może być różnie.

– A co mogę zrobić?

– Różne rzeczy! Jesteś przecież zdolna do wszystkiego! Na przykład, by znów zakopać się w łóżku, obstawić talerzami czy miskami i tylko jeść, jeść, jeść.

– A co w tym złego? – spytałam ze złością.

– Bo później płaczesz, że dżinsy są za małe.

Westchnęłam. I tak było mi trudno, a z nim nie szło się dogadać.

– Ale pracowałaś wczoraj! To muszę ci przyznać! Siedziałaś przy laptopie naprawdę długo i doceniam ten fakt.

– Dobra, dobra, nie musisz mnie pocieszać. – Skuliłam dłonie w kieszeniach bluzy. Było zimno i nie chciało mi się nic robić. Prawdę mówiąc, miałam ochotę wskoczyć do łóżka i zasnąć. Może udałoby się przespać ten koszmar.

– Niestety – pokręcił głową – tego nie prześpisz. Przykro mi, ale musisz uczestniczyć świadomie.

Nawet się nie zezłościłam, że nadal podsłuchuje. Postanowiłam, że im szybciej zaczniemy, tym szybciej zostanę sama.

– No dobrze – powiedziałam – to wróćmy do naszej historii. O kim dziś opowiesz? Bo ja bym jeszcze posłuchała o Naturze.

– OK, może być. Natura to temat rzeka – uśmiechnął się.

***

Narada rodzinna trwała.

– To teraz twoje zadanie, utrzymać całe towarzystwo w ryzach. – W. uśmiechnął się ciepło do córki. – Ty jesteś ich matką i za nich odpowiadasz.

– Wiem, ale zagapiłam się. Nie sądziłam, że z tej zabawy wiatrów wyniknie kłótnia. Do tego jeszcze namówili pioruny, żeby się włączyły i kawałek puszczy się spalił! – Natura była niepocieszona. – Ile zwierząt zginęło!

– Ale dobrze zrobiłaś, że zaufałaś instynktowi i puściłaś deszcz. – E. objęła córkę. – Dzięki temu zniszczenia są niewielkie. Tylko teraz musisz już przestać płakać.

– Dlaczego? Smutno mi.

– Bo sprawisz, że wszystko utonie.

Natura złapała się za głowę.

– Wszystko psuję! – zawołała żałośnie. – Nic nie umiem! To nie był dobry pomysł, żebyście mi powierzyli Ziemię.

– Córeczko! – uśmiechnął się W. – Nie możesz się załamywać! Masz prawo nie wiedzieć!

– Ty wiesz wszystko! A ja nic!

– Bo moim, a właściwie naszym – poprawił, patrząc na żonę – zadaniem jest nauczyć cię, jak dbać o Ziemię.

– A możesz mi wytłumaczyć, jak to jest ze zwierzętami? Bo one się wszystkie zjadają, a ja nie mogę na to patrzeć. Żal mi tych, które giną, a nie da się nic z tym zrobić.

– I nie dasz rady nic zrobić. Nie możesz ingerować w prawa
naturalne.

– Dlaczego?

– Powiedz mi, czy Ziemia jest duża? – spytał.

– Noo, w porównaniu z innymi planetami jest nawet mała. – Natura przestała płakać i skupiła się. Lubiła rozmowy z ojcem, gdy traktował ją poważnie i wszystko wyjaśniał.

– A czy zwierzęta na Ziemi się rozmnażają?

– Jasne – rozpromieniła się – i na świat przychodzą takie maluśkie, maluśkie. One są cudownie rozkoszne, wiesz?

– Wiem, wiem – uśmiechnął się. – Ty też byłaś takim rozkosznym cudem. Ale jesteś naszą córką. Nie masz ciała takiego jak na Ziemi. Nie potrzebujesz tlenu do oddychania. Jesteś istnieniem, ideą. I nawet jeśli powołamy z mamą tysiące takich idei, w naszym świecie nic się nie zmieni. Nadal dla wszystkich będzie miejsce. A wyobraź sobie, że na Ziemi zwierzęta cały czas się rozmnażają i rozmnażają. Nikt nikogo nie zjada, nikt nie umiera. Nikt nie odchodzi, tylko cały czas dochodzą nowi. Jak myślisz, co się stanie?

Natura spojrzała przed siebie.

– O! – westchnęła po chwili. – Nie ma miejsca dla wszystkich! Nie mają się gdzie podziać!

Spojrzała na ojca.

– To znaczy, że to jest celowe? – spytała zdziwiona.

– Musi być – uśmiechnął się – pod warunkiem, że zostaje zachowana zasada równowagi. Silniejsze zwierzęta zjadają te słabsze, bo muszą jeść, żeby przetrwać. Ale na świat przychodzą kolejne pokolenia. Mało tego, z reguły giną osobniki chore i naprawdę słabe. Dzięki temu wszystkie gatunki stają się silniejsze i zdrowsze, bo nie ma kto ich zarażać.

– Ale mi tak żal, gdy giną dzieci, a matki płaczą po ich stracie – zasmuciła się Natura.

– I wtedy do akcji wkraczasz ty, córeczko – podchwyciła E. – To twoje zadanie: przytulić, pocieszyć i dać nadzieję na dalsze trwanie. Musisz pilnować, żeby to szło takim właśnie trybem.

– A jak inaczej? – dociekała Natura.

– Może być, że któremuś stworzeniu zacznie sprawiać przyjemność zabijanie innych. Nie będzie pozbawiał życia, żeby zaspokoić głód, a zrobi to dla przyjemności albo zysku. Wtedy to już nie będzie naturalne. A twoim zadaniem będzie...

– Mam zabijać takie osobniki? – przeraziła się dziewczynka.

– Nie, głuptasie. – E. przytuliła córkę mocniej. – Masz tylko trzymać rękę na pulsie. Pilnować, kto zmienia zwyczaje, a sytuacje będą rozwiązywać się same.

– Niekoniecznie. – W. pokręcił głową. – Sytuacja się zmieni, ale do tej pory ty, córeczko, nauczysz się wszystkiego i będziesz wiedziała, co robić...

***

– Trzeba przyznać, że dostała po dupie – stwierdziłam.

– Nie wyrażaj się – burknął Izydoriusz.

– Dlaczego? – wzruszyłam ramionami. – Trzeba nazywać rzeczy po imieniu. Wśród zwierząt pewnie też zdarzały się osobniki polujące dla przyjemności, ale dopiero wśród ludzi nabrało to znamion prawdziwego okrucieństwa, nie uważasz?

Nie odpowiedział, zapadła cisza. Oboje zatopiliśmy się w swoich myślach. Ale coś mi nie dawało spokoju.

– Słuchaj, a dlaczego Wszechświat nie ingerował w to wszystko? Jak to już później dalej szło, wiesz, z religiami, wojnami, zabijaniem. Przecież był stwórcą, był ojcem...

– No nie, proszę cię! – przerwał mi anioł. – Wcale nie był ojcem! Stwórcą, owszem, ale nie ojcem!

– Ale jak to? – byłam trochę zdegustowana. – Nie rozumiem.

– Jesteś przyzwyczajona do teorii, w których stwórca jest ojcem wszystkiego. Wszechświat stworzył wszystko, łącznie z pierwszymi ludźmi, a później to już poszło siłą rozpędu, sama wiesz jak.

– Czyli co? Wszystko jednak zaczęło się od Adama i Ewy? – zadrwiłam, choć wcale nie było mi do śmiechu.

– No widzisz, znów wracasz do tego, co ci wtłaczano do głowy od dzieciństwa. Wszechświat tworzy, powołuje idee i nadaje im znaczenie. Gdy stworzył pierwszego człowieka, obdarzył go cechami, jakie sam posiada i, co najważniejsze, dał możliwość wyboru, o czym ci już mówiłem. A co ludzie z tym zrobili i robią nadal, to już całkiem inna bajka. Człowiek wybiera drogę, którą podąża, a Wszechświat nie ma prawa ingerować! Może się tylko przyglądać.

– OK, Wszechświat nie, ale ma przecież do pomocy takich jak ty! – zawołałam triumfalnie. – Przecież anioły są dobre, prawda? I pomagają ludziom znaleźć właściwą drogę.

Izydoriusz spojrzał na mnie uważnie.

– Jesteś pewna? – spytał.

Zatkało mnie, bo przeleciały mi przez głowę różne wspomnienia z życia i wiedziałam jedno: w tych sytuacjach na pewno nie słuchałam mojego anioła stróża! A przecież nie stawałam przed naprawdę poważnymi wyborami. Nie wiedziałam, czy podjąć dyskusję czy odpuścić, bo przecież on wszystko o mnie wiedział! I nie mogłam oszukać, poudawać albo zrzucić winy na czynniki zewnętrzne!

Na szczęście zadzwonił telefon i zanim się obejrzałam, Izydoriusza już nie było. Odetchnęłam z ulgą. Do jutra zapomnimy o tym temacie.

30 marca 2020 r.

– OK. – Zapisałam gotowy plik i otworzyłam nową kartkę Worda. Z boku dobiegło mnie ciche chrząknięcie. Odwróciłam się. Na kanapie, swoim zwyczajem, siedział Izydoriusz.

– O, jesteś? A ja właśnie zrobiłam kilka poprawek do tego, co wczoraj napisałam – uśmiechnęłam się. – Przeczytać ci całość?

– Wiem, co napisałaś – skwitował wzruszeniem ramion.

– No i to właśnie jest niesprawiedliwe w naszych kontaktach – puściłam focha. – Byłeś tu i zaglądałeś mi przez ramię, tak? Wiesz, że tego nie lubię!

– Nie marudź. Muszę trzymać rękę na pulsie. Was, ludzi, nie można zostawiać samych sobie, bo później nie ma co zbierać. A tak w ogóle...

– No wiesz co? – przerwałam mu z oburzeniem. – Nie jesteśmy najcudowniejsi, ale znów nie aż tak straszni. W każdym razie nie wszyscy.

– A tak w ogóle – powtórzył, pomijając mowę obrończą ludzkości – jest coś, co mi się nie podoba.

Oooo, znów wdrapałam się na barykadę.

– A cóż takiego ci się nie podoba? – zaatakowałam. – Mój styl? Słownictwo? Błędy robię?

– E tam – machnął skrzydłem, aż wiatr w pokoju hulnął. – Na to nie zwracam uwagi. Zawsze ktoś cię poprawi, zanim dojdzie do wydania. Tylko dlaczego tak otwarcie piszesz o naszych kontaktach?

– A dlaczego nie? – Pytanie za pytanie to niezbyt dobra droga do porozumienia, ale wkurzył mnie. Liczyłam na jakąś drobną pochwałę, a ten się czepia czegoś, co uważałam, że jest bardzo dobre.

– Bo ja wyglądam w tym wszystkim jakoś... – nie mógł znaleźć słowa.

– Nieanielsko? – podsunęłam.

– Można to tak nazwać – przyznał niechętnie.

Westchnęłam.

– A nie uważasz, że dzięki temu ta cała historia nabiera wiarygodności? – spytałam.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

– Jesteś pewna? – spytał. – A pamiętasz popularny dziś tekst od psychiatry? „Jeśli mówisz do zwierząt, jest dobrze. Zgłoś się, gdy one zaczną mówić do ciebie”. To dotyczyć może też kontaktów z aniołem stróżem.

Zapadła cisza, a po chwili zaczęłam się śmiać. On też, tyle że jego śmiech był (tak jak on) trochę rozmazany.

– Masz rację – powiedziałam w końcu, ocierając łzy z oczu. – To rzeczywiście mogłoby być podejrzane. To może inaczej? Ta cała opowiastka będzie może nie aż tak wiarygodna, ale chociaż ciekawsza?

– No tak – przewrócił oczami – wszystko jest interesujące, jak się kogoś ośmieszy.

– Ale ja cię nie ośmieszam! – zaprzeczyłam. – Tylko dzięki temu, jak piszę, ty jesteś bardziej... – chwilę szukałam słowa – bardziej ludzki, a to z kolei może przyciągnąć czytelników. – Postanowiłam wziąć go podstępem, licząc na to, że wyłączył zdolność słyszenia moich myśli. – A chyba chcesz, żeby jak najwięcej osób przeczytało
tę historię?

Westchnął.

– Jeszcze się nie wyłączyłem – pokręcił głową – ale niech ci będzie. Może ta forma rzeczywiście trafi do wielu ludzi. Tylko wiesz – zastrzegł – nie przeginaj, bo jak ja puszczę focha, to... – pogroził palcem, ale czułam, że nie jest
na mnie zły.

– To jak? Lecimy dalej?

***

Natura dorosła do swojej roli, gdy rodzice podjęli decyzję o powołaniu na świat kolejnych potomków.

***

– Czekaj, czekaj – zatrzymałam go. – Bo jeszcze coś bym chciała wyjaśnić odnośnie do Natury.

– Pytaj.

– Bo widzisz, marna jestem z fizyki i nauk pochodnych, ale nawet ja słyszałam o czymś takim jak grawitacja, prędkość światła czy promieniowanie. Jak to się ma do Wszechświata i jego stwarzania? I jeszcze jedno. – Chciał coś powiedzieć, ale musiałam skończyć swoje. – Mówiłeś o Naturze, więc pozwól, że zacytuję własny tekst: „...zagapiłam się. Nie sądziłam, że z tej zabawy wiatrów wyniknie kłótnia. Do tego jeszcze namówili pioruny, żeby się włączyły i kawałek puszczy się spalił”. To znaczy, że wszystko w przyrodzie jest fanaberią? Dzieje się dzięki przypadkom? Albo... sama nie wiem, jak to nazwać, kaprysom albo... No po prostu, fizyka działa czy nie?

– Spróbuję wytłumaczyć, choć wiem, że łatwo nie będzie – musiał się odgryźć, jak nie anioł. – Otóż, moja droga, mówiłem już, że Wszechświat w swoim DNA ma wszystko. Na przykład kolory. Ale ma też emocje. Cechy charakteru. Patologie. Prawa fizyki także i wszystko toczy się zgodnie z nimi. Wszechświat nie może sobie powiedzieć: „Kurczę, nudzi mi się, to wrzucę tsunami i zobaczę, co się będzie działo”. Albo: „Wkurzają mnie ludzie, ześlę na nich potop”. Albo jeszcze lepiej: „Za dużo homoseksualistów i cyklistów, niech ich wykończy koronawirus”. – Spojrzał na mnie. – To tak nie działa! – powiedział dobitnie. – Wszystko, co się dzieje, ma swój początek w czymś. Wszechświat ma to w sobie i wie o tym, ale nie ma prawa ingerować. A Natura? Była wtedy mała, nie rozumiała, co się dzieje, ale rodzice wszystkiego ją nauczyli. Praw fizyki też.

– A Energia? – spytałam delikatnie. – Wspominałeś coś o meteorycie.

– No cóż – uśmiechnął się pobłażliwie – jest kobietą, powinnaś ją zrozumieć. – Rzuciłam długopisem, ale bez efektu, przeleciał przez niego. – A poza tym to był tak zwany wypadek przy pracy, który więcej się nie powtórzył. Coś jeszcze chcesz wiedzieć?

Zastanowiłam się chwilę.

– Na razie wystarczy. Podejrzewam, że z Hawkingiem nie poszłoby ci tak łatwo – dorzuciłam złośliwie – ale jak dla mnie jest OK. Jeśli będę miała wątpliwości, zapytam.

– Tak, wiem – westchnął. – Jestem przygotowany i na ten dopust. Ale teraz przejdźmy może do kolejnych narodzin...

***

- Naprawdę mam już tego dość. – E. wyglądała na bardzo nieszczęśliwą.

W. pogłaskał ją po głowie.

– Wiem, kochana, wiem. Ale nie mamy wyjścia. W momencie, gdy zdecydowaliśmy się powołać do istnienia człowieka, wiedzieliśmy, że będziemy musieli powiększyć rodzinę.

– Tak, pamiętam – siąknęła nosem. – Przypomnij mi tylko, po co nam był człowiek?

– Przede wszystkim musieliśmy wypełnić przeznaczenie. To, co zostało zapisane. Poza tym sami chcieliśmy, żeby Natura miała do czynienia nie tylko ze zwierzętami, ale także z istotami rozumnymi. Homo sapiens.

– Ze wzorca, który stworzyliśmy, nie widać, żeby to się zapowiadało na homo sapiens – stwierdziła.

– Spokojnie, potrzebują czasu.

– No dobrze – niechętnie zgodziła się z mężem. – Ale po co im nasze dzieci? I to w dodatku bliźniaki.

– Kochanie, na tę chwilę cel jest nieistotny. To nasze dzieci, które będziemy kochać mimo wszystko.

E. spojrzała uważnie na męża.

– Zapomniałam, że wiesz wszystko, co było, co jest i co będzie. Czyli że przed nimi przyszłość niezbyt ciekawa?

– Wręcz przeciwnie, bardzo interesująca! Ale niełatwa.

Zamknęła oczy, spod powiek popłynęły łzy.

– Już mi ich szkoda, ale cieszę się i czekam, kiedy przyjdą na nasz świat.

– Wiem – W. przytulił ją do siebie. – Jesteś cudowną matką. Tak ciepłą i czułą.

– Nieprawda – zaprzeczyła E. ze łzami w oczach. – Jestem okropna.

– Pozwól, że się z tobą nie zgodzę. Jesteś wspaniałą matką, nawet jeśli czasami zdarzy ci się wyjść z roli. Chcesz dla swoich dzieci jak najlepiej, a masz prawo popełniać błędy.

– Ty ich nie popełniasz – przerwała mu.

– Ze mną jest trochę inaczej. Wiem, co złego może się wydarzyć, ale po prostu nie mogę niczego odwrócić. Nie mogę cofnąć tego, co się wydarzyło, nie mogę zmienić nic, co zostało zapisane w DNA. Nikt nie może. Dlatego gdy ktokolwiek popełnia jakieś błędy, musi liczyć się z konsekwencjami. I ja, i ty, i nasza córka Natura, i te bąki, które zaraz przyjdą na świat.

– Zaraz? – jęknęła E., a po chwili w przestrzeni rozległ się wrzask.

– Gdzie się pchasz? Ja jestem pierwszy! Przesuń się i daj mi wyjść! Mój czas nadchodzi!!!

***

– Tym sposobem pojawili się Bóg i Szatan. I żeby nie było nieporozumień, Bóg zjawił się pierwszy. – Izydoriusz umilkł i tylko patrzył na mnie.

– Czekaj, czekaj! – Chwilę zeszło, zanim zebrałam myśli. – Mam pytania.

– Zaczęło się – mruknął, ale chyba był zadowolony.

– Pytanie pierwsze – podniosłam do góry kciuk. – Czy to nie powinni być szatan i anioł?

– Jak na ateistkę, za jaką się uważasz, jesteś dość przywiązana do doktryny chrześcijańskiej – zakpił. – Nie, to nieprawda, Szatan nie jest upadłym aniołem. Bóg i Szatan to bliźniacy, synowie Wszechświata i Energii. Podzielili się rolami, a dlaczego? O tym dowiesz się z czasem.

– Poczekam. Ciekawa jestem, jak z tego wybrniesz – pozwoliłam sobie na lekki sceptycyzm. – Drugie pytanie – wywaliłam palec wskazujący do góry. – Jakiego boga masz na myśli? Boga Boga czy boga Allaha, boga Jahwe czy boga Ra? A może boga Zeusa? Przepraszam tego, którego pominęłam, ale za dużo ich było. Który z nich jest synem Wszechświata i Energii?

– Bóg – uśmiechnął się Izydoriusz. – Po prostu Bóg. Narodził się jeden. Tylko jeden! To ludzie zaczęli go nazywać po swojemu, ale on był tylko jeden.

31 marca 2020 r.

– Oni są niesamowici, nie uważasz? – Natura spojrzała na matkę z uśmiechem. – I tacy beztroscy jeszcze.

Obserwowały Boga i Szatana siłujących się na trawie nad rzeką. E. też się uśmiechnęła, ale trochę wymuszenie. Wiedziała, że niedługo to się skończy. Oni też będą musieli wypełnić swoje przeznaczenie. Jeszcze nie odkryli człowieka, ale gdy to się stanie... Westchnęła.

– Muszę wracać – powiedziała. – Tata rozmyśla nad czymś nowym, muszę go wesprzeć.

– Meteorytem? – Natura puściła oko do matki. To już była jedna z historyjek rodzinnych powtarzanych przy każdej
okazji.

– Będziesz mi to ciągle wypominać? – zaśmiała się E. – Nie, dziś myślimy nad nową ideą. Tata chce, żeby człowiek też tworzył piękne rzeczy, więc zastanawia się nad sprowadzeniem na Ziemię Sztuki. To niełatwe zadanie,
ale realne.

– No to pracujcie. Ludziom przyda się jakaś odmiana w życiu – pokiwała głową Natura. – Choć trzeba przyznać, że radzą sobie coraz lepiej. Zaczynają korzystać z rozumu. Na przykład potrafią wykorzystać ogień do ogrzewania i odstraszania dzikich zwierząt. Coraz bardziej mi się podobają – uśmiechnęła się – dlatego podpowiadam im,
jak mogę.

– Wiesz, że nie wolno? – spytała E. z naganą w głosie.

– Wiem, wiem, dlatego moje podpowiedzi są zakamuflowane – z triumfem powiedziała Natura. – Na przykład podsyłam im zwierzęta, które jedzą jakieś rośliny. I oni już wiedzą, że te rośliny mogą jeść, nie zatrują się.

– Dobry pomysł – pokiwała głową. Z góry dobiegł jakiś dźwięk. – Oho, tata się niecierpliwi, muszę zmykać, córeczko. Pa, chłopcy, do zobaczenia później! Nie przeszkadzajcie za bardzo siostrze! – zawołała do synów i zniknęła.

– W końcu! – szepnął Bóg. – Już myślałem, że nigdy nie pójdzie.

– Ale Natura została.

– Też zaraz pójdzie – zaczął szeptać bratu coś na ucho. Zaśmiali się i Szatan zanurkował. Po chwili zza rzeki zaczął dochodzić płacz.

Natura zaniepokoiła się, po czym wstała.

– Chłopcy! – zawołała do braci. – Zaraz przyjdę. Bądźcie uważni, dobrze?

– To my już do domu pójdziemy – odpowiedział Bóg. – Nie martw się o nas.

– Dobrze, to idźcie. Do zobaczenia później – i pobiegła w stronę płaczu, który trochę się oddalił.

Szatan wrócił do brata i obaj zaczęli się śmiać.

– Ale ona naiwna – pokręcił głową Bóg. – Zawsze da się wkręcić. Ale dzięki temu mamy czas dla siebie – wzniósł triumfalnie ręce do góry.

– To co? Idziemy do ludzi?

– Jasne! – Bóg uśmiechnął się złośliwie. – Chmury idą, będzie burza. Znów będą się bać. Jak ja to lubię!

Gdy znaleźli się w puszczy, zobaczyli człowieka, który skradał się za jakimś zwierzęciem. W rękach trzymał długi kij, którym rzucił. Zwierzak padł.

– Ale trafiliśmy! – ucieszył się Bóg. – Lubię polowania.

– A tam jest ktoś jeszcze – powiedział Szatan i pokazał ręką. – Widzisz? Drugi człowiek.

– Noo! I skrada się! Będzie walka, mówię ci! – Bóg zaklaskał. – Zapowiada się dobrze.

Drugi człowiek stąpnął na gałązkę, która pękła z trzaskiem, na co pierwszy się odwrócił. Zobaczył przeciwnika, który najprawdopodobniej chciał ukraść jego trofeum. Niewiele myśląc, ruszył w jego stronę. Ale ten też miał w ręku długi kij, rzucił nim i myśliwy padł na ziemię.

– Widziałeś? Widziałeś? – ekscytował się Bóg. – Ale go załatwił! Jednym rzutem! No – powiedział z podziwem – to będzie dobry wódz. Nie patyczkuje się z przeciwnikiem.

– Ale co my z tego mamy? – spytał Szatan, wzruszając ramionami.

– Głupi jesteś – szturchnął go Bóg. – Teraz będzie dziękował za łup!

– Ale dlaczego? – dociekał brat.

– Ty naprawdę głupi jesteś! Odniósł dwa zwycięstwa: zabił wroga i zyskał mięso.

– Ale przecież zabił człowieka. A Natura mówiła...

– Natura jest głupia i naiwna – przerwał mu Bóg. – Czasami trzeba zabić, żeby dostać, co się należy.

– Nie jestem pewien – zamyślił się Szatan. – Poza tym dlaczego ma dziękować za łup?

– Bo on nie wie, że sam tego dokonał, myśli, że stało się to dzięki jakiejś sile, która mu pomogła – zachichotał.

– To uważasz, że on już myśli?

– Nie mam pojęcia – wzruszył ramionami Bóg. – Trzeba by tatę spytać, na jakim etapie są. Ale chyba już coś kombinują. Możemy to sprawdzić.

Podszedł do człowieka i machnął mu kilka razy nad głową. Człowiek odczuł lekki podmuch, więc padł na kolana, później na twarz i zaczął zawodzić. Po jakimś czasie wstał i odkroił kawał zwierza, a następnie położył pod drzewem. Jeszcze chwilę lamentował, w końcu z trudem zarzucił zwierzę na ramię i poszedł.

– Po co to nam? – spytał z obrzydzeniem Szatan. – Nie jemy tego przecież.

– Tu nie chodzi o mięso! To tylko przykład ofiary! – ekscytował się Bóg. – Widzisz, coś już kontaktują! Wystarczy kilka razy tak zrobić i wejdzie w krew. Będzie dziękował za wszystko!

– Ale po co?

– Ale mi się brat idiota trafił! – Bóg złapał się za głowę. – Nie rozumiesz? Będę miał pod kontrolą wszystkich ludzi! Będą robili, co im każę! Rozumiesz? Będę ich władcą! Nie ojciec, nie matka, nie Natura, tylko ja!

Szatan spojrzał na brata osłupiały. Nigdy nie widział go w takim stanie. Wydawało się, że urósł po tym zdarzeniu, choć jeszcze był dzieciakiem, nawet w ich wymiarze.

– Tata nie będzie zadowolony, jak się dowie – pokręcił głową.

– Tata wszystko wie – powiedział niedbale Bóg – i nawet jak mu powiesz, nic nie zrobi. Tak to działa. Przyszedłem na świat, żeby władać Ziemią i tak będzie. Muszę jeszcze tylko trochę poczekać, a później znaleźć odpowiednich ludzi, którzy będą w moim imieniu wszystko tu urządzać tak, jak ja chcę...

***

Słuchałam osłupiała.

– To znaczy, że Bóg jest zły, a Szatan dobry? Co ty za herezje opowiadasz?

– A czy coś takiego powiedziałem? – uśmiechnął się pobłażliwie Izydoriusz.

– No... nie tymi słowami, ale wiesz... Jeśli Bóg cieszył się, że jeden człowiek zabił drugiego, to jak to nazwać?

– Po pierwsze był wtedy jeszcze mały i nie za bardzo rozumiał, co to znaczy umrzeć. Nie miał gdzie się z tym spotkać. Po drugie nie można zwalać całej winy na Boga.

– Chwileczkę, ale przysposobił sobie całą armię ludzi i co z tego wyszło? Inkwizycja, palenie czarownic, krucjaty – wymieniałam na palcach – szerzenie wiary wśród Indian, Pius XII czy „Gott mit uns” na klamrach! A to tylko kilka przykładów!

– Sama powiedziałaś: przysposobił całą armię ludzi – powtórzył łagodnie – a przypominam ci, Wszechświat dał człowiekowi DNA ze wszystkim, co dobre i złe. A na koniec podarował mu też wolną wolę i prawo wyboru.

– Jednakowoż... – próbowałam coś powiedzieć, ale
nie dał.

– Przecież sama dobrze wiesz, że w każdym człowieku istnieje wszystko i tylko w zależności od sytuacji wychodzi, czy ktoś jest kanalią czy nie. Ale to człowiek wybiera. Bóg tylko pokazywał drogę, a kto z niej korzystał i w jaki sposób, to już była indywidualna sprawa. Bo przecież nie możesz powiedzieć, że wszyscy jego przedstawiciele to kanalie. Tak jak nie wszyscy katolicy to zdrajcy, nie wszyscy islamiści mordercy i tak dalej.

– A Szatan? Kim jest w tym tandemie?

– Bratem – wzruszył ramionami Izydoriusz – który nawet jeśli nie zawsze zgadza się z Bogiem, to cały czas z nim jest. W myśl zasady: najważniejsza jest rodzina.

– To dlaczego ludzie widzą go jako zło wcielone? – spytałam, choć właściwie już znałam odpowiedź.

– No widzisz! – uśmiechnął się. – Przepraszam, zapomniałem wyłączyć kanał. Ale już sama wiesz, o co chodzi. Ludzie znaleźli sposób na posiadanie władzy...

– Poprzez religię – wtrąciłam się – i za nic nie chcieli jej stracić. Trzeba było znaleźć coś, czego by się bali, więc „zatrudnili” Szatana.

– Proste, prawda? Tym sposobem przez tysiąclecia od początku istnienia człowieka działała zasada kija i marchewki. Kto nauczył się odpowiednio posługiwać tymi rekwizytami, miał w garści wszystko i wszystkich.

1 kwietnia 2020 r.

Szybko nałożyłam kurtkę, mając nadzieję, że umknę, zanim się zjawi, ale nie zdążyłam.

– Dokąd się wybierasz? – usłyszałam głos Izydoriusza. – #Stayhome, zapomniałaś? Jeśli nie troszczysz się o siebie, to może powinnaś pomyśleć o ludziach, z którymi
mieszkasz?

– Bez manipulacji proszę. A o koronie nie da się zapomnieć – powiedziałam, odwracając się do niego. – Z każdej strony jestem bombardowana hasłem „Zostań w domu”. Ale muszę wyjść, bo zwariuję – stwierdziłam. – Poza tym potrzebuję wstąpić do sklepu. Powoli zaczyna mi brakować różnych rzeczy, a mam wielką ochotę na owoce.

– Mogłaś poprosić Andrzeja. Kupiłby ci, co trzeba, wracając z pracy.

– Ale ja pragnę iść, nie rozumiesz tego? – wybuchnęłam. – Muszę zrobić moje kroki! I tak aplikacja w telefonie skarży się, że już nie wykonuję ich tyle, co rok temu. A jeszcze przed tygodniem było, że nie robię tyle, co miesiąc temu.

– A to, przepraszam, aplikacja dyktuje ci, co masz robić? – spytał uprzejmie.

Zagotowałam się.

– Nie, moje jelita mi mówią, że powinnam ruszyć tyłek, bo one już nie wyrabiają od mojego bezruchu! Moje dżinsy też tak mówią, bo, choć nie prałam ich ostatnio, i tak się „zbiegły”!

– To może powinnaś więcej ćwiczyć? Nie tylko rano, ale także w południe. Może wieczorem. I powiesić dżinsy na lodówce?

Bez słowa ściągnęłam kurtkę, buty i tak jak stałam, rzuciłam się do łóżka. Oczywiście kołdra wylądowała na czubku głowy.

Chwilę panowała cisza.

– Jeśli wolisz słuchać w tej pozycji, mi to nie przeszkadza. Tylko nie wiem, czy się nie zagrzejesz pod tą kołdrą, a to też niezdrowo.

***

W. wiedział od początku, że jego decyzje nie będą łatwe, ale nie miał innego wyjścia. Musiał zrealizować wszystko, co zapisano w DNA. Dlatego gdy zaczął przymierzać się do stworzenia Życia, musiał zaakceptować także jego przeciwieństwo.

– Nie podoba mi się to – stwierdziła E., gdy jej o tym powiedział. – Bo to będzie moje zadanie, tak? Najpierw tchnę życie w dany byt, a później muszę je zabrać? Na tym to będzie polegało?

– Kochana. – Przytulił ją. – Jak zawsze wiesz, co mam na myśli.

– Nie podoba mi się to – powtórzyła. – Nie chcę nikomu nic zabierać. Jestem od dawania przecież, prawda? Mam dawać energię, mam się nią dzielić, sprawiać, żeby wszystko istniało i działało!

– Rozumiem. – Przytulił ją jeszcze mocniej. – Ale to nieuniknione. Sama wiesz, że nie możemy dawać Życia „na zawsze”. Gdyby tak było, w szybkim czasie wszystko, co żyjące, zajęłoby całą przestrzeń. W końcu musielibyśmy odebrać Życiu dar Narodzin.

– Wiem, ale i tak się nie zgadzam! – zaprotestowała i tupnęła nogą. Naokoło rozległ się olbrzymi hałas.

– Ciii, kochanie, nie denerwuj się i nie strasz wszystkiego – puścił oko do żony. – Spróbuję pomyśleć, może da się to zrobić jeszcze inaczej... – zamyślił się. – Wiemy, że wszystko, co żyje, musi umrzeć – mówił powoli, masując podbródek, jak zawsze w chwilach, gdy wytężał umysł i wyobraźnię. – Wszystko, co ma energię, musi ją stracić, ale... – Wyprostował się. – Ale nie ty będziesz ją zabierała! – spojrzał triumfalnie na E. – To będzie zadanie Śmierci! W momencie gdy dany byt dojdzie do swojego końca, to Śmierć będzie przecinała dostęp energii.

– A czy ona się na to zgodzi? – W głosie E. była niepewność.

– Nie ma wyjścia – wzruszył ramionami W. – Jest przeciwieństwem Życia.

– I co? To wszystko? – E. spojrzała na niego z wyrzutem. – Ale jest jeszcze coś po drodze. W twoim – poprawiła – w naszym DNA są idee podobne do Śmierci. Bardzo smutne zresztą.

– Co masz na myśli? – spytał W.

– A choćby Choroba czy Starość.

– Kochanie, Choroba, Starość i Śmierć są nieuchronnymi konsekwencjami Życia. Z tym walczyć nie mogę – powiedział smutno.

E. westchnęła i wysunęła się z objęć męża. Siadła naprzeciwko niego i spojrzała mu w oczy.

– To po co my to wszystko robimy? Po co stwarzamy życie? Nam jest dobrze, ale my nie żyjemy. My istniejemy, więc nie mamy chorób, nie starzejemy się, nie umieramy. Trwamy wiecznie i bez względu na to, jak się rozmnożymy, ile idei powołamy do życia, zawsze będziemy mieć miejsce. Dlaczego dla innych chcemy czegoś, co nie jest dobre? – spytała.

W. zastanowił się chwilę.

– Po pierwsze, jak sama wiesz – powiedział – nie mamy innego wyjścia. Musimy zrealizować to, co jest w naszym DNA. Po drugie nie wiemy tak naprawdę, czy to będzie złe dla ludzi. A po trzecie...

E. czekała na to, co powie mąż, gdy nagle zbliżyła się chmurka, na której siedziały trzy postacie. Nieruchome, bez wyrazu. Po prostu trwały.

– Co to jest? – spytała E. z ciekawością.

W. uśmiechnął się.

– Możemy „uruchomić”, dla twojego spokoju, trzy idee. Znasz je. Wiara, Nadzieja i Miłość. Ale żeby spełniały swoje zadanie razem z Życiem, musisz w nie tchnąć swoją energię...

***

– I po co było to trucie – podniosłam się na łokciach – że jestem przesiąknięta ideologią chrześcijańską? Też jesteś – i położyłam się ponownie.

– Nie, Małgosiu. Wiara, Nadzieja i Miłość to nie dogmaty religijne. To idee, które istnieją bez względu na wyznawanego boga.

– Co nie zmienia faktu, że wszystkie religie podpinają się pod nie – wyburczałam. – I w imię swojego boga robią z nimi, co chcą.

– A ty? – spytał łagodnie. – Co z nimi robisz?

Zatkało mnie.

– A co ja mam w tym wszystkim do gadania? – wybuchnęłam i wyskoczyłam w końcu z łóżka.

– Jak to co? Wszystko. Dostałaś Życie...

– Choroby, Starość i Śmierć też są w tym pakiecie – zadrwiłam.

– To oczywiste – uśmiechnął się. – Jednak sama pomyśl. Na ilość chorób nie możesz narzekać, prawda? W dzieciństwie byłaś chorowita, ale później ci przeszło. Ile razy byłaś w szpitalu jako dorosła osoba?

– Trzy – przyznałam niechętnie.

– W tym dwa porody – dokończył. – To niewiele, musisz przyznać.

– Ale nie wiem, tak naprawdę, czy jestem na coś chora czy nie – wzruszyłam ramionami. – Przecież...

– Aaaa, to już twój wybór – wpadł mi w słowo. – Zdecydowałaś, że nie będziesz chodziła po lekarzach, pamiętasz? Więc nie możesz obarczać winą za stan niewiedzy nikogo oprócz siebie.

Zaczerwieniłam się mimo woli.

– Myślisz, że tak łatwo pójść do lekarza, gdy się nie zna języka na tyle, żeby mówić o dolegliwościach?

– No cóż, to też był twój wybór – powiedział. – Jesteś tu ponad sześć lat, wystarczająco długo, aby nauczyć się podstawowego słownictwa dotyczącego chorób.

– To jest cios poniżej pasa – stwierdziłam. – W tym momencie powinnam zakończyć współpracę z tobą – byłam tak zła, że miałam ochotę mu przyłożyć. I nawet chciałam, żeby o tym wiedział.

– Ale jej nie zakończysz – powiedział sarkastycznie. – A wiesz, dlaczego? Bo zgadzasz się ze mną, nawet jeśli nie chcesz się do tego przyznać.

– A starość? – zmieniłam temat atakiem.

– No nie przesadzaj! – zaczął się śmiać. – Jeszcze daleko ci do starości, a poza tym dobrze wiesz, że ona też zależy od ciebie.

– Starość? Ode mnie? Co ty za głupoty wygadujesz? Porąbało cię? Mam ją w pakiecie, zapomniałeś?

– Samą Starość, owszem, masz w pakiecie – przestał się śmiać, złagodniał – ale wiek to tylko cyfra, a to, jak będziesz funkcjonować, zależy od ciebie. Kiedy przestaniesz się ruszać, kiedy przestaniesz mieć pasje i zainteresowania, kiedy nie będzie ci na niczym zależało, kiedy odpuścisz wszystko, co cię nakręca, wtedy nadejdzie starość. Mentalna. A ta jest chyba gorsza niż fizyczna.

Milczałam, on też, w końcu jednak przerwałam ciszę.

– Powiedzmy, że masz rację – powiedziałam – ale nie podoba mi się, że Bóg wykorzystał Wiarę, Nadzieję i Miłość do swoich celów.

– Ale on ich nie wykorzystał! – podchwycił żywo Izydoriusz. Jemu ta cisza też chyba się nie podobała. – Poza tym jaki był cel Boga? Czego on chciał?

– No, władzy – powiedziałam niepewnie.

– A jak mogła wyglądać władza tego, który jest ideą?

– Ludzie w niego wierzą, oddają mu cześć, dziękują za dobro, które ich spotyka.

– Dobrze powiedziane. Oddają mu cześć – pokiwał głową. – Przypomnijmy sobie dwóch myśliwych, z których jeden zabił drugiego. Czy Bóg pomógł mu w tym?

– No nie.

– A co było z tym kawałkiem mięsa, który zostawił myśliwy?

– Co miało być? Zostawili, bo im to niepotrzebne. – Nadal nie wiedziałam, do czego zmierza.

– A czy Bóg mógł wysłać do niego Miłość, która by go przekonała, żeby nie zabijał drugiego człowieka? I Nadzieję, która by przekonała, że upoluje swoją zdobycz sam?

– No nie! On nie ma takiej mocy! – stwierdziłam stanowczo. – To znaczy, że co? On chciał tylko rozgłosu? Poklasku? Podziwu? Jak Próżny w Małym Księciu? Albo teoretycznych poddanych wykonujących durne polecenia jak Król w tym samym dziele? Jeśli wiesz, o czym mówię – zreflektowałam się.

– Wiem – uśmiechnął się – czytałem razem z tobą. I zgadzam się, to coś w tym stylu. On nie potrzebował darów i złotych świątyń, choć pochlebiało mu, że dla niego powstają.

Nagle otworzyły mi się oczy.

– Już wiem! – pokiwałam głową. – To było oczywiste! Dlaczego wcześniej na to nie wpadłam?

– Masz dzień na „nie” – puścił oko – więc musiałaś oporować.

– To znów kapłani! To oni wykorzystali Wiarę, Nadzieję i Miłość do swoich celów! Właśnie choćby po to, żeby stawiać złote świątynie. Tyle że one były dla nich, nie dla Boga.

– Brawo! Bo każdy człowiek potrzebuje Wiary. Jest ona żywiołem, spontanicznością, radością dziecka i jednocześnie łączy się z Miłością, która daje spokój i poczucie bezpieczeństwa. Gdy do tego dodamy Nadzieję, która pozwala z ufnością patrzeć w przyszłość, wszystko staje się jasne.

– „Religia powstała, gdy pierwszy oszust spotkał pierwszego głupca” – zacytowałam Marka Twaina.

– No właśnie. Stworzenie religii przez człowieka było interesem życia, z którego do dziś korzystają co niektórzy. A religia nie ma nic wspólnego z prawdziwą Wiarą, Nadzieją i Miłością. Każda religia to schemat, w który trzeba się wpasować. Nie można się nią cieszyć, bo można wyjść poza schemat, a za to są kary. Nie można myśleć samodzielnie, bo za to są kary. Religia to wiara z ograniczeniami wymyślona przez ludzi chcących mieć władzę nad tłumem – zamyślił się. – A jak jest z twoją Wiarą, Nadzieją i Miłością? – spytał po chwili. – Jeszcze je pamiętasz?

– Tak – powiedziałam cicho – ale jestem na początku drogi. Dopiero zaczynam kochać siebie.

2 kwietnia 2020 r.

– Brawo! Brawo! – Izydoriusz siedział na kanapie, gdy wróciłam do pokoju po schowaniu odkurzacza. – Posprzątałaś!

– Trzeba było. – Wzruszyłam ramionami. – Kurz nie miał gdzie się osadzać.

Zaśmiał się.

– Wróciłaś do formy. Bardzo dobrze. Czas na kolejne opowieści, co ty na to?

Kiwnęłam głową aprobująco.

– Ile tego jeszcze jest? Starczy nam kwarantanny? – spytałam niewinnie.

– Bierzesz mnie na spytki? – zachichotał. – Nie wiem. Nie mam pojęcia, ile to jeszcze będzie trwało.

– Oj, nie zgrywaj się. Na pewno plotkujecie między sobą. – Chciałam go szturchnąć, ale w porę przypomniałam sobie, że i tak nie poczuje.

– Nie plotkujemy – powiedział z godnością – tylko wymieniamy się opiniami.

– Jak zwał, tak zwał – machnęłam ręką. – I co z tego wynika?

– Że nic nie wiemy. Wszechświat milczy jak zawsze, Energia szaleje po swojemu, Natura odetchnęła troszkę, gdy zwolniliście tempo.

– Ona niech się tak nie cieszy, a zwierzaki niech uważają – wtrąciłam. – Wiesz, że w Polsce jest pozwolenie na polowania mimo kwarantanny. I na wycinanie drzew też.

– Wiem – pokręcił głową. – Nikt z nas tego nie rozumie.

– A nie macie żadnego wpływu na te decyzje? – przyszło mi do głowy. – Przecież każdy z decydentów ma swojego anioła stróża.

Uśmiechnął się smutno.

– Już ustaliliśmy, że człowiek dostał rozum, emocje i wolną wolę.

– No tak – mruknęłam – najłatwiej zrzucić odpowiedzialność na wolną wolę człowieka.

– Uwierz mi, robimy, co możemy, żeby pomóc. – Nawet nie był zły za to, co powiedziałam. – Ale gdy człowiek czuje zapach władzy, staje się głuchy na wszystko inne, na instynkt i głos sumienia też.

– Przepraszam, nie chciałam cię urazić. Po prostu jestem zła na to wszystko i tak myślę, że z całej sytuacji najbardziej chyba zadowolona jest Śmierć. Ostatnie takie „branie” miała przy „hiszpance” chyba.

– Może i tak. – Izydoriusz jakby się zawahał, jednak mówił dalej. – Ale jeśli przypomnieć wszystkie wojny w czasach nowoczesnych, to ludzie też nie dawali jej odpocząć.

– Tak, wiem – nagle coś wpadło mi do głowy. – Czekaj! No właśnie. Wojna! Czy to też dziecko Wszechświata i Energii? I Pokój? Bo chyba powinni narodzić się razem, co nie? Jak to z nimi było?

***

Od wczesnego dzieciństwa Szatan i Bóg bardzo lubili spędzać czas na Ziemi. Natura zabierała ich w różne zakątki. Bywali w krainie zimna i gorąca, kąpali się w oceanach i rzekach, spływali w dół wodospadów, łazili po górach. Siostra pokazywała im rośliny i różne zwierzęta, z którymi mogli się bawić. A oni rozpoznawali teren, na którym, zgodnie z planami, mieli w przyszłości działać.

Z ojcem też lubili spędzać czas. Co prawda bardziej się uczyli niż bawili, ale W. miał do nich dobre podejście, więc nie czuli znudzenia. Czasem sami prosili o dodatkowe lekcje, chcieli jak najwięcej wiedzieć o wszystkim, co ich otaczało. I bardzo żałowali, że wszystko już zostało stworzone, a dla nich nie zostało nic. Ojciec uspokajał wtedy, mówiąc, że ich pora jeszcze nie nadeszła.

Ale najbardziej lubili przebywać z matką. E. zabierała ich w odległe zakątki, daleko od wszechmocnego oka ojcowskiego i urządzała wyścigi małych meteorytów albo planetoid, rzucała kometami lub organizowała konkursy, która gwiazda świeci mocniej.

W. lubił czasami organizować spotkania rodzinne na Ziemi. On wypoczywał, E. plotkowała z Naturą, a chłopcy dokazywali na trawie albo pluskali się wodzie. Pewnego razu zabawa przerodziła się w ostry pojedynek. Każdy z nich chciał wygrać, więc złapali kije, które leżały w trawie, i zaczęli się nimi okładać. Natura zaskoczona zawołała ojca.

– Tato, co oni robią? Zrób coś, tak przecież nie można! – Wstała, żeby ich rozdzielić, ale E. zatrzymała ją.

W. chwilę patrzył, co synowie robią, po czym zawołał:

– Stop, chłopcy! Wystarczy! Po każdej wojnie musi nastąpić rozejm, a później pokój!

Bóg i Szatan rzucili kije, uradowani podbiegli do Natury i siedli na jej kolanach.

– Będzie lekcja, tato? – spytał radośnie Bóg.

– Zgadza się – pokiwał głową W. – a temat sam się wyłonił. Trochę za szybko – westchnął.

– Tato, to mów – zarządził Szatan. – Co to jest Wojna, Rozejm i Pokój? – Spojrzał na brata, dumny, że zapamiętał trzy słowa.

Bóg skrzywił się niechętnie, ale widać było, że zazdrości Szatanowi, bo tato go pochwalił.

– Bardzo ładnie zapamiętałeś – powiedział do syna – a lekcję zaczniemy od Wojny. Wszystko zaczyna się od konfliktu, czyli kłótni, a co to jest, już wiecie, bo kłócicie się na okrągło.

– To znaczy, że my prowadzimy wojny? – spytał Szatan.

– Nie, nie prowadzicie wojny. Wojna jest wtedy, gdy zaczynają się kłótnie między dużymi, ale naprawdę dużymi, skupiskami...

– O, to meteoryty mogą prowadzić wojnę! – zawołał Bóg. – Jest ich naprawdę dużo w jednym roju! Ostatnio widzi... – urwał kopnięty przez Szatana. To była ich tajemnica przed ojcem! – No, dużo ich, tato, przecież wiesz – próbował uratować sytuację.

W. uśmiechnął się pod nosem, ale udawał, że nic nie wie.

– Nie, synku – powiedział – meteoryty nie prowadzą wojen, ponieważ nie mają powodu.

– Jak jeden rój wpadnie na drugi, to już jest powód!

– Ale meteoryt to rodzaj kamienia lub żelaza. Nie ma powodu obrażać się na inny meteoryt. Nie, one nie prowadzą wojen. Szukajcie dalej.

Synowie zaczęli się zastanawiać.

– To może my? – powiedział wolno Szatan. – Tylko że nas nie jest dużo.

– A poza tym – dodał W. – my nie możemy prowadzić wojen.

– A jakbyście mieli więcej dzieci, i my byśmy mieli, i Natura, i byłoby nas duuużo więcej, to moglibyśmy? – spytał Bóg.

– Nie – pokręcił głową W. – nadal byśmy nie mogli.

– Dlaczego?

– Bo nasza wojna zakłóciłaby odwieczny porządek zapisany w DNA. Po pierwsze naszym zadaniem jest wypełnienie przeznaczenia, a nie jest nim toczenie wojny. Po drugie my nie umieramy. Gdybyśmy zaczęli wojnę, musielibyśmy z mamą unicestwić was i siebie także, innego wyjścia by nie było. Po trzecie jesteśmy rodziną, a w niej nie ma mowy o tocze-
niu wojen.

– To w takim razie po co komu wojna? Dlaczego została zapisana w DNA? – spytał Szatan rozczarowany.

– Dla ludzi! – zawołał podekscytowany Bóg. – To dla nich, prawda, tato?

– Zgadza się – powiedział W. – Wojna będzie domeną ludzi, niestety. Oni też będą musieli wypełnić swoje przeznaczenie.

– A dlaczego będą toczyć wojny? – spytał zaciekawiony Bóg.

W. zawahał się. Wiedział, że on będzie główną przyczyną wojen, ale nie chciał jeszcze o tym mówić.

– Z różnych względów – powiedział w końcu. – Na przykład będą chcieli zdobyć więcej terenu dla swoich. Albo będą pragnęli zagarnąć czyjś majątek. Powodów będzie naprawdę dużo, mniej lub bardziej ważnych.

– Czyli będą to robić, żeby mieć jeszcze większą władzę, tak? – zastanawiał się Bóg.

– To będzie jeden z powodów – rzekł wymijająco ojciec, na co Bóg uśmiechnął się z satysfakcją, ale już nic nie powiedział.

– A to, co mówiłeś jeszcze? Rozejm i Pokój? – przypomniał Szatan. – To też dla nich?

– Każda wojna musi się kiedyś skończyć – zaczął W. – Jest to ważne dla ludzi, gdyż oni umierają. Podczas wojen ginąć ich będzie dużo więcej, a co najgorsze, umierać będą też dzieci, niemające żadnego związku z powodem, dla którego dany konflikt będzie się toczyć. Ale nie tylko ludzie odczują wojny, zniszczone zostaną tereny działań, czyli rośliny i zwierzęta też zginą. Dlatego po każdej wojnie Ziemia będzie musiała odpocząć. Pierwszym krokiem do zakończenia Wojny może być Rozejm, czyli umowa, że nie walczymy, dopóki się nie dogadamy. A później zawierany jest Pokój, który sprawia, że ludzie wracają do swoich domów i zajęć, a Natura – uśmiechnął się do córki – odbudowuje swój świat. Wszystko wraca do normy i trwa tak długo, dopóki komuś znowu nie przyjdzie do głowy, że chce czegoś więcej, więcej, więcej.

– A to źle chcieć więcej? – spytał Bóg.

– Jeśli chcesz wiedzieć więcej, to nie jest źle. Ale jeśli pragniesz posiadać więcej, to może być.

– Dlaczego?

– Bo jeśli chcesz mieć więcej, zwykle musisz komuś zabrać. To tak jak z wami – uśmiechnął się do synów. – Ty – spojrzał na Boga – jesz deser szybciej, zgadza się? – Bóg kiwnął głową. – A później zabierasz deser brata...

– A ty zawsze mówisz, że tak nie można – dokończył Bóg.

– No właśnie. Czasem Szatan oddaje ci swoją porcję, a czasem oponuje i wtedy zaczynacie się szarpać, tak?

– Bo dlaczego mam mu oddawać swoje? – bronił się
Szatan.

– Masz rację, synku, nie musisz nikomu oddawać tego, co twoje. Chyba że sam chcesz się podzielić, wtedy jest dobrze. Ale nikt nie ma prawa nikomu nic zabierać, narzucać, tylko dlatego, że jest silniejszy, starszy albo ma większą władzę czy więcej wojska...

***

– Czyli? – przerwałam opowieść. – Nie Wszechświat jest ojcem Wojny i Pokoju, tylko Bóg? Bo tak to wygląda. Spodobało mu się, że ludzie mogą się dla niego zabijać.

Izydoriusz spojrzał na mnie.

– Nie, Bóg nie był ich ojcem. Miał dostęp do idei, które istniały w DNA Wszechświata i wykorzystywał je dla swoich celów. Musiał wypełnić...

– ...swoje przeznaczenie – weszłam mu w słowo. – Szkoda tylko, że kosztem wielu generacji ludzkich.

– Tak, to prawda, koszt był wielki. Ale to ludzie walczyli. To ich wola o tym decydowała, nie wola Boga.

3 kwietnia 2020 r.

Dominice Lewickiej-Klucznik

– „W kwarantannie od piętnastu lat” – usłyszałam za plecami. Izydoriusz stał za mną i czytał, ale nawet się nie wkurzyłam.

– Straszne, prawda? I przecież wiem o tym. Znam osoby, matki dzieci niepełnosprawnych, które żyją tak na co dzień od wielu lat. I dopiero dziś... – Odsunęłam się od laptopa, obraz na monitorze mnie rozpraszał. – Zdałam sobie sprawę, że jestem cholerną egoistką. Rozumiesz? Tak naprawdę potrzebowałam urlopu, i to od dawna. Takiego prawdziwego, że nie musiałabym nic robić. Bo wiadomo, wolne w Polsce jest super, ale bywa wyzwaniem. Trzeba spotykać się z ludźmi, rozmawiać, trzeba gdzieś tam dojechać, potem wrócić. Nie śpi się w swoim łóżku, za każdym razem nowe miejsce i tak dalej, i tak dalej. Nagle dostałam dar od losu, niespodziewany urlop i spędzam go w domu, w którym czuję się dobrze. W swoim pokoju, w swoim łóżku. Do tego reszta plusów. Nie muszę pracować z domu, bo to fizycznie niemożliwe. Nie muszę uczyć nikogo ani pilnować, żeby się uczył. Owszem, martwię się o swoje dzieci i rodzeństwo, bo wszyscy są daleko, ale troska na odległość jest inna niż z bliska. Rozumiesz, a ja narzekam, że muszę siedzieć w domu! Mało tego, mam ogród, w którym codziennie piję kawę! Nie jestem zamknięta w blokowisku, w czterech ścianach, i marudzę! Wiesz co? Jestem egoistką i tyle! – Ten wybuch chyba dobrze mi zrobił. Nafuczałam, ale gdy wyrzuciłam z siebie prawdę, zrobiło mi się lepiej.

Izydoriusz uśmiechał się coraz szerzej i szerzej, aż w końcu parsknął śmiechem. Nie miałam wyjścia, dołączyłam.

– OK – w końcu się uspokoiliśmy – nie wiem, dlaczego się ze mnie śmiałeś i nie wiem, czy mi się to podobało.

– Ale śmiałaś się ze mną – wytknął.

– Bo to zaraźliwe – wzruszyłam ramionami.

– Albo potrzebowałaś odreagować. Bo sama wiesz, że to nie jest tak do końca. Nie wkurzałaś się dlatego, że masz urlop, a dlatego, że on jest przymusowy, a jak sama mówisz: „Jeśli nie pracuję, nie mam pieniędzy. Nie mam pieniędzy, nie mam za co żyć”.

– Zgadza się, ale i tak jestem w lepszej sytuacji niż inni – wzruszyłam ramionami. – Nie mam na przykład dzieci na utrzymaniu. Zresztą, nie rozmawiajmy już o tym. Wyraziłam swoje zdanie i starczy. Bardziej interesuje mnie coś innego. Mówiłeś, że konsekwencją życia są starość i śmierć. Trudno. Nie mamy wyjścia, musimy się na to zgodzić. Tym bardziej że wiele chorób wynika z wypadków, używek, ze złego odżywiania, stresu. Przyczyn może być naprawdę dużo. Żyjemy jak żyjemy i dopiero po czasie zdajemy sobie sprawę, że można było zrobić coś inaczej. Są też przypadki, gdy nie mieliśmy wpływu. Różnie. Mnie zastanawia jedno. Dlaczego tyle dzieci już rodzi się chorych lub z różnymi dysfunkcjami? Down, porażenie mózgowe, padaczka, przepukliny oponowe i tak dużo innych! Nie chodzą, nie mówią, nie są w stanie panować nad odruchami fizjologicznymi, uczą się dłużej niż dzieci zdrowe, jeśli w ogóle są w stanie czegoś się nauczyć. Czekaj, coś ci pokażę. – Zerwałam się od biurka, podeszłam do półki na oknie, wyciągnęłam jedną z książek. – Zobacz, to tomik poezji mojej przyjaciółki, Dominiki, M+M. Czytasz mi przez ramię – stwierdziłam uszczypliwie – to pewnie go już widziałeś w moich rękach. Tylko jeden krótki cytat przytoczę – zaczęłam wertować książeczkę. – O, tu jest. Słuchaj: „Rodzice chorych dzieci modlą się, / by umarły one wcześniej” – spojrzałam na niego. – Rozumiesz, o co mi chodzi? Te dzieci są skazane od urodzenia.

– Na co?

– Na ostracyzm, na stałą opiekę i brak samodzielności, często na życie w samotności, na siedzenie w domu albo w depeesie z takimi samymi osobami jak one. Bez możliwości rozwijania się, podnoszenia kwalifikacji, o ile jakieś mają. Rozumiesz? Urodziły się już skazane! I jeszcze te ze spektrum autyzmu, z Aspergerem. Dlaczego? – spytałam. – Dlaczego Wszechświat pozwolił na tyle cierpienia?

Izydoriusz spuścił głowę.

– To trudne pytanie – powiedział po chwili – i odpowiedź też nie jest łatwa. Chyba nawet jej nie ma. Ale coś ci opowiem.

***

Natura siedziała w swoim ulubionym kąciku ziemskim i rozmawiała ze zwierzętami, które opowiadały o swoich szczęściach i nieszczęściach. Nagle coś zaczęło się dziać. Niebo rozdarły błyskawice, jedna z nich ugodziła wielkie drzewo, które zaczęło się palić. Ziemia zatrzęsła się w posadach, po czym rozpoczęła się straszliwa zawierucha wraz z ulewą. Z oddali dochodziły dziwne dźwięki. Zwierzaki rozpierzchły się przestraszone na wszystkie strony. Natura podniosła się
z miejsca.

– To mama – była zaskoczona. – Co się stało? Zaraz, zaraz, kłóci się z tatą? O co???

Pierwszy raz Natura spotkała się z taką sytuacją. Owszem, mama była bardzo emocjonalna, ale tata rozbrajał ją swoim spokojem. Bywało, że ciskała gromami, ale szybko jej mijało i wszystko wracało do normy. Tym razem jednak wydawało się, że sytuacja się pogarsza.

Natura nabrała głęboko powietrza, po czym krzyknęła, jak mogła najgłośniej.

– Mamo!!!

Nie wiedziała, czy jej głos dobiegł do matki, ale chyba tak, bo nagle wszystko się uspokoiło.

– Przestraszyłaś się? Przepraszam, córeczko. To było zbyt nagłe, nie umiałam się opanować.

E. znalazła się obok córki i objęła ją.

– Mamo, co się stało? – spytała przestraszona Natura. – Coś z tatą?

– Coś przez tatę! – krzyknęła E. – Jak on może stawiać mnie w takiej sytuacji! I to wszystko w imię czego? W imię jakiegoś idiotycznego przeznaczenia? A co mnie ono obchodzi! – i wybuchła płaczem.

Natura przytuliła matkę i poprowadziła ją do zwalonego pniaka. Usiadły razem. E. płakała, a Natura jej nie przeszkadzała. Wiedziała, że trzeba wypłakać ból i żal, żeby móc ruszyć dalej.

W końcu E. uspokoiła się i już tylko chlipała.

– To teraz na spokojnie powiedz, co zrobił tato. Co się stało? – Natura pogłaskała matkę po ramieniu.

– Mam mieć znowu dziecko – wychlipała.

– To chyba dobrze? – uśmiechnęła się Natura. – Jesteś wspaniałą matką, możesz mieć jeszcze dużo dzieci, które będą szczęśliwe, że cię mają. Tak jak ja jestem szczęśliwa i bliźniaki.

– Nic nie rozumiesz – pokręciła głową E. – To dziecko nie będzie szczęśliwe, że będzie mnie miało.

– Dlaczego? – zdziwiła się Natura.

– Bo nie będzie wiedziało, że mnie ma! – zawołała E. i znów zaszlochała.

– Nie rozumiem. – Natura zmarszczyła brwi.

– To będzie chore dziecko, rozumiesz? – Matka wstała z pniaka i zaczęła nerwowo chodzić w tę i z powrotem. – Ojciec (była naprawdę zła, nigdy nie używała słowa „ojciec”) postanowił, że musimy wydać na świat chore dziecko.

– Bo tak zostało zapisane w DNA? – spytała Natura.

– Właśnie tak! I dlatego mam cierpieć!

– A dlaczego ty masz cierpieć? – Natura była spokojna.

– Ty też przeciwko mnie? – spojrzała gniewnie na córkę.

– Mamo, nie jestem przeciwko tobie, ale... Czy to nie ono przede wszystkim będzie cierpiało? Poza tym nie wiesz, na co to dziecko będzie chore, może nie będzie to coś strasznego.

– A jeśli będzie? Co ja z nim zrobię? – wzruszyła ramionami. – Zrozum, a jeśli naprawdę nie będzie wiedziało, kim jestem?

Z krzaków dobiegł pisk. Natura uśmiechnęła się. Złapała matkę za rękę.

– Chodź, coś ci pokażę.

– Nie chcę nic oglądać! – oburzyła się E. – Nie rozumiesz, że ja cierpię?

– Wiem, że cierpisz i chcę ci pomóc – pociągnęła ją. – Chodź, nie bój się.

Weszły w gęstwinę i po chwili doszły do gniazda lisów. Zwierzaki, zobaczywszy Naturę, wyskoczyły i zaczęły łasić się do niej. Tylko dwa lisy zostały w środku. Duży i mały.

– No widzę, że lisy cię kochają. Może to ty powinnaś mieć dziecko, nie ja?

– Poczekaj chwilę, a zrozumiesz.

E. niechętnie zaczęła obserwować zwierzęta. Po chwili mały lisek zaczął gramolić się do przodu. Ale tylko na przednich łapach, tylne zostawały z tyłu. Nie mógł chodzić. Drugi lis chwilę czekał, po czym zatrzymał biedaka, a następnie położył się koło niego i zaczął lizać, przytrzymując łapą, żeby się nie ruszał.

– To małe... – wyszeptała E. – jest chore, tak? Nie może
chodzić?

– Zgadza się – potwierdziła Natura. – Taki się urodził. Ale matka cały czas jest przy nim. Pilnuje, żeby mu się nic nie stało, liże, odgania rodzeństwo, gdy chcą mu dokuczać.

– Czy on będzie chodził? – E. była... Sama nie wiedziała, czy przerażona, czy zszokowana, czy po prostu pełna współczucia.

– Raczej nie – odpowiedziała spokojnie Natura. – Jest skazany na pomoc do końca życia. No cóż, to pierwszy taki przypadek, który oglądam. Nie wiem, czy matka będzie się nim opiekowała cały czas. Ale na pewno kocha tego malucha, więc podejrzewam, że go nie porzuci – urwała na moment. – I myślę, że to będzie dotyczyło wszystkich chorób, z jakimi przyjdzie się zmierzyć. Bo na pewno będą gorsze – spojrzała niepewnie na matkę – a nie wiem, z jaką przyjdzie się zmierzyć tobie.

– Dlaczego to się tutaj wzięło? – spytała zrezygnowana E.

– Poprosiłam tatę, żeby zobaczył dla mnie kawałek najbliższej przyszłości – powiedziała spokojnie Natura. – Wiem, że choroby są konsekwencją życia i dotyczą zarówno ludzi, jak i zwierząt. Wszystko jest zapisane i musi się wydarzyć. Dlatego chciałam zobaczyć jeden przypadek, żeby widzieć i wiedzieć, co robić.

– I już wiesz, co trzeba robić w takich sytuacjach? – wybuchnęła E.

– Wiem – powiedziała spokojnie Natura. – Po prostu być i kochać...

***

– Nic nie wyjaśniłeś – powiedziałam smutno.

– Bo na to nie ma wyjaśnienia, rozumiesz? – powiedział Izydoriusz. – Po prostu jest. Należy tylko zaakceptować, być i kochać. I zrobić wszystko, żeby pomóc funkcjonować.

– Tylko...

4 kwietnia 2020 r.

– I jak spędziłaś wczorajszy wieczór?

– Coś taki miły? – spytałam podejrzliwie. – „Strzeżcie się Greków, nawet gdy przychodzą z darami”.

Popatrzył w sufit, jakby tam szukał podpowiedzi.

– Eneida – zachichotałam.

– Nie czytałaś – stwierdził. – Pamiętałbym.

– Nie, nie czytałam. Wielu innych książek też nie. Mam spore zaległości – przyznałam.

– A tu także stosik leży – powiedział z naganą w głosie.

– Wiem, wiem. Ale nie mogę czytać, gdy piszę.

– Dlaczego? – zdziwił się.

– Nie wiem. Nie mogę. Nie chcę się zagłębiać w to, co ktoś napisał.

– Filmów też nie oglądasz.

– O, przepraszam! – Trochę mnie wkurzył. – Oczywiście, że oglądam!

– Jak robisz papierosy.

– A to takie ważne, co robię podczas oglądania? Przynajmniej się nie nudzę. Robieniem papierosów oczywiście.

– Czy filmami? – spytał powątpiewająco.

– Oj, musisz tak wiercić? – zezłościłam się na dobre. – Co poradzę, że filmy mnie nużą? Nie wszystkie, ale większość.

– Może dobierasz nieodpowiedni repertuar?

– Łomatko! – przewróciłam oczami. – Masz zamiar zabawiać się w mojego doradcę kulturalnego?

– Może ktoś powinien, skoro sama nie potrafisz?

– Izydoriuszu! – powiedziałam ostro. – To, że razem pracujemy, nie upoważnia cię do wtrącania się w moje życie... kulturalne!

Zachichotał.

– Pamiętam, jak używałaś tego tonu na próbach zespołu teatralnego, a oni udawali, że się ciebie boją.

Tym przypomnieniem mnie rozbroił, zaczęłam się śmiać.

– Nie masz racji, czasami naprawdę się bali – stwierdziłam. – Może nie mnie, ale sytuacji, gdy na przykład za bardzo szaleli, a ja byłam zła i kończyłam próbę przed czasem. Bo w takim momencie nasuwało się pytanie, czy kolejne spotkanie się odbędzie – odpłynęłam na chwilę we wspomnienia. – „Ale to już było i nie wróci więcej” – zanuciłam, po czym wyprostowałam się w fotelu i położyłam ręce na klawiaturze. – My za to możemy wrócić do naszej pracy i chcę dziś wiedzieć, co Wszechświat myślał o sztuce. Choć, co prawda, trochę chaotycznie skaczemy z tematu na temat, nie uważasz? Taka mitologia grecka na przykład była bardzo uporządkowana. Najpierw Zeus, który rządził, potem wszyscy mniej znaczący bogowie, półbogowie...

Uuuu, zaszumiało w pokoju, aż wszystkie papiery zaczęły fruwać!

– Nie! Porównuj! Historii! Wszechświata! Do! Mitologii! – robił się coraz większy i był w tym przerażający! Zupełnie jak Galadriela w próbie pierścienia.

– Przepraszam! – zawołałam przestraszona. – Tak tylko mi się nasunęło. Nie chciałam urazić ciebie ani Wszechświata! Przepraszam – powtórzyłam, a on uspokajał się i po chwili znów stał się „moim” Izydoriuszem.

– Ja też przepraszam – powiedział z godnością – nie powinienem się tak unosić, ale to było nader niestosowne porównanie.

– Ale naprawdę nie miałam nic złego na myśli – powiedziałam ze skruchą. – Poza tym nie wiem, czy pamiętasz, ale jeszcze w latach nastoletnich uwielbiałam mitologię grecką.

– Tak, pamiętam – powiedział już całkiem łagodnie. – W kółko do niej wracałaś. Znałaś na pamięć te opowieści.

– No właśnie. Teraz, gdy opowiadasz mi historie o Wszechświecie, trudno, żebym nie robiła odniesień. Poza tym jako pisarka też staram się wykonać swoją pracę jak najlepiej, żeby to była sensowna i logiczna całość.

– Już dobrze, dobrze – chyba miał wyrzuty sumienia, że wyszedł z roli. – Kolejność pojawiania się nowych idei w naszej historii nie jest aż tak ważna – powiedział po krótkim namyśle. – One mają po prostu stawać się, a kiedy, nie jest istotne. Musisz pamiętać o jednym. Historia Wszechświata i jego rodziny łączy się z historią Ziemi i jej mieszkańców, ale nie jest tożsama z czasem ziemskim. Wszechświat go nie liczy, w odróżnieniu od ludzi, dlatego możemy przeplatać pojawianie się idei.

Uff, już był naprawdę spokojny, więc zaryzykowałam.

– W takim razie spytam jeszcze raz. Co Wszechświat sądził o sztuce?

– To samo, co Churchill o kulturze.

Spojrzałam na niego z uznaniem.

– Pamiętasz?

– Oczywiście! „Panie premierze, musimy ciąć wydatki. Najlepiej zacząć od kultury!”. Na co Churchill odpowiedział: „W takim razie o co my tę wojnę toczymy?”.

Zaśmiałam się, bo fajnie zróżnicował głosy.

– Nadawałbyś się do radia. Ale o tym pomyślimy później, teraz może przejdźmy do Wszechświata...

***

W. kochał tworzyć. To było dla niego jedno z ważniejszych działań. I nie chodziło o efekt końcowy, choć on też był istotny. Sam proces kreowania miał największe znaczenie, poczynając od koncepcji, nad którą, bywało, dumał długo, chcąc pogodzić to, co zrobić musiał, z tym, co mu w duszy grało. Nie zawsze było to łatwe. Przeznaczenie zapisane w DNA miało wymagania zero-jedynkowe. Albo coś jest białe, albo czarne. Ale dla W. okazało się nie do przyjęcia, gdyż rozróżniał całą gamę kolorów. Nawet takich, które trudno nazwać. I tak było ze wszystkim.

Na przykład w DNA zabicie kogoś zostało zapisane po stronie zła, ale dla W. to nie było aż tak oczywiste. Wiele o tym dyskutował z E.

– Wyobraź sobie, że ktoś zrobił krzywdę twojej córce. Co robisz w takiej sytuacji? – spojrzał na żonę uważnie.

– No cóż – zastanawiała się. – Jeśli to będzie na Ziemi, to powinnam poczekać, aż morderca zostanie znaleziony i oddany w ręce sprawiedliwości, wierząc, że ona ukarze go w moim
imieniu.

– Brawo! – zawołał W. – A co, jeśli sprawiedliwość ziemska będzie kulawa i nie zechce go ukarać? Bo na przykład morderca okaże się kuzynem brata siostry sędziego? Albo będzie tak sprytny, że nikt go nie znajdzie. Co wtedy?

– Zabiję go sama. – Odpowiedź była krótka i jednoznaczna.

– Jak cię znam, to od tego byś zaczęła – uśmiechnął się pod nosem W. – nie od sądów.

E. wzruszyła ramionami.

– W takiej sytuacji rozsądek nie działa.

– No właśnie. Najgorzej, że wiele jest takich okoliczności – westchnął W. – gdy rozsądek i DNA mówią jedno, a ty masz swoje widzenie.

Dlatego, powołując jakiekolwiek idee lub potomstwo, szukał sposobu, żeby wypośrodkować oczekiwania DNA i swoje. Dzięki temu przekonał E. do kolejnego dziecka. Była to Sztuka, która od chwili narodzin zaczęła chodzić swoimi drogami. Szczególnie polubiła pracować na Ziemi. Ludzie byli podatni na jej podszepty, więc rozwijali się. W swoim tempie, co Sztukę czasami denerwowało. Dlatego zdarzało się, że wybierała sobie jakieś osoby, które wybiegały przed szereg i tworzyły coś nowego.

***

– Rozumiem, że tu chodzi o style, na przykład w malarstwie. Ktoś tam był prekursorem nowego nurtu, jak choćby Van Gogh czy Picasso.

– Nie tylko. To dotyczy wszystkich gałęzi Sztuki. Ona była wszechstronna i nie bała się eksperymentować. Zresztą Wszechświat powołał dla niej kolejną ideę, Cywilizację, więc nie była sama w poszukiwaniu nowego. Tym sposobem ze sztuk plastycznych przeszła do pisania, zaczął się teatr, kino, telewizja i tak dalej, i tak dalej. Oczywiście to szło różnymi drogami zgodnie z podziałami społecznymi. Dla arystokracji była scena dworska, dla plebsu kuglarze na rynku, ale z czasem to wszystko się wyrównywało...

– No tak – westchnęłam – a najlepiej wyrównał wszystko Zenek i jego „oczy zielone”.

5 kwietnia 2020 r.

Mojemu bratu Romkowi

– Coś mi się rano przypomniało – zaczęłam codzienną rozmowę z moim aniołem stróżem. – Dwa dni temu minęłaby trzydziesta siódma rocznica ślubu, gdybym nadal była mężatką.

Spojrzał na mnie uważnie.

– Pamiętam. Szczególnie to, jak przed uroczystością jeździłaś do wielkich miast i szukałaś wymarzonych ubrań.

– Chciałam wyglądać ślicznie „w najpiękniejszym dniu w życiu” – zaakcentowałam ironicznie drugą część zdania. – Był jeszcze stan wojenny, w sklepach nic, do tego jako początkująca nauczycielka zarabiałam grosze. Białą sukienkę miałam przecież z wypożyczalni. Nie stać mnie było na kupno czy uszycie nowej.

– I tak wyglądałaś w niej ładnie – stwierdził.

– Dziękuję – uśmiechnęłam się – ale nie musisz mnie pocieszać. Już nie. Swoją drogą, niewiele pamiętam z tego dnia, a właściwie nic. Mało zdjęć zostało, więc nie mam na czym bazować – westchnęłam – a sama wyrzuciłam, co mogłam, z pamięci.

Izydoriusz pokręcił się w miejscu, jakby się wahał, ale jednak zapytał.

– Kochałaś swojego męża?

– Powinieneś to wiedzieć – zakpiłam.

– Dobrze, jeśli sama ubierzesz to w słowa – powiedział poważnie. – Czasami trzeba usłyszeć swój głos. To nabiera innego znaczenia.

Spojrzałam na niego wymownie, ale nie dał się zbyć.

– No? – pogonił mnie.

– Nie wiem – powiedziałam uczciwie. – Podejrzewam, że jakieś uczucie było, bo ja z natury jestem kochliwa i romantyczna. Ale czasem przychodzi mi do głowy, że wyszłam za mąż, bo się bałam, że nikt inny mnie nie zechce. Wtedy bycie starą panną równało się bez mała śmierci społecznej, a nie wiem, czy pamiętasz, ale nie miałam zbytniego powodzenia – uśmiechnęłam się krzywo.

– Może to nie było tak? – spytał łagodnie. – Pamiętam, że na różnych etapach swojego życia byłaś zafiksowana na jakiegoś chłopaka z marzeń, który cię nie chciał, więc odrzucałaś awanse innych.

– „Odrzucałaś awanse innych!” Ale masz język! -
zakpiłam.

– Nie zmieniaj tematu – pogroził mi palcem. – Tak było. Robiłaś wszystko, żeby tylko nikt nie stanął ci na drodze do marzeń o ukochanym. Tylko marzeń – powtórzył – bo przecież nie czyniłaś nic, żeby się coś zmieniło.

– A co, miałam podrywać chłopaków? – oburzyłam się. – Przecież wiesz, że to nie leży w moim charakterze.

– Nie mówię o podrywaniu, ale o jakiejś takiej drodze...

– Wiesz, na temat podrywania i wszystkich takich dróg to chyba nie powinieneś się wypowiadać – zgrzytnęłam zębami. – Chyba nie masz doświadczenia w tej dziedzinie?

Zarumienił się. Leciutko, ale się zarumienił.

– Masz rację, nie mam. Ale – zmienił gładko kierunek rozmowy – wracając do ciebie, wszyscy ukochani nawet nie wiedzieli, że nimi są, więc jak mogłaś coś zdziałać? Twój były mąż miał tupet i gadane, dlatego udało mu się zdobyć ciebie, zgadza się?

Kiwnęłam głową twierdząco, ale po chwili zastanowienia.

– Miał gadane, to fakt. Gdy zatrzymywaliśmy się na jakimś polu biwakowym podczas naszych wędrówek, on w ciągu godziny znał wszystkich, z ich rodzinami do piątego pokolenia włącznie – pozwoliłam sobie na sarkazm – i wprowadzał mnie w towarzystwo. Poza tym naprawdę wyglądał na zakochanego, więc – wzruszyłam ramionami – dałam się ponieść.

Znów pokręcił się nerwowo w miejscu, ale spytał.

– Powiedz mi. Nienawidzisz go?

– Powinieneś to wiedzieć – odpowiedziałam spokojnie. – Nie nienawidzę. Tylko go nie lubię.

– Dlaczego?

– To proste. Bo nie walczył o nas.

Przyjrzał mi się uważnie.

– To znaczy?

– Ojej, musisz? – jęknęłam. – A jak odpowiem, to przestaniesz drążyć temat eksa?

– Sama zaczęłaś – przypomniał – ale OK, przestanę – uśmiechnął się kpiąco.

– Wiesz, że pił – zaczęłam – i to było powodem, dla którego zdecydowałam się na rozwód. Bałam się, że albo go zabiję, albo sama zacznę pić, albo wyląduję w wariatkowie. Każda z opcji była bardzo prawdopodobna. Rozwód był opcją najłagodniejszą – wzruszyłam ramionami – co nie znaczy, że łatwą. Ale gdyby mu zależało na nas, rzuciłby picie. A on to olał. Nawet nie próbował przestać. A nie, czekaj! To było inaczej... – Grzebałam w pamięci. – Na pierwszej sprawie sędzina namówiła mnie na zawieszenie, żeby dać mu szansę. Zgodziłam się, bo dlaczego nie? Ostatecznie stara panna czy rozwódka, odium podobne. I wiesz, ile czasu nie pił? Pamiętasz? – Izydoriusz pokręcił głową przecząco. – No właśnie. Dwa tygodnie, kumasz? Dwa tygodnie! – powtórzyłam. – Na odwyk nie poszedł, bo stwierdził, że nie potrzebuje. On pije wtedy, gdy chce, nie dlatego, że musi. „A żona przesadza, Wysoki Sądzie”. O to mam żal. Że nie walczył o nas. Zostawił. Zdradził.

– A nie masz żalu, że zaczął pić?

– To akurat nie jest zero-jedynkowe – skrzywiłam się. – Nie wiem, czy pamiętasz, też lubiłam alkohol.

– Oj, pamiętam – wtrącił potępiająco.

– No właśnie. Był czas, że piłam sporo. A potem urodziły się dzieci i odpuściłam. On nie. Ale z uzależnieniem jest tak, że człowiek się w nie zapuszcza, gdy czegoś mu brak. Szuka zastępstwa. Erzacu. Nie wiem, czego brakowało eksowi, ale miałam w tym swój udział. Może byłam zbyt zajęta sobą i swoimi sprawami. Nie mam pojęcia. Nigdy z nim na ten temat nie rozmawiałam, bo do tego doszłam później, gdy już nie mieliśmy kontaktu. Nie mogę mieć o to wielkiego żalu. Coś zaniedbałam, czegoś nie dostał w naszym związku, więc poszukał gdzie indziej. – Spojrzałam na Izydoriusza. – Nie wiem, czy moje tłumaczenie jest dostateczne, ale sam rozumiesz. Nie mogę obwiniać kogoś, jeśli sama mam niejakie
poczucie winy.

Anioł pokiwał głową.

– Chyba cię rozumiem. I myślę, że Wszechświat też...

***

W. miał problem i myślał nad nim intensywnie. Do tego stopnia, że ściągnął żonę. E. usiadła obok, jeszcze zdyszana po zabawie z dziećmi.

- No to mów – powiedziała, przytulając się do męża.

– Mam problem – powiedział W.

– Wyczułam, dlatego tu jestem.

– Kochana moja. – Przytulił ją mocno. – Mam kłopot z ludźmi i z tym, co zapisane w DNA. Muszą dostać wszystko. Nie mam wyjścia, muszę im to dać.

– Ale co?

– Uzależnienie – odrzekł ze smutkiem W.

– Rozumiem – powiedziała wolno E. – To jest z kategorii tych niedobrych idei, tak?

– Tak.

– Dostali z niej już wiele, choćby wojny. Dlaczego tak bardzo boisz się dać im uzależnienie? – spytała.

Westchnął.

– Wojna to coś innego. Wychodzą ludzie na pole bitwy, strzelają do siebie, wiedzą, co robią.

– Niby tak, ale pamiętaj, że przy tym giną też dzieci – wtrąciła – które nie wiedzą, co się dzieje.

– Zgadza się – pokiwał głową – ale nie wszystkie. Te, które przeżyją, dorastają i wtedy dopada je następny wróg. Podstępny, cichy. Skrada się powoli. Zaczyna od jednej zachęty, malutkiej, takiej, która ma dać radość, zadowolenie, pewność siebie, złudę zwycięstwa. Taki oszust. Jedna zachęta sprawia, że ten ktoś czuje się przez jakiś czas cudownie, więc niedługo potem chce następną, żeby znów poczuć się panem świata. Po jakimś czasie okazuje się, że to za mało. Potrzeba więcej i częściej. Czas mija i człowiek staje się niewolnikiem. Chciałby przestać, ale nie może. Niszczy swój organizm, niszczy rodzinę, niszczy swoje pasje, nie jest w stanie skupić się na pracy, na niczym. Jego uczucia rozpływają się we mgle. Wie, że są, ale nie potrafi się do nich dostać, a wolna wola przestaje się liczyć! Już nic nie zależy od niego. Jest chory, ale nie pozwala sobie i nikomu na leczenie. Czasem umiera, a czasem funkcjonuje wiele, wiele lat ze świadomością, która przychodzi w rzadkich momentach jasności umysłu, że zmarnował życie swoje i bliskich. Rozumiesz?

– Rozumiem – powiedziała. – Ale po każdej wojnie przychodzi pokój, prawda? – W. kiwnął głową, że tak jest. – To daj im coś, co pomoże im zakończyć tę walkę ze sobą.

– Ale co? – jęknął. – W DNA nie ma nic, żadnego uniwersalnego leku, żadnej idei, która by zahamowała lub zlikwidowała to zjawisko. Nie ma czegoś takiego jak Pokój w opozycji do Wojny. Nie chcę ich zostawić na pastwę Uzależnienia, bo wiem, że sobie nie poradzą, a w takim układzie Ziemia długo nie przetrwa.

E. zamyśliła się.

– No cóż, widzę tylko jedno wyjście – powiedziała po chwili. – Każdy człowiek po urodzeniu powinien dostać osobistego
opiekuna.

– Jak to sobie wyobrażasz? – W. spojrzał na nią uważnie. – Kolejne osoby? Ty wiesz, jak szybko Ziemia się zapełni? A poza tym skąd pewność, że będą odporne na zachęty Uzależnienia?

– Bo to nie będą osoby – powiedziała tajemniczo...

***

– Tym sposobem zjawiłeś się na świecie, tak? – spytałam.

– Energia akurat nie mnie miała na myśli – powiedział skromnie Izydoriusz – ja się pojawiłem dużo później. Ale to ona wpadła na ten genialny pomysł utworzenia anielskiej drużyny.

Dzwonek w laptopie przerwał rozmowę.

– Moja siostra dzwoni – powiedziałam, obracając się w fotelu, jednak anioła już nie było. – Spokojnie, nie bój się, nie zapomnę – zachichotałam. – Jutro porozmawiamy o tobie. No cześć, mała...

6 kwietnia 2020 r.

E. miała rację. Stworzenie człowieka wiązało się z problemami i W. był tego świadomy. Wiedział, że da mu wszystko, co będzie mógł, co jest zapisane w DNA, łącznie z wolną wolą i prawem wyboru. Ale znał przyszłość i zdawał sobie sprawę, że ludzie będą to wykorzystywać w dziwny sposób. I choć dostaną też instynkt, będą zachowywać się tak, jakby go nie słyszeli. W. rozumiał, że będzie potrzebował pomocników, którzy wyręczaliby go w trudnej sztuce pilnowania ludzi. Dlatego wiele czasu spędził na dyskusjach z żoną. Oboje chcieli, żeby to było dzieło najwyższego gatunku.

– Ludzie nie mogą ich widzieć – stwierdził W. – Nie będą słuchać kogoś, kto będzie im cały czas towarzyszył.

– Tym bardziej – dodała E. – że każdy od czasu do czasu potrzebuje samotności, prawda? Nie można być ciągle
z kimś.

– Ja tego akurat nie wiem – zaśmiał się W. – ale widzę po tobie, jak czasem się chowasz. Nawet przede mną.

E. przytuliła się do męża.

– Ale wiesz, że to nie ma związku z tobą. Nie uciekam od ciebie. Po prostu potrzebuję być sama.

– Rozumiem cię i dlatego nie protestuję – puścił do żony oko. – Ale wróćmy do naszych pomocników. Już wiemy, że ich nie widać. Co proponujesz dalej?

– Każdy z nich ma wiedzieć o swoim podopiecznym wszystko, toteż powinni być z nimi cały czas. Widzieć, słyszeć, czytać w myślach. Nie mogą więc potrzebować snu, jedzenia, chodzić do toalety.

– Bardzo słusznie – pochwalił W. – To ważny element, o którym muszę pamiętać. Myślę, że nie powinni mieć płci – zastanawiał się chwilę. – Tak, to istotne i będzie lepiej zarówno dla nich, jak i dla ludzi.

– A ponieważ muszą działać na człowieka – drążyła E. – niech będą głosem w głowie. Takim, który podpowiada, co można zrobić.

– Dobry pomysł, ale w takim razie pomocnik musi być mądry, żeby wiedzieć, co podpowiedzieć.

– To akurat nie problem – uśmiechnęła się E. – Stworzysz go na swoje podobieństwo, więc taki będzie.

Tym sposobem doszło do powołania cudownych istot, które miały się opiekować ludźmi. Taki był plan, że w chwili urodzenia każdy człowiek dostanie opiekuna, którego zadaniem będzie pomagać, wspierać i wskazywać drogę. Na ich czele stanął dowódca, którego zadaniem było kontrolować, czy wszystko idzie, jak powinno. On bezpośrednio kontaktował się ze Wszechświatem w razie problemów. Był też nauczycielem aniołów.

Na początku żadnych problemów nie było. Nowe istoty cieszyły się swoją misją i z niecierpliwością czekały na pojawienie się ludzi. Snuły marzenia o tym, jak cudownie będzie wyglądała współpraca z podopiecznymi. Codziennie odbywały szkolenia związane z DNA, poznawały wszystkie ukryte w nim idee. Uczyły się, jak można reagować w różnych sytuacjach i co podszepnąć istotom ludzkim, żeby czuły się lepiej.

Czasami na lekcje wpadali Bóg i Szatan. Siadali w kąciku i słuchali bardzo uważnie.

– Myślę, że te istoty kiedyś będzie można wykorzystać – któregoś razu szepnął Bóg do brata. – Trzeba będzie ludziom powiedzieć, że ktoś taki jest.

– Po co? – spytał Szatan. – Jak będą wiedzieli, to będą ich słuchać.

– Oj, głupi jesteś – zaśmiał się Bóg – i nie uważałeś na lekcji z DNA. Ludzie zawsze robią odwrotnie niż im podpowiada intuicja albo ktoś mądry. A poza tym my tu jesteśmy, co nie? Od teraz zaczynamy przygotowania do inwazji. Zobaczysz, jeszcze będziemy mieć pociechę z tych istot. I, powiadam ci, narobimy zamieszania – zachichotał.

– Jakiej inwazji? – spytał Szatan zaciekawiony.

– Słuchaj uważnie. Zrobimy tak...

Bóg i Szatan dogadali się, zaczęli swoją misję. W oczekiwaniu na zejście na Ziemię nowe istoty się nudziły. Dlatego chętnie rozmawiały z synami W., a oni, każdy z osobna, opowiadali o swoich przyszłych planach i namawiali do współpracy ze sobą. Nie były to konkrety, ale aluzje, które nabrały mocy w późniejszym czasie.

Tymczasem na Ziemi rodziło się życie, bo na to był już czas. Niestety, ludzi nie było zbyt wielu na początku, więc nie wszystkie cudowne istoty mogły wyżyć się w misji. Tym częściej rozmawiały z Bogiem i Szatanem, którzy pokazywali im, jak by to było fajnie, gdyby mogły robić, to, co chcą, wybierając z DNA tylko interesujące cząstki. Tym sposobem część z nich dała się namówić i odmówiła zejścia na Ziemię w charakterze opiekunów ludzi.

W. wiedział, że tak się stanie, więc nie protestował.

– Każda siła – tłumaczył ich przełożonemu – ma swoje przeciwieństwo.

– Ale oni będą czynić zło! – przekonywał Główny. – Nie możemy na to pozwolić!

– Nie mamy wyjścia – uśmiechnął się smutno W. – To, co w DNA zapisane, takim się stanie. My możemy tylko ufać w wolną wolę i wybory, jakich dokonają ludzie...

***

– To stąd wziął się diabeł? – spytałam, patrząc za okno. – Z namowy?

– Tak – potwierdził Izydoriusz. – Jak wiesz, Bóg i Szatan mają dar przekonywania.

– No dobrze. Teraz mi powiedz, jak to wygląda technicznie. – Próbowałam uporządkować nową wiedzę. – Rodzi się nowy człowiek. Dostaje z urzędu swojego anioła stróża, tak?

– Tak właśnie jest.

– A diabła też?

– No nie! – zaśmiał się. – Szatan wysyła swoich po świecie w poszukiwaniu obiecujących, hm, nazwijmy to „talentów”. Jak trafią narybek, to zaczynają się podchody.

– To znaczy? – nagle zrozumiałam. – A, podchody z aniołami?

– No właśnie. Anioły pilnują podopiecznych cały czas, więc niełatwo do nich dotrzeć. Ale diabełki mają swoje sposoby.

– Na przykład rzucą aniołowi informacje o nowym serialu w telewizji, tak? – zakpiłam.

– Coś w tym rodzaju – zakłopotał się. – Długo będziesz mi to wypominać?

– Nie – zaśmiałam się – tylko myślę, że generalnie to naprawdę niełatwa sprawa ominąć anioła stróża. Jak im się to udawało?

– Głównie przez sen – wzruszył ramionami Izydoriusz. – Zjawiali się w snach i pokazywali coś, co ktoś mógłby mieć na przykład. W dzień starali się być blisko i wykorzystać każdą nieuwagę anioła, żeby sprowadzić delikwenta na złą drogę – westchnął. – Bycie opiekunem to naprawdę niełatwe zadanie. Jako nauczycielka powinnaś to wiedzieć.

– Oj, rozumiem – kiwnęłam głową – i nie zazdroszczę. Jeszcze o jedno chciałabym cię spytać – spojrzałam z nadzieją na mojego anioła. – Odpowiesz?

– To zależy, o co chcesz spytać.

– Mam wrażenie, że anioły są bardzo podobne do ludzi poza tym, że nie mają ciał. Ale cała reszta? Wiesz, jak z tobą rozmawiam, to jakbym z dobrym kolegą gadała. Możesz mi to wytłumaczyć?

Pokiwał głową.

– To akurat proste i mogę wyjaśnić. Czas mijał, ludzi było coraz więcej, a szeregi anielskie, pozwolisz, że pozostanę przy nomenklaturze ludzkiej – kiwnęłam głową na znak aprobaty – zaczęły się przerzedzać. Jak powiedziałem, część z nich przeszła na drugą stronę mocy – zachichotał. – Bardzo lubię to wyrażenie. Wszechświat też nie tworzył za dużo aniołów, bo wiadomo było już wtedy, że ludzie po śmierci też mogą nimi zostać.

– Fiu, fiu! – gwizdnęłam. – Czadersko!

– Nie przeszkadzaj – ofuknął mnie – bo stracę wątek. Każdy człowiek w momencie śmierci staje przed obliczem Wszechświata i sam podejmuje decyzję o tym, czy wraca na Ziemię w kolejnym wcieleniu czy zostaje zabrany do armii aniołów.

– O! – To mi się spodobało. – Czyli naprawdę jest kolejne wcielenie! To nie jest kit!

– Nie – pokręcił głową Izydoriusz. – Każdy ma szansę wrócić na Ziemię jako ktoś inny. I niektórzy decydują się na powrót, bo myślą, że dane im będzie poprawić błędy z poprzedniego życia.

– A mogą?

– Niestety nie – pokręcił głową anioł. – Muszą podjąć decyzję, nie wiedząc, że dawne życie zostanie im skasowane z pamięci, mówiąc dzisiejszym językiem, twardy dysk wyczyszczony i wrócą na Ziemię jako tabula rasa.

– Czysta tablica – szepnęłam.

– Tak, czysta tablica, którą będą od początku zapełniali metodą prób i błędów.

– A ci, którzy nie chcą kolejnego wcielenia?

– Ci od razu zostają aniołami. To znaczy – poprawił się – nie od razu. Najpierw mają też czyszczenie dysku, później szkolenie i dopiero wtedy mogą wrócić na Ziemię, już jako opiekunowie przy nowych narodzinach.

– Eureka! – zawołałam nagle. – Rozumiem twoje imię! Jesteś Izydoriusz pierwszy z dwudziestej piątej generacji! Czyli te zastępy anielskie są jakoś pogrupowane, tak?

– Jakiś porządek musi być. Nawet tam na górze – uśmiechnął się – a ja zszedłem na Ziemię jako pierwszy z mojej nowej grupy.

Zastanawiałam się chwilę.

– A wiesz coś o sobie? Kim byłeś za życia? W jakich czasach? Kobietą czy mężczyzną? Cokolwiek?

– No wiesz – jakby zawahał się – nie, nic nie wiem, nic nie pamiętam. Ale musiałem być ciekawski, bo do tej pory mi zostało. Nasz Główny czasem mi to wypominał, szczególnie gdy cię zostawiałem dla jakiegoś wynalazku, jak na przykład telewizja – puścił oczko.

– A jeszcze coś... Zastanawiam się, skąd się wzięły demony, rusałki, wszystkie takie stwory. One też były w DNA? Wszechświat je stworzył?

– To ty mi powiedz. Czy widziałaś kiedyś demona? Albo rusałkę? Ktoś widział?

– No nie – skrzywiłam się.

– No właśnie. A potrafiłabyś sobie coś takiego wyobrazić?

– Pewnie tak, choć zapewne miałyby na to wpływ wszystkie obrazy czy filmy, które widziałam.

– No więc? Jak myślisz?

– Ludzka wyobraźnia, tak? – Izydoriusz kiwnął głową. – One istnieją, ale tylko w DNA – drążyłam. – Wszechświat ich nie stworzył, ale my też mamy dostęp do DNA poprzez naszą krew. Niektórzy mają wizje, więc...

– Dobrze kombinujesz – uśmiechnął się. – No i pamiętaj, że nad ludźmi cały czas krążą Bóg i Szatan. A ich udział w wizjach jest niezaprzeczalny...

7 kwietnia 2020 r.

– Dlaczego uśmiechasz się zawsze, jak tu wchodzisz?

Stanęłam jak wryta.

– Co tu robisz? – spytałam gniewnie.

– Jak to co? – zdziwił się. – Zjadłaś śniadanie, to jestem.

– Dopiero spod prysznica wyszłam! Nie widać? W szlafroku jestem. Musiałam zmienić kolejność, bo wszyscy dziś w domu, kolejka do łazienki długa. – Pokiwałam głową. – A ty znów byłeś na wagarach i przegapiłeś.

Lekko się zmieszał.

– Kolejność chyba nie jest taka ważna.

– Jest! Bo teraz muszę się ubrać i wysuszyć włosy, a nie życzę sobie towarzystwa przy tych czynnościach.

– Przecież wiesz, że to mnie nie interesuje – przewrócił oczami.

– Diabli wiedzą! Za przeproszeniem – nie zdążyłam ugryźć się w język. – Widziałam kilka filmów, w których anioły zakochiwały się w swoich podopiecznych. Tak, tak, wiem – zastrzegłam – tobie to nie grozi. Gdybyś miał się zakochać, musiałoby to stać się z trzydzieści pięć lat temu – skrzywiłam się – ale teraz chodzi nie o ciebie, a o mnie. O mój komfort. Tak więc, mój drogi przyjacielu, leć do Doliny Krzemowej albo Wuhanu. Tam na pewno znów coś wymyślili, a ty lubisz nowinki.

Zmieszał się jeszcze bardziej.

– Już tam byłeś? – zaśmiałam się. – Muszę przyznać, że jesteś coraz bardziej podobny do mnie. W tej nieprzewidywalności oczywiście. A teraz zmykaj! I nie podglądaj! No, już, już, giń, przepadnij. – Tym razem się ogarnęłam, nie zakończyłam marą nieczystą.

Kilkanaście minut później siedzieliśmy razem.

– To o czym dziś mi opowiesz? Masz jakiś plan? – spytałam. – Bo ja wymyśliłam interesujący mnie temat.

– Zaczynam się bać – jęknął – ale mów. Biorę wszystko na klatę.

– To mi się podoba – zachichotałam. – Prawdziwie męskie podejście.

– Nie zaczynaj!

– Dobra, to taki żarcik tylko. Czekaj, coś ci przeczytam – złapałam myszkę, kliknęłam kilka razy i znalazłam. – Słuchaj uważnie. „Zarodek płci męskiej staje się człowiekiem po czterdziestu dniach, zarodek żeński po osiemdziesięciu. Dziewczynki powstają z uszkodzonego nasienia lub też w następstwie wilgotnych wiatrów”. To święty Tomasz z Akwinu – spojrzałam na Izydoriusza, który schylił głowę. – Następny kwiatek. „Kobieta jest istotą poślednią, która nie została stworzona na obraz i podobieństwo Boga. To naturalny porządek rzeczy, że kobieta ma służyć mężczyźnie”. Tak uważał święty Augustyn. „Kobiety są błędem natury... z tym ich nadmiarem wilgoci, temperaturą ciała świadczącą o cielesnym i duchowym upośledzeniu... są rodzajem kalekiego, chybionego, nieudanego mężczyzny...” to święty Albertus. I jeszcze jedno – byłam bezlitosna – tym razem Clemens Alexandrinus: „U kobiety sama świadomość jej istnienia powinna wywoływać wstyd”. Starczy? Co myślisz na ten temat?

– Wiedziałem, że do tego dojdzie – zwiesił głowę.

– Dziś trzynasta opowiastka – sprawdziłam w laptopie.

– Ale przecież dla ciebie „trzynastka” jest szczęśliwa! – zawołał z nieszczęśliwą miną.

– Dla mnie tak. Czy dla ciebie, to się okaże.

Zastanawiał się chwilę.

– Właściwie, mówiąc o kobiecie, powinienem zacząć w ogóle od człowieka. Myślę, że to może być ciekawsze – spróbował mnie podejść.

– No patrzcie, ludziska! Anioł, a jednak szowinista! – oddałam wet za wet.

– OK, poddaję się – powiedział zrezygnowany. – Niech będzie hasło na dziś: kobieta.

***

W. wiedział, że stworzenie ludzi to jego najważniejsze zadanie. Ostatecznie to oni mieli kontynuować życie na Ziemi. Dlatego bardzo się starał, żeby wyposażyć ich na bogato. Czerpał z DNA i osobistego doświadczenia, toteż skupiał się nie tylko na mężczyźnie, ale na obojgu. Chciał, żeby byli tak jak on z żoną – jedną duszą w dwóch ciałach. E. sekundowała mu w tych poczynaniach i podpowiadała wszystko na temat kobiet. Tym sposobem po wielu próbach i eksperymentach W. i E. stwierdzili, że dopięli swego. Dwie osoby są połówkami jednego owocu. Znają swoje mocne strony i wiedzą, jak się wspierać w tych słabszych. Są inteligentni, empatyczni, odpowiedzialni, wspólnie podejmują decyzje
i się kochają!

W. i E. byli bardzo zadowoleni ze swojego dzieła, nie wzięli tylko pod uwagę trzech rzeczy. Po pierwsze co będzie, gdy tymi połówkami będą osoby tej samej płci? Nie będą mogły spełnić celu, czyli tworzyć nowego życia. Po drugie co będzie, gdy przeznaczone sobie połówki się nie spotkają? Po trzecie zapomnieli, że na Ziemi już wtedy Bóg i Szatan
zarzucali sieci...

– Baby są sprytniejsze – mówił Szatan. – Jak tylko namówisz faceta do czegoś, to zaraz zjawia się jego kobieta, zaczyna mu słodkie słówka prawić, obiecuje cuda-wianki i koniec! Mężczyzna daje się kupić. A jak nie podziała dobrocią, to zaczyna garnkami rzucać i facet też, dla świętego spokoju,
ustępuje.

– No! Nie wiem, jakim sposobem, ale wiedzą, kiedy chcemy mężczyzn namówić do czegoś złego. Jakby jakieś czujniki miały w mózgach!

– Może mają w sercach? – zastanawiał się Szatan.

– Aleś ty durny – podsumował go brat. – To tylko mięsień, co mogą tam mieć?

– A pamiętasz? Tata mówił kiedyś o intuicji. Może to właśnie ona tak działa?

– Nie sądzę. Gdyby tak było, wiedziałyby wszystko. – Bóg myślał intensywnie. – A jak było podczas ostatniej burzy? Cała wioska poszła z dymem.

– No to już nie wiem – powiedział Szatan zrezygnowany.

– Od tego jestem ja, żeby wiedzieć – Bóg nadął się pychą. – I powiem ci, że to wszystko wina mamy! „Kobiety są największym cudem świata” – przedrzeźniał. – Nauczyła je, że mają prawo głosu, takie same prawa jak faceci i teraz kłopot. Pramatka się znalazła!

– Po prawdzie jest Pramatką, musisz przyznać – wtrącił Szatan – a tata też uważa, że kobieta ma te same prawa co mężczyzna.

– Tata to mięczak – Bóg był o tym przekonany – do tego słucha się mamy. Ma takie możliwości działania, a nie robi nic! Mógłby czasem rzucić jakimś piorunem w Ziemię, żeby ludzie zobaczyli, co to znaczy prawdziwa moc.

– Przecież nie może – usprawiedliwiał ojca Szatan.

– E tam, tylko tak się tłumaczy. Ma za miękkie serce, ot, cała filozofia. Ale starczy tych dyskusji, trzeba działać. Czekaj, czekaj, co by tu zrobić... Słuchaj, mam pomysł...

Taki był początek. Jako że mieli już sporą sieć swoich wyznawców, zaczęli im sączyć w umysły teorie, że to mężczyzna jest panem stworzenia, że to on powinien decydować o wszystkim. Kobieta ma się zajmować domem, dziećmi, gotowaniem, sprzątaniem. Skoro mężczyzna chodzi na polowania, to on i tylko on ma prawo głosu.

I stało się tak, że część mężczyzn nie słuchała tych bzdur, ale niestety większość poddała się podszeptom. Tym bardziej że nie wszyscy znajdowali swoje połówki, więc nie kochali kobiet, z którymi się związywali. Nie czuli się zobowiązani do stania po ich stronie tak naprawdę, na dobre
i na złe...

***

– To wina Wszechświata i Energii – wyszeptałam. – Gdyby nie chcieli związku idealnego... Gdyby wystarczył im dobry układ, może nie byłoby wieków gnębienia kobiet, palenia na stosie, odbierania wszystkiego: głosu, majątku, prawa do posiadania uzdolnień, inteligencji. Praw w ogóle.

– Gdyby babcia miała wąsy, to by była dziadkiem?

– Coś w tym stylu.

– Czekaj, czekaj, to było pytanie, odpowiedz.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

– „Gdyby babcia miała wąsy, to by była dziadkiem”. No, oczywiście że nie. Same wąsy nie czynią dziadka dziadkiem.

– No właśnie, więc nie pytaj „co by było, gdyby”. Słowo „gdyby” jest nieważne i jako takie nie istnieje w słowniku Wszechświata – powiedział Izydoriusz.

– Teraz to mnie zaskoczyłeś.

– Sama pomyśl. Gdy masz coś wybrać, otwierają się przed tobą drogi. Rozwiązania. Trzy, pięć, osiem, różnie. Ty wybierasz. W momencie gdy wybierzesz jedną, pozostałe zamykają się na amen. I nikt nie wie, co by się zdarzyło, gdybyś wybrała inną drogę. Zgadzasz się?

– Znając różne przesłanki, można coś przypuszczać – bąknęłam.

– Ale to nie jest wiedza, tak jak opinia nie jest faktem. Dlatego słowo „gdyby” nie istnieje. Poza tym Wszechświat – Izydoriusz złagodniał – robił to, co musiał i co mieściło się w zakresie DNA i powiązane było z przeznaczeniem. A to człowiek, przypominam po raz któryś, wybiera.

– Tak, wiem, faceci nie musieli słuchać niczyich podszeptów – pokiwałam głową. – A że to robili, do dziś mamy przekichane. Może nie tak jak nasze prababki, ale jednak. – Zadumałam się na chwilę. – Fajna ta historia, ale i tak mam żal do Wszechświata.

Izydoriusz spojrzał na mnie zdumiony.

– Ty? O co???

– Jak już tworzył połówki, to mógł je rzucać bliżej siebie. Gdzie ja mam znaleźć tę moją, co?

8 kwietnia 2020 r.

– Powinnaś coś z włosami zrobić.

Nieee, usłyszeć takie słowa na dzień dobry to nóż w serce każdej kobiety!

– A co ci się w nich nie podoba? – spytałam jadowicie. – Poza tym przypominam ci, że siedzę w domu, a zakłady fryzjerskie są pozamykane.

– Dziwny kolor ci się zrobił – machnął ręką – ale w sumie to nie moja sprawa.

– Pewnie, że nie twoja! – podeszłam do lustra. – Ale masz rację. Muszę coś z tym zrobić. Jutro idę do sklepu.

– Po co?

– Czy to ważne? – Nie miałam zamiaru się przyznawać, ale i tak wiedział.

– Karmić gada będziesz? – spytał z obrzydzeniem.

– Moja sprawa – stwierdziłam wyniośle. – Co ty możesz wiedzieć o ludzkich potrzebach?

– Wiem więcej, niż ci się wydaje – zaperzył się.

– A skąd?

– Szkolenie miałem na ten temat.

– A kto cię uczył? Anioł? Którego wiedza też pochodzi z kursu? – zakpiłam.

– Nie rozumiem – powiedział zrezygnowany. – Piękna pogoda dziś, powinnaś być w cudownym nastroju, a ty jak osa! Tylko byś cięła!

– Chyba zaczyna mnie brać – powiedziałam po chwili. – Izolacja. Trzeci tydzień już leci, zaczynam mieć te-
go dość.

– Ale przecież masz kontakt z ludźmi – pokazał na drzwi i na laptopa. – W każdej chwili możesz z kimś porozmawiać.

– Nie o to chodzi – pokręciłam głową.

– To mi wytłumacz – powiedział łagodnie.

– Powinieneś wiedzieć – docięłam mu, ale bez specjalnej satysfakcji. – No dobra, chodzi o to, co podkreślasz na każdym kroku. O prawo wyboru. Że idę sobie wtedy, gdy chcę i dokąd chcę. Nie muszę się kontaktować z innymi ludźmi, nie muszę z nimi rozmawiać. Ale po prostu idę. Wczoraj był wtorek i też piękna pogoda. Miałabym wolne, gdybym pracowała. I to byłby mój wybór, czy zostałabym w domu, czy pojechałabym na wycieczkę po Londynie, rozumiesz? A w tym momencie nie mam prawa decydowania i to chyba jest najbardziej wkurzające. Bo ileż czasu można wybierać, co zjem na śniadanie, a co zrobię na obiad? Obejrzę film czy poczytam? Posiedzę czy się położę? To są też wybory, zgadzam się, ale na normalne dni, gdy oprócz tego pracuję, chodzę, po prostu żyję.

Izydoriusz milczał.

– Tak, tak, wiem, że mogło być gorzej. Zdaję sobie z tego sprawę i naprawdę doceniam to, że jestem tu, gdzie jestem. Ale czuję zmęczenie. Może tym, że nie wiadomo, kiedy to się skończy?

Zamilkłam, sama zaskoczona swoim wybuchem. Ale Izydoriusz też nic nie mówił, co było zaskakujące.

– No i? – skoczyłam na niego po chwili.

– Co „no i”? – spytał.

– Powinieneś mnie opieprzyć, że się pieszczę ze sobą, histeryzuję, że jestem egoistką i rozpuszczonym bachorem.

– Nie muszę – uśmiechnął się – przecież sama wiesz.

– Cholerny anioł – zgrzytnęłam zębami. – Musisz być taki... anielski?

Zaczął się śmiać.

– A jestem? Bo mam wrażenie, że w twoich oczach bliżej mi do diabła.

– Z wami, tymi z innego wymiaru, można być czegoś pewnym? – Wzruszyłam ramionami, ale nie wytrzymałam i też zaczęłam się śmiać. – No dobrze, wygadałam się, trochę mi lepiej. Możesz kontynuować swoją misję. O czym dziś mi opowiesz?

***

– Jesteś pewien, że to człowiek? – E. wpatrywała się uważnie w to, co działo się na polance. – Bardzo podobny do zwierzaków, którymi opiekuje się nasza córka.

W. westchnął.

– Wiedziałem, że ci się nie spodoba. Ale co mam zrobić? Taki dostałem wzór, muszę na nim bazować.

– Jaki wzór? Litości! Co ty opowiadasz, kochanie? Kiedyś pokazałeś mi, jak będzie wyglądał człowiek! Bez porównania!

– A widzisz, w tym co mówisz, jest słowo kluczowe – uśmiechnął się W. – „Będzie”! Na to potrzeba czasu. Poza tym pamiętam, kogo ci pokazałem. I teraz wyobraź go sobie tutaj, w dżungli. Zanim by się zastanowił, które buty ubrać do biegania, żeby uciec przed dzikimi zwierzętami,
to już by zginął.

E. zachichotała.

– To prawda. Akurat ten człowiek może nie był dobrym przykładem, ale sam widzisz – załamała ręce. – Jak chcesz nauczyć ich, co to jest dobro, jeśli pewnie nie myślą?

– Nie jest tak źle – W. był dobrej myśli. – Pracuję nad nimi już jakiś czas. Sama zobacz! Jeden wstał! Co widzisz?

– Idzie na dwóch nogach! – zawołała E. zaskoczona.

– No widzisz? Jest progres! Rozwijają się, więc jest nadzieja.

W. był naprawdę zadowolony. Jego praca dawała rezultaty, choć nie działo się to szybko. Z czasem człowiek coraz pewniej poruszał się na dwóch nogach, części ciała stały się foremniejsze, dostosowane do różnych warunków życia. Zniknęła sierść, która upodabniała go do małpy. Co najważniejsze, mózg człowieka powiększył się odpowiednio.

Natura ich podziwiała.

– Coraz lepiej sobie radzą – mówiła matce. – Potrafią wykorzystać kamienie do zrobienia broni. Wiem, że nie powinnam tego pochwalać, ale – broniła samej siebie – dopóki nie zabijają dla przyjemności, godzę się z tym. Tym bardziej że większe zwierzęta też ich zabijają, więc muszą się bronić. Nawet z ogniem radzą sobie coraz lepiej. Problem w tym, że w różnych miejscach Ziemi pojawiają się ciągle nowi i nie wiem, skąd oni się biorą.

– Zapytaj tatę – powiedziała tajemniczo E. – On zna odpowiedź.

– Oj, córeczko – zakłopotał się W. – to moja wina. Ciągle ich udoskonalam i sprawdzam, w jakich warunkach będzie im się najlepiej żyło.

– To może przestań już eksperymentować? – podpowiedziała Natura. – Dałeś im, co mogłeś, teraz zostaw samych sobie i zobaczysz, co z tego wyjdzie. Niech sami zdecydują, gdzie i jak chcą żyć. Dałeś im wolną wolę i prawo wybo-
ru, tak?

– Masz rację – przyznał W. po zastanowieniu. – Swoje zrobiłem, teraz ich kolej.

***

– To znaczy, że Darwin miał trochę racji – stwierdziłam.

– Trochę – przyznał Izydoriusz. – To nie było całkiem tak, jak on opisał. Nie zawsze naukowcy wyciągają trafne wnioski. Wszechświat faktycznie trochę eksperymentował. Ale to dlatego, że ma duszę naukowca – usprawiedliwiał anioł. – Poza tym chciał wypuścić ludzi jako istoty całkiem świadome, rozwinięte, znające się na wszystkim.

– Nie rozumiem – pokręciłam głową. – To dlaczego nie stworzył od razu tego człowieka od butów do biegania?

– Chciał uczestniczyć w całym procesie od początku do końca i tu o mało się nie zagalopował. Dobrze, że Natura go zatrzymała. On chciał pilnować cały czas rozwoju, żeby poszedł w jego kierunku. W kierunku mądrości. Nie dokończył, ale przyznać trzeba, że prawie mu wyszło.

– Żartujesz chyba? – zawołałam. – Co wyszło? Chyba Matka Natura z siebie, gdy dotarło do niej, że sama na siebie bicz ukręciła! To po pierwsze...

– Mogło tak być – wtrącił. – Ale ktoś musiał mu przypomnieć, że nie może ingerować w to, co stworzył.

– Po drugie – machnęłam ręką, żeby mi nie przeszkadzał – nie wziął pod uwagę, że ludzie i tak nie docenią tego, co dostali. W DNA jest zapisane wszystko, prawda? Brak wdzięczności też. A po trzecie: prawie robi wielką różnicę.

Zamilkliśmy.

– Choć trzeba przyznać, że niektórzy ludzie – dodałam po chwili – naprawdę trafili się Ziemi jako te diamenty. Szkoda, że tak ich mało. I wiesz, co jeszcze mnie ciekawi? – spojrzałam na Izydoriusza. – Czy na przykład Wielki Leonardo po śmierci wrócił jako ktoś inny na Ziemię czy został aniołem?

9 kwietnia 2020 r.

Patrzył na mnie niepewnie.

– Wyglądasz inaczej.

– Mówiłam, że idę do sklepu, a kazałeś mi zrobić coś z włosami.

– A jaki to ma związek?

No patrzcie go! Nie będę wyjaśniać jak krowie na miedzy, że farba zeszła i trzeba było położyć nową. Nie wyjdę przecież z domu wyblakła jak trzcina na wietrze.

– Wychodzę – powiedziałam – a ty się czymś zajmij. Jak wrócę, to pogadamy.

– Ale dlaczego w ogóle wybywasz? – spytał skonsternowany.

– Za parę dni święta. Muszę mieć biały barszcz z białą kiełbasą. Poza tym w sobotę Tomek ma urodziny. Obiecałam, że upiekę tort makowy.

– Komu obiecałaś? Przecież on nie je ciast!!!

– Ale my jemy.

– Ale to jego urodziny!

Nie czułam się na siłach tłumaczyć zawiłości, no i chciałam już wyjść, więc otworzyłam drzwi.

– Tylko pilnuj się – jęknął.

– Ciebie mam chyba od tego, co nie? – zakpiłam i wyszłam.

Łomatko! Nie sądziłam, że to będzie aż tak przyjemne!!! Słońce. Lekki wiaterek. Ulice jeszcze pachną nocnym chłodem bez smrodu opon i paliwa. Ptaki bez umiaru oznajmiają światu swoją radość. Cudnie. I nawet szło mi się szybko mimo nabytego w tyłku ciężaru kwarantanny.

Muszę przyznać, że się bałam. Tyle czasu migałam się przed spotkaniem z koroną, głupio byłoby teraz się natknąć. Dlatego omijałam ludzi, a w sklepach załatwiałam wszystko błyskawicznie. Obładowana jak wół wróciłam do domu. Izydoriusz już czekał.

– W polskim sklepie było za dużo ludzi. Trzeba było poczekać na zewnątrz, aż wyjdą – zaczął od krytyki.

– Daj mi odsapnąć, później będziesz się czepiał. – Odstawiłam na bok torby, ściągnęłam z ramion plecak. – Ale ciężkie – sapnęłam.

– Naprawdę musiałaś to wszystko kupować? – spytał. – Piwo też?

– Wrrrrr... – Chyba się przestraszył, bo podskoczył. – Izydoriuszu! Jeszcze słowo, a nie napiszę ani słowa! Rozumiesz?

Chyba zrozumiał, bo zafalował lekko skrzydłami i zniknął. Pojawił się dopiero po godzinie lekko skruszony. Akurat siedziałam z kawą w ogrodzie.

– Przepraszam – powiedział. – Już się na mnie nie gniewaj.

– Spoko – bąknęłam, wystawiając twarz do słońca.

– Ale może nałóż coś na głowę, słońce mocno grzeje.

Prawidłowo odczytał moje myśli.

– No co poradzę na to, że się przejmuję! W końcu jestem twoim aniołem stróżem!

– Było się tak troszczyć dwadzieścia lat temu – mruknęłam, nie patrząc na niego. – Byłabym teraz na jachcie z milionerem, pływalibyśmy po oceanach i miałabym w dupie
koronę.

– O, przepraszam! – postawił się. – Nigdy nie miałaś takich marzeń!

– A gdybym miała, to byś je spełnił? – zainteresowało mnie, więc spojrzałam na niego.

– A gdzie miałaś tego milionera spotkać, jak nigdzie nie chciałaś wyjeżdżać? W Nowym Stawie? – zaperzył się. – Gdybyś bywała w świecie, to mógłbym ci coś ułatwić, a tak... – wzruszył ramionami.

Pokiwałam głową. Co racja, to racja.

– Fajną masz miejscówkę w ogrodzie – Izydoriusz rozejrzał się wokół – i te ptaki.

– Zgadza się – pokiwałam głową. – Nie wiem, jak bym teraz dała radę na przykład na Camden, pamiętasz? Chciałam wynająć pokój na poddaszu i żyć jak Norwid – zachichotałam. – Umarłabym tam, zanim bym stworzyła coś na kształt Promethidiona, o ile w ogóle powstałoby cokolwiek. Chyba że nekrolog.

– Tak, pamiętam – zadumał się. – Twoja decyzja była co najmniej nieprzemyślana, a ja byłem przerażony.

– Czym?

– Tym, że w ogóle chcesz mieszkać na Camden! – zawołał.

– Mnie się wydawało takie romantyczne. Ujęło mnie – przyznałam.

– Widziałem – powiedział z przekąsem.

– Kto wie? Może bym się oswoiła z tym wszystkim? Gdybym trafiła na innych ludzi, nie na Cyganów.

– Zapomnij o Camden, tam nie ma nic romantycznego – powiedział poważnie. – Pamiętasz swoją pierwszą i ostatnią noc na poddaszu? Co chwila sygnał. Albo karetka, albo policja.

– Pamiętam – zatopiłam się w myślach. – Byłam przerażona... A ty gdzie byłeś wtedy? – spytałam znienacka.

– Kombinowałem nową miejscówkę dla ciebie – wyrwało mu się.

– Co???

Westchnął.

– Nie mogę ci wszystkiego mówić – spojrzał na mnie z wyrzutem – i tak patrzą na mnie jak na kabla, bo opowiadam historię Wszechświata.

Oczy mi się zaświeciły. Zdarzyła się okazja wyciągnąć coś z tajnych informacji.

– Czekaj, czekaj, po kolei. Najpierw powiedz, czy Wszechświat wie, że mi opowiadasz wszystko.

– Oczywiście, że wie! – obruszył się. – Inaczej nie mógłbym ci się pokazać!

– OK, czyli mogą patrzeć, jak chcą, ty jesteś kryty. Nie jesteś kapusiem, tylko masz misję, tak?

– Nie wszyscy to rozumieją – powiedział żałośnie.

– Dokuczają ci? – zrobiło mi się go żal.

– Nie, tylko czasami się śmieją ze mnie – skrzywił się. – Myślę, że trochę zazdroszczą – powiedział po cichu.

– Wszystko możliwe. Anioł to prawie jak człowiek – mrugnęłam do niego. – Dobrze, to przechodzimy do następnego pytania – szłam jak burza. – To znaczy, że wy, anioły, kontaktujecie się ze sobą?

– Naprawdę nie mogę ci mówić wszystkiego. – Złożył ręce jak do modlitwy.

– Ale to jasno wynika z kontekstu – powiedziałam niewinnie. – Poza tym zacząłeś, to skończ.

Zamilkł, zamknął oczy. Poczułam powiew wiatru.

„Oho – pomyślałam – łącze działa”.

Potrząsnął skrzydłami, otworzył powieki.

– Tak – powiedział z determinacją. – Kontaktujemy się. Wiemy, czy nasi podopieczni się znają. Jeśli tak, to pomagamy sobie wzajemnie.

– Ale super! – powiedziałam z zachwytem. – Macie takie anielskie walkie-talkie?

Spojrzał na mnie z dezaprobatą.

– Nie musimy.

– Rozumiem, kontaktujecie się przy pomocy kanałów myślowych! Telepatycznie!

– Można to tak nazwać. No i mamy jeszcze sieć kontaktów z bazy. Nasz przywódca, Główny, kontroluje cały czas świat ludzi i jak trzeba, to nas ze sobą łączy.

– Tak było z miejscówką tutaj? – rozejrzałam się wokół.

– No. Musiałem cię wyrwać z Camden i dać szybko coś w zamian, bo byłaś bardzo zdeterminowana i bałem się, że znów znajdziesz głupi lokal.

– To fakt – przyznałam – byłam zdesperowana. Ale wiesz co? Podoba mi się, że współpracujecie ze sobą – przyznałam. – Taka grupa wsparcia to coś fajnego, szczególnie gdy ma się do czynienia z ludźmi – zakpiłam. – A powiedz mi jeszcze jedno. Pomagacie w spełnianiu marzeń?

Pokręcił głową.

– Nie mamy takich uprawnień. Możemy tylko kierować uwagę ludzi na coś, co im pomoże w szukaniu drogi do tego, żeby sami je sobie spełnili.

– No tak, „marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia”. Bo wiesz, czytałam dziś kawał. O aniołach właśnie. Najpierw się zaśmiałam, a później dotarło do mnie, że to gorzka prawda o ludziach. Chcesz posłuchać?

Kiwnął głową.

– Jedzie mężczyzna w tramwaju i myśli: „Żona zołza, przyjaciele oszuści, szef sadysta i idiota. Praca beznadziejna. Życie do dupy”. A Anioł Stróż stoi za jego plecami i zapisując to wszystko, myśli: „Dziwne życzenia, i to codziennie, ale cóż mogę zrobić, muszę je spełnić”. I wiesz co? – spojrzałam przed siebie, na zielone drzewo. – Nagle zrozumiałam, że jeszcze niedawno mógł to być kawał o mnie. I w takim układzie bardzo się cieszę, że nie spełniałeś moich „życzeń”.

10 kwietnia 2020 r.

Wszystkie idee mają w sobie energię. Gdy są często używane, nabierają jej więcej i więcej, i więcej. Albo tracą.

W. o tym wiedział, dlatego starał się jak najczęściej korzystać z idei niosących ze sobą dobro. Dzięki temu na przykład Wiara, Nadzieja i Miłość miały coraz większą energię. Dlatego nie skupiał się na nich, uważając, że mają dużo siły zdolnej poradzić sobie w każdej sytuacji. Baczniejszą uwagę zwracał na te idee, które mogły pójść w stronę zniszczenia świata, dlatego postanowił, że niektóre powołają wraz z E. jako swoje dzieci.

– To będzie okazja do nauczenia ich, jak funkcjonować, żeby nie krzywdzić innych – tłumaczył żonie. – Jeśli dostaną od urodzenia wiele lekcji, jest szansa, że złagodzą swój ładunek.

– Nie jestem tego pewna. – E. była sceptyczna. – Energia to energia, musi znaleźć ujście. A wystarczy niewielkie wzmocnienie, żeby rosła. Nieważne, w którą stronę.

– Ale od tego będziemy my, żeby pilnować sytuacji.

I tak się stało. W niewielkich odstępach czasu (oczywiście mierzonych przez W., nie przez ludzi) na świat przyszły kolejne dzieci. Zachłanność i Nietolerancja. Egoizm i Agresja. Obłuda i Strach. Wstręt i Wstyd. Apatia i Pustka. Złość i Smutek. Wrzask i Milczenie. Zazdrość i Obojętność. Każde z dzieci było inne i wymagało czegoś innego.

Zachłanność chciała wszystko! Tu i teraz! Now! A najgorsze było to, że pragnęła czegoś, co mieli inni. Dlatego najczęstszym celem jej niechęci była Natura.

– Bo ona ma wszystko, a ja nic! – złościła się Zachłanność, po czym chowała, co się dało, żeby tylko mieć.

Nietolerancja z kolei nie szanowała nikogo, łącznie z ojcem. Miała zawsze rację, wszyscy inni byli głupi. Nic jej się nie podobało, jeśli nie było zgodne z jej myśleniem, a nie tolerowała sprzeciwu.

– Jesteś głupia, nie znasz się – mówiła, gdy Natura tłumaczyła, na czym polega dbanie o zwierzęta. – Za bardzo się z nimi cackasz. Zostaw je mi, a zobaczysz, jak będą chodzić po tygodniu! W rządku i na paluszkach!

Egoizm i Agresja często chodzili w parze. On uważał, że jest najlepszy i wszystko mu się należy. Nie myślał o nikim innym, tylko o sobie i swoich potrzebach.

Siostra z kolei była ciągle naładowana negatywnie, wszystkich zaczepiała, atakowała, nie mając ku temu żadnych powodów. Nikt nie był bezpieczny, ale szczególnie zwracała swoją niechęć ku światowi Natury. Jeśli tylko coś stanęło jej na drodze, niszczyła bez litości, nie zastanawiając się, czy musi, czy to coś jej zagraża. Do tego była nieprzewidywalna i właściwie nikt nie wiedział, kiedy stanie się celem ataku.

Z Obłudą był inny problem. Ona zawsze udawała. Jeśli była życzliwa, każdy zastanawiał się, jaki ma w tym cel. Co chce uzyskać w zamian za to, że gra miłą i sympatyczną.

– O, jaka ty jesteś biedna! – mówiła do Natury. – Masz tyle pracy, tyle obowiązków i jesteś sama! – Niby współczuła, ale tak naprawdę śmiała się z siostry, że jest głupia.

Strach miał inny kłopot. Dla niego wszystko było powodem do ucieczki. Coś stuknęło? Coś przeleciało? Coś się odezwało? Zaświeciło? Już chował się w objęcia matki, bo tylko w nich czuł się bezpiecznie. I dlatego też do pewnego czasu mało bywał na Ziemi, bo tam było zbyt strasznie.

***

– Nie mogę już notować – odłożyłam długopis. – Kto to później wklepie na komputer? – spytałam retorycznie, znając odpowiedź. Nie znosiłam tego. Wolałam pisać bezpośrednio w Wordzie.

Izydoriusz wzruszył ramionami.

– Nic na to nie poradzę. Miałaś wybór.

Faktycznie, miałam. Kolejny dzień kwarantanny (właściwie już izolacji, bo kwarantannę minęłam bez żadnej choroby), a na zewnątrz słoneczny dzień. Mój pokój jest północny, więc co mogłam wybrać? Tylko ogród, w którym od rana zrobiła się patelnia. Problem w tym, że wszyscy domownicy postanowili skorzystać z tej opcji, więc nie byłam sama. W związku z tym Izydoriusz nie mógł się ujawnić. Musieliśmy sobie przesyłać myśli. A weź notuj czyjeś refleksje, jak ludzie kręcą się pod nogami!

– No to chodźmy do pokoju – powiedział mój anioł.

– Nic z tego! – zaprotestowałam. – W weekend ma być znów chłodno, muszę korzystać z tego, co jest teraz.

– Chcesz, a to pewna różnica.

– O, nie! Jeśli chodzi o słońce to muszę! Heloł, witamina D3, mówi ci to coś? I czerpanie energii ze słońca – dodałam podstępnie.

– Tak, tak – pokiwał głową. – Po prostu chcesz być opalona i tyle.

– No wiesz co? – Wyniosły ton miał sugerować, że czuję się obrażona jego podejrzeniami. – Taki prozaiczny powód? – Ale nie wytrzymałam, zaczęłam się śmiać. – Masz rację, lubię być opalona i dlatego tak chętnie się wystawiam. Generalnie kocham słońce, a że jest go tak mało w ciągu roku, to muszę wykorzystywać, gdy się da.

– OK, przyjmuję do wiadomości – też się zaśmiał – ale w takim razie musisz liczyć się z tym, że trzeba to będzie przepisać, a ja ci nie pomogę.

– No cóż, nikt nie mówił, że będzie łatwo, a jeśli powiedział, to kłamał.

***

Wstręt miał problem ze zmysłami, choć nie tylko. Wszystko, co zobaczył, powąchał, posmakował, usłyszał – wzbudzało w nim obrzydzenie. Bardzo chciał, jak inni, cieszyć się wszystkim, ale nie mógł. Nic mu się nie podobało, wszystko go odrzucało. Najgorzej czuł się na Ziemi. Zwierzęta były brudne, rośliny parzyły, śmierdziało wilgocią. Uciekał stamtąd, bo bał się, że sam zacznie śmierdzieć albo będzie wyglądał jak jakiś zwierz.

Wstyd ciągle uważał, że robi coś źle. Albo że wygląda nieciekawie, mówi głupio. Albo że ktoś cierpi przez to, co on uczynił. To było smutne, bo przecież tak się starał. A i tak wydawało mu się, że wszyscy wytykają go palcami i śmieją się z niego.

Apatia i Pustka były zawsze razem, choć nie wspierały się. Nie miały siły na nic, nie miały motywacji, nie miały celu. Nie miały nic, co mogłyby robić, znaleźć, przynieść, zanieść, zdziałać. Snuły się z kąta w kąt, a najbardziej lubiły, gdy nikt im nie przeszkadzał i mogły spędzać czas, nie robiąc nic lub myśląc, że wszystko jest niczym.

Złość reagowała na wszystko bardzo nerwowo. Pada deszcz. Nie pada deszcz. Księżyc w pełni. Księżyc w nowiu. Ptaki śpiewają. Ptaki nie śpiewają. Tato mówi. Tato nie mówi. Ktoś się śmieje, ktoś płacze, ktoś biega, ktoś leży. Nieważne. Cokolwiek się działo, wszystko było powodem do nerwów.

Smutek jej nie lubił, wolał przebywać w towarzystwie Apatii i Pustki. Miały w sobie coś, co go pociągało. Bezruch. A on też nie lubił ruchu. Rozpraszał go, nie pozwalał płakać, myśleć, zastanawiać się nad tym, co warto, a czego nie.

Wrzask był głośny! Nie umiał argumentować, nie umiał spokojnie wytłumaczyć swoich racji. Czasem nie chciał. Czasami wiedział, że sensu nie ma, ale zagłuszał myśli swoje i innych. Bo jego musiało być na wierzchu.

Milczenie postępowało odwrotnie. Nie wyłuszczało swoich racji w ogóle. Czasem ze strachu, ale czasem czuło się tak pewne siebie i mądre, że nie chciało mu się marnować własnych wspaniałych słów na innych.

Zazdrość trzymała z Zachłannością i Złością. Też chciała mieć to, co inni i przechodziła męki, gdy tego nie dostawała. Uważała, że to bardzo niesprawiedliwe, bo ona zasługuje na wszystko bardziej.

Obojętność była przeciwieństwem Zazdrości. Nic jej nie interesowało, niczym nie chciała się zajmować. Ktoś ma coś więcej? OK. Ktoś idzie na wycieczkę zamiast niej? OK. Zamiast słońca będzie deszcz? Też dobrze. Agresja zaatakowała kogoś? W porządku. Smutek znów płacze? Niech szlocha. Cokolwiek się działo, Obojętność była niewzruszona. Widocznie tak ma być...

***

– Chciałabym czasem być jak Obojętność – podsumowałam i spojrzałam na budzik. – O kurczę, późno już! A jeszcze miałam upiec spód pod tort. – Zerwałam się od biurka.

– Skończyłaś? – W pokoju zjawił się Izydoriusz.

– Skończyłam – powiedziałam niecierpliwie – i nic już dziś nie piszę. Idę do kuchni, czas przygotować biszkopt.

– Dobrze, dobrze. Chciałem tylko sprawdzić, czy opowiastka gotowa.

– Pańskie oko konia tuczy, tak? – zakpiłam. – Opowiastka skończona, tylko pytanie mam. Czy to już wszystkie dzieci Wszechświata i Energii?

– Jeszcze nie wszystkie – pokręcił głową.

– Fiu, fiu – gwizdnęłam – to się rozwinęli! Ale powiem ci, że dość kłopotliwa gromadka im się trafiła.

– No cóż – rozłożył ręce – sami ich wybrali. I to dopiero wstępny rys dzieci. Poczekaj, one też się rozwiną.

– Domyślam się – skrzywiłam się. – A jak się zadomowią na Ziemi!!!

11 kwietnia 2020 r.

– Brawo, brawo! – Tak powitał mnie Izydoriusz, gdy zjawił się w pokoju. – W końcu to zrobiłaś!

Sama sobie prawie biłam brawa, bo po długim namyśle podjęłam decyzję o porannym chodzeniu!

– Wybrałam trasę jednego z autobusów wzdłuż autostrady. Wiedziałam, że marne szanse na spotkanie kogokolwiek, bo tylko dwa przystanki są, dlatego szłam odważnie – zaśmiałam się. – Ale nawet nie wiesz, jak mi to dobrze zrobiło!

– Domyślam się, bo widzę twoje oczy – uśmiechnął się ciepło. – I jeszcze po powrocie trochę się pogimnastykowałaś. Nie powinnaś zrobić odwrotnie?

– Powinnam, wiem, ale boję się, że jak zacznę od gimnastyki, to już nigdzie nie pójdę.

– A co cię tak nagle wzięło? Przez te dżinsowe spodenki?

– Oczywiście! – wzruszyłam ramionami. – W zeszłym roku ściągałam je bez rozpinania, a teraz... Ledwo zapięłam. A poza tym wczoraj połaziłam, bo przecież dwa razy byłam w sklepie i w nocy spałam zdecydowanie lepiej. Nie wiem, czy dlatego, że księżyc przestał się „pełnić”, czy od słońca, czy od ruchu. Ale wolę myśleć, że to ostatnie zadziałało – zaśmiałam się – dlatego poszłam rano w kurs.

– A ważyłaś się w ogóle? Jest się czym martwić?

– Spodenki to jest powód do zmartwienia! Na wagę nie wejdę. Boję się, że powie: „Zakaz zgromadzeń! Rozejść się!”.

Parsknął śmiechem, ale zaraz zrobił poważną minę.

– No i dobrze, że się ruszasz. Jeszcze jak będziesz jadła mniej słodkiego...

– Nie przeginaj, Izek! – ostrzegłam. – Sporo pracy przed nami, tak?

– Dobrze, nic już nie mówię – podniósł ręce w geście poddania. – Masz rację, wróćmy do naszych opowieści. Póki na dworze chłodno i siedzimy razem w pokoju.

– Wyjaśnij mi jeszcze raz, dlaczego Wszechświat chciał mieć takie nieudane dzieci. Przecież gdyby wraz z Energią wydali więcej tych dobrych, na świecie byłoby o wiele lepiej!

– Smutek jest taki zły? – spytał przewrotnie.

– No nie – westchnęłam – czasem się przydaje. Ale Agresja? Albo Złość? Po co one?

– Musisz się uzbroić w cierpliwość, z czasem dowiesz się wszystkiego...

***

Mijał czas, a W. ciągle myślał, co może zrobić, żeby choć trochę osłabić działanie DNA. Tym bardziej że niektóre z dzieci, jak się okazało, zabierały energię różnym ideom. W ten sposób na przykład Miłość nie była już tak silna, a Wolność powoli wycofywała się z działań, twierdząc, że ludzie ją ograniczają.

Długo debatowali z E., co zrobić. W końcu podjęli decyzję. Na świat przyjdą kolejne dzieci! I tak zjawiły się tym razem same córki: Solidarność, Wspólnota, Empatia, Radość i Prawda.

***

– Nie za mało ich, żeby zrównoważyć te starsze? – spytałam zdziwiona. – Wiesz, jak Agresja się zmobilizuje, to Empatia stuli uszy i pójdzie do domu.

– Ale gdy do akcji wejdzie Solidarność, to dużo się zmieni, nie uważasz?

Zamilkłam.

– Może i masz rację. No dobrze, kontynuuj – pozwoliłam po chwili.

***

Solidarność i Wspólnota dobrały się jak w korcu maku. Razem bywały wszędzie, roznosiły dobre fluidy, namawiały do tego, żeby ludzie się jednoczyli i dążyli do osiągnięcia wspólnych celów.

Empatia kochała Ziemię i jej mieszkańców. Lubiła przechadzać się tam, gdzie było dużo ludzi. Słuchała, o czym i w jaki sposób rozmawiają. Cierpiała, gdy byli dla siebie nieczuli i robili sobie krzywdę. Krok w krok z nią szła Radość i obie cieszyły się, gdy spotykały ludzi, którzy byli dla siebie dobrzy, dawali sobie szczęście.

Prawda zmagała się z innym problemem. Cokolwiek powiedziała, wszyscy to kwestionowali. Musiała się czasami nieźle napocić, żeby przekonać, że ma rację. Szczególnie gdy w drogę wchodził Wrzask.

***

– To nadal jakby trochę za mało – przerwałam opowieść. – Uwierz mi, żyję już długo na Ziemi i mam świadomość, że w zetknięciu z Agresją wszystko znika, a Empatia i Radość tracą rację bytu.

– Nieprawda – powiedział łagodnie Izydoriusz – i doskonale o tym wiesz. Ale słuchaj dalej.

***

W. prowadził rodzinne nauczanie swoich dzieci. Uczył je wszystkiego, co sam umiał i wiedział. Mówił o tym, jak ważne jest myślenie o kimś, nie tylko o sobie.

Że mogą, jako ci, którzy potrafią więcej niż ludzie, pokazywać im drogę, która prowadzi do rozwoju.

Że dobro jest ważniejsze niż zło, bo ma w sobie energię leczącą rany duszy.

Że za każdym, kto niesie ze sobą Miłość, kroczy energia, która wzmacnia cały świat.

Że cierpienie, żal i ból są nieodłącznymi elementami życia, ale nie mogą go zdominować.

Że warto być wdzięcznym za to, co się ma, bo nic nie jest dane raz na zawsze i może zniknąć w każdej chwili.

Że piękno jest najważniejsze i do niego należy dążyć...

***

– Pozwól, że się wtrącę – oczywiście zrobiłam to, nie czekając na pozwolenie – ale nie sądzę, żeby te prawdy trafiały do wszystkich.

– Oj, zdziwiłabyś się – zaśmiał się anioł i pokazał, że mam się zamknąć.

***

Dzieciaki słuchały ojca, i to uważnie. Rozumiały wszystko i starały się postępować tak, żeby zasłużyć na jego pochwałę. Dlatego, mimo osobistych preferencji, dużo między sobą rozmawiały i tworzyły nowe projekty, pokazując, że inne wzorce są możliwe.

Na przykład Agresja łączyła się z Empatią, co łatwe nie było. Ale Empatia potrafiła wczuć się w nastrój Agresji, zrozumieć ją i rozmawiać tak, że ta rezygnowała ze swoich ataków. Gdy dołączała do nich Miłość, Agresja łagodniała jeszcze bardziej.

Sztuka przygarnęła Pustkę. Pokazała jej nowe możliwe cele. Dzięki temu Pustka napełniała się treścią, a jej byt nabierał barw. Szczególnie gdy Sztuka namówiła Wrażliwość, żeby odpuściła Pustce i stała się czymś zwykłym, nie NAD.

Obłuda kurczowo trzymała się Prawdy.

– Też chcę tak jak ty! Pomóż mi – prosiła.

Prawda pokazywała jej, jak należy postępować i Obłuda uczyła się siebie od nowa. Z czasem nawet wszyscy zaczęli wierzyć w jej słowa.

I tak to wyglądało. Do czasu. Niestety, Bóg i Szatan, najstarsi synowie, stwierdzili, że im się to nic a nic nie podoba. Nagle okazało się, że nie ma kogo wysyłać na Ziemię, żeby siać ferment wśród ludzi, bo wszyscy uczyli się czegoś nowego. Czegoś, co nie było potrzebne, przynajmniej w oczach Boga i Szatana.

– Sam nie dam rady – żalił się Szatan – a ty tylko z niektórymi pracujesz.

– Trzeba coś zrobić – Bóg chwilę pomyślał. – Musimy porozmawiać z tatą.

W. ze smutkiem czekał na tę rozmowę, choć od dawna wiedział, że do niej dojdzie. To, co zapisane w DNA, musi się wypełnić. Dał swoim dzieciom, co miał najlepszego, reszta należała do nich. Dlatego podjął decyzję o zamknięciu szkoły rodzinnej, co jednak spotkało się ze sprzeciwem.

– Ale ja nie chcę! – płakał Wstyd. – Dzięki Prawdzie dotarłem do Wolności i chcę z nią zostać na zawsze!

– A ja dzięki Wdzięczności zrozumiałam, że tak naprawdę nie mam powodów do swoich stanów – zwierzała się Złość.

Wszystkie dzieci miały z tym problem. Nawet Agresja bała się, że po rozstaniu z Empatią wróci do dawnego życia, a Smutek płakał w głos, bo na zapas tęsknił za dobrym słowem Radości.

– Moi kochani! – uspokajał W. – Moje kochane dzieci! Ale przecież was nie rozdzielam, tylko zamykam szkołę. Nie będę was już uczył, bo skończyliście swój kurs. Macie tyle wiedzy, że dacie sobie radę. Wiecie, co robić, gdy dopadnie was zły nastrój, gdy coś się nie będzie układało. Nadal macie siebie! Macie mnie i mamę! Jesteśmy rodziną, a ona jest od tego, żeby się wspierać! Wiem, że na Ziemi będzie czekała na was Pokusa – zerknął w stronę Boga i Szatana – ale wy wiecie, jak z nią walczyć. Teraz do was należy jedynie wybór, czy ulegniecie. Pamiętajcie, co zapisane w DNA: wolna wola, wolny wybór. Mają go ludzie, ale wy też. Trzymam kciuki za was, żebyście wybierali mądrze i z sercem. I obiecuję, jeśli będziecie chcieli porozmawiać z mamą lub ze mną o tym, co was gryzie, jesteśmy zawsze do waszej dyspozycji. Oczywiście macie też cały czas dostęp do wszystkich pozytywnych idei. Wzmacniamy je dla was i dla ludzi, ale od wszystkich zależy, ile energii będziecie im zabierać, bo to warunkuje, jak długo będą istnieć i z jaką siłą działać. Teraz to już tylko wasza droga i wasze wybory.

***

W ogrodzie zaległa cisza. Wszyscy ewakuowali się do domu przed słońcem, tylko ja zostałam na placu boju, więc Izydoriusz się ujawnił.

– Trzeba przyznać, że dał im do myślenia. – Spojrzałam na niego. – Ty płaczesz?

– Nie. – Machnął skrzydłem, żeby zakryć oczy, a głos mu drżał. – Słońce za bardzo razi.

– Tak, tak – mruknęłam. – Słońce razi, owszem, ale moje oczy się nie pocą.

– Jesteś inaczej zbudowana – powiedział już normalnym tonem. – A poza tym przypomnij sobie, ile razy płakałaś, czytając o śmierci Winnetou czy pana Wołodyjowskiego. O, albo spowiedź księdza Robaka, którą namiętnie czytałaś kolejnym rocznikom uczniów.

– Oj – zaśmiałam się – masz rację! Za każdym razem o mało nie płakałam w głos nad jego losem. Ale fakt, też się wzruszyłam przemową Wszechświata. Mądry z niego gość. Swoją drogą, nic nie jest takie, jakim się wydaje.

– Ale to nie koniec jego mowy – powiedział tajemniczo Izydoriusz. – Słuchaj dalej.

***

– Moi kochani, wiem, że chcielibyście mieć dzieci, a my z mamą pragniemy mieć wnuki – puścił oko do E. – daję więc wam szansę. Każde z was może powołać do istnienia dwoje potomków, więc jeśli połączycie się w pary, każda z nich będzie mogła powołać czworo. Tylko uważajcie! To niełatwa decyzja, a sprawa jest poważna! Dzieci będą z nami tak długo, jak my będziemy istnieli. Weźcie pod uwagę, czy nie będą w stanie zniszczyć tego, co tak bardzo kochamy...

***

– Wszechświat i Energia chcieli mieć wnuki? Jak ja ich rozumiem – zadumałam się. – Fajnie, taka duża rodzina. Każdy dwoje, to już coś. A jeszcze jak zaczną łączyć się w pary – zaczęłam myśleć. – Czekaj, czekaj, a jeśli taka para się rozstanie i oboje stworzą nowe związki, to też będą mogli mieć kolejną czwórkę?

– „Każda para będzie mogła powołać czworo dzieci” – zacytował Izydoriusz.

– I mogą to robić do dziś? – przeraziłam się. – No to już teraz wiem, skąd wziął się hejt.

12 kwietnia 2020 r.

– Wesołych świąt! – powitał mnie Izydoriusz radośnie w Niedzielę Wielkanocną. – Muszę przyznać, że jak na dwudziesty pierwszy dzień izolacji wyglądasz nieźle – stwierdził. – Przynajmniej nie chcesz się kłaść do łóżka z toną świątecznego jedzenia – zakpił.

– Po pierwsze nie kpij, bo aniołowi to chyba nie uchodzi. Po drugie mój dobry nastrój to po części twoja zasługa – przyznałam – i bardzo ci za to dziękuję. Dałeś mi kopa do pisania, a to duży wyczyn.

Skłonił się niczym Ketling przed Krzysią Drohojowską. Tylko kapelusza mu zabrakło.

– Cała przyjemność po mojej stronie. A teraz powiedz, jak świętujesz.

– Nie celebruję – zaśmiałam się – przecież wiesz. Te święta jakoś do mnie nie przemawiają.

– Ale biały barszcz ugotowałaś – dociął mi łagodnie.

– Bo lubię – wzruszyłam ramionami. – A tak w ogóle to bardziej tradycja z domu niż obchodzenie świąt. Jajek nie pokolorowałam – westchnęłam. – Gdyby nie izolacja, byłabym z moimi Robaczkami. Pewnie razem z nimi coś bym przygotowywała. Łącznie z malowaniem jaj.

– Tylko się nie rozczulaj! – przerwał mi groźnie. – Byli wczoraj „z partyzanta”, zostawili prezent od zająca. Nie jesteś sama i o tym wiesz.

– Dobrze, dobrze, już nie krzycz – machnęłam ręką. – Wiem, że wszystko ma swoje dobre strony. W mojej sytuacji jest nią czas, który mam dla ciebie i twoich opowiastek.

– No! – machnął skrzydłami. – Czasami nawet gadasz sensownie.

– Izek! – tym razem ja powiedziałam groźnie. – Nie przeginaj, bo strzelę focha. A w święta nie wypada. I nie machaj tak skrzydłami, bo liście opadną z drzew – zakpiłam.

Siedzieliśmy w ogrodzie. Zjawił się, gdy tylko domownicy ewakuowali się po śniadaniu wielkanocnym do domu „poleżeć, bo przecież od tego są święta”. Ja zostałam tradycyjnie na słoneczku i nawet planowałam komputer przynieść, bo jakby mniej smażyło. Ale nie zdążyłam i wyglądało na to, że nici z moich zamiarów, bo nagle poczułam coś mokrego na ramieniu, po chwili na jednej nodze, na drugiej, na głowie, a w powietrzu rozległ się huk.

– No i masz babo placek! Burza! To twoja robota? Aż tak miałeś dość mojego siedzenia w ogrodzie? – śmiałam się, zbierając wszystko.

– O, nie! Mnie w to nie mieszaj! Ale przyznać musisz, że to dla twojego dobra. Nie będziesz musiała nic przepisywać...

Gdy rozsiedliśmy się już w pokoju, wróciłam do tematu świąt.

– Bo wiesz – powiedziałam – jak Wielkanoc, to chyba powinieneś mi co nieco o Jezusie opowiedzieć. Chyba że go nie było – dodałam podstępnie – i nie ma o czym opowiadać.

– Nic z tego – zaśmiał się. – Nie podejdziesz mnie. Owszem, był ktoś taki jak Jezus, ale na opowieść o nim przyjdzie czas. Na razie skupmy się na progeniturze Wszechświata i Energii. Chyba że nie jesteś ciekawa – zawiesił głos.

– No przecież że jestem! Dawaj! To może być bardziej interesujące niż historia Jezusa.

***

Dzieci W. i E. wiedziały, że spoczywa na nich wielka odpowiedzialność za losy świata, więc starannie przygotowywały się do powołania potomstwa. Uważnie rozpatrywały cechy ewentualnych „ojców” czy „matek”, z którymi chciałyby mieć dzieci. Tym bardziej że powołanie łączyło się z nauczaniem i wychowywaniem, a przy niezgodności charakterów mogło być różnie. Choć przyznać trzeba, że niektóre z nich nie zastanawiały się długo.

Jako pierwsze zdecydowały się Prawda i Solidarność. Uznały, że Obłuda za bardzo się panoszy, więc powołały do istnienia Szczerość. Chyba jednak nie przemyślały sprawy do końca, bo dziewczynka miewała problemy. Owszem, z reguły miała rację, ale szybko okazało się, że mało kto lubi, jak mu się wali prawdę w oczy. Dlatego i członkowie rodziny, i ludzie nie przepadali za nią. Woleli obcować z Obłudą.
Tak było łatwiej.

Pustka i Smutek też nie czekali długo. Z ich objęć wyszła Tęsknota, a jakiś czas później Szaleństwo. Tęsknota od razu przylgnęła do Miłości. Stwierdziła, że mają najbardziej po drodze i włóczyła się za nią melancholijnie, cierpiąc katusze na myśl o rozstaniu. Czasem dołączała do Sztuki. Podziwiała jej dzieła, owszem, ale zachwyt też był podszyty cierpieniem związanym z poszukiwaniem innych możliwości. A że była częstym gościem wśród ludzi, oni też trwonili czas w oczekiwaniu na przyjście tego, czego mieć nie mogli.

Szaleństwo pełniło inną funkcję. Dotykało w zasadzie wszystkich ludzi, bo każdy przynajmniej raz w życiu popełnia coś zwariowanego. Oczywiście Szaleństwo namawiało do tego. Uważało, że zabawnie jest robić coś nietypowego, niecodziennego, niebezpiecznego. Bywało, że zatrzymywało się przy kimś w towarzystwie Choroby albo Agresji. Wtedy nie było już tak wesoło.

Empatia i Sztuka powołały do istnienia Wzruszenie, a ono od razu zaanektowało Czułość (idea powołana przez W. i E.) i wspólnie przemierzały świat, pokazując ludziom, w jaki sposób można osiągnąć oczyszczenie duchowe.

Solidarność i Wspólnota miały dwójkę dzieci: Sprawiedliwość i Niezgodę. I jako rodzina były nierozłączne! Razem wędrowały po Ziemi. Sprawiedliwość pokazywała ludziom, co powinni czynić, żeby być prawymi. Niezgoda miała za zadanie uczyć, jak nie zgadzać się na zło, które ich dotyka.

Ale Solidarność miała dobre serce, postanowiła więc wziąć pod opiekę także Agresję. Czuła, że siostra nie czuje się zbyt komfortowo z tym, jaka jest. Razem powołały do istnienia dziecko, któremu było na imię Męstwo. Agresja była z niego bardzo dumna! Wykazywał się bowiem odwagą i nieustępliwością na polu walki. Ale Solidarność wpoiła mu zasady szlachetnej walki, dzięki czemu Męstwo pojawiało się tam, gdzie ludzie walczyli w słusznej sprawie.

Wrzask i Egoizm poszli w inną stronę i powołali do istnienia Bogactwo. Ależ Bóg i Szatan cieszyli się z tego! Wzięli je pod opiekę, bo rodzice przecież współpracowali bez szemrania. Od tej pory także Bogactwo namawiało ludzi do złych czynów, kusząc mirażami skarbów do zdobycia.

Egoizm powołał do istnienia kolejne dziecko, tym razem w parze z Nietolerancją. Z ich związku powstała Pycha. Cechy ojca i matki zwielokrotniły się w niej, przez co stała się zarozumiała. Uważała, że wszystko, co robi i co ma, jest najlepsze i najważniejsze, a reszta świata nie dorasta jej do pięt. Każdy człowiek, który słuchał podszeptów Pychy, tracił przyjaciół i rodzinę, zostawał sam.

A jeszcze później Egoizm uznał, że chce mieć dziecko ze Wstrętem, bo do siebie pasują i tym sposobem na świat przyszła Pogarda. Och, ona też współgrała z ojcami. Uważała, że jest wspaniała, lepsza od innych, dlatego wszystkich traktowała jak gorszych, dając wyraźnie odczuć swoją głęboką niechęć.

Zachłanność też zarzuciła sidła na Egoizm. Uznała, że są do siebie podobni i mogą stworzyć fantastyczne dziecko. Tak też się stało, a na świat przyszła Chciwość. Była ukochaną siostrzenico-bratanicą Boga i Szatana, więc od razu wzięli ją pod opiekę, nawet nie pytając rodziców o zgodę. Przeszła odpowiednie przeszkolenie i od pierwszej minuty spędzonej na Ziemi okazało się, że jest jedną z lepszych pomocnic! Służyli jej wszyscy ludzie, bo chcieli mieć więcej, więcej, więcej. I, co najważniejsze, nie dać nic nikomu!

Sztuka pokochała Radość i razem stworzyły nowe istnienie: Namiętność. Bywało, że Namiętność wędrowała po Ziemi z Miłością. Czasem dzięki temu ludzie odnawiali swoje związki, widząc w ukochanej osobie nowy potencjał. Jednak czasem także zostawiała za sobą ruiny w postaci rozbitych związków, bo ludzie opuszczali kochane osoby i podążali w poszukiwaniu czegoś, co wydawało im się lepsze. Często też bywała w towarzystwie ludzi, którzy tworzyli i dla nich stawała się wsparciem. Utrzymywała ich w stanie podobnym do zakochania, dzięki czemu nie przestawali tworzyć.

Złość i Zazdrość stworzyły tandem dość ognisty. Ciągle się awanturowały, bo każda z nich miała jakieś podejrzenia, które z reguły były bezzasadne. Ale w obronie swoich racji potrafiły zrobić krzywdę. Bo tak. Chyba dlatego z tego związku powstał Gniew. Rzadko kiedy się kontrolował, bywał okrutny, nie przebaczał nikomu. Ludzie w jego towarzystwie dopuszczali się wielu złych czynów, co bardzo podobało się Bogu i Szatanowi, dlatego często brali go pod opiekę.

Agresja, mimo iż starała się nie ulegać swoim podszeptom, pozwoliła sobie na związek z Wrzaskiem. Ich dzieckiem stała się Przemoc. Agresja bardzo żałowała, że tak się stało, jednak kochała córkę i starała się nie dopuścić do jej współpracy z Bogiem i Szatanem. Dawała jej Męstwo za przykład odpowiedzialnego stosowania siły. Jednak Przemoc szybko odkryła, że siła daje jej samej satysfakcję. A gdy jeszcze Bóg i Szatan odkryli jej predyspozycje i wzięli pod opiekę, zostawiła matkę i brata na pastwę Wrzasku. Na Ziemi odkryła swoje środowisko naturalne.

Empatia szukała nowego związku i znalazła go w parze z Radością. Ich wspólnym dzieckiem było Przebaczenie. Ciche, łagodne, nastawione pozytywnie do ludzi. Czuło ciężar ich problemów, większych czy mniejszych, bo odziedziczyło po Empatii możliwość dostrzegania tego, co działo się w duszy. Dlatego Przebaczenie łagodziło konflikty i dawało ludziom możliwość pogodnego i spokojnego życia w gromadzie.

Strach nie chciał mieć dzieci, żeby nie przekazywać swoich problemów potomkom. Jednak w końcu związał się ze Wstrętem i na świat wyłoniła się Kłótnia. Zadowalała się wymianą nieprzyjaznych zdań i opinii. Czasem posługiwała się szyderstwem czy kpiną. Często używała słów nieparlamentarnych. Ale gdy ktoś był silniejszy od niej i miał argumenty, wołała na pomoc Agresję lub Przemoc i wtedy radziła sobie najlepiej.

Apatia i Obojętność długo nie mogły się odnaleźć. Nie wiedziały, czy chcą mieć dziecko, czy nie. W końcu jednak pod naciskiem Wszechświata powołały jedno na świat. Było to Lenistwo. Ale, prawdę mówiąc, nie zajmowały się nim. Lenistwo wychowało się na Ziemi pod okiem Natury. Jednak nawet ona sobie z nim nie radziła, szczególnie gdy upatrzyło sobie Uzależnienie za towarzysza. W. pluł sobie w brodę, że naciskał na taki związek, ale było za późno. Lenistwo wśród ludzi przyjęło się na dobre.

Milczenie i Wstyd byli nietypową parą. Nikt nie wiedział, jakim cudem zaistniało ich wspólne dziecko, skoro nawet nie rozmawiali ze sobą, ale stało się. Na świecie pojawił się Gwałt. Bardzo szybko dołączył do drużyny Boga i Szatana, stając się jednym z bardziej niegodziwych narzędzi
w ich rękach.

***

Izydoriusz zamilkł, a ja nie wiedziałam, co powiedzieć.

– Wiesz, to jest tak nieprawdopodobne, że aż możliwe – w końcu się odezwałam. – Tylko dlaczego Bóg i Szatan nie powołali żadnego nowego istnienia?

– Znasz powiedzenie: wyciągać kasztany z ognia czyimiś rękami? – skrzywił się. – Nie musieli. Inni zrobili to bezbłędnie. A oni mogli spokojnie delektować się smakiem kasztanów.

– Cwaniaki – podsumowałam. – Jeszcze tylko jedno pytanie i dam ci spokój. Dlaczego niektóre pary rodziców nie były mieszane, a jednopłciowe? Sam wiesz: „Prawdziwa rodzina to chłopak i dziewczyna” – zacytowałam hasło znane w pewnych kręgach.

– Ale Wszechświatowi nie przeszkadza, że ktoś jest homo, a ktoś inny hetero. W DNA jest wszystko i należy to zaakceptować. Bóg i Szatan też nie mieli z tym problemu. Tylko ludzie chorzy z nienawiści widzą w tym anomalię.

– Izydoriuszu, ale ta lista nie jest kompletna, prawda? – spojrzałam na niego. – Tych dzieci było dużo więcej i nadal przybywa, zgadza się?

Kiwnął głową. Przejrzałam szybko listę.

– Uff, na szczęście jest mniej więcej po połowie tych z dobrej strony mocy i tych ze złej. Mam nadzieję, że te proporcje będą się utrzymywać.

13 kwietnia 2020 r.

– I co? Znów zimno się zrobiło? Musimy zostać w pokoju. – Izydoriusz minę miał zmartwioną, ale widziałam, że jest zadowolony.

– Ty obłudniku – zaśmiałam się – wcale się tym nie martwisz.

– Tylko ze względu na ciebie – bronił się – żebyś nie miała podwójnej roboty.

– Akurat! Nie lubisz słońca, taka prawda.

– Zawsze miałem z tym problem – powiedział i zamilkł.

Ja też zamilkłam, ale to dlatego, że przetwarzałam informację, wpatrując się w niego przy tym intensywnie, aż poczuł się niepewnie.

– No co ja takiego powiedziałem? – spytał i poruszył skrzydłem.

– Nie machaj, bo znów pomieszasz wszystkie notatki. Ale widzę temat na dzisiejszą rozmowę.

Odwrócił głowę w stronę okna.

– Patrz, a samochodów nadal sporo – skomentował.

– Nic z tego, serdeńko, nie zwekslujesz na boczny tor – zachichotałam. – Daj mi chwilę, coś ci przypomnę.

Zanurkowałam w folder z bajkami, otworzyłam tę o aniołach.

– Słuchaj uważnie: „A ci, którzy nie chcą kolejnego wcielenia? – Ci od razu zostają aniołami. To znaczy nie od razu. Najpierw mają też czyszczenie dysku, później szkolenie i dopiero wtedy mogą wrócić na Ziemię, już jako opiekunowie przy nowych narodzinach”. – Spojrzałam na niego. – Słyszałeś?

– Tak – kręcił się w miejscu jak Telimena na mrowisku. – No i co?

– „Najpierw mają też czyszczenie dysku”, tak powiedziałeś?

– Nnnno tak – potwierdził.

– Czyli skłamałeś! – zawołałam triumfalnie. – Bo ty czyszczenia dysku nie miałeś! Od początku coś mi nie pasowało – pokręciłam głową. – Za dużo wiedziałeś! Ja rozumiem, anioły to istoty mądre i pewnie na tych swoich szkoleniach wiele się dowiadują, ale nie sądzę, żeby uczyli się też o zdobyczach techniki! A dla ciebie telewizor był nowinką, owszem, ale nie aż tak wielką! Co znaczy, że musiałeś widzieć już ruchomy obraz w kinie! – patrzyłam na niego z dumą, że kojarzę. – A ponieważ byłeś pierwszy z tego pokolenia, film widziałeś na Ziemi jako człowiek! To znaczy, że nie oczyścili ci dysku i pamiętasz wszystko ze swojego poprzedniego życia! To teraz do spowiedzi – zakończyłam wywód z satysfakcją.

– Co mam ci powiedzieć? – spytał bezradnie.

– Jak to jest z aniołami, ale tym razem naprawdę.

– Wiesz, że nie mogę ci mówić wszystkiego – spojrzał na mnie z wyrzutem.

– Nawet jeśli doszłam do prawdy? Izydoriuszu, zrobimy tak! Pójdę teraz zaparzyć sobie kawę, a ty leć na górę. Powiedz, co się stało i poproś o pozwolenie na mówienie prawdy. Bo wiesz – spróbowałam podstępu – jeśli w tym okłamałeś, to może oszukujesz mnie we wszystkim?

Wyrzut w jego oczach się powiększył, machnął skrzydłem i zniknął. Poczułam się źle. Nie chciałam mu zrobić przykrości, a chyba tak się stało. Przez moment chciałam go zawrócić, ale zrezygnowałam. Jeśli mamy dalej współpracować, to wolałabym, żeby było uczciwie. Ja go nie okłamuję, choćby dlatego, że nie mam szans. On słyszy moje myśli i widzi wszystko, a ja muszę polegać na jego uczciwości.

Faktycznie poszłam zrobić kawę i siadłam w ogrodzie. Zimno, owszem, ale nie było aż tak źle. Gdy wróciłam do pokoju, czekał na mnie, wyraźnie skruszony.

– Opieprzyli cię? – spytałam ze współczuciem.

– Nie tak bardzo. – Nawet nie zwrócił uwagi na moje słownictwo. – Skoro odkryłaś nieścisłości w moim wywodzie – hm, dość eufemistycznie to określił – mam ci opowiedzieć, jak jest naprawdę.

– To zamieniam się w słuch.

Co prawda nasuwało się pytanie o powód opieprzu: dlatego, że mnie okłamał czy dlatego, że kłamstwo się wydało, ale odpuściłam. Nie chciałam stawiać go znów w trudnej sytuacji. Raz na dzień wystarczy.

– Bo to jest tak. – Znów chciał machnąć skrzydłem, ale w porę się powstrzymał. – Mogłabyś pochować te karteluszki, bo nie czuję się swobodnie – poskarżył się.

OK, złapałam stosik i wrzuciłam do szuflady. Później zrobię z nimi porządek.

– Tak lepiej? – spytałam.

Machnął skrzydłem na znak, że tak. Co prawda zdjęcia na półeczce się zachwiały, ale nie spadły, więc uznałam, że jest bezpiecznie.

– Możesz zacząć – uśmiechnęłam się promiennie. – Już chyba nic ci nie przeszkadza.

– Bo to jest tak... – łypnął okiem, ale chyba doszedł do siebie, bo zaczął mówić ciągiem. – Jak już wspomniałem, gdy człowiek umiera, staje przed decyzją, co dalej. Jeśli decyduje się na kolejne wcielenie, wszystko jest tak, jak ci mówiłem. Ale gdy decyduje się zostać aniołem, procedury są inne. Nikt nie czyści dysku. Mamy cały czas pamięć swoich poprzednich wcieleń, dlatego miałaś rację: ruchome obrazy nie były dla mnie czymś nowym. Widziałem je już wcześniej.

– Dlaczego nie czyszczą dysków? – spytałam. – Myślę, że nie jest wam łatwo, co? Gdy pamięta się swoje błędy, łatwo wpaść w ton dydaktyczny i prowadzić kogoś po swojemu. Jak w rodzinie. Rodzice, mając na względzie swoje doświadczenia, próbują zmienić drogę dzieci. A to tak nie działa. Każdy musi swoje wypić, prawda?

– Masz rację – uśmiechnął się. – I każdy z kandydatów, przechodząc egzamin wstępny, robił dokładnie tak! Prowadził podopiecznego, żeby nie zbłądził tak jak on, a to wcale nie było dobre. Bo każdy ma swoją drogę i nawet jeśli wydaje się podobna, to jest inna. Każdy ma swoje przeznaczenie, więc rada dobra dla jednej osoby może dla drugiej być zgubna – zamyślił się na chwilę. – Tak, to nie jest łatwe. Dlatego przechodzimy szereg szkoleń i testów, które pokazują nam, gdzie możemy zrobić taki właśnie błąd. Na zakończenie mamy egzamin, który sprawdza przygotowanie. Niektórzy muszą go kilka razy przejść – skrzywił się komicznie. – Jak na Ziemi test na prawo jazdy.

– A ty ile razy przechodziłeś ten test? – spytałam zaciekawiona.

– Tylko raz! – powiedział z dumą. – Byłem bardzo dobrym studentem – pochwalił się.

– Brawo, brawo! – klasnęłam. – Ale jak już dostajecie podopiecznego, jesteście zdani na samych siebie?

– Oczywiście, że nie! – prawie się oburzył. – Co jakiś czas mamy... Jak to nazwać – zastanawiał się. – Już wiem! Mamy superwizję z Głównym albo z jego zastępcami. W zależności od problemów z podopiecznymi.

– Miałeś ze mną takie problemy, że aż potrzebna ci była superwizja? – spytałam podstępnie.

– Superwizje mamy wszyscy. – Odpowiedź była zdecydowanie wykrętna.

– OK, spytam inaczej – uparłam się. – Czy często miałeś superwizje z Głównym?

Spojrzał na mnie uważnie.

– Tak naprawdę to nie chcesz wiedzieć, uwierz mi.

Łomatko, zaczerwieniłam się!

– Pewnie masz rację – powiedziałam zmieszana. – To może z innej strony. Czy anioł i instynkt to to samo? Czy jest różnica?

Chyba ucieszył się ze zmiany tematu, bo nawet się uśmiechnął.

– Nie, oczywiście, że nie to samo! Instynkt przychodzi wraz z duszą.

– O, jest i dusza! O nią też chciałam spytać.

– Gdy jakaś istota przychodzi na świat, Energia wysyła do jednostki energetyczny byt niematerialny, czyli duszę według ludzkiego nazewnictwa. Tchnie tym sposobem życie w to, co się rodzi. Wraz z energią wysyła też coś, co jest pierwszym zestawem mechanizmów obronnych, zanim człowiek dojrzeje i nauczy się innych.

– Dlatego dziecko krzyczy po narodzinach? Tak działa instynkt, który każe mu złapać pierwszy oddech?

– Zgadza się. Instynkt na przykład każe uciekać, gdy robi się niebezpiecznie. Ale, przyznać trzeba, nie wszyscy go słuchają. Wtedy do akcji musimy wkraczać my – puścił oko.

– Chyba nie masz mnie na myśli? – spytałam, ale szybko skapitulowałam. – No dobrze, w ten temat też nie będziemy się zagłębiać – wyszczerzyłam zęby.

– Dlaczego? – spytał kpiąco. – Moglibyśmy porównać nasze spostrzeżenia.

– Może innym razem.

Wcale a wcale nie miałam ochoty rozmawiać o tym, co robiłam wbrew instynktowi.

– A co się dzieje z duszą po śmierci? – zmieniłam dyplomatycznie temat. – Frunie gdzieś tam, w powietrze? Na zielone pastwiska?

– Nie – pokręcił głową. – Jeśli człowiek zdecyduje się na kolejne wcielenie, dusza wędruje tam razem z nim, dostaje nowy zastrzyk energii przy ponownych narodzinach. Stąd możliwość zerknięcia w poprzednie wcielenia. Albo znane zjawisko deja vu. Też ma swoje źródło w wielokrotnej duszy.

Zastanawiałam się chwilę.

– Wiesz co? Kiedyś robiłam sobie zabawy w odgadywanie poprzednich wcieleń. Takie internetowe psychotesty. Chyba z dwa czy trzy razy, zawsze z innego portalu i w każdym wychodziło mi, że w poprzednich wcieleniach walczyłam o dobro innych ludzi – zawiesiłam głos, czekając na jego reakcję.

– Czekasz, aż ci powiem, że tak? – zorientował się po chwili.

– No raczej? – Miałam nadzieję, że potwierdzi. Ostatecznie bycie bojownikiem „za waszą i naszą wolność” trochę nobilituje. Bardziej niż bycie eksnauczycielką, eksżoną czy niedorobioną pisarką.

– Nic z tego! – zaśmiał się w głos. – Nie wiem nic o twojej przeszłości. Dla mnie zaistniałaś w momencie pierwszego krzyku – uśmiechnął się. – I powiem ci, że nawet nie darłaś się zbyt mocno. Jako dziecko byłaś całkiem fajna – puścił oko.

– Sugestię zrozumiałam – pokiwałam głową – i żałuj, że pozbawiono cię instynktu – wytknęłam język w jego stronę. – Zemsta najlepiej smakuje na zimno – westchnęłam radośnie. – Dlatego idę po lody, łatwiej będzie mi wymyślić broń na ciebie.

14 kwietnia 2020 r.

Żanecie i Kubie

– Próbowałam dziś rano, przy pomocy wujka Google, znaleźć w różnych mitach jakiegoś boga, który miał chore dziecko. Nie znalazłam. Ale może źle i za krótko szukałam – powiedziałam do Izydoriusza, gdy się tylko zjawił. – I tak się zastanawiam, dlaczego Wszechświat i Energia na to się zdecydowali?

– Już ci mówiłem. To było zapisane w DNA.

– Och, rozumiem! Ale sporo rzeczy zostało zapisane, a nie wszystko powołali, prawda? – spytałam retorycznie. – Niektóre idee zaczęły wychodzić z czasem. Toteż powtarzam pytanie: dlaczego Wszechświat i Energia zdecydowali się na chore dziecko?

Izydoriusz westchnął.

– Bo Wszechświat wiedział, że dzieci, które urodzą się chore, będą miały ciężkie życie. O ile w ogóle przeżyją. Dlatego chciał im pomóc na starcie.

– Serio? – byłam sceptyczna. – I dlatego on... No właśnie – zastanowiłam się. – To był on czy ona? Na co w ogóle było chore to dziecko? Jak miało na imię? I ostatnie pytanie z tej serii – dodałam, żeby trochę rozładować emocje. – Dlaczego nie miało żadnego dziecka? Sprawdziłam. Tylko on i Obłuda! No, oprócz Natury, Boga i Szatana, ale to akurat rozumiem.

– Nieprawda – powiedział łagodnie Izydoriusz – miał dziecko. – No dobrze – zastanowił się chwilę – cofnijmy się do jego narodzin.

***

E. bardzo przeżywała to, że miała począć chore dziecko. W kółko wałkowała ten temat z mężem. Ale już nie pytała „dlaczego”, nurtowały ją inne problemy.

– Na co będzie chore? Nie będzie mogło chodzić jak ten mały lisek? Nie będzie mnie poznawało? Nie będzie w stanie niczego się nauczyć?

– Kochanie, nasze dziecko będzie miało w sobie zalążki wszystkich chorób, które mogą zaatakować ludzkie pociechy. Ale nie chcę go unieszczęśliwiać za bardzo, więc to będą tylko zalążki, zapisane w DNA, które na niego nie będą miały wpływu. On będzie miał tylko jedną chorobę. O ile w ogóle można ją tak nazwać.

– Nie mogę tego pojąć. – E. pokręciła głową. – Jak można skazywać małe istotki na ból i cierpienie? I to pewnie przez całe życie.

W. przytulił żonę.

– Wiem. Znam twoją wrażliwość i rozumiem, że to dla ciebie trudne do przyjęcia. Ale nie mamy na to wpływu. Po prostu choroby są i będą. Tak zapisano w DNA. Choć czasami – potarł brodę – ludzie przez własną głupotę będą powoływać do życia chore dzieci.

– Jak to możliwe? – spojrzała na niego zaskoczona.

– Jeśli będą przyjmować środki uzależniające, alkohol czy narkotyki, dzieci urodzą się chore. Jeśli będą robić eksperymenty na kobietach, dzieci urodzą się chore. Jeśli będą postępować wbrew Naturze, zanieczyszczą powietrze i pokarm, dzieci też urodzą się chore. Jest naprawdę wiele przyczyn, które mogą sprawić, że dzieci urodzą się chore. Ale też czasami DNA zaszaleje i niektórym dzieciom da więcej chromosomów. Dwadzieścia jeden, czyli oczko – uśmiechnął się smutno. – Z czasem ludzie nazwą to syndromem Downa i będą używać tego określenia do obrażania innych.

– Czy... nasze dziecko zostanie obdarowane dodatkowo? – spytała.

– Tak, kochanie.

– Co to ze sobą niesie?

– Będzie się rozwijało wolniej niż inne dzieci.

– Rozumiem. – E. zamyśliła się. – Będziemy musieli je bardziej chronić, prawda?

– Tak. Poświęcać mu więcej uwagi niż innym. Ta miłość będzie trudna, ale jest możliwa. Chcę, żeby ludzie zobaczyli, że dzieci chore są warte tyle samo, co inne. Albo i więcej. Choćby dlatego, że one muszą włożyć więcej wysiłku i pracy, by móc funkcjonować samodzielnie. Nic nie przychodzi im łatwo, wręcz przeciwnie. Trudniej.

***

– Piękna idea – szepnęłam – ale z realizacją kiepsko wyszło. Pamiętam z dzieciństwa i młodości, że nie widywało się dzieci z syndromem Downa na ulicach. Rodziny wstydziły się ich. Tym bardziej że zaraz zaczynały się spekulacje, kto w takiej rodzinie jest nienormalny, po kim dziecko dziedziczyło. Bo do tego wszystko się sprowadzało. Do nienormalności, wariactwa.

– Zgadza się.

– Dopiero jak mama założyła fundację, coraz odważniej zaczęły się pokazywać wózki na ulicach.

– A wcześniej było jeszcze gorzej, uwierz mi.

***

Gdy na świecie pojawiło się Oczko, bo tak je rodzice nazwali, zamieszkało na Ziemi z Naturą. Dla niej było to kolejne stworzenie do opiekowania się, a wychowywaniem i nauczaniem zajmowali się E. i W.

E. przytulała, całowała, śpiewała piosenki. Uczyła chodzić, mówić, rozumieć świat. W. wspierał ją jak mógł. Opiekował się Oczkiem, gdy mama była zajęta, opowiadał o wszystkim, także o DNA. Mówił o Miłości, Wierze i Nadziei i o tym, że świat jest piękny. Nauka nie poszła w las, Oczko z czasem nauczyło się chodzić i mówić. Kochało wszystkich i wszystko. Natura musiała uważać, żeby nie zrobiło krzywdy małym zwierzakom podczas zabawy w przytulanie.

Gdy pojawiło się rodzeństwo, różnie przyjęło, że mają „takiego” brata. Radość i Empatia bardzo się cieszyły, że jest fajniejszy niż Bóg i Szatan. Wspólnota, Prawda i Solidarność też lubiły z nim spędzać czas. Pozostali albo go odpędzali, albo traktowali jak powietrze, a najgorzej odnosił się Wstręt. Dla niego Oczko był obrzydliwy, bo się ślinił i dziwnie mówił. To wystarczyło, żeby go traktować jak coś gorszego niż robaki z ziemi. Ale minęło trochę czasu i w końcu przywykli, że Oczko jest inny. Tym bardziej że gdy zakończyli szkołę rodzinną, zaczęli zajmować się powoływaniem nowych istnień. Sporo wnuków W. i E. pokazało się na świecie. Oczko też już dorosło na tyle, ale nikt z rodzeństwa się nie kwapił do związku z nim, a on sam bał się, że może mu to nie wyjść na dobre. I wtedy Obłuda, która cały czas udawała współczucie, a tak naprawdę wyśmiewała, postanowiła zrobić złośliwy kawał. Zaproponowała powołanie wspólnego dziecka. Oczko bardzo się ucieszyło i na świecie pojawiła się ich córeczka.

Przyznać trzeba, że wszyscy czekali na pojawienie się kolejnego Downa, a tu niespodzianka! Dziewczynka była zdrowa i śliczna. Nie miała dodatkowego chromosomu! Obłuda zła, że nie udał jej się okrutny żart, zostawiła ich oboje. Ojciec, przy niewielkiej pomocy rodziców, wychował mądrą i wspaniałą postać, a na imię dał jej Akceptacja.

***

– Piękna historia – siąknęłam nosem. – Piękna, choć smutna. Chociaż nie... – zastanowiłam się – nie aż tak, bo jednak Oczko osiągnął swój cel. Mimo wszystko. – Uśmiechnęłam się do Izydoriusza. – Ale podejrzewam, że jednak nie wszyscy kuzyni przyjęli ją ciepło.

– Masz rację. Ale nie było aż tak źle.

***

Akceptacja najbardziej zaprzyjaźniła się z Męstwem i Szczerością. Lubili ze sobą przebywać i wiele się od siebie uczyli. Problemy miała z Gniewem i Przemocą. Niejednokrotnie W. i E. musieli interweniować w kłótniach rodzinnych. Gniew i Przemoc uważali, że powinna trzymać ich stronę. Zawsze i bez względu na wszystko, bo są rodziną. Akceptacja im tłumaczyła, że to niemożliwe. Tak długo, jak będą robić złe uczynki, ona nie może ich poprzeć.

– Ale przecież czasami mam rację! – wołał Gniew czerwony ze złości.

– Owszem, zdarza się, że masz – przyznawała Akceptacja – tylko dlaczego w takiej sytuacji jednoczysz się z Przemocą? Tego nie mogę pochwalać. Poproś o pomoc ciocię Sprawiedliwość, wtedy stanę obok ciebie. Ale na towarzystwo Przemocy zgody nie wyrażam.

To stanowisko popierała część rodziny, ale nie wszyscy oczywiście.

***

– Jak w klasycznej rodzinie – przerwałam. – Wszyscy się kochają, ale na wiele spraw patrzą inaczej. Jak choćby na politykę. I co było dalej?

– To właściwie koniec opowiastki – zamyślił się Izydoriusz. – Ale może jeszcze coś dopowiem.

***

Świat ludzi nie był gotowy na przyjście chorych dzieci. E. wraz z Oczkiem opłakiwali każde maleństwo, które przyszło na świat i umierało, bo ludzie nie mogli lub nie chcieli go ratować. A jeśli przeżyło, nikt się nim nie zajmował i najczęściej też odchodziło. Później ludzie otworzyli specjalne domy, do których trafiały chore dzieci. Rodziny ich nie chciały, uważając, że to kara boska, więc lepiej nie oglądać jej efektów. W takich zakładach dzieci też umierały, a dodatkowo przed śmiercią doświadczały wiele okrucieństwa. Był też czas, że takie dzieci, nawet już dorosłe, zabijano albo sterylizowano, żeby nie przynosiły na świat kolejnych chorób. Oczko bardzo to przeżywał i prosił ojca, żeby coś zrobił. Ale W. smutno kręcił głową.

– To nie zależy ode mnie. Ludzie muszą dorosnąć. Dostali od nas wszystko, czego potrzebują, żeby odkryć w sobie Miłość. Musisz być cierpliwy, synku.

***

– Czy to znaczy, że ludzie w końcu dorośli? – spojrzałam na Izydoriusza. – Bo jednak dzieci chore mają się zdecydowanie lepiej teraz niż, powiedzmy, dwieście lat temu.

– No cóż, faktycznie, jest większa świadomość wśród ludzi. Jest Dzień Osób z Syndromem Downa, jest Dzień Autyzmu. Jednak... Obawiam się, że jeszcze nie całkiem dorośli. I mam tylko nadzieję, że zdążą...

15 kwietnia 2020 r.

Przeglądałam jeszcze posty i komentarze na fejsie, gdy zjawił się Izydoriusz.

– Coś ciekawego? – spytał, sadowiąc się na kanapie.

– Powinieneś wiedzieć – wzruszyłam ramionami – od wczoraj o tym czytam i myślę.

– Chodzi ci o strajk kobiet?

– Strajk uwięzionych kobiet – uzupełniłam. – Wiesz, to jest nie do pomyślenia, co się dzieje w Polsce. Nie rozumiem tego. Tak, tak, wiem, co powiesz. „Masz skłonności do tworzenia teorii spiskowych” – próbowałam przedrzeźniać jego sposób mówienia. – Tyle że nawet moja wyobraźnia jest za mała, jeśli chodzi o Polskę – byłam naprawdę wkurzona. – Żeby jeden mały, stary człowiek, nienawidzący swojego narodu, tak manipulował wszystkimi i żeby część nadal mu wierzyła! To jest nie do pomyślenia!

– Cóż mogę powiedzieć – westchnął. – Jego partia została wybrana w wyborach. To, co się dzieje, jest konsekwencją tego i zmian, jakie zaszły podczas kilkuletnich rządów; zmęczenia ludzi, których w końcu ktoś dostrzegł i docenił za to, jacy są, no i tego, jak poprzednie rządy zawiodły zaufanie wyborców.

– Ja to wszystko wiem i nawet jeśli się wkurzam, to ich rozumiem. Tylko że nie zdają sobie sprawy, że też zostaną z ręką w nocniku, jak wszystko pieprznie. Cała gospodarka. Szlag ją trafi, nie będzie co do garnka włożyć, a na ulice wyjadą czołgi. Korona spadła prezesowi jak dar od tego ich boga – zgrzytnęłam zębami – i wykorzystują ją do założenia kagańca. Wszystkim Polakom, a szczególnie kobietom. Chcą je w końcu ubezwłasnowolnić, także zakazem aborcji. Niech baby rodzą jak najwięcej dzieci i siedzą w chałupie, a prawdziwe życie zostawią swoim macho! – Zamilkłam, ale tylko na moment. – To jest przerażające, że oni nawet za bardzo nie udają, że ich interesuje walka z koroną. Te wszystkie durne przepisy i mandaty. Za co? Za to, że ludzie spotykają się ze sobą na działkach? Są oddzieleni siatkami, zachowują odległość, tyle że świętują w towarzystwie sąsiadów. I co robi policja? Wysyła drony, żeby sprawdzić, kto się dobrze bawi, następnie jedzie tam i wystawia mandaty – spojrzałam na Izydoriusza. – Kumasz to? Bo ja nie. To znaczy kumam – poprawiłam. – Izolacja sprzyja złamaniu człowieka, a na tym preziowi najbardziej zależy. Złamać, założyć kaganiec i trzymać krótko przy nodze. Raz na dzień dać jeść, a w międzyczasie uczyć aportować i szczuć na innych. Klasyka. Zarządzanie przez nienawiść, nie uważasz? Najlepsze wzory, wydawało się, już za nami, a tu okazuje się, że nie.

Zadyszałam się aż ze zdenerwowania. Zawsze reagowałam zbyt emocjonalnie na politykę. Dzieciaki telewizor wyłączały, gdy się darłam do kogoś z drugiej strony ekranu, żeby przestał bzdury gadać.

– Przepraszam – uśmiechnęłam się do mojego anioła smutno – ale musiałam się wygadać. Wiesz, to wszystko mnie przeraża. Boję się, że ostatecznym ciosem będzie wyciągnięcie Polski z Unii, moja rodzina zostanie skazana na życie w reżimie, a ja będę się bała jechać do nich z wizytą. Jak dziadek – zamyśliłam się. – Coś jest w tym, co mówią hellingerowcy, że kontynuujemy losy przodków. Ale nie o tym chciałam – potrząsnęłam głową. – Bo wiesz, zamiast walczyć z koroną, to te os... przepraszam, posły będą obradować nad całkowitym zakazem aborcji. Zdaję sobie sprawę, że to znów manipulacja, która ma coś przykryć. Zapewne kolejny przekręt na duże pieniądze. Ale oni doskonale zdają sobie sprawę, że aborcja to temat, który rozgrzewa do czerwoności całe społeczeństwo i dzieli jak żaden inny. No, może jeszcze LGBT i edukacja seksualna – dodałam – ale skoro wszyscy siedzą w domach, to te tematy nie są teraz ważne. Ale przez izolację nabrzmiała, jak sądzę, sprawa przemocy i gwałtu. A to się wiąże z aborcją i z zakazem badań prenatalnych. Te dziewczyny, kobiety z domów przemocowych... Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, co one przeżywają i co je czeka później, gdy będą chciały usunąć znienawidzoną ciążę. – Zamilkłam na chwilę. – Przypominam sobie, co mówiłeś o Energii, gdy miała powołać chore dziecko. Ona to zaaprobowała. Mogła się nie zgodzić? – spojrzałam na Izydoriusza. – Czy aborcja według Wszechświata to grzech?

– Dla Wszechświata nie istnieje pojęcie grzechu – powiedział anioł łagodnie. – To nazewnictwo ziemskie. U niego ważne jest to, co zapisane w DNA. Aborcja jest wpisana, więc istnieje, bez względu na to, co ludzie o tym sądzą.

– No dobrze – dociekałam – ale czy Energia mogła powiedzieć „nie”?

***

Przed powołaniem do życia Oczka W. i E. naprawdę dużo o tym rozmawiali. Każde z nich przedstawiało argumenty za i przeciw, racjonalne i emocjonalne. Któregoś razu nawet E. użyła argumentu dość ekstremalnego.

– Traktujesz mnie jak klacz rozpłodową! – wybuchnęła.

– Nieprawda – powiedział łagodnie W. – Gdyby tak było, już byłabyś brzemienna, a ja nie pytałbym cię zgodę. A ty jesteś moją żoną, moją miłością i nie zrobiłbym nic wbrew twojej woli.

Summa summarum E. wyraziła zgodę.

– Jeśli naprawdę musimy – powiedziała zrezygnowana. – Ale zdajesz sobie sprawę, że to ja głównie będę ponosić koszty tej decyzji? – spytała.

– Wiem – skinął głową W. – Ale wiesz też, że będę cię wspierał na różne sposoby.

– Tak, rozumiem. – Przytuliła się do męża. – Mam o tyle dobrze, że ty jesteś przy mnie. Podejrzewam, że nie wszystkie kobiety na Ziemi będą miały podobne szczęście...

***

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – pokręciłam głową. – Energia nie była w sytuacji podbramkowej. Razem pod-
jęli decyzję, wiedząc, co ich czeka. W ogóle nie brali pod uwagę aborcji, więc nadal nie wiem, jakie jest ich zdanie na ten
temat.

– Masz rację – zgodził się ze mną. – Rzeczywiście Energia nie musiała podejmować takiej decyzji, ale ich rodzina była naprawdę duża. Jeszcze nie poznałaś prawnuków...

***

W. był zadowolony. Rodzina się powiększała i choć niektórzy z jej członków byli dość kłopotliwi, to jednak wiedział, że na to nie ma wpływu. Co wyznaczone, spełnić się musi. Jego szczęście było jeszcze większe, gdy dowiedział się, że może oczekiwać prawnuków.

Tęsknota i Namiętność powołały na świat Marzenie. Było to cudowne zjawisko, które kochali chyba wszyscy. Bo nawet jeśli ktoś się na głos nie przyznawał, w głębi duszy hołubił coś, co chciał osiągnąć.

Na świat przyszła też Łagodność jako owoc związku Wzruszenia i Przebaczenia. Dziewczynka była delikatna i tak też odnosiła się do innych. Nigdy się nie denerwowała, dla każdego miała dobre słowo, z nikim się nie kłóciła.

Ze związku Sprawiedliwości i Szczerości pojawiła się Prawość. Bardzo lubiła towarzystwo Prawdy i od niej wiele się uczyła. Ale nie miała łatwego życia, bo część rodziny uważała ją za naiwną idealistkę, która nie zna życia. Może i tak było, ale Prawość nie zważała na śmiechy kuzynów i robiła, co było jej przeznaczeniem. Dlatego Bóg i Szatan nie przepadali za nią, bo z reguły marnowała ich pracę.

Waleczność była dzieckiem Niezgody i Męstwa. Nie wiadomo, co mogłoby się z nią stać, gdyby nie rodzice i towarzystwo Prawości, z którą lubiła przebywać. Dzięki tym wpływom nie dołączyła do Agresji, choć przyznać trzeba, że walczyć lubiła.

Pozostałe prawnuki W. i E. trafiły, niestety, pod skrzydła Boga i Szatana, z czego pradziadkowie nie byli zadowoleni. Pycha i Kłótnia wydały na świat Zemstę, która niczego nie wybaczała. Za najmniejszy nawet sprzeciw skierowany w jej stronę obmyślała odwet, tak żeby mogła się poczuć usatysfakcjonowana.

Chciwość i Bogactwo postarali się o córkę i była nią Zdrada. Podstępna, myśląca tylko o swoich zyskach. Nie przejawiała lojalności wobec nikogo, nawet w stosunku do rodziców. A zdarzało się, że i Boga wystawiała do wiatru.

Chciwość miała też dziecko z Gniewem. Było nią Kłamstwo. Ojejku, to był problem dla wszystkich! Bo tak jak Obłudę można było wyczuć, kiedy nie jest szczera, to Kłamstwo potrafiło oszukiwać bezbłędnie. I nikt nawet się nie domyślał. W. nawet któregoś razu pomyślał, że będzie stałym gościem wszelkich salonów politycznych. A Bóg aż ręce zacierał z radości, że taka gratka mu się trafiła.

Gdy na świecie miała się pojawić ostatnia prawnuczka z tej serii, W. i E. byli w rozpaczy. Wiedzieli, że to dziecko przyniesie ze sobą wiele zła i łez. Była to Nienawiść, córka Gwałtu i Przemocy. I tak faktycznie było. Nienawiść nie kochała samej siebie, więc nie darzyła uczuciem też nikogo innego. Odgrodziła się mocno od wszystkich, więc Miłość, Wiara i Nadzieja nie miały do niej żadnego dostępu. Ona zaś krzywdziła sobą, kogo się tylko dało.

Niedługo potem doszło do tragedii. Łagodność była oczkiem w głowie całej rodziny. Każdy lubił przebywać w jej towarzystwie. Nawet Nienawiść przy niej czuła się lepsza. Tak działała prawie na wszystkich, z wyjątkiem Gwałtu. Ciągle powtarzał, że działa mu na nerwy, że go prowokuje i że tylko udaje słodkie niewiniątko, a naprawdę jest całkiem inna. Doszło do tego, że ją zniewolił, a efektem miało być dziecko.

Łagodność okazała się w tym wypadku nieugięta. Stanowczo stwierdziła, że tego dziecka nie chce i aborcja to jedyne wyjście. E. poparła prawnuczkę i tym samym dziecko Gwałtu nie przyszło na świat.

***

– Dlaczego trafiło właśnie na nią? – spytałam. – Bo była zbyt łagodna? Za delikatnie mówiła „nie” zamiast dać w ryj napastnikowi?

– Nie umiała „dać w ryj” – uśmiechnął się Izydoriusz. – Poza tym nie wzięła pod uwagę, że ktoś może chcieć jej zrobić krzywdę. Była bardzo ufna, może nawet naiwna.

– Co na to Wszechświat? – spytałam.

– On wie, że nic nie jest zero-jedynkowe. Każdy ma prawo wyboru. Nikt nie ma prawa narzucać swojej woli nikomu. Ani mężczyźnie, ani kobiecie. Bo każdy sam odpowiada za swoje czyny.

16 kwietnia 2020 r.

– I jak? Lepiej dziś się czujesz? Czy znów trafiłaś na nieciekawe wieści z Polski?

Izydoriusz zjawił się „spodziewanie”, gdy już byłam gotowa do pracy.

– Dzięki, lepiej – uśmiechnęłam się. – Przespałam to i doszłam do wniosku, że powinnam mniej siedzieć w internecie. Chyba że szukam informacji związanych z twoimi gawędami – puściłam oko. – Staram się przygotowywać do nich, a nie wszystko wiem i nie każdą rzecz pamiętam.

– A jak się przygotowujesz? – zainteresował się.

– Szukam inspiracji do pytań i informacji naukowych związanych ze Wszechświatem. Tyle że to już wchodzi na pole fizyki kwantowej – skrzywiłam się – a ja z fizyki w ogóle byłam cienka, więc „kudy” mnie do kwantowej.

– To może odpuść aż tak ambitne pytania? – zaśmiał się. – Pytaj o coś normalnego, zwykłego.

– Jesteś pewien? – uśmiechnęłam się podstępnie.

– Oho! – jęknął. – Znaczy szykujesz coś trudnego.

– Oj, nie przesadzaj. Coś normalnego, zwykłego, czyli... – zawiesiłam głos na moment. – Izydoriuszu, czy byłeś kiedyś zakochany?

Ups, zaczerwienił się, i to jak! Jak nie anioł! Aż mi samej zrobiło się głupio.

– Przepraszam – powiedziałam skruszona – nie chciałam aż tak bardzo... Ale jeśli żyłeś jak normalny człowiek...

Machnął skrzydłem.

– Cóż, po tobie mogę spodziewać się każdego pytania – stwierdził z przekąsem.

– To znaczy, że odpowiesz? – ucieszyłam się.

– Mhm, odpowiem, ale nie wiem, czy poczujesz się usatysfakcjonowana. Otóż byłem zakochany, w każdym życiu i zawsze nieszczęśliwie.

– Nie żartuj! – zawołałam. – A, czekaj, czekaj! To może dlatego dali cię jako mojego opiekuna? – zaśmiałam się. – Wszechświat znał moją przyszłość i doszedł do wniosku, że będziesz w stanie mnie zrozumieć.

– Nie, nie – zaśmiał się. – Aż tak to nie działa.

– A jak? Jakie są zasady przydziału?

– O nie, nie! – Zamachał skrzydłem energicznie. Zdjęcie w końcu spadło z półeczki. – Oj, przepraszam! Dobrze, że szybka się nie stłukła. – Skruszony patrzył, jak stawiam je z powrotem. – Co ja miałem? A, już wiem. O aniołach już było, wystarczy. Dzisiaj o czymś innym pomówmy. O czym chcesz?

– No to może o miłości? – zakpiłam.

Wzniósł oczy do góry na znak cierpienia.

– Ale że co? – zawołałam. – Że jak miłość to nie? A dlaczego? Aaaa – zrozumiałam – nie, nie! Nie chodzi o twoją miłość, tylko ogólnie! Bo właściwie niewiele mówiłeś o trzech siostrach, mam na myśli Wiarę, Nadzieję i Miłość – uzupełniłam – a ja chciałabym wiedzieć więcej. Mówiłeś jeszcze, że idee mogą być bardziej lub mniej energetyczne. Chciałabym, żebyś to wszystko ładnie wyjaśnił. Dziękuję – zaśmiałam się. – Oddaję ci głos, sama zamieniam się w słuch.

***

W. i E. długo pracowali nad rozwiązaniem proble-
mu idei.

– Bo wiesz, jeśli powołamy wszystkie jako nasze dzieci, to będziemy je mogli wielu rzeczy nauczyć, ale też zgodnie z przeznaczeniem w którymś momencie stracimy nad nimi kontrolę. Nie będziemy mieć wpływu na ich energię, bo będzie zależała od ludzi. Im mocniej nasze dzieci będą używane przez nich tym większą moc będą mieć. A to, co powołamy jako idee, to już inna sprawa. Nad nimi możemy mieć cały czas kontrolę i dodawać energii, gdy będą słabnąć lub ujmować, jeśli będą zbyt silne. Teraz kwestia tylko w tym, które dzieci powołujemy, a co zostawiamy jako idee.

– Możemy tak? – spytała E. – Bo to jakby wkraczanie w kompetencje DNA i przeznaczenia.

– Nie – uśmiechnął się W. – Takie decyzje mogę podjąć. Nie mogę tworzyć nic nowego, ale mogę wybierać, co chcę z tego, co jest.

– Ja mogę też wybrać? – E. bardzo była zainteresowana.

– Oczywiście. – W. przytulił żonę. – Jesteśmy dopełnieniem, mamy te same prawa i obowiązki.

***

– Podoba mi się, jak Wszechświat ją traktuje – uśmiechnęłam się marzycielsko. – Jest prawdziwym mężczyzną. Zna swoją siłę, ale docenia też potęgę kobiety, która stoi u jego boku. I są dla siebie partnerami. Ładnie. To co wybrali? Bo Wiara, Nadzieja i Miłość już były, tak? Uaktywniły się wraz z Życiem, o ile dobrze pamiętam.

– Tak – skinął głową. – Mało tego, Energia wzięła je pod swoją opiekę i kontrolowała cały czas poziom ich energii. Dlatego nawet jeśli na świecie działo się źle, Wiara, Nadzieja i Miłość zawsze istniały i wędrowały, szukając swoich wyznawców i znajdowały ich wszędzie.

– Na przykład w obozach koncentracyjnych – szepnęłam.

– Tak. Tam były szczególnie potrzebne – uśmiechnął się smutno Izydoriusz. – Energia i Wszechświat wiedzieli, że od Wiary, Nadziei i Miłości wszystko się zaczyna. Jeśli one przepadną, to i świat się skończy. Ale zanim tak się stanie, potrzebuje on jeszcze innych idei. O nich ci teraz opowiem.

***

W. wiedział, że ludzie będą narażeni na idee, które też musiał powołać, czyli Śmierć, Wojnę, Chorobę, Starość i powiązane z nimi Ból oraz Cierpienie. Wiedział też, że rozwój Cywilizacji będzie wpędzał człowieka w coraz większy kołowrotek Pokus i Celów, a te mogły być bardzo niebezpieczne dla wątłej Psychiki. Dlatego postanowił wyposażyć powstające homo sapiens w takie idee, które będą pomagały wzrastać, a nie karleć.

– Inna sprawa, czy ludzie będą chcieli z nich korzystać. – E. zastanawiała się wraz z mężem. – Nie znam przyszłości, ty jesteś ekspertem w tej sprawie. Jak myślisz?

– Myślę, że masz rację – westchnął. – Na pewno nie wszyscy je wykorzystają, a w każdym razie nie tak, jak byśmy chcieli. Ale tym bardziej musimy pomyśleć, co im dać. Jeśli choć część z nich będzie świadoma... No właśnie! – Klepnął się w czoło, aż zahuczało w przestrzeni międzygwiezdnej. – Świadomość! To musi być pierwsze, w co wpuścisz swoje tchnienie – spojrzał na żonę ciepło. – Muszą wiedzieć, kim są i że mają do spełnienia ważną misję. Utrzymać swój świat i czynić go piękniejszym wspólnie i w zgodzie z Naturą.

I tak, idea po idei, powołane zostały:

Zdrowie: jako przeciwstawieństwo Choroby, żeby dać szansę każdemu na życie w radości i rozwoju, bez martwienia się o szwankujące dusze i ciała.

Uczciwość: wobec innych, ale przede wszystkim wobec siebie. Bo nawet jeśli uda się okłamać drugiego człowieka, przed sobą się nie ucieknie, a samoświadomość nie pozwoli na samooszukiwanie się.

Wrażliwość: żeby zwracać baczną uwagę na to, co się dzieje obok i nie pozostawać obojętnym na zło.

Wolność jako dar dany każdemu człowiekowi. Wolny człowiek ma w sobie dobro i piękno, potrafi je przekuwać w los swój i innych.

Odpowiedzialność: za słowa, za myśli, za czyny. Za siebie i za innych, także za środowisko.

Godność: żeby postępować zgodnie z zasadami moralnymi, życzliwie i z poszanowaniem praw innych, być świadomym swojej wartości, ale też wartości innych, bez wywyższania się.

Szacunek: do siebie i do innych, z respektowaniem prawa każdego człowieka do posiadania własnego zdania.

Niezłomność: w utrzymywaniu idei podtrzymujących dobro świata.

Honor: który pozwala mocno trwać przy wyznawanych ideach, z poszanowaniem praw naturalnych i praw człowieka.

Wdzięczność: za każdy dar losu, bo nigdy nie wiadomo, czy nawet ten najgorszy nie okaże się najlepszym.

Wszystkie te idee miały na celu dobro całego świata. Niezgodę na zło, tyranię, gnębienie słabszych, ale też podejmowanie działań zmierzających do poprawy warunków życia każdej istoty na Ziemi.

***

– Idee faktycznie szczytne – zamyśliłam się – i muszę przyznać, że nie zostały aż tak... sponiewierane, jakby się mogło wydawać. Historia świata to dzieje także dobrych ludzi. Ale na przykład honor w pojęciu członka ONR-u a harcerza z Szarych Szeregów nie jest tym samym. Zgodzisz się
ze mną?

– Bo tu już stoimy na gruncie Ideologii. – Izydoriusz wzruszył ramionami. – A to jest coś, co wymyślili ludzie. To znaczy – poprawił – nie wymyślili. Oni z niej skorzystali, bo była w DNA i dopasowali do siebie.

– A skąd wiedzieli, że ona tam jest? – spytałam.

– Pewne siły od zarania dziejów siały ferment – puścił do mnie oko.

– OK, o tym opowiesz kiedy indziej – machnęłam ręką. – Dziś nie chcę sobie psuć humoru. Zresztą, muszę szybko skończyć bajkę. Później mam lekcję angielskiego – powiedziałam z dumą – muszę się trochę przygotować.

– Tak, wiem! Brawo! – Izydoriusz machnął skrzydłami, ale delikatnie. – Jestem z ciebie dumny! – uśmiechnął się. – Zawsze to jedno zajęcie więcej na ten trudny czas. No i szansa na lepszą znajomość języka.

– Coraz bardziej mnie wkurza, że nie wszystko rozumiem, jak w radiu lecą wiadomości i jestem niedoinformowana – skrzywiłam się. – Ale to chwilę poczeka, a ty mi tylko jeszcze jedno wyjaśnij. Mądrość, Dobro, Piękno. Skąd one się wzięły?

– One się „nie wzięły” – zaśmiał się anioł. – One są częścią Wszechświata. Są nim po prostu. Dlatego nie musiał ich powoływać. Zjawiły się razem z nim. I nie trzeba ich napełniać energią. Mają jej w sobie duże pokłady. Tylko trzeba współpracować ze Wszechświatem, żeby z nich umiejętnie korzystać. A do tego bardzo potrzebna jest Wdzięczność. Bez niej nie jesteśmy w stanie dostrzec nic.

17 kwietnia 2020 r.

– Widziałem, że wczoraj o mało się nie popłakałaś. – Izydoriusz spojrzał na mnie uważnie.

– Niewiele brakowało – przyznałam. – Ale wiesz, jak usłyszałam, że rząd przedłuża izolację o co najmniej trzy tygodnie... Sam rozumiesz, to niezbyt miła wiadomość – wzruszyłam ramionami.

– No tak. O ile dobrze pamiętam, liczyłaś na powrót do pracy za półtora tygodnia.

– Zgadza się – kiwnęłam głową – a tu zonk! Ale – wyprostowałam się dumnie – tylko oczy mi się spociły! Dałam radę. Nie rozpłakałam się. Może dlatego, że zaraz miałam mieć lekcję angielskiego – zachichotałam. – Nie chciałam robić siary.

– A jaki mógłby być inny powód? – spytał dociekliwie.

– Pamiętałam, co mi powiedziałeś o Wdzięczności, że czasem najgorszy prezent może okazać się tym najlepszym – spojrzałam na mojego anioła. – I pomyślałam, że może dzięki temu skończę naszą książkę.

– Twoją książkę – uśmiechnął się szeroko. – Ja tylko mówię, ty ubierasz w słowa. I wiesz co? Gdyby mnie nie było, napisałabyś to samo. Czujesz dużo więcej niż ci się wydaje – pokiwał głową. – Jestem ewentualnie kopniakiem do zmobilizowania – puścił oko.

– No dobra, kopniaku – zaśmiałam się. – To o czym dziś chcesz mi opowiedzieć? Czy jeszcze jakieś wnuki albo prawnuki kryjesz w zanadrzu?

– Nie – powiedział po krótkim namyśle. – Te najważniejsze już ujawniłem, te, które wywarły największy wpływ na świat, jaki znasz. Po drodze, owszem, były powoływane kolejne idee, kolejne dzieci, ale to już raczej z powodu rozwoju Cywilizacji – wzruszył ramionami. – Z czasem ludzie też nauczyli się powoływać idee, więc namnożyło się ich co niemiara.

– No i niekoniecznie wyszło to na dobre ludzkości – dodałam. – Będziesz opowiadał o tym, co działo się na Ziemi z punktu widzenia Wszechświata?

– Będę – kiwnął głową – ale to zależy od ciebie. Jak uznasz, że wiesz już wszystko o wysokościach – mrugnął okiem – możemy zejść niżej.

– OK – zastanawiałam się chwilę. – To zostańmy jeszcze na górze... Bo wiesz... Tak myślę sobie... – nie wiedziałam, jakich słów użyć. – Mówiłeś, że ludzie umierając, dostają propozycję powrotu na Ziemię w innym wcieleniu albo jako anioły – spojrzałam na niego, kiwnął głową potakująco. – Wszyscy? Naprawdę wszyscy?

– Wiem, co masz na myśli. Ale nie czytałem – zastrzegł się – kanał wyłączony. Domyślam się, że chodzi ci o osoby, które sporo narozrabiały za życia, tak?

– Zgadza się – kiwnęłam głową. – Taki Hitler na przykład albo Stalin, albo chociaż Kuba Rozpruwacz. Nie chcę wierzyć, że mogliby wrócić na Ziemię w następnych wcieleniach albo jako anioły. Nie wyobrażam sobie tego. Mimo że, jak mówiłeś, ludzie mają czyszczoną pamięć w przypadku reinkarnacji. Mimo wszystko. I chcę wiedzieć, co Wszechświat z nimi zrobił – powiedziałam dobitnie. – Czy zostali jakoś ukarani czy coś...

***

W ramach nauczania rodzinnego W. i E. zabierali dzieci na różne wycieczki. Pokazywali im wszystkie miejsca, uczyli, czego robić nie można, żeby nie zakłócać porządku zapisanego w DNA.

– Musimy ich zabrać TAM – powiedziała któregoś razu zafrasowana E. – choć nie wiem, czy jeszcze nie za wcześnie.

– Żaden czas nie jest dobry, a zarazem każdy jest – zamyślił się W. – Muszą wiedzieć, co się dzieje, gdy zostanie przekroczona pewna granica.

E. spojrzała na męża.

– To przykre wiedzieć, że twoje dzieci kiedyś będą robiły złe rzeczy – powiedziała smutno. – I choć je wszystkie bardzo kocham, myślę czasami, że wolałabym ich nie mieć, żeby tego nie widzieć.

W. przytulił żonę.

– To nie jest zależne od nas – powiedział. – Każde z nich wybiera swoją drogę.

– Ale oni już od przyjścia na świat są naznaczeni przeznaczeniem – wyszeptała – i nie mogą się od niego odwrócić. Muszą być tym, czym są. To niesprawiedliwe. Jako matka nie zgadzam się z tym.

– Wiem, skarbie. Ale teraz wszystko w ich rękach.

– A co jest w ich rękach? – spytała agresywnie. – Mogą się odwrócić od przeznaczenia? Mogą iść inną drogą?

– Nie, nie mogą iść inną drogą, ale mogą nie wykorzystywać całej swojej siły do porywania za sobą ludzi. A jeśli oni nie będą szli za nimi i niektóre z naszych dzieci nie będą mieć naśladowców, nie zyskają też siły, rozumiesz? Zanikną w przestrzeni. Będą, ale jakby ich nie było. Zaistnieją tylko z nami, na Ziemi nie będą mieli powodu być.

– Rozumiem – pokiwała głową E. – dlatego chcesz im pokazać, do czego może doprowadzić ich działalność.

– Wiedziałem, że zrozumiesz – uśmiechnął się W. – TAM na razie jest niewiele do oglądania, ale myślę, że wystarczy.

– Ale zabierzmy ich najpierw do GDZIE INDZIEJ – poprosiła żona. – To zdecydowanie przyjemniejsze miejsce.

Tak się stało. Wszystkie dzieci zostały zabrane najpierw do GDZIE INDZIEJ. E. miała rację. Miejsce było jasne i radosne. Pełne aniołów i dusz czekających na swoją kolej zejścia na Ziemię. Nie było kłótni, awantur, krzyków. Wszyscy cieszyli się swoim towarzystwem, rozprawiając o tym, jak to będzie cudownie na Ziemi.

– Ależ tu pięknie! – zawołała Radość. – Mogłabym tu zostać na zawsze.

– Głupia jesteś – prychnął Egoizm. – Nie można mieć nic swojego.

– Oni wszyscy się cieszą, jakby byli królami świata – poparła go Agresja. – A będą tylko ludźmi.

Bóg milczał i rozglądał się wokół.

– Będziemy mogli to wykorzystać – szepnął do Szatana. – Wmówimy ludziom, że tu mieszkam, że to mój pałac.

– Wszystko dla ciebie – postawił się Szatan. – A dla mnie co?

– Poczekaj, spokojnie – uspokajał go Bóg. – Znajdziemy coś dla ciebie też.

TAM było miejscem całkowicie innym niż GDZIE INDZIEJ. Znalazły się w nim dusze tych, którzy za życia popełnili czyny haniebne. Odebrano im ciało i energię, ale pozostawiono pamięć i świadomość. Nie mogli wyzwolić się od wspomnień, które stawały się coraz cięższe i sprawiały, że dusze lądowały na kamienistym podłożu, nie mogąc podnieść się w powietrze. Leżenie na kamieniach sprawiało, że dusze deformowały się, jęcząc z bólu, ale istniały nadal. I istniała w nich pamięć tego, co zrobili.

– O, to jest fajne miejsce – powiedział z podziwem Szatan. – Tu będzie mój pałac. To znaczy – tłumaczył się przed Bogiem, który spojrzał na niego ironicznie – tak będziemy mówić ludziom.

– Może być – zezwolił łaskawie brat. – Wmówimy im, że trafią TAM, gdzie będą cierpieć, jeśli nie będą mi posłuszni.

– I mi! – zawołał Szatan. – Mnie mają też słuchać!

– Ale już przecież ustaliliśmy – powiedział Bóg ze zniecierpliwieniem – że to ja będę bogiem dla nich. Ty będziesz moim przeciwnikiem.

– A mieliśmy działać razem – prawie rozpłakał się Szatan.

– Bo będziemy, głupku jeden! Tylko ty jako ten zły, a ja jako ten dobry. Rozumiesz?

Szatan kiwnął głową, ale widać było, że nie za bardzo pojmuje układ.

– Dobra, nieważne – powiedział brat. – Nauczę cię wszystkiego. Widzisz, już trochę ich tu jest dzięki nam. – Rozejrzał się z dumą, jęki nieszczęśników nie robiły na nim wrażenia. – Zobaczysz jeszcze, ilu ich będzie! Tylko musisz bardziej się starać – powiedział surowo do Szatana. – No i tata musi skończyć z tą szkołą – dodał ciszej. – Agresja jest bardzo potrzebna na Ziemi. Egoizm i Wrzask też się przydadzą...

***

– Czyli tak wygląda piekło – westchnęłam.

– To nie jest terminologia Wszechświata – zastrzegł Izydoriusz. – To ludzie wymyślili.

– Tak, nie musisz mi przypominać – wzruszyłam ramionami. – Ludzie wszystkiemu są winni, ot co. Nie Bóg, nie Szatan, nie Agresja, nie Przemoc.

Spojrzał na mnie łagodnie.

– Wiem, że byłoby ci łatwiej, gdyby Wszechświat był okrutnym starcem, który nienawidzi ludzi i Ziemi. I dlatego karze ich za wszystko, zsyłając różne plagi. Byłoby na kogo złorzeczyć, prawda? Ale gdyby naprawdę nienawidził ludzi, nie dałby im wcześniej Wolności.

– Musiał – bąknęłam. – Tak zapisano w DNA.

– Nie – zaprzeczył Izydoriusz. – To znaczy, owszem, była zapisana w DNA, ale gdyby nie chciał, nie dałby jej jako jednej z pierwszych idei. Trzymałby ich krótko na smyczy, popuszczając tylko tyle, żeby mogli klęczeć przed nim. A ludzie, musisz przyznać, dostali nie tylko Boga, Szatana, Agresję i Przemoc. Dostali też na przykład Miłość, Dobroć, Prawdę, Solidarność, Uczciwość. No i wolną wolę. Dzięki temu każdy sam decyduje, jaki bagaż woli zabrać ze sobą
na drogę.

Ciężko było mi to przyznać, jednak miał rację.

– No dobrze – wróciłam do tematu. – Czekaj, musisz jeszcze coś wyjaśnić. Bo tak, po śmierci jedni wracają jako anioły, jedni jako kolejne wcielenia, a inni zostają TAM. Zgadza się? – spojrzałam na Izydoriusza, który skinął głową. – A kto decyduje o tym wszystkim?

– Nikt nie decyduje. Bo to wygląda tak – rozsiadł się wygodniej. – Dusze po śmierci człowieka idą na kwarantannę, gdyby użyć dzisiejszej nomenklatury – skrzywił się. – Izolacja odbywa się właśnie TAM. Przebywają jakiś czas w tym miejscu, następnie jedne wędrują do GDZIE INDZIEJ i tam podejmują decyzję, czy chcą wrócić na Ziemię jako anioły czy jako ludzie, a inne zostają.

– A które wędrują do GDZIE INDZIEJ? – dociekałam.

– Te, których ciężar wspomnień jest niewielki i pozwala płynąć w powietrzu, tak że mogą dopłynąć do GDZIE INDZIEJ. Dusze ludzi ze złymi wspomnieniami nie są w stanie się przemieszczać. Uginają się pod brzemieniem do momentu aż spadną w dół i zostają TAM – wzruszył ramionami – na wieki, jeśli użyć ludzkich określeń.

– Nie uważasz, że takie „piekło” jest za lekkie dla niektórych? – spytałam sceptycznie.

Spojrzał na mnie uważnie.

– To teraz powiedz szczerze, o ilu rzeczach ze swojego życia nie chcesz pamiętać?

Czułam, jak rumieniec wpełza mi na policzki.

– No... Jest ich trochę – powiedziałam cicho.

– Jak się czujesz, gdy ci się przypominają?

– Cholernie źle. Ale jaki to ma związek ze mną? – zaatakowałam. – Nie byłam przecież Hitlerem!

– Oczywiście, że nie byłaś! – wzruszył ramionami. – Prawdę mówiąc, nie wiem, których wspomnień aż tak nie lubisz albo się ich boisz, żeby przed nimi uciekać, ale tak jest, prawda? Więc wyobraź sobie, że te wspomnienia pojawiają się coraz częściej i nie możesz od nich uciec. Na początku jesteś w stanie je znieść, ale im częściej się zdarzają, tym gorzej się z nimi czujesz. W końcu jesteś w stanie zrobić coś naprawdę ekstremalnego, żeby je tylko usunąć, prawda? – Pytanie, jak się domyśliłam, było retoryczne. Anioł nie czekał na odpowiedź. – A oni nie mogą zrobić nic...

18 kwietnia 2020 r.

– Izydoriuszu, może dziś odpuścimy opowiastkę? – spytałam, gdy zjawił się w pokoju.

Spojrzał na mnie zaskoczony.

– Ale dlaczego???

– Zobacz, która godzina – wskazałam na budzik. – Już późno, ale nie mogłam się dziś zebrać, żeby wyjść z łóżka. Zanim ruszyłam z domu, było już po ósmej. Po drodze jeszcze sklep, musiałam kupić ziemniaki i banany. Poza tym, jak sam widzisz, pogoda jest okropna – skrzywiłam się. – Do tego zaczynam się martwić o pieniądze. Koniec miesiąca się zbliża, a my nic nie wiemy. Zapłacą nam czy nie? Jeśli zapłacą, to ile? – wzruszyłam ramionami. – Istny koszmar. Nie wiem, czy dam radę się skupić na czymś nowym. I pomyślałam, że może dziś popracowałabym nad tym, co jest? Co myślisz? Jakieś poprawki?

– A to mogę ci być potrzebny – ucieszył się.

– Niby tak, ale wolałabym zostać sama. Jak zostaniesz, będę się ciągle zastanawiała, czy czytasz mi za plecami czy nie. A wiesz, że tego nie lubię.

Westchnął smutno.

– Ale czasem zostawiasz drzwi otwarte, gdy piszesz.

– Tylko wtedy, gdy wpadnę w trans, bo nic nie jest w stanie mnie rozproszyć. A nie sądzę, żeby to zdarzyło się dziś.

– Już nie chcesz ze mną pracować – powiedział smutno.

– Ależ, Izydoriuszu! Chcę! I to nie jest nic personalnego! – próbowałam go przekonać. – Zobacz, nawet w najlepszym związku ludzie muszą czasem od siebie odpocząć.

– No dobrze, niech ci będzie – naburmuszył się. – Ja sobie zawsze znajdę zajęcie – uniósł dumnie głowę.

– Wiem – uśmiechnęłam się. – Możesz skoczyć do Ameryki, żeby zobaczyć, co knuje Bill Gates. – Puściłam oko, ale nie dał się tym przeprosinom. Machnął skrzydłem, aż zdjęcie znów spadło i zniknął. „Będzie ciężko – pomyślałam – zanim się „odbrazi” i z westchnieniem weszłam w folder
z gawędami.

Porządki zajęły mi kilka godzin, bo trochę opowiastek już powstało, ale gdy tylko zjadłam obiad, przybył Izydoriusz. Myślałam, że będę musiała go przepraszać i prosić, żeby wrócił, ale nie. Zupełnie jakby czekał, kiedy skończę i gdy weszłam do pokoju po poobiednim papierosie, siedział
już na kanapie.

– Czy znasz moją przyszłość? – wypaliłam, zanim siadłam przy biurku.

– Skąd ci to przyszło do głowy? – spojrzał na mnie zdumiony.

– To efekt mojego procesu myślowego – zaśmiałam się. – Gdy czytałam o tych płynących duszach, przypomniało mi się, jak przyjechałam do Londynu. Moi przyjaciele, Gosia i Romek, mają córeczkę Zosię. Zresztą wiesz. Wtedy miała trzy latka i chodziła do ichniego żłobko-przedszkola. Czasami chorowała, więc żeby Gosia nie musiała zrywać się z pracy, ja z nią siedziałam, ile się dało. Jakiś czas później opowiadałyśmy Zosi, jak to się stało, że przyjechałam do Londynu. Według tej wersji nasze, Gosi i moja, nieżyjące już mamy spotkały się właśnie na takich chmurkach. Jedna babcia poskarżyła się drugiej, że jest kłopot z Zosią, że ktoś musi jej pilnować i wtedy babcia Stenia tak pokierowała, żebym przyjechała właśnie tutaj – uśmiechnęłam się do Izydoriusza. – Takie tłumaczenie dla dziecka, w którym nie ma nic z prawdy. Ale potem zaczęłam myśleć, dlaczego tak naprawdę znalazłam się w Anglii? Dlaczego przyjechałam do Londynu? Za dziadkiem przyjechałam? To by znaczyło, że podążam drogą przodków i że hellingerowcy mają rację. Czy to było zaplanowane? Jeśli tak, kto to wymyślił? Czy takie coś jak życie ludzkie jest w ogóle wyreżyserowane? Czy gdzieś tam jest zapisana cała moja przyszłość? Te drogi, o których mówiłeś, pamiętasz? Gdy mamy coś wybrać i pojawia się ich kilka, a jak jedną wybierzesz, to reszta się zamyka. To czy one tak naprawdę są, te drogi? Mamy je do dyspozycji czy nie? Bo jeśli wszystko już jest zapisane, to bez względu, ile dróg nam się pojawi, wybierzemy tę, która jest zapisana, tak? Inaczej to wszystko nie miałoby sensu. A jeśli wszystko jest zaplanowane, to po co tu jesteś? A jeśli tak jest, to powinieneś znać moją przyszłość, żeby wiedzieć, w jakim kierunku mnie pchać, tak? Logiczne,
co nie?

Izydoriusz westchnął.

– Za dużo pytań naraz – stwierdził – zgubiłem się.

– Czy znasz moją przyszłość? – spytałam poważnie.

– Obiecałem, że nie będę cię oszukiwał – powiedział po chwili zastanowienia. – Tak, znam.

– To już coś wiem – ucieszyłam się. – Ale nie bój się, nie będę o nią pytała. – Wydawało mi się, że westchnął z ulgą. – Chyba nie chcę wiedzieć, co mnie czeka – zamyśliłam się na moment. – Nie, nie chcę – powiedziałam stanowczo. – Ale w takim razie co z tymi drogami? One są do wyboru
czy nie?

– No dobrze, to zacznijmy od początku – westchnął. – Kiedy rodzi się nowy człowiek, faktycznie jest plan na niego. Od początku do końca. Ale, jak sama wiesz i jak wie Wszechświat, nic nie jest zero-jedynkowe...

***

E. przypatrywała się ludziom, którzy szli sobie tylko wiadomym szlakiem przed siebie.

– Słuchaj – spojrzała na męża – jak ma wyglądać ich życie? Każdego z osobna? Masz jakiś plan na nich? Co będą robić? Czy będą mieć rodziny? Na co będą chorować? A może nie? Kiedy umrą i z jakiego powodu? Rozumiesz,
o co pytam?

– Tak, kochanie – uśmiechnął się W. – Martwisz się o nich?

– Trochę – odpowiedziała poważnie. – Mam swój udział w tym, że są na Ziemi, więc czuję się współodpowiedzialna za ich losy.

– Wiedziałem, że będziesz się o nich martwić. Masz dobre serce. – Przytulił żonę. – A jeśli chodzi o ludzi, to wygląda następująco. W GDZIE INDZIEJ jest wielka księga, w której opisane są nasze działania.

– Tak, wiem – przypomniała sobie E.

– No właśnie. Pod nią jest druga księga, a w niej widnieją losy każdego człowieka, który przychodzi na świat. W momencie narodzin wszystko, co go dotyczy, zostaje zapisane i to jest plan na każde życie.

– I co? To już?

– Taki jest zamysł – uśmiechnął się W.

– Ale człowiek tego planu nie zna – zauważyła żona – więc jak ma żyć zgodnie z nim? Chyba że tylko przyjmować, co go spotyka. Ale wtedy wolna wola i prawo wyboru nie mają sensu – spojrzała na męża. – Co wymyśliłeś innego? Przyznaj się. – Połaskotała go, aż się zaśmiał. – Mów, bo cię załaskoczę na śmierć – zachichotała.

– Już mówię, tylko przestań! – Wyginał się. Dziwne, mimo że ciała nie miał, łaskotki odczuwał. – Uff – odetchnął, gdy przestała. – Masz na mnie metodę – zaśmiał się.

– No to mów, bo znów zacznę – zagroziła ze śmiechem.

– Poddaję się! Już mówię! Otóż, moja kochana – znów przytulił żonę – teoretycznie każda droga jest zaplanowana. Ale... Każdy człowiek prędzej czy później staje w obliczu jakiegoś wyboru. Dostaje do dyspozycji kilka rozwiązań, z których musi wybrać jedno. Te rozwiązania są zaplanowane, włącznie z dalszymi losami każdej z dróg. Człowiek musi wybrać jedno i wtedy podąża danym szlakiem. Pozostałe są nadal widoczne, bo one często się łączą i czasami człowiek wkracza na jakąś drogę później. Wiesz, to jest jakby mapa. Którą drogę wybierzesz, tą idziesz, ale zawsze możesz skręcić w inną przy sprzyjających okolicznościach.

***

– Tak jak ze mną było! – Moje zdumienie nie miało granic. – Pamiętasz? Po maturze zdawałam na bibliotekoznawstwo, ale oblałam historię i nie zostałam bibliotekarką. Dopiero dwadzieścia parę lat później wróciłam do początkowego zamiaru.

– Tak było – kiwnął głową Izydoriusz. – W tym wypadku twoje drogi zeszły się po latach w jednym punkcie.

– Czekaj, czekaj... – myślałam gorączkowo. – Francja! Byłam tam, ale nie chciałam zostać. Dlaczego? – zastanawiałam się. – Być może miałam kontynuować losy dziadka, więc nie mogłam zostać we Francji, musiałam przyjechać do Anglii, a później do Londynu, żeby go znaleźć. Kurczę, powikłane, ale jest w tym jakiś sens...

***

– To mi się nawet podoba – uśmiechnęła się E. – Mają różne możliwości. Od kogo lub czego będzie zależało, co wybiorą?

– No cóż, głównie od ich mądrości, ale nie tylko. Daliśmy im przecież wsparcie w postaci aniołów. One znają przyszłość swoich podopiecznych, więc mogą nakierowywać ich na najlepsze rozwiązanie.

– I tu widzę problem. – E. zamyśliła się. – Bo każdy ma swoje widzenie najlepszego rozwiązania. Nawet anioły,
jak sądzę.

– Masz rację – uśmiechnął się W. – ale w takiej sytuacji będą im towarzyszyć także wszystkie nasze idee oraz dzieci, wnuki i prawnuki. Każde z nich będzie podpowiadać swoje
wyjście.

– Oooo! – zawołała E. – To już im współczuję! Jarmark cudów!

– Nie będzie tak źle – zaśmiał się mąż. – Pamiętaj, że mają Świadomość! A już od dzieciństwa dostają nauki, które sprawiają, że w dorosłym życiu kierują się swoimi
ideami.

– Ale nie wszyscy potrafią się nimi sugerować. I nie wszyscy wybierają idee przepełnione pozytywną energią.

– Wiem, ale na to nie mogę już nic poradzić.

– A ty? – spytała, patrząc na niego. – Ty nie będziesz podpowiadał?

– Ja nie mogę – pokręcił głową W. – Nie mam prawa wtrącać się w wybory ludzi.

– Nawet jeśli będą robić bardzo złe rzeczy?

– Nawet wtedy. Wszystko, co jest w DNA, musi się wydobyć na światło dzienne. Jeśli wkroczę – spojrzał na żonę i poprawił się – jeśli wkroczymy, to tylko po to, żeby zakończyć istnienie Ziemi. A tego byśmy nie chcieli.

***

– Izydoriuszu? – spytałam cicho. – Jak myślisz, czy to, co się dzieje, oznacza, że Wszechświat doszedł do tego punktu? Że chce wkroczyć?

Anioł uśmiechnął się smutno.

– Nie znam zamiarów Wszechświata, ale mam nadzieję, że jeszcze nie. Chciałbym doczekać wydania bajek – puścił oko.

19 kwietnia 2020 r.

Poranek wstał pogodny. Nie było zbyt ciepło, bo wiatr północny, ale słońce świeciło, a to już połowa sukcesu. Dlatego poranny marsz nastroił mnie optymistycznie, szybko załatwiłam prysznic i śniadanie, żeby zacząć pracę nad opowiastkami.

Izydoriusz czekał na ten moment, bo zjawił się, gdy tylko siadłam do biurka.

– Dziś też chcesz sama pracować? – spytał kpiąco.

– Nie – uśmiechnęłam się – a ty nie bądź złośliwy. Aniołem jesteś, zapomniałeś?

Lekko się zarumienił.

– Nie jestem złośliwy, ale chciałem wiedzieć, na czym stoję – powiedział z godnością. – To co? Zabieramy się do pracy?

– Tak jest, szefie! – udałam, że salutuję. – I nawet wiem, o czym będziemy rozmawiać.

– Nie za często wymyślasz tematy? – nadął się.

– Może i tak – przyznałam – ale zawsze po spisaniu opowiastki przychodzą mi do głowy dodatkowe pytania. Tak jak wczoraj.

– No dobrze – westchnął. – Czego nie wiesz?

– Nadal myślę o tych drogach, które mamy do wyboru. Pamiętam z dzieciństwa moje kolejne marzenia dotyczące przyszłego zawodu. Otóż chciałam być: nauczycielką, baletnicą, archeolożko-podróżniczko-odkrywczynią, wszystko w jednym, piosenkarką, aktorką, bibliotekarką, pisarką. Czy to znaczy, że takie drogi były dla mnie otwarte?

– Zgadza się – kiwnął głową. – Gdy przyszłaś na świat, było ich jeszcze więcej, ale w miarę jak dorastałaś, twoje zainteresowania kierowały się w konkretne strony, więc tam otwierały się nowe możliwości.

– To znaczy, że tamte drogi zostały pozamykane?

– Nie – pokręcił głową – możesz na nie wejść w każdej chwili, tak jak to było z bibliotekarstwem, tyle że teraz to będzie już trudniejsze. Spróbuję ci to wytłumaczyć na przykładzie archeologii – rozsiadł się wygodniej. – Gdyby wciągnęła cię bardziej, pewnie poszłabyś na odpowiednie studia i wtedy ta droga nabrałaby innego wymiaru. To właśnie tam pokazywałyby się odnóżki, którymi mogłabyś wędrować na różne wyprawy. Wybrałaś inaczej i poszłaś inną drogą. Gdybyś teraz chciała wrócić do archeologii, wyobraź sobie, że musisz przejść do punktu wyjścia, czyli iść na studia – spojrzał na mnie. – Rozumiesz? I owszem, możesz, czemu nie, tyle że nie wszystkie odnóżki drogi archeologicznej się pojawią, bo, nie zrozum mnie źle, ale masz prawie sześćdziesiąt lat, a w tym wieku kariery się nie zaczyna. Takiej pełnej, od początku.

– Delikatnie chcesz uświadomić, że słowa „wiek to tylko numer, możesz zacząć, co chcesz i kiedy chcesz” to jedynie czcze gadanie nawiedzonych coachów? – zachichotałam.

– Nie – zaśmiał się. – Nie do końca. Bo możesz wejść na tę drogę archeologiczną, ale w innym punkcie niż czterdzieści lat temu. Nie ma przeszkód, żebyś zaczęła chodzić na różne wykłady na uniwersytetach, brać udział w warsztatach organizowanych przez muzea, poznać archeologów i próbować załapać się wolontariacko na wykopaliska. Ot, choćby ziemię przesiewać. Kumasz? Czyli robić coś, co choć trochę przybliży cię do marzenia z dzieciństwa, a nie będzie
stricte karierą.

– A moje zespoły teatralne? Można powiedzieć, że wybrałam pobocze zamiast głównej drogi? – zaśmiałam się.

– Można to i tak określić. Przypominam ci, że mając dziewiętnaście lat, bałaś się sama jeździć do Gdańska czy Elbląga, zgadza się?

– Tak – skrzywiłam się – pamiętam. Noc przed jakimkolwiek wyjazdem miałam nieprzespaną, bo zjadał mnie strach.

– No właśnie. To teraz pomyśl, jak mogłaś zostać aktorką czy piosenkarką, jeśli to wiązało się z wyjazdem do obcego wielkiego miasta? W dodatku trzeba by produkować się przed obcymi. Dlatego odpuściłaś i weszłaś nie na drogę, a jak mówisz, pobocze – uśmiechnął się – i to dopiero wtedy, gdy już nabrałaś więcej odwagi, a marzenie nie odpuszczało. Tylko zabrałaś się za nie inaczej, nie jako aktorka, a jako reżyserka grup amatorskich. Ale ta droga cały czas istnieje.

Pokiwałam głową.

– Tak, myślałam o tym kilka lat temu. Zrobić sobie portfolio i wysłać do agencji aktorskich. Często potrzebują
statystów.

– Chociażby tak – powiedział łagodnie. – Dlaczego zrezygnowałaś?

– Bo mogłabym statystować jedynie jako Baba Jaga – wzruszyłam ramionami.

– O, widzisz! – zawołał. – To jest jeden z powodów, dla których ludzie pomijają swoje drogi. Bo nie wierzą w siebie i odpuszczają, a później płaczą, że nic im nie wychodzi. Pozostają w fazie magicznego myślenia, które nic nie zmienia, tylko frustruje.

– Chwileczkę! – teraz ja zawołałam. – A skąd to się wzięło? Właśnie z teorii, że Wszechświat nam sprzyja i spełni każde nasze życzenie, trzeba o nim tylko ciągle myśleć.

– No tak, ale twórcy tych teorii nie wiedzą jednego: Wszechświat nie spełnia marzeń.

***

– Wiesz, mimo wszystko szkoda mi ludzi – powiedziała któregoś razu. E. – Wiem, mają świadomość i rozum, pomagają im anioły, nasze dzieci i idee, ale oni i tak miotają się, ciągle niepewni wszystkiego, bo tak naprawdę są sami, narażeni na nieszczęścia, choroby, złych ludzi. Rozumiesz mnie? Zobacz, ile muszą się namęczyć, żeby coś osiągnąć, a ile rzeczy im się nie udaje! Stworzyliśmy ich, ale nie pomagamy. Myślę, że to trochę niesprawiedliwe.

– Mylisz się – powiedział W. pogodnie. – Dostają od nas bardzo dużo przez całe swoje życie, ale nie możemy dać im wszystkiego. Widzisz – zaśmiał się – musimy być dla nich jak prawdziwi rodzice wobec dzieci. Nie możemy ingerować w to, co robią. Nie możemy spełniać ich życzeń czy marzeń. Nie możemy iść za nich do celu. Nie możemy osiągać nic za nich. Jesteśmy blisko, żeby wspierać, ale nie wyręczać.

– A wspieramy ich? – spytała z powątpiewaniem. – Jak? Bo chyba nie masz na myśli tego, że wysyłam na Ziemię
energię.

– Ależ oczywiście, że tak, kochanie – uśmiechnął się W. do żony. – To jedyne, a zarazem najlepsze, co możemy dla nich zrobić. Sama pomyśl. Kiedy wysyłasz na Ziemię więcej energii?

E. zamyśliła się.

– No... na przykład gdy czuję, że dzieje się coś dobrego. Wtedy wzmacniam to – spojrzała przed siebie – i dzięki temu staje się silniejsze, mocniejsze... Czekaj, czekaj, kto tam wtedy był... – Przypominała sobie różne sytuacje. – Już wiem! – zawołała z satysfakcją w głosie. – Wiara, Nadzieja i Miłość! One powodują, że wysyłam więcej energii! To dzięki nim!!!

– No właśnie – uśmiechnął się W. – Przede wszystkim dzięki nim, ale nie tylko. Wszystkie idee, które zawierają w sobie DNA Dobra, w działaniu zwiększają swoją energię. Dzięki temu ludzie mogą osiągać więcej. Nikt nie spełni ich marzenia, tylko oni sami. Ale podstawą musi być działanie.

***

– Samo myślenie nie spowoduje zwiększenia energii, jeśli nie pójdzie za nim działanie?

– No tak – wzruszył ramionami Izydoriusz. – Spróbujmy to rozpracować na bazie twojej izolacji. Wyobraźmy sobie, że nie zaczęłabyś pisać. Jak wyglądałby ten czas? Jak myślisz?

– Pewnie bym płakała, wściekała się, jadła, o nie, przepraszam, żarłabym, piła, paliła, wydalała. Czasem bym obejrzała jakiś film, coś przeczytała. Pewnie bym robiła jakieś ćwiczenia, żeby się oszukać. Co jeszcze? – wzruszyłam ramionami. – No wiadomo, siedziałabym na fejsie i truła się informacjami z każdej strony. A, i jeszcze myślałabym, że tracę czas i że już od jutra zabiorę się za coś. A następnego dnia znów byłoby to samo.

– Skąd czerpałabyś energię?

Uśmiechnęłam się, pokiwałam głową.

– Znikąd. To znaczy czerpałabym, ale tę „złą”, wynikającą właśnie z izolacji, czyli z poczucia beznadziei, rozpaczy, smutnej samotności.

– No właśnie – uśmiechnął się do mnie. – Samo myślenie nie jest złe. Jest w porządku, bo od myślenia wszystko się zaczyna, tak? Gorzej, gdy wszystko zostaje na tym etapie. Jeśli myślisz o napisaniu kolejnej komedii kryminalnej, jest fajnie. Budujesz postaci, zaprzyjaźniasz się z nimi, układasz im życie, wymyślasz wydarzenia, w których będą brać udział. Zastanawiasz się, kogo uśmiercić, kto będzie czarnym charakterem, a kto najbardziej dowcipnym. Sama wiesz, jak to wygląda. I teraz rzecz ważna. Twoja powieść zaczyna nabierać jakiegoś wyglądu, nawet generuje się przy tym energia. Zapowiada się super, sama śmiejesz się na myśl o niej i co? I nic. Na tym się kończy, bo nie dasz jej więcej, dopóki nie zaczniesz pisać, rozumiesz? Możesz leżeć na kanapie miesiącami i intensywnie myśleć o tym, że chcesz stworzyć superfajną powieść, ale tym nic nie zmienisz. Wszechświat jej za ciebie nie napisze. Musisz przyciągnąć do siebie Wiarę, Nadzieję i Miłość, czyli pokochać siebie i uwierzyć, że TY jesteś w stanie to zrobić. Musisz wstać z kanapy. Musisz otworzyć laptopa i pisać. Dopiero to powoduje, że przychodzi do ciebie energia. Im więcej piszesz, im więcej przyjemności ci to sprawia, im radośniej siadasz przed komputerem, im mocniej odczuwasz wdzięczność za wenę – puścił oko – tym więcej energii przyciągasz, dzięki czemu kończysz książkę. Jeśli w tym stanie wysokiej energii zaczniesz myśleć nad jej wydaniem, będziesz w stanie działać w tym kierunku, co wygeneruje kolejne zasoby energii, dzięki czemu ją opublikujesz. Jak to się stanie, wysoka energia zawarta w twojej książce może przyciągnąć ludzi, a ty staniesz się sławną pisarką. Ot, i wszystko. Cała filozofia przyciągania.

– Piękna wizja – westchnęłam. – Rozumiem, co chcesz mi powiedzieć. To, na czym się skupiam, rośnie. To znaczy, że potrzebuję Wiary, Nadziei i Miłości, Piękna i Dobra, żeby rozhuśtać się i przyciągać coraz więcej energii pozytywnej. Kumam i zgadzam się z tym, że im bardziej jestem pozytywnie nastawiona, tym lepiej mi wszystko wychodzi. Ale nie gra mi to, gdy pomyślę na przykład o Hitlerze.

– Hitler to inna bajka – pokręcił głową Izydoriusz. – Jego moc miała podłoże w nienawiści. Za to ludzie, których za sobą pociągnął, mieli energię wynikającą z Wiary, Nadziei i Miłości. Wierzyli w niego i w to, że ich kraj znów będzie potęgą, stąd lata wojenne. Ale wojna trwała, zaczął się strach, więc energia robiła się coraz mniejsza, aż w końcu przegrali – wzruszył ramionami. – Wiesz, Wszechświat i Energia widzą, gdy dzieje się coś złego, ale sami nie mogą ingerować, jak to robił na przykład wspomniany kiedyś przez ciebie Zeus – uśmiechnął się kpiąco. – Nie mogą rzucić piorunem i koniec, ludzie przestają się bić. Ale mogą przynajmniej kontrolować energię i starać się ją wzmacniać tam, gdzie to potrzebne.

– Niezbyt im to wychodzi – mruknęłam. – Ludzie cały czas umierają z głodu, w czasie wojen, z rozpaczy. Powodów jest mnóstwo.

– Bo ludzie zapominają o tym, że największa siła pochodzi od Wiary, Nadziei i Miłości. Karmią się nienawiścią, fobiami, przemocą, a energia z nich wynikająca niszczy, nie buduje.

– No dobrze – westchnęłam – to ostatnia kwestia: kiedy zostanę sławną pisarką? – spytałam i ze śmiechem zanurkowałam pod biurko. Skrzydła też mogą być niebezpieczną bronią.

20 kwietnia 2020 r.

– Znów karmiłaś gada – powiedział Izydoriusz z obrzydzeniem, gdy wróciłam z ogrodu.

– Spaliłam dziś dopiero trzy papierosy – usprawiedliwiałam się – jakbym była w pracy.

– A ile spalisz w ciągu najbliższych godzin?

– To będzie zależało od tego, na ile interesująca będzie twoja opowieść – odgryzłam się. – Poza tym przypomnij sobie czasy, gdy paliłam w domu.

– Pamiętam! – aż się wstrząsnął. – A już przy komputerze to kopciłaś jednego za drugim. Popielniczka była ciągle pełna, a powietrze? Dobrze, że nie musiałem tego wdychać! Tyle dobrego, że już nie palisz w domu.

Nie chciałam na głos mówić, że to akurat nie mój wybór, ale... Sama uważałam, że wyszedł mi na dobre.

– To może wróćmy do twojej misji? – zmieniłam temat. – Co masz dziś w planach? Może coś o Ziemi? O ludziach?

– Może i tak – zastanawiał się chwilę. – Chyba wszystko, co na górze, zostało powiedziane. Najwyżej, jakby coś nowego wyszło, cofniemy się. No to zaczynamy! Choć uprzedzam – machnął lekko skrzydłem – to może nie być fajna opowieść.

***

W. był naprawdę zadowolony. Ziemski czas mijał, a ludzie rozwijali się coraz bardziej. Z radością obserwował, jak uprawiają ziemię i hodują zwierzęta. Podziwiał ubrania, które wytwarzali nie tylko ze skór, ale także z tkanin. Bo znaleźli sposób na uzyskanie z roślin nici i wymyślili narzędzia, za pomocą których mogli robić różne materiały. Z czasem wynaleźli język, którym zaczęli się posługiwać, później nawet pismo. Do tego malowidła, które powstawały! Naprawdę piękne! I on nic im nie podpowiadał! Ale wiedział, że Sztuka kręci się po Ziemi, więc może to jej wpływy.

Tak, był dumny, że coraz mniej wędrują, za to się osiedlają i budują domy, a nie tylko namioty. Podobało mu się, że mężczyźni szanują kobiety i dbają o swoje rodziny. Oczywiście wiedział, że walczą między sobą, ale to było zapisane w DNA i dopóki nie przekraczało pewnych norm, musiał to akceptować.

Podobało mu się, że szanują Naturę. Składali jej dary w podziękowaniu za słońce lub deszcz. Przepraszali, jeśli padały pioruny, bo myśleli, że czymś ją rozgniewali.

Tak, W. był zadowolony, ale widział problem, który narastał. Byli nim ukochani synowie. Poświęcał im wiele czasu, uczył wszelakich praw, pokazywał różnice między dobrem a złem, ale wiedział, że to na nic, że oni muszą iść za swoim przeznaczeniem.

Bo faktycznie, Bóg i Szatan zaanektowali Ziemię dla siebie. Tam było tyle stworzeń, którym można było zawrócić w głowie, że bawili się coraz lepiej. Tylko, oczywiście, nie podobało im się, że ludzie czczą ich siostrę.

– Jej to przecież niepotrzebne – wkurzał się Bóg. – Wystarczy, że ma swoje „zwierzątka i roślinki” – przedrzeźniał siostrę. – Ludzi powinna zostawić nam.

– Ale wiesz – podsycał Szatan – że ona uważa się za panią Ziemi. Bo mama i tata dla niej ją uszykowali.

– To się jeszcze okaże, kto będzie panem Ziemi, a ona nieźle się zdziwi, jak ją zdetronizuję! – Bóg cały czas uważał się za ważniejszego, z czym brat już się pogodził. – Myślę, że już czas zacząć działać na większą skalę!

I zaczęło się. Bóg i Szatan znajdowali ludzi, którym nie podobało się ich życie i zaczynali ich „urabiać”. A było takich osobników naprawdę dużo. Jeden miał za mało bydła, drugi brzydką żonę, trzeci ojca, który nie chciał oddać ziemi, czwarty pragnął się bić ze wszystkimi. Każdy marzył o czymś innym niż posiadał, toteż bracia nie mieli problemu, żeby namawiać ludzi do złych czynów. Sny, podszepty, pokazywanie tych, którzy mają lepiej, w końcu zaczęło przynosić efekty. Tym bardziej że w sugestiach było ważne zdanie: „Bogowie tak chcą!”. Tym sposobem każdy czyn z góry był usprawiedliwiony, bo zadział się w imię boga.

***

– Ale którego? – wtrąciłam.

– Czy to ważne? – spytał Izydoriusz. – Jak wiesz, na różnych etapach cywilizacji Bóg był nazywany inaczej. Do pewnego momentu było ich wielu, jak choćby w mitologii greckiej, pamiętasz? Ale nie przerywaj.

***

Z czasem ludzie zapomnieli o Naturze, woleli bogów, bo dawali przyzwolenie na różne zachowania. Zaczęła się tworzyć pewna grupa, która uważała, że ma przywileje, bo działa w ich imieniu. Byli nią kapłani. Trzeba przyznać, że okazali się najbardziej wykształceni. Ale też sprytni. I to dawało im coś, czego bardzo chcieli, czyli władzę.

Dlatego też oni decydowali o tym, że nie trzeba wszystkich uczyć, bo ludzie wykształceni rozumieją za dużo i zadają pytania. A za niewiedzą podąża strach, który, gdy się go umiejętnie wykorzysta, może być jedną z najgroźniejszych broni. Tym samym trzymali w szachu tych najsłabszych, strasząc podwójnie: zjawiskami przyrody i karą boską.

Bardzo podobał im się ustrój kastowy, który zakładał, że są ludzie ważni, mniej istotni i ci w ogóle nic nieznaczący. Tych ostatnich trzymał na smyczy Szatan, mówiąc o piekle i o tym, jak tam jest strasznie. Ci mniej ważni dostawali kij i marchewkę. Trzeba było docenić, że starają się wybić, szczególnie jeśli czynili to za pomocą zła i podłości.

Z ludźmi ważnymi było najprościej. Dajemy wam pozory władzy, ale faktycznymi władcami jesteśmy my, kapłani, i dyktujemy warunki. Większość władców szła na taki układ, bo nie mieli pojęcia, że on istnieje. Dostawali insygnia, trony, wielkie pałace i to im wystarczało. Ci, którzy się buntowali, kończyli marnie. Kapłani, mając władzę i wiedzę, znali wiele sposobów na pozbycie się niewygodnych przeciwników.

I wtedy zaczęli tworzyć religie, czyli zbiory dogmatów, którym wszyscy musieli się podporządkować. A ponieważ ludzie od początku lubili widowiska, dostali je w bonusie razem z dogmatami. Tym sposobem powstał teatr na bazie obrzędów religijnych.

Kapłani, żeby uchronić swoje sekrety, od początku trzymali je w odosobnieniu. Najpierw były to jakieś namioty, lepianki, do których ludzie bali się wejść, bo miejsc tych, według duchownych, pilnowały duchy. Ale z czasem powstawały coraz większe świątynie z coraz większymi posągami. I nieważny był koszt finansowy i ludzki. Hasło „Bogowie tak chcą!” dawało zezwolenie na wszystkie straty.

***

– I tak jest do tej pory – wyszeptałam. – Natura ledwo zipie, a Bóg nadal ma się dobrze.

– No cóż, nie możesz mieć o to do niego pretensji – mruknął anioł. – W każdym razie nie aż tak wielkich. On tylko skorzystał z okazji. Był we właściwym miejscu o właściwym czasie. Reszty dokonali ludzie, którzy dali się złapać na lep propagandy. Bóg i Szatan wykorzystali naturalną skłonność człowieka do wiary i do tego, by mieć kogoś, na kim można się wesprzeć, do kogo odwołać lub kogo oskarżyć o swoje niepowodzenia. Istota niewidzialna i niesłyszalna nadawała się do tego celu idealnie.

– OK, rozumiem potrzebę wiary – powiedziałam – ale dlaczego ludzie szukali pośredników? Przecież nie trzeba iść do kapłana, żeby się wyspowiadać. Teoria jest taka, że Bóg wszystko widzi i słyszy.

– Ale ludzie nie szukali pośredników. To oni łowili ludzi. A później to już była kwestia sztuczek, daru wymowy i cwaniactwa, a także pomoc Boga, Szatana i reszty progenitury Wszechświata i Energii, żeby przekonać owieczki, że tylko pośrednictwo kapłanów wyjedna większą uwagę bogów i odpuszczenie złych czynów.

– No dobrze. Powiedzmy, że to rozumiem. Łapówkarstwo ma się dobrze od stworzenia świata. Inna kwestia. W każdej religii było wielu bogów. Dlaczego Bóg i Szatan na to pozwalali? Nie przeszkadzało im to?

– Dobre pytanie...

***

Szatan się wkurzał, że ludzie wierzą w kilku bogów, ale Bóg śmiał się z tego.

– Czego się wściekasz? Zobacz, jakich bogów mają! Jeden od wina, drugi od piorunów, trzeci od polowań, czwarty... Już sam nie wiem, od czego. I muszą tak ganiać od pierwszego do kolejnego, wszędzie w świątyniach kłaść ofiary, kłaniać się w pas. A że głupi, to nie wiedzą, że oddają hołd właśnie mi. Idiotyczne jest tylko to – zżymał się – że mają też boginie, które czczą.

– Dlaczego nie? – Tu z kolei Szatan stanął w ich obronie. – Tato też czci mamę. I Naturę. Kobiety nie są gorsze od mężczyzn, a nawet powiedziałbym, że lepsze.

– Ty idioto! – złościł się Bóg. – No przecież wiem! I jak nie będziemy trzymać ręki na pulsie, to one zdobędą władzę na Ziemi, a wtedy będą problemy. Z facetami łatwiej sobie poradzić. Ich obsługa jest prosta. Dlatego trzeba im wmawiać, że baby są gorsze i najlepsze wyjście to pozbawić je wszystkich praw.

***

– No, no – zaśmiałam się. – Nie sądziłam, że kiedykolwiek zgodzę się z Bogiem, a tu proszę! Niespodzianka!

– Co masz na myśli? – Izydoriusz chyba się zgubił.

– „Z facetami łatwiej sobie poradzić. Ich obsługa jest prosta” – przypomniałam.

– Oczywiście z całej opowieści musiałaś zapamiętać to jedno – skrzywił się.

– Heloł, to ty powiedziałeś! Ja tylko cytowałam – zachichotałam. – Ale w końcu Bogu też zaczęło przeszkadzać, że nie jest sam jeden, tak?

– Przez kapłanów. Każdy uważał, że jego bóstwo jest lepsze, zaczynały się zwady. Generalnie to nie przeszkadzało, ale przez te kłótnie kapłani zaczynali się robić coraz bardziej samodzielni. Zapominali, że są przedstawicielami i sami zachowywali się jak bogowie.

– Zupełnie jak nasz ojciec dyrektor – wtrąciłam. – I inni różni purpuraci.

Anioł spiorunował mnie wzrokiem, żebym nie przeszkadzała.

– Stwierdził, że czas to ukrócić. Działał powoli, ale metodycznie i w końcu doprowadził do tego, że ludzie zaczęli wierzyć w jednego Boga. Jak wiesz, nie obyło się bez krwawych ofiar. Domyślasz się też, że to akurat najmniej go obchodziło. Owszem, pilnował, żeby nie wyginęli wszyscy z tej nowej wiary, ale tu akurat miał szczęście. Oni korzystali z energii Wiary, Nadziei i Miłości, dlatego byli silni. Ci pierwsi naprawdę wierzyli w to, co usłyszeli od kolejnych wysłanników, że nowy porządek będzie piękny i sprawiedliwy, bo źli ludzie po śmierci zostaną ukarani za niegodne czyny, a ci sprawiedliwi będą się cieszyć życiem wiecznym i jasnością Boga, siedząc przy jego tronie.

– Amen – mruknęłam. – Tym sposobem zaczęła się era panowania wszechwładnego Kościoła katolickiego. Choć podobno „nie trzeba być katolikiem, żeby być dobrym człowiekiem”, jak powiedział ksiądz Jan Kaczkowski.

21 kwietnia 2020 r.

– Nie żartuj, że chcesz iść do pracy! – Mój anioł stróż był naprawdę zły. – Nie rozumiesz, że to niebezpieczne? Dla ciebie i innych?

– Izydoriuszu – westchnęłam – wiem, ale wysłuchaj mnie. Po pierwsze przyda mi się jeden dzień bez siedzenia przy komputerze. Tyłek mnie już od tego boli, prawda? Po drugie nie chcę brać pieniędzy całkiem za darmo, jeśli mogę pomóc. Po trzecie – zawahałam się – nie mów tak, bo pomyślę, że sygnalizujesz mi przyszłość, że się zarażę i albo będę niebezpieczna dla innych, albo sama umrę.

– Ale... – chyba dotarło, bo zatrzymał się na moment. – No nie! Nic ci nie sygnalizuję! – machnął skrzydłem zrezygnowany. – Zresztą cokolwiek powiem, i tak zrobisz swoje. Zawsze tak było! – spojrzał na mnie z ukosa.

– Nie manipuluj! – Teraz się zezłościłam. – To moja wolna wola i prawo wyboru! Rozumiem twoje zatroskanie, bo kto skończy gawędy, jeśli zejdę – pozwoliłam sobie na sarkazm – ale pozwól, że jednak to ja będę decydować, kiedy i dokąd pójść!

Zapadła cisza.

– Dobrze, że nie masz skrzydeł – bąknął w końcu. Niby nie w temacie, ale zrozumiałam. Nie wytrzymałam i zaczęłam się śmiać, Izydoriusz dołączył do mnie.

– Potrafisz być cholernie denerwujący – otarłam łzy. – A ja po raz kolejny przekonałam się, że nie nadaję się do życia w związku, bo nawet z aniołem nie potrafię się dogadać – spojrzałam na niego i znów wybuchnęliśmy śmiechem.

– To kiedy jedziesz? – spytał, gdy się w końcu uspokoiliśmy.

– W czwartek – odpowiedziałam.

– Czyli że jeden dzień nam odpadnie? – zasmucił się.

– Przecież wrócę – zgrzytnęłam zębami – i wtedy będziemy mogli popracować.

– Nie lubisz pisać w nocy – przypomniał.

– Jak trzeba będzie, to dam radę – uśmiechnęłam się. – Najwyżej w piątek pośpię dłużej – puściłam oko. – A teraz może zajmijmy się opowiastką na dziś? Bo czas mija, a my się tylko kłócimy. To głupie, nie uważasz?

– Jestem aniołem, więc nie kłócę się, tylko wymieniam poglądy, ale masz rację, to głupie. No dobrze, to na czym skończyliśmy wczoraj?

– Na powstaniu Kościoła katolickiego – przypomniałam – więc chyba nadszedł czas na Jezusa, co nie? Bo to dzięki niemu właściwie się rozwinęło.

***

Bóg nie był zadowolony. Owszem, cieszyło go, że ludzie rezygnowali z politeizmu i zaczynali szanować tylko jego, ale obawiał się, że rośnie mu konkurencja.

– Co to za jeden, ten Jeszua? – pytał Szatana. – Wiesz coś o nim?

– To zwykły cieśla – wzruszył ramionami brat. – Tyle że umie mówić do ludzi i słuchają go jak zaklęci.

– Nie podoba mi się to – westchnął Bóg. – I jeszcze uważają go za mojego syna.

– To chyba dobrze? Masz większe możliwości, żeby na wszystko wpływać.

– No właśnie nie! – wybuchnął Bóg. – On jest jakiś dziwny! Nie daje się podszeptom. Już tyle sił na niego nasłałem, a on nic! Ani drgnie!

– To znaczy? Co masz na myśli?

– Kapłani do tej pory to byli normalni ludzie – wyjaśniał zniecierpliwiony. – Można ich było przekonać do wszystkiego. Do zabijania, do kradzieży, do oszukiwania, rozumiesz, do wszystkiego, co daje władzę. A ten tylko o miłości i sprawiedliwości gada. I że jak już umrą, to będą ze mną w pałacu siedzieć! Wyobrażasz to sobie? Dlaczego mu wierzą?

– Podobno cuda robi. Ludzi uzdrawia – przypomniał sobie Szatan.

– I jeszcze co? Oni mają umierać, a nie żyć w nieskończoność! Nie, nie podoba mi się to. Muszę pogadać z ojcem, może to jego robota?

W. nie był zaskoczony tą rozmową. Obserwował Ziemię i widział, że pojawił się tam ktoś, kto miał wielkie poważanie u ludzi. Polubił go i śledził pilnie jego kroki. Czuł też, że synowi ten człowiek się nie podoba.

– Bo on mi psuje całą robotę – poskarżył się Bóg. – Możesz z nim coś zrobić?

– Nie – pokręcił głową W. – Nie mogę, ale też nie chcę. To dobry człowiek, ma duże szanse zostać wspaniałym przywódcą. Jest inteligentny, ma charyzmę, a u jego boku cały czas są Wiara, Nadzieja i Miłość. Tym porywa wszystkich. Zrozum w końcu – spojrzał na syna ze smutkiem – ludzie nie są tu po to, żeby zabijać, ale by cieszyć się życiem! Tym, co mają! Rodziną, pracą, dziełami Natury, muzyką, tańcem! Wszystkim tym, co niesie z sobą piękno i dobro! Taki był cel powstania Ziemi.

– Ale DNA... – Bóg próbował przekonać ojca.

– DNA istnieje, owszem, ale to wcale nie znaczy, że należy wyciągać z niego wszystko, co złe! A jeśli już się pojawiło, trzeba ujmować energii, a nie dodawać. Ten człowiek, Jeszua, dopełnia wszystkie idee, które niosą piękno i dobro. Dzięki niemu ludzie stają się lepsi.

Bóg chciał jeszcze coś powiedzieć, ale zrezygnował. Wiedział, że ojca nie da się przekonać, jak już się na coś uprze. Postanowił, że upora się z tym problemem sam.

***

– I poradził sobie przy pomocy Judasza, tak?

– No cóż – wzruszył ramionami. – Zdrada już istniała i miała się dobrze. Wiesz, część ludzi naprawdę dała się uwieść ideom Jeszui, ale tylko nieliczni. To ci sami, którzy przy wielu bogach też należeliby do tej grupy. Jak to powiedzieć, sprawiedliwych?

– Po prostu dobrych – uśmiechnęłam się.

– Niech i tak będzie – skinął głową Izydoriusz. – Dla nich Jeszua był dobrem i to, co mówił, padało na podatny grunt. Jeśli mieli jakieś pokusy, walczyli z nimi z miłości do niego. Ale poza nimi cała masa ludzi ulegała swoim zachciankom, więc nie chcieli człowieka, który nakazywał kochać innych oraz życie w pokorze i ubóstwie.

– I z tymi Bóg też poradził sobie po swojemu, tak? Kupił ich.

– No cóż – rozłożył ręce – nie możesz go za to winić. On tylko korzystał z okazji. Ludzie mieli prawo wyboru, żyć z miłością lub z pieniędzmi, mówiąc najprościej.

– A jak było ze zmartwychwstaniem?

– On był tylko człowiekiem – uśmiechnął się anioł. – Zwykłym człowiekiem.

– Rozumiem. W takich sytuacjach tworzą się legendy – zamyśliłam się. – A ta jego była piękna i okrutna zarazem. Bo poddał się śmierci, dając życie za życie innych. Taką ofiarę złożył, bo tego życzył sobie jego ojciec. Ale co to za ojciec, który pozwala na zabicie swojego dziecka?

– Taki, który nie ma własnych dzieci i nie wie, co to znaczy je stracić – odpowiedział Izydoriusz. – Jak pamiętasz, Natura, Bóg i Szatan nie mieli potomstwa. Natura uważała, że dziećmi są wszyscy powierzeni jej opiece i nie potrzebuje więcej. Zresztą, z tego macierzyństwa wywiązywała się jak prawdziwa matka. Bóg i Szatan nie chcieli posiadać potomstwa, bo byli egoistami. Uznali, że do ich celów wystarczy, jak inni będą się rozmnażać, a oni będą z tego korzystać. Dlatego Bóg nie miał oporów, jeśli chodzi o śmierć Jeszui, a później wykorzystał ją dla siebie przy pomocy
kapłanów.

– Bo oni mieli legendę do stworzenia religii – dopowiedziałam – żeby przyciągnąć wierzących w ukrzyżowanie i zmartwychwstanie Jeszui, a potem utrzymać ich w posłuszeństwie, tak? W myśl zasady „Bóg tak chce, synu”. No cóż, żądza władzy to coś, co istnieje w DNA, prawda?

– Tak – skinął głową Izydoriusz. – Uaktywniła się w momencie, gdy pierwszy człowiek został zabity, a morderca przejął władzę. I później to już szło.

– Czyli że nie tylko Wszechświat i jego potomkowie mogą uaktywnić ideę? Ludzie też? – spytałam zdziwiona. – O tym nie mówiłeś.

– Wspomniałem, ale nie podchwyciłaś tematu, a ja później zapomniałem. Ludzie nie mogą uaktywnić idei, ale one pojawiają się same w momencie, gdy zostają po raz pierwszy użyte. Nawet jeśli zdarzy się to bezwiednie. Zabójca był pod wpływem Zazdrości, ale w momencie, gdy przejął władzę, pojawiła się żądza. On jej użył nieświadomie, nie wiedząc, czego chce. Przejęcie władzy pokazało, że właśnie jej.

– Rozumiem – zamyśliłam się. – Tym sposobem można powołać, nie wiedząc o tym, tysiące kolejnych idei. To przerażające – spojrzałam na Izydoriusza. – Ty wiesz, co złego można narobić w ten sposób?

– Wiem – powiedział łagodnie – ale po raz kolejny ci przypominam, że to zależy od ludzi. Od ich wolnej woli i prawa wyboru. To oni decydują, czego chcą i idee uaktywniają się pod ich wpływem.

– Ale potomstwo Wszechświata i Energii nadal istnieje, tak? – odgryzłam się. – I rządzą po swojemu.

– Nikt nie musi ich słuchać – anioł był niewzruszony.

– Bronisz ich? – zaatakowałam.

– Nie – pokręcił głową, nadal się uśmiechając – ale sama pomyśl! Przemoc może się kręcić między ludźmi, ile chce i nic się nikomu nie stanie. Bo ona sama w sobie nie może nic zrobić. Dopiero gdy jakiś człowiek zdecyduje się kogoś uderzyć, pobić, użyć siły fizycznej czy psychicznej, wtedy Przemoc znajduje miejsce dla siebie. Rozumiesz? Bez woli człowieka nie może się zadziać nic. Ani Miłość, ani Nienawiść. To ludzie sami decydują, co dopuszczają do siebie.

– Jak w tej indiańskiej bajce o dwóch wilkach – wyszeptałam. – Jeden jest Złem, drugi Dobrem, a zwycięża ten, którego się karmi...

22 kwietnia 2020 r.

– Co cię tak dziś wzięło? – spytał Izydoriusz, gdy w końcu pozwoliłam mu przyjść.

– Musiałam się rozruszać przed jutrem – zaśmiałam się. – Poza tym, sam rozumiesz, patrzenie na brudne firanki to nic przyjemnego. A jak firanki, to zasłony i okna też. Co prawda od środka nie dałam rady umyć, ale i tak jest lepiej, niż było. I, co ważne, mam poczucie, że zrobiłam coś dla siebie.

– Cieszę się, że tak na to patrzysz – powiedział ciepło. – Któregoś razu spytałem cię, dlaczego się uśmiechasz za każdym razem, gdy wchodzisz do pokoju, ale nie odpowiedziałaś. Byłaś na mnie zła o coś, jak zawsze zresztą – zakpił.

– Jestem zła, gdy zasłużysz – odcięłam się. – A że się uśmiecham? Masz rację. Przede wszystkim zawsze witam się z moim pokojem lub żegnam, gdy wychodzę na dłużej. Pewnie głupie, ale sprawia mi to przyjemność. Lubię to miejsce po prostu – rozejrzałam się wokół. – To moja enklawa. Ostoja. Sanktuarium. Czuję się tu naprawdę dobrze. Zdaję sobie sprawę, że to tylko pokój. Wynajmuję go u obcych, choć to źle brzmi – zaśmiałam się. – To nie jest moje mieszkanie, ja tylko płacę za stancję. Wiesz, gdy przyjechałam do Anglii, to mnie bolało. Że nie mam swojego domu, bo go straciłam, że zostaje mi tylko perspektywa wynajmu pokoju, bo na mieszkanie mnie nie stać. Tak, to bolało. Ale gdy zamieszkałam tutaj, czyli... Czekaj, w niedzielę miną dwa lata, już byłam na etapie odkrywania Wszechświata i wtedy zrozumiałam, że mój dom jest tam, gdzie ja. Niech to będzie tylko pokój, ale mam wszystko, czego chcę, czego potrzebuję. I nawet zasłonki uzdatniłam po swojemu, żeby mi się podobało. Danuśka mi uszyła te pomarańczowe i wysłała z Polski – zaśmiałam się. – Ale tak jest. Mimo że to tylko pokój, to jest mój dom. Dlatego gdy wchodzę, to się uśmiecham. Czy wyczerpałam
twoją ciekawość?

– W pełni! – uśmiechnął się. – I podoba mi się twoje podejście. Jest pełne wdzięczności.

– Bo jestem wdzięczna – stwierdziłam. – Za to miejsce także. Tym bardziej że mam do dyspozycji ogród – puściłam oko. – A ponieważ maczałeś w tym, hm... chyba skrzydła, nie palce, więc jestem wdzięczna tobie. – Złożyłam ręce jak do modlitwy i skłoniłam głowę.

Poruszył skrzydłem zakłopotany.

– Może wróćmy do opowiastek – dyplomatycznie zmienił temat. – Przez twoje sprzątanie mało czasu zostało.

– A właśnie! – palnęłam się w czoło. – Sprzątanie! Tak mi się skojarzyło, jak myłam okna. Dziś Światowy Dzień Ziemi. Przypomniało mi się, jak z uczniami chodziłam sprzątać świat – skrzywiłam się – czyli nasze cztery ulice na krzyż.

– Lubiłaś to?

– Niekoniecznie, miałam tylko nadzieję, że dzieciaki czegoś się uczą, nabierają dobrych nawyków. Ale gdy wracałam do domu, na chodnikach, które dwie godziny wcześniej były sprzątane, znów leżały śmieci. W takich momentach można stracić wiarę w ludzi, nie uważasz? Bo to działa tak: Dzień Ziemi, to dziś nie śmiecimy, możemy zacząć od jutra. Zupełnie jak z Dniem Kobiet. Dziś tulipan i rajstopy, od jutra znów wpier... Ups! – zakryłam usta. – Przepraszam.

Izydoriusz zaczął się śmiać.

– Trafne porównanie! Użycie wulgaryzmu wręcz wskazane.

– Uff, dzięki – odetchnęłam z ulgą. – Ale ja naprawdę czuję się z tobą jak z kumplem. Zapominam, że jesteś aniołem – powiedziałam ze skruchą.

– Nie gniewam się. Ale wróćmy do Święta Ziemi, bo nie tylko wspomnienia ci się nasunęły, jak podejrzewam.

– No właśnie – ucieszyłam się ze zmiany tematu. – Chciałabym się jeszcze dowiedzieć czegoś o Naturze. No bo Ziemia to Ziemia. Wiesz, miejsca, gdzie są góry, lasy, rzeki, gdzieś pada śnieg, a gdzie indziej nie. Gdzieś panują susze, gdzieś pora deszczowa. Cały ten bałagan ziemski planowała
Natura, tak?

– Nie można powiedzieć, że planowała. Bardziej eksperymentowała. Ale tak, masz rację, miała na to wpływ.

– Więc mogła przewidzieć, że tam, gdzie nie będzie wody, ludzie będą mieć problem.

– Niby tak, ale po pierwsze wtedy jeszcze nie przypuszczała, że ludzkość się aż tak rozmnoży. Po drugie liczyła na siłę Świadomości, Odpowiedzialności i Mądrości, z którymi utrzymywała ścisłe kontakty. Miała nadzieję, że dzięki nim ludzie będą się rozwijać w odpowiednim kierunku.

– Rozumiem, że Natura nie znała przyszłości Ziemi, prawda?

Izydoriusz kiwnął głową.

– Zgadza się. Tylko Wszechświat ją zna.

– A gdyby ktoś chciał zajrzeć do księgi, która jest w GDZIE INDZIEJ?

– Nie ma szans. Tylko Wszechświat ma do niej dostęp. Jeśli ktoś chce coś wiedzieć, musi go pytać. Nawet Energia.

– Czyli Natura nie wiedziała, co się wydarzy na Ziemi? W którą stronę pójdzie rozwój?

– Coś tam wiedziała. Ojciec trochę jej opowiedział, więc za jego podszeptem postanowiła się zabezpieczyć. Niestety, to było za mało.

***

W. wiedział, że przyszłość Ziemi nie będzie tak piękna, jak sobie wymarzył, dlatego podpowiedział córce, żeby weszła w spółkę z Cywilizacją. Natura przyjęła ją trochę nieufnie, ale jednak się dogadały i zaczęły współpracować.

Ludzie byli coraz mądrzejsi, wiedzieli więcej, wpadali na coraz ciekawsze pomysły, więc wszystko się rozwijało tak, aby żyło im się lepiej i łatwiej. Tym bardziej że szanowali środowisko. Owszem, zdarzali się zwyrodnialcy, którzy je niszczyli dla przyjemności lub pieniędzy, ale większość dbała, żeby w przyrodzie była zachowywana równowaga.

I trwało to do czasu, gdy Cywilizacja stwierdziła, że z ludźmi żyje się ciekawiej i opuściła Naturę. Owszem, czasami się z nią kontaktowała, ale głównie wtedy, gdy kazał W., sama z własnej woli rzadko. Podobał jej się rozmach ludzi, szybki rozwój, wynalazki, które zmieniały życie. Wiedziała, że pewne rzeczy ewoluują, że ludzie wycinają lasy, wybijają różne gatunki zwierząt, zanieczyszczają powietrze, ale to Cywilizacji nie przeszkadzało.

– Muszą być jakieś ofiary, żeby był postęp – tłumaczyła Naturze w odpowiedzi na jej skargi. – Ty to byś chciała, żeby oni dalej w szałasach mieszkali i używali łuczywa. A tu zobacz! Światło! Kanalizacja! Telefon! Ruchome obrazy! Samochody! Rozumiesz? Każdy dzień to nowe odkrycie! – Cywilizacja pasjonowała się wszystkim, co ludzie wymyślali. – Ale żebyś nie mówiła, że tylko niszczą, to ci powiem, że przecież wynajdują też lekarstwa, prawda?

- Ale wcześniej powodują choroby! Gdyby nie rozwój, nie byłoby ich tyle – tłumaczyła Natura. – I te zbrojenia! Po co ludziom tyle broni? Przez to tylko ciągle wojny, dzieci umierają. Widzisz, co się dzieje w Afryce? Rozmawiałyśmy kiedyś o tym – wypomniała – że trzeba skierować wzrok na to miejsce, pomóc tym ludziom żyć pięknie. A ty wszystko zepsułaś!

***

– Wcześniej uzgadniały, jakby to powiedzieć, kierunki rozwoju? – zdziwiłam się.

– Natura mówiła Cywilizacji, co będzie korzystne dla zachowania równowagi między środowiskiem a rozwojem oraz polepszeniem bytu wszystkich ludzi. Wydawało jej się, że została zrozumiana. Ale tak się nie stało. Bo gdyby ludzkość poszła w innym kierunku, dzieci w Afryce nie umierałyby z głodu i pragnienia.

– A z kim Cywilizacja współpracowała? – spytałam. – Mówiłeś o Mądrości, ale nie sądzę, żeby opuściła Naturę dla niej.

– Nie, Cywilizacja współpracowała przede wszystkim z Rozumem.

– O, a to kto? Nie mówiłeś o nim.

– To idea, która ujawniła się pod wpływem działania ludzi – wyjaśnił. – Wiesz, jest pewna różnica między rozumem a mądrością i widać to właśnie na Ziemi. Ludzkość posługuje się Rozumem, i to nieźle, ale do Mądrości jej daleko.

– To ma sens – przyznałam. – Kto jeszcze jest w spółce z Cywilizacją?

– A na kogo stawiasz? – uśmiechnął się.

Sięgnęłam po notatki.

– Już ci mówię, kogo tu widzę. Otóż, jeśli chodzi o dzieci Wszechświata, to na pewno Zachłanność, Egoizm, Zazdrość. Z wnuków pasują mi Bogactwo, Pycha, Chciwość. A jeśli chodzi o prawnuki, typuję Kłamstwo i Zdradę – spojrzałam na anioła. – Trafiłam?

– Brawo! – zawołał. – Idealnie w punkt! Oczywiście jeśli chodzi o rozwój ekonomiczny i polityczny – uzupełnił. – Bo jak wiesz, istniała jeszcze Sztuka, która też zmieniała się dynamicznie i Cywilizacja bardzo chciała mieć ją w swojej drużynie. Ale ta się nie dawała, robiła swoje. Tyle że nie wychodziła na tym najlepiej. Ale idealiści tak mają, zawsze ktoś ich wystrychnie na dudka – zachichotał.

– No proszę!!! – zawołałam. – Moje nauki nie idą w las, co? Używasz coraz lepszych wyrażeń. Tylko nie zacznij przeklinać – pogroziłam mu palcem. – Ale wróćmy do tematu... To co? Cywilizacja opuściła Naturę i wspólne plany dotyczące Afryki zostały zaniechane, bo nie przynosiłyby zysku, jak rozumiem?

– Zgadza się. Nikt nie chciał tam inwestować dla dobra ludzi. Jeśli były nakłady, to związane na przykład z wydobyciem kruszców...

– ...albo z ludźmi, których zabierano jako niewolników – wpadłam mu w słowo. – To były pieniądze, a nie szukanie wody dla mieszkańców Afryki.

– Niestety – wzruszył ramionami – ludzie wybierali, co im pasowało, czyli bogactwo, prestiż, władzę. To najważniejsze, o co warto zabiegać. Nie o wschód słońca, nie o baraszkujące lwiątka, nie o puszczę, nie o ginące gatunki, nie o spokojny oddech bez kaszlu, nie o ginący lodowiec. Cel życia to Mamona.

– A kim ona jest? – spytałam. – To też idea, którą wywołali ludzie?

– Przykro mi – powiedział smutno.

– Niedawno pożary w Australii, teraz płoną lasy w Polsce, a ważni i bogaci bawią się w swoje gierki, mając gdzieś planetę i nas – powiedziałam. – I po co nam ten Światowy Dzień Ziemi? To jak wydmuszka zamiast jajka. Jak ten Dzień Kobiet.

– Nie mów tak – uśmiechnął się Izydoriusz. – Dobro i Piękno jeszcze istnieją, Wiara, Nadzieja i Miłość także. Trzeba tylko kumulować energię i słać ją przed siebie, do wszystkich ludzi. Potrafisz to, a podobnych do ciebie jest na Ziemi wielu. Dacie radę!

23 kwietnia 2020 r.

– No i było panikować? – spytałam zgryźliwie Izydoriusza, gdy znalazł się na kanapie. – Szefowa odwołała dzisiejszą robotę. Poza tym Ewa miała mnie zawieźć, szefowa przywieźć i nawet do metra bym nie weszła – zrobiłam płaczliwą minę. – Ale jak tylko to się skończy, cały dzień będę jeździła metrem w różne miejsca, żeby się nacieszyć – puściłam oko.

– Ale źle ci z tym, że nie pojechałaś? – spytał.

– Podeszłam do tego bez nerwów – zaśmiałam się. – Doszłam do wniosku, że tak miało być i OK. Co prawda podejrzewam, że maczałeś w tym swoje skrzydła, ale nie będę drążyć. Widocznie miałeś powody, o których nie wiem i chyba nie chcę wiedzieć.

– Ja??? – zrobił niewinną minę. – Ja miałbym coś knuć?

– Tak, ty! Coraz bardziej wczuwasz się w życie na Ziemi, mam wrażenie – puściłam oko.

Zaczerwienił się lekko.

– Ale tego tematu też nie będę drążyć – zachichotałam. – Wiesz, wieczorem myślałam trochę o ideach, które mogli powołać ludzie i pierwszą, która przyszła mi na myśl, była Hipokryzja. Co o tym sądzisz?

– A w związku z czym o tym pomyślałaś?

– Przyszło mi do głowy, że historia Kościoła katolickiego to dzieje hipokryzji, a jej prekursorami byli właśnie jego ojcowie.

– Czekaj, chciałbym, żebyśmy sobie coś wyjaśnili – spojrzał na mnie uważnie. – Czemu uparłaś się na Kościół katolicki? Uważasz, że to właśnie on decyduje o tym, co się dzieje na Ziemi?

– No cóż – zastanowiłam się – przede wszystkim chyba dlatego, że urodziłam się w kraju katolickim, więc mogę o tej religii uważać cokolwiek z autopsji, z doświadczeń i obserwacji. Po drugie, ze względu na liczbę wiernych, Kościół katolicki przoduje w statystykach. Można z tego wnioskować, że ma jakiś wpływ na wydarzenia.

– Ale myślisz, że hipokryzja to choroba tylko Kościoła katolickiego?

– Oj, czepiasz się... Ale masz rację, to choroba religii, choć może nie wszystkich. Myślę, że przede wszystkim tych z korzeniami chrześcijańskimi. Sprawdziłam znaczenie tego słowa i idealnie pasuje do przedstawicieli Boga. Tak w ogóle skąd się wzięła Hipokryzja? Dobrze myślałam, że to dzieło ludzkie? Czy jednak kolejne dziecko z rodziny
Wszechświata?

– Wszechświat jej nie powołał – pokręcił głową Izydoriusz – miał nadzieję, że wystarczą Obłuda i Kłamstwo, jednak ludziom było za mało. Ale nie jestem pewien, czy wywołali ją przedstawiciele Boga.

– Może i nie wywołali – wzruszyłam ramionami – na pewno wykorzystali i wykorzystują do tej pory. Bo jak pogodzić hasła „nie zabijaj” i „kochaj bliźniego swego jak siebie samego” z krucjatami? Z paleniem kobiet na stosie pod pretekstem, że są czarownicami? Z „nawracaniem” pogan połączonym z mordowaniem ich w razie oporu? I wszystko w imię Boga. Czy on o tym wiedział?

***

Bóg się nudził. Wszystko szło swoim trybem. Władcy władali, a kapłani rządzili w jego imieniu, mając na czele jednego głównego, czyli papieża. Wszyscy oszukiwali prostaczków, którzy naiwnie dawali się wykorzystywać, a także harowali na rzecz władcy i Kościoła, który rósł w siłę. Ale sama instytucja była już nudna. Mimo że czasami warto było obserwować, jak kapłani między sobą się kłócą, oszukują, konkurują, ciągną do siebie bogactwo, przekupując innych.

Owszem, byli też tacy, którzy tego nie robili, ale na nich Bóg nie zwracał uwagi. Chcą leżeć krzyżem w zimnej kaplicy zamiast pić grzane piwo i jeść mięso z dzika? To niech się modlą, ich wybór. Ale dla pewności, żeby kolejny Jeszua nie wyrósł mu pod bokiem, kazał pilnować podwładnym Szatana.

– Niech im cały czas wkładają do głów nieprzyzwoite obrazy z dziewkami albo z miskami pełnymi jadła, zależy na co który ma ochotę – śmiał się do brata – to przeleżą tak całe swoje życie.

Imprezy kościelne też były nudne. Te same formułki, śpiewy. Przyznać musiał, że kapłani zrobili z tego niezły teatr, ale może był ciekawy dla ludzi. Jego po pierwszym obejrzeniu znużył, ale on lubił, jak wszystko się zmieniało.

– Jakaś wojna by się przydała – zadumał się. – Tylko nie mam pomysłu, dlaczego miałaby się rozpocząć. Przecież nie każę im tutaj walczyć – powiedział, patrząc na kapłanów, którzy rozpoczynali jakąś procesję.

– Oni nie lubią tych ze wschodu – powiedział Szatan niepewnie. – Wiesz, tych z ciemną skórą. Oni są tam, gdzie zmarł Jeszua i według legendy to ziemia święta. Może by... – przerwał, bo brat zerwał się na równe nogi.

– Szatan, ty jak coś powiesz! – zawołał. – Niby taki głupek z ciebie, a pomysły miewasz prawdziwie... szatańskie – zachichotał. – Wyślemy ich z krzyżem na wojnę. Hurra!

Namowy trwały krótko. Wszyscy chcieli się tam wybrać, łącznie z władcami. Jedni pragnęli się wzbogacić i liczyli na duże łupy w kraju, o którego bogactwie krążyły legendy. Młodzi marzyli, by zdobyć szlify rycerskie albo w ogóle wyrwać się z domu, szczególnie gdy byli najmłodszymi synami i nie mogli liczyć na dziedziczenie. Większość miała na celu odpuszczenie grzechów i z tego Bóg śmiał się najbardziej.

– Widzisz, co za idioci? Najpierw obłapiają dziewki po karczmach albo oszukują przy kartach, a potem idą zabijać, rozumiesz? Zabijać! Żebym im te gówniane uczynki odpuścił! A mordować będą po to, żeby się pomodlić przy grobie jakiegoś włóczęgi, jakby nie mogli zrobić tego gdziekolwiek.

Jego śmiech długo rozlegał się w przestrzeni, a W. i E. smutnieli, widząc szeregi ludzkie wyruszające na wojnę.

– Nie mogę na to patrzeć – mówiła E. – Zróbmy coś!

– Nie możemy nic zrobić – powiedział W. – Oni idą z własnej woli.

– Bo są jak oczadziali! Oszukują ich! I to nasi synowie...

W. przytulił żonę i tak trwali w smutku przez kilka wieków ziemskich.

***

– Żal mi ich – stwierdziłam. – To straszne, gdy rodzice widzą, że ich dzieci robią coś złego, a nie mogą nic na to poradzić. Naprawdę nie mogli nic zrobić? – spojrzałam na Izydoriusza. – A odejmowanie energii? Nie pomagało?

– Widzisz, to skomplikowane. Część z tych ludzi faktycznie szła na wojnę z ufnością w Boga, więc energia była wielka. Z czasem, gdy trudy walki zaczynały doskwierać, można było skupiać się na ograniczaniu energii na przykład Wojnie, Przemocy, Agresji i znów wzmacniać Wiarę, Nadzieję i Miłość. Dzięki temu konflikty kończyły się.

– A potem zaczynały się kolejne, kolejne i kolejne – pokiwałam głową. – Bóg robił się coraz bardziej krwiożerczy? Czy to już była kwestia wyboru ludzi?

– No cóż – zastanowił się Izydoriusz – on nie był krwiożerczy, tylko się nudził. Jak dziecko, które dostanie zabawkę, pobawi się chwilę, a później chce nową. Bo musisz pamiętać, że oprócz wypraw krzyżowych było jeszcze normalne życie. A w nim intrygi między państwami, władcami, dostojnikami na dworach, zawieranie sojuszy, małżeństwa. Do tego musiał pilnować, żeby kobiety nie pchały się za bardzo do rządów. Miał naprawdę dużo pracy – powiedział z przekąsem – ale gdy zdarzały się chwile, że było nudno, to zarządzał kolejną wyprawę krzyżową. A mężczyźni, jak wiesz, lubią się bić, więc wystarczy im hasło, żeby łapali za broń.

– Pamiętam z historii, że była jedna krucjata dziecięca. Ją też on załatwił? – spytałam z obrzydzeniem.

– Też – przyznał z ociąganiem anioł – ale to się trochę wymknęło spod kontroli. Nie chciał, żeby stała im się krzywda, ale śmieszyło go, że takie wyrostki idą walczyć, dlatego nie oponował. A później było już za późno, żeby
ich uratować.

– Nie lubię go – powiedziałam. – Powinien mieć na imię Zachłanność. Ciągle mu było mało. Przecież nad Bałtykiem też zjawili się ludzie z krzyżami, żeby odebrać poganom ich bogów i narzucić tego jednego. A później zaczęli pływać dalej. Indianie witali białych jak cudownych posłańców, a oni ich w imię Boga zarzynali albo wykańczali chorobami – pokręciłam głową. – Dlatego dla mnie historia Kościoła to dzieje hipokryzji. Bo, niestety, tym jest głoszenie dogmatów i zmuszanie do przestrzegania z jednoczesnym łamaniem ich. I jeszcze straszenie grzechem. A właśnie! – podniosłam palec. – Jeszcze został Grzech! To wymysł Boga, Szatana czy ludzi?

***

Bóg na bieżąco obserwował swoich wysłanników i nawet podziwiał ich pomysłowość.

– Sam zobacz – zawołał Szatana. – Jakie cwaniaki! Wymyślili sobie coś takiego jak Grzech! Mają zrobioną listę rzeczy, których ludzie nie mogą robić, bo to wystąpienie przeciw mnie, rozumiesz? Przeciw mnie! Bo mnie to obrazi – chichotał – i ludzie muszą zgodnie z tą listą postępować!!!

– To dobrze, nie? – spytał Szatan niepewnie. – Chyba nie chcesz, żeby cię obrażali?

– Ale to nie chodzi o to, czy mnie obrażą czy nie. To jest lista kapłanów, nie moja. Sam zobacz, na przykład jednym z grzechów jest obżarstwo. Rozumiem, że niezdrowo jest się objadać, ale żeby zaraz robić z tego grzech dla ludzi, a samemu, zauważ, objadać się do oporu?

– Przecież to jasne. – Szatan wzruszył ramionami. – Jak ludzie za dużo zjedzą, mniej zostanie dla nich.

– No właśnie! Albo lenistwo! Sami nic nie robią, a ludziom każą ciężko pracować i oddawać swoje plony. A jak ktoś nie chce tego robić, to mu mówią, że lenistwo to grzech. I jeszcze straszą swoje owieczki Piekłem, w którym będą się smażyć! No i seks – zarechotał. – Ludziom każą się żenić, a sami bzykają, kogo się da, łącznie z dziećmi. A ślubują celibat! I to dla mnie, jakby mnie obchodziło, czy mają żony czy nie.

– Lepiej byłoby, gdyby mieli – stwierdził Szatan. – Może daliby spokój małym chłopcom.

– Masz rację – przyznał Bóg niechętnie. – Ale cwaniaki z nich – pokręcił głową. – Można powiedzieć, że uczeń przerasta mistrza!

***

– No proszę! – zawołałam. – Nawet Bóg widział, że to hipokryci, którzy co innego głoszą, a co innego robią. Zobacz – próbowałam znaleźć słowa – ja wiem, że nie wszyscy kapłani, a używając dzisiejszego słownictwa księża, są oszustami, kłamcami, hipokrytami. Są tacy, którzy rzeczywiście żyją zgodnie z etyką. Ale to są idealiści, którzy nie mają szans w zetknięciu z urzędnikami Boga. Oni są unikatami, jak – gorączkowo szukałam porównania – jak filiżanka z delikatnej porcelany. Gdy uderzysz nią o beton, rozbije się w pył. Z tymi prawdziwymi jest to samo. Albo odchodzą z Kościoła, albo wyjeżdżają na misje, żeby przebywać wśród ludzi z wiarą nieskażoną cywilizacją, albo walczą. Ale opór też jest skazany na niepowodzenie, bo dostają na przykład zakaz wypowiadania się publicznie. Nie, nie przekonasz mnie – pokręciłam głową. – Religia to samo zło, a Kościół je propaguje pod płaszczykiem Wiary, Nadziei i Miłości, w dodatku powołując się na Boga, który ma to wszystko w...
Gdzieś to ma, ot co.

Zapadła cisza.

– Wiem, co mi zaraz przypomnisz – powiedziałam po chwili. – To człowiek wybiera, którą drogą idzie, ale oni wiedzą, że jest słaby. Czasem trzeba mu pomóc. Jak ty pomagasz mi – uśmiechnęłam się – przetrzymać izolację. I gdyby Bogu choć trochę zależało na ludziach, wysyłałby razem z rodzicami większą energię Dobra i Piękna. A tak mamy do dyspozycji Religię, która niszczy wszystko, co się z nią nie zgadza.

24 kwietnia 2020 r.

– Dziś są urodziny mojej córki – przywitałam Izydoriusza, gdy się zjawił.

– O – spojrzał na mnie z zainteresowaniem – chcesz o tym porozmawiać?

– Zaraz mnie na kozetkę położysz, co? – zakpiłam. – Po prostu temat sam się narzucił. Matka – uśmiechnęłam się szeroko. – Temat rzeka, nie uważasz?

– O, tak – pokiwał głową. – A którą matkę masz na myśli?

– Wszystkie – wzruszyłam ramionami. – Ale może zacznijmy od tej pierwszej, czyli od Energii. Mówiłeś o niej, że była szalona i nieprzewidywalna, ale jako matka sprawdzała się. A jak to wyglądało ze strony Wszechświata?

***

W. i E. od początku wiedzieli, że będą mieli dzieci, ale W. nie popędzał żony. Wiedział, że gdy przyjdzie czas, ona sama rozpocznie temat. I tak było.

– Piękny jest nasz świat – rozmarzyła się E., patrząc na dopiero co stworzoną Mgławicę Andromedy. – I kocham to, co tworzymy. Ale czasami wydaje mi się, że robimy wszystko niepotrzebnie. Wiem, że daje nam to radość. Świetna zabawa i mogę się wyżyć twórczo, więc nie mam czasu na inne szaleństwa – zaśmiała się – ale po co nam to? Nie mamy obok siebie nikogo, komu moglibyśmy to przekazać. Żadnych spadkobierców – zakpiła. – Wiem, spadku nie przekażemy, bo jesteśmy wieczni, ale gdybyśmy mogli chociaż dać to w użytkowanie, byłoby super, nie uważasz?

– Pewnie, że byłoby super. – W. lubił, gdy żona sięgała do nieskończonego wora DNA i używała ludzkich
określeń.

– Jesteśmy tu sami – zadumała się. – Gdybym chciała poplotkować, nawet nie mam z kim.

– Możesz ze mną – uśmiechnął się mąż.

– Z tobą się nie plotkuje, tylko rozmawia – stwierdziła z godnością. – A jak nie mam żadnej przyjaciółki, to może choć córkę? – spojrzała z nadzieją na męża.

– O niczym innym nie marzę. – W. przytulił żonę. – Czekałem tylko na twoją decyzję. I jedno ci powiem: będziesz cudowną matką!

– O właśnie! Tego się boję – powiedziała E. – bo kompletnie nie mam pojęcia, co to znaczy być dobrą matką, a co dopiero cudowną. Może jakiś kurs byś dla mnie zrobił, co? – uśmiechnęła się kpiąco, ale W. widział, że jest trochę przestraszona. I to kto! Jego żona, która nie bała się niczego!

– Rzecz w tym – uśmiechnął się – że nie ma i nigdy nie będzie szkół dla matek i ojców. Nikt nie wie, co to znaczy być dobrym rodzicem. Tego wszystkiego trzeba się nauczyć metodą prób i błędów.

– Chyba głównie niepowodzeń – zauważyła. – Ale to jest właśnie głupie. Powinien być jeden przepis, którego można by się nauczyć i z głowy.

– Jedna instrukcja na wszystkie dzieci? – W. pokręcił głową. – Nie da się, bo każde jest inne. Choć właściwie – uśmiechnął się – jest przepis uniwersalny dla wszystkich. Musisz mieć w sobie zrozumienie, cierpliwość, wyrozumiałość, chęć nauki, umiejętność obserwowania, słuchania i wyciągania wniosków, dobroć, opiekuńczość, dawanie czasu i uwagi, chęć zabawy, no i to, co najważniejsze, miłość. Ale taką, która daje wolność. Nie wyręcza i nie tyranizuje swoją opieką. Daje oddech i miejsce do rozwoju dziecka.

– Aż tyle??? – zawołała E. – Skąd mam to wziąć?

– Nie musisz brać, masz to w sobie – zaśmiał się. – Pytanie tylko, czy odnajdziesz, czy pozwolisz się zablokować strachowi?

– No widzisz, ty jesteś mądry i sobie poradzisz.

– Taką mam nadzieję – puścił oko – ale przy dzieciach niczego nie można być pewnym.

Gdy na świat przyszła Natura, E. oszalała ze szczęścia. Cały wolny czas spędzała z córką. Z trudem odrywała się od niej, żeby „iść do pracy”, jak to określała. Bo przecież cały czas była potrzebna W. do napełniania energią wszystkiego, co tworzył.

– Dobrze mi z nią – mówiła. – Szkoda mi stracić każdy moment, gdy nie widzę, jak się rozwija.

Przy następnych dzieciach już się tak nie bała. Wiedziała, co niesie ze sobą macierzyństwo. Nie tylko radość, także rozpacz, ból i smutek, gdy z dzieckiem dzieje się coś złego. Ale dopiero przy Bogu i Szatanie odkryła, że naprawdę nie ma jednego „przepisu” na wszystkie dzieci. Chłopcy rozwijali się szybko jak Natura, ale całkiem w innym kierunku. To sprawiało, że E. cierpiała.

– Dlaczego oni są tacy? – pytała zrezygnowana. – Egoistyczni, nastawieni tylko na siebie. Przecież to nasze dzieci, dałam im to samo co Naturze, tak jak mówiłeś.

– Ale uprzedzałem też, że każde dziecko jest inne – przypomniał. – Dużo zależy od DNA. Poza tym oni są bliźniakami, co sprawia, że inaczej się wychowują. Mają siebie, więc nie potrzebują cię tak bardzo jak Natura. Mało tego, sami siebie nakręcają do różnych działań. Nie jesteś w stanie przeżyć życia zamiast nich – uśmiechnął się smutno – nie możesz. I pamiętaj, jako matka dałaś im to, co mogłaś, a co oni z tym zrobią, to będzie już ich wybór.

***

– No właśnie – westchnęłam – to dylemat każdej matki, to znaczy – poprawiłam – każdego rodzica. Czy daje swojemu dziecku wystarczająco dużo miłości i zainteresowania? Czy nie tłamsi go albo wręcz przeciwnie, czy nie zostawia za dużo wolności? Czy nie zmusza, żeby realizowało jego ambicje, a nie swoje? I ten ból, gdy dzieje się coś złego, a nie można nic z tym zrobić. I strach, że sobie nie poradzi. I poczucie winy, że będzie nieszczęśliwe. Trudna sprawa.

– A ty jaką byłaś... jesteś – poprawił – matką, Małgosiu?

– Przecież wiesz – skrzywiłam się. – Jesteś ze mną od czasu, gdy się urodziłam, więc widziałeś wszystkie moje wzloty i upadki.

– To, co ja widziałem, to jedno, a ciekaw jestem, jak ty to widzisz.

Zamyśliłam się.

– Chyba nie byłam najlepszą matką. Wydawało mi się, że daję moim dzieciom dużo miłości, ale czy na pewno? Cały czas uciekałam. W książki, później w pracę, w działalność społeczną. Izolowałam się od życia, więc od nich też – uśmiechnęłam się smutno – bo oni byli jego częścią. Pamiętam, jak pracowałam popołudniami w świetlicy socjoterapeutycznej. Pomagałam dzieciakom z rodzin patologicznych, a moje własne dzieci, o ironio! Już też wtedy patologiczne, bo przecież z rodziny po rozwodzie, wychowywała ulica. To chyba o czymś świadczy, nie uważasz?

– Zarabiałaś pieniądze na ich potrzeby. Byłaś samotną matką, a twój były mąż, o ile pamiętam, nie kwapił się z płaceniem.

– To prawda. Przez jakiś czas dostawałam alimenty z funduszu, ale jak się zmieniły przepisy, zostałam z tym sama. Tylko że pieniądze to nie wszystko. Teraz wiem. Trzeba było dać im więcej czasu i siebie.

– Ale dlaczego tak myślisz? Twoje dzieci są źle wychowane? Masz powód do wstydu?

– Nie! Oczywiście, że nie! – zaprzeczyłam. – Ale dałam im niezbyt przydatny spadek, czyli to, co we mnie najgorsze. Niepewność siebie, brak przebojowości. Nie potrafią też rozpychać się łokciami.

– Najgorsze? – zaśmiał się. – To co ma powiedzieć Energia, patrząc na Boga i Szatana?

– Nie porównuj. Ona nie jest zwykłą matką, a oni nie są zwykłymi dziećmi.

– Jaka to różnica? – zawołał. – Matka to matka! Czujesz dumę, gdy myślisz o dzieciach?

– Wielką! Ale czasem mam wrażenie, że są tacy, bo wychowali się na ulicy. I mam poczucie winy, że tak mało im z siebie dałam. Teraz już mnie nie potrzebują, a tak tęsknię za czasem, gdy byli mali. Chciałabym choć jeszcze raz przytulić te małe ciałka, poczuć ich zapach, dzieci tak pięknie pachną, i usłyszeć: „kocham cię, mamusiu, jesteś najlepsza!”. – Odwróciłam się od anioła. – Przepraszam, rozkleiłam się.

– Spokojnie, nic się nie stało – powiedział łagodnie. – Ale chciałbym ci przypomnieć, jak było, gdy już opuścili dom.

Trzeba przyznać, że rozładował sytuację.

– Tak, pamiętam – zaśmiałam się przez łzy. – Najpierw przeżyłam syndrom pustego gniazda, ale później zaczęło mi się podobać, że zostałam sama. I jak mnie odwiedzali, to po kilku dniach pytałam, kiedy wracają, pod pozorem, że nie wiem, czy więcej zakupów robić – zachichotałam. – Tak, dobrze, że mi to przypomniałeś, choć czasem nie wiem, co trudniejsze: być z nimi czy bez nich. Ale dość już o mnie – spojrzałam na Izydoriusza. – Są ważniejsze matki niż ja!

– Serio? A kogo masz na myśli?

– To może najpierw Ewa?

– Ale wymyśliłaś – machnął skrzydłem. Na szczęście
lekko.

– No co? Wszystko przecież przez nią – zaśmiałam się. – Namówiła Adama do grzechu, a odium jej winy idzie przez pokolenia. Przez nią my, kobiety, cierpimy jako te grzeszne i występne. „Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!” jak powiada klasyk.

– Mickiewicz – wtrącił.

– Zgadza się! Ale nie zmieniaj tematu! Co ty na to, że cierpimy przez Ewę?

– Cóż mogę powiedzieć? – rozłożył bezradnie skrzydła. – Pojęcie „kozła ofiarnego” wymyślili ludzie, nie Wszechświat. A że mężczyźni przejęli władzę, no to wiadome było, że kozłem ofiarnym stanie się kobieta.

– A Maria? Matka Jezusa? Najpierw kazali czternastolatce wyjść za mąż. Potem została zgwałcona, duchowo czy cieleśnie, nie wnikam, ale się dokonało. Wychowała syna, a on ją odrzucił jako matkę, była tylko uczennicą. A na koniec musiała go pochować po okrutnej śmierci, co jest wbrew naturze, bo to dzieci powinny żegnać rodziców. Rozumiesz? Dla mnie ona jest typowym kozłem ofiarnym.

– Ale po śmierci wylądowała na ołtarzach – wtrącił Izydoriusz.

– Jako symbol czystości, bo przecież była dziewicą, gdy poczęła syna – wzruszyłam ramionami. – Ewa była grzeszna, więc faceci w sukienkach, ups, nie ubliżając tobie – zachichotałam – zresztą masz białą kieckę, nie czarną. No więc faceci w czarnych sukienkach musieli znaleźć inny symbol kobiety. Czystej, bezgrzesznej, takiej, która nie wie, co to seks, zna tylko słowo prokreacja. Ciekawa jestem, czy jej się to podoba – zamyśliłam się. – Słuchaj, a kobiety też mogą zostać aniołami? – nagle dotarło do mnie, że o to jeszcze nie spytałam.

– Mogą – kiwnął głową. – I powiem ci, że nieźle sobie
radzą.

– No to myślę, że Maria została aniołem i do tej pory pomaga kobietom skrzywdzonym przez mężczyzn.

25 kwietnia 2020 r.

– Wyglądasz nieszczególnie – przyjrzał mi się Izydoriusz uważnie. – Coś się stało?

– Powinieneś wiedzieć – dogryzłam mu. – Wstałam dziś z bólem głowy. Po tabletce przeszło, ale mam poczucie czegoś... Nie umiem tego nazwać – przyznałam.

– No to próbuj – zachęcił mnie. – Zacznij od wczoraj.

– Widzisz! – zawołałam. – Wszystko wiesz, więc po co pytasz?

– Bo jak się coś powie głośno i się usłyszy, łatwiej dotrzeć do sedna. Po raz kolejny powtarzam twoje słowa – zakpił.

– Bywasz okropny – westchnęłam – ale masz rację, to moje słowa. OK, co się wydarzyło... – zastanowiłam się. – Najpierw nie mogłam napisać opowiastki. Wszystko mi się rwało. Miotałam się z tematu na temat. W końcu ją wydusiłam, ale wiem, że jest do wyrzucenia, a przynajmniej do solidnego przerobienia – skrzywiłam się. – Nawet nie wysłałam jej Danuśce do poczytania.

– To jesteś w stanie zrobić – powiedział – tylko nastaw się do tego odpowiednio.

– Nastaw się! – parsknęłam ze złością. – Wiśta wio, łatwo powiedzieć.

– Co było dalej? – pominął milczeniem moje nerwy.

– Później pochwaliłam się na czacie mojej kawiarenki, że prawie skończyłam książkę, że chcę ją wydać po angielsku, więc będę szukać tłumacza.

– Czyli zgodnie z prawdą.

– Tak, ale zaraz Hayden do mnie napisał, że zna kogoś, kto by to mógł zrobić. Skontaktowałam się z tym kimś, dziś mamy rozmawiać.

– I w czym problem? Co ci nie pasuje?

– Rzecz w tym, że przed zaśnięciem zaczęłam myśleć o opowiastkach i doszłam do wniosku, że są głupie, samo dno ze szlamem, że jestem do niczego. Na pewno mu się nie spodobają. Powie, że jestem idiotką i tak dalej. Rozumiesz? I tak poszłam z tym spać. Rano wstałam z bólem głowy, a moje myśli nie były lepsze.

– Jak się stało, że mogłaś tak pomyśleć?

Chciałam mu powiedzieć, żeby się „cmoknął”, ale odpuściłam.

– Śledzę na fejsie profil Pawła L. Młody chłopak, kolega po fachu, jeszcze nauczyciel. Komentuje rzeczywistość w dość specyficzny, ale bardzo ciekawy sposób. Oj, czytasz mi za plecami, to wiesz, o kim mówię – kiwnął głową, że tak. – Paweł czasem pisze, że się czuje jak gówno. I wiesz co? Ja go rozumiem, bo mam podobnie. Ciężko jest żyć ze świadomością, że przegrało się życie. Miałam swój świat, dom, pracę, przyjaciół, zespoły teatralne, śpiewanie. Przez własną głupotę straciłam wszystko i wylądowałam tutaj.

– Nie przez głupotę. Byłaś w depresji.

– Ale wcześniej nie byłam w depresji, tylko głupia. I nie przerywaj. Nie mam nic prócz lampki nocnej, biurka i laptopa. Za dwa lata będę mogła iść na emeryturę. Ale mam za sobą tylko trzydzieści dwa lata pracy, więc moja emerytura nie będzie zbyt imponująca. Do tego część zabierze komornik. Nie widzę możliwości, żeby za resztę wynająć mieszkanie i żyć w Polsce. Zostaje mi jedno wyjście. Pracować w Anglii tak długo, dopóki nie zejdę – skrzywiłam się. – Na ten akt, na szczęście, jestem przygotowana. Mam ubezpieczenie, więc na kremację i urnę pieniądze będą. Ale rozumiesz, do czego zmierzam? – spojrzałam na niego. – Moi rówieśnicy mają wyposażone domy, samochody, domki na działkach, oszczędności, a ja jestem jakby w punkcie wyjścia, jakbym miała nadal dziewiętnaście lat, ale to miejsce jest blisko punktu zejścia i nie mam szans na nadrobienie zaległości. Dlatego uważam, że mam prawo czuć się jak gówno, czyli nic niewarta – zakończyłam.

– O la la! – zawołał z przejęciem Izydoriusz. – Kontaktowałaś się ze Wszechświatem? Jak?

Spojrzałam na niego ze zdumieniem.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

– Bo z taką pewnością siebie powiedziałaś, że nie masz szans na nadrobienie! Od razu pomyślałem, że Wszechświat uchylił przed tobą rąbka tajemnicy.

Zezłościłam się.

– Ej, chwileczkę! Sam mówiłeś o drogach! Że wejście na niektóre jest niemożliwe!

– O nie! Tak nie powiedziałem. Chodzi o to, że czasem można wejść z innej strony.

– Tak, i kupić mieszkanie – uzupełniłam zgryźliwie. – Puknij się w czoło, jeśli dasz radę!

– Czy ja mówiłem coś o zakupach? – udawał zdziwionego. – To, że wchodzisz z innej strony, nie znaczy, że zaczynasz od początku. Małgosiu, ty cały czas myślisz po staremu, a już miałem nadzieję, że coś ci się poukładało – powiedział zasmucony.

– Też tak myślałam – powiedziałam po chwili – ale gdy przychodzi dzień na „nie”, zamykam nowe szufladki – spojrzałam na niego, uśmiechnęłam się. – Wiem, nie mogę przewidywać i planować przyszłości, bo nie mam pojęcia, jaki jest plan Wszechświata. Ale widzisz, moje poczucie wartości jest na takim poziomie, że wystarczy mały impuls, żebym się znów zaczęła grzebać w gównie.

– Nie rozumiem cię – pokręcił głową. – Osiągnęłaś w życiu tak wiele.

– Na pół gwizdka. Mogłam osiągnąć więcej i być w Polsce.

– Osiągnęłaś tyle, ile mogłaś jako ty. I jesteś pewna, że chciałabyś być teraz w Polsce?

Tu mnie miał!!! Rzecz w tym, że wcale nie chciałabym być w ojczyźnie i wcale nie chciałabym wracać w najbliższym czasie. Tu było mi dobrze. Londyn był w tym momencie moim ulubionym miastem, a jeszcze nie zobaczyłam wszystkiego!

– Dobra – skapitulowałam – chyba odbiegliśmy od tematu.

Zaczął się śmiać.

– Ale przynajmniej trochę się rozruszałaś.

– Specjalnie mnie zdenerwowałeś, prawda?

– Ależ absolutnie! – zrobił niewinną minkę. – Denerwujesz się sama, to twój wybór, nieprawdaż?

Zgrzytnęłam zębami, co mogło być niebezpieczne dla nich, ale nie mogłam się powstrzymać.

– Wszechświecie! – zawołałam, wznosząc oczy. – On nie ma nic do roboty na górze? Może załatw mu jakiś dokształt, please?

– Przypominam, że jestem twoją jedyną rozrywką! – machnął skrzydłem.

– No dobra, wygrałeś – zrezygnowałam z buntu. – Wróćmy do tematu. Poczucie własnej wartości. Czy Wszechświat je zaplanował? Czy wyszło samoistnie? Jak to się dzieje, że ktoś ma wysokie poczucie wartości, a ktoś, tak jak ja,
niskie?

– Wszystko zaczęło się od świadomości.

***

Stworzenie człowieka było procesem długim. W. i E. wiele czasu spędzili nad przystosowaniem go do życia na Ziemi.

– Porusza się jak zwierzę – zauważyła E. – na czterech nogach. To niebezpieczne, bo może utożsamiać się z nimi, a chyba nie o to nam chodzi.

– Wiem – powiedział W. – dlatego dostali od nas Świadomość. Już niedługo dzięki niej będą wiedzieli, że są innym gatunkiem, całkowicie odrębnym. Będą umieli odróżnić siebie w otoczeniu sobie podobnych. Przynajmniej do czasu, kiedy rozwinie im się mózg i zaczną myśleć.

– A nie mogą od razu?

– Wszystko jest procesem, kochanie, a co łatwo przychodzi, tego się nie docenia.

– Przecież i tak zapomną, że kiedyś chodzili jak małpy – wzruszyła ramionami – więc nie dostrzegą tego, co dostaną. A po drugie myślę, że sama Świadomość to za mało, chyba że wszyscy będą tacy sami.

– Trafiłaś w sedno! – zaśmiał się mąż. – O to właśnie chodzi, że będą się różnić, i to bardzo. Kolor skóry, budowa ciała, włosy, oczy, wzrost, waga. To zewnętrzne różnice. Ale będą też odmienni pod innym względem. To, co będą mieli w sobie, czyli osobowość, charakter, inteligencję, temperament, sposoby działania, zdolności artystyczne na przykład, emocjonalność. Aby to wszystko rozpoznać, będą potrzebowali Samoświadomości. Dzięki niej będą mogli odkryć swoje mocne i słabe strony, odróżnić dobro od zła, miłość od nienawiści, rozpoznać swoje emocje i je nazwać. W końcu dostaną też Samoocenę, która pomoże im w rozpoznawaniu siebie. Chcę, żeby byli istotami światłymi o szerokich horyzontach!

***

– Ambitny plan – zakpiłam. – Czyli miało być pięknie, a wyszło jak zawsze. Dlaczego?

– Po pierwsze Wszechświat nie wziął pod uwagę tego, że ludzie będą podlegać wychowaniu najpierw w rodzinie, potem w różnych szkołach. Spotkają różnych nauczycieli. Będą żyli w jakiejś kulturze, otoczeniu, środowisku. A to wszystko, jak wiesz, ma niebagatelny wpływ na rozwój każdego człowieka. Po drugie większość ludzi została przy świadomości, nie zagłębiając się w samoświadomość. Mają wtłaczane od urodzenia wzorce, ideały, autorytety. W młodości buntują się przeciw nim, bo taka jest natura nastolatków. A później dorastają, zaczynają planować rodzinę, kupno samochodu, budowę domu, wyjazdy na Martynikę i zapominają, dlaczego się buntowali. Wracają do starych wzorców, a jeśli w międzyczasie zachłysną się czymś, bo przemówi do nich jakaś ideologia, to pójdą w nowym kierunku. Ale nie zgłębią tematu, tylko pójdą jak baranki za nowym przywódcą i będą bezkrytycznie wypełniać polecenia.

– Dlaczego zostają przy świadomości?

– A jak myślisz?

– Ze strachu – powiedziałam po chwili – że coś odkryją i będą musieli nad tym popracować. Poznać siebie. A to nie zawsze jest przyjemne. Czasem okazuje się, że nie jesteśmy tacy fajni, jak nam się wydawało.

– Bywa – kiwnął głową.

– Ale bywa też, że nasza samoocena zaburza nam widzenie, prawda? Jeśli od dzieciństwa dostajesz komunikaty, że w czymś się nie sprawdzasz, że na wszystko musisz zasłużyć, łącznie z miłością, to i samoocena jest niska. A jak tak się zdarzy, to i poczucie wartości spada. Żeby je sobie podrasować, ludzie potrafią robić różne dziwne rzeczy – zamyśliłam się. – A teraz, w dobie Internetu, mogą to robić bezkarnie.

– A co ty robisz, żeby podnieść swoje poczucie wartości?

– Mówię, że kocham siebie. I któregoś dnia uwierzę w to naprawdę...

26 kwietnia 2020 r.

Poranek był słoneczny i nawet cieplejszy niż dzień wcześniej, więc codzienny godzinny marsz sprawił mi przyjemność. Nie zmarzłam, a to już dużo. Z nowymi siłami zasiadłam do laptopa, czekając na Izydoriusza. Chwilę się spóźnił albo ja wyrobiłam się szybciej.

– Przepraszam. – Był lekko zziajany, co mnie zdziwiło. Nie sądziłam, że anioły też mogą mieć zadyszkę. – Zasiedziałem się.

– A gdzie byłeś? – spytałam oczywiście z zazdrością. Cwaniak, lata po całym świecie, bez paszportu i bez przeszkód.

– Wszystko przed tobą – powiedział kpiąco. – Też tak możesz w przyszłości latać.

Zaczerwieniłam się.

– Znowu podsłuchujesz – powiedziałam z godnością. – Wyłącz się i powiedz, gdzie byłeś.

– W Wenecji. Muszę ci powiedzieć, że tam jest teraz pięknie. Cicho, spokojnie – rozmarzył się. – Wenecja jest ogólnie cudna. Musisz tam kiedyś pojechać.

– OK, zadzieram kiecę i lecę – zakpiłam. – Jak skończymy książkę, dobrze?

– Możesz kpić, ile chcesz – powiedział spokojnie – ale dobrze wiesz, że czas najwyższy otworzyć się na różne miejsca.

Westchnęłam.

– To chyba nie jest dobry moment na rozmowę o wycieczkach. Nie wiadomo, jak długo będziemy uziemieni. A później, jeśli sprawdzą się różne teorie spiskowe, może być i tak, że wyjedzie ten, kto da się zaszczepić, czyli wcisnąć sobie chipa – zachichotałam. – I wtedy to już na pewno nie ruszę się z Londynu do końca życia. – Izydoriusz machnął skrzydłem, ale go powstrzymałam. – Spokojnie, o teoriach spiskowych dziś nie będziemy rozmawiać – uśmiechnęłam się. – Z konkretnego powodu.

– Jakiego?

– Bo najpierw chciałabym porozmawiać o rezyliencji. – Wyszczerzyłam zęby w uśmiechu.

– Ojejku! – zaśmiał się. – A co to takiego?

– Pociesz się, godzinę temu też nie wiedziałam. Posłuchaj, jaka jest definicja w Wikipedii: „Rezyliencja (z łaciny resilience) – umiejętność lub proces dostosowywania się człowieka do zmieniających się warunków, adaptacja w stosunku do otoczenia, uodpornianie się, plastyczność umysłu, zdolność do odzyskiwania utraconych lub osłabionych sił i odporność na działanie szkodliwych czynników. Zdolność do regeneracji po urazach psychicznych. Pojęcie odnosi się również do społeczności (lokalnych i większych), całych państw lub regionów i ich reakcji na znane lub nieznane zdarzenia o różnej gwałtowności i skali”. Nazwa skomplikowana, ale treść już nie, prawda? – zaśmiałam się.

– Zgadza się – uśmiechnął się anioł. – To coś, co pasuje idealnie na teraz.

– O tym samym pomyślałam, gdy znalazłam to hasło – kiwnęłam głową. – Czasem myślę, że życie przed internetem było mimo wszystko spokojniejsze. Wiadomości dochodziły z opóźnieniem, gdy już traciły siłę przekazu. Teraz wystarczy jedno kliknięcie, żeby dostać masę informacji z całego świata. Jedna gorsza od drugiej. W ten sposób buduje się coraz większe napięcie, więc wzrasta natężenie lęku. A to chyba najgorsze, co może spotkać ludzi,
nie uważasz?

– Oczywiście – powiedział. – Od tego może zacząć się turlanie po równoważni, takiej z podpórką na środku. I kierunek może być tylko jeden. W dół.

***

– Mamy problem. – E. znalazła W., gdy znów nad czymś
myślał.

– Z czym, kochanie? – spojrzał na nią, będąc myślami
daleko.

– Z ludźmi – powiedziała poważnie.

– A co się stało? – spytał zaniepokojony. – Burze już się skończyły, chyba nie narobiły za wiele strat, co?

– Niby nie – pokręciła głową – strat fizycznie jest niewiele. Trochę im pola potratowało, ale z tym sobie poradzą. Gorzej, że w dwie chaty pioruny strzeliły. Nie zdążyli się wyratować, dzieci zginęły – pokręciła głową bezradnie. – I oni teraz boją się, że przy następnych burzach znów ktoś zginie. Ich strach jest tak wielki, że blokują sobie przepływ energii. I teraz się niepokoję, że to się dla nich skończy źle.

– Hmm. – W. zwrócił wzrok na Ziemię, uważnie przyglądając się wiosce. – Daliśmy im strach, żeby ostrzegał, motywował do zachowania bezpieczeństwa, ale to miało działać na krótką chwilę, w momencie zagrożenia życia. A tu patrz, co się dzieje. Wódz chce się pakować i szukać innego miejsca. Ale wszędzie dalej są plemiona myśliwych, nie tolerują obcych – zafrasował się.

– Zrób coś! – zawołała E. – Przecież wszyscy tam zginą!

– Nie mogę nic, kochanie. Strach za bardzo ich nakręcił – pokręcił głową. – Stracili zdolność racjonalnego myślenia, nawet wódz, a to przecież mądry człowiek. Kto tam zginął? – spytał żonę.

– Między innymi jego ukochany syn – powiedziała.

– No tak, emocje doszły do głosu...

***

– I jak się skończyła historia tego plemienia?

– Prawdopodobnie część zginęła, część została niewolnikami, część uciekła i zaczęli nowe życie w innym miejscu – Izydoriusz wzruszył ramionami. – Takie przypadki były na porządku dziennym. Ale Wszechświat zaczął myśleć o strachu inaczej...

***

W. postanowił porozmawiać z synem.

– Ale ja to przecież robię dla ich dobra! – zawołał zdumiony Strach. – Widziałeś, jak kończą ci, którzy mnie odsuwają, bo się niczego nie boją. Prowokują różne zdarzenia i giną sromotnie.

– No tak, tak – myślał głośno W. – Dajesz im sygnał, że coś się dzieje, wysyłasz Adrenalinę, która dostarcza im więcej sił, dzięki czemu mogą uciec, jeśli niebezpieczeństwo jest duże lub stawić czoła, gdy ocenią, że sobie poradzą.

– No, z tą oceną niektórzy mają problem, ale generalnie sobie radzą – skwitował Strach.

– A co dalej?

– Później odchodzę, Adrenalina też, człowiek uspokaja się i może funkcjonować dalej. Ale... – urwał, zastanawiał się nad czymś.

– Ale co? – spytał ojciec.

– „Ale” jest w tym, że coraz częściej nie pozwalają mi odejść – przyznał Strach. – I nie dotyczy to tych, którzy na co dzień walczą, ale ludzi w różnych sytuacjach życiowych. Przywiązują się do mnie. Trzymają na uwięzi. Nie chcą Adrenaliny, nie chcą walczyć, chcą się bać. Kierują swoją uwagę tylko na mnie. Wychwytują sygnały, które potwierdzają, że muszą mnie trzymać przy sobie. Ale im dłużej z nimi jestem, tym bardziej tracą poczucie bezpieczeństwa. Jesteśmy więźniami. Fakt, ostatnio powołali własną ideę, Lęk, dzięki czemu mnie uwalniają, mogę odejść, lecz oni zostają z Nim i cały proces degradacji trwa. Oni skupiają się tylko na energii Lęku i on rośnie, za to maleje energia Miłości. Robi się blokada, nie ma przepływu i zaczynają chorować.

– Hmm, to poważna sprawa – stwierdził W. – Muszę się z kimś skonsultować.

Wezwał na naradę Chorobę i Zdrowie, które potwierdziły zdanie Stracha.

– Ma rację – powiedziała Choroba. – Ludzie coraz częściej uzależniają się od Lęku. Hołubią go w sobie, nie dając odejść. Paradoksalnie on daje im poczucie bezpieczeństwa. Bo sądzą, że jeśli się boją, to nie dadzą się niczemu zaskoczyć, a takie myślenie to jak bańka mydlana, pęka przy najbliższej konfrontacji z rzeczywistością.

– A na co ludzie chorują? – spytał W.

– Na wszystko, co możliwe – odpowiedziała Choroba. – Cały proces opiera się na emocjach. A wiadomo, pod wpływem strachu i lęku zwraca się uwagę na te, używając ludzkiego języka, dołujące. Kieruje się na nie wszystkie siły, a to powoduje blokady energetyczne. W końcu ciało zaczyna je odczuwać, buntuje się i wysyła sygnały. Zaczynają się jakieś dolegliwości, które się zwiększają, nabierają mocy. Organizm coraz mniej sobie z nimi radzi i dochodzi do poważnych chorób, z czasem do śmieci.

– A ty co powiesz? – W. zwrócił się do Zdrowia.

– Choroba i Strach mają rację – potwierdziło. – W momencie, gdy ludzie zaczynają się za bardzo bać, kruszy się ich odporność, bariera immunologiczna, a wtedy Choroba ma łatwy dostęp.

– Co radzicie? – spytał W. – Nie mogę zlikwidować Strachu, bo przecież on ma bardzo ważne zadanie: chronić ludzi przed nimi samymi. Nie mogę zlikwidować Lęku, bo ludzie go powołali, więc musi z nimi zostać. Co w takim razie? Żeby nie było nieporozumień – dodał szybko, patrząc na Chorobę – ciebie też nie chcę i nie mogę zlikwidować. Jesteś ogniwem między Życiem a Śmiercią.

– Wiem o tym – przytaknęła Choroba – ale uwierz mi, wcale nie chcę, żeby ludzie chorowali. Tyle że dolegliwości trzymają mnie na uwięzi. I nawet jeśli wyobrażają sobie chorobę, której nie ma, to tak długo kierują na mnie swoją energię, że muszę się zjawić – wzruszyła bezradnie ramionami. – Myślę, że powinieneś porozmawiać też z Psychiką. Ona może mieć wiele do powiedzenia w tym temacie.

– To prawda – potwierdziło Zdrowie. – Ja często się z nią konsultuję.

Psychika, zwiewna i eteryczna, szybko przybyła na spotkanie.

– Staram się jak mogę – powiedziała – ale gdy ludzie uprą się na coś, nie mam nic do gadania. Mogę się tylko skurczyć do wymiarów orzeszka. A układ odpornościowy jest zależny właśnie ode mnie. Dlatego działamy wspólnie ze Zdrowiem poprzez ciało, które podpowiada, że coś się dzieje złego, więc należy wejrzeć w siebie. Niestety, ludzie z reguły dostrzegają boleści ciała, ale nie biorą pod uwagę dolegliwości duszy. Nie widzą związku między swoimi emocjami a tym, że coś dokucza fizycznie. I kółko się zamyka...

***

– Przyznam szczerze, że czasami zastanawiam się, dlaczego jeszcze żyję – zadumałam się. – Miałam w swoim życiu okres, kiedy tak bardzo nienawidziłam siebie – przyznałam – a nie wpadłam w jakieś poważne choroby. Później przyjechałam tu i chyba znienawidziłam się jeszcze bardziej za to, że wszystko sobie odebrałam. I co? I nic.

– Po pierwsze – powiedział spokojnie Izydoriusz – wpadłaś w depresję, a to poważna choroba. Po drugie nie wiem, czy jeszcze pamiętasz, kilkanaście lat temu sprawdzałaś kręgosłup i on już wtedy był nieźle zdegenerowany. Nic z tym nie zrobiłaś, więc nie wiesz, czy jesteś chora czy nie, a lata pracy tutaj na pewno go nie wyleczyły. Ale – machnął skrzydłem, jakby chciał podkreślić znaczenie słowa – ale po trzecie i chyba najważniejsze. Przed wyjazdem z Polski byłaś aktywna. I nie mam na myśli pracy, bo przy wypaleniu zawodowym nie sprawia ona przyjemności. Ale działałaś z zespołem teatralnym, pisałaś, organizowałaś wydarzenia kulturalne, śpiewałaś, spotykałaś się z ludźmi, którzy podzielali twoje pasje i to pozwalało ci odetchnąć od siebie.

– W tym wypadku chyba masz rację. Moja aktywność była zbawieniem. Ale tu? Dlaczego tutaj nie zwariowałam? Przecież od ponad sześciu lat nic nie robię, tylko staram się utrzymać na powierzchni. Nie działam. Owszem, mam za sobą kilka spotkań autorskich, nawet śpiewałam, trochę pisałam, jeździłam na Festiwal „Wielorzecze” do Elbląga, ale to wszystko! Nic więcej.

– Widocznie tyle mogłaś zrobić dla siebie. Tyle potrzebowałaś. Być może musiałaś się odnaleźć, żeby móc pójść dalej.

– Ale dokąd? – jęknęłam. – Dokąd i po co?

– Na to pytanie ci nie odpowiem. Ale sama mówisz, że wszystko przychodzi, gdy jesteśmy na to gotowi – spojrzał na mnie, uśmiechnął się. – Może jesteś na coś gotowa?

27 kwietnia 2020 r.

Poranek wstał smutny. Jeszcze nie padało, ale Natura jakby już oswajała nas z nadejściem pory deszczowej. Było ciepło, ale wilgoć wisiała w powietrzu, więc nie nastawiałam się na siedzenie w ogrodzie. Dlatego szybko spaliłam papierosa i wróciłam do pokoju. Izydoriusz już na mnie czekał.

– Skończyłaś wczorajszą opowiastkę? – spytał od razu.

– Ej, a może by tak „dzień dobry”, co? – zapytałam kpiąco. – Skończyłam, czego się wściekasz? Aniołowi chyba nie wypada – puściłam oko.

Odetchnął lekko jakby z ulgą.

– Nie wściekam się, ale też jestem rozliczany z czasu, który spędzam z tobą. Jeśli nie ma efektu, znaczy, że jestem bezproduktywny i mogą mnie odwołać – wzruszył ramionami.

– Spokojnie, nie odwołają cię. Robisz dobrą robotę. A wczoraj uznałam, że ważniejsze jest pobycie z ludźmi niż pisanie. Byłam z przyjaciółmi, jak wiesz. Potrzebowali popatrzeć na inny pysk niż tylko swoje, więc im to ułatwiłam – zaśmiałam się.

– No to jest jakiś powód – machnął skrzydłem.

– A opowiastka już skończona – dodałam – możemy zaczynać następną. A na pociechę ci powiem, że mam już załatwioną najlepszą redaktorkę.

– A tłumacza?

– Nie zdecydował się. Tak jak myślałam, warstwa dialogowa go przeraziła. Ale szukam dalej. Rozpuściłam wici – zaśmiałam się – i szukam też kogoś do zilustrowania książki. Jak dobrze pójdzie, będziesz miał swój portret.

Zaczerwienił się.

– To akurat nie jest najważniejsze – wybąkał – ale ilustracje jak najbardziej. Dobry pomysł, Małgosiu – spojrzał na mnie z uznaniem. – Cieszę się, że nie tylko myślisz,
ale też działasz.

– Twoje nauki nie idą w las – zachichotałam. – To co? Możemy przejść do kolejnej lekcji? Bo mam temat.

– No?

– Możemy porozmawiać o szczęściu?

– Jeśli koniecznie chcesz! – uśmiechnął się.

– No pewnie, że chcę, bo szczęście jest ciągłym dążeniem człowieka. A, czekaj, no właśnie, czy ty jesteś szczęśliwy? – spytałam.

– Szczęście to emocja, a anioły nie odczuwają emocji.

– Jak to nie? – zaperzyłam się. – Czasami się na mnie denerwujesz.

– Nie – powiedział łagodnie. – Ja się nie denerwuję. To ty projektujesz na mnie różne emocje. Rozmawiając ze mną, czujesz się tak, jak byś rozmawiała z drugim człowiekiem, więc przypisujesz mi zachowania ludzkie. Bo tak by zareagował ktoś z krwi i kości. A ja już ich nie mam – puścił oko. – To nie mnie widzisz, to tylko twoje wyobrażenie ukształtowane przez lata wdrukowywania w podświadomość, że tak wygląda anioł: ma długie włosy, twarz, nota bene, jestem nawet przystojny w twoich wyobrażeniach i młody – zachichotał – mam ręce, białą sukienkę i skrzydła.

– Anioły są wieczne, więc nie mogą wyglądać staro – odparowałam. – A jeśli chodzi o przystojność lub nie, sam rozumiesz, kwestia gustu.

– Ja się sobie podobam – zachichotał znów.

– To ty się widzisz? – byłam naprawdę zdumiona.

– Już mówiłem, znam twoje wszystkie myśli, te obrazowe też.

– Nie! To jest jakiś absurd! Wcale nie chcę, żebyś znał wszystkie moje wyobrażenia!

– Co ja na to poradzę? Musisz mnie przyjąć ze wszystkimi wadami i zaletami – uśmiechnął się skromnie.

– Mówimy też o zaletach? – mruknęłam. – OK, skończmy ten temat, zanim się nakręcę. Ale jak wyglądasz naprawdę?

– Nie wyglądam – wyjaśnił. – Jestem ideą, niczym cielesnym w ziemskim rozumieniu.

– Jest w tym jakaś logika – przyznałam. – Rzeczywiście przyzwyczaiłam się myśleć o aniołach w taki właśnie sposób, w białych kieckach. Ale wróćmy do szczęścia. Czy w takim razie jest domeną tylko ludzi? A Wszechświat? Energia? Oni nie są szczęśliwi? Przecież sprawia im radość tworzenie, a to uczucie bliskie szczęściu.

– Niech Wszechświat o tym opowie...

***

– Mam wrażenie, że coś nam nie wyszło – stwierdziła którego razu E., gdy razem z mężem obserwowali życie toczące się na Ziemi.

– Dlaczego tak sądzisz?

– Popatrz na nich. Tylko niektórzy są radośni, a reszta ciągle z czegoś niezadowolona. Biją się, kłócą, oszukują, zabijają, są smutni, rozgoryczeni, zawsze chcą czegoś innego i ciągle więcej. Nie podoba mi się to. Nie rozumiem ludzi. My jesteśmy stale szczęśliwi, u nas to stan permanentny. Ale znaleźć spełnionego człowieka, to jakby szpilki w stogu siana szukać – wzruszyła ramionami.

– Hmm – zamyślił się W. – Widzisz, my jesteśmy szczęśliwi bezwarunkowo, a oni, dążąc do osiągnięcia szczęścia, sami sobie stawiają warunki.

– Jak to?

– To proste. Najpierw chcą zapewnić byt. Jeśli nie mają co jeść, gdzie spać, nie mogą czuć szczęścia, bo z pustym brzuchem to niełatwe. Akurat tego nie jesteśmy w stanie zrozumieć, bo nie potrzebujemy pokarmów. Ale dla nich to jest podstawa i z jednej strony mają rację. Jeśli człowiek nie je, traci siły i nie może obronić rodziny i siebie przed wrogiem, więc nie może czuć się bezpiecznie. Jednym z warunków jest też miłość, bycie z kimś bliskim. Uważają, że nie można być szczęśliwym samotnie. Potrzebują też uznania ze strony innych ludzi, bo dzięki temu wzrasta ich poczucie własnej wartości. No i jeszcze chcą się jakoś spełniać, realizować cele, rozwijać się pod różnymi względami.

***

– Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę – zauważyłam – ale przedstawiłeś mi tutaj piramidę Maslowa. Cały zestaw potrzeb człowieka.

– Powinnaś pamiętać, że wszystko jest w DNA i Wszechświat wiedział o tym od początku – uśmiechnął się. – Nawet jeśli nie znał nazwiska Maslowa.

– OK – westchnęłam. – I co dalej?

***

– To znaczy, że oni całe życie będą tacy niespełnieni? – spytała E.

– Nie będzie tak źle – uśmiechnął się W. – Wiesz, to nie jest aż tak złe, bo motywuje do kolejnych kroków. Kwestia w tym, żeby kolejne kroki dawały samozadowolenie.

– Im nie dają, jak widać – stwierdziła ze smutkiem. – Mają dookoła siebie piękny świat, a nie potrafią tego dostrzec i cieszyć się tym! Wiecznie gonią za czymś, ale mam wrażenie, że sami nie wiedzą za czym. I ciągle tylko proszą jakiegokolwiek boga o szczęście!

– Skąd wiesz? – zainteresował się W.

– Nasi synowie o tym opowiadali – powiedziała zrezygnowana. – Dla nich to powód do śmiechu, bo przecież nie mogą nic dać. A ludzie ciągle wierzą, że kiedyś, kiedyś Bóg ześle im szczęście. I tylko na to czekają, jakby nie wiedzieli, że to ma się w sobie! Nikt nie może dać im szczęścia, jeśli go sami nie znajdą.

– Brawo! Pięknie to powiedziałaś! – przytulił żonę. – Masz rację, kochanie. Ludzie, przychodząc na świat, przynoszą ze sobą największy skarb – szczęście. Niektórzy znajdą je w Bogu i nie mam tu na myśli naszego syna – pokręcił głową – tylko ideę, w którą będą wierzyć. Inni będą go szukać w drugim człowieku, otaczając się rodziną i przyjaciółmi. Jeszcze inni w gierkach politycznych czy gromadzeniu pieniędzy. A jeszcze inni będą czekać całe życie, aż samo do nich przyjdzie.

– Ale jeśli będą sobie stawiać warunki odczuwania szczęścia, to nie mają szans.

– Myślę, że wielu z nich znajdzie szczęście w jednym ważnym momencie: gdy poczują wdzięczność. Za to, że są. Za to, kim są bez względu na stan majątku, pochodzenie, miejsce zamieszkania. Za to, że mogą myśleć, czuć i odkrywać siebie. Za to, że mogą kochać siebie i innych. Za wolność umysłu. Za niezależność. Za to, że mogą coś tworzyć. Za to, że mogą robić coś dla drugiego człowieka. Za to, że mogą iść prostą drogą bez oszukiwania siebie i innych. Za zdrowie. Za wszystko, co dostali w prezencie, a przyjmują jako karę. Za życie. Jeśli wezmą za nie odpowiedzialność, droga do szczęścia otworzy im się sama.

***

– Uff – odetchnęłam głęboko. – Mocne słowa. „Droga do szczęścia otworzy się sama” – zacytowałam. – Łatwo mówi się komuś, kto ma wszystko.

– To nie jest tak, jak myślisz – uśmiechnął się Izydoriusz. – Wszechświat jest pełnią i pustką, wszystkim i niczym, więc problem typu „czy jeszcze coś mogę mieć” jego w ogóle nie dotyczy. Ale jeśli chodzi o ludzi, sytuacja jest inna. Bo nawet jak masz wszystko, to i tak zdaje ci się, że jest coś, czego nie posiadasz i znowu nie możesz odczuwać szczęścia. Problem jest ze statusem szklanki: do połowy pusta...

– Czy do połowy pełna – weszłam mu w słowo. – Masz rację. Też jeszcze czasem mam z tym kłopot – zastanowiłam się. – Ale wiesz? W momencie, gdy odkryłam Wszechświat i Energię, zrozumiałam też, że nikt nie może uczynić mnie szczęśliwą – uśmiechnęłam się. – Jest tak, jak powiedziała Energia. Szczęście mam w sobie i tylko ode mnie zależy, czy je wyciągnę na zewnątrz, wykorzystując do tego choćby swoje pasje, czy zasypię gruzami nienawiści, niemocy, strachu i paniki.

28 kwietnia 2020 r.

Zgodnie z zapowiedziami poranek wstał ponury, toteż ciężko było mi się wyciągnąć z łóżka. W końcu jednak wstałam i poszłam na godzinny marsz. Zmokłam niewiele, ale mało widziałam, bo okulary zachlapane. Dobrze, że o tej porze nie ma czemu się przypatrywać, jeszcze mniej ludzi niż zwykle.

Wszystko mi szło wolniej, w dodatku zajęłam się akcją „Flaga na majówkę”, więc dla Izydoriusza miałam czas dopiero w samo południe, gdy piłam drugą kawę. Ale nawet się nie złościł, wręcz przeciwnie.

– Pogoda marna, to skazana jesteś na lapka w pokoju – zachichotał. – I na mnie też.

– To nie jest skazanie – zaśmiałam się. – Też muszę co jakiś czas odpocząć od słońca, dać odetchnąć skórze i oczom. A z tobą lepiej pracuje się tutaj, gdy nie wlewasz mi myśli w głowę, a normalnie opowiadasz. Tak więc jest dobrze. Możemy zaczynać?

– Jest coś, o czym chcesz porozmawiać? – spytał. – Czy mam znaleźć temat?

– A mogę ja? – uśmiechnęłam się. – Wczoraj mówiliśmy o szczęściu i od razu skojarzyło mi się to z rodziną.

– Całkiem dobra myśl! Rodzina to jeden z elementów wpływających na poczucie zadowolenia.

– Wszechświat i Energia nie mają tak dobrze, prawda?

– Dlaczego tak uważasz?

– Bo oni byli i są sami – wzruszyłam ramionami. – Człowiek, przychodząc na świat, ma wokół siebie rodziców, czasem rodzeństwo, dziadków i babcie, ciotki, wujków, kuzynów. Później dochodzą znajomi i przyjaciele z podwórka, z przedszkola, ze szkół, studiów, a jeszcze później zakłada własną podstawową komórkę społeczną – zaśmiałam się. – Ludzie pracują, robią coś społecznie i wszędzie nawiązują nowe znajomości. Jedni przychodzą, inni odchodzą, ale cały czas mamy wokół siebie ruch. Owszem, czujemy się czasami samotni, ale sami nie jesteśmy. A Wszechświat i Energia założyli rodzinę, mają dzieci, wnuki i prawnuki, ale, mimo wszystko, on nie ma z kim wyskoczyć na piwo – puściłam oko – o ona poplotkować o zakupach.

– Trochę racji w tym jest – zgodził się Izydoriusz – ale z nimi jest inaczej niż z ludźmi. Wszechświat to wszystko, już ci o tym mówiłem, więc jest też ciszą i gwarem, samotnością i towarzystwem, a Energia stała się jego uzupełnieniem. Sami są wystarczający dla siebie.

– W takim razie po co była im rodzina?

– Bo zgodnie z DNA mają też w sobie pierwiastek macierzyńsko-tacierzyński, więc musieli powołać rodzinę. To silniejsze od nich. Poza tym wiedzieli, że muszą powołać pewne idee jako swoje potomstwo zgodnie z przeznaczeniem i godzili się na to. Owszem, nie mają przyjaciół i znajomych, jak to jest na Ziemi, ale nie potrzebują ich. Mają siebie i to im wystarcza.

– Mówiłeś o pierwiastku macierzyńsko-tacierzyńskim. Nie wszyscy ludzie go mają.

– Wszyscy mają, uwierz mi – zapewnił. – Tylko nie każdy daje mu tyle energii, żeby go z siebie wydobyć. Nie wszyscy chcą mieć dzieci i mają do tego prawo.

– Jasne, że tak – zgodziłam się z nim. – Choć wiele osób uważa, że żyjąc na Ziemi, mamy przede wszystkim obowiązek prokreacji.

– No cóż, z jednej strony trochę racji w tym jest. Gdyby wszyscy ludzie nie chcieli mieć dzieci, ludzkość wyginęłaby szybko. Ale z drugiej nie wolno nikomu narzucać własnych poglądów. Każdy człowiek ma wolną wolę i prawo wyboru. Gdy dojrzewa, zaczyna widzieć świat, ocenia go i sam decyduje o przedłużeniu gatunku. Jeśli nie chce, nikt nie może mu tego nakazać.

– No właśnie – westchnęłam – a presja społeczna w tym temacie jest ogromna. Szczególnie tam, gdzie religia dochodzi do głosu, a Święta Rodzina jest przykładem. Choć jak dla mnie to żaden przykład.

– Dlaczego? – uśmiechnął się.

– Jeśli Maria była dziewicą, jak głosi KK, to znaczy, że nie uprawiali seksu z Józefem, a z tego wynika białe małżeństwo. Według prawa kanonicznego małżeństwo powinno być „skonsumowane”, inaczej można je unieważnić. Mało tego, oni mieli tylko jedno dziecko, a nacisk jest na posiadanie gromadki. Tak więc Święta Rodzina to Święta Ściema, a generalnie chodzi o seks, żeby nie uprawiać go dla przyjemności, tylko po to, żeby począć dzieci. Ale zanim to się stanie, musi powstać związek, zalążek rodziny. Tak jak u Wszechświata i Energii. Już mi powiedziałeś, że ich dzieci przyszły na świat inaczej niż ziemskie – zachichotałam – ale Wszechświat obserwuje Ziemię, zna DNA, więc widzi więcej
niż my.

***

– Oni potrzebują rodziny bardziej niż my – powiedział W., przytulając E. – My mamy siebie, więc jesteśmy pełnią. Ale oni są inni, ciągle czują brak, a rodzina da im poczucie bezpieczeństwa. Wiesz, gdy ktoś przychodzi na świat, a wokół niego jest dużo miłości, rozwija się lepiej.

– Ale sam zobacz. – E. wskazała na Ziemię. – Ile ta dziewczynka ma lat? Jedenaście?

– Dwanaście – powiedział W.

– No widzisz, a musi poślubić mężczyznę, który wygląda jak jej ojciec. Do tego on ma już potomstwo, nawet wnuki, po co mu to dziecko za żonę?

– Bo ma same córki i wnuczki, a chce mieć syna. A jak ta dziewczynka mu nie urodzi męskiego potomka, wymieni ją na młodszą.

– To jest straszne! – wybuchnęła E. – Przecież ona powinna bawić się zabawkami, nie penisem!

– Nie będzie się bawić penisem, zaręczam ci. – W. był tak samo zły jak żona. – Zostanie wielokrotnie zgwałcona do czasu aż zajdzie w ciążę. Przez dziewięć miesięcy da jej spokój, poszuka seksu w burdelu. A później wszystko zacznie się od początku.

W. był naprawdę rozczarowany. Wiedział, że Seks jest w DNA, więc prędzej czy później ludzie go znajdą. Zdarzyło się prędzej, ale Seks był przypisany do Miłości, mieli razem odbywać wędrówkę między ludźmi. Miał być dopełnieniem, gdy para ludzi dojrzałych fizycznie i psychicznie zdecydowała się być ze sobą, rozumieli się na poziomie duchowym i chcieli się wspólnie zestarzeć. Seks łączył w inny sposób, choćby dlatego, że był krokiem na drodze do rozwoju rodziny. Tymczasem ludzie robili z niego inny użytek, bardzo często odganiając Miłość, a przywołując Gwałt i Przemoc. Seks przestawał być czymś spajającym, niosącym radość i spełnienie. Dawał rozpacz, ból, nieszczęście.

W szczególnej sytuacji były kobiety, co bardzo bolało E. Wszystkie religie stopniowo zniewalały je, odbierając wszelkie prawa. Kobiety stawały się zabawkami w rękach mężczyzn, którzy ochoczo korzystali ze swoich praw. Bez względu na wiek, nawet jeśli jeszcze były dziećmi, miały wypełniać oczekiwania i albo dawać dzieci, albo przyjemność. Bo, niestety, ludzie odnaleźli wśród idei także Rozwiązłość i szczodrze korzystali z jej darów.

– Ale kobiety też bywają rozpustne – kręcił głową W. – Nie tylko mężczyźni.

– Owszem – niechętnie zgodziła się E. – masz rację. To jest dla mnie też bardzo bolesne.

Oboje mocno przeżywali wszystkie rewolucje seksualne na Ziemi, to, że inicjacje zaczynały się coraz wcześniej. Nie podobało im się, że Seks jakby zapominał, że powinien być towarzyszem Miłości, a wysuwał się na plan pierwszy.

– To nie moja wina – tłumaczył się Seks. – Oni ciągle o tym myślą i zwiększają moją energię. Nie mam wyjścia, muszę być tam, gdzie ludzie mnie przyzywają. A oni, gdzie tylko są, wszędzie zdejmowaliby ubrania. Zupełnie jakby proste ruchy frykcyjne zastępowały im wszystkie inne doznania.

***

– Byli przeciw Seksowi? – spytałam.

– Nie chcieli, by traktowano dzieci, kobiety i mężczyzn przedmiotowo, w dodatku z użyciem Manipulacji, Przemocy i Gwałtu. A tego niestety nie gwarantowała także rodzina. I to było dla nich bardzo bolesne.

– „Prawdziwa rodzina – chłopak i dziewczyna” – zacytowałam słynne powiedzenie. – Co Wszechświat myśli
o tej tezie?

– Wszechświat jest zwolennikiem Miłości. Jeśli ludzie kochają się, szanują, doceniają, dbają o siebie, pielęgnują uczucie, nie narzucają swojej woli, wspólnie o wszystkim decydują, są partnerami, a nie swoimi niewolnikami, to nieważna jest płeć – uśmiechnął się Izydoriusz. – I jeszcze powinni się ze sobą zaprzyjaźnić, bo gdy minie szał miłosny, zostanie coś więcej, co pozwoli im wspólnie iść przez życie.

– Ale pary jednopłciowe nie mogą mieć dzieci, więc nie podtrzymają gatunku – powiedziałam przekornie.

– Domy dziecka przepełnione są ofiarami rodzin hetero, jest z czego wybierać.

– No tak, ale dzieci adoptowane przez homoseksualnych rodziców najprawdopodobniej też zostaną homoseksualistami.

– Małgosiu – powiedział groźnie anioł. – Czemu mnie prowokujesz?

Zaśmiałam się.

– Przepraszam – powiedziałam ze skruchą – to ta pogoda tak na mnie działa. No i fakt, że to już trzydziesty siódmy dzień kwarantanny, a Borys nie powiedział jeszcze nic konkretnego.

– Trochę cię rozumiem – machnął skrzydłem. – Ale dobrze wiesz, że dzieci homoseksualnych rodziców nie muszą być homoseksualne, jak dzieci z rodzin hetero nie muszą być hetero. O tym wszystkim decyduje DNA, a nie wychowanie czy opinia społeczna.

– Wiem – kiwnęłam głową. – Bardzo często ona staje się w tym wypadku pręgierzem, batem, bo są ludzie wierzący, którym sztywne ramy religijne nie pozwalają na akceptację inności. A decydują o tym kapłani, którzy stosują zasłonę dymną, żeby ukryć pedofilię wśród swoich. Właśnie, właśnie, a to też idea powołana przez ludzi?

– Zgadza się – kiwnął głową Izydoriusz – i to naprawdę wcześnie. Ludzie – mruknął – mają tendencję do szukania zła zamiast dobra.

– Masz rację. Ale może Wszechświat i Energia dodają za mało energii Miłości? Bo sam zobacz, w ostatnich latach coraz więcej ludzi się rozwodzi. I to często po dwóch – trzech latach małżeństwa. Jak to możliwe, że tak się dzieje?

– Wszechświat i Energia cały czas trzymają Miłość na najwyższym poziomie energii – powiedział anioł. – Szkoda, że ludzie tego nie trzymają. Coś jak z kupnem lodówki. Ma być nowoczesna, modna, ładnie prezentować się w kuchni i robić kostki lodu. A jak się zepsuje po dwóch latach, to nie ma mowy o naprawie, kupi się nową.

– Tak – westchnęłam – powierzchowność uczuć na krótki dystans, wszystko musi dziać się szybko jak w amerykańskim filmie. Czyli co? – spojrzałam na niego, smutno mi się zrobiło. – Zmierza to ku zburzeniu rodziny? Wspólnoty? Bo jeśli ludzie odrzucają miłość, wybierają erzac...

– Chcesz się poddać czarnowidztwu? – zaśmiał się.

– Nie! – powiedziałam po chwili. – Nic z tego! Na przekór wszystkiemu wierzę w Miłość! Wierzę, bo jeśli przestanę, to stracę wszystko, co mam...

29 kwietnia 2020 r.

– Małgosiu, czy jesteś osobą wierzącą? – spytał mnie Izydoriusz, gdy już byliśmy gotowi do pracy.

– Zależy, jak na to spojrzysz – zaśmiałam się. – Z punktu widzenia ortodoksyjnego katolika nie jestem. Nie wierzę w Boga, a dogmaty religijne do mnie nie przemawiają. Wolę posługiwać się etyką niż przykazaniami.

– Ale byłaś osobą wierzącą? – dociekał.

– Nie wiem – wzruszyłam ramionami. – Jak pamiętasz, w domu nikt mnie nie zmuszał do niczego. Owszem, zostałam ochrzczona, miałam pierwszą komunię, ślub kościelny także. Choć najpierw musiałam odbyć odpowiednie nauki w ramach bierzmowania, bo w szkole średniej już na religię nie chodziłam – zamyśliłam się, przypominając sobie dawne lata. – Był czas, że działała na mnie smutna historia Jezusa, ale zmartwychwstanie i inne cuda traktowałam jako kolejny mit. A je zawsze lubiłam, jak pamiętasz. Zaczęłam się zastanawiać, jak to możliwe, że ten dobry, sprawiedliwy Bóg mógł pozwolić na wojnę, Auschwitz, Katyń, SB i całą resztę. Rozumiesz? Do tego wszystko, co działo się wokół mnie. Choroba i śmierć mojego taty na przykład. Wiem, że nie można patrzeć przez pryzmat jednostki, ale dla mnie to było bardzo ważne i chyba w dużej mierze przesądziło o moim wyborze. Istnienie Boga, który tylko teoretycznie nas wspiera, przeszkadzało mi na tyle, że odeszłam od wiary. Najpierw uważałam, że jestem agnostyczką, a później, że ateistką.

– A teraz jak jest?

– Jak wiesz, mam za sobą trudny czas. Tu w Anglii też. Nie mogłam sobie ze sobą poradzić. Ciągłe bóle brzucha, przeziębienia, zły stan psychiczny i fizyczny. Byłam bliska ostateczności. Gdyby tylko Tamiza nie była tak czarna – puściłam oko do anioła, a on pogroził mi skrzydłem, i to tak, że zdjęcie znów spadło. – Ej! – zawołałam. – W końcu się potłucze, a gdzie ja teraz znajdę nową ramkę? – Izydoriusz popatrzył na mnie ze skruszoną miną, a ja postawiłam fotografię i kontynuowałam. – No, tak że wiesz... O czym mówiłam? A, już wiem. Byłam bliska ostateczności i w końcu zaczęłam szukać ratunku, bo nie mogłam już znieść swojego życia w ciągłym marazmie i apatii, w rozpaczy, w rozpamiętywaniu, co zrobiłam dobrze, co źle, dlaczego wszystko poszło w taką, a nie inną stronę, co by było, gdybym zrobiła inaczej. No wiesz... Powinieneś to pamiętać, chyba że wagarowałeś – zakpiłam – ale jestem w stanie ci wybaczyć. Byłam okropna sama dla siebie, więc i anioł mógłby mieć dość. Ale wtedy przez całkowity przypadek odkryłam Reiki. Zgodziłam się na próbny seans i to było przedziwne doświadczenie. Poczułam, że coś we mnie krąży, coś, co daje mi siłę i sprawia, że odchodzi ode mnie zło, smutek, ból. Jeździłam na kolejne seanse, żeby nadal odczuwać to samo. Wtedy zaczęłam szukać siebie i odpowiedzi na pytanie, kim jestem, co tu robię, dokąd zmierzam i dlaczego. A ponieważ nie było mi łatwo, odpowiedzi były smutne. Dopóki nie odkryłam, że istnieje coś takiego jak Wszechświat i Energia! Nagle wszystko stało się jasne i klarowne – uśmiechnęłam się. – Zrozumiałam, że jestem ich dzieckiem i osobą wierzącą, ale w całkiem innym znaczeniu niż potoczne.

– A wiara? Jak ją sobie wyobrażasz?

– To coś w rodzaju świetlistego promienia, który łączy człowieka ze Wszechświatem i Energią. Tym promieniem idą Dobro i Piękno oraz trzy siostry: Wiara, Nadzieja i Miłość. One mają w sobie energię, która wzmacnia i chroni przed złem. Ale nie takim w pojęciu, że jak Wszechświat ma mnie pod swoją opieką, to nic złego mnie nie spotka. To nieprawda. Zło może nas dotknąć w każdej chwili, bo nie możemy odpowiadać za innych ludzi, którzy chcą je czynić, a Wszechświat nie jest w stanie zatrzymać każdego, kto wyrządza krzywdę. Ale te wiązki promieni to ochrona nas samych, naszych myśli i widzenia świata. Nie mam wpływu na innych, ale mam na siebie. I to ja decyduję, co się ze mną dzieje, czy pozwalam się krzywdzić. – Spojrzałam na anioła. – To ma jakiś sens?

Kiwnął głową aprobująco.

– Gdy je przyjmujemy, te wiązki, nasza energia się wzmacnia i nie mają dostępu Agresja, Przemoc, Złość, Pustka i tak dalej. Budzi się Samoświadomość tego, kim się jest, swoich emocji, skąd się biorą i dlaczego właśnie te, a nie inne. Strach powoli zaczyna się chować, odzywa się radość istnienia i wdzięczność. A to pozwala coraz lepiej pracować nad sobą. Tak, wiara jest nam potrzebna, żeby móc się poukładać z samym sobą. Gorzej się dzieje, jeśli do tego promienia łączności ze Wszechświatem włącza się religia. Powoli oplata swoim sznurkiem energetyczną wiązkę, zaciska, krępuje, dusi, zabiera powietrze. Już nie widzi się tego słońca, które na nas promieniuje. Do świadomości dochodzą zakazy, nakazy i strach przed karą, a to jest oczywiste zaprzeczenie miłości. Uff, ale się nagadałam – zaśmiałam się. – I nawet nie wiem,
czy to jest jasne.

– Zrozumiałem – uśmiechnął się. – Myślę, że wiele osób też pojmie. Ale na pewno nie wszyscy. Liczysz się z tym, że możesz się spotkać z ostracyzmem?

– Tak – zachichotałam – dojdzie do tego, że będę niczym Salman Rushdi.

– No, może nie będzie tak źle. Chyba że dążysz do zniszczenia chrześcijaństwa, religii, Boga, rodziny i tak dalej. Dążysz?

– Nie – uśmiechnęłam się. – Nie mam takiego zamiaru. Ludzie potrzebują wiary, a jeśli do tego wymagają odpowiedniego pomieszczenia i pośrednika, to niech mają. Ja bym tylko chciała, żeby kapłani się zmienili. Żeby przypomnieli sobie, co jest podstawą wiary. Człowiek. Każdy, bez względu na narodowość, kolor skóry, poglądy, wyznanie, preferencje seksualne. Żeby zapomnieli o sobie, a pamiętali o miłości do ludzi i Ziemi. To wszystko.

Zapadło milczenie.

– Izydoriuszu – przerwałam je w końcu – a możesz mi odpowiedzieć na pytanie?

Spojrzał na mnie uważnie.

– Odpowiedziałem na milion twoich pytań, dlaczego miałbym nie odpowiedzieć i na to?

– Bo może być trudne.

– Rozumiem. Pytaj, najwyżej nie odpowiem.

– Nie wiem, jak to powiedzieć... Ale może prosto z mostu: czy ten wirus faktycznie jest powodem pandemii? Czy izolacja ludzi na całym świecie jest naprawdę potrzebna, czy mamy po prostu siedzieć w domach i nie przeszkadzać innym wprowadzać swoich diabelskich planów?

– Nie mogę odpowiedzieć na te pytania – powiedział łagodnie. – To wykracza poza moje kompetencje. Pytasz w zasadzie o przyszłość, a jej nie mogę ci zdradzić. Twoje życie to tu i teraz. Ale obiecuję, że nie będę się urywał na wagary – uśmiechnął się i puścił oko. – I przypilnuję, żebyś już nie robiła głupot.

– Od razu głupot! – Chciałam rzucić jakąś drwiną, ale nagle dotarło do mnie, co chce przez to powiedzieć. – Czekaj, czekaj! Zostawiasz mnie??? – krzyknęłam. – W takim momencie? Przecież opowiastki jeszcze nieskończone! – miotałam się. – Przecież jeszcze trwa izolacja! Nie możesz mnie zostawić samej! Zobaczysz, od jutra będę całe dnie w łóżku spędzała! Będę tylko żarła! I jeszcze zamówię na Amazonie kilka flaszek i będę chlała na umór! Zobaczysz! Tak będzie! – Łzy stanęły mi w oczach. – Dlaczego? – wyłkałam.

– Małgosiu, nie mogę zostać dłużej. – Był naprawdę smutny. – Moja rola skończona. Powiem ci, jak było. Widziałem, że nie dajesz sobie rady z przymusowym bezrobociem. A że już od jakiegoś czasu mówiłaś, że chcesz napisać o Wszechświecie i Energii, postanowiłem ci pomóc – uśmiechnął się. – Ale ty w międzyczasie wzrosłaś i wiem, że już teraz sobie poradzisz. Masz do skończenia powieść, którą kiedyś zaczęłaś, pamiętasz? A nasze opowiastki już zamknięte – uśmiechnął się. – Zrobiłaś dobrą robotę! Wszechświat będzie zadowolony. I muszę ci powiedzieć, że jednak z bliska nie jesteś tak wredna jak myślałem – puścił do mnie oko.

– Izek, ale... – próbowałam kupić jeszcze kilka dni. – Nie wiem, jak zakończyć! Że co? Że bohater odszedł w kierunku zachodzącego słońca? Że żyli długo i szczęśliwie? Że ja tam byłam, miód i wino piłam? Przecież to bez sensu! Uważam, że jeszcze nie skończyliśmy – powiedziałam bezradnie.

– Moja droga, ale dlaczego chcesz coś zakończyć? – spojrzał na mnie z uśmiechem. – To nie mitologia grecka, jeszcze nic się nie skończyło. Może przeciwnie, dopiero wszystko się zaczyna...

***

W. rozłożył szerokie ramiona, przeciągnął się, ziewnął, rozejrzał się za E., ale jej nie było. No właśnie! Dlaczego jej nie ma i gdzie jest? Praktycznie nigdy nie spał, czasem tylko zapadał w rodzaj letargu. Działo się tak, gdy wbijał się w hamak. Uważał, że to jeden z ważniejszych wynalazków ludzkości. Ale gdy on zbliżał się do hamaka, E. od razu korzystała z okazji i wyrywała się na samodzielne wyprawy. Nie lubił tych wypadów, bo z reguły wracała zdenerwowana, szczególnie z pobytu na Ziemi. Wygrzebał się z kołyski i rozejrzał wokół. Ciemność panowała jak zawsze. Hamak ustawił w takim miejscu, żeby było jak najlepiej do odpoczynku, czyli ciemno i cicho. A znaleźć takie miejsce ostatnimi czasy nie było łatwo.

Wyczuł ją, zanim zobaczył. Całkiem naturalne. Była jego jedyną i największą miłością. Owszem, kochał dzieci, ale to ona stanowiła jedność z nim. Nie istnieli bez siebie. Choć wszystko ich różniło.

Tak samo od razu wyczuł jej nastrój.

– Byłaś u dzieci? – spytał, przytulając ją.

– Tak.

– Mam pytać?

– Nie musisz, przecież wiesz. Jedne radzą sobie wręcz świetnie, inne nie mają na to szans.

– Tak, wiem – wymruczał. – Uważasz, że powinniśmy coś z tym zrobić?

– Nie musimy – wzruszyła ramionami. – Ludzie rewelacyjnie radzą sobie z autodestrukcją. Niedługo będzie po wszystkim.

– I co wtedy? – Pytanie było retoryczne. Doskonale wiedział, co dalej.

– Zaczniemy od początku.

– Wiesz, że nic nie będzie tak samo.

– Wiem.

– A co z naszą rodziną? Z dziećmi, wnukami, prawnukami? Też się rozmnożyliśmy – przyznał z mimowolną dumą. – Jak ludzie.

– Wiadomo, zostaną z nami. Zresetujesz im tylko pamięć – stwierdziła autorytatywnie. – Niektórym wyjdzie to na dobre – uśmiechnęła się sarkastycznie.

– Czyli czekamy? Nie wkraczamy jeszcze do akcji? – Nieoczekiwanie się rozkaszlał. – Przyznam szczerze, chciałbym już oczyścić powietrze. Jeśli nawet na mnie działa ten smog, to znaczy, że jest naprawdę źle.

– Dajmy im ostatnią szansę – powiedziała niechętnie. – Może jednak jakoś się ogarną.

W. spojrzał na żonę z czułością. Chyba lubiła Ziemię, skoro nie chciała jej „natentychmiast” zniszczyć. A wiedział, że była do tego zdolna.

– Zatem zróbmy jeszcze raz TO.

I ku Ziemi poszybowała wiązka promieni, wzmocniona Wiarą, Nadzieją, Miłością, Pięknem i Dobrem.

***

– Izydoriuszu! – Obejrzałam się za siebie, ale jego już nie było. Na kanapie leżało małe białe piórko. Podniosłam się z fotela, wzięłam je do ręki. Poczułam lekki powiew.

– Izydoriuszu! – zawołałam przed siebie. – Dziękuję! – wysłałam mu buziaka na dłoni. – Za wszystko! I proszę, nie chodź za często na wagary, nawet jeśli w Dolinie Krzemowej jest ciekawiej.

Zerwał się wiatr, z półeczki spadło zdjęcie.

– Masz szczęście, że szybka się nie zbiła – zaśmiałam się przez łzy – bo musiałabym do Wszechświata uderzyć o zwrot kosztów.

W oddali rozległ się śmiech, a potem wszystko ucichło.

– OK, znikaj – szepnęłam – a ja i tak wiem, że tam jesteś. Moja promienna wiązka jest coraz silniejsza...

Ciąg dalszy zapewne nastąpi...

Jestem ukochanym dzieckiem Wszechświata i Energii. Gdy przyszłam na świat, dostałam od nich wspaniały posag. Wszechświat obdarował mnie mądrością i dobrocią oraz połączył złocistą nitką z trzema najważniejszymi siostrami: Wiarą, Nadzieją i Miłością.

Energia rozpaliła w mojej duszy niekończące się światło. Nawet jeśli czasem przygasa, po chwili odradza się jak Feniks z popiołów i goreje za każdym razem większym blaskiem.

Dostałam też od nich Wolność, Wolną Wolę i Prawo Wyboru. Dzięki temu to ja decyduję o swoim życiu. W moim DNA jest wszystko, ale ja wybieram to, co najlepsze: Piękno, Uczciwość, Prawdę, Pasje, Kreatywność.

Kocham swoje życie i codziennie wzrastam. Przyjmuję każde dobro, które do mnie przychodzi. Moja miłość promieniuje na cały świat. A świat to my. Ja, Ty, On, Ona, Oni. Tamci też. Nie mam uprzedzeń, nie oceniam NIKOGO, nie krytykuję. Wszyscy są ważni i moja miłość idzie do każdego. Jestem pewna, że pod wpływem miłości każdy może rozniecić w sobie światło, które dostał przy narodzinach od Energii, a wtedy będziemy mogli uleczyć cały świat.

Wszyscy jesteśmy ukochanym dziećmi Wszechświata i Energii. Idźmy w życie z Mądrością i Dobrocią, rozświetleni Miłością, która tak pięknie się mnoży, gdy się ją dzieli.

Podziękowania

Pisząc cokolwiek, nigdy nie miałam parcia na dziękowanie. Tym razem jest inaczej. Ta książka jest dla mnie ważna z wielu względów i nawet uzbierała się spora grupa tych, wobec których odczuwam wielką wdzięczność. Tak więc moje podziękowania niech przyjmą (kolejność przypadkowa, nie ma znaczenia):

1. Aneta FreeSoul – Mistrzyni Reiki, otworzyła mnie, sceptyczkę, na nowe życie, za co jestem wdzięczna dozgonnie.

2. Kpt. Seweryn Cichalewski – dziadek. Wypełniając zobowiązania rodzinne (według ustawień), przeszłam (oczywiście z pewnymi modyfikacjami) całą Jego drogę, łącznie z bankructwem i ucieczką z kraju. To on sprowadził mnie do Anglii, gdzie zaczęłam nowe, diametralnie inne życie. A teraz czeka na swój powrót do ojczyzny. Dziadku, obiecuję, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś spoczął przy swojej Eleonorze.

3. Dominika Lewicka-Klucznik – najlepsza ze wszystkich redaktorek świata. Zawsze ma dla mnie czas. Zawsze wie, co powiedzieć, żebym choć przez moment wierzyła w siebie.

4. Danusia Sobiepan – moja siostra i pierwsza czytelniczka opowiastek. Codziennie dostawałam odpowiedź: „Pisz dalej!”.

5. Arco van Ieperen – poeta i tłumacz, który podarował mi swój czas.

6. Andrzej Ścibisz – pokazał mi drogę przez „Amazona”, z czego skorzystałam.

7. Wszechświat i Energia – byli, są i będą, a ja czuję się ich ukochaną córką.

8. Mojgan – moja szefowa, dzięki której spokojnie mogłam oddać się pisaniu, nie bojąc się śmierci głodowej.

9. Marcin Ostrowski – mój przewodnik po amerykańskich realiach; człowiek, który za każdym razem pierwszy egzemplarz książki miał w rękach przed autorką!

10. Izydoriusz – mój Anioł Stróż, któremu szczerze współczuję, bo sporo musiał się przy mnie nabiedzić przez tych 58 lat. Ale też uważam, że nie powinien za wiele narzekać, bo przynajmniej się nie nudził.

11. COVID-19 – to może przewrotne z mojej strony, ale gdyby nie pandemia i przymusowa izolacja, ta książka pewnie nie powstałaby nigdy. Dlatego, mimo wszystko, dziękuję.