Książka została wydana przy wsparciu

Literature Translation Institute of Korea (LTI Korea).

TYTUŁ ORYGINAŁU:

Redaktorka prowadząca: Marta Budnik

Wydawczyni: Monika Rossiter

Redakcja: Adrian Kyć / Rytm pisania

Korekta: Małgorzata Lach

Projekt okładki i grafik: © Izabela Dudzik

DTP: Maciej Grycz

DALLERGUT DREAM DEPARTMENT STORE:

The Dream You Ordered is Sold Out

Copyright © 2020, Lee Miye

All rights reserved.

The Korean edition was originally published by Sam & Parkers Co., Ltd., Seoul, Korea

This Polish edition is published by arrangement with Sam & Parkers Co., Ltd.

through KL Management, Seoul, Korea

Copyright © 2024 for the Polish edition by Mova an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Copyright © for the Polish translation by Jeong In Choi i Filip Danecki, 2024

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2024

ISBN 978-83-8371-178-2

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Jan Żaborowski

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog. Historyczny sklep Trzeciego Ucznia

1. Wielki dzień sklepu

2. Wytyczne dotyczące nocnych randek

3. Sen przepowiadający przyszłość

4. Żądanie zwrotu kosztów traumy

5. Walne zgromadzenie twórców snów

6. Bestseller miesiąca

7. „Yesterday” i pierścień benzenowy

8. Rozpoczęcie okresu próbnego: „Życie innych ludzi”

9. Sen przysłany ci przez anonimowego klienta

Epilog 1. Rozmowa kwalifikacyjna Vigo Myersa

Epilog 2. Idealny dzień Speedera

Prolog. Historyczny sklep Trzeciego Ucznia

Penny w krótkich włosach, całych mokrych i puszystych, ubrana w wygodną koszulkę, siedziała na pierwszym piętrze swojej ulubionej kawiarni. Tego ranka otrzymała informację z Galerii Snów DallerGuta, że jej podanie o pracę przeszło proces weryfikacji, a rozmowa kwalifikacyjna odbędzie się w następnym tygodniu. Udała się prosto do księgarni na rogu, obkupiła w książki na temat rozmów o pracę – dotyczących wszystkiego: od ogólnych wytycznych po pytania przygotowawcze – i teraz zakuwała ich treść w pełnym trybie bojowym.

Od pewnego czasu w ogóle jednak nie mogła się skoncentrować. Mężczyzna pijący herbatę przy sąsiednim stoliku wybijał rytm stopami i za każdym razem, gdy to robił, pokazywał swoje kolorowe skarpetki do spania, co strasznie rozpraszało Penny.

Ubrany w gruby szlafrok, popijał herbatę z półprzymkniętymi oczami. Kiedy tylko dmuchał w kubek, orzeźwiający zapach napoju dobiegał jej stolika. Pił pewnie specjalną mieszankę herbacianą, dobrą na zmęczenie.

– Mmm, przepyszna herbata… ciepła… dolewka… za ile…?

Mężczyzna mruczał pod nosem, jakby mówił przez sen, po czym mlaskając, wrócił do poruszania stopami.

Penny przesunęła krzesło tak, by nie widzieć jego skarpetek. Wielu innych gości kawiarni również było ubranych w piżamy. Obok schodów prowadzących na parter siedziała kobieta w wypożyczonym szlafroku. Drapała się po karku i od czasu do czasu wyginała ciało, jakby zesztywniała.

Od stuleci rodzinne miasto Penny słynęło z lokalnych produktów związanych ze snami, które napędzały jego rozwój, przez co teraz było metropolią z wciąż rosnącą populacją. Jego mieszkańcy, w tym Penny, przywykli do obcowania z gośćmi z zewnątrz paradującymi w szlafrokach.

Dziewczyna popijała ostygłą kawę. Okropnie gorzki kofeinowy napój spłynął jej do gardła i zdało się, że natychmiast wytłumił rozpraszające ją dźwięki otoczenia, spowijając całe ciało aurą spokoju. Dwie porcje Syropu Spokoju warte były swojej dodatkowej opłaty. Penny przysunęła do siebie arkusz z pytaniami do powtórki i przeczytała raz jeszcze ostatnie zadanie, z którym miała problem.

P: Który sen i jego producent wygrał jednogłośnie Grand Prix podczas ceremonii „Sen roku” w 1999?

1. Sen o przepłynięciu Oceanu Spokojnego wzdłuż i wszerz jako orka – Kick Slumber

2. Sen o życiu przez tydzień jako rodzice – Yasnooz Otra

3. Sen o spoglądaniu na Ziemię z kosmosu – Wawa Sleepland

4. Sen o herbatce z postacią historyczną – Doje

5. Sen niepłodnej pary przepowiadający narodziny trojaczków – Aganap Coco

Penny pogrążyła się w myślach, gryząc nasadkę długopisu. Rok tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty dziewiąty był dość dawno temu. Młodzi reżyserzy snów jak Kick Slumber czy Wawa Sleepland mogli nie być właściwym wyborem. Penny przekreśliła długopisem obie odpowiedzi. Kiedy ukazała się produkcja Yasnooz Otry „Sen o życiu przez tydzień jako rodzice”? Jeśli dobrze pamiętała, było to całkiem niedawno. Sny Otry zwykle były bardzo promowane przed premierą, a jedno z haseł z ich reklam nieustannie żyło w jej pamięci – ich modelka mówiła z werwą: „Wciąż zawracasz sobie głowę karceniem swoich dzieci? Spraw, by przez tydzień żyły jako ty we śnie, a twoje problemy znikną!”.

Penny wahała się między pozostałymi dwiema opcjami i ostatecznie wybrała „e”, czyli „Sen niepłodnej pary przepowiadający narodziny trojaczków” Aganap Coco. Sięgnęła po kawę, by wziąć kolejny łyk, gdy nagle znikąd futrzana łapa pojawiła się na jej arkuszu pytań. Penny podskoczyła tak, że prawie przewróciła filiżankę.

– Nie, poprawna odpowiedź na to pytanie to „a” – powiedział właściciel wielkiej łapy bez żadnego powitania. – W dziewięćdziesiątym dziewiątym zadebiutował Kick Slumber i był to historyczny moment, ponieważ w swoim pierwszym roku wygrał Grand Prix. Oszczędzałem pieniądze przez sześć miesięcy z rzędu, aby kupić jego produkt. To był najżywszy sen, jaki miałem w całym swoim życiu. Uczucie moich płetw przecinających ocean i widok pod falami. To było tak realne, że kiedy się obudziłem, pomyślałem: „Jakie to niesprawiedliwe, że nie urodziłem się orką!”. On jest geniuszem. Wiesz, ile miał wtedy lat? Zaledwie trzynaście!

Właściciel łapy wydawał się pękać z dumy, jakby mówił o swoim własnym osiągnięciu.

– Assam, to ty. Tak się zastanawiałam, kto to znowu. – Penny wyciągnęła rękę i odsunęła kubek z kawą. – Skąd wiedziałeś, że tu jestem?

– Zobaczyłem, jak wychodzisz z księgarni z naręczem książek. Wiedziałem, że będziesz się tu kręcić. Nigdy nie uczysz się w domu. – Assam spojrzał na stos książek na stole. – Przygotowujesz się do rozmowy kwalifikacyjnej?

– A o tym to skąd niby wiesz? Sama się o niej dowiedziałam dziś rano.

– W tej okolicy nic nie pozostaje niezauważone przez nas, noctilucas.

Assam był jednym z pracujących na tej ulicy noctilucas. Ich zadaniem było pilnowanie, by śpiący goście nie zdejmowali piżam. Goniły za nagimi ludźmi, niosąc na ramionach po sto śpiworów. Ich przerośnięte łapy, pazury, które był wystarczająco długie, by przyczepić się do kilku ubrań naraz, i przyjazny wygląd sprawiały, że praca ta była dla nich odpowiednia. Ironią losu było, że one również niczego na sobie nie miały, ale po namyśle Penny stwierdziła, że klienci czują się bardziej komfortowo gonieni przez równie nagie futrzaste stworzenia niż przez dobrze ubranych ludzi.

– Nie przeszkadza ci, że tu siedzę, prawda? Stopy mnie bolą od całodziennej krzątaniny.

Assam usiadł na krześle naprzeciwko, zanim Penny zdążyła odpowiedzieć. Jego puszysty ogon wystawał z otworu w oparciu, delikatnie nim merdał.

– To jest za trudne. – Znów spojrzała na pytania. – Ile ty właściwie masz lat, że to wszystko wiesz, Assam?

– To niegrzeczne pytanie dla noctiluca – odpowiedział chłodno. – Sporo się uczyłem, by dostać się do sprzedaży detalicznej. Zrezygnowałem, gdy uznałem, że ta praca bardziej mi odpowiada – dodał, głaszcząc szlafroki na swoich ramionach. – Tak czy inaczej nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Niezdarna Penny dostaje się na rozmowę kwalifikacyjną do Galerii Snów DallerGuta!

– Chyba moja dobra karma w końcu zaczyna działać! – Penny naprawdę uważała, że to cud, że udało się jej przejść selekcję.

Galeria Snów DallerGuta była miejscem pracy pożądanym przez każdego młodego człowieka. Dobra płaca, wytworny staromodny budynek, który był punktem orientacyjnym miasta, różne benefity i przemyślane świadczenia pracownicze w postaci darmowych snów rozdawanych przy specjalnych okazjach. Była niezliczona ilość powodów, dla których chciało się tam pracować. Najważniejszy jednak był zaszczyt pracy ramię w ramię z DallerGutem.

Miejscowi zaznajomieni byli z długim rodowodem DallerGutów. Mówiło się, że ta rodzina praktycznie założyła miasto. Perspektywa pracy z panem DallerGutem napełniała serce Penny takim entuzjazmem, że jej ciało prawie że puchło niczym balon.

– Naprawdę mam nadzieję, że się dostanę – oznajmiła, składając ręce jak do modlitwy.

– I przygotowujesz się, po prostu czytając te książki? – Assam podniósł jeden z tomów przygotowawczych, przekartkował go i odłożył z powrotem na stół.

– Pomyślałam, że powinnam zapamiętać wszystko, co mogę. Nigdy nie wiadomo, o co będą pytać. To może być wymienienie Wielkiej Piątki legendarnych producentów snów albo najlepiej sprzedającego się snu dekady, albo jaka pora dnia jest popularna wśród jakiej grupy demograficznej klientów… Kto wie? Dowiedziałam się, że zmiana, na którą aplikowałam, ma wielu klientów z Australii Zachodniej i Azji. Nauczyłam się nawet na pamięć wszystkich stref czasowych i linii zmian daty. Czy wiesz, dlaczego nasze miasto ma ciągły, całodobowy napływ klientów? Mam ci to objaśnić?

Penny była bardzo zmotywowana do wygłoszenia długiego wykładu, ale Assam równie chętnie odrzucił jej propozycję, energicznie kręcąc głową.

– DallerGut nigdy nie zadałby tak nudnego pytania. Każdy gimnazjalista na ulicy znałby odpowiedź.

Widząc, jak Penny robi się ponura, Assam wyciągnął łapę, by poklepać ją po ramieniu.

– Nie martw się. Cokolwiek by mówić, mam naprawdę szeroki krąg znajomych. Po dekadzie pracy tutaj wiele słyszałem o DallerGucie – ciągnął, zanim Penny ponownie zapyta go o wiek. – Słyszałem, że uwielbia pytać o niejednoznaczne rzeczy dotyczące snów, więc nie sądzę, by jego pytanie miało jasną odpowiedź. A skoro już o tym mowa, to przyszedłem tu, by ci to dać. – Assam zrzucił z ramienia na podłogę stertę szlafroków i zaczął w nich grzebać. Z góry ubrań wydobył małe zawiniątko. Rozpakował je i wyciągnął z niego naręcze skarpetek do spania. – Czekaj, nie, to jest dla klientów z zimnymi stopami… Ach tak, tu mam! – Wyjął z paczki książeczkę wielkości dłoni. Na jasnoniebieskiej grubej okładce widniał ekstrawagancko złocony tytuł: Opowieść o Bogu Czasu i Trzech Uczniach.

– Nie widziałam tej książki od wieków! – Penny od razu ją rozpoznała. Właściwie każdy, kto dorastał w mieście, powinien ją znać. Była to popularna pozycja, niemal obowiązkowa lektura dla dzieci.

– Pytanie DallerGuta może pochodzić z tej książki, wiesz, o twoje przemyślenia na temat zawartej w niej historii. Jeśli nie czytałaś jej, odkąd byłaś mała, powinnaś przeczytać ją ponownie. W końcu to jedna z najważniejszych opowieści! – Assam przysunął krzesło bliżej Penny, a jego twarz znalazła się tuż przy jej twarzy. – A tak między nami: słyszałem, że DallerGut podarował tę książkę wszystkim pracownikom Galerii Snów.

– Naprawdę? – odrzekła Penny, biorąc w pośpiechu książkę od noctiluca.

– Oczywiście! To tylko dowodzi, jak jest dla niego waż… – Assam przeniósł wzrok z Penny na widok za oknem na tarasie. – Jej! Powinienem już wracać. Wydaje mi się, że przed chwilą widziałem osobę chodzącą w samej bieliźnie.

Jego kasztanowe nozdrza zadrżały. Czym prędzej podniósł stos szlafroków, podczas gdy dziewczyna pomogła mu włożyć skarpetki do spania z powrotem do tobołka.

– Powodzenia, Penny. Daj mi znać, jak poszła rozmowa kwalifikacyjna. – Assam wstał, ale jego oczy wciąż był wpatrzone w widok na zewnątrz. – Na szczęście dzisiaj ten facet ma na sobie chociaż majtki… – mruknął.

– Dzięki, Assam – odpowiedziała, a jego ogon zamerdał, jakby chciał powiedzieć: „Nie ma za co”.

Noctiluca zszedł na dół.

Penny dotknęła książki, którą zostawił Assam. Miał rację. Dlaczego nie pomyślała, żeby ponownie ją przeczytać? Wyjaśniała ona pochodzenie tej wielkiej ulicy handlowej, jak również narodziny miasta, a przede wszystkim genezę Galerii Snów DallerGuta. Jeśli DallerGut ceni sobie historię, istniała duża szansa, że odpowiedź znajduje się w tej lekturze. Penny schowała do plecaka kartki pełne błędnych odpowiedzi. Jednym haustem dopiła resztę kawy, wyprostowała plecy i otworzyła książkę.

Opowieść o Bogu Czasu i Trzech Uczniach

Eony temu żył Bóg Czasu, który rządził czasem ludzi. Pewnego dnia, podczas zwykłego, relaksującego lunchu, zdał sobie sprawę, że zostało mu niewiele czasu. Wezwał swoich Uczniów i podzielił się z nimi nowiną.

Pierwszy Uczeń, śmiały i zuchwały, zapytał nauczyciela, co powinni zrobić dalej. Drugi, o czułym sercu, cicho ronił łzy, zagubiony we wspomnieniach, które dzielił z Bogiem Czasu. Ostatni Uczeń stał bez słowa, czekając na kolejne słowa mistrza.

– Mój najdroższy Trzeci Uczniu, zawsze rozważny i ostrożny, pozwól, że zadam ci pytanie. Jeśli podzielę czas na trzy części, którymi każdy z was będzie mógł zarządzać, którą z nich wybierzesz: przeszłość, teraźniejszość czy przyszłość? – zapytał Bóg Czasu.

Trzeci Uczeń zastanowił się i odrzekł:

– Niech Pierwszy i Drugi Uczeń wybiorą, a ja wezmę to, co zostało.

Zuchwały Pierwszy nie przepuścił okazji i szybko powiedział, że wybierze przyszłość.

– Proszę, obdarz mnie mocą, bym nie rozpamiętywał przeszłości, abym mógł rządzić przyszłością – dodał.

Pierwszy Uczeń zawsze uważał, że uchwycenie w porę przyszłości bez oglądania się w przeszłość jest najwspanialszą cnotą. Tak więc Bóg Czasu dał mu przyszłość z mocą łatwego zapomnienia o przeszłości.

Następnie Drugi Uczeń ostrożnie poprosił o przeszłość. Powiedział, że trzymanie się wspomnień uczyni go na zawsze szczęśliwym, bez wyrzutów sumienia i poczucia pustki. Tak więc Bóg Czasu dał mu przeszłość z mocą wiecznego pielęgnowania wszelkich starych wspomnień.

Trzymając wtedy odłamek teraźniejszości – absurdalnie mały i ostry w porównaniu z przyszłością i przeszłością – Bóg Czasu zapytał Trzeciego Ucznia:

– Czy będziesz zarządzać chwilową teraźniejszością?

– Nie, Nauczycielu, proszę, na razie rozdziel ją wszystkim ludziom po równo – odpowiedział Trzeci Uczeń.

Bóg Czasu był zdezorientowany.

– Chcesz powiedzieć, że przez wszystkie lata mojego nauczania żadnego rodzaju czasu nie uznawałeś za wyjątkowy? – zapytał rozczarowany Bóg Czasu.

Zmusiło to Trzeciego Ucznia do szczerości.

– Najbardziej lubię czas, kiedy wszyscy śpią, Nauczycielu. To wtedy nie rozpamiętujemy przeszłości ani nie martwimy się o przyszłość. Ale ludzie nie biorą pod uwagę snu w szczęśliwych wspomnieniach, które pielęgnują, ani w wielkiej przyszłości, na którą czekają. Nawet ludzie śpiący w teraźniejszości nie rozpoznają, że śpią. Jak śmiem ja, marna istota, występować i mówić, że będę rządził tym marnym czasem? – odpowiedział z trudem Trzeci Uczeń.

Pierwszy Uczeń skrycie zaśmiał się z niego złośliwie, podczas gdy Drugi był lekko zaskoczony. Obaj uważali sen za stratę czasu. Ale Bóg Czasu wspaniałomyślnie zaoferował czas snu Trzeciemu Uczniowi.

– Drodzy Pierwszy i Drugi Uczniu, czy nie macie nic przeciwko temu, abym wziął z waszych odłamków czas już przespany i taki, który dopiero będzie przespany, i dał je Trzeciemu Uczniowi? – zapytał Bóg Czasu, a Pierwszy i Drugi Uczeń bez wahania odpowiedzieli:

– Nic a nic, Nauczycielu.

Tak więc Trzej Uczniowie wzięli swoją porcję odłamków czasu i rozproszyli się. Pierwszy i Drugi Uczeń, którzy otrzymali przyszłość i przeszłość, byli bardzo zadowoleni z mocy danych im przez Boga Czasu.

Pierwszy Uczeń i jego zwolennicy porzucili wszystkie uciążliwe rzeczy z przeszłości i wkrótce byli podekscytowani budowaniem nowej, wspaniałej przyszłości, wyruszając do krainy znacznie większej niż ich własna.

Równie podekscytowany był Drugi Uczeń i jego zwolennicy, którzy pielęgnowali przeszłość, pamiętając swoje młode, urodziwe twarze i miłe wspomnienia.

Nie minęło jednak wiele czasu, a pojawiły się problemy.

Pierwszy Uczeń i jego ludzie byli tak zaabsorbowani przyszłością, że ogrom przeszłości, o której całkowicie zapomnieli, zaczął piętrzyć się jak mgła nad ziemią, na której żyli. Nie mogli już rozpoznać swoich przyjaciół i rodziny przez gęste warstwy oparów. Wspomnienia z ukochanymi zniknęły, podobnież nie mogli nawet przypomnieć sobie, po co marzyli o przyszłości. Stali się nieświadomi rzeczy znajdujących się tuż przed nimi, a co dopiero dalekiej przyszłości.

Sytuacja Drugiego Ucznia i jego zwolenników nie była lepsza.

Uwięzieni w swych miłych wspomnieniach, nie potrafili zaakceptować upływu czasu, nieuniknionych rozstań i śmierci. Łzy ich słabych dusz nieustannie spływały pod ziemię, tworząc wielką jaskinię, w której ostatecznie się ukryli.

Będąc świadkiem tego wszystkiego, Bóg Czasu czekał, aż wszyscy ludzie zasną. Następnie, oświetlony blaskiem księżyca, zakradł się do ich sypialni. Wyjął ostry odłamek teraźniejszości, chwyciwszy go mocno, a następnie przeciął cienie nad ich łóżkami. Trzymając kawałek cienia w jednej ręce i pustą butelkę w drugiej, Bóg Czasu wyszedł w ciemność.

Najpierw zebrał mgliste wspomnienia, które porzucili Pierwszy Uczeń i jego zwolennicy, i umieścił je w pustej butelce. Następnie zebrał w dłonie wszystkie łzy przelane przez Drugiego Ucznia i jego zwolenników.

Na koniec Bóg Czasu w tajemnicy przed innymi poszedł zobaczyć się z Trzecim Uczniem.

– Co cię tu sprowadza w nocy, Nauczycielu? – zapytał Trzeci Uczeń.

Bóg Czasu bez słowa wyjął to, co przyniósł, i położył wszystko na stole – śpiący cień, butelkę z zapomnianymi wspomnieniami i okrągłe łzy.

Odgadując mgliście intencje swego mistrza, Trzeci Uczeń zapytał:

– Co mam z tym uczynić, aby pomóc ludziom?

Zamiast odpowiedzi Bóg Czasu podniósł cień, zwiotczały w głębokim śnie, i włożył go do butelki. Gdy ten z trudem otworzył oczy, Bóg Czasu wlał do środka krople łez.

Wtedy wydarzył się cud. Łzy stały się oczami cienia i otworzyły się szeroko, a on ożył, poruszając się wśród wspomnień. Bóg Czasu wręczył Trzeciemu Uczniowi butelkę z cieniem i wspomnieniami.

– Kiedy ludzie śpią, niech ich cienie budzą się za nich – odpowiedział Bóg Czasu.

Choć Trzeci Uczeń był mądry, nie miał pojęcia, co Nauczyciel miał na myśli.

– Czy chcesz, mistrzu, pozwolić ludziom myśleć i czuć nawet podczas snu? W jaki sposób miałoby to im pomóc?

– Wszystkie wspomnienia, których cienie doświadczą podczas snu, wzmocnią serca takich ludzi jak Drugi Uczeń. A kiedy obudzą się następnego ranka, przypomną im się ważne rzeczy i nie będą zapominać jak nieostrożny Pierwszy Uczeń.

Gdy Bóg Czasu skończył mówić, po raz pierwszy poczuł, że dostępny mu czas dobiega końca.

Gdy jego mistrz stopniowo zanikał, Trzeci Uczeń krzyknął w pośpiechu:

– Proszę, oświeć mnie bardziej, Nauczycielu! Jak mogę nauczyć ludzi, aby to wszystko zrozumieli? Nie potrafię nawet tego nazwać.

Bóg Czasu uśmiechnął się i rzekł:

– Nie muszą tego rozumieć. Może i lepiej, jeżeli nie będą wiedzieć. Nadejdzie czas, gdy naturalnie to zaakceptują.

– Mistrzu, czy mógłbyś przynajmniej nadać temu jakąś nazwę? Czy mam to nazwać cudem? A może iluzją? – zapytał rozpaczliwie Trzeci Uczeń.

– Nazwij to snem.

I w tym momencie Bóg Czasu zniknął bez śladu.

Gdy Penny zamknęła książkę, ogarnęło ją dziwne uczucie. Kiedy czytała ją po raz pierwszy w dzieciństwie, historia wydawała się obca i absurdalna. Jak bajka. Ale na świecie jest wiele rzeczy, których nie da się zrozumieć, jeśli nie wierzy się w nie. Wszyscy w mieście akceptowali tę historię tak naturalnie, jak akceptuje się krąg życia – od nieistnienia do narodzin i daremnej egzystencji aż po śmierć. Samo nasze istnienie, ludzi, którzy śnią każdej nocy, a także założona przez Trzeciego Ucznia Galeria Snów, przekazywana z pokolenia na pokolenie aż do żyjącego współcześnie DallerGuta – to wszystko stanowiło żywy dowód na prawdziwość tej historii.

Penny na nowo odniosła wrażenie, jakby DallerGut był postacią legendarną, do której nie można się nawet zbliżyć. Myśl o rozmowie z nim w cztery oczy sprawiła, że czuła, jak jej żołądek zaciska się w połowie z podekscytowania, a w połowie ze zdenerwowania. Czuła, że czas wracać do domu.

Wróciła ze stosem książek w plecaku i aż do zaśnięcia nie odłożyła lektury, którą dał jej Assam. Czytała ją i czytała raz za razem przez kilka dni, aż do rozmowy o pracę. Czytała ją tyle razy, że znała całą historię na pamięć.

Kiedy nadszedł dzień rozmowy kwalifikacyjnej, Penny dotarła do domu towarowego wcześnie, aby poszukać biura DallerGuta w holu na parterze.

Niektórzy ludzie nosili luźne koszulki i workowate szorty jako piżamy, a inni chodzili w szlafrokach wypożyczonych od noctilucas. Wszyscy przyglądali się różnym sennym produktom na wystawie.

– Och, nowy sen Kicka Slumbera już wyszedł… Zostań gigantycznym żółwiem na Galapagos. Niech pomyślę. Ocena od tych wybrednych krytyków wciąż wynosi cztery i dziewięć! Ale co to? „Spektakularna otchłań otaczająca jego pancerz”? Najwyraźniej ich jednozdaniowe komentarze są bezużyteczne.

Na stoisku „Top nowości” klient ubrany w spodnie od piżamy w gwiazdki zastanawiał się z pudełkiem ze snem w rękach. Penny miała dziesięć minut, aby dostać się do biura DallerGuta gdzieś na parterze, ale nie było tam żadnego fantazyjnego miejsca wyglądającego na pokój właściciela. Chciała zapytać recepcjonistkę w średnim wieku, ale cały czas rozmawiała przez telefon. Inne pracowniczki w lnianych spódnicach były zbyt zajęte, żeby spojrzeć w jej stronę.

– Mamo! Chyba oblałam!

Penny wpadła na kobietę rozmawiającą przez telefon donośnym głosem.

– Zadał mi tylko kilka absurdalnych pytań. Studiowałam ostatnie pięć lat trendów w branży snów, a on o nic nie zapytał!

Pewnie była to kandydatka, która miała rozmowę wcześniej. W porywie rozpaczy Penny próbowała zapytać ją wielkimi, wyraźnymi ruchami ust: „Gdzie. Jest. Biuro?”.

Kobieta tępo wskazała palcem w górę, po czym zniknęła w tłumie.

Drewniane schody prowadziły na pierwsze piętro. Po bliższym przyjrzeniu się Penny zobaczyła po prawej stronie na wpół otwarte drewniane drzwi z przyklejonym kawałkiem papieru: „Pokój rozmów”. Złuszczona farba na drzwiach i beztroskie pismo sprawiały, że wyglądało to jak wejście do starej szkolnej sali.

Przed drzwiami Penny wzięła wdech, by uspokoić nerwy. Wciąż niepewna, czy to biuro DallerGuta, z grzeczności zapukała do już otwartych drzwi.

– Och, proszę wejść – rozległ się silny, dźwięczny głos. Głos znajomy, ten sam, który Penny czasami słyszała w wywiadach telewizyjnych i audycjach radiowych. W środku bez wątpienia siedział DallerGut.

– Przepraszam.

Biuro było mniejsze, niż wyglądało z zewnątrz. DallerGut zmagał się ze starą drukarką za długim biurkiem.

– Witam, czy może pani dać mi chwilę? Papier zacina się za każdym razem, gdy chcę coś wydrukować.

Ubrany w schludną koszulę, wyglądał na wyższego i szczuplejszego niż w telewizji czy czasopismach. Na jego rozczochranych, falujących włosach widać było pasma siwizny.

DallerGut siłą wyciągnął coś z drukarki – wyglądało na to, że było to CV Penny. Papier był pognieciony i miał oderwane końce, bo zaciął się gdzieś w drukarce, ale mężczyzna wyglądał na zadowolonego.

– Nareszcie.

Podszedł do niej i podał jej swoją pomarszczoną, chudą dłoń. Zdenerwowana Penny szybko otarła spoconą rękę o ubranie, po czym przywitała się z nim.

– Dzień dobry, panie DallerGut, jestem Penny.

– Miło mi panią poznać, panno Penny. Nie mogłem się doczekać naszego spotkania.

Nawet wewnątrz biura przypominającego raczej obskurny magazyn DallerGut wyglądał królewsko. Po bliższym przyjrzeniu się jego ciemnobrązowe oczy zdawały się emanować blaskiem jak u chłopca, przecząc jego wiekowi. Penny szybko odwróciła wzrok, ponieważ czuła, że wpatruje się w niego zbyt intensywnie.

Pudełka były porozrzucane po całym biurze. Chyba we wszystkich znajdowały się sny. Niektóre z nich były wilgotne od długich dni spędzonych w tym miejscu, a inne wydawały się nowe dzięki błyszczącej fakturze opakowania.

DallerGut przysunął do niej stalowe krzesło, jakby chciał zwrócić na siebie jej uwagę.

– Może pani usiąść tam. – Wskazał na pobliskie krzesło. – Proszę się rozgościć. A to są… moje ulubione ciasteczka. Proszę sobie wziąć jedno.

Podał jej pysznie wyglądające ciasteczko wysadzane małymi orzechami.

– Dziękuję – powiedziała Penny. Gdy wzięła kęs, powietrze stało się chłodniejsze, a jej ramiona rozluźniły się. I o dziwo niegdyś tajemnicze biuro wydało się jej znajomym miejscem. Czuła coś podobnego do tego, gdy do kawy dodawała Syropu Spokoju, lecz tym razem o wiele mocniej. Ciasteczka gospodarza zdecydowanie miały w sobie coś wyjątkowego.

– Doskonale pamiętam pani imię – rozpoczął rozmowę DallerGut. – Pani aplikacja była imponująca. Szczególnie podobało mi się zdanie: „Bez względu na to, jak dobry, sen jest tylko snem”.

– Słucham? Och, to… – Teraz przypomniała sobie, że umieściła to zdanie w swoim skądinąd bardzo nijakim podaniu tylko po to, by wyróżnić się na tle innych i wzbudzić zainteresowanie DallerGuta. Czy postrzegał ją jako nowicjuszkę, która bez cienia strachu złożyła dokument z taką treścią? Penny powinna była się domyślić, że to dziwne, iż w ogóle przeszła przez proces rekrutacji.

Szybko oceniła minę DallerGuta. Na szczęście nie sprawiała wrażenia, jakby myślał: „Zobaczymy, jak zareaguje ten dzieciak”. Wydawał się szczerze nią zainteresowany.

– Miło słyszeć, że zrobiłam na panu wrażenie – odpowiedziała ostrożnie Penny, uważając na jego reakcję.

– Przejdźmy zatem do rzeczy, dobrze? – DallerGut spojrzał w stronę sufitu po swojej lewej stronie, zastanawiając się nad pytaniem.

Penny przełknęła ciężko.

– Po pierwsze, chciałbym usłyszeć pani szczerą opinię na temat snów, panno Penny. – DallerGut zaczął od podchwytliwego pytania.

Dziewczyna wzięła głęboki oddech, próbując przypomnieć sobie modelową odpowiedź, którą widziała w książce przygotowującej do rozmowy kwalifikacyjnej.

– Tak więc… Sny pozwalają nam doznać rzeczy, których inaczej nie moglibyśmy doświadczyć w rzeczywistości… Służą jako substytut niemożliwego… – Penny nie umknęło rozczarowanie na twarzy DallerGuta i przeszło jej przez myśl, że wielu poprzednich kandydatów prawdopodobnie odpowiedziało identycznie.

– To nie brzmi jak ta sama osoba, która napisała ten wniosek. – DallerGut odłożył papiery, nie patrząc Penny w oczy.

Intuicja podpowiadała jej, że te słowa właśnie rzuciły cień na jej kandydaturę. Obawiając się nadchodzącego odrzucenia, czuła, że musi odwrócić bieg wydarzeń.

– Ale nawet jeśli możemy doświadczyć w snach tego, co nierealne, to nigdy nie mogą one stać się rzeczywistością!

Penny nie miała pojęcia, o czym mówi. Wiedziała tylko, że musi odróżnić się od reszty kandydatów. Przeczuwała, że tego właśnie szuka DallerGut. Poza tym jeśli zacytowanie w podaniu jego wypowiedzi: „Sen jest tylko snem” pozwoliło jej przejść proces, to powinna konsekwentnie trzymać się swojej ścieżki.

– Bez względu na to, jak dobry miało się sen, po przebudzeniu to już koniec.

– Dlaczego? – zapytał DallerGut z poważnym wyrazem twarzy.

Penny była zakłopotana. Oczywiście nie było żadnego wiarygodnego uzasadnienia dla tej zaimprowizowanej odpowiedzi. Wiedziała, że to niegrzeczne, ale wepchnęła do ust resztę ciastka, przeżuła ją i połknęła, mając nadzieję, że użyczy jej nieco mocy.

– Nie ma konkretnego powodu. Po prostu słyszałam, że klienci najczęściej zapominają o swoich snach. Dosłownie miałam na myśli to, że sny są tylko snami, ponieważ znikają po przebudzeniu. I dlatego nie wpływają na rzeczywistość. Podoba mi się ta część o nieprzekraczaniu granicy.

Penny przełknęła sucho. Mówiła bez przerwy, by uniknąć ciszy, która jej zdaniem zaszkodziłaby rozmowie o pracę. Ale nietrudno było stwierdzić, że jej odpowiedź właśnie zabiła nastrój.

– Rozumiem. Czy to wszystko, co ma pani do powiedzenia na temat snów? – spytał beznamiętnie DallerGut.

Penny postanowiła, że skoro i tak już tu jest, to powie, co ma do powiedzenia. Wydawało się jej, że kiedy opuści to biuro, taka okazja już się nie powtórzy.

– W rzeczywistości zanim przyszłam na rozmowę kwalifikacyjną, kilkakrotnie przeczytałam Opowieść o Bogu Czasu i Trzech Uczniach. W tej historii Trzeci Uczeń postanowił rządzić czasem snu. Czasem, na którym innym uczniom nie zależało tak bardzo.

Spojrzenie DallerGuta utwierdziło ją w przekonaniu, że przeczytanie książki po sugestii Assama było doskonałym wyborem. Znów patrzył na nią tym samym zaciekawionym wzrokiem co na początku rozmowy.

– Nie do końca rozumiem wybór Trzeciego Ucznia. Pierwszy Uczeń wybiera przyszłość, która ma nieskończone możliwości. A przeszłość, wybrana przez Drugiego Ucznia, zawiera wszystkie bezcenne doświadczenia, które zostały przeżyte. Nadzieje na przyszłość i lekcje z przeszłości. Obie te rzeczy są niezbędne do życia w teraźniejszości.

DallerGut subtelnie skinął głową. Penny nie zrobiła pauzy.

– Ale co z czasem, kiedy się śpi? Nic się wtedy nie dzieje. Po prostu leżymy nieruchomo. Jest to odpoczynek tylko z nazwy, a niektórzy uważają nawet, że to strata czasu, biorąc pod uwagę, że dziesiątki lat życia spędza się właśnie na leżeniu! Ale Bóg Czasu pozostawia ten czas, gdy się śpi, swojemu ukochanemu Trzeciemu Uczniowi i prosi go, aby ludzie śnili podczas odpoczynku. Dlaczego? – Penny udała, że zadaje pytanie, i zastanowiła się chwilę, by zyskać trochę czasu. – Ilekroć myślę o snach, zadaję sobie to pytanie: dlaczego ludzie śpią i śnią? Odpowiedź brzmi: ponieważ każdy jest niedoskonały i głupi na swój sposób. Niektórzy są jak Pierwszy Uczeń i cały czas patrzą przed siebie, a inni tkwią w przeszłości jak Drugi Uczeń. Ale każdemu z nas łatwo jest stracić z oczu to, co naprawdę ważne. Myślę, że Bóg przydzielił czas snu Trzeciemu Uczniowi, aby ten mógł pomagać ludziom. Wie pan, jak nasze wczorajsze zmartwienia znikają po dobrze przespanej nocy i jesteśmy w pełni sił, aby stawić czoła dzisiejszemu dniu? Tak właśnie jest! Niezależnie od tego, czy ma się dobry sen kupiony w tym sklepie, czy w ogóle się nie śni, wszyscy śpimy w taki czy inny sposób, aby zamknąć wczorajszy dzień i przygotować się na jutro. Pod tym względem sen nie jest już stratą czasu.

Penny zdołała wymyślić odpowiedź, wykorzystując treści, które przeczytała w książce. Sama była zaskoczona swoją wyjątkową elokwencją. Dorośli nie mylili się, kiedy mówili jej, żeby dużo czytała. Czuła się pewniej, chciała więc dodać coś ekstra do swojej wypowiedzi, aby zaimponować pracodawcy.

– Myślę więc, że sny… sny są… przecinkami skrupulatnie umieszczonymi przez Boga na tej nieustannie pędzącej do przodu w zdyszanym tempie linii zwanej życiem! – zakończyła, dumna z siebie.

Spojrzenie DallerGuta było nieodgadnione. Dziewczyna zacisnęła usta, czując, że jej ostatni komentarz był trochę zbyt górnolotny. Należało zachować umiar, gdy wszystko jeszcze szło świetnie.

W biurze panowało milczenie. Było cicho i spokojnie, jakże inaczej niż w świecie za drzwiami, gdzie wciąż znajdowały się tłumy klientów robiących zakupy. Penny poczuła nagłe pieczenie w gardle. DallerGut nabazgrał coś na jej aplikacji.

– Dziękuję za pani spostrzeżenia. Wygląda na to, że dużo myślała pani o snach, panno Penny. – Złączył dłonie i spojrzał jej prosto w oczy. – W takim razie zadam pani ostatnie pytanie. Jak pani wie, oprócz naszej galerii istnieje przy tej ulicy wiele innych sklepów ze snami. Proszę mi powiedzieć, czy są jakieś szczególne powody, dla których chce pani dołączyć akurat do nas?

Penny prawie wspomniała o wysokich zarobkach, ale uznała, że byłoby to zbyt wiele szczerości jak na pierwsze spotkanie. Starannie dobierając słowa, powoli odpowiedziała:

– Liczba sklepów handlujących stymulującymi snami rośnie. Pamiętam coś, co powiedział pan w wywiadzie dla dziennika „Interpretacje Ważniejsze niż Sny”. Wspomniał pan, że niektóre ich produkty sprawiają, że śpi się więcej niż potrzeba i że ludzie zaczynają kupować sny dla samej przyjemności. Słyszałam jednak, że pana sklep jest inny. Oferuje pan tylko takie sny, których ludzie potrzebują, i zawsze podkreśla, że to rzeczywistość jest ważna. Myślę, że to były granice, które Bóg Czasu chciał wyznaczyć Trzeciemu Uczniowi. Odpowiednia kontrola bez ingerencji w sferę rzeczywistości. Właśnie dlatego zgłosiłam się tutaj.

DallerGut w końcu szeroko się uśmiechnął. Penny pomyślała, że z tym wyrazem twarzy wygląda o dekadę młodziej. Jego ciemnobrązowe oczy uważnie przyglądały się nowej pracowniczce.

– Panno Penny, czy może pani zacząć od jutra?

– Oczywiście!

W momencie gdy Penny dostała swoją pierwszą pracę, hałas świata zewnętrznego zaczął przenikać do cichego biura.

1. Wielki dzień sklepu

W drodze do pracy pierwszego dnia Penny była zdyszana. Pot spływał jej po grzbiecie nosa. Zaspała, ponieważ dzień wcześniej najpierw świętowała z rodziną, a potem do białego rana rozmawiała przez telefon z przyjaciółmi.

W szczególności Assam chciał słyszeć w kółko, jak książka, którą dał jej w prezencie, pomogła Penny w rozmowie kwalifikacyjnej.

„I jak zmienił się wyraz twarzy DallerGuta, kiedy odpowiedziałaś na to pytanie?”

„O rany, to książka, którą ci dałem, przeważyła na twoją korzyść. Książka, którą JA ci sprezentowałem!”

Penny mogła odłożyć słuchawkę dopiero, kiedy obiecała, że postawi mu naprawdę dobry posiłek.

Ulice pełne były mieszkańców wioski i śpiących gości. Dziewczyna przepychała się przez tłum, przepraszając tych, na których wpadła. Odetchnęła, gdy dotarła do alejki tuż za domem towarowym. Na szczęście wyglądało na to, że uniknie spóźnienia.

Powietrze wypełniał aromat pieczonych owoców i łagodny zapach gotującego się mleka. Penny nie jadła nic od momentu, gdy się obudziła, dlatego zerknęła, czy nie uda się jej zjeść owocowego szaszłyka, jednak kolejka była za długa.

– Dlaczego dziś jest tyle ludzi?

Szef kuchni z food trucka w zaułku spojrzał na skłębionych niczym chmura klientów i aż otworzył usta ze zdziwienia. Jedną ręką przerzucał owocowe szaszłyki na grillu, a drugą kręcił chochlą w dużym garnku. W naczyniu bulgotało lekko żółtawe mleko cebulowe. Był to popularny napój, o którym mówiono, że pity na ciepło, sprowadza głęboki sen.

Wiele osób przed food truckiem piło już mleko cebulowe z kubków. Podczas gdy starsi klienci robili to z zadowoleniem, z rozleniwionym wyrazem twarzy, niektóre z dzieci po pierwszym łyku krzywiły się mocno. Jedno z nich celowo rozlewało napój po ziemi.

– Nie wolno brudzić podłogi!

Noctiluca pojawił się znikąd i korzystając z futrzastych łap, przepchnął się między Penny a dziećmi. Znacznie mniejszy od Assama, mruknął i zaczął ścierać rozlane mleko. Penny odsunęła się szybko w obawie o zamoczenie skarpetek. Nie zawracała sobie dzisiaj głowy wkładaniem butów, żeby łatwiej się jej biegało.

Chodzenie boso nie było niczym dziwnym. Ulice były naturalnie utrzymywane w czystości, ponieważ większość śpiących gości zdejmowała obuwie, dlatego ostatecznie nawet mieszkańcy, kiedy wychodzili z domu na krótko, zaczęli nosić jedynie skarpetki.

Jednak leprechauny, które od pokoleń szyły i sprzedawały buty, stanęły w obliczu kryzysu. Jako że ludzie coraz częściej kupowali nowe skarpetki zamiast obuwia, sklepy obuwnicze wróżek naturalnie traciły na popularności.

Wtedy właśnie leprechauny podjęły decyzję i rozszerzyły swoją działalność na sektor produkcji marzeń sennych. Zgodnie z tym, co Penny usłyszała od Assama, od tamtego momentu ich zyski wzrosły o ponad tysiąc procent. Było to do uwierzenia. Pierwotnie sklep obuwniczy leprechaunów stał na obrzeżach miasta, gdzie opłaty były niższe, ale niedawno został relokowany na centralne skrzyżowanie.

Penny przeszła koło sklepu leprechaunów znajdującego się obok Galerii Snów i spojrzała na witrynę. Za szybą była duża tablica informacyjna, a oprócz niej wszędzie wisiały plakaty reklamujące produkty tak, że nie było dobrze widać wnętrza samego sklepu.

Jeżeli potrzebujesz butów ze skrzydłami,

łyżew do biegania niczym wiatr lub specjalnych płetw

do pływania z gracją,

wejdź do sklepu!

Aby kupić sny o lataniu, szybkim bieganiu lub pływaniu,

stworzone przy użyciu technik leprechaunów,

odwiedź kącik na drugim piętrze w znajdującej się obok galerii!

– Tato, kup mi buty ze skrzydłami!

– Takie rzeczy łatwo się niszczą. Najlepsze są buty z mocną podeszwą bez żadnych dodatkowych elementów.

– Łee, bo się zaraz położę na ziemi…

Minąwszy kłócących się ojca i córkę, Penny stanęła przed Galerią Snów DallerGuta, w której miała dzisiaj rozpocząć pracę.

Wyjęła z torby półbuty i włożyła je, a następnie sprawdziła twarz w lusterku wielkości dłoni, aby upewnić się, że nie ma na niej żadnych zabrudzeń. Starannie zaczesane krótkie włosy, mały nos, łagodne duże oczy. Nie wyglądała dzisiaj źle. Żałowała, że w pośpiechu zapomniała wyprasować bluzkę, ale nic nie mogła już na to poradzić.

Gdy tylko Penny przekroczyła próg sklepu, wtopiła się w tłum ludzi. W recepcji na środku holu jedna z pracowniczek wygłaszała komunikat do mikrofonu. Była to ta sama kobieta w średnim wieku, która dzień wcześniej dzwoniła gdzieś bez opamiętania.

– Powtarzam ogłoszenie dla gości z zewnątrz. Jedynie klientom z zewnątrz przysługuje odroczona płatność! Jeżeli otrzymali państwo swoje sny od personelu, możecie od razu opuścić galerię. Halo, rodzeństwo Dojikom, zanim pójdziecie, trzeba zapłacić, zapraszam tutaj!

Piegowate dzieci już miały wymknąć się tylnymi drzwiami, ale potykając się, wróciły na recepcję.

Penny nie była pewna, czy powinna od razu udać się do biura DallerGuta, czy najpierw przebrać się w fartuch pracowniczy. Gdy tak wędrowała przez tłum klientów, ktoś złapał ją za rąbek bluzki i wepchnął do recepcji.

– Miło mi cię poznać, jesteś nową pracowniczką, która dzisiaj zaczyna, prawda? Musisz wziąć się w garść, jeśli chcesz tu pracować. Szczególnie w tak pracowity dzień jak dziś. – Kobieta, która przekazała ogłoszenie, spoglądała na Penny z uśmiechem. – Nazywam się Weather i jestem kierowniczką parteru, ale możesz zwracać się do mnie „pani Weather”, bo mój tytuł będzie tylko przeszkadzać. Mam córkę w twoim wieku, młodszego od ciebie syna i pracuję tutaj od ponad trzydziestu lat. Tyle chyba wystarczy jako przedstawienie się?

Kobieta sprawiała wrażenie pogodnej i żywiołowej. Wyglądała jednak na wyczerpaną. Jej rude loki zwisały bezwładnie, a głos był zachrypnięty.

– Dzień dobry, pani Weather. Jestem Penny, najnowsza członkini zespołu. Zastanawiam się… co powinnam zrobić najpierw?

– DallerGut poprosił mnie, żebym cię oprowadziła, kiedy przyjdziesz. Jak wiesz, na każdym z pięter, od parteru po czwarte, sprzedajemy różne gatunki snów. Nie zawracaj sobie głowy parterem, tu klientami zajmujemy się ja, DallerGut oraz weterani pracujący na różnych zmianach. Ponieważ tutaj sprzedajemy jedynie najcenniejsze z marzeń sennych, nie przydzielamy do nich nowicjuszy. Najpierw przejdź się po piętrach od pierwszego do czwartego i spotkaj się z ich kierownikami. Oprowadzą cię, a ty daj znać, na którym z pięter chcesz pracować. Jeżeli żaden z kierowników cię nie polubi, być może będziesz musiała wrócić do domu.

Penny zamrugała nerwowo, a pani Weather zamachała dłonią.

– Żartowałam.

Kobiecie było gorąco, dlatego zdjęła marynarkę i odłożyła ją na bok. Mimo włączonej klimatyzacji jej koszulka była przesiąknięta potem.

– Dobrze, idź już. Muszę zająć się gośćmi. Dzisiaj jest ich naprawdę wielu.

Penny wyszła zza lady recepcji. Z powodu naporu klientów od razu straciła z oczu panią Weather. Słychać było za to jej ochrypły głos, rozbrzmiewający niczym echo.

„Proszę pana, a może Sen o spotkaniu dawnego przyjaciela? Została jedna sztuka w kąciku »Wspomnienia« na pierwszym piętrze. Słucham? Jaki to przyjaciel? Tego nie wiem. Zdaje się, że pojawia się jeden z przyjaciół z pana dzieciństwa”.

„Sen o czterodniowych wakacjach na Malediwach? Wyprzedał się tak szybko, jak się pojawił”.

„Proszę pani, ten sen jest zarezerwowany dla innej klientki. Nie wolno go rozpakowywać”.

„Serię wyrazistych snów o pięciu zmysłach Chucka Dale’a przed chwilą wykupiła grupa nastoletnich klientów”.

„Lada moment to będzie wyprzedane na wszystkich piętrach. Całkowicie wyprzedane!”

Penny odwróciła się od zdesperowanego głosu kobiety i skierowała do windy, ale kolejka do niej była już pełna klientów, dlatego zdecydowała się pójść do biura DallerGuta schodami. Przez chwilę rozważała zajrzenie do środka i przywitanie się z szefem, ale odłożyła wizytę na później, ponieważ na drzwiach biura znajdowała się kartka z odręcznym napisem „niedługo wracam”. Najwyraźniej drukarka nadal nie działała.

Drewniane schody były tak wysokie, że dotarła zaledwie na pierwsze piętro, a już czuła mrowienie w mięśniach ud. Pomyślała, że skoro od teraz będzie w pracy pilnie chodzić po schodach, żadne inne ćwiczenia nie będą już jej potrzebne.

Na pierwszy rzut oka pierwsze piętro było nieskazitelnie czyste. W monotonnym drewnianym wnętrzu wisiały równomiernie rozmieszczone lampy, a odstępy między gablotami były jednakowe, jakby odmierzono je linijką.

Być może towary zostały wyprzedane, bo większość półek była pusta, natomiast pozostałe produkty ułożono równo, bez żadnego bałaganu. Ozdobne wstążki na opakowaniach zostały zawiązane tak, aby obie kokardki były tej samej długości. Ubrany w fartuchy personel chodził od półki do półki i drżał nerwowo za każdym razem, kiedy klienci po obejrzeniu produktu nie odkładali go na swoje miejsce.

Podczas gdy na parterze sprzedawano jedynie niewielki wybór najpopularniejszych z bardzo drogich snów lub zarezerwowane produkty z limitowanych edycji, na pierwszym piętrze były bardziej powszechne sny. Znane również jako kącik „Codzienne życie”, było ono sekcją takich marzeń sennych jak szybkie podróże, spędzanie czasu z przyjaciółmi i jedzenie dobrych potraw.

Tuż przed schodami, na których stała Penny, znajdowała się gablota z napisem „Wspomnienia”. W środku leżało luksusowe skórzane etui podpisane: „Po rozpakowaniu nie ma zwrotu pieniędzy”. Pozostało w nim tylko kilka snów.

– O czym jest ten sen? – wezwał przechodzącego pracownika klient przeglądający produkty.

– Ten jest o retrospekcji z dzieciństwa, w której jedno z ulubionych wspomnień powtórzy się w pańskim śnie! Historie mogą się różnić w zależności od śniącego. Ja miałem sen, w którym leżałem na kolanach mojej matki, podczas gdy ona czyściła mi uszy. Jej zapach, spokojna atmosfera… to wszystko było takie prawdziwe. Cudowne. – Pracownik wpatrywał się w przestrzeń z rozmarzonym wyrazem twarzy.

– W takim razie poproszę to. Czy mogę kupić kilka sztuk?

– Oczywiście. Wielu naszych klientów kupuje dwa lub trzy na noc.

Penny stanęła na palcach i rozejrzała się po całym pierwszym piętrze. Mężczyzna w średnim wieku, który wyglądał na kierownika kondygnacji, rozmawiał z klientem w rogu urządzonym na nowoczesną sypialnię. Penny podeszła ostrożnie, aby nie przeszkadzać mu w rozmowie.

Trudno było pomylić kierownika z kimkolwiek innym. Podczas gdy wszyscy pozostali pracownicy nosili fartuchy i broszki z wygrawerowanym numerem jeden, on sam ubrany był w wystawną marynarkę z broszką przypiętą na piersi. Sprawiał wrażenie nieustępliwego i inteligentnego.

– Dlaczego nie mogę tego kupić? – zwrócił się do kierownika zdezorientowany młody mężczyzna.

– Przepraszam, ale może wpadnie pan innym razem? Obawiam się, że w tej chwili ma pan zbyt wiele na głowie, co zaciemnia klarowność pańskiego snu. Lepiej najpierw dobrze się wyspać. Z całym szacunkiem, ale z mojego doświadczenia wynika, że w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach przypadków myśli wkradają się do snów i zmieniają je w zupełnie inną historię. Na sąsiedniej ulicy jest świetne mleko cebulowe. Pomaga dobrze spać. Polecam spróbować i najpierw się przespać.

Klient odchrząknął i odszedł w kierunku windy. Mężczyzna, który okazał się kierownikiem, podniósł produkt pozostawiony przez klienta, wytarł go chusteczką i odłożył z powrotem pod odpowiednim kątem.

– Przepraszam… czy pan jest kierownikiem na pierwszym piętrze? – zapytała Penny tak ostrożnie, jak tylko potrafiła.

Mężczyzna miał na sobie starannie wyprasowane spodnie, a na jego butach nie było nawet drobinki kurzu. Jego wąsy były pedantycznie przycięte. Włosy, zbyt krótkie na jakąkolwiek pielęgnację, zaczesano do tyłu i nażelowano. Sprawiał wrażenie niedostępnego.

– Tak. Nazywam się Vigo Myers. Jesteś tu nowa, prawda?

– Zgadza się. Mam na imię Penny. Skąd pan wie? – Ujęła policzki w dłonie, aby ukryć to, co najwidoczniej ma wypisane na twarzy: bycie amatorką, nowicjuszką.

– Klienci bardzo rzadko przychodzą najpierw do mnie. Zazwyczaj idą do innych pracowników. Mówią, że sprawiam wrażenie, jakby trudno było do mnie podejść, co mi nie przeszkadza. Więc to cię zdradziło, bo nie wyglądasz znajomo. To była naturalna dedukcja. – Myers złożył ręce i spojrzał na Penny z surową miną. – Ach tak, pewnie przyszłaś na wycieczkę po piętrze. Teraz, jak sobie o tym pomyślę, szef o tobie wspominał.

– Tak, zgadza się.

– Dobrze. Czy masz jakieś pytania dotyczące mojego piętra?

Penny najbardziej ciekawiło, w jaki sposób są w stanie zawiązać wstążkę dekoracyjną w tak idealny węzeł dla każdego produktu, ale przełknęła tylko ciężko i zamiast tego zadała drugie pytanie:

– Dlaczego nie sprzedał pan snu temu klientowi?

– Dobre pytanie. – Myers rozluźnił ramiona i pogłaskał jedną z gablot. – Wszystkie sny na tym piętrze są najwyższej jakości i sam je wyselekcjonowałem podczas mojej skrupulatnej inspekcji. Najbardziej nie cierpię, kiedy klienci pod wpływem zachcianki kupują sen, a potem narzekają: „Ej, ale to słabe”. Pamiętaj, nigdy nie powinnaś sprzedawać snów byle komu, bo nie otrzymasz zapłaty, na jaką zasługują.

Penny wiedziała wystarczająco dużo, aby mieć świadomość, że sklep przyjmuje odroczone płatności od klientów z zewnątrz, ale nie znała szczegółów. Po prostu kiwnęła głową, udając, że rozumie.

– Słyszałem, że w dzisiejszych czasach nowicjusze przynoszą tylko świstek papieru z listem motywacyjnym i przechodzą szybką rozmowę kwalifikacyjną z DallerGutem. I są przyjęci! – powiedział Myers sarkastycznie, niby do siebie.

– Tak… To znaczy ja też tak się dostałam.

– Cóż, to niedorzeczne! Myślę o zażądaniu kolejnej rundy testów dla pracowników na moim piętrze. Produktów tych, zawierających elementy niepewności i nieciągłości, elastycznych, a zarazem ryzykownych, nie da się sprzedawać, mając jedynie powierzchowną wiedzę. Hm, właśnie tak! Czy wiesz, że ukończyłem dwa kierunki studiów: kinematografię snów i neuronaukę snów? Moje prace były publikowane w różnych czasopismach naukowych. I ta wiedza okazała się niezwykle pomocna w pracy tutaj. Weather została kierowniczką na parterze tylko dlatego, że dłużej pracowała z DallerGutem, ale ja zasłużyłem na stanowisko swoim talentem. Chyba nie myślisz, że jestem tu przez czysty przypadek?

– Oczywiście, że nie. Jest pan niesamowity!

Penny nie chciała się męczyć z dodatkowymi testami, aby pracować na pierwszym piętrze. Wyglądało na to, że Myers również to zauważył, ponieważ cofnął się o krok i krzyknął do swojego personelu:

– W porządku! Wszystkie pozostałe produkty z półek przekładamy z trzeciego rzędu do pierwszego! Ruszamy, migiem!

– Tak, panie kierowniku!

Na polecenie Myersa pracownicy szybko ruszyli do pracy. Ich lniane fartuchy były gładkie, jakby świeżo wyprasowane, co sprawiło, że Penny, świadoma pomarszczonych brzegów swojej bluzki, próbowała ją wygładzić, kiedy ruszyła w stronę schodów.

Drugie piętro było znacznie weselsze niż pierwsze. Plakaty produktów na ścianach tworzyły jakby modną tapetę z ładną mieszanką kolorów. Z głośników rozbrzmiewały najnowsze przeboje.

Wśród kupujących i pracowników objaśniających produkty panowało podekscytowanie. Jeden z nich trzymał fantazyjne opakowanie pokryte jasnoróżowymi serduszkami i z zapałem próbował je sprzedać.

– Seria wyrazistych snów Chucka Dale’a jest zawsze wyprzedana. Co pani powie na coś autorstwa Keitha Grooera? Jeśli będzie miała pani szczęście, pójdzie pani w swoim śnie na wymarzoną randkę z ulubioną osobą! – Przy najmniejszym nawet zainteresowaniu ze strony klienta pracownik dodawał prawie niesłyszalnie: – Zastrzeżenie jest jednak takie, że w zależności od nastroju to, kto stanie się pani randką, może być całkowicie przypadkowe i może pani trafić na zupełnie losową osobę.

Pracownicy drugiego piętra wydawali się bardziej beztroscy. Każdy z nich dopasował swój fartuch do własnych upodobań. Jedna kobieta doszyła do niego koronki, zamieniając go jakby w suknię księżniczki, a ktoś inny miał na nim przypinkę ze zdjęciem swojego ulubionego twórcy snów. Jeden z pracowników, który wymieniał w gablocie małą żarówkę, miał ogromną kieszeń przyszytą do fartucha, dzięki czemu mógł w niej przechowywać mnóstwo batonów czekoladowych.

Penny szukała wzrokiem kogoś, kto wyglądałby jak kierownik piętra, ale nie zauważyła nikogo wyróżniającego się uniformem albo wyglądającego na bardziej doświadczonego. Podeszła do pobliskiej pracowniczki czyszczącej gablotę, ubranej w typowy lniany fartuch.

– Przepraszam, czy może mnie pani skierować do kierownika piętra? Dziś jest mój pierwszy dzień i jestem na wycieczce.

– Rany, nowicjuszka! Patrzysz na nią. Nazywam się Mugberry i jestem kierowniczką na drugim piętrze.

Miała na sobie ten sam uniform co pozostali pracownicy. Jej krótkie kręcone włosy związane były w ciasny kucyk, z kosmykami sterczącymi na wszystkie strony.

Penny grzecznie się ukłoniła. Mugberry wyglądała zdecydowanie za młodo jak na kierowniczkę, a jej zaróżowione policzki tylko dodawały młodzieńczego wyglądu.

– Nazywam się Penny. Zgodnie z instrukcjami pana DallerGuta jestem tu po to, aby zwiedzić piętro.

– Tak, słyszałam. Witamy na drugim piętrze! – przywitała się Mugberry z szerokim uśmiechem. – To tutaj prezentowane są wszystkie przełomowe i aktywne sny. Och, przepraszam, wybaczysz mi na chwilę? – Kobieta odwróciła się i zapytała klienta kręcącego się w pobliżu: – W czym mogę pomóc? Jeśli ma pan jakieś preferencje, proszę dać mi znać. Mogę mieć kilka rekomendacji.

Klient miał na sobie sportowe szorty i podkoszulek z długim dekoltem sięgającym aż do klatki piersiowej. Wydawało się, że chodzi do drugiej klasy gimnazjum. Nieustannie pocierał ramiona, jakby było mu zimno.

– Szukam takiego, w którym będę w centrum uwagi. Lepiej, żeby świat kręcił się wokół mnie. W ostatnim śnie, który kupiłem, popisałem się fajnym występem rapowym na szkolnym festiwalu i wszyscy chcieli mój autograf. Poczułem się kozacko.

– Niewiele ich zostało w magazynie… O, co pan powie na tę serię o filmach SF? Filmy o superbohaterach są obecnie w modzie. Można być bohaterem w czerwonej stalowej zbroi lub niezwyciężonym zielonym potworem. Twórczyni snów Celine Gluck słynie z dbałości o szczegóły, więc natychmiast zanurzy się pan w tym świecie.

– Widziałem dziś film o superbohaterach, super! Tak, poproszę jeden!

Mugberry uśmiechnęła się z satysfakcją po zawarciu kolejnej transakcji. Klient wziął produkt od kierowniczki i schował go pod pachę, po czym zniknął po drugiej stronie piętra, aby przeglądać inne sny.

Penny spojrzała w kierunku, w którym poszedł, i nagle przypomniała sobie ogłoszenie wiszące na sklepie obuwniczym leprechaunów mijanym w drodze do pracy.

– Słyszałam, że na drugim piętrze jest Sen o lataniu zrobiony przez leprechaunów. Czy jest już wyprzedany? – spytała Penny, a Mugberry, do tej pory uśmiechnięta, nagle zmarszczyła brwi.

– Sny o lataniu po niebie ciągle się wyprzedają. Wiesz, jakie te leprechauny są sprytne? Nie podobało mi się to od samego początku, kiedy te dzieciaki produkujące buty zaczęły niespodziewanie wchodzić w biznes snów. Przyłapałam ich na tym, że sny, które dostarczają, czasami są pomieszane w opakowaniach i czujesz się w nich unieruchomiona, jakby twoje stopy były z ołowiu! Mówią, że to dobry interes, że w ten sposób można więcej zarobić. Kiedy zwróciłam im uwagę, zagroziły, że odetną mi dostawy, jeśli nie będę trzymała się z dala od ich biznesu. Bo wiesz, tylko one mogą tworzyć takie sny. Co to za bzdury?

Penny pożałowała, że nie przestudiowała wcześniej cen snów. Dlaczego te o ciężkich stopach kosztowały więcej? Nie mogła zrozumieć tej logiki. W księgarniach natknęła się na książki ekonomiczne, takie jak Ekonomia odłożonych płatności za sny i Sprzedawaj sny i kup własny dom, ale nigdy nie była w stanie zmusić się do ich przeczytania. Była beznadziejna, jeśli chodzi o pieniądze lub cokolwiek związanego z liczbami. Chciała zapytać Mugberry, ale postanowiła dzisiaj tego nie robić, bojąc się sprawić wrażenie niedostatecznie wykwalifikowanej nowicjuszki, co mogłoby zagrozić jej szansom na zdobycie pracy na którymkolwiek z pięter.

– DallerGut jest zbyt miękki. Myślę, że powinniśmy rozwiązać umowę z leprechaunami!

Im dłużej rozmawiały, tym bardziej kierowniczka drugiego piętra zrzędziła. Z każdym słowem wypowiedzianym w podekscytowaniu Mugberry wypluwała nieco śliny, a jej niesforne kosmyki wyskakiwały z czubka głowy. Doszło do tego, że miała więcej wystających włosów niż tych związanych w kucyku.

Kiedy tyrada kierowniczki się przedłużała i była coraz bardziej nużąca, Penny zaczęła szukać wyjścia, aby uciec na trzecie piętro. Właśnie wtedy Mugberry znalazła swoją kolejną ofiarę w innym pracowniku przechodzącym obok, aby dać upust frustracji o leprechaunach, więc dziewczyna mogła spokojnie się ewakuować.

Penny wiązała duże nadzieje z trzecim piętrem. Sprzedawano tam sny wyłącznie na drzemki i słyszała, że jest popularne wśród zwierząt, które mają skłonność do lekkiego snu, oraz dzieci, które nierzadko przesypiają cały dzień. To wystarczyło, aby cieszyć się perspektywą pracy w otoczeniu uroczych nabywców.

Podekscytowana Penny weszła na trzecie piętro. Zauważyła kilku słodkich małych klientów, ale nie tak sobie wyobrażała to miejsce, ponieważ znajdowało się tu również sporo dorosłych i przerażająco wyglądających zwierząt. Trzecie piętro miało niższy sufit w porównaniu z innymi kondygnacjami. Wiele stanowisk sięgało Penny zaledwie do kostek, przez co czuła się jak na dużym pchlim targu, gdzie produkty rozrzucone są na pokaźnej macie.

Trzymając się blisko ściany, próbowała ominąć leniwca leżącego na środku korytarza i chichoczącego malucha, który szturchał zwierzę w bok. U stóp dziewczyny znajdował się stojak z napisem „Zabawa z właścicielem”, a stary, pozbawiony sierści pies węszył, aby starannie wybrać sen. Penny odsunęła się nieco, by nie przeszkadzać klientowi.

– Puk, puk.

Ktoś poklepał Penny w plecy, czym ją zaskoczył. Odwróciła się i zobaczyła wpatrującego się w nią mężczyznę w kombinezonie, z długimi rozczochranymi włosami.

– Cześć, musisz być nowicjuszką. Skoro tu jesteś, to powinnaś szukać właśnie mnie, prawda? – powiedział mężczyzna z chytrym uśmiechem.

– A, dzień dobry. Jestem Penny. Chciałam się rozejrzeć… Czy jest pan kierownikiem trzeciego piętra?

– Oczywiście! Nazywam się Speeder i rzeczywiście jestem kierownikiem! Kto inny mógłby nim być? – Mężczyzna mówił strasznie szybko. – To piętro jest zawsze ruchliwe. Dużo się dzieje. Wiesz, co jest tu najważniejsze?

Wydawało się, że postanowił wziąć rozmowę w swoje ręce, gdy Penny stała nieruchomo ze zdziwionym wyrazem twarzy.

Widząc to, rzuciła mu uprzejme, zaciekawione spojrzenie. Speeder wyniośle uniósł szczękę pod kątem czterdziestu pięciu stopni, przeczesując lewą ręką swoje długie włosy. Na podbródku miał rzadką brodę, z mniej niż dziesięcioma pasmami zarostu. Penny skupiła wzrok na broszce na piersi mężczyzny, żeby nie przyglądać się zbyt uważnie jego wyrazowi twarzy. Srebrna ozdoba błysnęła wygrawerowaną cyfrą trzy.

– Oczywiście, że nie wiesz, prawda? Posłuchaj uważnie. Kluczową kwestią jest upewnienie się, że ci drzemiący klienci nie śpią przez nasze sny zbyt głęboko. Długie drzemki sprawiają, że dzieci płaczą, a przez głęboki sen zwierzęta stają się łatwym łupem drapieżników. Dlatego w razie wątpliwości najlepiej w ogóle nie sprzedawać snów. Sprzedażą i tak zajmą się inne piętra.

Speeder nie przestawał się popisywać. Musiał cierpieć, gdy w pobliżu nie było zbyt wielu osób, którym mógłby się czymś pochwalić.

– Masz do mnie jakieś pytania?

– Cóż… – Penny próbowała coś wymyślić, ale Speeder nie dał jej nawet pięciu sekund.

– Chciałaś zapytać, dlaczego zawsze noszę ten kombinezon, prawda? Ludzie ciągle mnie o to pytają!

Penny nie mogła powstrzymać się od zrobienia miny, która mówiła: „Wcale nie”, ale na szczęście Speeder się tym nie przejął.

– Zawsze uważam, że wkładanie góry i dołu osobno to strata czasu. Wolałabym rano dłużej pospać. Pewnie zastanawiasz się, jak mogę w tym pójść do toalety. Ubrania są teraz tak sprytnie zaprojektowane: rozpinasz je tutaj…

– Dziękuję, panie Speeder, ale nie ma potrzeby. Rozumiem.

– Naprawdę? W takim razie czy możesz zejść mi z drogi? Najwyższy czas, aby drzemkowicze z Hiszpanii zaczęli tłumnie przybywać. – Speeder odszedł tak szybko, jak mówił. W ułamku sekundy był już przy jednym z klientów i nawiązywał z nim rozmowę.

– Och, ma pan dobre oko! Sen, na który pan patrzy, nazywa się Odzyskiwanie sił. W magazynie zostały już tylko dwie sztuki. Nie ma lepszego snu na drzemkę niż ten! Co pan powie na jeden? A może dwa?

Zaskoczony klient odłożył produkt i odszedł. Po chwili wyszło więcej osób przytłoczonych agresywną obsługą Speedera, ale ten wydawał się tym nie przejmować, kontynuując chodzenie po całym trzecim piętrze.

Kierownik w mgnieniu oka ponownie podszedł do Penny i szepnął jej do ucha:

– Hej, Penny, dlaczego wciąż tu jesteś?

Dziewczyna miała nadzieję, że nie zostanie przydzielona do trzeciego piętra.

Zaczynała się trochę niecierpliwić. Owszem, było jeszcze czwarte piętro, ale sprzedawano tam tylko resztki snów z parteru, pierwszego, drugiego i trzeciego piętra. Postanowiła porzucić nadzieję, że czwarte będzie lepsze od pozostałych. Pierwszą rzeczą, którą zauważyła po przybyciu na miejsce, były chaotycznie rozwieszone banery. Odsunęła jeden z nich, stary plakat z napisem: „Megawyprzedaż produktów bliskich terminu ważności!”.

Czwarte piętro było znacznie bardziej zatłoczone przez klientów i pracowników niż którakolwiek z pozostałych kondygnacji. Na centralnym regale wystawowym znajdowało się mnóstwo pudełek ze snami. Na półkach niechlujnie przyklejono karteczki samoprzylepne i tabliczki informacyjne.

80% zniżki!

UWAGA: wszystkie sny tutaj są czarno-białe.

Jeżeli chcesz dokonać zakupu kolorowych wersji, porozmawiaj z personelem na innych piętrach.

Poniżej karteczek znajdowały się pudełka ze snami z takimi hasztagami #JedzenieCałegoHomaraNaPrywatnejPlaży czy #ZachódSłońcaNaBrzeguPołudniowejWyspy. Penny potrząsnęła głową, wyobrażając sobie czarnego homara i szarą plażę na czarno-białym ekranie. „Więc to jest to, co rozumie się poprzez »tanie produkty są marnej jakości«”, pomyślała.

– Drodzy klienci, to prawdziwe poszukiwanie skarbów! Niektóre sny zostały pierwotnie wycenione na pięćdziesiąt złotników, a można tu znaleźć sny wykonane przez legendarnych twórców! Niektóre trzeba było rezerwować z wielomiesięcznym wyprzedzeniem! Miejcie oczy szeroko otwarte!

Penny stała przy przeciwległym stoisku, spoglądając na plecy pracownika gestykulującego przesadnie przy gablocie wystawowej. Okrągłe ramiona, pucołowata budowa i stosunkowo zwinne ruchy… Jego sylwetka wydawała jej się dziwnie znajoma.

– Motail!

Kiedy zawołała jego imię, był mile zaskoczony, że go rozpoznała.

– Penny! Nie miałem pojęcia, że od dziś jesteś nową pracowniczką!

Chodzili do tego samego liceum, był jednym z najgłośniejszych uczniów, kochał być w centrum uwagi. Znany był również z niesamowitych wokalnych imitacji wszystkich nauczycieli.

– Czy jesteś tutaj kierownikiem…?

– Nie ma mowy! Choć mam nadzieję, że pewnego dnia tak się stanie. Na czwartym piętrze nie ma kierowników. Możemy sprzedawać sny, jak tylko chcemy, według własnego uznania. Idealnie dla mnie!

Nawet rozmawiając z Penny, Motail kołysał się energicznie, gdy oferował sny klientom.

– Proszę bardzo, dzisiaj ja stawiam! Możecie kupić jeden i dostać jeden za darmo! Z mojej własnej wypłaty!

– Czy na pewno będziesz w stanie zapłacić? – zapytała z niepokojem Penny.

– To kłamstwo. Na początku sprzedawaliśmy go za podwójną cenę.

Motail zdjął sztruksową marynarkę i zarzucił ją na ramiona niczym pelerynę, po czym wrócił do podskakiwania tu i tam. To miejsce idealnie do niego pasowało. Penny wyobrażała sobie siebie tańczącą i sprzedającą marzenia na szczycie stoiska jak Motail, co szybko sprawiło, że straciła zapał.

– Hej, Penny! Mam tu dobry sen.

Zanim się zorientowała, Motail już zszedł ze stoiska i stanął obok niej. W ręku trzymał pudełko ze snem w niebieskawym półprzezroczystym opakowaniu.

– Czy to…?

– Tak! To Wawa Sleepland, Tydzień w Tybecie! Założę się, że widok jest niesamowity, choć fragmenty są czarno-białe, ponieważ minęła data ważności, no ale tak czy siak… Sleepland tworzy scenerie, które są o wiele bardziej niesamowite w snach niż w prawdziwym życiu. Wiesz o tym, prawda?

– Jak to się stało, że tak cenny sen znalazł się tutaj?

Penny była zdziwiona. Wawa Sleepland była jedną z legendarnej Wielkiej Piątki. Ciężko było dostać jej sny, nawet po miesiącach oczekiwania.

– Jeden z jej klientów zrobił rezerwację na sen na zamówienie, ale nie odebrał go na czas. Słyszałem, że to było w trakcie egzaminów, więc najwyraźniej zarywał noce. Produkty nieodebrane na czas trafiają tutaj, na czwarte piętro. Zamierzam go ukryć do końca mojej zmiany, a potem zabiorę go ze sobą – powiedział Motail, uśmiechając się psotnie, i wepchnął pudełko głęboko w dolną przestrzeń stoiska. – Oczywiście nie mów nic DallerGutowi, Penny! Chcę tu dalej pracować – dodał, szczerząc zęby w uśmiechu. – Zastanów się też nad ubieganiem się o pracę na czwartym piętrze. Tutaj za sprzedaż dostaje się premie!

Kiedy dziewczyna zmrużyła oczy, Motail dodał:

– Ale płaca podstawowa jest naprawdę niska.

Teraz Penny musiała wrócić na dół, aby spotkać się z DallerGutem na parterze. Zamiast jechać windą, zeszła po schodach, by dać sobie trochę czasu.

Zaczęła się zastanawiać, na którym piętrze powinna pracować. Jeśli chciałaby trafić na czwarte, musiałaby w jakiś sposób zmienić swoją osobowość, niezależnie od tego, czy oznaczałoby to tylko konieczność nauczenia się śpiewania przed publicznością, czy wręcz reinkarnację. Trzecie piętro wymagałoby od niej zmierzenia się z największym wyzwaniem, jakim była praca ze Speederem. Drugie wydawało się najzabawniejsze, z wyjątkiem tego, że powinna być ostrożna przy wyborze tematu do rozmowy z Mugberry. A żeby pracować z Vigo Myersem na pierwszym piętrze, musiałaby zacząć prasować bluzkę każdego dnia, zanim w ogóle spróbowałaby zdać jego test. Gdy mijała pierwsze piętro, słyszała, jak Vigo krzyczy: „Wszystkie produkty na drugim piętrze są wyprzedane! Wszystkie wyprzedane!”.

Penny dotarła przed biuro DallerGuta na parterze wciąż niezdecydowana, na którym piętrze pracować. Kartka „niedługo wracam”, która wcześniej znajdowała się na drzwiach, teraz zniknęła.

Penny już miała zapukać, gdy zauważyła, że drzwi są uchylone. Zajrzała do środka. DallerGut miał towarzystwo – był z panią Weather z recepcji.

– DallerGut, jesteśmy zbyt starzy i zmęczeni. Dawno minęły czasy, gdy tani lunchbox wystarczał, by podnieść nas na duchu, a było to trzydzieści lat temu. Potrzebujemy więcej ludzi na recepcji. To za dużo pracy dla nas dwojga. Wystarczy spojrzeć na nas dzisiaj. Byłeś niedostępny przez cały dzień, bo zajmowałeś się rezerwacjami w swoim biurze i śledziłeś stany magazynowe. Padam z nóg. – Pani Weather westchnęła.

– Przykro mi, Weather. Ale wiesz, jak ważna jest praca w recepcji. Nie mogę jej powierzyć byle komu. Postaram się opublikować ogłoszenie wewnętrznie, aby sprawdzić, czy któryś z naszych pracowników jest zainteresowany. Praca może być przytłaczająca, więc nie jestem pewien, czy ktoś się do tego nadaje… O tak! Co powiesz o Vigo Myersie z pierwszego piętra?

– Vigo Myers? – powtórzyła pani Weather.

– Dzięki doświadczeniu i wiedzy powinien być dla ciebie bardzo pomocny – powiedział łagodnie DallerGut.

– Nie sądzę, żeby spodobał mu się pomysł pracy pode mną. Chyba że zaoferujemy mu stanowisko kierownika na parterze… Hm? Kto tam jest? – Pani Weather wyczuła czyjąś obecność za sobą i odwróciła się w stronę drzwi.

Penny weszła do środka tak spokojnie, jak tylko potrafiła.

– Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać. Zamierzałam tylko wpaść i powiedzieć, że skończyłam zwiedzanie wszystkich pięter…

– Rozumiem. W porządku! Proszę, usiądź tutaj – powitał ją DallerGut. Miał na sobie miękki sweter i odchylał się na krześle. – Na które piętro chcesz aplikować? – spytał.

Weather również wydawała się zainteresowana odpowiedzią Penny.

– Na twoim miejscu wybrałbym pierwsze piętro. Nie mogę powiedzieć, że Vigo Myers jest łatwy we współpracy, ale wiele się przy nim nauczysz.

Penny wiedziała jednak, że właśnie pojawiła się atrakcyjna posada. I nie chciała pozwolić, by szansa przepadła.

– Chcę pracować w recepcji na parterze – powiedziała stanowczym głosem.

Ku zaskoczeniu Penny DallerGut i pani Weather bez większych obiekcji przyjęli jej propozycję. Pani Weather wydawała się szczególnie zachwycona faktem, że będzie miała wsparcie, które odciąży ją już nazajutrz. A DallerGut, skrycie obawiając się, że Weather zrzuci bombę pod tytułem: „Zostawiam tę robotę” lub: „Zdecydowałam się przenieść do innego sklepu”, odczuł ulgę, gdy Penny wkroczyła do akcji i poratowała go idealnym rozwiązaniem.

Cała trójka udała się na recepcję, aby Penny mogła się dowiedzieć, na czym będzie polegać jej praca. Za kontuarem znajdowało się kilka monitorów bezpieczeństwa, śledzących stan każdego piętra, i mikrofon do ogłoszeń. Po jednej stronie leżały broszury dla klientów.

– Tutaj możesz śledzić zapasy, sprzedaż i statusy płatności na każdym piętrze – poinformowała pani Weather, wyświetlając oszałamiającą liczbę okien na monitorze. – To jest System Płatności za Sny w wersji 4.5! Najlepsze oprogramowanie zintegrowane, które ma wszystko, czego potrzebujesz do prowadzenia sklepu. W szczególności system zbierania płatności działa niesamowicie dobrze. Wiąże się z wysokimi kosztami, ale jest tego wart. A jeśli chcesz korzystać z automatycznego systemu płatności, który łączy się z sejfem, sprawdź… Gdy stan zapasów spadnie poniżej trzynastu procent, uruchomi się automatyczne ostrzeżenie…

Penny zdała sobie sprawę, że gwałtownie traci koncentrację. Ledwo wyłapała kilka słów z przemówienia pani
Weather. Co zaskakujące, stojący z boku DallerGut miał taki sam pusty wyraz twarzy jak dziewczyna.

– Widzę, że jesteś kolejnym DallerGutem, tak samo stroniącym od technologii. Powiem ci tylko, czym jest Skala Powiek.

– To jest coś, o czym też mogę porozmawiać. – Mężczyzna się rozpromienił.

Pani Weather odwróciła się w stronę ściany, która okrążała tył recepcji. Przy bliższym przyjrzeniu się było widać, że jest ona gigantyczną szafą pełną przegródek.

W każdej z nich znajdowały się małe skale w kształcie ludzkich powiek z wypisanymi liczbami. Wskazówka kołysała się w górę i w dół, co wskazywało na stan snu. Na skali numer dziewięćset dwa, na wysokości Penny, znacznik szybko przesuwał się między „świadomy” a „śpiący”.

– Nazywamy to Skalą Powiek naszych stałych klientów. Została ona zaprojektowana specjalnie po to, aby przewidzieć ich godziny odwiedzin. Jest to produkt naszej wieloletniej specjalistycznej wiedzy. – DallerGut promieniał z dumy.

– Powieki tego klienta zawsze robią się ciężkie o tej porze – powiedziała cicho pani Weather, spoglądając na skalę powiek numer dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć. – Ale z wiekiem klient zaczął spać znacznie mniej. Obecnie rzadko przychodzi kupować sny. Widzisz, dzielę z tym miejscem wiele wspomnień. W przypadku klientów, którzy zarezerwowali sny i nie przyszli po nie na czas, czasami delikatnie głaszczę ich powieki. Ale powinnaś powstrzymać się od dotykania ich; nigdy nie wiadomo, czy nie są w trakcie czegoś ważnego, przez co nie mogą sobie pozwolić na drzemkę.

Penny była tak zajęta sporządzaniem notatek, że nie miała czasu na odpowiedź.

– Właściwie czy mogłaby pani powtórzyć to, co właśnie powiedziała o dotykaniu powiek palcami?

– Nieważne. Bez obaw, i tak zawsze będę obok ciebie.

Cała trójka pogrążona była w rozmowie na temat Skali Powiek, gdy w recepcji rozległ się alarm. Było to powiadomienie z Systemu Płatności za Sny, który tak zachwalała pani Weather.

Ding-dong.

Na żadnym piętrze nie ma już towaru.

Wszystko zostało wyprzedane.

– Praca na dziś skończona, bo mamy puste półki.

Po sprawdzeniu okna powiadomień DallerGut ogłosił przez mikrofon, że wszyscy mogą wyjść wcześniej z pracy. Kiedy tylko skończył mówić, w całym sklepie rozległy się okrzyki radości.

– Minęły wieki, odkąd to się ostatnio stało! Ja też powinnam wyjść wcześniej. Mam dziś spotkanie rodzinne. Moje najmłodsze dziecko w końcu potrafi stanąć na rękach i będziemy to świętować.

Jeden po drugim pracownicy, w tym Weather, opuszczali sklep i w końcu zostali tylko DallerGut i Penny. Ona również chciała wyjść, ale czekała, aż jej szef zrobi to pierwszy.

W tym czasie klienci wciąż podchodzili do drzwi wejściowych.

– Przykro mi, wszystkie nasze produkty zostały wyprzedane. Otworzymy jutro, jak tylko uzupełnimy towar.

Penny wystawiła głowę i przybrała swoją najlepszą przepraszającą minę. Czworo lub pięcioro klientów w piżamach wzruszyło ramionami i odwróciło się.

Tymczasem DallerGut pisał coś na kartce przy recepcji.

– Co pan pisze? – spytała Penny.

– Zamierzam wywiesić na drzwiach kartkę z informacją, że cały towar został wyprzedany.

Penny stała nieruchomo, obserwując DallerGuta. Wyrzucił już trzy kartki i zaczął od nowa na czwartej, ponieważ najwyraźniej nie był zadowolony ze swojego odręcznego pisma. Penny wciąż nie mogła uwierzyć, że naprawdę pracuje z DallerGutem. Co więcej, stała tuż obok niego.

– Czy Trzeci Uczeń z opowieści naprawdę był jednym z pańskich przodków? – zapytała znienacka.

– Tak, moi rodzice i dziadkowie zawsze mi o tym przypominali – odpowiedział nonszalancko, zdejmując kłaczki ze swojego swetra.

– To niesamowite! – Penny spojrzała na DallerGuta w zachwycie.

– Gotowe! – Mężczyzna skończył pisać ogłoszenie na drzwi sklepu.

– Poproszę, ja to przykleję.

Penny wyjęła dwa długie paski taśmy klejącej i przykleiła ogłoszenie tak, żeby nie spadło. Odsunęła się, aby sprawdzić, czy nie jest przekrzywione, po czym wróciła do sklepu.

Wszystkie sny przygotowane na dzisiaj zostały wyprzedane!

Dziękujemy naszym klientom za odwiedzenie Galerii Snów DallerGuta w drodze na spoczynek.

Zapraszamy ponownie jutro! Jesteśmy otwarci 7 dni w tygodniu przez cały rok.

Każdego dnia przygotowujemy najlepsze sny i oczekujemy
na Państwa przybycie.

Z poważaniem

DallerGut

– W takim razie czas na ciasteczka! – DallerGut nucił, otwierając opakowanie z napisem „Ciasteczka dla równowagi ducha i ciała”. To były te same ciasteczka, które zaoferował Penny na rozmowie kwalifikacyjnej. – Zaraz, dlaczego wciąż tu jesteś, Penny? Powinnaś iść do domu – rzucił, jakby dopiero teraz to do niego to dotarło.

– Cóż… Szczerze mówiąc, skoro pan jeszcze nie wyszedł z pracy…

– Och, nie. Właściwie to jestem już po pracy – odpowiedział wymijająco DallerGut.

– Słucham?

– Właściwie to mieszkam na poddaszu tego budynku. Zostało przebudowane na mój użytek.

– Aha…

Dzyń.

W tym momencie rozległ się dzwonek do drzwi i do środka wszedł starszy klient.

– Przykro mi, wszystko już jest wyprzedane… – Gdy Penny zaczęła mówić do klienta, DallerGut stanął przed nią, jakby chciał ją poprosić, by chwilę poczekała.

– Właściwie to nie przyszedłem tu nic kupować. Czy prowadzicie konsultacje dotyczące rezerwacji?

– Oczywiście, proszę podejść tutaj. – DallerGut zręcznie schował ciastko za plecami i powitał klienta, za którym podążyło jeszcze kilka osób. Wszyscy byli w różnym wieku i różnej płci, ale mieli jednakowo opuchnięte oczy. Musieli uronić kilka łez przed zaśnięciem.

– Coś musiało im się stać – szepnęła Penny do DallerGuta tak cicho, żeby nie usłyszeli jej klienci.

– Zgadza się. Znam ich wszystkich. Właściwie są tu później niż zwykle.

– Musieli się długo wiercić przed zaśnięciem.

– Całkiem możliwe.

DallerGut poprowadził ich do pokoju socjalnego dla personelu znajdującego się na prawo od wejścia do sklepu. Nie miał nic przeciwko temu, że Penny podążyła za nimi.

Skrzypiące drzwi o łukowatym kształcie otworzyły się, ukazując dość duży pokój. Mały żyrandol – który bardziej przypominał lampę – nadawał pomieszczeniu ciepłego, przytulnego charakteru. Były tam wytarte poduszki, a także bufiaste krzesła, zużyta kanapa i długi stół wyrzeźbiony z jednego kawałka drewna. W środku stała stara lodówka, ekspres do kawy, a nawet kosz z całkiem sporym wyborem przekąsek.

Klienci zajęli miejsca, a DallerGut chwycił z kosza garść małych cukierków i zaczął je rozdawać.

– Oto Cukierki Kojący Sen. Smaczne i skuteczne. Idealne na bezsenne noce, takie jak dzisiejsza.

Wzięli słodycze jeden po drugim. Nagle bez ostrzeżenia wybuchnęli płaczem.

– Oj, powinienem był najpierw dać państwu Kojące Ciasteczka. Ale bez obaw. Nie ma nic złego w płaczu. Cokolwiek się tu wydarzy, tutaj pozostanie. A teraz: jaki sen mam dla państwa przygotować?

– Zerwałam z moim partnerem kilka dni temu. – Młoda kobieta siedząca w pobliżu wejścia zabrała głos jako pierwsza. – Wszystko było w porządku, radziłam sobie z tym całkiem dobrze, ale dzisiaj miałam nagłą migrenę, a moje serce waliło jak szalone. Nie czuję się samotna, tylko nieszczęśliwa. Nie zrobiłam kroku naprzód, odkąd z nim zerwałam, i chciałabym wiedzieć, co mam w głowie, żal czy urazę. Czy zrozumiem to, jeśli znów zobaczę go choćby we śnie?

Jeden po drugim inni klienci również się odezwali:

– Straciłem starszą siostrę, gdy byłem mały. Dzieliła nas duża różnica wieku. Wczoraj obchodziłem dwudzieste piąte urodziny. Tyle samo, ile miała moja siostra, kiedy odeszła. Dotarło do mnie, jak młoda była, gdy zmarła, i myśl ta jest dla mnie bardzo bolesna. Chciałbym zobaczyć ją chociaż we śnie i po prostu porozmawiać. Zastanawiam się, czy ma się dobrze.

– Zbliża się termin nadsyłania prac na konkurs, ale wciąż nie mam pojęcia, co zgłosić. Wszyscy inni wydają się mieć genialne, błyskotliwe pomysły, a ja czuję się taki głupi. Starzeję się i nie opanowałem innych umiejętności, więc nie mogę zrezygnować z pracy, którą chcę wykonywać.

– W zeszłym miesiącu skończyłem siedemdziesiąt lat. To było długie, pełne życie. Pakowałem się dziś do przeprowadzki i natknąłem się na kilka zdjęć z czasów szkolnych i z mojego ślubu. Cały dzień nie mogłem przestać o nich myśleć. Potem, gdy leżałem w łóżku, ogarnął mnie smutek. Czas, który minął, wydał mi się taki okrutny.

Klienci długo dzielili się swoimi historiami, a DallerGut zapisywał je w swoim notatniku.

– Dziękuję. Wnioski o rezerwację zostały zgłoszone. Upewnię się, że wszystkie państwa sny zostaną przygotowane.

Klienci wstali z miejsc, jedząc Cukierki Kojący Sen.

– Kiedy będę mogła śnić moje zamówienie? – spytała starsza pani, która wstała jako ostatnia.

– Niech pomyślę. Dla niektórych z państwa mogę je zdobyć od razu, a reszta będzie musiała poczekać trochę dłużej.

– Jak długo?

– Trudno powiedzieć na pewno, ale jest jedna rzecz, którą wszyscy musicie państwo zrobić, aby otrzymać swoje sny w nienaruszonym stanie.

– Co takiego?

– Musicie starać się głęboko spać każdej nocy. To wszystko.

Wkrótce klienci opuścili sklep. Penny stała gotowa do wyjścia obok DallerGuta, który porządkował notatki.

– Czy często przyjmuje pan tego rodzaju zamówienia?

– Niezbyt często, ale się zdarza. Zawsze uważam to za bardziej satysfakcjonujące niż sprzedawanie gotowych snów. Zrozumiesz to, gdy będziesz w biznesie przez dłuższy czas, tak jak ja. A teraz zmykaj.

– Dobrze!

Skale Powiek nieustannie poruszały się w górę i w dół.

– A tak przy okazji, Penny! – DallerGut zatrzymał dziewczynę, gdy już wychodziła.

– Tak?

– Zapomniałem cię oficjalnie powitać. Gratulacje! Witam cię w naszym sklepie. Mam nadzieję, że ci się tu spodoba.

2. Wytyczne dotyczące
nocnych randek

W ciągu ostatniego miesiąca Penny poczyniła w pracy znaczne postępy. Najbardziej znaczącą poprawą było to, że dowiedziała się więcej o Skalach Powiek stałych klientów. W szczególności skala numer osiemset dziewięćdziesiąt osiem nieustannie walczyła o utrzymanie ciężkich powiek w górze i zdarzało się to tak często, że Penny uważała ją za zepsutą.

– Pani Weather, ta skala musi być wadliwa. Obserwuję ją uważnie i w tej chwili strefa czasowa tej klientki nie jest nawet w nocy, a ona drzemie od ósmej rano do piątej po południu. Proszę spojrzeć, choćby teraz!

Skala klikała, zamykając i otwierając się powoli.

– Ona działa dobrze. To licealistka, więc pewnie przysypia na lekcjach. Zostaw ją w spokoju, nic nie poradzisz na senność w klasie.

Penny miała również wprawę w prowadzeniu klientów na piętra, gdzie sprzedawane były sny, których tamci szukają, oraz w informowaniu, kiedy mają się pojawić nowe produkty.

Ale jednym z najważniejszych zadań na recepcji była księgowość, która polegała na zarządzaniu płatnościami za sny, co było dla Penny trudne do opanowania. Najbardziej skomplikowana była obsługa Systemu Płatności za Sny. Ale to samo dotyczyło DallerGuta, więc odpowiedzialność za zarządzanie odroczonymi płatnościami spadła wyłącznie na panią Weather.

– Klient płaci dokładnie połowę emocji, które czuje po zakończeniu snu. Jeżeli więc sprzedajesz towar emocjonalnemu klientowi, jest bardziej prawdopodobne, że uzyskasz dobrą cenę za sen. Dlatego ważne jest, aby dbać o naszych stałych klientów. Większość z nich jest bogata w emocje.

– Jak to możliwe, że płacą emocjami jak pieniędzmi?

– I tu właśnie pojawia się System Płatności za Sny! To coś w rodzaju technologii IoT, wiesz, Internet Rzeczy? System łączy klientów z naszym sejfem. Kiedy płacą za swój sen, płatność trafia do sejfu, a my możemy odczytać dane z naszych komputerów… Penny, zasnęłaś? Możesz chociaż udawać, że mnie rozumiesz? – powiedziała błagalnym tonem pani Weather.

– Przepraszam… Po prostu… Trudno mi to sobie wyobrazić…

– W porządku. Myślę, że na razie będę musiała robić to sama.

Każdego ranka, kiedy tylko pani Weather przychodziła do pracy, jej pierwszym zadaniem było wyjęcie płatności za sny z sejfu i zdeponowanie ich w banku po drugiej stronie ulicy. Kiedy jej nie było, Penny zastępowała ją, aby upewnić się, że nic się nie stanie w trakcie jej nieobecności.

Tego ranka Penny znów stała na straży, wyciągając szyję jak surykatka, aż pani Weather wróci ze swojego porannego zadania. Przed chwilą kobieta poszła w kierunku magazynu, ale już wracała.

– Skończyła pani? – spytała Penny.

Pani Weather pociła się obficie i ściskała się za brzuch.

– Musiałam zjeść zepsuty omlet na śniadanie. Idę… do toalety. Chwilę to potrwa. Możesz pójść za mnie do banku? Weź ten klucz do schowka i otwórz nim sejf. W środku zobaczysz dwie pełne szklane butelki. Zanieś je do okienka bankowego, a oni zajmą się resztą. Powiedz im tylko, że jesteś z Galerii Snów. Idź… idź szybko. Jeśli się spóźnisz, w banku będzie pełno ludzi.

Pani Weather wręczyła Penny mały klucz i popędziła do toalety.

Dziewczyna bez chwili wahania napisała na kartce: „Poszłam na chwilę do banku – Penny” i przykleiła ją w widocznym miejscu na recepcji. W drodze do magazynu cały czas powtarzała sobie, żeby nie zapomnieć: „Sejf, dwie szklane butelki, pełne, okienko bankowe, jestem z Galerii Snów”.

W schludnie zorganizowanym schowku stanęła przed sejfem. Był on znacznie większy, niż myślała, i chwilę jej zajęło znalezienie dziurki od klucza. W końcu natknęła się na nią przy swoich stopach, włożyła klucz i przekręciła. Usłyszała, jak zamek się odblokował. Ciągnąc z całej siły, otworzyła drzwi – masywne jak drzwi wejściowe w holu – i jej oczom ukazało się przepastne wnętrze.

Sejf przypominał ogromną szafę na przyprawy w piwnicy bogatego domu. Na wykonanych na zamówienie półkach znajdowały się rzędy szklanych butelek zawierających płyny, każdy w innym kolorze: tajemniczym turkusie, oślepiającej kości słoniowej i ciemnoczerwonej krwi. Penny pomyślała, że jest coś przerażającego w tej ciemnej cieczy na dnie butelki.

Stałe dźwięki kapania odbijały się echem w całym magazynie. Penny wiedziała, że te kolorowe płyny są płatnościami za sny, ale jeszcze bardziej ekscytujące było zobaczenie ich na żywo.

Z łatwością odszukała dwie pełne szklane butelki, o które prosiła pani Weather. Ktoś musiał wyjąć je ze skrzynek i postawić na ziemi zeszłej nocy. Na ich etykietach widniał napis Ekscytacja, a płyn w środku był różowy jak wata cukrowa. Penny chciała przyjrzeć się butelkom nieco dłużej, ale przypomniała sobie, co pani Weather mówiła o szybkim pójściu do banku. Pospiesznie wzięła butelki i zamknęła sejf.

Skierowała się do banku po drugiej stronie ulicy, trzymając mocno obie butelki. Naczynia były dość ciężkie i śliskie, przez co po drodze się spociła. Była pewna, że istnieje lepszy środek transportu, o którym pani Weather musiała zapomnieć jej powiedzieć.

Penny weszła do banku i poczuła chłodną bryzę z klimatyzacji. Nie było jeszcze zbyt wielu ludzi. Wzięła z ulgą numerek, dumna z siebie, że do tej pory tak sprawnie wykonywała swoje zadania.

– Koniec z niezdarną Penny! Potrafię dobrze radzić sobie sama.

Zajęła miejsce w poczekalni, mocno ściskając butelki z różowym płynem. Przed nią czekało siedem osób. Myślała, że jej kolej nadejdzie za kilka minut, ale klienci przy ladach wydawali się zajęci skomplikowanymi zadaniami, które opóźniały cały proces.

Znudzona, Penny postawiła butelki na ziemi i wyjęła magazyn z pobliskiego regału. Tytuł brzmiał: „Neurobiologia Snów – Maj”. Nie brzmiało to zbyt interesująco. Otworzyła czasopismo na losowej stronie i zaczęła je przeglądać.

Artykuł miesiąca:

BADANIE NA TEMAT PŁATNOŚCI

ZA SNY I ZWIĄZANYCH Z NIMI EMOCJAMI

Artykuł doktora Reeno zatytułowany Badanie na temat płatności za sny i związanych z nimi emocjami został wybrany artykułem miesiąca. Opublikowano niezliczenie wiele powiązanych tekstów, ale praca doktora Reeno wyróżnia się dogłębnym poziomem badań.

„Kluczowe jest to, że klienci są świadomi bycia »zapominalskimi zwierzętami«. Mają obiektywne rozumienie samych siebie. Wiedzą nawet, że wszystko, co »pamiętają«, to nie faktyczna rzeczywistość, ale informacje, które zostały przetworzone przez ich mózg. W końcu fakt, że wiedzą, iż wszystkie ich doświadczenia zostaną ostatecznie zapomniane, sprawia, że każda minuta liczy się jako chwila tylko raz w życiu. Właśnie dlatego emocje, które odczuwają po śnie, i ich odpowiednie ceny snów mają szczególną moc”.

Powyższe było odpowiedzią doktora Reeno na naszą prośbę o podsumowanie głównego przesłania jego dwustustronicowej rozprawy. Niektórzy krytykują jego artykuł, twierdząc, że stanowi on jedynie powtórzenie wcześniejszych badań i nie ma w nim nic nowego. Wydaje się jednak, że w środowisku akademickim panuje konsensus co do tego, że ciężka praca doktora Reeno zasługuje na uznanie przynajmniej za jego dokładne zbadanie prawie trzech tysięcy przypadków w ciągu ostatniej dekady. (Pełna wersja artykułu jest dostępna na oficjalnej stronie „Neurobiologii Snów”).

Myśl o dwustustronicowej rozprawie przyprawiła Penny o zawrót głowy. Momentalnie zamknęła czasopismo. W kolejce wciąż czekało jeszcze pięć osób.

Właśnie wtedy mężczyzna w eleganckim garniturze usiadł obok niej i nawiązał rozmowę.

– Cóż za urzekający kolor. Bardzo wysoka jakość. Powiedziałbym, że wart co najmniej dwieście złotników. Skąd jesteś? Nigdy wcześniej cię tu nie widziałem.

– Przyszłam z galerii po drugiej stronie ulicy. Jestem tu nowa, więc pewnie dlatego widzi mnie pan po raz pierwszy. – Penny założyła, że mężczyzna musi być jakoś powiązany z bankiem.

– Jaki masz numerek? Jest jeszcze trochę czasu do twojej kolejki… Czy mogę cię zainteresować czymś fajnym w okolicy?

Penny już miała odrzucić jego ofertę, wskazując na ciężkie butelki, które trudno jej będzie unieść, gdy mężczyzna podniósł jedną z nich i powiedział:

– Pozwól, że ci pomogę.

Poprowadził ją na drugą stronę okienka kasowego. Pod wpływem impulsu Penny podążyła za nim z drugą butelką w ręku. Dotarli do miejsca z ogromną elektroniczną tablicą i około setką krzeseł w rzędzie. Wyglądało to tak, jakby ktoś odtworzył w tym miejscu dworcową poczekalnię.

Siedzący tam ludzie nerwowo wpatrywali się w tablicę wiszącą nad ich głowami pod sufitem. Wyświetlała ona ceny rynkowe różnych rodzajów emocji w czasie rzeczywistym, podobnie jak akcje na giełdzie.

Spełnienie i Pewność siebie wzrosły o piętnaście procent, osiągając najwyższą cenę. Znalazły się one w pierwszej linii, zaznaczone kolorem głębokiej czerwieni. Poniżej nich były Daremność i Apatia, których ceny spadły. Ludzie siedzący najbliżej tablicy albo niecierpliwie trzymali ręce złożone jak do modlitwy, albo ciężko wzdychali.

– Zestaw z wołowym burgerem to jeden złotnik, a ile kosztuje jedna butelka Spełnienia… dwieście? Kto, do diabła, czerpie satysfakcję z kupowania cudzych osiągnięć? Gdybym zgromadził je w zeszłym roku, już dawno byłbym na emeryturze! – ubolewał ktoś.

Penny widziała cenę Ekscytacji w górnej linii. Wynosiła sto osiemdziesiąt złotników za butelkę. Dziewczyna chwyciła mocniej swoją, wiedząc, że znalazłaby się w poważnych tarapatach, gdyby ją zgubiła. Spojrzała na mężczyznę, który z nią przyszedł, ale…

O rany, już go nie było. Zniknął wraz z drugą butelką Ekscytacji, którą dla niej trzymał…

Miała kłopoty. Poczuła dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa.

Czyżby okazał się oszustem? Bez wątpienia przychodził codziennie do banku w poszukiwaniu nieświadomej ofiary, szacując wartość trzymanej przez nią zdobyczy, i przypadkiem natknął się na Penny, która całkowicie pasowała do jego profilu. Co ona sobie myślała, mówiąc, że jest nowicjuszką? Tak naiwna, musiała być idealną ofiarą. Rozglądała się teraz gorączkowo, ale nieznajomy przepadł. Była zbyt zmęczona, by zrobić kolejny krok z ciężką butelką.

Postanowiła przynajmniej zdeponować zawartość pozostałego naczynia, ale jej kolejka już dawno minęła. Co gorsza, bilecik zniknął. Ponieważ nie mogła dłużej zostawiać recepcji pustej, postanowiła skierować się do sklepu.

Pani Weather wróciła już na recepcję. W przeciwieństwie do Penny wydawało się, że kobieta załatwiła wszystkie swoje toaletowe sprawy za jednym zamachem.

– Proszę pani…

– Co to za mina, Penny? Czekaj, dlaczego przyniosłaś to z powrotem?

Dziewczyna wszystko wyjaśniła. Teraz, gdy opowiedziała na głos o tym, co się stało, czuła się jak kompletna idiotka.

– To poważna sprawa. Ekscytacja jest w dzisiejszych czasach rzadkością. To moja wina, nie powinnam była zlecać ci takiego zadania znienacka. Porozmawiam z DallerGutem, nie martw się zbytnio. Może uda nam się złapać złodzieja, jeśli zadzwonimy na policję. Ten facet też próbował mnie oszukać kilka razy.

– Powinnaś była go wtedy kopnąć, Weather – rzucił
DallerGut, pojawiwszy się znikąd. – Więc chcesz powiedzieć, że zostałaś okradziona z jednej butelki płatności za sny i nie zdążyłaś zdeponować drugiej? Cena butelki Ekscytacji osiągnęła dziś najwyższą wartość od trzech miesięcy…

– Tak mi przykro, panie DallerGut – odparła przepraszającym tonem Penny. Nie miała odwagi spojrzeć mu w twarz.

– Nie ma tego złego! Potrzebowałem butelki Ekscytacji i zamierzałem wpaść do recepcji, żeby powiedzieć Weather, by jej nie oddawała, ale zapomniałem. A tu zjawiasz się ty i przynosisz mi ją z powrotem! Ten dzień układa się świetnie. Jeśli chodzi o zgubioną butelkę, potraktujmy to jako cenę za nauczenie się, że świat jest przerażającym miejscem.

Penny poczuła się przez wspaniałomyślność DallerGuta jeszcze bardziej nieszczęśliwa.

– Naprawdę mi przykro. Ale do czego zamierza pan użyć Ekscytacji?

– Mam przeczucie, że odwiedzi nas wkrótce pewna klientka i będzie jej potrzebować.

Kobieta była stałą bywalczynią Galerii Snów DallerGuta od najmłodszych lat. Uważała, że ogólnie dużo śni, ale nie miała pojęcia, że istnieje sklep, który odwiedza każdej nocy. Co dziwne, kiedy budziła się rano, całkowicie o nim zapominała.

Urodziła się na prowincji, gdzie dorastała i ukończyła uniwersytet. Później dostała pracę w metropolii i naturalnie mieszkała sama, co było powszechne wśród osób pracujących. Zatrudnienie znalazła zaraz po ukończeniu studiów i choć na początku było ciężko, obowiązki nie były jej już tak obce jak na początku. To był jej czwarty rok w firmie, miała dwadzieścia osiem lat. Teoretycznie jej życie płynęło gładko.

– Nie mam nikogo.

– Naprawdę? W firmie jest przecież wielu mężczyzn.

– Wszyscy albo są żonaci, albo zajęci, albo nie są w moim typie, albo ja nie jestem w ich.

– Niemożliwe! Sprawdziłaś każdego z nich, żeby to wszystko wiedzieć? A może w ogóle nie jesteś zainteresowana randkami?

– Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, od czego zacząć. Jak rozpocząć związek w miejscu pracy?

– Masz kogoś, w kim się podkochujesz, prawda?

– W sumie…

Po zakończeniu rozmowy telefonicznej z przyjaciółką kobieta położyła się na podwójnym łóżku. Jego wielkość działała jej dzisiaj na nerwy.

– Ach, jestem taka samotna.

Była sama w pokoju, ale słowo „samotna” ledwo wydobyło się z jej ust. Dźwięk głosu odbijający się echem od pobliskiej ściany brzmiał dla niej żałośnie. Zegar wskazywał już północ. Przepracowała nadgodziny, po czym wróciła prosto do domu, gdzie wzięła prysznic, wyrzuciła śmieci, zjadła kolację i wykonała krótki telefon do przyjaciółki. Zrobiła tylko te kilka rzeczy, ale było już tak późno i zostało jej tylko sześć godzin snu. Jeśli znowu będzie oglądać YouTube’a i komiksy w internecie jak wczoraj, nie zdoła zasnąć przez dwie noce z rzędu. Dość o samotności, najpierw trzeba było się przespać. Jutro przecież szła do pracy.

„Jak długo będę musiała tak żyć?”, pomyślała.

Kobieta z trudem próbowała odgonić od siebie to pytanie. Rozmyślanie przed snem było zakazane. Wiedziała aż za dobrze, że nie sprzyja to dobremu snowi.

Podciągnęła kołdrę pod samą szyję. Ustawiła alarm na telefonie i sprawdziła pogodę na następny dzień. Jutrzejsza jakość powietrza: najgorsza; pogoda: pochmurno. Wszystkie ikony powiadomień były szare.

– Nie zdawałam sobie sprawy, że życie dwudziestokilkulatki tak wygląda, nie ma w nim nic czarującego.

Właściwie nie była to do końca prawda. Pomyślała o chłopaku, o którym wspomniała swojej przyjaciółce. Był klientem, który odwiedzał biuro w każdą środę, a po zakończeniu porannych obowiązków jadł lunch przy jednoosobowym stoliku w restauracji, którą często odwiedzała.

– Dzień dobry, tu Hyŏn Chongsŏk z Tech Industries. Czy może pani rozmawiać?

– Tak, dzień dobry, tu Chŏng Ayŏng. Mogę rozmawiać. W czym mogę pomóc?

– Planuję wizytę o dziesiątej rano w środę w tym tygodniu, czy ma pani czas?

Oboje odbyli wcześniej kilka telefonów służbowych i kilka powitań osobiście, ale to było wszystko. Jego konsekwencja w dzwonieniu do niej z wyprzedzeniem w każdy poniedziałek o tej samej porze w celu potwierdzenia wizyty, jego zachowanie, wyprostowana postawa, gdy witał ją osobiście, i jego spokojne podejście do potencjalnie przytłaczającego i frustrującego harmonogramu pracy sprawiały, że wydawał się dojrzałym, dorosłym mężczyzną (oczywiście mogło to być subiektywne).

Co więcej, od kilku dni zaczął pojawiać się w jej snach. I wyglądał na jeszcze przystojniejszego i wyższego niż w rzeczywistości.

Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio zamieniła zauroczenie w coś poważniejszego. Może w liceum albo na pierwszym roku studiów? Chwila, czy jutro jest środa? Nagle poczuła, że węzeł w jej brzuchu się rozluźnia. Zobaczy się z nim jutro.

Owinęła się kołdrą i położyła twarzą do ściany. Miała szczerą nadzieję, że mężczyzna nigdy się o tym nie dowie – o tym, że rzucała się i obracała, czując podniecenie na myśl o nim. Czułby się niekomfortowo z tą wiedzą! Wystarczające było to, że potajemnie obserwowała go w pracy, ale obca osoba myśląca o nim w łóżku? Mógł być już żonaty lub mieć dziewczynę.

Jej trzepoczące serce nie różniło się niczym od serca nastoletniej dziewczyny, ale w jej wieku zmartwienia i troski przed rozpoczęciem czegokolwiek romantycznego były na pierwszym miejscu.

Ojej, znowu za długo rozmyślała. Teraz naprawdę musiała iść spać.

Odpływając w sen, prosiła jeszcze w głowie: „Niech przynajmniej to uczucie trwa dłużej, nawet jeśli ma być jednostronne”.

* * *

– Pani Weather, myślę, że klientka numer dwieście jeden powinna wkrótce tu być.

– Och, rozumiem. – Pani Weather spojrzała na Skalę Powiek.

– Co za ulga. Przychodziła codziennie, więc martwiłam się, gdy wczoraj nie wpadła...

Penny uśmiechnęła się z satysfakcją, patrząc na skalę. Powieki były całkowicie zamknięte, a skala wskazywała na fazę REM.

Zanim dziewczyna zdążyła dokończyć zdanie, klientka numer dwieście jeden otworzyła drzwi i weszła do środka. Penny i pani Weather przywitały ją radośnie.

– Zapraszamy, proszę pani.

– Dzień dobry! Chciałabym dzisiaj wziąć ten sam sen. Ostatnio bardzo mi się podobał.

– Oczywiście. Na drugim piętrze panuje teraz duży ruch. Przyniosę go pani. Proszę chwilę zaczekać.

Penny pospieszyła na drugie piętro. Kierowniczka wraz z innymi pracownikami sortowała sny, które właśnie dotarły. Jej włosy jak zwykle sterczały na wszystkie strony. Penny ominęła sterty pudeł, aby dotrzeć do sekcji „Bestsellery”.

Popularne pudełka ze snami ułożone były na stojaku wystawowym. Rano stały uporządkowane, ale tak wiele osób w nich grzebało, że teraz panował bałagan.

Penny przetrząsała stojak, aby znaleźć sen, którego szukała kobieta. Gdy po raz piąty podniosła Sen o lataniu, w końcu znalazła pudełko z dekoracjami w kształcie serca. Na wstążce wydrukowano nazwisko twórcy snu – Keitha Grooera. Był to weteran produkcji snów romantycznych. Według Assama, dobrze poinformowanego, Keith był tak kiepski w związkach, że miał złamane serce ponad sto razy. Po każdej takiej sytuacji golił głowę, więc nikt nigdy nie widział go z długimi włosami. W branży snów utarło się jednak, że jakość jego produkcji była lepsza z każdym zerwaniem.

Penny popędziła z powrotem na parter i wręczyła pudełko klientce. Na etykiecie widniał tytuł Sen o twojej sympatii.

– To jest to, prawda?

– Tak, zgadza się.

– Proszę bardzo. Dziękuję.

– Czy tym razem też zapłacę później? – Kobieta odebrała pudełko i zapytała panią Weather.

– Tak. Jak zawsze podzieli się pani odrobiną swoich uczuć po przebudzeniu się ze snu.

– Oznacza to, że jeśli nic pani nie poczuje po śnie, nie obciążymy pani rachunku! – Penny nie zapomniała wykorzystać tego, czego nauczyła się od pani Weather.

Kobieta cicho opuściła sklep z pudełkiem w ręku. Jej kroki wydawały się lekkie i sprężyste, ale z jakiegoś powodu, patrząc na jej plecy, Penny czuła się nieswojo i nie mogła zrozumieć dlaczego.

Po tym wydarzeniu w sklepie zrobiło się nieco spokojniej. Penny powoli zamiatała podłogę, pogrążona w myślach. Od czasu wizyty klientki numer dwieście jeden miała poczucie, że coś ją dręczy, ale nie potrafiła określić dokładnie co. Bezmyślnie kontynuowała sprzątanie, aż dotarła przed biuro DallerGuta w pobliżu schodów i zdała sobie sprawę, co było źródłem jej frustracji.

– Och, przepraszam, za bardzo nakruszyłem, prawda? – Drzwi do biura otworzyły się i wyszedł z niego szef.

– Nie, panie DallerGut. Po prostu sprzątałam w wolnym czasie. Wie pan, tak przy okazji…

– Wszystko w porządku?

– Właściwie to mam pytanie dotyczące klientki numer dwieście jeden.

– Och, dwieście jeden… To nasza stała bywalczyni.

– Czy uważa pan, że to dobry pomysł, by sprzedawać jej „Sny o twojej sympatii”?

– A w czym tkwi problem? – spytał DallerGut, szczerze zainteresowany.

– Cóż, myślę, że śnienie o swojej sympatii jest dobre tylko kilka pierwszych razy. Kiedy jednak te sny się powtarzają, uczucia tylko rosną i w końcu prowadzą do wewnętrznego cierpienia. Jeśli ciągle śni się ten sam sen… – Penny urwała na chwilę, pogrążona w myślach. – Tak, jeśli się go śni, oznacza to, że nie poczyni się żadnych postępów w prawdziwym życiu!

Dopiero teraz uświadomiła sobie, co ją dręczyło od momentu, gdy zobaczyła klientkę odwróconą plecami.

– Penny, czy wiesz, co nasi klienci z zewnątrz, tacy jak pani dwieście jeden, myślą ogólnie o snach?

– Tak, uczyłam się o tym. To podświadomość. Uważają, że sny są manifestacją ich podświadomości.

– Tak, zgadza się.

– Ale co w związku z tym?

Penny nie rozumiała, do czego zmierza ta rozmowa. Nie chciała wyjść na nieogarniętą, ale mimo to ciekawość wzięła górę.

– Jestem pewien, że zdajesz sobie z tego sprawę, ale klienci nie pamiętają nic o naszym sklepie, kiedy budzą się ze snu. Z tego powodu najlepszym wyjaśnieniem, jakie mogą wymyślić dla swoich snów, jest ich podświadomość. Co byś zrobiła, gdybyś to ty była klientką?

– Jeśli osoba, którą jestem zainteresowana, ciągle pojawiałaby się w moich snach, pomyślałabym, że moja podświadomość po trochu kieruje się w jej stronę – powiedziała niepewnie Penny.

– Racja. A kiedy upłynęłoby wystarczająco dużo czasu, byłabyś pewna. Pewna, że polubiłaś tę osobę.

– Tak, ale właśnie w tym rzecz. To nie wystarczy, aby zakiełkowała miłość. Sny to tylko sny… – Serce Penny zamarło, kiedy przypomniała sobie ekscytację kobiety, która kupiła sen.

Mimo to mina DallerGuta wciąż była promienna.

– No właśnie. Miłość zaczyna się wtedy, gdy zdajesz sobie sprawę, że kogoś lubisz, niezależnie od tego, czy kończy się to miłością nieodwzajemnioną, czy miłością między dwojgiem ludzi. Nasza praca została tu wykonana.

– Mam tylko nadzieję, że to nie jest miłość nieodwzajemniona. To zbyt smutne.

– Jak powiedziałaś, sny to tylko sny, prawda? Miejmy wiarę w jej działania w rzeczywistości.

* * *

Kobieta obudziła się pięć minut wcześniej niż zwykle. Budzik nie zadzwonił, ale mimo to jej oczy naturalnie się otworzyły. Niejasno przypomniała sobie, że we śnie poszła do sklepu, ale im bardziej próbowała sobie przypomnieć tę myśl, tym bardziej wymykała się jej ona z głowy, niczym ziarnko piasku z dłoni. Nic już z tego nie pamiętała. To, co zostało jej w głowie, to fakt, że dziś mężczyzna pojawił się w jej snach po raz kolejny. We śnie była z nim w restauracji, którą często odwiedzał. On siedział na swoim zwykłym miejscu, a ona tuż obok, w serdecznej bliskości. Długo rozmawiali. Wydawało się, że zobowiązali się spotykać tam codziennie, a rozmowa była tak nieskrępowana, jakby znali się od lat.

Mając ten sen świeżo w pamięci, wstała z łóżka i skierowała się do łazienki, wyraźnie podekscytowana. Ale gdy tylko zimna woda z prysznica dotknęła jej skóry, szybko się opamiętała.

– Jestem sama, co to za absurdalne myśli?

* * *

Zanim ekscytacja zelżała, na recepcji w holu na parterze Galerii Snów DallerGuta rozległ się sygnał dźwiękowy.

Ding-dong.

Płatność od klientki numer dwieście jeden otrzymana.

Niewielka ilość Ekscytacji pojawiła się jako zapłata

za Sen o twojej sympatii.

– Ten system jest połączony z tymi butelkami w sejfie, prawda?

– Zgadza się. W końcu to rozumiesz! Świat jest wspaniały, nie uważasz? W dawnych czasach rozlewaliśmy ciągle płyn podczas przenoszenia naczyń. Bieganie z wagą i ważenie ich za każdym razem, gdy dostaliśmy płatność, zajmowało cały dzień.

– Swoją drogą, jak pani myśli, co pan DallerGut zamierza zrobić z tą jedną butelką Ekscytacji?

Butelka, której Penny nie zdeponowała w banku, nieustannie ją dręczyła. Wciąż znajdowała się na recepcji.

– Jeśli DallerGut do czegoś ją wykorzysta, to z pewnością w dobrym celu – odpowiedziała z przekonaniem pani Weather.

* * *

W firmie Ayŏng próbowała oczyścić umysł i skupić się na pracy. Im więcej myślała o tym, dlaczego śniła o nim każdej nocy, tym bardziej dochodziła do wniosku, który był trudny do zaakceptowania.

– Czy ja się w nim sekretnie podkochuję?

Właśnie wtedy usłyszała głos wiceprezesa po drugiej stronie ścianki działowej:

– Ayŏng, czy to nie dzisiaj spotykasz się z panem Hyŏn Chongsŏkiem?

Była za pięć dziesiąta. Zazwyczaj już tutaj był, dokładnie dziesięć minut przed umówionym czasem. Pomyślała, że w przeciwnym razie zadzwoniłby do niej. Właśnie wtedy rozległ się dzwonek telefonu na jej biurku.

– Halo, mówi Chŏng Ayŏng z działu wsparcia technicznego.

– Dzień dobry! Tu Chongsŏk z Tech Industries. – Miał zdyszany głos, jakby biegł. – Przepraszam, ale zostawiłem w samochodzie materiały na spotkanie. Powinienem być na miejscu dopiero o dziesiątej.

– Och, w porządku. – Potem, myśląc, że jej odpowiedź mogła być zbyt chłodna, szybko dodała: – Poinformuję o tym mojego kierownika. Proszę się nie spieszyć i być ostrożnym.

– Ach, dziękuję!

Po tym, jak się rozłączyła, przez chwilę jeszcze bawiła się telefonem. Jego głos brzmiał inaczej niż zwykle, przez co jej serce znów przyspieszyło.

„Przestań. Jak masz pracować, to pracuj”.

Starała się zachować spokój.

Punktualnie o dziesiątej rano drzwi biura otworzyły się i do środka wszedł Chongsŏk. Kobieta zerknęła na mężczyznę kątem oka, starając się nie patrzeć bezpośrednio na niego. Choć prosiła go, żeby się nie spieszył, chyba biegł, bo jego policzki były zarumienione.

Chongsŏk rozglądał się, jakby kogoś szukał. Potem znalazł ją wzrokiem, zaskakując ją.

Nim zdążyła uniknąć jego spojrzenia, uśmiechnął się szeroko i ukłonił. Na jego policzkach pojawiły się głębokie dołeczki.

„Masz nawet dołeczki?… Nie fair!”, uznała w myślach.

Kobieta nie miała innego wyjścia, jak tylko potulnie przyznać, że rzeczywiście się w nim podkochuje.

* * *

Kiedy obudził się rano, naszło go złe przeczucie. Poprzedniej nocy miał sen, w którym pojawiła się jego była dziewczyna. Zerwali tak dawno temu, że nie pamiętał już, kto i w jaki sposób zawinił, a on w ogóle za nią nie tęsknił ani nie miał do niej żalu. Po prostu nie czuł się komfortowo, że wciąż pojawiała się w jego snach. I to ostatnio coraz częściej.

„Co za kiepska podświadomość”.

Tego ranka mężczyzna był tak zatopiony w swoich myślach, że popełnił błąd – zapomniał zabrać ze sobą materiały z samochodu.

Naprawdę nie chciał się spóźnić na spotkanie. Wkrótce kończył trzydzieści lat. I naprawdę nie zamierzał zostać trzydziestolatkiem, który nie umie wejść w związek, jest niekompetentny w pracy i nie dotrzymuje obietnic.

Pobiegł z powrotem na parking, wykonując telefon. Kilka dzwonków i kliknięcie, kobieta z biura klienta odebrała.

– Halo, mówi Chŏng Ayŏng z działu wsparcia technicznego.

– Dzień dobry! Tu Chongsŏk z Tech Industries. – Jego zdyszany, śmieszny głos niósł się do niej przez telefon. – „Jestem żałosny”, pomyślał. – Przepraszam, ale zostawiłem w samochodzie materiały na spotkanie. Powinienem być na miejscu dopiero o dziesiątej.

– Och, w porządku – odpowiedziała krótko. Już myślał, że się rozłączy, ale wtedy ponownie usłyszał w słuchawce jej głos. – Poinformuję o tym mojego kierownika. Proszę się nie spieszyć i być ostrożnym.

– Ach, dziękuję!

Łagodny ton jej głosu. W tym momencie poczuł się, jakby miał mieć dobry humor przez cały dzień.

Nadeszła noc. Zasnął, gdy tylko przyłożył głowę do poduszki.

* * *

– Witamy!

Penny od razu rozpoznała mężczyznę. Był to człowiek, który ostatnio ciągle kupował Sen o byłej dziewczynie w dziale wspomnień na pierwszym piętrze.

– Czy mam podać to, co zawsze?

– Tak, proszę – odpowiedział bezosobowo.

Zanim Penny zdążyła zrobić ogłoszenie na pierwszym piętrze, stojący nieopodal DallerGut zainterweniował:

– Proszę pana, sądzę, że nie potrzebuje pan już tego snu.

– Słucham?

– Pewnie pan tego nie pamięta, ale dwa lata temu poprosił mnie pan, abym załatwił sny z pańską byłą dziewczyną.

– Tak prosiłem…? Jeśli to było dwa lata temu… to musiało być zaraz po naszym zerwaniu.

– Zgadza się, a po śnie zawsze budził się pan z płaczem, prawda?

– Racja, kiedyś tak było. Wkrótce potem mi przeszło. A później nie śniłem o niej przez długi czas.

Mężczyzna próbował kontynuować, ale rzucił zdziwione spojrzenie, bo coś wydało mu się dziwne.

– Dlaczego więc ostatnio znowu o niej śnię?

– Poprosił mnie pan o to. Chciał pan rozpocząć nowy związek i musiał się pan upewnić, czy będzie w porządku. Zasugerowałem więc ten sam sen: Sen o byłej dziewczynie.

– Rozumiem.

– I nie płacił pan za swoje sny. Oznacza to, że nie żywi pan już uczuć do swojej byłej dziewczyny nawet w snach.

– Oraz że nasze sny poszły na marne – dodała pani Weather.

– Rozumie mnie pan. Obawiam się, że nie możemy już sprzedać panu tego snu. I tak nic pan nie odczuje.

Mężczyzna odpowiedział z zażenowaniem:

– W takim razie chyba sobie pójdę.

– Nim pan to zrobi, może zaproponuję herbatę? Noc jest taka długa, po co się spieszyć?

DallerGut zatrzymał klienta, chwytając go towarzysko pod rękę, po czym wyjął butelkę ze stojącą w recepcji Ekscytacją i ją odkorkował. Z szyjki butelki uniósł się różowawy dym. DallerGut nalał filiżankę do pełna i podał ją mężczyźnie.

– Proszę wypić jednym haustem.

Klient wypił napój i opuścił sklep znacznie lżejszym krokiem niż przed wejściem, po czym zniknął w oddali.

– Panie DallerGut, jak pan mógł dać klientowi całą tę drogą Ekscytację? – spytała Penny, przejęta marnotrawstwem.

– Powiedziałaś chyba, że jednostronna miłość jest zbyt smutna.

Penny otworzyła usta ze zdziwienia.

– Czy on jest sympatią naszej stałej klientki numer dwieście jeden?

DallerGut skinął zdecydowanie głową, jakby zaskoczony, po co zadawać tak oczywiste pytanie.

– Skąd pan to wiedział?

– Kiedy prowadzisz sklep przez ponad trzy dekady, po prostu to wiesz.

Mężczyzna obudził się bardziej energiczny i wypoczęty niż kiedykolwiek. Jego serce biło podekscytowane w klatce piersiowej i czuł, że jeśli jakiś dzień był szczególnie dobry do rozpoczęcia czegoś nowego, to właśnie dziś. Podłączył telefon do ładowarki i nucąc, udał się pod prysznic.

Dźwięk wody zmieszany z jego głośnym śpiewem wypełniał cały dom, gdy z jego telefonu rozległ się sygnał przychodzącego SMS-a. Ekran blokady pokazywał tylko część dłuższej wiadomości.

Nadeszła nowa wiadomość.

Dzień dobry, tu Chŏng Ayŏng.

Mam nadzieję, że mnie pan pamięta…?

* * *

– No to jak poznałaś swojego chłopaka?

– Podkochiwałam się w nim, więc pierwsza się z nim umówiłam. Zapytałam, czy chce pójść coś zjeść.

– Naprawdę? Nigdy tak nie robiłaś.

– Wiem, ale kiedy czujesz pilną potrzebę, zmieniasz się.

– Nie bałaś się odrzucenia?

– Bardziej się bałam tego, że wyjdę na dziwaczkę. Był współpracownikiem naszej firmy.

– Wow, serio? Musiał ci się naprawdę podobać.

– Wiesz, po napisaniu do niego natychmiast wyłączyłam telefon. Martwiłam się, że nigdy mi nie odpisze. Włączyłam go z powrotem chyba dopiero po dwóch godzinach? W każdym razie później narzekał. Pytał się, jak mogłam pierwsza się skontaktować, a potem być niedostępna.

– Patrząc wstecz, co teraz uważasz? Dobrze, że wtedy do niego napisałaś?

– Bez dwóch zdań! To jedna z pięciu najlepszych decyzji w moim życiu. A właściwie… może nawet jest w pierwszej trójce?

3. Sen przepowiadający
przyszłość

Był pogodny lipcowy poranek. Minęły trzy miesiące, odkąd Penny rozpoczęła pracę w Galerii Snów DallerGuta. Ulice tętniły życiem, sprzedawcy próbowali rozstawiać swoje stragany, a noctilucas zbierały wypożyczone piżamy, które ludzie wszędzie zostawiali. Penny była w drodze do pracy, popijając sojową latte, którą kupiła w kawiarni. Gdy zbliżała się do frontu sklepu, zdała sobie sprawę, że przyszła dziś dość wcześnie.

Ze względu na dwudziestoczterogodzinną działalność sklepu wszyscy pracownicy mieli dokładnie rozpisane zmiany, nie było więc sensu przychodzić wcześniej. Penny postanowiła cieszyć się słońcem trochę dłużej. Imponujący czteropiętrowy drewniany budynek stał na środku ulicy. Galeria Snów DallerGuta. Jego widok był rzeczywiście cudowny, szczególnie kiedy nie było się w pracy. Ale odpoczynek nie trwał długo.

– Hej, Penny, cieszę się, że jesteś wcześnie. Wejdź i pomóż mi z tym!

Drzwi sklepu otworzyły się, ukazując Vigo Myersa, kierownika pierwszego piętra. W jednej ręce trzymał pomarszczoną brzoskwinię, a drugą machał energicznie wachlarzem, jakby mówiąc: „Umieram z gorąca!”.

– Och… d-dobrze! – zająknęła się Penny i weszła do środka.

Cały sklep pachniał cierpko-owocową bryzą, której wcześniej nie czuła. Dekoracje z brzoskwiń, moreli, dużych zielonych winogron i innych owoców wisiały w całym holu. Gdyby nie znajome twarze, Penny z łatwością pomyliłaby sklep z sadem rolnika.

Oprócz Vigo Myersa pracownicy z każdego piętra byli tymczasowo przydzieleni do wieszania owoców, dekorowania liśćmi i sprzątania bałaganu na ziemi po opadłych ozdobach. Wśród osób w holu było także kilku niespodziewanych pracowników.

– Motail, powiedz, proszę, leprechaunom, żeby wróciły do swojego sklepu. Po co je w ogóle wzywałeś? – warknęła kierowniczka drugiego piętra.

– Mugberry, tuż w sklepie obok są przyjaciele umiejący latać po niebie, więc pomyślałem: po co mam się wspinać po drabinie? A oni zgodzili się bez wahania. Spójrz, jak się starają! – Motail wskazał na sufit.

Pod sufitem holu leprechauny pracowały w parach, wieszając zielone winogrona tak duże jak one same. Co najmniej pięć owoców spadło już na podłogę, a jeden z nich wylądował nawet na głowie przechodzącego klienta.

– Auć!

– Ojej, bardzo mi przykro, proszę pana! Wszystko w porządku? W holu panuje nieco bałaganu, więc sugerowałabym udanie się na górę. – Stojąca nieopodal pani Weather przeprosiła klienta w ich imieniu.

– O co tu chodzi? – zapytała Penny, podnosząc jedno z upuszczonych zielonych winogron.

– Nie słyszałaś? Spodziewamy się dziś ważnego gościa – odpowiedziała Mugberry, składając na pół pudełko z owocami. Jej cienkie włosy sterczały dzisiaj jeszcze bardziej.

– Kim jest ten gość, dla którego aż tak dekorujemy…

Pytanie Penny zostało przerwane przez Mugberry:

– Trzeba wyrzucić to, tamto, wszystko. Co sobie pomyśli pani Coco, gdy to zobaczy? Termin ważności już dawno minął – pisnęła. Odeszła od skrzynek z owocami i zaczęła sortować sterty pudełek ze snami leżących w holu.

Penny zakasała rękawy, żeby pomóc. Jej niedokończona sojowa latte stygła na blacie recepcji. Przyrzekła sobie, że następnym razem, gdy przyjdzie wcześniej do pracy, nie będzie kręcić się przed sklepem.

– Mugberry, nie wyrzucaj ich wszystkich! Daj mi je. Wezmę je na czwarte piętro i sprzedam z dużą marżą! – Motail wszedł, rozdeptując bez skrępowania resztki zielonych winogron.

Leprechauny w koszulkach bez rękawów i malutkich skórzanych kamizelkach latały wokół niego, każdy z nich trzymał w ramionach pojedyncze winogrono.

– Proszę cię, Motail. Wiem, że sprzedajecie sny ze zniżką, ale to idzie zdecydowanie za daleko. Przy tej jakości, z fragmentami scen, zapachem i kolorem, sny byłyby nie do rozpoznania. Nie powinniście sprzedawać takich rzeczy. DallerGut byłby wściekły, gdyby się o tym dowiedział. A jeśli Aganap Coco się dowie, że sprzedajemy sny tak niskiej jakości… Nawet nie chcę sobie wyobrażać, jak by zareagowała. Nigdy więcej nie robiłaby z nami interesów.

– Większość moich klientów i tak nie pamięta snów po obudzeniu, więc co…

– Racja, racja – zawtórowały chóralnie leprechauny.

Już miały powiedzieć coś więcej, gdy Mugberry zmarszczyła wściekle brwi. Penny doskonale znała imię z ich rozmowy.

– Aganap Coco? Czy to ona dzisiaj przyjeżdża?

– Tak, po raz pierwszy od lat. Dlatego udekorowaliśmy dla niej sklep tak, jak lubi. Uwielbia cierpko-słodkie owoce. Słyszałam, że na specjalne życzenie DallerGuta przyniesie całe naręcze snów. Nie mogę się doczekać, by je zobaczyć! To zdecydowanie jedna z zalet pracy tutaj. Kiedy indziej moglibyśmy poznać ją osobiście?

Aganap Coco była jedną z legendarnych twórczyń snów, zdobyła ponad dziesięć nagród Grand Prix w corocznym konkursie „Sen roku”. Była uwielbianą od dawna przez publiczność reżyserką, która jako jedyna tworzyła sny przepowiadające ciążę. Jak powiedziała Mugberry, Penny widziała ją w magazynach i telewizji, ale nigdy nie spotkała jej osobiście. I nie myślała, że będzie miała okazję.

– Dobra, okej. To powinno wystarczyć, więc każdy, kto skończył zmianę, może odejść. To się wymknęło spod kontroli.

DallerGut, o którym Penny myślała, że jest w swoim biurze, wychylił głowę zza stosów pustych pudeł. Zamiast zwyczajowej koszuli i swetra miał na sobie roboczą kurtkę. W luźnym ubraniu wyglądał znacznie szczuplej.

– Był tu pan przez cały czas? – spytała Penny, odsuwając mu z drogi pudła.

– To był mój pomysł, aby udekorować lobby dla Aganap Coco. Pomyślałem, że wystarczy powiesić kilka sztucznych owoców przy wejściu, a teraz powstał chaos! Dobra, wszyscy idźcie do domu! Już!

DallerGut potarł korzonki grzbietem dłoni, jakby chciał złagodzić ból pleców.

Ale nikt nie ruszył się na jego polecenie. A wręcz wszyscy zamarli jak kamień, z ustami otwartymi na coś, co zobaczyli.

Penny odwróciła wzrok w kierunku, gdzie zatrzymało się ich spojrzenie, i jej oczy napotkały drobną staruszkę stojącą w wejściu. Miała właśnie wkroczyć do sklepu wraz ze swoimi ochroniarzami.

Dziewczyna od razu zrozumiała, dlaczego ludzie zastygli w bezruchu. Niesamowita aura, która emanowała od tej kruchej staruszki, sprawiła, że sama zaniemówiła. Ta tajemnicza, nieziemska atmosfera powodowała, że czas wokół kobiety wydawał się płynąć tam i z powrotem. Wszystkie jej ruchy wydawały się spowolnione, a kiedy Penny się ocknęła, Aganap Coco była już w środku.

– Aganap! Jak się masz? – powitał ją DallerGut.

– Och, mój drogi stary przyjacielu. Minęło trochę czasu, odkąd widziałam cię na walnym zgromadzeniu w zeszłym roku. Jej! Uwielbiam zapach owoców. W sklepie jest … błogo. – Coco podziwiała wiszące wszędzie owoce.

DallerGut uścisnął dłoń kobiety ubrudzonymi ziemią palcami. Pozostali pracownicy byli przytłoczeni widokiem Aganap Coco, zakrywali usta rękami. Nawet leprechauny, które wcześniej latały gorączkowo tu i tam, teraz po prostu wisiały w powietrzu.

Penny, która szczęśliwie stała blisko nich, pomyślała, że czuje zapach świeżych owoców pochodzący od Coco, bogatszy i silniejszy niż woń owocowych dekoracji. Jej ciepłe oblicze miało interesującą mieszankę głębokich zmarszczek i pucułowatych różowych policzków niczym u dziecka.

Jej ochroniarze podążyli za nią do sklepu, trzymając w obu rękach ciężkie tobołki owinięte wysokiej jakości jedwabiem.

– Proszę, DallerGut, zgodnie z obietnicą. Wprawdzie to moje skromne produkty, ale ufam, że dobrze je sprzedasz. Jak zawsze.

– Nonsens, to nasze najcenniejsze produkty! Dziękujemy za wybranie naszego sklepu – odpowiedział, podnosząc jedną z paczek.

Penny była tak zaciekawiona całą sytuacją, że aż ją usta świerzbiły, by się odezwać.

– Pani Mugberry, czy to wszystko są sny przepowiadające ciążę? Myślałam, że sprzedaje się je tylko po wcześniejszej rezerwacji. Czy można je przygotować i oferować z wyprzedzeniem w taki sposób?

Mugberry wpatrywała się w jedwabną paczkę. Zdawała się nie słyszeć Penny.

– Pani kierowniczko? Chodzi mi o to, że ktoś musi być najpierw w ciąży, aby otrzymać sen o poczęciu, prawda? Skąd wiadomo z wyprzedzeniem, kto będzie w ciąży, żeby zrobić sny zawczasu?

Im więcej Penny o tym mówiła, tym bardziej była zdziwiona. Jeśli się nad tym zastanowić, sam pomysł snu przepowiadającego ciążę wydawał się nielogiczny. Ludzie zwykle mają sny o poczęciu, zanim jeszcze zdadzą sobie sprawę, że są w ciąży. Jak to możliwe?

– Technicznie rzecz biorąc, to nie są sny o poczęciu. To resztki po ich produkcji.

Mugberry wpatrywała się w jedwab z otwartymi ustami, jakby była pod wpływem hipnozy.

– Resztki? Do czego się ich używa?

– Właśnie zapytałaś, skąd możemy wiedzieć, kto urodzi dziecko? – Mugberry zmrużyła oczy jak wszechstronny gawędziarz, zatrzymując się, by uzyskać dramatyczny efekt w kulminacyjnym momencie opowieści.

– Tak, to nie ma sensu, jeśli się nad tym zastanowić. Przepowiadanie przyszłości we śnie, że urodzi się dziecko…?

– Dokładnie o to chodzi. Przepowiadanie przyszłości.

– Słucham?

– Sny o poczęciu to sny prekognicyjne. Głowa wie, że dziecko się urodzi, dlatego o tym śni.

– Sny prekognicyjne? – spytała z niedowierzaniem Penny.

– Nie mam co do tego pewności, ale plotka głosi, że Aganap Coco jest jedną z dalekich potomkiń Pierwszego Ucznia. Wiesz, tego, który otrzymał przyszłość i rządził nią w Opowieści o Bogu Czasu i Trzech Uczniach. Na pewno czytałaś tę historię, prawda? W każdym razie niekoniecznie chodzi o to, że ma prorocze wizje, ale może dostrzec fragmenty przyszłości lub wyczuć wielkie wydarzenia. A energia nowego życia jest silniejsza niż cokolwiek innego. W ten sposób Coco może stworzyć sny przepowiadające ciążę. Czy to nie jest niesamowite?

– To znaczy, że to muszą być…! – Penny wskazała na tobołki Coco.

– Masz rację, może i nazywa się je resztkami, ale z pewnością same w sobie są snami prekognicyjnymi!

– Niewiarygodne!

Krótko mówiąc, Penny znajdowała się nie tylko w historycznym momencie, w którym rozmawiali potomkowie Pierwszego i Trzeciego Ucznia, ale miała także sny prekognicyjne w zasięgu ręki. To tak jakby została wrzucona do fantastycznej bajki.

– Czy to naprawdę sny prekognicyjne? Będę w stanie zobaczyć w nich swoją przyszłość? – Penny z otwartymi ustami zaczęła wyobrażać sobie swojego nieznanego jeszcze przyszłego męża.

– Już wyjeżdżasz? Co za szkoda – powiedział DallerGut do Coco, przerywając marzenia Penny.

– Wiele par czeka na moje sny. Muszę zabrać się do pracy. Do zobaczenia na następnym walnym zgromadzeniu za kilka miesięcy. Miło było cię zobaczyć, DallerGut, i dziękuję wam wszystkim. Musieliście włożyć dużo pracy dla starszej pani.

Aganap Coco uśmiechnęła się, patrząc na wiszące owoce, a następnie na cały personel, który mocno kręcił głowami, jakby mówił: „Nie, wcale nie sprawiło nam to kłopotu”.

– Proszę, zabierz ze sobą przynajmniej te owoce. Zapakuję je dla ciebie, zjesz później. – Gdy tylko DallerGut to powiedział, ochroniarze Coco zdjęli kilka owocowych gałązek i starannie włożyli je do pojemnika.

– Mogliśmy dać im po prostu owoce w pudełkach. Oszczędziłoby nam to wielu kłopotów, w tym brudnej podłogi. – Vigo Myers z pierwszego piętra mruknął, wycierając chusteczką plamę soku brzoskwiniowego z dłoni.

Po tym, jak Aganap Coco i jej ochrona zniknęli, hol szybko wrócił do swojego zwykłego, czystego stanu dzięki pracownikom pierwszego piętra, którzy naprawdę przeszli samych siebie. Wrócili na swoją kondygnację z ulgą w oczach.

DallerGut z trudem odesłał resztę personelu, który nie mógł oderwać wzroku od pudeł pozostawionych przez Aganap. Wraz z panią Weather i Penny zaczął sortować pakunki.

– Wciąż nie wierzę własnym oczom. Czy to naprawdę…?

– Ty też chcesz ten sen, prawda?

– Och, pani Weather, oczywiście, że tak! Naturalnie każdy by chciał! – Penny podniosła głos z podekscytowania.

Wyjęli pudełka ze snami z jedwabnych opakowań i zanieśli je na pusty regał. Następnie Penny ostrożnie zapisała coś na kartce i przykleiła ją, aby zakończyć przygotowania do sprzedaży.

Sny przepowiadające ciążę powróciły do sprzedaży

w ograniczonych ilościach.

W ciągu zaledwie kilku godzin Penny utknęła między kolejką klientów śliniących się na myśl o snach prekognicyjnych a DallerGutem, który rzadko je sprzedawał. Normalnie właściciel sklepu udałby się prosto do swojego biura, ale tym razem kręcił się wokół sennych produktów, przerywając sprzedaż.

– Jeden sen prekognicyjny… a właściwie dwa, proszę – powiedział jeden z klientów.

– Czy mogę zapytać, jaką przyszłość chciałby pan zobaczyć w swoich snach?

– Muszę się tym dzielić?

– Musimy mieć pewność, że trafią one do kogoś, kto ich naprawdę potrzebuje. Jak pan wie, jest ich tylko garstka.

– Chcę poznać numery loterii na ten tydzień.

– Przykro nam, ale nie sprzedajemy ich w tym celu.

– Co? Sam mnie pan zapytał! Sprawdzacie klientów? – pisnął zdenerwowany mężczyzna.

Penny szybko zaproponowała inny sen.

– Co by pan powiedział na ten sen? Jest o apokalipsie, w której świat się kończy, a pan jest ostatnim przedstawicielem rasy ludzkiej. Czy to nie byłoby niesamowite doświadczenie?

– Nie trzeba – odmówił ostro klient, po czym wściekły wyszedł ze sklepu.

Inny chciał wiedzieć, kiedy w końcu zda egzamin ze służby cywilnej, a kolejny pragnął zobaczyć swoją przyszłą żonę. Penny wróciła na recepcję i zaczęła się denerwować.

– Wygląda na to, że nie uda mi się dziś nic sprzedać.

– Poczekamy, zobaczymy – odparła pani Weather, nie przejmując się zbytnio.

– Dlaczego Aganap Coco robi interesy z DallerGutem? Nie wygląda na to, że on ma zamiar cokolwiek sprzedać – powiedziała Penny ostrożnie, by nie zabrzmieć, jakby krytykowała go za plecami.

– Aganap nie uważa, że jej sny są warte sukcesu. Wybrała nasz sklep nie z powodu wybredności. Po prostu sprzedaje je swojemu staremu przyjacielowi DallerGutowi, ponieważ jest zbyt zawstydzona, żeby sprzedawać je innym ludziom.

– Przecież to sny przepowiadające przyszłość! Jest zbyt skromna.

– Być może by takie były, gdyby dało się wybrać część swojej przyszłości do wglądu. Ale nawet ona nie jest w stanie tego zrobić. W najlepszym razie ma jedynie przebłysk przyszłości. Jeden bardzo krótki fragment, jak ułamek sekundy.

– Mimo to wspaniale jest widzieć przyszłość.

– Czyżby? Naprawdę tak myślisz, nawet jeśli nie uzyskasz informacji, które chcesz poznać? A co, jeśli zobaczysz tylko przypadkową scenę, w której dziecko nie trafia w piłkę baseballową, a ona przelatuje koło ciebie, albo przyziemną scenę, w której po prostu wpatrujesz się w zaparzoną filiżankę herbaty? Myślisz, że to wciąż niesamowite?

– Cóż… Może nie aż tak przyziemnie.

– Wszystkie te sny są przyziemne. Ale jeśli sprzedamy je właściwej osobie, mogą się dla niej stać wyjątkowe.

Pani Weather uśmiechnęła się łobuzersko, przybierając wyraz twarzy dokładnie taki, jaki często nosił DallerGut. Penny zaczęła rozumieć, w jaki sposób udało im się utrzymać współpracę przez ponad trzydzieści lat.

DallerGut wciąż stał przed swoim stoiskiem i oczywiście nadal odpędzał klientów. Nie wyglądało na to, by się spieszył.

* * *

Narim była aspirującą scenarzystką. Przez długi czas pracowała dorywczo w kinie. Była to najlepsza praca, jaką mogła sobie wymarzyć, ponieważ miała możliwość oglądania filmów za darmo i rozmyślania nad scenariuszem lub podsłuchiwania ludzi dzielących się opiniami świeżo po seansie.

– Dziękuję. Do widzenia!

Narim żegnała się z klientami przy drzwiach wyjściowych z sali. Dwie osoby, które prawdopodobnie były parą, opuściły kino jako ostatnie.

– Co o tym sądzisz? Moim zdaniem było całkiem przyzwoicie.

– A fabuła nie była zbyt przewidywalna? Inni aktorzy, ale historię już gdzieś widziałem. Miejsce akcji też było znajome.

Narim zdecydowanie się z tym zgadzała. Zaczęła sobie wyobrażać, jak potoczyłaby się ta historia, gdyby to ona była scenarzystką. Sprzątając resztki popcornu z podłokietników, myślała tylko o pomysłach na własne historie.

Koniecznie chciała, aby jej pierwszy scenariusz był romansem. Uwielbiała wesołe plakaty komedii romantycznych i ich chwytliwe tytuły.

Ponadto inspiracje były wszędzie wokół niej. Słyszała, że panna A ze stołówki i pan B z kasy wymieniają sekretne miłosne sygnały w potajemnym związku. Dotarła też do niej interesująca historia panny C, która robiła najlepsze grillowane kalmary maślane, i pana D, który pracował na parkingu. Byli jednak zbyt zwyczajni, by napisać o nich scenariusz. Narim starała się wpaść na pomysł, który sprawiłby, że zwykła historia stałaby się czymś wyjątkowym.

– Hej, Narim, co robisz dziś wieczorem? – zapytała jej koleżanka, która sprzątała okruchy nachosów obok.

– Idę na kolację z przyjaciółką z liceum. A co tam?

– Właściwie to zarezerwowałam sesję w pobliskim sklepie z wróżbami. Tylko że trochę się denerwuję, jeśli mam iść sama, więc zastanawiałam się, czy nie chciałabyś się wybrać ze mną. Pamiętam, że mówiłaś, że jesteś aspirującą scenarzystką. Nie chcesz wiedzieć, czy odniesiesz sukces jako pisarka? Warto sprawdzić.

– Nie, dzięki.

Kiedy odmówiła, koleżanka rzuciła jej kwaśne spojrzenie.

– Ej, chodzi mi o to, że co to za zabawa, jeśli z góry znasz swoją przyszłość? – dodała Narim, próbując ją udobruchać.

Poszła ze swoją przyjaciółką na kolację od razu po pracy. Oczy błyszczały jej z ekscytacji. To dlatego, że Ayŏng – jej bratnia dusza od ponad dekady – była w nowym związku.

– Więc mówisz, że ten facet ciągle pojawiał się w twoich snach?

– Przez kilka nocy z rzędu! Prawie zaczęłam się zastanawiać, czy aż tak mi na nim zależy.

– I to sprawiło, że pierwsza się z nim umówiłaś? Ty, Chŏng Ayŏng, znana z bycia trudną do zdobycia?

– Uznałam, że lepiej coś z tym zrobić niż siedzieć z założonymi rękami. Duma nie opłaci rachunków.

– Nieźle. Więc oficjalnie się z nim spotykasz, tak?

– Mhm, dopiero od zeszłego tygodnia. Wciąż nie mogę w to uwierzyć.

– Wiesz, to może być dobry materiał na romans, jeśli tylko trochę go dopracować.

– Czy to nie za słabe na scenariusz? Znaczy… to zabawna historia, kiedy rozmawiamy między sobą, ale zbyt przyziemna jak na film.

– Minęły wieki, odkąd byłam w związku. Randkowanie innych jest dla mnie jak film. – Narim westchnęła ciężko, mieszając wystygłe curry na swoim talerzu.

Po kolacji każda z nich wróciła do domu.

Narim leżała w swoim jednoosobowym łóżku ze stalową ramą, rzucając się i obracając aż do zaśnięcia.

„Gdzie znaleźć jakiś dobry materiał na scenariusz…”, myślała.

* * *

– Witamy!

– Witamy w naszym sklepie. – W przeciwieństwie do żywiołowego DallerGuta Penny przywitała gościa zmęczonym głosem.

Dopiero przed chwilą szef odesłał z pustymi rękami ponad trzystu klientów, którzy przyszli kupić sny prekognicyjne. Penny była skrajnie wyczerpana psychicznie.

– Jakiego rodzaju snu pani szuka?

– Czegoś ciekawego. Jeśli da mi to inspirację do fabuły, to jeszcze lepiej.

Klientka rzuciła pobieżne spojrzenie na półki z limitowanymi edycjami. Jak okiem sięgnąć znajdowały się tam stosy snów przepowiadających przyszłość, ale klientka zdawała się tym nie przejmować. Zamiast tego niespiesznie przeglądała niesprzedane sny piętrzące się niedbale w pudłach. Penny zauważyła, że DallerGut bacznie ją obserwuje. Zrobił krok w jej stronę i pierwszy nawiązał rozmowę.

– Pracuje więc pani nad scenariuszem na konkurs?

– Przepraszam, czy my się znamy? – zapytała Narim.

– Oczywiście, znam wszystkich klientów, którzy kiedykolwiek tu byli.

– Och, proszę wybaczyć, nie pamiętam, żebyśmy wcześniej rozmawiali.

– Oczywiście, że nie, ale to bez znaczenia. W rzeczywistości w ciągu ostatnich dwóch lat wyśniła pani wszystkie znajdujące się tu sny.

Narim zmarszczyła brwi, próbując sobie coś przypomnieć, lecz po chwili na jej twarzy pojawiło się rozczarowanie.

– Chyba faktycznie, skoro już o tym pan wspomina. Ale zakładam, że żaden z nich nie był materiałem na scenariusz. Wciąż nie napisałam dobrej, oryginalnej historii.

– Właściwie jest jeden interesujący sen, którego jeszcze pani nie miała…

– Co to jest?

– To… – DallerGut zrobił pauzę, by dodać dramatyzmu – sen prekognicyjny.

– Nie, dziękuję, nie interesuje mnie to. – Narim ponuro odrzuciła jego ofertę.

– Nie chce pani śnić o swojej przyszłości?

Penny obserwowała scenę, zaintrygowana reakcją klientki.

– Nie jest fajnie wiedzieć wszystko z góry. W życiu jak w kinie. Nienawidzę spoilerów.

– Nie chce pani wiedzieć, czy odniesie sukces jako scenarzystka?

– Ani trochę. Wręcz przeciwnie, byłoby bardzo niefortunne, gdybym wiedziała o tym z wyprzedzeniem. Nawet jeśli moja przyszłość wydaje się świetlana, nie ma gwarancji, że się ziści, a to tylko spowoduje frustrację. A jeśli się nie spełni, będę zdruzgotana.

– Ludzie zazwyczaj są ciekawi swojego ostatecznego celu, a pani nie? – spytała tym razem pani Weather.

W oczach Penny Weather i DallerGut wyglądali na podekscytowanych.

– Mojego ostatecznego celu? Nie sądzę, by ludzie byli jakimiś samojezdnymi autami pędzącymi do miejsca przeznaczenia. Musimy być panami własnego życia, sami uruchamiać silnik, wciskać gaz, a od czasu do czasu hamować. Nie chodzi tylko o to, by zostać sławnym pisarzem. Uwielbiam to, że mogę żyć, pisząc scenariusze. Niezależnie od tego, czy skończę na plaży, czy na pustyni, z radością to zaakceptuję.

DallerGut wpatrywał się w nią uważnie.

– Przepraszam, że się rozgadałam. – Narim podrapała się po czubku nosa, czując się nieco zakłopotana.

– Wcale nie. Jestem pod wrażeniem pani historii. Myśli więc pani, że jeśli będzie żyła teraźniejszością, to przyszłość nadejdzie naturalnie.

– Właśnie to miałam na myśli – powiedziała Narim z przekonaniem, a DallerGut się uśmiechnął.

– W takim razie tym bardziej polecam ten sen prekognicyjny. Może być pani pewna, że nie zobaczy żadnych przyszłych wydarzeń, których nie chce pani widzieć. Zobaczy pani tylko ulotną chwilę z przyszłości, o której i tak szybko pani zapomni.

– Jaki to ma sens, skoro jej nie zapamiętam?

– Cóż, nigdy nie wiadomo. Pewnego dnia ona może nagle do pani wrócić. Nie ma pani nic do stracenia. Bez obaw, uiści pani opłatę później, jak zawsze.

– To wygląda drogo. Co pan zrobi, jeśli nie dam rady za to zapłacić?

– Nigdy nie przegapiła pani płatności. Jest pani wrażliwą i sentymentalną klientką, wiele pani zawdzięczamy. Penny, czy mogłabyś podać ten sen prekognicyjny?

Po chwili Narim przyjęła od Penny opakowanie, po czym opuściła sklep, kręcąc głową.

– Jak tak się spojrzy, ma pan w sobie coś przekornego – powiedziała Penny do DallerGuta, odkurzając stojak wystawowy.

– Nie podoba ci się moja metoda sprzedaży?

– Chodzi mi o to, że sprzedaje pan sny tym, którzy ich nie chcą, zamiast tym, którzy chcieliby je kupić.

– Sny prekognicyjne Aganap mogą być rozczarowujące dla kogoś, kto chce zobaczyć swoją przyszłość. Ale mogą stać się miłą niespodzianką dla tych, którzy nie mają żadnych oczekiwań.

– Nie rozumiem.

– Zrozumiesz, jeśli będziesz tu pracować wystarczająco długo, tak jak ja.

– Zastanawiałam się właśnie, czemu pan jeszcze tego nie powiedział – dąsała się Penny.

* * *

Narim miała krótki sen prekognicyjny, ale następnego dnia nic nie pamiętała. Po tygodniu rozmyślania nad pomysłami na scenariusz w końcu zdecydowała się wykorzystać historię przyjaciółki jako inspirację, ponieważ z jakiegoś powodu utknęła jej w głowie.

– Czy to na pewno ci odpowiada? – zapytała Ayŏng.

– Oczywiście! Mężczyzna z twoich snów, jakie to romantyczne!

– Nadal uważam, że to zbyt nudne, nawet gdybyś dopracowała dialogi czy postacie.

Narim i Ayŏng były na kolacji w tej samym restauracji z curry co wcześniej, rozmawiały o nowym pomyśle Narim na scenariusz. Obie zatraciły się w myślach o dodatkowych wątkach, które uczyniłyby tę historię wyjątkową.

Narim rozmazała widelcem resztki marchewki na talerzu, podczas gdy Ayŏng kręciła podkładką po stole. Właśnie wtedy zadzwonił telefon Ayŏng. Na ekranie pojawiło się imię Chongsŏk. Narim powoli chłonęła wszystko, co działo się przed jej oczami.

I właśnie wtedy w jej głowie pojawiła się pewna historia, a ona sama była zachwycona dziwnym, lecz wyraźnym poczuciem déjà vu. Rozmoczone resztki marchewki, kształt, w jakim papierowa podkładka była złożona od kręcenia nią... I w końcu imię chłopaka Ayŏng pojawiające się na ekranie telefonu. Z jakiegoś powodu Narim od razu wiedziała, że imię należało do niego, choć nigdy go nie słyszała.

– Twój chłopak? – zapytała cicho.

Ayŏng skinęła lekko głową i odebrała połączenie.

Narim poczuła, jak poszczególne sceny scenariusza, które wcześniej były rozrzucone w jej głowie, nagle układają się w całość niczym puzzle.

– Déjà vu! – krzyknęła podekscytowana, gdy Ayŏng zakończyła krótką rozmowę z Chongsŏkiem.

– Co?

– Właśnie miałam déjà vu! Dokładnie ten moment, w którym twój chłopak do ciebie dzwoni. Chyba już widziałam go we śnie!

– Serio? To niesamowite!

Narim poczuła, jak fala pomysłów napływa do niej w ciągu zaledwie kilku sekund, a z jej ust zaczęły wypływać myśli, jakby miała w głowie gotowy scenariusz przez cały czas.

– A co powiesz, jeśli napiszę o kimś, kto potrafi przewidzieć w swoich snach zakochanie się innych i staje się konsultantem randkowym? Tak jak we śnie widziałam, jak umawiasz się z Chongsŏkiem. Konsultantka z nieszczęśliwym życiem randkowym, która może przewidzieć życie miłosne innych poprzez sny prekognicyjne!

Serce Narim zabiło żywo, gdy pomyślała o napisaniu nowego scenariusza.

* * *

Ding-dong.

Płatność otrzymana od klienta numer tysiąc jedenaście.

Niewielka ilość Ekscytacji została zapłacona

za Sen przepowiadający przyszłość.

– Pani Weather, proszę spojrzeć! Pamięta pani ten sen prekognicyjny, który sprzedaliśmy w zeszłym tygodniu? Klientka zaczęła za niego płacić!

– Naprawdę? To wspaniale! Najwyższy czas, by Aganap Coco otrzymała swoje należności. Powinnam zamienić płatność na gotówkę.

W sklepie było więcej klientów jak Narim, którzy najpierw przychodzili bez zainteresowania prekognicyjnymi snami, ale za radą DallerGuta wychodzili z pudełkiem.

Ding-dong.

Niewielka ilość Zachwytu została zapłacona

za Sen przepowiadający przyszłość.

Niewielka ilość Ciekawości została zapłacona
za Sen przepowiadający przyszłość.

– Płatności są bardzo zróżnicowane, proszę spojrzeć, Pojawiają się Zachwyt i Ciekawość.

– Pokaż. – DallerGut, który czyścił Skalę Powiek, okazał zainteresowanie zza jej pleców. – Świetnie! Mówiłem ci, że to klient decyduje, czy sen jest przydatny, czy nie. – Przewinął ekran, klikając myszką, aby sprawdzić każde powiadomienie.

– DallerGut, wydawało mi się, że właśnie widziałam wyskakujące powiadomienie o aktualizacji… Nie wyłączyłeś tego, prawda? Mówiłam ci, że musimy aktualizować system i zawsze sprawdzać, czy nie ma w nim wirusów – oznajmiła z powątpiewaniem pani Weather.

– Po prostu za często się to pojawia.

– Słucham?

– Nic, Weather… – powiedział wymijająco DallerGut.

– A tak przy okazji, co to w ogóle jest „déjà vu”? – Penny czytała recenzje produktów, które przyszły wraz z płatnościami. – Wszyscy klienci mówią, że mieli „niesamowite déjà vu”.

– „Déjà vu” znaczy „już widziałem”. Odnosi się do niesamowitego wrażenia, że już czegoś doświadczyłaś, nawet jeśli wiesz, że widzisz coś po raz pierwszy. Zabawne, prawda? Klienci nadali naszym pozostałościom po snach prekognicyjnych tak uroczą nazwę. Ależ są kreatywni! – DallerGut był zachwycony.

– Ale wiesz co, Penny? Większość z nich na początku ekscytuje się swoim déjà vu, ale wkrótce potem odrzuca to jako neurologiczne złudzenie – dodała pani Weather.

– Naprawdę? To rozczarowujące. Cały ten wysiłek, który włożyliśmy, by sprzedać sny przepowiadające przyszłość, tylko dla otrzymania tak trywialnej odpowiedzi… – Penny wyglądała na zniechęconą, podrapała się po karku.

– Właśnie o to chodzi! – DallerGut zachichotał. – Nikt nie był zdezorientowany nawet po poznaniu swojej przyszłości.

– Oczywiście, że nie, bo technicznie rzecz biorąc, nic nie widzieli – odpowiedziała Penny, nie rozumiejąc, do czego zmierza jej szef.

– To wszystko, czego potrzebujemy. – DallerGut uśmiechnął się i wstał. – Chce mi się pić. Przyniosę sobie coś zimnego. Aha, czy powinienem dodać kilka kropel świeżej Ciekawości, która właśnie dzisiaj przyszła…? – Z tymi słowami mężczyzna zniknął w magazynie ze szklanką w dłoni.

– To dlatego Aganap Coco przynosi resztki swoich produkcji tylko do naszego sklepu. Inne sklepy ich nie przyjmują, bo nie mają pojęcia, jak je sprzedać – szepnęła pani Weather.

Penny przypomniała sobie, że DallerGut nie sprzedaje snów byle komu, tylko cierpliwie czeka na odpowiedniego klienta. Przez ułamek sekundy zastanawiała się, czy może on rzeczywiście potrafi przewidywać przyszłość.

– Chciałabym zajrzeć do jego głowy – mruknęła.

DallerGut wrócił szybko z magazynu.

– Dodałem kilka kropel świeżej Ciekawości. Masz, spróbuj – powiedział, podając jej krystalicznie niebieską lemoniadę, która wyglądała, jakby właśnie wypłynęła z głębin oceanu.

Penny wzięła szklankę i wypiła ze smakiem. Elektryzująca, orzeźwiająca słodycz wypełniła jej usta. Ciekawość była o wiele przyjemniejsza, niż się spodziewała.

Penny poczuła nagły przypływ motywacji.

– Panie DallerGut, chciałabym przeprowadzić badania na temat snów Aganap Coco. Mam tak wiele pytań – stwierdziła z ekscytacją. – I kto wie, jeśli zagłębię się wystarczająco mocno, może będę w stanie tworzyć prawdziwe sny przepowiadające przyszłość, w których można zobaczyć to, co dopiero nadejdzie. Tak jak w starych opowieściach!

– Cóż, to twój wybór, nad czym chcesz pracować... Ale nie muszę ci chyba mówić, że wielu ludzi zmarnowało całe życie na prowadzenie tych samych badań, prawda? – rzucił tajemniczo. – Przyszłość nie jest tak wspaniała, jak sobie wyobrażasz. Istnieją tylko ekscytująca teraźniejszość i sny dzisiejszej nocy.

DallerGut zniknął w tłumie klientów z lemoniadą w dłoni.

4. Żądanie zwrotu
kosztów traumy

Penny i pani Weather odpoczywały w pokoju socjalnym po późnym lunchu.

– Nie martw się o recepcję, zajmę się tym. Wy zróbcie sobie przerwę.

Dzięki DallerGutowi obie cieszyły się chwilą na odpoczynek po raz pierwszy od dłuższego czasu. Penny rozsiadła się na wytartej kanapie i przeciągnęła.

Nie były jedynymi osobami w pomieszczeniu. Inni pracownicy noszący broszki z wygrawerowanym numerem trzy jedli lunch przyniesiony z domu. Siedzieli przy długim stole, powoli spożywając posiłek i rozmawiając ospale. Penny nadstawiła uszu, zastanawiając się, czy rozmawiają o „tej plotce”, która ostatnio krążyła wśród personelu, ale okazało się, że nie.

– Kiedy skończysz, będziesz musiał wrócić na trzecie piętro, więc jedz tak wolno, jak tylko potrafisz – powiedział z żalem pracownik noszący okulary.

– Chciałbym, żeby podróż służbowa Speedera nigdy się nie skończyła…

– Wrócił dziś rano… a już wydaje mi się, że minął rok – dodał inny członek personelu, podnosząc pałeczkami po jednym ziarenku smażonego ryżu. Gdy drzwi do pokoju nagle się otworzyły, jedna pałeczka mu spadła.

– Tu jesteście!

Wszedł Speeder, kierownik trzeciego piętra. Miał na sobie jaskrawy, fluorescencyjny kombinezon. Wyglądało na to, że ma wiele ubrań o tym samym kroju, tylko w różnych kolorach.

– Prawie zjadłem swój lunch sam. Tu są moi pracownicy z trzeciego piętra! Ryż smażony z jajkiem? Dobrze by było jeszcze dodać smażone mięso i seler. Przecież prawie nic tu nie ma do pogryzienia, ale chyba ci smakuje? Och, czekaj, czy twój lunchbox nie jest termoizolowany? Ja swój kupiłem za jednego złotnika i dziewięćdziesiąt dziewięć srebrników. Wiesz co, mogę ci udostępnić link do strony internetowej. Nie ma za co.

Speeder wyrzucał z siebie słowa, podczas gdy pracownicy trzeciego piętra spokojnie zaczęli pakować swoje lunchboxy.

– Co, już skończyłeś? – zapytał któregoś Speeder.

– Nie jestem głodny.

– Przecież zjadłeś tylko połowę.

– Chciałbym iść na górę i pracować. Jeśli pozwolisz, proszę…

– To wspaniale… Oczywiście. Ja też niedługo przyjdę.

Zanim wyszli, pracownicy rzucili zdesperowane spojrzenie w stronę stolika Penny, błagając, by ktoś dotrzymał towarzystwa kierownikowi jeszcze chociaż przez chwilę.

– Jak minęła podróż, Speeder? Słyszałam, że spędziłeś dwa tygodnie w Centrum Badań Drzemek. To musiało być dla ciebie bardzo pouczające.

– Hej, Weather. I Penny! Widzę, że wciąż podążasz za Weather wszędzie jak szczenię, które nie może nic zrobić samo – powiedział Speeder, siadając i rozpakowując trójkątny kimbap. – Jeśli chodzi o centrum badawcze, wiedziałem już wszystko o ich badaniach. Nie musiałem się tam niczego uczyć. Skończyło się na tym, że to ja dałem im kilka wskazówek.

Speeder kontynuował rozmowę podczas jedzenia, rozrzucając ziarenka ryżu po całym stole. Penny nieco się od niego odsunęła.

– Speeder, jedz powoli. Czy ty czasem nie lubiłeś zawsze jeść sam? Często narzekałeś, że inni nie nadążają za twoim tempem. Co cię sprowadza do pokoju socjalnego?

– Wiesz, w centrum zawsze jadłem lunch z pracownikami, którzy dużo rozmawiali o inwestycjach i finansach, co było dla mnie bardzo zabawne. Polubiłem więc towarzystwo podczas posiłków. Przy okazji, Weather, byłabyś zainteresowana inwestowaniem w tanie emocje?

– Inwestowaniem w emocje? W jaki sposób? – Pani Weather była zaintrygowana.

Penny udawała brak zainteresowania, lecz tak naprawdę skupiała na tym temacie całą uwagę. Nadal bała się chodzić do banku po tym, jak została tam okradziona z Ekscytacji, ale ponieważ rozpoczęła pracę na pełen etat, inwestowanie stało się jej nowym hobby.

– Wiesz, że zimą Furia wzrasta do trzydziestu złotników za butelkę…? Wiedziałyście choć tyle, prawda?

– Oczywiście, że tak. Kilka kropel Furii na palenisko rozpali dogasający ogień. Wystarczy na tydzień. Nic lepszego, jeśli się chce oszczędzić na ogrzewaniu. – Pani Weather pokazała mu kciuk w górę. – Uwielbiamy z mężem jeść lody przed buzującym ogniem.

– Słuchajcie. Chodzi o to, że nie musicie już wydawać trzydziestu złotników na Furię! Pracownicy centrum badawczego powiedzieli mi, że nadszedł czas, aby kupić Dezorientację z banku już teraz, bo jej cena gwałtownie wzrośnie przed tą zimą.

– Ale jaki jest pożytek z Dezorientacji? – zastanawiała się głośno pani Weather.

– Możesz używać kotła gazowego, ile chcesz, zamiast starego piecyka. Wlewasz kilka kropel Dezorientacji do rury gazowej, a powietrze w pomieszczeniu błyskawicznie się nagrzewa. Cząsteczki powietrza rozprężają się wszędzie w chaosie. Pracownicy dali mi znać, żebym kupił ją z wyprzedzeniem, bo planują wkrótce opublikować artykuł na jej temat, co ich zdaniem spowoduje wzrost cen.

– Myślę, że to nieco dziwne… – wtrąciła Penny. – Przecież powietrze naturalnie się rozpręża. Może to zmyślili? Poza tym czy nie jest niebezpiecznie majstrować przy rurze gazowej? – dodała zaniepokojona. – Nie wykupił jej pan jeszcze, prawda?

– A co, jeśli tak? Kupiłem całą paczkę po złotniku za butelkę. Sugerujesz, że personel zrobił mi kawał? Czemu by mieli? Czemu mieliby się ze mnie nabijać, przecież mnie lubią!

Penny miała wiele do powiedzenia, ale postanowiła milczeć.

Pani Weather spojrzała na niego z politowaniem.

– Speeder, chodź ze mną jutro i wymienimy to wszystko z powrotem na gotówkę. Nie bądź zbyt rozczarowany, warto było spróbować. Nawet złe emocje mogą mieć dobre zastosowanie, jeśli się poszuka.

Speeder powoli wstał z siedzenia, otrzepując ziarenka ryżu ze swojego kombinezonu.

– Ale zapowiada się na to, że cena pójdzie w górę… Może trochę poczekam? Nawet dwa złotniki za butelkę to ogromny zysk…

Pani Weather stanowczo pokręciła głową. Speeder skrzywił się i wyszedł z pomieszczenia.

Penny i pani Weather również podniosły się z miejsc, aby wrócić do recepcji.

– Proszę pani, skoro mówimy o złych emocjach, przyszło mi coś do głowy: czy jest jakiś pożytek ze złych snów? – spytała od niechcenia Penny, odkładając poduszki na miejsce. Próbowała znaleźć odpowiedni moment, by zapytać o plotkę, która krążyła wśród personelu.

– Jakie złe sny masz na myśli?

– Tak zwane koszmary… sny, w których ludzie się czegoś boją.

– To z powodu nowej umowy? – Pani Weather natychmiast odczytała intencje Penny.

– Czyli jednak pani wie! Krążą plotki, że pan DallerGut zawarł umowę z zaułkowym twórcą koszmarnych snów. To prawda?

– Zgadza się. Nazywa się Maxim. Wkrótce powinniśmy się spodziewać jego produktów na drugim piętrze.

– Ale słyszałam, że Maxim siedzi w swoim mrocznym warsztacie i tworzy przerażające sny… A jeśli stracimy klientów i spadnie nam sprzedaż?

– Cóż, ja też nie jestem pewna, co knuje DallerGut, ale spodziewam się, że prędzej czy później dojdzie do jakiegoś zamieszania.

* * *

Wiadomości wyświetlano na tablicy elektronicznej na ostatnim piętrze wysokiego budynku. Ulice wypełniali ludzie, ale panował spokój, jakby nikogo tam nie było. Zalegała dziwna cisza, jak gdyby wszystko było przytłumione, z wyjątkiem głosu prezentera. Mężczyzna szedł bez celu ulicą, aż spojrzał w górę i zobaczył billboard. Wypowiedź prowadzącego dotarła prosto do jego uszu, głośno i wyraźnie, wbijając się w myśli.

– Znajdujemy się obecnie na „klifie demograficznym”, w którym wskaźnik śmiertelności jest trzykrotnie wyższy niż wskaźnik urodzeń. Osiągnęliśmy najniższą liczbę poborów do wojska. Wojskowa Administracja Kadr ogłasza ponowny pobór wszystkich rezerwistów w wieku poniżej trzydziestu lat i ponowne przeprowadzenie badań lekarskich…

Mężczyzna skrzywił się z powodu zawrotów głowy i zamknął oczy. W tym roku kończył dwadzieścia dziewięć lat, został zwolniony z wojska siedem lat wcześniej.

„Ogłaszacie ponowny zaciąg?”

Otworzył oczy, próbując skoncentrować się na wiadomościach, aby przetworzyć to wszystko, lecz scena już się zmieniła.

Mężczyzna przyszedł do biura Wojskowej Administracji Kadr w luźnej koszulce. W swoim śnie nie odczuwał niepokoju z powodu natychmiastowej zmiany scenerii. Zamiast tego jego umysł wypełniała brutalna rzeczywistość, w której musiał koniecznie przejść ponownie przez wojsko. Wokół niego było wielu innych mężczyzn czekających na badania lekarskie. Kołysano nim na lewo i prawo, powoli popychając naprzód. Mężczyźni z obu stron z jakiegoś powodu wydawali się ożywieni.

– Mam nadzieję, że uda mi się dostać kategorię A plus.

– Ja też. Chcę się upewnić, że zostanę tam jak najdłużej. Jestem wojskowym co się zowie.

„Nie, co to za bzdury?” Mężczyzna nie wypowiedział tego na głos. Słowa zakręciły mu się w głowie i zniknęły.

Z całych sił próbował wydostać się z budynku, ale jego stopy nie poruszyły się nawet o centymetr. Czuł się, jakby miał postradać zmysły. Zacisnął szczękę i napiął mięśnie nóg, ale te ani drgnęły.

Szybko nadeszła jego kolej. Mógł tylko bez słowa przyglądać się badaniu fizykalnemu.

A plus.

Słowo „plus” po „A” głęboko go irytowało. Dobrze było wiedzieć, że jest zdrowy i w ogóle, ale to najgorszy moment na takie rewelacje.

Kolejna zmiana sceny i mężczyzna siedział teraz na skórzanym fotelu fryzjerskim, który wydzielał zatęchły odór.

Po raz kolejny nie mógł się ruszyć, jakby był przykuty do siedzenia. Ledwo dał radę poruszyć palcami, szarpiąc za skórzaną część podłokietnika, która pękła w szwach aż do całkowitego rozdarcia. Tekstura bawełnianej waty z dziury w materiale wydawała się niezwykle realna. Mężczyzna spojrzał z niepokojem na fryzjera w lustrze.

– Mówił pan, że został wybrany jako A plus? To trzy lata służby, prawda? Co za patriota! Specjalnie nie przyjmę od pana pieniędzy.

Serce mężczyzny prawie pękło w obliczu nieuniknionej rzeczywistości. Wszyscy wydawali się nonszalanccy i dziwnie pokorni w obliczu absurdu tej sytuacji. Choć szalały w nim emocje, jego ciało było bezradne.

„Nie ma mowy, żebym wrócił do wojska. To niemożliwe, żeby ci wszyscy zwolnieni ludzie tak potulnie reagowali na pobór!”

Myśli mężczyzny szukały wyjścia z sytuacji, dopóki nie doszły do prawdopodobnego wniosku.

– To musi być sen! Prawda? Czy to sen? – zapytał rozpaczliwie fryzjera.

– Sen? Ha, ha, musiał pan zjeść coś nieświeżego. – Fryzjer uśmiechnął się i przycisnął elektryczną maszynkę do skóry jego głowy. Zimny metal przeszył go dreszczem i wkrótce włosy zaczęły masowo opadać, a pot spływał mu po plecach.

– Jestem skończony. To zdecydowanie nie jest sen.

Koszulkę miał całą przemoczoną; czuł, jak przykleja się do oparcia skórzanego fotela.

* * *

Wtedy się obudził.

Jego pościel była wilgotna od potu. Wstał, przeklinając pod nosem, gdy poczuł, jak „prawdziwa” rzeczywistość ogarnia go zaledwie w trzy sekundy.

– Uff… to naprawdę był tylko sen.

Patrząc wstecz, żadna ze scen we śnie nie miała sensu. Ale kiedy jesteś wewnątrz, można łatwo dać się nabrać. Mężczyzna opuścił wojsko tak dawno temu; dlaczego wciąż miał takie sny? Podniósł się ociężale i otrzepał za oknem koc z kurzu. Nie mógł się jednak pozbyć niespokojnych emocji.

* * *

Tej nocy w swoim śnie kobieta była licealistką. Nie potrzebowała żadnych wyjaśnień, aby zrozumieć, w jakim znajdowała się położeniu. Były trzy dni przed egzaminem.

Pierwszy dzień najprawdopodobniej obejmie matematykę, a następnie chemię i fizykę. Przedmioty, w których wypadku wkuwanie na ostatnią chwilę nie zadziała. Pomyślała we śnie: „Dlaczego w ogóle się nie uczyłam?”.

I dokładnie tak wyglądała sytuacja. Wcale nie przygotowała się do testu. Nie pamiętała nawet, czy przejrzała choć jedną stronę materiałów do nauki. Jej oddech stał się płytki, mózg nie otrzymywał wystarczającej ilości krwi, a wzrok zrobił się zamazany. Miała otwarte oczy, ale orientacja przestrzenna była przekłamana. Zanim się zorientowała, przyjaciele zgromadzili się obok i jej dokuczali.

– Czekasz na kolejny doskonały wynik, Songi?

– Pewnie tak. Pamiętasz ostatni raz? Pomyliła się w jednym pytaniu i beczała!

– Tym razem też zakuwałaś, co?

Dziewczyna w końcu odpowiedziała, desperacko starając się nie rumienić.

– Tak naprawdę w ogóle się nie uczyłam.

Oparła głowę o biurko. Zapach taniego drewna potęgował poczucie realności. Zastanawiała się, czemu ani trochę się nie przygotowała.

„Dlaczego doprowadziłam do tej sytuacji?” To było do niej zupełnie niepodobne. Próbowała wymyślić wszystkie możliwe powody, z których żaden nie miał sensu, ale na tym kończył się jej strumień myśli. Dopóki znajdowała się we śnie, nie miała sposobności, by dowiedzieć się, że to tylko sen – że nie stanie się dawną sobą i wróci do teraźniejszości jako członek społeczeństwa, osoba dawno po ukończeniu szkoły, która nie musi zdawać więcej egzaminów.

Ponownie: scena zmieniła się bez ostrzeżenia. Przejście było tak naturalne, że w ogóle go nie zauważyła. Klasa w gorący dzień tuż przed letnimi wakacjami. Tuż przed egzaminami końcowymi. Jej biurko stało na środku sali. Na nim leżał arkusz egzaminacyjny pełen pytań bez zaznaczonych odpowiedzi.

„Boże, nic nie wiem”.

Dziewczyna ściskała arkusz i obficie się pociła. Gruby materiał mundurka w ogóle nie zapewniał wentylacji, więc pot spływał jej po plecach. Do tego paplanina uczniów obok przeszywała jej uszy.

– Serio? Ale to jest banalne!

Zaczęła panikować, gdy test urósł z jednej strony w dwie, a potem trzy. Przerzucała kartki do ostatniej, potem znów na początek, ale nie widziała żadnego pytania, na które znałaby odpowiedź. Szelesty przewracanych stron nakładały się na siebie, wypełniając całą klasę. Dziewczyna nie rozwiązała jeszcze ani jednego zadania.

Myliły się jej liczby w zadaniach matematycznych, a duży zegar na biurku nauczyciela niecierpliwie tykał, zmniejszając czas pozostały do końca egzaminu. Dźwięk wskazówki sekundowej rozbrzmiewał głośno i ostro, przeszywając ją tak, jakby pochodził z wnętrza jej głowy.

Dziewczyna nerwowo potrząsała nogami i obgryzała paznokcie.

„Jeśli obleję ten test, moi rodzice będą bardzo rozczarowani”.

„Nauczyciel matematyki wezwie mnie do swojego gabinetu po tym, jak zobaczy mój zerowy wynik”.

„Na przerwie koleżanki przyszły, aby spytać mnie o prawidłowe odpowiedzi, co więc powiedzą, gdy zobaczą mój czysty arkusz pytań?”

Powiedziała sobie, że nie ma nic ważniejszego na świecie niż ten test. Stres i presja nabrzmiewały w jej głowie, a łzy już miały kapać z oczu, gdy jasna klasa nagle pociemniała, pogrążyła się w cieniu. Właśnie wtedy gigantyczne fale nadciągające ze szkolnego dziedzińca wlały się przez otwarte okna i wkrótce wypełniły całą klasę.

Podczas gdy jej ciało zostało pochłonięte przez wodę, dziewczyna we śnie wydała z siebie westchnienie ulgi.

– Dzięki Bogu, test zostanie odwołany!

* * *

Wtedy ocknęła się z absurdalną, pozbawioną sensu myślą. Obudziła się, ale jej umysł wciąż był pusty. Po tak żywym śnie straciła na chwilę kontakt z rzeczywistością, była zdezorientowana. Leżąc w łóżku, powtarzała sobie zapewnienia i afirmacje.

– Mam dwadzieścia dziewięć lat. Skończyłam liceum dekadę temu. Nie muszę zdawać egzaminów semestralnych ani końcowych.

Po nakarmieniu się wystarczającą ilością rzeczywistości w końcu była w stanie odzyskać zmysły.

To nie był jej pierwszy raz, kiedy śniła o testach. Dorastając, była świetną uczennicą, ale jej szkolne życie wypełniała presja związana z egzaminami.

– Mam już tego dość – mruknęła, wzdychając w stronę sufitu.

* * *

Od rana w galerii były już dziesiątki rozwścieczonych ludzi pytających, jak można było im sprzedać takie sny.
DallerGut przewidział, że tego dnia przyjdą klienci żądający zwrotu pieniędzy, dlatego poprosił pracowników o wysłanie ich bezpośrednio do jego biura, z którego nie wyszedł przez cały dzień.

Penny z grubsza policzyła w głowie, ilu klientów do tej pory wprowadziła do pomieszczenia. DallerGut raz po raz wyglądał, mówił: „Witam” i zatrzaskiwał za sobą drzwi. W jego małym biurze nie było już miejsca dla ludzi. Penny uważała, że tak duszne otoczenie jeszcze bardziej pogorszy sytuację, powodując problemy tam, gdzie ich wcześniej nie było.

– Pani Weather, wpadnę szybko do biura pana DallerGuta.

Kobieta, zamiast odpowiedzieć, wydała z siebie ziewnięcie. Penny odebrała to jako: „Dobra, rób, co chcesz”.

Zapukała do drzwi, trzymając tacę pełną Kojących Ciasteczek, ulubionych słodyczy DallerGuta.

– Mogę wejść?

Z wnętrza nie dochodziły żadne dźwięki. Penny przyłożyła ucho do drzwi. Było dziwnie cicho. Czy dziesiątki ludzi trzymały się za ręce i medytowały, żeby uspokoić umysły? Wahała się chwilę, po czym otworzyła drzwi i weszła do pomieszczenia.

W biurze nikogo nie było.

Sterta pudeł, niegdyś górująca obok osobistej szafki DallerGuta, była teraz rozrzucona po podłodze. Przestrzeń dawniej ukryta za stosem obecnie odsłaniała półotwarte małe drzwi, ledwo wystarczające, by zmieścił się przez nie człowiek. Penny nie była świadoma, że biuro ma takie przejście.

Zajrzała przez na wpół otwarte drzwi i zobaczyła schody z niebieskawego kamienia. Chociaż przejście było wąskie, schody oczyszczono dla wygody schodzenia. Słyszała odgłosy ludzi krzątających się u ich podnóża.

– Panie DallerGut? Jest pan tam?

Głos Penny odbił się echem w korytarzu z kamiennymi schodami.

– Penny, przyszłaś w samą porę! – odpowiedział DallerGut, choć wciąż nie było go nigdzie w zasięgu wzroku. – Na moim biurku leżą oświadczenia potwierdzające zakup. Znajdź je i przynieś, proszę!

– Oświadczenia potwierdzające zakup? Zajmę się tym!

Penny odłożyła tackę z ciasteczkami i zaczęła ich szukać. Długie biurko było zawalone papierami, w tym stosem certyfikatów jakości podpisanych przez twórców snów i innych dokumentów, takich jak list z podziękowaniami za odnowienie pięćdziesięcioletniego kontraktu. DallerGut zawsze ubierał się schludnie, ale najwyraźniej nie miał w zwyczaju porządkowania swojego biurka. Penny uśmiechnęła się do siebie, zdając sobie sprawę, że gdyby pokazała to biurko pracownikom pierwszego piętra, ucieszyliby się jak drapieżnik na widok smakowitej zdobyczy.

Przeglądała dokumenty, kilka razy okrążając biurko i potykając się o leżące na ziemi pudła. Zanotowała sobie w głowie, że pewnego dnia poprosi DallerGuta o pozwolenie na ich wyrzucenie. Na pudełkach znajdowały się numery, które wyglądały jak daty produkcji, a niektóre z nich miały już ponad dekadę.

Znalazła pakiet oświadczeń potwierdzających zakup ukryty pod grubą książką.

– Panie DallerGut! Znalazłam! Już schodzę!

Penny ostrożnie zeszła po schodach z tacą ciastek w jednej ręce i zwitkiem papierów w drugiej. Wydawało się, że w miarę schodzenia robiło się coraz ciemniej, ale gdy dotarła na dół, pokój był jaśniejszy niż lobby. Wokół ogromnego marmurowego okrągłego stołu na środku siedzieli klienci pijący z DallerGutem herbatę.

Poza kilkoma osobami, które wciąż zrzędziły, większość z nich wydawała się już łagodnieć po zaoferowanym przez gospodarza napoju. Bez wątpienia zaradny mężczyzna musiał wcześniej dodać do niego po trzy lub cztery krople Spokoju czy Odprężenia.

Oprócz świateł naściennych oświetlających każdy narożnik pomieszczenia za sztucznymi oknami stworzonymi do użytku wewnętrznego znajdowały się inne lampy jako część dekoracji. Powodowało to iluzję, jakby na zewnątrz świeciło słońce.

– Czy to właściwe dokumenty? – Penny wręczyła DallerGutowi plik papierów.

– Dziękuję, tak.

– Nie miałam pojęcia, że istnieje takie miejsce.

– Stworzyłem tę przestrzeń, by przygotować się na sytuację jak dzisiaj. Nie chcesz przeszkadzać innym klientom, robiąc sceny z niektórymi z nich – mruknął DallerGut, zniżając głos do szeptu.

Klienci uciszyli się na bardzo krótką chwilę po wejściu Penny, ale szybko wrócili do narzekania.

– Więc co nam pan pokaże? Nie przekonają nas słabe wymówki – postawiła ultimatum klientka, krzyżując ręce.

– Czy ma pan pojęcie, ilu z nas śniło o ponownym wcieleniu do wojska? Dlaczego, u licha, mielibyście sprzedawać taki sen? – warknął młody mężczyzna siedzący naprzeciwko DallerGuta, odstawiając filiżankę na stół. Ludzie szybko poszli w jego ślady.

– Jak powiedziałem, wyszedłem z wojska w zeszłym miesiącu i śniłem, że znów trafiłem na trening. Może pan sobie wyobrazić, jakie to uczucie?

– To samo ze snami o egzaminie! Czy to jakieś pańskie sadystyczne hobby? Dręczenie śpiących ludzi?

– Popieram! Od dawna jestem stałą klientką Galerii Snów DallerGuta, ale może powinnam ją bojkotować? Czy wie pan, że inne sklepy sprzedają tylko dobre sny? Musicie nadążać za trendami, jeśli nadal chcecie mieć klientów! – powiedziała sarkastycznie kobieta w kraciastej piżamie, siedząca ze skrzyżowanymi nogami.

Penny stała tam, przytłoczona ponurą atmosferą.

Po raz pierwszy, odkąd dołączyła do firmy, widziała klientów tak agresywnie nastawionych do DallerGuta. Ale on wydawał się spokojny, jak zawsze.

– Drodzy klienci, dokładnie informowaliśmy was o tym, co wiąże się z każdym produktem, gdy go wam sprzedawaliśmy. Oczywiście rozumiemy, że państwo o tym nie pamiętają. Ale w sumie tak chciał los, więc co możemy zrobić, jak tylko to zaakceptować?

– Racja, w ogóle nie pamiętamy. Oczywiście, że nie! Po co kupować takie sny? Dlaczego ktoś miałby chcieć koszmary?

– Drogi kliencie, obawiam się, że technicznie różnią się one od typowych koszmarów. Chociaż sprzedajemy kilka z udziałem upiorów lub duchów dla tych, którzy mają dość gorących, tropikalnych nocy… są to raczej czasowe eventy. Zakupiony produkt nie jest kolejnym koszmarem. Oficjalny tytuł tego produktu to Przezwyciężanie traumy. Pański sen został stworzony przez bardzo młodego i utalentowanego twórcę, który poświęcił czas na dopracowanie swojego rzemiosła. To bardzo dobrze wykonane sny – powiedział z dumą DallerGut.

Wśród klientów rozległy się kolejne pomruki. Niektórzy odwracali się do swoich sąsiadów i pytali: „O czym on, u licha, mówi?”, a inni kiwali głowami: „Sądzę, że zmyśla”. Nawet Penny nie rozumiała słów DallerGuta.

– Tak czy inaczej nie ma znaczenia, co to jest. Po prostu nie lubię, gdy przypomina mi się o rzeczach, które chcę zapomnieć, nie mówiąc już o pozbyciu się traumy. Chcę pełnego zwrotu pieniędzy! – Mężczyzna w wypożyczonej koszuli nocnej zerwał się na nogi.

– Proszę pana, jak pan wie, mamy system odroczonych płatności, więc tak naprawdę nic pan nie zapłacił… – przerwała Penny.

– W porządku, Penny. Nie ma potrzeby wywoływać kłótni. – DallerGut ją powstrzymał. – Wiedziałem, że tak się stanie, dlatego kiedy państwo dokonywali zakupu, otrzymałem od każdego z was oświadczenie potwierdzające zakup. Mam państwa kopie. Rzućmy na nie okiem. Rozpoznają państwo te dokumenty, bo je państwo podpisali.

DallerGut wstał, aby wręczyć papier każdemu klientowi, i wrócił na swoje miejsce. Penny rzuciła okiem na dokument klienta siedzącego najbliżej niej.

Oświadczenie potwierdzające zakup

Niniejszy produkt o nazwie Przezwyciężanie traumy jest sprzedawany na prowizję. Sprzedajemy tylko te sny, które przeszły rygorystyczne badania wykonane przez stowarzyszenie i zostały uznane za ich jakość i skuteczność.

Po pierwsze, ten sen został stworzony dla tych, którzy chcą trenować umysł i zwiększyć swoją samoocenę w sposób półtrwały. Jego treść może się różnić w zależności od rodzaju traumy nabywcy.

Po drugie, produkt ten zostanie opłacony w całości, a umowa na niego zakończy się dopiero wtedy, gdy nabywca doświadczy pozytywnych emocji po przebudzeniu się z odpowiedniego snu.

Po trzecie, biorąc pod uwagę cechy tego snu, nabywca może zażądać wymiany lub anulowania zakupu w ciągu trzydziestu dni od daty zakupu. Nie jest to jednak zalecane, ponieważ nabywca i tak o tym zapomni oraz dokona ponownego zakupu.

Po czwarte, nabywca został poinformowany o szczegółach produktu. Dopóki nabywca nie przezwycięży traumy, zgadza się na regularne śnienie zgodnie z zaleceniami sprzedawcy.

(podpis)

Uwaga: po zakupie, w wypadku niezdolności do pracy z powodu skrajnego stresu lub objawów bezsenności spowodowanych nerwicą, sprzedawca może anulować sprzedaż według własnego uznania.

Podpisy na dole rzeczywiście należały do klientów. Ludzie, którzy wcześniej wpadali w furię, teraz wydawali się oszołomieni. Czytali dokumenty w kółko, aby w pełni przetworzyć wszystkie informacje.

– Ale w jaki sposób miałoby to być ćwiczenie umysłowe lub coś, co ma zwiększyć moją samoocenę? Jak dotąd tylko zwiększyło mój stres – rzucił jeden z klientów, który wydawał się pierwszym rozumiejącym list.

Penny raczej zgadzała się z klientem. Jego pytanie dotyczyło dokładnie tego, nad czym sama się zastanawiała. W pełni rozumiała frustrację nabywców.

– Szczerze przepraszamy, jeśli nasze produkty wywołały u państwa stres – odpowiedział spokojnie DallerGut. – Oczywiście można zrezygnować z zakupu tu i teraz i nigdy więcej nie śnić tego snu. Żadna płatność nie została przetworzona, ponieważ nie doświadczyli państwo rezultatów. Nie musicie się więc martwić o zwrot pieniędzy, ponieważ opłata za sen nie została uiszczona.

Gdy DallerGut łaskawie zaakceptował prośby o zwrot pieniędzy, klienci jak na ironię się uspokoili. Widząc, że ludzie nie są już w nastroju do kłótni, Penny oceniła sytuację i dodała:

– Tak, zrobią państwo, co chcą, ale skoro już zaczęliście, dlaczego nie poczekać chwili, żeby sprawdzić, czy to działa?

– Czy wie pani, jakie to okropne uczucie ponownie przeżywać najgorszy moment swojego życia? Chciałabym, żeby w moich snach działy się jedynie dobre rzeczy.

DallerGut wkroczył do akcji i zaczął delikatnie uspokajać trzęsącą się z frustracji klientkę.

– Ale czy to naprawdę najgorszy moment w pani życiu?

Wszyscy klienci spojrzeli na DallerGuta. Ich spojrzenia sugerowały: „Zobaczmy, jakie farmazony ten facet wymyśli tym razem”.

– Jeśli spojrzą państwo na to z perspektywy, najtrudniejsze chwile w państwa życiu to także te, w których staraliście się jak najlepiej pokonywać trudności. Teraz, gdy już przez nie przeszliście, wszystko zależy od tego, jak je postrzegać. Czy nie jest to świadectwo państwa siły, że nadal żyjecie i macie się dobrze po tylu latach?

Klienci zastanowili się nad jego słowami, popijając resztki herbaty.

Penny skorzystała z okazji, by rozdać każdemu z nich Kojące Ciasteczko. Dźwięki chrupiących słodyczy i brzęk filiżanek wypełniły sekretne podziemne pomieszczenie.

– Zastanówmy się nad tym: cała psychoterapia zaczyna się od zaakceptowania swojego umysłu takiego, jakim jest. Mówi się, że wszystko zaczyna się właśnie tam, więc jego słowa nie są chyba całkowicie nierozsądne – odezwała się klientka w kraciastej piżamie, a kilka innych osób przytaknęło.

Po pewnym czasie dokładnie połowa klientów poprosiła DallerGuta o unieważnienie zakupu.

– Rozumiem, proszę pana. W takim razie anuluję umowę.

– Czuję się źle. Wiem, że sam to podpisałem. Ale chciałbym zostawić moją traumę w przeszłości.

– Bez obaw. Jeśli zmieni pan zdanie, może pan wrócić w każdej chwili, kiedy tylko będzie gotowy.

Klienci, którzy zrezygnowali z zakupu, w pośpiechu opuścili podziemne pomieszczenie, aby wrócić do snu.

Druga połowa, która zdecydowała się dotrzymać umowy, śmiało pocieszała się nawzajem.

– Musimy wytrzymać. Koniec ze snami o armii w przyszłym roku!

– Zdecydowanie. Ja też nie chcę już śnić o zdawaniu egzaminów. Czyli po prostu muszę być w pozytywnym nastroju, kiedy się obudzę, prawda?

– Zgadza się, choć oczywiście nie będzie to łatwe – odpowiedział DallerGut, wstając z fotela. – Ale proszę nie zapominać: wszyscy państwo jesteście silniejsi, niż wam się wydaje. Osiągnęliście i pokonaliście więcej rzeczy, niż jesteście w stanie pojąć. Gdy zdacie sobie z tego sprawę, wszystko będzie o wiele lepsze niż wcześniej. To jest mój mały prezent dla państwa za to, że zdecydowaliście się kontynuować swoje postanowienie.

DallerGut wyjął mały flakonik perfum wielkości palca i zaczął spryskiwać nim rękawy piżam klientów. Subtelny zapach letniego lasu unosił się nad ich ubraniami.

– Co to jest? – spytała klientka w kraciastej piżamie, wąchając rękawy. – Pachnie bardzo ładnie.

– Te perfumy pomagają uporządkować myśli w pozytywnym kierunku. Nie będą miały drastycznego wpływu, ale są raczej przydatne. Ja również czasami ich używam, gdy czuję, że utknąłem w martwym punkcie. Dlatego następnym razem, gdy będziecie państwo w takiej sytuacji, proszę wpaść do mojego sklepu. Mogę rozpylić tyle perfum, ile potrzebujecie. Oczywiście możecie też przyjść, aby anulować umowę, tak jak zrobili to inni.

Teraz wszyscy klienci wrócili na parter, a DallerGut i Penny zostali, by posprzątać filiżanki.

– Panie DallerGut, a co, jeśli każdy z nich zrezygnuje? Szkoda byłaby ogromna. Nie tylko dla nas, ale także dla producenta.

– Miejmy nadzieję, że tak się nie stanie.

– Słucham? To znaczy, że nic nie możemy z tym zrobić?

– To niewiarygodny wyczyn, że połowa klientów zdecydowała się utrzymać umowę. Nie mam wątpliwości, że ten sen przyniesie im pomyślne rezultaty – powiedział DallerGut, promieniejąc pewnością siebie.

* * *

Mężczyzna nadal miewał sny o ponownym zaciągnięciu się do wojska. Za każdym razem źle się czuł, ale pewnego dnia zdał sobie sprawę, że nie musi się kierować czymś tak błahym jak sen. Ostatecznie prawdą było to, że został zwolniony z wojska. Następnym razem, gdy znów miał ten sen, wyśmiał go, mówiąc: „W końcu przeżyłem wojsko; czego nie mógłbym dokonać?”.

Mężczyzna przypomniał sobie dzień, w którym został zwolniony – niezręcznie wyszedł na świat ze swoimi postanowieniami. I nie zajęło mu teraz dużo czasu, aby zdać sobie sprawę, że gdy pokonał również sen, jego trauma nie była już traumą, ale osiągnięciem.

Wtedy do sklepu DallerGuta dotarła płatność za sen. Mężczyzna już nigdy więcej nie śnił o pójściu do wojska.

* * *

Kiedy kobieta wciąż śniła o zdawaniu testów, mimo że już więcej nie musiała do nich podchodzić w prawdziwym życiu, w końcu doszła do wniosku, że nigdy w pełni nie poradziła sobie z presją, jaką odczuwała w tym okresie swojego życia.

Zdała sobie również sprawę z tego, jak trudna była dla samej siebie, przypisując do wszystkiego terminy – nie tylko w pracy, ale także do rzeczy takich jak małżeństwo i ciąża, które nie wymagały harmonogramu ani spełnienia.

Pewnego deszczowego poranka, po tym jak trzeci dzień z rzędu miała ten sam sen o zdawaniu egzaminu, poczuła determinację, aby dłużej nie być na łasce własnej podświadomości. Usiadła w wygodnej pozycji przy oknie, a na zewnątrz padał deszcz. Zamknęła oczy, by skupić się na momentach, w których dobrze radziła sobie z testami, zamiast na presji odczuwanej podczas okresu egzaminacyjnego.

„Jestem z siebie dumna za wszystkie dotychczasowe osiągnięcia. Wykonałam świetną robotę w przeszłości i zrobię to ponownie, bez względu na wszystko”, myślała.

Wierzyła w siebie bezwarunkowo. Wyzwoliła się od presji. Musiała tylko okazać sobie nieco życzliwości.

Właśnie wtedy jej płatność za sen dotarła do sklepu DallerGuta. Sny o egzaminach już jej nie prześladowały. Z biegiem czasu całkowicie zapomniała, że kiedykolwiek je miała.

* * *

Ding-dong.

Duża ilość Pewności siebie została zapłacona

za Przezwyciężenie traumy.

Duża ilość Poczucia własnej wartości została zapłacona

za Przezwyciężenie traumy.

– W końcu przychodzą płatności.

DallerGut spokojnie sprawdzał wyskakujące na monitorze powiadomienia.

– Przy okazji, Penny, jadę do Maxima dostarczyć jego część. Chcesz dołączyć? Nie mamy dziś zbyt wielu klientów, więc Weather powinna sobie poradzić. Prawda, Weather?

– Jeśli możesz przywieźć trochę ptysi w drodze powrotnej, to czemu nie! – Kobieta łaskawie się zgodziła.

– Penny, co ty na to? Maxim chętnie poznaje nowych ludzi, ale nie lubi zbyt często wychodzić. Będzie jednak zachwycony, jeśli się spotkamy.

– Cóż… w porządku – powiedziała niechętnie Penny.

W drodze do warsztatu Maxima nie mogła przestać się martwić. Celowo skróciła swój krok, aby opóźnić spotkanie z mężczyzną. Tak wiele o nim słyszała. Być może nie była w stanie zweryfikować wszystkich przerażających plotek na jego temat, ale wiedziała, że przynajmniej jedna z nich jest prawdziwa. To, że Maxim przez cały dzień za zasłoną zaciemniającą w swoim studiu produkcyjnym w jakimś zaułku tworzył ponure sny.

Incydent z Przezwyciężeniem traumy ujawnił, że sny Maxima nie zawsze były mroczne, ale Penny nadal czuła się trochę nieswojo, będąc w pobliżu kogoś takiego jak on.

– Pospiesz się, Penny.

DallerGut, który szedł daleko przed nią, zatrzymał się i odwrócił.

– Tak, już idę, panie DallerGut! – Dziewczyna westchnęła z rezygnacją i przyspieszyła kroku.

Front studia Maxima przypominał cichą wyspę odizolowaną od okolicznych sklepów. Było jasne, że nie przychodzili tu żadni klienci. Przed wejściem leżały stosy opadłych liści i nieużywanych przedmiotów. Znajdowało się tu całkiem spore okno, które zasłonięte było zaciemniającymi kotarami, co tylko potęgowało ponurą atmosferę.

Stojąc u podnóża schodów wejściowych, DallerGut delikatnie zapukał do drzwi.

– Hej, Maxim, jesteś tam?

– Witam, panie DallerGut! Co pana sprowadza w tak skromne progi?

Drzwi otworzył młody mężczyzna, bardziej uprzejmy, niż Penny się spodziewała. Ubrany w koszulkę z krótkim rękawem i podarte dżinsy pod czarnym fartuchem roboczym, Maxim był nie tylko wysoki, ale i smukły – miał szerokie ramiona, długie ręce i nogi. Jednak garbił się, jakby stał pod kątem piętnastu stopni. Obserwując jego chwiejne kroki, Penny naszła przerażająca myśl, że jego kręgosłup został całkowicie połamany i ponownie złożony.

Cała trójka usiadła wokół stołu roboczego, który Maxim pospiesznie uprzątnął. DallerGut delektował się figami marynowanymi w winie, które zaoferował gospodarz. Jeśli chodzi o Penny, być może ze względu na swój nastrój lub na ciemność panującą w warsztacie nie odważyła się spróbować fig, czarnych i wyglądających na kwaśne.

– Przepraszam, ale czy moglibyśmy zapalić światło? Jest trochę za ciemno. A może rozsuniemy zasłony? Na zewnątrz jest dziś naprawdę ładnie – zasugerowała. Częściowo była onieśmielona, ale chciała również bliżej przyjrzeć się studiu Maxima.

– Przykro mi, ale sny, które tworzę, staną się niewyraźne, jeśli będą niepotrzebnie wystawione na światło. Moje sny muszą być bardziej wyraziste i ostrzejsze niż jakiekolwiek inne. Jeśli ludzie zorientują się, że śnią, cały sens zostanie zaprzepaszczony. Mam nadzieję, że to rozumiesz.

– To ma sens.

Penny zdała sobie sprawę, że właśnie poprosiła go o coś niegrzecznie, i spróbowała mu to wynagrodzić, wkładając do ust marynowaną figę, żeby okazać choć pozory delektowania się zaoferowanym jedzeniem. Ku jej zaskoczeniu figa była słodsza i delikatniejsza, niż się spodziewała.

– Oto twoja zapłata. – DallerGut wyciągnął z wewnętrznej kieszeni grubą kopertę i wysunął ją przed siebie.

– Och, szybciej, niż myślałem. Ci klienci muszą być bardzo silni. Chwilkę, to musi być zasługa pańskiej zaradności, prawda?

– Nie, oczywiście, że nie. To wszystko dzięki naszym silnym i mądrym klientom, którzy dostrzegają prawdziwy potencjał twoich snów.

– Dziękuję za zrobienie ze mną interesu. Nie sądziłem, że komukolwiek spodobają się takie złe sny.

– Nie, to ja dziękuję! Doceniam twoją wytrwałość. Naprawdę wierzę, że twoje sny są dokładnie tym, czego potrzebuje ten świat.

Penny nie mogła być pewna w ciemności, ale wydawało się jej, że dostrzegła, jak oczy Maxima uniosły się ku górze, a jego cienkie wargi zacisnęły się, żeby powstrzymać łzy.

– To bardzo pochlebne. Ale wie pan, ten biznes sprawia, że ciągle wątpisz w siebie. Wszyscy ludzie mają swoje najmroczniejsze momenty w przeszłości, o których nie chcą pamiętać. I być może to jest opcja, wie pan, aby zostawić wszystko za sobą? Właśnie, to może być nawet najlepsza opcja. Tak więc czasami się denerwuję, że może robię coś złego… Niekiedy wszystkie te rozważania mnie nawiedzają.

DallerGut się zamyślił. Musiał starannie dobierać słowa.

Maxim nie wydawał się tak przerażający, jak myślała Penny, dlatego nie miała większych obaw, żeby wtrącić się w ich rozmowę.

– Dlaczego więc nie być bezpośrednim? Mógłby pan stworzyć sny, które pokazują osiągnięcia lub najszczęśliwsze ludzkie chwile – zasugerowała niewinnie.

– Wiesz, jak sprawić, żeby rozmowa była interesująca. – Maximowi wydawało się podobać, co Penny miała do powiedzenia.

– Z pewnością wszyscy byliby zadowoleni! Łatwiej też byłoby otrzymywać płatności!

– Czyżbyś się o mnie martwiła? – Maxim wskazał smukłym palcem na siebie, a raczej na swój skromny czarny fartuch.

Przez chwilę dziewczyna obawiała się, że mógł źle odebrać jej sugestię dotyczącą jego finansów i poczuć się urażony. Ale po bliższym przyjrzeniu się jego twarzy stwierdziła, że żartował.

– Penny, czy wiesz, skąd bierze się różnica między snem dobrym a takim sobie? – spytał DallerGut.

– Cóż, jestem pewna, że już mi pan to wcześniej powiedział…

Próbowała przypomnieć sobie wszystkie wypowiedzi DallerGuta, jedna po drugiej. Maxim obserwował ją uważnie, gdy się zastanawiała.

– Zawsze pan mówi, że wartość snu zależy od klienta… Och, to prawda! Różnica między dobrym snem a jakim takim zależy od tego, czy klienci zdają sobie sprawę, że śnią, czy nie. Chodzi o to, że oni sami muszą wyciągnąć wnioski, a nie my mamy ich nimi karmić. To właśnie sprawia, że sen jest dobry.

– To prawda. Za każdą trudną i wymagającą rzeczą z przeszłości kryje się również część ciebie, która przez to przeszła. Naszym zadaniem jest sprawić, by klienci sami zdali sobie z tego sprawę.

– Tak, dlatego sprzedajemy sny. Ostatecznie wszystko zależy od klienta. Mam rację?

– Panie DallerGut, ma pan dobrą pracowniczkę – powiedział Maxim z uśmiechem tak jasnym jak słońce na zewnątrz.

5. Walne zgromadzenie
twórców snów

Galeria była dziś raczej spokojna. Klienci powoli robili zakupy, a DallerGut przechadzał się po holu z koszykiem przekąsek pod pachą, rozdając Cukierki Kojący Sen tym, którzy wychodzili z pustymi rękami.

– Czy mogłabym jeszcze jednego? – zapytała klientka, śmiało wyciągając rękę.

– Ma pani jutro wolne?

– Nie, jutro też pracuję.

– Więc proszę wziąć tylko jednego. Po dwóch zaśnie pani tak głęboko, że nie usłyszy pani budzika.

Wychodząc ze sklepu, klientka w bladożółtej koronkowej koszuli nocnej wyglądała na przygnębioną, a jej ramiona były przygarbione na myśl o jutrzejszej pracy.

Penny nie miała dziś zbyt wiele do roboty. Czas mijał jej na wycieraniu ciągle tych samych Skal Powiek, a gdy jej zmiana dobiegła końca, po prostu siedziała na recepcji z pustym spojrzeniem. Obok niej pani Weather energicznie pisała coś w notatniku, po czym wymazywała to i powtarzała czynność od nowa.

Zegar wahadłowy w holu wskazywał godzinę siedemnastą pięćdziesiąt.

– Weather, możesz zacząć się szykować? Zarezerwowałem taksówkę na osiemnastą i będzie tu lada chwila. – DallerGut podszedł do recepcji z pustym koszem na przekąski.

– Ojej, już pora? Wciąż nie zdecydowałam się na dekoracje świąteczne. Planowałam zamówić je dzisiaj… – Pani Weather poruszyła się nerwowo.

– Wybieracie się dokądś? I o co chodzi z dekoracjami świątecznymi? Do świąt przecież jeszcze daleko – dziwiła się Penny.

– Co za beztroska! W mieście jest tylko jeden sklep z dekoracjami. Jeśli spóźnisz się z zamówieniem, nie dostaniesz nic. W zeszłym roku musiałam kupić za sto złotników zabłoconą choinkę, która wyglądała, jakby została niechlujnie odrąbana. Wciąż pamiętam, że kiedy Motail przechodził obok tego drzewka, drażnił się, że udekorowałam drewno na opał – mruknęła pani Weather, nie podnosząc wzroku znad notatnika.

– Dokąd jedziecie, że wymagana jest rezerwacja taksówki?

Jakby nie miała czasu do stracenia, pani Weather podniosła z biurka zmięty papier i podała go Penny.

Dziewczyna rozłożyła kartkę i zaczęła czytać.

Drodzy producenci i sprzedawcy snów,

tegoroczne walne zgromadzenie odbędzie się w chacie Nicholasa znajdującej się przy wejściu do Milionletniej Śnieżnej Góry w północnej części miasta. Główny punkt obrad w tym roku to: „Jak radzić sobie z rosnącą liczbą przypadków niestawiennictwa klientów”. Serdecznie zachęcamy wszystkich zainteresowanych do wzięcia udziału.

Z wyrazami szacunku

Nicholas, prezes Stowarzyszenia

Pracowników Przemysłu Snów

– DallerGut został zaproszony i może zabrać jedną osobę, która będzie mu towarzyszyć. To świetna okazja, by osobiście poznać słynnych twórców snów. Jeśli chodzi o mnie, jestem już tym trochę zmęczona… – oznajmiła ponuro pani Weather.

– A co z kierownikiem Myersem? On tak kocha sny, że na pewno chciałby poznać ich twórców.

– Niekoniecznie. Myers uwielbia sny, ale ma… raczej uraz do producentów, czy coś… – Pani Weather obniżyła głos. – Jest trochę zazdrosny. Z jakiegoś powodu został wyrzucony na kilka dni przed ukończeniem uniwersytetu. Mógł zostać obiecującym twórcą snów. I najwyraźniej wciąż żywi urazę. Więc lepiej nie wspominać przy nim o producentach.

Pani Weather nie wstała, ale zamiast tego nabazgrała w notatniku: „30 metrów świątecznej girlandy”, „30 rolek satynowej wstążki”, „1000 kłębków waty”, „3 sztuczne poroża” i tak dalej.

– Jeśli jesteś w tej chwili zajęta, Weather, mogę jechać sam – powiedział sztywno DallerGut.

– Na pewno? – kobieta nie kryła zadowolenia.

– Oczywiście. Po prostu wepchnę sobie obiad do ust i będę niezręcznie siedzieć sam wśród twórców snów. Nic mi nie będzie.

Uśmiech natychmiast zniknął pani Weather z twarzy.

– A może ja mogłabym pojechać? Nie mam dziś żadnych planów po pracy – powiedziała Penny. Mówiła poważnie. Nie dlatego, że starała się być miła; naprawdę była zainteresowana udziałem w takim wydarzeniu.

– Chciałabyś? – Oboje byli zachwyceni.

– Włożę tylko płaszcz i jestem gotowy. Daj mi chwilę! – powiedział DallerGut.

Pani Weather nuciła starą kolędę, dodając do swojej listy lampki choinkowe.

– Nie miałam pojęcia, że rozwieszanie świątecznych dekoracji jest częścią naszych obowiązków na recepcji. – Penny zanotowała w pamięci, że skoro w przyszłym roku będzie musiała to robić, powinna zacząć uczyć się już teraz.

– Nie, to dla ludzi, którzy chcą to robić. A ja lubię ten rodzaj pracy. Kiedy tylko zaszłam w ciążę z moim najmłodszym dzieckiem, na samym jej początku, zatraciłam się w zakupach, aby udekorować pokój małego, a kiedy doszłam do siebie, byłam już w ostatnim trymestrze! Jakby się nad tym zastanowić, to były obowiązki Myersa, zanim stały się moje.

– Kierownik Myers zajmował się dekoracjami świątecznymi?

– Tylko przez rok. Cały czas wzywał pracowników, aby ustawili gałęzie idealnie symetrycznie albo by zebrali drobinki brokatu rozrzucone na ziemi. Oczywiście zawsze schludny personel na pierwszym piętrze był zachwycony… Ale dla innych to szaleństwo. Tak więc dla dobra wszystkich postanowiłam przejąć kontrolę, ponieważ lubię robić zakupy. W każdym razie chcę złożyć zamówienie dzisiaj, żeby spokojnie czekać na dostawę. To dla mnie ważne.

Wyglądało na to, że pani Weather naprawdę podobały się te obowiązki.

DallerGut wyszedł ubrany w brązowy płaszcz. Miał również na sobie niebieskie buty przeciwdeszczowe, które w ogóle nie pasowały do płaszcza.

– Umm, panie DallerGut. Buty, które miał pan wcześniej, są o wiele ładniejsze…

W tym momencie nadjechała taksówka i zatrąbiła dwa razy.

– Może już pójdziemy?

– Witam, panie DallerGut. To dla mnie zaszczyt wieźć pana dzisiaj. – Młody taksówkarz zdjął czapkę i grzecznie wyciągnął rękę na powitanie.

– Nie ma za co i dziękuję za punktualność.

DallerGut nie zauważył wyciągniętej ręki, zbyt zajęty chrząkaniem i spoglądaniem na swoje buty, które wydawały się dla niego za małe. Czując się niezręcznie, kierowca podkręcił głośność radia i rozpoczął jazdę.

Taksówka jechała powoli ulicami miasta. DallerGut patrzył przez okno w milczeniu. Penny czuła się trochę głodna, może dlatego, że zjadła tylko mały lunch. Burknęło jej w brzuchu kilka razy, ale na szczęście zagłuszało ją radio.

– Przy okazji, czy mogę zjeść tam kolację? Zakładam, że tylko VIP-y są zapraszani na walne zgromadzenie. W przeciwieństwie do kogoś takiego jak pani Weather, która jest starym pracownikiem, ja jestem zwykłą nowicjuszką, której nikt nie zna.

– Nie martw się. Pierwotnie walne zgromadzenie miało być spotkaniem zainteresowanych tematem stron w celu omówienia i rozwiązania ważnych kwestii w branży snów. Obecnie jest to tylko zwykła kolacja. Nikogo nie obchodzi, kto kogo przyprowadzi. Tak jest lepiej. Swobodna atmosfera pozwala na bardziej produktywne i otwarte dyskusje.

– Ale widziałam oficjalne zaproszenie i tym razem porządek obrad nie wygląda na lekki.

– Masz na myśli kwestię niestawiennictwa?

– Tak. Chodzi o to, że klienci zamawiają swoje sny, ale nie odbierają ich, ponieważ nie zasypiają na czas, prawda? Też o tym słyszałam.

– Dobrze się orientujesz. Masz rację, nie należy tego lekceważyć. Szkody są szczególnie dotkliwe dla ludzi takich jak my, którzy korzystają z systemu opóźnionej płatności.

– A co, jeśli interes mocno na tym ucierpi?

Penny martwiła się, że praca, którą tak ciężko zdobyła, będzie zagrożona.

– To nic wielkiego. Ten problem istnieje od dłuższego czasu. Miejmy nadzieję, że na dzisiejszym spotkaniu usłyszymy wiele świetnych pomysłów.

Za oknem samochodu po prawej stronie Penny dostrzegła ponury warsztat Maxima.

– Zakładam, że Maxim też tam będzie?

– Cóż, cały czas pracuje nad snami. Nie jest stałym bywalcem tego typu wydarzeń. Chciałabyś go tam zobaczyć?

– Po prostu… czułabym się komfortowo wśród znajomych twarzy. – Penny zaczęła bawić się włosami związanymi w kok.

Aleja stała się zauważalnie mniej zaludniona. Po dłuższej podróży zewnętrznym pasem widok nagle się rozjaśnił, a taksówka dotarła do podnóża Milionletniej Śnieżnej Góry.

– Obawiam się, że od tego momentu muszą państwo iść pieszo do celu. Samochód nie podjedzie – powiedział kierowca, odzywając się po raz pierwszy po długiej, cichej jeździe.

Droga do chaty Nicholasa nie była odpowiednia dla krótkich botków Penny. Jej nogi zapadały się w śniegu po kostki. Patrząc na DallerGuta idącego gładko przed siebie w swoich kaloszach, Penny w tamtej chwili trochę go nie lubiła.

– Tam jest chata Nicholasa. – DallerGut się zatrzymał.

Gdy minęli kilka wielkich jak domy drzew, pośrodku niczego pojawiła się chata przypominająca raczej rezydencję. Jej misterne srebrne ozdoby błyszczały bardziej niż otaczający ją śnieg.

– Dlaczego nie widzieliśmy tego domu z wioski?

– Nie widać go w słońcu, gdyż dom jest bielszy niż śnieg. Ten widok nigdy się nie starzeje!

– Ale nie jest łatwo wydostać się na zewnątrz, mieszkając tutaj.

– Nicholas jest raczej domatorem. W zimie siedzi tylko u siebie, więc to nie problem.

Penny skrzywiła się, czując, jak jej skarpetki przemokły od śniegu. Kiedy dotarli do drzwi chaty, starszy mężczyzna, który wyglądał, jakby miał co najmniej dwadzieścia lat więcej od DallerGuta, otworzył drzwi i wyszedł na zewnątrz.

– DallerGut! – Starzec radośnie powitał właściciela galerii i chwycił go za rękę. Jego krótkie włosy i brwi były białe jak śnieg.

– Nicholas! Jak się masz?

DallerGut uścisnął mu dłoń na powitanie.

– Znowu jesteś pierwszy! Ci twórcy snów… Nienawidzą, gdy ich klienci się spóźniają, ale spójrz na nich… – Nicholas chrząknął z dezaprobatą. – Czy to twoja nowa pracowniczka? Przypuszczam, że zastępuje panią Weather.

– Tak, to jest Penny. Penny, poznaj Nicholasa, właściciela domu.

– Dzień dobry, jestem Penny. Zaczęłam pracować w Galerii Snów DallerGuta na początku tego roku.

– Miło cię poznać, Penny. Jestem Nicholas. Zakładam, że o mnie słyszałaś.

Dziewczyna w ogóle o nim nie słyszała. Kiedy zobaczyła list z zaproszeniem, pomyślała, że jest on jednym z pracowników biurowych stowarzyszenia. Nawiązała z nim niezręczny kontakt wzrokowy i uśmiechnęła się, aby nie zdradzić swojego „nic o tobie nie wiem”.

– Wchodź szybko, zanim odmrozisz sobie stopy od tych wilgotnych skarpet!

Penny chwilę się krępowała, ale zdjęła mokre skarpetki. Nieporadnie wsunęła bose stopy do połowy butów i weszła do środka.

– Poczekajcie tu, proszę, chwilę. Przyniosę coś do jedzenia. Dzisiejsze żeberka są idealnie grillowane, ponieważ kupiłem piekarnik z najwyższej półki. Przygotowałem też do nich mnóstwo trunków.

Nicholas poprowadził dwójkę prosto do salonu-kuchni. Za długim stołem znajdowało się łukowe okno, przez które widać było biały, śnieżny krajobraz na zewnątrz. Na stole stały wieloletnie rośliny udekorowane lampkami,
a w kuchni górowała pokaźna sosna. Wszystko wydawało się do siebie dziwnie dopasowane.

Penny pomyślała, że to miejsce mogłoby stanowić dla pani Weather źródło inspiracji w związku z jej ozdobami świątecznymi, gdyby tylko tu była. Chciałaby chociaż zrobić zdjęcie.

– Panie DallerGut, jakie sny tworzy ten pan? Właściwie nigdy nie słyszałam o twórcy snów imieniem Nicholas.

– Rozumiem. Tak, jego prawdziwe imię może nie brzmieć znajomo. Chcesz zgadywać, jak się tu nieco rozejrzysz?

– Wyobrażam sobie, że tworzy bajkowe sny. Dziadek mieszkający na Milionletniej Śnieżnej Górze. Wewnątrz chaty pełnej błyszczących dekoracji… I uczta… Tu jest jak w Boże Narodzenie!

– Szybko się orientujesz.

– Słucham?

– Nie można mówić o Bożym Narodzeniu bez Mikołaja i vice versa. Są nierozerwalną parą.

DallerGut wpatrywał się w Penny, jakby chciał powiedzieć: „Ile jeszcze wskazówek potrzebujesz?”. Dzięki temu Penny łatwo doszła do odpowiedniego wniosku.

– Czy to Święty Mikołaj?

– Tak, to on. Zwykle nazywamy go tutaj Nicholas.

Święty Mikołaj był słynnym twórcą snów, którego umiejętności dorównywały legendarnej Wielkiej Piątce – Yasnooz Otrze, Kickowi Slumberowi, Wawie Sleepland, Doje i Aganap Coco. Znany był jednak z tego, że sprzedawał swoje sny wyłącznie w Boże Narodzenie, ponieważ nalegał na pracę jedynie w zimie.

Fakt, że mógł żyć w takim luksusie, pracując tylko w okresie świątecznym, był świadectwem jego ogromnego talentu.

– Nicholas nie pragnie sławy. Jest zwykłym staruszkiem, który kocha świątecznego ducha i dzieci. A, i jeszcze tego typu rzeczy. – DallerGut podniósł drogocennie wyglądający srebrny widelec i uśmiechnął się.

Penny pomyślała, że gospodarz zachowuje idealną równowagę między pracą a życiem prywatnym. Życiem, do którego warto aspirować.

Po długiej krzątaninie w kuchni Nicholas pojawił się z wielkim koszem chleba w jednej ręce i sałatką owocową w drugiej. Penny i DallerGut wstali, by pomóc mu nakryć do stołu.

Gdy Penny przyjrzała się bliżej, zauważyła, że Nicholas białe miał nie tylko włosy, ale również krótką brodę.

Gdy przygotowania były już prawie zakończone, zaczęli napływać uczestnicy walnego zgromadzenia. Jako pierwsza po Penny i DallerGucie przybyła Aganap Coco, twórczyni snów przepowiadających zajście w ciążę. Wraz z nią niespodziewanie pojawił się Maxim. Wyglądało na to, że Aganap wybrała dzisiaj jego zamiast swoich ochroniarzy.

Gdy weszli do chaty, oboje także mieli buty przemoczone od śniegu. Duża postura Maxima w zestawieniu z drobnym ciałem Aganap tworzyła dziwny kontrast. Ich aury miały jednak podobną strukturę.

„Czy wszyscy ci producenci weterani mają tę samą unikalną aurę?”, zastanawiała się Penny. Pamiętała, że poczuła podobną od DallerGuta, kiedy spotkała go po raz pierwszy. Dotarło do niej nagle, jak ekscytujące jest przebywanie wśród tych niesamowitych twórców snów – sprawia, że i ona się taka czuje. Nie wiedziała tylko, czy to w porządku cieszyć się tym uczuciem przy takich okazjach jak ta.

– Dzień dobry! – powitała Aganap Penny weselszym tonem niż zwykle.

– Och, jesteś tu zamiast Weather! Wyglądasz jak ta urocza dziewczyna, którą widziałam w sklepie ze snami, kiedy ostatnio przyniosłam swoje produkty. – Ku zaskoczeniu Penny Aganap dobrze pamiętała jej twarz.

– Nie spodziewałem się ciebie tu zobaczyć. – Maxim powitał ją z oczami pełnymi łez.

Zdezorientowana Penny zastanawiała się, czy był tak podekscytowany jej widokiem, chociaż wiedziała, że to nie może być prawda.

– Och, po prostu oczy mnie bolą, w domu Nicholasa jest za jasno. Cóż… Penny, po twojej wizycie w moim warsztacie zmieniłem czarne zasłony na szare. Zwróciłaś uwagę na to, jak ciemno tam mam…

– Słucham? Na szare?

– Tak. Mówi się, że szary kolor przepuszcza światło słoneczne o trzy procent bardziej niż czarny.

– Och… – Penny nie wiedziała, co powiedzieć, więc po prostu wpatrywała się w Maxima, który miał nieśmiały wyraz twarzy niczym duże dziecko czekające na komplement, z wyjątkiem tego, że oczy miał opuchnięte, co przez wywołane tym zmarszczki nadawało jego twarzy koszmarny grymas.

– Hej, może najpierw załóż okulary przeciwsłoneczne? – zaproponował Nicholas, klepiąc Maxima po ramieniu. – I przestań tworzyć takie ponure sny, tylko żyj pogodnie, dobrze? Jesteś jeszcze młody.

Maxim naturalnie odebrał od Nicholasa okulary przeciwsłoneczne, jakby robił to nie po raz pierwszy.

– Tak wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego, jak niebezpieczny jest świat. Ciepłe koce, ciepłe posiłki i bezpieczny dom… Te rzeczy nie trwają wiecznie. Chcę tylko przygotować ludzi, by byli silni dla świata – odparł poważnie Maxim, zakładając duże okulary przeciwsłoneczne.

– Choć nie wyglądasz na takiego, zamartwiasz się niepotrzebnymi drobnostkami. To wszystko jest w twojej głowie. O ile wiem, świat widział straszniejsze rzeczy. Zazdrość, kompleks niższości… To są rzeczy, na które trzeba uważać w dzisiejszych czasach, straszniejsze niż goniący cię drapieżnik.

– To też dobry pomysł na biznes. – Maxim wyglądał na zainteresowanego.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale może zostawimy rozmowy biznesowe na później? Usiądźmy – wtrącił
DallerGut.

Aganap Coco zajęła miejsce tuż obok Nicholasa. Maxim, który według Penny bez wątpienia usiadłby obok Aganap, zastanawiał się przez chwilę i zajął miejsce przy niej. Dziewczyna prawie przypisała szczególne znaczenie faktowi, że zrezygnował ze wszystkich innych miejsc, aby usiąść akurat przy niej. Maxim siedział jednak w milczeniu z okularami przeciwsłonecznymi na nosie, więc nie mogła odczytać, o czym myśli.

Jedzenie u Nicholasa przygotowane było przy użyciu minimalnej ilości przypraw, ale smakowało świetnie ze względu na jakość składników. Aganap zjadła dwie miseczki sałatki owocowej.

– To jest niesamowite! Nie ma nic lepszego niż świeże owoce.

Penny czekała, aż wszyscy przyjdą, nim zacznie posiłek, ale kiedy podano świeżo grillowane żeberka, czekanie stało się męczące.

– Zjedzmy pierwsi. Nie jest dobrze, gdy jedzenie stygnie. Możecie zjeść tyle, ile chcecie, w tej chwili w piekarniku piecze się kolejna porcja dla naszych spóźnialskich.

Za pozwoleniem Nicholasa Penny podniosła widelec i zanurzyła kawałek mięsa w sosie. Kiedy już miała włożyć go do ust, pojawiły się przed nią dwie nowe twarze, które natychmiast zmusiły ją do odłożenia sztućców.

Technicznie rzecz biorąc, były to twarze znajome, choć Penny nie widziała ich nigdy osobiście.

Do pomieszczenia weszła jasnoskóra kobieta o długich, pięknych kasztanowych włosach. Towarzyszyła jej kobieta w średnim wieku w krótkiej, asymetrycznej fryzurze, w długim, modnym płaszczu sięgającym kostek.

– Nie wierzę, że Wawa Sleepland i Yasnooz Otra stoją przede mną jednocześnie! – powiedziała Penny, nie mogąc ukryć podekscytowania.

– Jesteś dziś wcześnie, DallerGut. I widzę, że nie przyszedłeś z Weather – przywitała się Wawa Sleepland, pozdrawiając Penny wzrokiem.

– Och, jestem pani wielką fanką, odkąd byłam mała! Cóż, nie mała, ale od czasów szkolnych, co ma sens, ponieważ minęło mniej niż dziesięć lat od pani debiutu. – Penny zająknęła się, zahipnotyzowana jej pięknem.

– Dawno się nie widzieliśmy, Wawa. Dobrze wyglądasz. Ty też prezentujesz się niesamowicie, Otra – przywitał je ze swobodą DallerGut, jakby to była rutyna.

– Panie DallerGut, czy wie pan, że moim życiowym marzeniem jest mieć jeden z ich snów? – Ekscytacja Penny nie słabła.

Naprzeciwko niej siedziały Wawa Sleepland, Yasnooz Otra i Aganap Coco, delektując się grillowanymi żeberkami. Penny, jedząc, rzucała na nie spojrzenia, dlatego nie zauważyła, jak Maxim ostrożnie podsunął jej talerz pełen delikatnych kawałków mięsa.

– Penny, czyj sen chciałabyś mieć najbardziej? – zapytał swobodnie DallerGut.

– Cóż… to musiałby być sen Sleepland.

– Ach, Wawa Sleepland, świetny wybór! Ona tworzy takie malownicze sny. Śnił mi się już kiedyś jeden z nich i był niesamowity. Nie chciałem się z niego obudzić. Akcja rozgrywała się w średniowiecznym zamku, a ja patrzyłem na miasto z fortecy skąpanej w deszczu. Niebo iskrzyło się tuż nade mną, a księżyc i gwiazdy tym bardziej się zbliżały, im mocniej wyciągałem rękę, by ich dotknąć – powiedział DallerGut, wyglądając na zachwyconego.

– Zakładam, że takie sny muszą być bardzo drogie...

– Oczywiście. Ale jedyne, co jest droższe od Wawy, to sny Yasnooz. – DallerGut wskazał ramieniem na kobietę, która popijała czerwone wino. Wymieniała uprzejmości z Aganap Coco, pytając, jak się miewa.

– Słyszałam, że jej sny są bezcenne. Wiele z nich dotyczy stawiania się w sytuacji innych. Czy jest jakiś szczególny sen, który kosztuje więcej?

– Im dłuższy sen, tym droższy.

– Jak długi?

– Wystarczająco, by przeżyć czyjeś życie.

Penny była zaskoczona.

– Czy to w ogóle możliwe?

– We śnie wszystko jest możliwe. Pracujesz w tym biznesie i jeszcze o tym nie wiesz? – Mężczyzna zaśmiał się cicho.

– Witaj, DallerGut! Myślałam, żeby wpaść do twojego sklepu – powiedziała Yasnooz Otra, podnosząc pieprzniczkę ze środka stołu.

– Potrzebujesz czegoś? Jeśli masz jakiś interes, wyślę pracownika. Musisz być bardzo zajęta przez cały rok.

– W porządku. Tak, jestem zajęta, ale lubię też mieć trochę wolnego czasu. I tak tworzę tylko kilka snów rocznie. Ciągle robię wyłącznie długie sny… Skoro o tym mowa, kiedy mogę podpisać umowę z twoim sklepem?

– Przykro mi, ale cena nieco przekracza nasz budżet… Zawsze wymagasz zaliczki z góry – powiedział bez ogródek DallerGut.

– Oczywiście. Miałabym czekać, aż będę mieć pieniądze na zakup takiego pięknego płaszcza? Gdybym tak robiła, byłby już wyprzedany. – Yasnooz spojrzała na długie okrycie wiszące na wieszaku i przesunęła dłonią po błyszczącej kryształowej broszce na bluzce. – Czy następnym razem możesz przynajmniej rozważyć sprzedaż moich nowych, krótszych snów u was? Tak powinno być chyba dobrze?

– Byłbym zaszczycony.

Yasnooz mrugnęła do DallerGuta i Penny, po czym obficie posypała swój talerz pieprzem. Następnie nalała sobie kieliszek drogiego wina, które przygotował Nicholas. Wyglądała na zadowoloną.

Gospodarz policzył puste miejsca dla gości, którzy jeszcze nie przybyli.

– Gdzie jest dzisiaj Bancho? To taki pracoholik. Pewnie gdzieś utknął, pracując nad czymś, co nie opłaci mu rachunków. A może karmienie zwierząt tak go pochłonęło, że stracił poczucie czasu…

Hau, hau, hau!

Ostatnie słowa Nicholasa zostały zagłuszone przez szczekanie.

– Witam! Przepraszam za spóźnienie!

– O wilku mowa – mruknął Nicholas.

Pojawił się młody mężczyzna z mokrymi butami w rękach, a za nim psy wielkości wilków. Zwierzęta obwąchiwały jego przemoczone skarpetki.

– Zima w górach przychodzi wcześnie i już zrobiło się piekielnie zimno, więc spóźniłem się nieco z przygotowaniami. Musiałem przynieść polana na ognisko i przygotować miejsca do spania dla tych tutaj.

Mężczyzna o niepozornym wyglądzie zdjął wyblakły pikowany sweter, powiesił go na wieszaku i zajął miejsce w pobliżu drzwi.

– Bancho, podejdź tu do kominka, bo się przeziębisz – zaproponował opiekuńczo DallerGut.

Oczy Penny były zajęte obserwowaniem tego zgromadzenia twórców snów w jedynej w swoim rodzaju chwili. Gdy napotkała wzrok Bancho, próbowała przykryć śmiechem tę niezręczność, ale ku jej zaskoczeniu mężczyzna pierwszy uprzejmie się odezwał.

– Dzień dobry, miło mi cię poznać! Musisz być tutaj z DallerGutem. Powinienem czasem wpaść do sklepu, żeby się przywitać… Po prostu rzadko opuszczam góry, bo mam zbyt wielu zwierzęcych przyjaciół, którymi muszę się opiekować. Nazywam się Animora Bancho. Tworzę sny dla zwierząt i zaopatruję trzecie piętro Galerii Snów. Jestem wielkim dłużnikiem pana Speedera.

Jego delikatne wprowadzenie sprawiło, że Penny poczuła się swobodniej.

– Dzień dobry, jestem Penny, pracuję w sklepie pana DallerGuta. Dzięki pana snom mamy wielu uroczych futrzastych klientów.

Niewiele sklepów ze snami sprzedawało sny dla zwierząt, ponieważ ich emocje nie są tak dramatyczne i subtelne jak ludzkie. Ale DallerGut zawsze sprowadzał sny Bancho w dużych ilościach. Penny uważała, że musi bardzo cenić jego osobowość.

Bancho słuchał skomlenia swoich psów, jakby z nimi rozmawiał. Skinął głową Nicholasowi z uznaniem, po czym cicho odkroił nieprzyprawioną część chudego mięsa, aby najpierw rozdać je psom. Wytarł nóż do steków o swoją podartą, znoszoną koszulę.

Nicholas chrząknął na widok Bancho.

– Mówią, że nie należy obnosić się z pieniędzmi, ale ty powinieneś przynajmniej starać się zachować godność. Czy możesz się pozbyć tych starych ubrań i kupić sobie nowe? Jak można tworzyć dobre sny, mając tak ograniczony budżet? W snach chodzi o tworzenie fantazji, które nie istnieją w rzeczywistości. Sny i fantazje zawsze idą w parze. Jak kreować fantastyczne sny, gdy brakuje ci gotówki? – upomniał go Nicholas.

– Nic mi nie jest. Wszystko, czego potrzebuję, jest w górach, nigdy się nie nudzę. Rzadko muszę wydawać pieniądze. Takie życie było moim marzeniem.

Bancho sprawiał wrażenie, że jest naprawdę w porządku. Faktycznie wyglądał jednak dość niechlujnie w porównaniu z innymi eleganckimi, efektownymi twórcami.

Ich rozmowa trwała przez chwilę, aż przerwał ją jakiś szklany dźwięk.

Roje świecących rzeczy uderzały o okno.

– Wygląda na to, że już tu są.

Nicholas otworzył kuchenne okno, przez które wpadły maleńkie postacie, trzepocząc srebrnymi skrzydłami. Leprechauny.

Zamiast usiąść na krzesłach, grupa około dziesięciu wróżek ze złożonymi skrzydłami skuliła się wokół koszyka z chlebem na środku stołu.

– Nicholas, czy możesz pokroić dla nas jedzenie na kawałki wielkości kęsa? – zapytała pulchna wróżka, która wyglądała na przywódczynię grupy, a jej głos przypominał stukot kryształowych koralików. Zmagała się z kawałkiem chleba większym od siebie.

– Co za bezczelność. Okaż trochę szacunku, proszę! Mówiłem ci, żebyś nie zwracała się do mnie po imieniu. Tylko moje służbowe imię, kiedy pracuję: Święty Mikołaj. Pamiętasz?

– I tak nie pracujesz poza Bożym Narodzeniem, Nicholas – zachichotała Aganap Coco.

– Muszę być zajęty przez cały rok, aby poznać gust każdego dziecka i przygotować ich sny przed Bożym Narodzeniem. Masz pojęcie, jakie one są kapryśne? Myślisz, że wyleguję się w górach i nic nie robię? – zapytał.

– Hej, Nicholas, może zaczniemy naszą dyskusję, skoro wszyscy już tu są? – ponaglił go DallerGut.

– Kick Slumber jeszcze się nie zjawił. Może minąć trochę czasu, zanim tu dotrze, biorąc pod uwagę, jak wyboista jest droga… Może na niego poczekamy? – odparł Nicholas.

– Właściwie dzisiaj go nie będzie – wtrąciła się Wawa Sleepland, z gracją smarując chleb masłem miodowym. – Udał się do Klifów Kamnik, aby przeprowadzić badania na miejscu i wykorzystać je jako punkt odniesienia dla produkcji.

– Tak daleko? Nic dziwnego, że nie mogłem się z nim skontaktować. – Nicholas wydawał się rozczarowany.

– Wawa, skąd to wiesz? – spytała beznamiętnie Yasnooz.

– Cóż… jego fani dowiadują się o każdym jego ruchu i publikują go w internecie. W mediach społecznościowych jest jego zdjęcie na Klifach – zająknęła się Wawa Sleepland, rumieniąc się lekko.

– Przy okazji: widzę, że Doje w tym roku znów nie dotrze.

– Rzadko pojawia się na takich wydarzeniach. Pewnie znowu trenuje gdzieś daleko. – Otra odkorkowała nową butelkę wina.

– Porozmawiajmy teraz o porządku zebrania. – Nicholas wstał. – Może najpierw pomówmy o tym, jak duże były straty z powodu niestawiennictwa w zeszłym miesiącu.

– Straciliśmy piętnaście procent zysku, który mieliśmy osiągnąć. W naszej umowie było zapisane, że nie będziemy mogli otrzymać płatności za sny niesprzedane z powodu niestawiennictwa – powiedziała przywódczyni leprechaunów, przeżuwając kęs sera. Pięć wróżek ucztowało na tym samym kawałku.

– W rzeczywistości sytuacja ta nie dotyczy żadnego z was, słynnych twórców snów, prawda? Wszystkie produkty na parterze galerii wyprzedają się w mgnieniu oka. To my, niezależni producenci, musimy za to płacić – parsknęła wróżka w różowej bufiastej bluzce.

– Nonsens! Mam też wielu klientów, którzy nie przyjmują moich snów przepowiadających ciążę. DallerGut, powiedz tym maluchom, co się stało ze snem, który ci kiedyś powierzyłam – odparła Aganap Coco.

– Więc… była para, która nie odebrała swojego snu o poczęciu przez dwa tygodnie. – DallerGut szukał w pamięci. –
Próbowaliśmy wysłać go do ich bliskich przyjaciół lub rodziców, ale nawet oni się nie pojawili. Skończyło się na tym, że daliśmy go siostrze najlepszej przyjaciółki żony, która, jak sobie wyobrażam, musiała być zdziwiona, ponieważ nigdy nie spotkała tej pary, a poza tym była singielką. Ale nie miałem wyboru. Goniły mnie terminy.

– Tylko że ty jesteś bogata, Coco. Mniejsi producenci, jak my, mają przechlapane – marudziła liderka wróżek i kopnęła złoty zegarek.

– Mówiłem ci, żebyś zajęła się marketingiem – powiedział Nicholas. – My, Mikołajowie, rozsiewamy plotki od wieków: „Jeśli nie pójdziesz wcześnie spać, Mikołaj nie przyjdzie”. Marketing polega na opowiadaniu historii. Ludzie w dzisiejszych czasach padają do stóp za dobrą historię. Ta o podkładaniu prezentów w trakcie snu… cóż, którykolwiek z przodków to wymyślił, był genialny. – Gospodarz wzruszył ramionami.

– A dzięki tej plotce biedni rodzice ponoszą konsekwencje, spiesząc się, by zdążyć z prezentami na czas. No i kto wymyślił historię o wiszących skarpetkach? Teraz wszyscy muszą spać ze śmierdzącymi skarpetami przy łóżku! – upomniała Nicholasa Aganap Coco. Najwyraźniej była wyczulona na sprawy dotyczące dzieci i rodziców.

– Znaczy się… to nie jest plotka, przynosimy prezenty, kiedy śpią! Po prostu nasze upominki to dobre sny, a nie jakieś transformujące się samochody. A skarpetki, jak wie każdy, kto kiedykolwiek otrzymał skarpetki do spania od noctilucas, mają wydłużoną kostkę, dzięki czemu można w nich trzymać rzeczy. Bardzo dobrze się też rozciągają… – szybko zmienił temat Nicholas, gdy rozmowa przybrała zły obrót. – W każdym razie, przechodząc do sedna, chciałbym zasugerować, aby sprzedawcy częściowo pokryli szkody poniesione w wyniku niestawiennictwa.

Nagle wszystkie oczy skierowały się na DallerGuta. Penny również wpatrywała się w niego z rozszerzonymi oczami.

– Nicholas, nie sądzę, by było to odpowiednie miejsce na omawianie tej kwestii, skoro jestem tu jedynym sprzedawcą – odparł spokojnie niezrażony. – Aby omówić grzywny dla sprzedawców, musielibyśmy zebrać wszystkich ludzi z branży, a mogę zagwarantować, że dyskusja potrwa całą noc. Czy dzisiejszego wieczora nie powinniśmy zamiast tego spróbować znaleźć pierwotnej przyczyny? – DallerGut taktownie zapobiegł trudnemu pytaniu.

– Zgadzam się. Przesadą jest proszenie sprzedawców o wzięcie odpowiedzialności za niestawiennictwo tylko po to, aby zmniejszyć szkody naszych producentów. – Wawa Sleepland broniła DallerGuta. – Musimy kontynuować wzajemne relacje pełne szacunku między producentami a sprzedawcami, wykraczające poza sam zysk.

– W takim razie jak myślicie, co jest powodem niestawiennictwa? Moja działalność ma charakter sezonowy, więc nie odczułem tego bezpośrednio – zastanawiał się Nicholas.

– To nie takie proste. Niestawiennictwo przeplata się ze złożonymi kwestiami osobistymi i wydarzeniami krajowymi – odpowiedziała najmądrzej wyglądająca wróżka z grupy.

Penny pomyślała, że ich głosy są bardzo donośne jak na istoty o tak drobnej budowie. Ale po bliższym przyjrzeniu się zauważyła, że każda z nich miała przy sobie mały bezprzewodowy mikrofon.

– Powszechnie wiadomo, że gdy klienci borykają się z problemami osobistymi, które nie dają im spać w nocy, nie przychodzą po sny do białego rana.

Wszyscy zgodnie przytaknęli.

– Pomijając kwestie osobiste, powiedzmy, że w Europie odbywają się mistrzostwa świata. Och, nie wchodźmy za bardzo w szczegóły. Mam nadzieję, że nie ma tu producenta, który nie uczy się podstaw o klientach – powiedziała wyniośle wróżka. – Tak więc wszyscy w Azji nie będą spać całą noc, aby oglądać mecze odbywające się w Europie, prawda? Problem polega na tym, że liczba tych wydarzeń na całym świecie rośnie, podobnie jak liczba kanałów transmitujących je na żywo.

Leprechauny wydawały się bardzo kompetentne.

– Rozumiem. Penny, myślę, że taka młoda osoba jak ty mogłaby rzucić nam trochę światła na tę sprawę. – Nicholas nagle oddał głos dziewczynie.

– Moim zdaniem… egzaminy też mogą odgrywać pewną rolę. – Penny ledwo sobie przypomniała, co powiedział Motail. – Podczas moich zmian jest wielu klientów z Korei. Wszyscy przechodzą przez ten sam okres egzaminacyjny jednocześnie. A kiedy to robią, zwykle nie śpią całą noc. Nie jest to jednak problem długoterminowy. Nie śpią tylko jedną lub dwie noce przed egzaminem. Myślę, że wkuwanie jest takie samo na całym świecie.

– To ma sens. A ty, Maxim, co o tym myślisz?

Mężczyzna wpatrywał się pustym wzrokiem w mówiącą Penny, dlatego był zaskoczony, kiedy Nicholas go wywołał. Złapał się za gardło, kaszląc przeciągle. W końcu udało mu się uspokoić i przemówił stanowczym głosem:

– W moim przypadku to bez większego znaczenia. Wiem, że klienci zamawiają sny w przedsprzedaży od innych producentów. A ja nie mam zbyt wielu nabywców, więc… – Maxim był zakłopotany. – Jedyny towar, jaki produkuję, jest przeznaczony dla pana DallerGuta, który kupuje go bezpośrednio ode mnie. Z tego powodu nie mam problemów z niestawiennictwem.

– Nic dziwnego, że byłeś w stanie cieszyć się jedzeniem – zażartował Nicholas, a wszyscy zachichotali.

Penny zobaczyła, że twarz Maxima zrobiła się szkarłatna. Pomyślała, że to człowiek wielu niespodzianek.

– A ty, Animora? Notujesz jakieś straty? – zapytała z niepokojem Aganap Coco.

Animora Bancho sam niewiele jadł, zajęty karmieniem psów oraz krojeniem chleba i mięsa dla leprechaunów.

– Pan Bancho jest taki miły – szepnęła Penny do siebie.

Maxim nagle przysunął bliżej koszyk i zaczął rwać chleb na kawałki.

– U mnie też w porządku. Jeśli chodzi o zwierzęta, to dużo śpią. I nie ma dla nich zbyt wielu ciekawych rzeczy, które odsuwałyby sen w czasie – powiedział Animora, a jego wzrok skupił się na psach leżących mu u stóp. Pies z czarną sierścią na karku spał spokojnie z pyskiem spoczywającym na stopie Bancho.

– Zgadza się! – Nagły okrzyk leprechauna wyglądającego na sprytnego zaskoczył Penny. – Pan Bancho ma rację. Ludzie nie śpią, bo jest wiele fajniejszych rzeczy do robienia niż sen.

Sprytny skrzat latał w kółko nad talerzem.

– Ludzie, którzy nie śpią, bo grają na komputerze. Ludzie, którzy nie śpią, bo do późna wpatrują się w swoje smartfony. Ludzie, którzy do nocy rozmawiają przez telefon ze swoimi partnerami. Wszyscy oni odkładają sen, żeby robić coś ciekawego, prawda? – Wróżka złożyła błyszczące skrzydła i usiadła na ramieniu Nicholasa. Ten był zirytowany, ale jej nie odpędził.

– Masz rację – zgodziła się Yasnooz. – To inny rodzaj ludzi niż ci, którzy zarywają noce, aby wkuwać do testów. Nieobecność tych drugich jest tymczasowa. Musimy martwić się o tych, którzy dobrowolnie zwlekają z pójściem spać.

Leprechauny jadły pieczywo, zadowolone, że zostały wysłuchane.

– Dlaczego zmieliłeś chleb na okruszki? Powinieneś był pokroić go na kawałki wielkości kęsa. Czemu nagle wyskakujesz z czymś takim? – Puszysta wróżka w różowej bluzce z bufkami upomniała Maxima, który znów się zaczerwienił.

– W takim razie co możemy zrobić, aby klienci zasnęli na czas i nie zajmowali się czym innym? – zastanawiał się Nicholas. – Może wykorzystamy twoje usypiające cukierki, DallerGut?

Mężczyzna potrząsnął głową.

– One sprawiają tylko, że już śpiący ludzie będą spali głębiej.

– A może wygenerujemy zyski z innych źródeł, aby zrekompensować te straty? Z przyjemnością podzielimy się naszym know-how, jeśli zajdzie taka potrzeba – przechwalała się główna wróżka.

– Skąd wygenerujemy te nowe zyski? – zastanawiała się Penny.

Pamiętała swoją pierwszą wycieczkę po sklepie DallerGuta, kiedy Mugberry opowiadała o tym, jak zwodnicze są leprechauny. Kierowniczka powiedziała wyraźnie: używają brudnych sztuczek, aby uzyskać dobrą cenę za swoje sny.

– Wszyscy się pewnie zastanawialiście, jak udało nam się przenieść nasz sklep na główną ulicę. Jestem dzisiaj w dobrym nastroju, więc wam opowiem. – Liderka leprechaunów podeszła na środek stołu. – Jeśli sprzedamy Sen o lataniu setce klientów, możemy otrzymać zapłatę od około sześćdziesięciu z nich. Zazwyczaj otrzymujemy Uczucie wolności lub Zachwyt. Ale dostajemy też Żal i Poczucie straty, bo kiedy budzisz się do rzeczywistości, zdajesz sobie sprawę, że nie możesz latać. Jak wszyscy wiemy, te negatywne emocje nie opłacą rachunków. Wpadliśmy więc na pewien pomysł!

Przywódczyni odsunęła się na bok, by pozwolić sprytnej wróżce kontynuować w jej imieniu.

– Z naszych wewnętrznych badań wynika, że sny unieruchamiające są bardziej opłacalne niż sny o lataniu. Sny, które sprawiają, że czujesz się niezdolny do pracy, w których twoje stopy są jak z ołowiu, gdy próbujesz biec, lub twoje ciało jest powolne, gdy chcesz walczyć z dokuczającym ci łobuzem. Kiedy nasi klienci je mają, otrzymujemy znacznie więcej płatności Uczucia wolności. We śnie czują się sfrustrowani, ale po przebudzeniu ich ciało znów jest wolne. – Wróżka wyciągnęła mały kalkulator i zaczęła na nim stukać. – Jak widać tutaj, różnica w zyskach z łatwością zrekompensuje straty związane z niestawiennictwem.

Wróżka pokazała gościom swój kalkulator i z dumą wzruszyła ramionami. Wkrótce jednak speszyła się chłodną reakcją sali.

– Wy tego nie czujecie… Jest powód, dla którego nasz biznes kwitnie. Właśnie, Maxim! Co byś powiedział na współpracę przy twoich koszmarach? Jeśli połączymy siły i stworzymy Sen o byciu ściganym przez przerażających zbirów, ale twoje nogi się nie ruszają, może to być nasz największy hit w historii! Przez cały sen uczestniczysz w pościgu, który kończy się w momencie, gdy masz zostać złapany. Myślę, że dobrze byś zarobił na tym produkcie – namawiała go wróżka, siadając na jego szerokich ramionach.

– Nie bawię się w takie dziecinne gierki z moimi klientami! – Maxim podniósł wróżkę palcami i położył ją na stole.

– Ha, ha, Mugberry miała co do was rację. – DallerGut uśmiechnął się zimno. – Słyszałem o plotce, że leprechauny wygłupiały się, umieszczając nieprawidłowe etykiety na swoich snach. Więc to była prawda. – W mężczyźnie buzował lodowaty gniew. – Wysłałyście taką mieszankę snów jako eksperyment na klientach. Więcej szacunku do naszego sklepu. – Nie podniósł głosu, ale było oczywiste, że jest wściekły.

– P-przepraszam… – Główna wróżka zdała sobie sprawę z powagi sytuacji.

– Jeśli jeszcze raz przyłapię was na takim podstępie, wasz kontrakt zostanie rozwiązany – ostrzegł surowo.

– DallerGut ma rację. Wszystkim nam są znane tego rodzaju sztuczki. Co, martwicie się, że nie stosujemy ich, bo nie wiemy jak? – powiedziała Otra, kończąc wino długim łykiem, i odstawiła kieliszek. – Dobrze, nie rozpraszajmy się teraz tą całą zbędną gadaniną. Może skończymy i przejdziemy do sedna? Wiem, że wszyscy są zajęci. Jaki jest twój wniosek, DallerGut?

Szef galerii poprawił kołnierzyk i odchrząknął.

– Akhm, przede wszystkim mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko wysłuchaniu starego sprzedawcy, ponieważ chciałbym spojrzeć na to zjawisko w bardzo prosty i intuicyjny sposób.

– Ech, zawsze masz takie długie wstępy… – narzekał Nicholas.

– Myślę, że doszliśmy już do konkluzji. Jak wspomnieli Bancho i wróżki, ludzie odkładają sen, bo robią coś ciekawszego. Dlaczego więc nie uczynić tego na odwrót? – DallerGut się zaśmiał, jakby to było takie proste.

Leprechauny poświęcały mu potulnie pełną uwagę, siedząc wyprostowane.

– Rozwiązaniem jest uczynienie snów jeszcze przyjemniejszymi niż rzeczy, które nie pozwalają ludziom zasnąć. Wierzę, że wszyscy twórcy snów mają talent, aby nam to umożliwić.

Zapadła chwila ciszy, po której nastąpił wybuch śmiechu.

– Więc mówisz, że to wszystko dlatego, że nasze sny nie są wystarczająco interesujące? Masz nas! – Nicholas zaśmiał się serdecznie.

– Ująłem to nieco inaczej, ale to właśnie miałem na myśli, przyznaję – odpowiedział wesoło DallerGut.

Leprechauny klasnęły w dłonie, przyznając mu rację.

– To lekko rozczarowujące, ale to chyba kończy naszą dyskusję? Może wznieśmy toast i delektujmy się resztą kolacji? – Otra podniosła swój kieliszek.

– Dobry pomysł! – Wszyscy unieśli wysoko napoje.

Nicholas wstał i radośnie krzyknął:

– Jedzmy dobrze, śpijmy dobrze i miejmy słodkie sny!

6. Bestseller miesiąca

Ostatni tydzień grudnia. Ulice były fantastycznie rozświetlone. Dzięki wczesnemu zakupowi świątecznych dekoracji przez panią Weather Galeria Snów DallerGuta była bardziej bajeczna i efektowna niż kiedykolwiek. Gabloty wystawowe od parteru po czwarte piętro owinięto świątecznymi lampkami, które sprawiały, że błyszczały niczym pudełka z biżuterią. Pani Weather pierwotnie zaproponowała, aby zmienić wszystkie opakowania produktów na błyszczący papier, ale pracownicy i kierownik z pierwszego piętra, Vigo Myers, odrzucili ten pomysł.

– Masz pojęcie, jak trudno się sprząta okruchy brokatu?

Nawet noctilucas na ulicy miały do wypożyczenia koszule nocne z wyhaftowanymi płatkami śniegu, ale klientom nie spodobał się ten wzór.

– Ale tandeta, nie macie jakiejś ładnej piżamy?

Kiedy dziecko zaczęło się dąsać, noctiluca poprawił ubranie grubą łapą i przemówił surowo:

– Jeśli nie chcesz tego nosić, to ubierz się ciepło i idź spać. I staraj się nie kopać kołdry podczas snu.

Sezon świąteczny chylił się ku końcowi. Siła Świętego Mikołaja była naprawdę niezrównana. Sny Nicholasa sprzedawały się jak ciepłe bułeczki – prawie nie można było ich dostać. Te przeznaczone dla dzieci schodziły w takich liczbach, w jakich inne sny sprzedawały się przez cały rok.

Ułożone w stosy sny szybko się wyprzedawały, dlatego przez cały sezon Nicholas wchodził do galerii i wychodził z niej, jakby był u siebie, transportując swoje produkty.

Nosił duży, zdobiony mosiądzem pas, gdy dostarczał sny do galerii z pomocą swojego personelu. W jego krzaczastej srebrnej brodzie tkwiły okruszki chleba, prawdopodobnie z pospiesznie zjedzonego śniadania.

Mali klienci byli bardzo podekscytowani widokiem pudełek ze snami udekorowanych świątecznymi wieńcami. Uroczy chłopiec w piżamie, na oko sześcioletni, uważnie oglądał jedno z opakowań i zastanawiał się, co jest wewnątrz.

– Jaki sen jest w środku?

– A jaki chciałbyś, żeby tam był? – zapytała czule Penny.

– Hm… chciałbym sen, w którym mój tata bawi się ze mną w chowanego i nie idzie do swojego pokoju, chociaż po raz setny proszę go o zabawę.

– Może to właśnie ten sen. Albo taki, w którym stajesz się niesamowitym dorosłym. Święty Mikołaj dokładnie wie, co lubią nasi młodzi klienci. Jestem pewna, że to będzie wspaniałe senne marzenie – powiedziała Penny słodko, spoglądając dziecku w oczy.

– Naprawdę? Ale ja zawsze płaczę. Święty Mikołaj nie daje prezentów dzieciom, które płaczą. Mama i tata mi tak powiedzieli. – Jego oczy wypełniły się łzami.

– Nie martw się – szepnęła mu do ucha Penny. – To plotka rozpowszechniana przez samego Świętego Mikołaja, aby w Boże Narodzenie nie było dzieci płaczących przed snem.

– Naprawdę? – Chłopiec rozszerzył oczy.

– Sam się zastanów: jeśli wy, dzieci, będziecie marudzić przed pójściem spać, to nie kupicie żadnych snów od Mikołaja, prawda? To tak między nami, ale Mikołaj będzie w tarapatach, jeśli nie sprzeda swoich snów w tym sezonie.

Penny przypomniała sobie fantazyjne dekoracje i pyszne jedzenie w domu Nicholasa. To wydarzenie odbywało się tylko raz w roku, więc byłoby bardzo szkoda, gdyby miało zniknąć przez słabą sprzedaż.

Wraz z turą klientów z Samoa na Południowym Pacyfiku, ostatniej strefy czasowej, w której można powitać Boże Narodzenie, wir sezonu świątecznego nareszcie dobiegł końca. Pani Weather wzięła długi urlop, aby spędzić koniec roku z rodziną.

– To jest program do zatwierdzania urlopów, który sama stworzyłam. Wpisujesz daty, w których chcesz wziąć wolne, a DallerGut powinien je zaakceptować. Ale on nie wie, jak tego używać. Więc sama to robię. W rzeczywistości ustawiłam automatyczne zatwierdzanie, dlatego kiedy chcesz wziąć wolne, po prostu wprowadź daty. DallerGut i tak o to nie dba.

Pani Weather opuściła galerię dziarskim krokiem.

Następnie właściciel galerii i Penny obsadzili recepcję. Nicholas wniósł swoje ostatnie sny, po czym zajął pusty fotel z przodu i zwiotczał.

– DallerGut, jakieś rekomendacje snów na dobry nocny odpoczynek? Po powrocie będę spać przez kilka dni. Jestem taki wyczerpany, chyba się starzeję.

DallerGut wybrał parę snów i usiadł obok Nicholasa. Penny skorzystała z okazji, by również usiąść. Przez cały dzień bolały ją kolana od wielokrotnego kucania i wstawania, aby nawiązać kontakt wzrokowy z młodymi klientami.

Nicholas wyciągnął dużą szklaną butelkę z głębi swojej grubej wełnianej kurtki przytrzymywanej przez mosiężny pas. Wypełnione czarnym płynem naczynie było oszronione, jakby od wieków spoczywało zakopane na ośnieżonej górze.

Cała trójka podzieliła się egzotycznym, musującym czarnym napojem. Na butelce widniał napis: „Zawiera 17% Odświeżenia”. Po jednym łyku mrowiło w gardle, ale usta szybko wypełniało orzeźwiające uczucie. To było prawie tak, jakby trzymać w buzi mocno skompresowany powiew świtu.

– To jest naprawdę smaczne. – Penny nalała sobie jeszcze jedną szklankę.

– Prawda? Gdyby do tego podać wysmażoną na chrupko wieprzowinę, wtedy dopiero zeszłoby ze mnie zmęczenie… – Nicholas się uśmiechnął. – W każdym razie dobrze wykonałem swoją pracę. Gdybym miał robić to, co robili moi przodkowie, próbując dotrzeć do każdego domu na reniferach, aby samemu dostarczyć prezenty, Święty Mikołaj już dawno by zniknął. Dzisiejsze domy mają silniejsze systemy bezpieczeństwa. Wygodniej jest pozwolić dzieciom kupować sny i zabierać je do domu, o ile będą w łóżku na czas. W dodatku płaca jest lepsza! – Mikołaj potarł kciukiem palce. – Słyszałem, że moi przodkowie nie mogli dotrzeć do tylu domów, ilu chcieli, ze względu na koszty związane z karmieniem reniferów i przygotowywaniem prezentów. Nie wyobrażam sobie takich wydatków.

– Jesteśmy tu, gdzie jesteśmy, dzięki poświęceniu naszych przodków – odparł DallerGut. – I poświęceniom, które ty ponosisz każdego roku, Nicholas. A skoro o tym mowa, to wydaje mi się, że nasza tegoroczna sprzedaż wzrosła w porównaniu z zeszłym rokiem. Co o tym sądzisz? – spytał, napełniając swój kubek.

– Nie wydaje mi się, by było inaczej. Zeszłoroczna sprzedaż i tak była dobra. Ale jestem prawie pewien, że i tym razem wygram w kategorii „Bestseller miesiąca”. A wiesz, co to oznacza, DallerGut? Że zrobię to piętnasty rok z rzędu! Piętnaście lat! Co za niesamowity rekord, ha, ha – rzucił Nicholas charakterystycznym, pewnym siebie głosem.

Penny wiedziała, że Święty Mikołaj ma rację, ponieważ oglądała z rodziną rozdania nagród na koniec roku. Oprócz Grand Prix przyznawano je za wartość artystyczną i obejmowały między innymi Debiutanta Roku, Najlepszą Grafikę i Najlepszy Scenariusz.

Ale była tylko jedna nagroda, za bestseller, dla której liczyła się jedynie sprzedaż w grudniu. I odkąd Penny pamięta, co roku zawsze trafiała ona do Świętego Mikołaja. Oczywiście sam Nicholas nigdy nie brał udziału w rozdaniu nagród, ponieważ po Bożym Narodzeniu zostawał w swoim domu. Tak więc Penny aż do teraz nie potrafiła uwierzyć, że ten wspaniały Święty Mikołaj to w rzeczywistości osoba siedząca przed nią.

Twórca bestsellera otrzymywał nagrodę przyznawaną przez stowarzyszenie w uznaniu za jego wkład w gospodarkę. Plotka głosiła, że nagrodą była całkiem pokaźna suma pieniędzy. Penny zrozumiała, skąd wzięły się fundusze na wyposażenie i dom Nicholasa – zbyt ekstrawagancki, by nazywać go chatą.

– Zastanawiam się, co powinienem zrobić z tegoroczną wygraną. W zeszłym roku dali mi dziesięć butelek Ekscytacji jako nagrodę specjalną wraz z nagrodą pieniężną. Pomogło mi to czekać na zakończenie przebudowy mojego salonu z drżeniem serca. Nigdy się nie nudziłem podczas całego procesu. Mam nadzieję, że w tym roku rozdadzą Przytulność jako nagrodę dodatkową, może z pięć butelek.

– Do czego byś jej używał? – spytał DallerGut, zaciekawiony.

– Mój przyjacielu, powinieneś spróbować Przytulności. Pamiętasz, jak się czułeś na kanapie w moim domu? Czy to nie było uczucie, jakby coś owinęło się wokół twojego ciała, jakbyś był chroniony od stóp do głów? Jeśli wlejesz Przytulność do rozpylacza i spryskasz meble, efekt będzie się utrzymywać przez co najmniej tydzień. To robi ogromną różnicę po powrocie do domu. Zużyłem dziś ostatnią uncję mojej ostatniej butelki, ale cena wzrosła tak bardzo, że nie mogę sobie pozwolić na zakup kolejnej. Byłoby wspaniale, gdyby w tym roku rozdali Przytulność.

Nicholas mówił tak, jakby już postanowiono, że to on wygra. „Nic dziwnego, że jest taki pewny siebie”, pomyślała Penny. Ponieważ była to ceremonia na koniec roku, przy przyznawaniu tej nagrody brano pod uwagę tylko ostatni miesiąc, a nie istniał producent, który mógłby konkurować z Nicholasem pod względem sprzedaży w grudniu.

Penny przyszło na myśl, że to mógł być plan Nicholasa, aby sprzedawać marzenia tylko w grudniu z myślą o nagrodach na koniec roku. Ludzie mogą go nazywać przebiegłym, ale ona uważała, że jest to świadectwo jego niesamowitej taktyki marketingowej.

Wkrótce potem Nicholas skończył pakowanie, aby wrócić do swojej „chaty” w zaśnieżonej górze. Wsiadł do pojazdu zaparkowanego przed domem towarowym, płaskiego, z otwartym sufitem, dzięki czemu wyglądał jak duże sanie.

– Hej, planujesz ponownie wyświetlić ceremonię wręczenia nagród w sklepie, aby obejrzeć ją ze swoimi pracownikami? – spytał Nicholas, uruchamiając silnik.

– Oczywiście – odparł DallerGut – jeśli moi pracownicy się zgodzą. Planuję też zaprosić ich rodziny. Dołączysz do nas w tym roku?

– Jestem zbyt nieśmiały na takich wydarzeniach. Jak wiesz, jestem głównym kandydatem do tej nagrody, ale wolałbym obejrzeć transmisję w domu, sam i w ciszy. – Nicholas zachichotał – Do zobaczenia, przyjacielu! I ty też, młoda damo, świetna robota! Odwiedź nas ponownie.

Święty Mikołaj pomachał Penny na pożegnanie. Jego pojazd wkrótce zniknął w alejce, pozostawiając za sobą jedynie głośny dźwięk silnika.

W ostatnim tygodniu roku, po tym jak Nicholas udał się do swojego domu na zaśnieżonej górze, w galerii dało się zauważyć brak klientów. Penny spoglądała na Skalę Powiek stałych bywalców i zdała sobie sprawę, że nawet ci, którzy zwykle odwiedzali sklep na czas, przychodzili z wielogodzinnym opóźnieniem. A kiedy już wpadali, tylko pobieżnie przeglądali produkty, a potem wychodzili z pustymi rękami, mówiąc: „Chcę się po prostu dobrze wyspać”. Każdy z nich miał worki pod oczami.

– Dlaczego nikt nie idzie wcześnie spać?

– Pod koniec roku ludzie mają wiele zobowiązań. Są zbyt smutni, by pozwolić odejść ostatnim dniom roku. Spędzają więc każdy dzień w pełni na zewnątrz, a kiedy wracają do domu, są wyczerpani. – DallerGut nie wydawał się tym przejmować.

– Nie wiem, jak na innych piętrach, ale na parterze sprzedaż znacznie spada. W tym tempie Nicholas może z łatwością wygrać po raz piętnasty z rzędu. W okresie świątecznym sprzedał już bardzo dużo.

– Cóż, nigdy nie wiadomo. Zawsze może się zdarzyć jakaś niespodzianka.

Penny zobaczyła jego wyraz twarzy i instynktownie wyczuła, że coś jest nie tak.

– Czy jest inny sen, który sprzedał się lepiej niż sny Świętego Mikołaja? Czyj to sen? Mamy wielkiego debiutanta, o którym nie wiem?

– Z pewnością nie jest debiutantem, jego sny zawsze dobrze się sprzedawały o tej porze roku. Jego sprzedaż rywalizowała z Nicholasem, co uczyniło go czarnym koniem, ale zawsze był tak skryty, że ludzie tak naprawdę nie wiedzieli, co o nim myśleć. Ale jedno jest pewne: ten rok będzie jego rokiem.

– Kto to jest? Czy to ktoś, kogo znam? – Penny nie mogła przestać się zastanawiać, o kogo chodzi.

– Cóż, jak zwykle lepiej dać ci podpowiedź niż powiedzieć wprost, prawda?

DallerGut nigdy nie udzielał odpowiedzi od razu. Na szczęście Penny była już przyzwyczajona do jego stylu, więc nie niecierpliwiła się i słuchała jego wskazówek.

– Boże Narodzenie i okres świąteczny na pierwszy rzut oka mogą się wydawać radosne i czarujące, ale pod tym kryją się samotność i pustka. Wystarczy spojrzeć na te wszystkie gorączkowe plany klientów lub ich siedzenie do późna.

– Tak, właściwie czuję to samo. Jestem pod presją, by wychodzić i robić specjalne plany pod koniec roku, których normalnie nie robię. Nie chcę po prostu wracać do domu.

– Jak myślisz, kto z nich spędzi koniec roku najbardziej samotnie?

– Single tacy jak ja, którzy bez przerwy pracują – rzekła Penny bez wahania. Mimo pewności siebie w głosie skrycie miała nadzieję, że nie była to poprawna odpowiedź. Przyznanie się do tego bolało.

– Cóż, nie jest to zła odpowiedź, ale nie jest też poprawna.

– Więc… może rodzice? Czekają do późna, aż ich dzieci wrócą do domu.

– To też dobre przypuszczenie.

– Co oznacza, że i to nie jest właściwa odpowiedź. To trudne. Poproszę o więcej wskazówek.

– Pomyśl o tych klientach, którzy rzadko zatrzymują się na recepcji i idą prosto do windy na trzecie piętro. Brzmi znajomo?

Trzecie piętro było przeznaczone na drzemki. Chodziły tam głównie osoby starsze, które często je sobie ucinały, lub niemowlęta i zwierzęta, które spały całe dnie i noce. Penny wciąż nie znała odpowiedzi.

– Czy to zbyt trudne? Och, już idą!

Penny odwróciła głowę w stronę wejścia, na które wskazał DallerGut. Do środka weszło stado psów i kotów. Stary pies na przedzie machał ogonem, a obok niego stał młody człowiek w zniszczonym ubraniu, niosący plecak tak duży jak on sam. Przywiązane były do niego inne pakunki, co sprawiało, że mężczyzna wyglądał jak handlarz.

– Animora Bancho! Czekałem na ciebie.

– Dzień dobry, panie DallerGut. Ty też tu jesteś, Penny. Jak się masz?

– Dobrze pana widzieć, panie Bancho! – Dziewczyna nie mogła ukryć radości.

– Kierownik Speeder z trzeciego piętra zadzwonił do mnie i powiedział, że skończyły się zapasy w magazynie. Bardzo nalegał na pośpiech…

Penny była pod wrażeniem zdolności Speedera do skłonienia Bancho, by się pojawił.

– Więc w pośpiechu przygotowałem więcej snów, żeby zdążyć. Minęły wieki, odkąd zszedłem z gór, prawie się zgubiłem. Gdyby nie ta zgraja, na pewno błąkałbym się po złej ulicy.

Jego zwierzęta skomlały i łasiły się do niego, na co Animora czule je głaskał i mruczał do nich, jakby je rozumiał.

– Naprawdę? Mam nadzieję, że moje sny będą dla was pomocne.

– Rozumie pan, co mówią zwierzęta? – Penny pomogła mu odłożyć plecak.

– Nie do końca, ale mogę je zrozumieć, jeśli dobrze się wsłucham – odpowiedział Bancho, rumieniąc się nieco z zakłopotania.

– Wow, naprawdę? To niesamowite!

Penny spoglądała to na niego, to na trzymającego się jego boku starego psa. Wyliniały tu i tam, delikatnie merdał do niej ogonem.

– Pamiętam tego psa z mojej pierwszej wycieczki po trzecim piętrze. Był w sekcji drzemek. Wtedy… znajdował się w kąciku snów Zabawa z właścicielem. Co więc właśnie panu powiedział?

– Powiedział: „Jest późno w nocy, a moja rodzina jeszcze nie wróciła”.

Stary pies zrobił żałosną minę i ponownie zaskomlał. Bancho skinął głową i delikatnie go pogłaskał.

– Martwi się, że mogło im się stać coś złego. Bez obaw, Leo. Kiedy obudzisz się po dobrze przespanej nocy, wszyscy wrócą do domu. Chcesz spróbować tego snu, który przyniosłem? Zrobiłem więcej Spacerów, które pokochasz! Wy tam też możecie wziąć jeden. Mam ich mnóstwo!

Stary pies Leo i inne zwierzęta zgromadziły się wokół plecaka Bancho. Wtedy Penny zdała sobie sprawę, kim jest czarny koń, o którym mówił DallerGut.

* * *

Stare, ale czyste mieszkanie z czteroosobową rodziną. Małżeństwo w średnim wieku poszło na zjazd par, a ich córka i syn byli na swoich własnych spotkaniach z okazji końca roku. Leo, stary dwunastoletni pies rodziny, spokojnie spał sam w słabo oświetlonym domu.

W ciągu dnia Leo leżał nieruchomo na werandzie, cierpliwie czekając na powrót swojej rodziny. Następnie, trzymając w ustach starą pluszową zabawkę, chodził od pokoju do pokoju w zastępstwie dzisiejszego spaceru. Gdy słońce zaszło i zrobiło się ciemno, włączały się tylne światła z automatycznymi czujnikami, ale jedyne, co Leo mógł robić we wciąż ciemnym domu, to spać. Na szczęście z wiekiem senność przychodziła mu łatwiej. Leo spał jak kłoda. Śnił mu się sen Bancho. Dzięki „Spacerowi” biegał i dobrze się bawił.

Pip, pip, pip, pip.

Właśnie wtedy rozległ się dźwięk drzwi wejściowych otwieranych elektronicznym zamkiem. Jak zwykle Leo jednak ani drgnął, głęboko pogrążony we śnie. Odruchowo otworzył na wpół obudzone oczy na dźwięk zbliżających się osób, po czym wrócił do krainy snów.

Czterech członków rodziny, którzy przypadkowo spotkali się przy wejściu do mieszkania w drodze powrotnej, weszło razem.

– Co wam przyszło do głowy, że wracacie do domu przed północą? – powiedział tata do swoich dzieci przy szafce na buty.

– Właśnie, myślałam, że będziecie znacznie później niż my. Spójrzcie na siebie, jesteście już dorośli – wtrąciła się mama.

– Po prostu nie bawiłam się dzisiaj zbyt dobrze. Wiesz, to jeden z takich dni – wyjaśniła córka, po czym nie zdejmując butów, zawołała: – Leo, jesteśmy w domu!

– Może jest zły, że wróciliśmy tak późno. Nawet nie przyszedł się przywitać. Po prostu śpi.

– Nie zjadł ani trochę karmy. – Syn zapalił światło i sprawdził miskę. – Hej, nie budź go. Śpi głęboko.

– Dobrze, ale chodźcie na niego spojrzeć – powiedziała córka. Podeszła do psa, chichocząc. Nie zdjęła nawet płaszcza.

– O co chodzi? – Reszta rodziny zebrała się wokół Leo.

Pies leżał płasko na macie, a jego krótkie przednie łapy unosiły się w powietrzu, jakby biegł. Na jego pysku malował się uśmiech.

– On musi biegać we śnie. To jest megaurocze! – Podekscytowany syn włączył aparat w telefonie.

– Jego łapy są teraz zbyt słabe, by mógł biegać. Ta mała istotka musiała naprawdę chcieć polatać, skoro nawet o tym śni…

Ojciec zdawał się dusić z emocji.

– Kochanie, stałeś się emocjonalny, odkąd dołączył do nas Leo. Nigdy taki nie byłeś, gdy wychowywaliśmy nasze dzieci – skarciła ojca mama.

– Chodźcie, może pójdziemy teraz na spacer? Minęło trochę czasu, odkąd chodziliśmy dookoła bloku.

Leo, który jeszcze chwilę temu spał spokojnie, obudził się, gdy usłyszał słowo „spacer”. Na widok zebranej wokół niego całej rodziny, jakby nie wiedząc, z kim przywitać się najpierw, skakał w kółko, merdając wesoło na wpół pozbawionym futra ogonem.

* * *

Ostatniego dnia roku pracownicy Galerii Snów DallerGuta zebrali się w holu, aby po zamknięciu sklepu obejrzeć ceremonię wręczenia nagrody „Sen roku”. Puste półki i gabloty zostały odsunięte pod ściany, a składane krzesła przyniesiono z magazynu i ustawiono w rzędach, tworząc przestrzeń wystarczająco dużą na projekcję.

– Najlepszym sposobem na cieszenie się tymi nagrodami jest wspólne oglądanie w sklepie DallerGuta!

Motail z czwartego piętra siedział w ostatnim rzędzie z innymi pracownikami, chrupiąc przekąski, które ze sobą przynieśli. Teoretycznie mieli wolne, ale przyszli do sklepu, aby obejrzeć rozdanie nagród na dużym ekranie. Ktoś przyprowadził swoich starszych rodziców, ktoś inny kota, z którym mieszkał, a jeszcze ktoś małe dziecko.

Leprechauny, widocznie zaproszone przez Motaila, latały po okolicy w zawrotnym tempie, potęgując hałaśliwą atmosferę. Kiedy zaczęły śpiewać jedną ze swoich piosenek, która zwykle towarzyszyła im podczas robienia butów, Mugberry zakryła uszy, jakby zrobiło się za głośno. Penny była podekscytowana całym tym zamieszaniem, a także obfitością jedzenia i napojów.

Tymczasem DallerGut, z instrukcją pod pachą, przez ostatnie pół godziny zmagał się z projektorem na ścianie holu. Miał dziś na sobie wygodne dżinsy i dopasowaną koszulę z długim rękawem.

– Panie DallerGut, długo jeszcze? Chce pan, żebym spróbował? Jak tak dalej pójdzie, umknie nam cały początek! Nie chcę przegapić nawet pojedynczego ujęcia przepięknej Wawy Sleepland na ekranie… – ponaglał Speeder, nerwowo potrząsając nogą.

– Prawie skończyłem. Dlaczego ekran jest czarny? – DallerGut zamierzał dokończyć to, co sam zaczął.

– Minęło już pół godziny od rozpoczęcia ceremonii, więc po „Debiutancie roku” powinni ogłosić „Bestseller miesiąca”. Ale nie musimy tego oglądać. To zawsze był Nicholas.

Penny na te słowa zaczęła się niepokoić. Bardziej od jakiejkolwiek innej kategorii była ciekawa właśnie zwycięzcy „Bestsellera miesiąca”. Podczas gdy wszyscy inni założyliby się, że Nicholas wygra po raz kolejny, po usłyszeniu tego, co powiedział DallerGut, zastanawiała się, czy może wygra Animora Bancho.

Oczywiście dla Penny nie miało znaczenia, kto zgarnie nagrodę, ale myślenie o obżartych psach Animory i jego zniszczonych ubraniach sprawiało, że skrycie mu kibicowała, przynajmniej w tym roku.

Właśnie wtedy zauważyła, że dwa kable podłączone przez DallerGuta są na opak. Kiedy mężczyzna był rozproszony ponownym czytaniem instrukcji, Penny – udając, że napełnia swój kubek – szybko zamieniła je miejscami.

– Myślę, że tym razem zadziała, panie DallerGut!

– Widzisz, w końcu to zrobiłem! Nie jestem technologicznym analfabetą! Weather powinna to zobaczyć.

Penny zajęła puste miejsce pomiędzy DallerGutem a Mugberry.

Ceremonia wręczenia nagród pojawiła się na dużym ekranie. Kamera przesunęła się na publiczność wypełnioną twórcami snów w odświętnych strojach.

Vigo Myers siedział w kącie, obserwując ekran i sącząc serię mocnych drinków.

– Ja też powinienem tam być… – powiedział nieco już pijany.

– Pijesz alkohol przy małych dzieciach? Co z tobą nie tak? – skarciła go siedząca w pierwszym rzędzie Mugberry, odwróciwszy się w stronę Myersa.

– Co ty o mnie wiesz…

Pijany Myers wyglądał jak zupełnie inna osoba.

– Dlaczego pan Myers zrezygnował z zostania twórcą snów? – spytała Penny.

– Też się nad tym zastanawiam. Ciekawi mnie ponadto, dlaczego został wyrzucony z uniwersytetu. Tak czy inaczej mógł kontynuować karierę w produkcji snów bez dyplomu ukończenia studiów, więc czemu się poddał, skoro teraz tak bardzo tego żałuje? – odparła Mugberry.

– Powinniśmy poczekać, aż będzie trochę bardziej pijany.

Gdy na ekranie pojawili się znani twórcy snów, w pomieszczeniu atmosfera szybko zrobiła się gorąca.

– Widziałeś to? Wawa Sleepland wygląda dziś jak zwykle olśniewająco!

– Keith Grooer znów zgolił włosy. Kolejne rozstanie? Oj, oj.

Każdy wpatrywał się w ekran i komentował.

Kamera skupiła się na prowadzącym.

– Witam wszystkich oglądających nas na żywo w Centrum Sztuki Snów podczas rozdania nagród „Sen roku”! Emocje już rosną. Hawthorne Demona zdobyła właśnie tytuł Debiutanta Roku i nadal roni łzy wzruszenia na widowni. Jeszcze raz gratulacje, Hawthorne! – Mężczyzna zaklaskał w kierunku widowni. – A teraz wracamy do nagród! Mamy małe opóźnienie, ale oto nagroda za „Bestseller miesiąca”. Kto miał największą sprzedaż w grudniu? Czy znów wygra Święty Mikołaj? Jeśli tak, będzie to jego piętnaste zwycięstwo, bezprecedensowy rekord jako broniącego tytułu mistrza! Cóż, najpierw zobaczmy naszych nominowanych.

Ekran został natychmiast podzielony na cztery części, pokazując czterech kandydatów. Nicholas, który ponownie był nieobecny na ceremonii, został zastąpiony dużym napisem „Święty Mikołaj”, podczas gdy reszta nominowanych wydawała się zaskoczona, widząc swoje twarze uchwycone w kamerze.

Keith Grooer, dobrze znany ze swoich romantycznych snów, drapał się po ogolonej głowie z nieśmiałym uśmiechem. Twórczyni snów fantasy/SF Celine Gluck przez chwilę wydawała się lekko zaskoczona, ale szybko doszła do siebie, posyłając pocałunki przy wiwatach publiczności. Ale ostatni nominowany wydawał się najbardziej nieprzygotowany, miał zabawny wyraz twarzy, jakby ogromna ość utknęła mu w gardle.

– Nie gadaj, czy to Animora Bancho? – krzyknął zaskoczony Speeder siedzący tuż za Penny.

Najwyraźniej nigdy, nawet w najśmielszych wyobrażeniach, kierownik trzeciego piętra nie spodziewał się zobaczyć Animory w roli kandydata. Serce Penny zabiło mocniej na widok nominowanego. Tak jak przewidział DallerGut.

Prowadzący zrobił długą pauzę, aby zbudować napięcie, po czym odkaszlnął i ponownie podjął:

– Ekhm, pozwolę sobie ogłosić, że nagroda „Bestseller miesiąca” trafia do…

Penny zacisnęła pięści. „Proszę, proszę…” Siedzący obok niej DallerGut przełknął nerwowo, również bardzo niespokojny.

– Niespodzianka, niespodzianka. Mamy nowego zwycięzcę! Najlepszym sprzedawcą grudnia zostaje Animora Bancho!

Gdy tylko prowadzący wypowiedział te słowa, tu i ówdzie rozległy się okrzyki zaskoczenia. Penny i DallerGut zaczęli wiwatować ze swoich miejsc.

– Panie Bancho, zapraszam na scenę. Czy ktoś mógłby nim potrząsnąć? Wydaje się w szoku!

Oszołomiony, z otwartymi ustami, Bancho wszedł na scenę, ale nawet po otrzymaniu koperty z nagrodą nie mógł uwierzyć w to, co się dzieje przed jego oczami. Stary garnitur, który wyglądał na pospiesznie wypożyczony ze sklepu z używaną odzieżą, był nieco za duży, ale całkiem mu pasował.

– No dalej, Bancho. Powiedz swoim fanom w całym kraju, jak wspaniale jest wygrać – zachęcił go żartobliwie prowadzący.

– Jasne, oczywiście! Cóż… to niespodzianka, nigdy nie myślałem, że zdobędę tę nagrodę. Poczułem, że moja sprzedaż drastycznie wzrosła w tym miesiącu. Tak czy inaczej… bardzo dziękuję. Szczególnie chcę podziękować moim stałym bywalcom. Leo, Nero, Rocky, Śnieżek, Aji, Smołek, Pierożek, Love, Nana, Choco… Przepraszam. Powinienem się tu zatrzymać, bo mógłbym tak mówić do końca audycji. Do wszystkich moich zwierzęcych przyjaciół: wiem, że może nie obejrzycie tej ceremonii, ale chcę wam powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że was poznałem i wygrałem! – Bancho podniósł kopertę. – Ta nagroda pomoże mi stworzyć jeszcze więcej wspaniałych snów! Proszę więc, bądźcie zdrowi, dobrze się odżywiajcie i dobrze śpijcie. Żyjcie jak najdłużej! – Bancho wydawał się o wiele swobodniejszy po przywołaniu swoich zwierzęcych przyjaciół, mówił teraz bez zająknięcia. – Zaledwie kilka lat temu moim jedynym marzeniem było wystawienie własnych produktów w Galerii Snów DallerGuta. Nie mogę uwierzyć, że teraz otrzymuję tę nagrodę. Hej, panie DallerGut, ogląda pan? Dziękuję bardzo za wiarę we mnie i zaoferowanie kontraktu, gdy byłem nikim.

Ludzie w sklepie wydali okrzyk radości na wzmiankę o sklepie.

– Czekaj, nie wspomniałeś o mnie? – Tylko Speeder był zbulwersowany.

– I… Nicholasie, znany nam wszystkim jako Święty Mikołaj, jestem pewien, że oglądasz nas z domu. Wiesz, zawsze chciałem dorosnąć, stworzyć lepszy świat dla dzieci i zwierząt. A potem spotkałem ciebie. Byłeś tym dorosłym, który już osiągnął cel, do którego ja dążę: tworzenie snów, aby dzieci były szczęśliwe. Patrzyłem na ciebie i postanowiłem pójść w twoje ślady. Osiedliłem się w zaśnieżonych górach, zdeterminowany, by tworzyć sny dla zwierząt. Wiem, że to ty każdego ranka zostawiasz pod moimi drzwiami jedzenie i drewno na opał. Gdyby nie ty, już dawno umarłbym z głodu lub mrozu. Kochany Nicholasie! Pozwól, że przyjmę tę nagrodę, a ty już teraz powinieneś zacząć celować w przyszłoroczne Grand Prix! Wpadnę do twojej chaty, przyniosę ze sobą jakiś dobry trunek i sobie posiedzimy. Ups, prowadzący daje mi znać, że za długo gadam.

Publiczność wybuchnęła śmiechem.

– To wszystko z mojej strony, dziękuję wszystkim. Szczęśliwego nowego roku!

W drodze powrotnej na miejsce wszyscy szczerze gratulowali mu nagrody, bijąc brawo.

Po niespodziewanej wygranej Animory Bancho pracownicy zaczęli spekulować, kto wygra w pozostałych kategoriach. Pijany Motail podnosił głos w gorącej dyskusji z Vigo Myersem.

– Kto wygra Grand Prix? Najprawdopodobniej jedno z Wielkiej Piątki.

– To pewne. Stawiam, że Żyjący las deszczowy Wawy wygra w kategorii „Najlepsza grafika”, więc o Grand Prix powalczą albo Kick Slumber, albo Yasnooz. To zawsze była walka między nimi… Nigdy nie wyszło poza Piątkę.

– A dlaczego nie Aganap Coco albo Doje? – zapytał Motail.

– Doje nigdy nie przyjeżdżał na te rozdania nagród,
a w tym roku nie opublikował żadnych nowych snów. Jeśli chodzi o Aganap, wygrała już Grand Prix kilka razy z tym samym repertuarem. Ten rok będzie dla niej ciężki. Zobaczysz, Motail, stawiam albo na Lot jako orzeł nad klifami Kicka Slumbera, albo na Życie w czyjejś skórze, część 7: życie przez miesiąc jako osoba, która mi dokuczała Yasnooz.

Zgodnie z przewidywaniami Vigo Myersa nagroda za najlepszą grafikę trafiła do Żyjącego lasu deszczowego Wawy Sleepland. Na ekranie pojawia się skrócona wersja nagrodzonego snu – jego piękno było nie z tego świata. Użyty przez autorkę schemat kolorów nie tylko był żywy, ale też cudownie oddawał spektrum barw lasu w zależności od pory dnia i kierunku padania światła słonecznego. Penny od razu zrozumiała, dlaczego sędziowie jednogłośnie przyznali nagrodę właśnie jej.

– Nie, nie. Gdybym był sędzią, nie przyznałbym nagrody temu snowi. Przyznałbym ją samej Wawie. Jest o wiele piękniejsza niż jej praca… – powiedział Speeder i prawie wszedł w ekran, kiedy pojawiła się na nim twarz Sleepland.

– Przesuń się, Speeder. Nic nie widzę! – warknął pijany Vigo Myers. – I czy mógłbyś związać włosy? Cały czas walają się po podłodze…

Nagrodę za najlepszy scenariusz otrzymała Hawthorne Demona, która przed chwilą zdobyła tytuł Debiutanta Roku. Była tak przytłoczona emocjami, że zabrakło jej słów i po prostu płakała. Jej sen Samotność w tłumie był, mówiąc najprościej, o byciu traktowanym jak ktoś niewidzialny. Hawthorne dostała szerokie uznanie od sędziów za stworzenie snu wręcz eksplodującego wewnętrznymi uczuciami poprzez zamknięcie pragnienia uwagi i żądzy bycia pępkiem świata u współczesnych ludzi w skrajnej samotności.

Najwyraźniej Vigo Myers wcale tak tego nie postrzegał.

– Totalny nonsens. Tego rodzaju sny istnieją, odkąd skończyłem trzy lata. To po prostu rebranding snu, który wyszedł z mody. Może i oszukała sędziów, ale nie mnie!

Ceremonia zbliżała się do końca i pozostała już tylko ostatnia nagroda, Grand Prix. Motail krążył po galerii, pytając ludzi, czy wygra Kick Slumber, czy Yasnooz Otra.

– Twoja kolej, Penny. Na kogo byś zagłosowała?

– A coś jest do wygrania, jeśli dobrze zgadnę?

– No tak, to twój pierwszy rok! Tak, wszystkim pracownikom, którzy poprawnie odgadną zwycięzcę Grand Prix, wręczamy kartę podarunkową uprawniającą do zabrania do domu jednego snu ze sklepu za darmo dzięki uprzejmości pana DallerGuta. To taka tradycja na koniec roku.

– Naprawdę?

Zszokowana Penny spojrzała na DallerGuta, który siedział obok niej. Odpowiedział jej niejednoznaczną miną, czymś pomiędzy śmiechem a płaczem.

– W zeszłym roku ponad stu pracowników dobrze wytypowało zwycięzcę, a ja prawie zacząłem nowy rok od bankructwa, ponieważ wybrali same drogie sny.

Penny zastanawiała się dłuższą chwilę, na którego twórcę zagłosować, po czym zapisała na kartce „Kick Slumber” i wręczyła ją Motailowi. Oprócz Kicka Slumbera i Yasnooz Otry znajdowały się tam również nazwiska innych, mniej znanych twórców. Obok Mugberry zapisano niejasne imię: „Szef kuchni Grangbong”.

– Pani Mugberry, kim jest szef kuchni Grangbong?

– To właściciel sklepu ze snami, który często odwiedzam. Sprzedaje tylko sny o jedzeniu, był bardzo pomocny, gdy się odchudzałam. Dzięki niemu mogłam we śnie zjeść tyle frytek, ile tylko się dało, nawet będąc na diecie. Jedynym efektem ubocznym było to, że po przebudzeniu się byłam jeszcze głodniejsza, ale on jest dla mnie najlepszy! Och, spójrz, zaraz ogłoszą zwycięzcę Grand Prix!

Specjalny występ dobiegł końca, a gospodarz w fantazyjnym garniturze wyszedł na scenę, aby dokończyć ceremonię.

– Mam w ręku dwie nominacje do Grand Prix. Która z nich będzie snem roku? – Prowadzący powoli wyjął z koperty kartkę. – A więc to są te dwie nominowane osoby. Przejdę do nich od razu! Pierwszym nominowanym jest Kick Slumber za Lot jako orzeł nad klifami! Drugą nominowaną jest Yasnooz Otra za Życie w czyjejś skórze, część 7: życie przez miesiąc jako osoba, która mi dokuczała!

Wszyscy pracownicy pierwszego piętra wstali, by nagrodzić Vigo Myersa, którego przewidywania okazały się trafne, pełnymi szacunku oklaskami. Był zadowolony, uśmiechał się od ucha do ucha.

– Ale tylko jedno z nominowanych zdobędzie tegoroczną nagrodę Grand Prix! Już słyszę, jak wykrzykujecie nazwiska. Wszyscy oglądający nas na żywo: jak myślicie, kto jest zwycięzcą? Niech usłyszę wasze typy!

Gdy tylko gospodarz to powiedział, wszyscy w sklepie zaczęli skandować „Slumber” i „Otra”. Penny dołączyła do nich z okrzykiem: „Slumber!”. Czuła się podekscytowana gorącą atmosferą w pomieszczeniu, jakby była w trakcie finału rozgrywek sportowych.

– Grand Prix wędruje do… – Prowadzący zrobił pauzę, a skandowanie tłumu stało się szybsze, przekształcając się w jeden gigantyczny dźwięk, który wydawał się, że zaraz eksploduje. Mężczyzna na ekranie czekał, aż napięcie osiągnie szczyt, po czym przełknął ciężko, spojrzał w kamerę i krzyknął na całe gardło: – Kicka Slumbera za sen Lot jako orzeł nad klifami!

Okrzyki radości i westchnienia wybuchnęły jednocześnie. Penny obróciła się, ściskając innych uczestników, którzy wypisali na kartce imię „Slumber”, i podekscytowana kręciła się z nimi w kółko. Niektórzy z nich byli jej zupełnie obcy, ale nie przejmowała się tym – dzielili tę chwilę radości wspólnie.

Motail wiwatował, kołysząc płaszczem nad głową. Speeder opierał się o ścianę z rozczarowaniem – najwyraźniej zagłosował na Yasnooz Otrę. Wiwaty rozlegały się na zewnątrz, cała ulica świętowała.

Przez okno Penny zauważyła grupę noctilucas biegających dookoła z okrzykami radości. Pomyślała, że Assam musi być wśród nich, bo jest zagorzałym fanem Slumbera.

Na widowni Kick Slumber serdecznie uściskał Yasnooz Otrę, która pogratulowała mu z głębi serca. Następnie powoli udał się na scenę. Wawa Sleepland, na chwilę uchwycona przez kamerę, zaniemówiła z podekscytowania, jakby sama zwyciężyła.

– Sen Slumbera genialnie oddaje realistyczne odczucia orła: desperację, z jaką staje na skraju niebezpiecznego klifu, dramatyczny moment, gdy rozpościera skrzydła, oraz pionowy lot w momencie zawrotnego upadku! Gratulacje, panie Slumber! – Prowadzący z zapałem czytał swoje kwestie, podczas gdy mężczyzna wchodził na scenę.

Kiedy zwycięzca w końcu pojawił się na estradzie, sala natychmiast zamilkła. Z opaloną, zdrową cerą, grubymi brwiami, mocną linią szczęki i ciemnymi jak smoła oczami stał o kulach. Urodził się bez części prawej nogi poniżej kolana.

– Dziękuję bardzo za tę nagrodę. Po raz kolejny spotkał mnie największy zaszczyt – przemówił Slumber. Jego głos drżał z podekscytowania, ale nikt nie zwracał na to uwagi, bo wszystko przyćmiewała jego potężna aura. – Wygłosiłem już wiele nudnych przemówień, więc tym razem chciałbym podzielić się czymś osobistym. Wybaczcie mi z góry, jeśli to będzie nieciekawe.

Jedno słowo od Kicka Slumbera i Motail, który do tej pory paplał, po cichu zajął swoje miejsce.

– Jak widać, mam niepełnosprawność – kontynuował Kick Slumber, wskazując na swoją prawą nogę drugą kulą. – Kiedy miałem trzynaście lat, mój mentor po raz pierwszy nauczył mnie, jak tworzyć sny o zwierzętach. Jak niektórzy z was mogą już wiedzieć, w ten sposób powstał Sen o przepłynięciu Oceanu Spokojnego wzdłuż i wszerz jako orka.

Publiczność wydała lekkie westchnienie.

– Kiedy wszyscy chwalili to, że mój sen daje szansę na poczucie ostatecznej wolności, młodszy ja pomyślał wtedy o niedoskonałościach wolności. Mogę chodzić, biegać i latać we śnie, ale kiedy budzę się w rzeczywistości, nie zrobię żadnej z tych rzeczy. Orki przemierzające ocean nie są wolne na lądzie, a orły szybujące w przestworzach nie są wolne w oceanie. Wolność przybiera różne kształty i formy; każda żywa istota ma ograniczoną wolność. – Kick Slumber spoglądał z obiektywu kamery na publiczność i z powrotem. – Co sprawia, że czujecie brak wolności? – spytał, jakby rozmawiał z publicznością, która słuchała go z zapartym tchem. – Cokolwiek was ogranicza… czy to miejsce, czas, czy wada fizyczna taka jak moja… proszę, nie skupiajcie się na tych rzeczach. Zamiast tego skoncentrujcie się na znalezieniu czegoś, co przyniesie wam wolność. Podczas tej podróży trafią się dni, kiedy poczujecie się niepewnie, jakbyście stali na skraju urwiska. Tak właśnie czułem się w tym roku. Aby zrobić ten jeden sen, musiałem spaść z klifu tysiące lub dziesiątki tysięcy razy w innych snach. Ale w momencie gdy zdecydowałem się nie patrzeć w dół, rzucić się z krawędzi i polecieć, w końcu udało mi się zrealizować sen o szybującym orle. Mam szczerą nadzieję, że wy również będziecie mieć taki moment w życiu, a jeśli mój sen zainspiruje was w jakikolwiek sposób, to nie mógłbym prosić o więcej. Jeszcze raz dziękuję za tę wspaniałą nagrodę.

Rozległy się gromkie brawa. Kick Slumber zacisnął usta, a następnie kiwnął głową gospodarzowi w podziękowaniu za możliwość dokończenia długiej przemowy. Spojrzał z powrotem w kamerę.

– Chciałbym również poświęcić ten czas na to, aby podziękować komuś wyjątkowemu, kto pomógł mi po drodze. Dziękuję, Wawo Sleepland, za przyczynienie się do stworzenia scenerii w moim śnie. Podarowałaś mi głęboki ocean, rozległe niebo, a czasem również spokojne pola. Mam nadzieję, że będziemy kontynuować naszą współpracę tak długo, jak to możliwe.

Na ekranie pojawiła się szlochająca Wawa Sleepland. Wśród publiczności rozległy się gwizdy i wiwaty.

– Ojej, co za urocza para! – wykrzyknęła Mugberry.

Speeder osunął się na podłogę przed dużym ekranem.

– Panie i panowie w całym kraju, zwycięzcą tegorocznego Grand Prix zostaje Kick Slumber! – Prowadzący przejął mikrofon. – Dzisiejszy wieczór powinien być niezapomniany dla jego fanów. Dziękuję wszystkim za pozostanie z nami podczas tego długiego wydarzenia. Jestem Vamadi Hahn i czuję zaszczyt, że mogłem być waszym gospodarzem. Szczęśliwych snów w nowym roku!

Ceremonia już dawno dobiegła końca, ale sklep wciąż tętnił życiem. Ludzie rozmawiali i dzielili się emocjami po rozdaniu nagród. Ku zaskoczeniu wszystkich Mugberry wesoło gawędziła z leprechaunami.

– O mój Boże, poprawiacie mi włosy? To takie słodkie! – mówiła, z wdzięcznością spoglądając na swoje ręczne lusterko, podczas gdy wróżki latały wokół niej i wygładzały zbłąkane pasma.

– Są teraz takie ciemne i lśniące, a wszystkie sterczące kosmyki zniknęły. Dziękuję!

Penny wyczuła we włosach Mugberry zapach jakby pasty do butów, ale udała, że tego nie zauważyła.

Chciała znaleźć odpowiedni moment, by zapytać Vigo o jego wydalenie z uczelni, ale ten już spał, pijany. Postanowiła poczekać na lepszą okazję.

DallerGut wstał po cichu i zaczął liczyć karty podarunkowe, które miały być wręczone zwycięzcom zakładu. Penny zdała sobie sprawę, że miał ich w ręku znacznie więcej, niż było zwycięzców. Wyglądało na to, że dzisiejszego wieczora wszyscy wrócą do domu z pełnymi rękami.

Noctilucas wędrujące po ulicach widziały zapalone światła sklepu i zaciekawione weszły do środka wraz z wieloma innymi klientami, którzy przyszli sprawdzić, o co to całe zamieszanie. Wewnątrz panowała prawdziwie festiwalowa atmosfera. Była już minuta do północy.

Trzydzieści sekund. Dziesięć sekund. Pięć sekund.

DallerGut rozpoczął odliczanie.

– Trzy! Dwa! Jeden! Szczęśliwego nowego roku!!!

Penny czuła, że ta ostatnia noc roku, którą spędziła wśród tak wielu ludzi, na zawsze zajmie w jej sercu szczególne miejsce.

7. „Yesterday” i pierścień benzenowy

Był wczesny piątkowy poranek. Mężczyzna siedział przy biurku i na przemian patrzył na ekran komputera i za okno. Stara zardzewiała moskitiera cuchnęła stęchłym kurzem. Otworzył okno, by desperacko zaczerpnąć świeżego porannego powietrza. Przetarł suche oczy, żeby się obudzić.

Przechodnie z pobliskiego dużego kompleksu mieszkalnego mijali róg ulicy, przy której stał jego dom, zmierzając do stacji metra. Jego mieszkanie w skośnej uliczce znajdowało się na parterze, ale z łatwością można by je uznać za półpiwnicę, gdyby ziemia była nieco niżej. Być może lepiej, gdyby rzeczywiście usytuowano je w połowie pod ziemią. Pozwoliłoby to przynajmniej obniżyć czynsz o pięćdziesiąt tysięcy wonów.

– Hej, tak, jestem teraz w drodze do pracy. Jakieś plany na wieczór po robocie? Jest piątek.

Świat na zewnątrz był ożywiony, jak to zwykle bywa przed weekendem: panował zgiełk ludzi rozmawiających przez telefon, słyszało się odgłos ich kroków, jak spieszyli się na metro. Gdy mężczyzna patrzył na tych ludzi za oknem, jego serce wypełniało poczucie bezsilności.

„Jestem tu jedynym przegranym… Robię wielkie zamieszanie wokół tworzenia muzyki i zamykam się w sobie… Czy moje marzenie jest większe niż mój talent? Mam nadzieję, że ktoś nauczy mnie, gdzie jest granica między pasją a chciwością…”

Mężczyzna skupiał się na komponowaniu oryginalnej muzyki na przesłuchanie, na które ledwo udało mu się dostać. Nie mógł jednak wymyślić nic, co by mu się podobało.

Jego marzeniem było zostać piosenkarzem. To jedyne pragnienie, jakie miał w całym życiu. Kiedy był bardzo młody, dołączył do małej agencji muzycznej, ale jego debiut nie doszedł do skutku. Czas leciał, on dobił do dwudziestu pięciu lat, a teraz miał dwadzieścia dziewięć.

Na początku tego roku jeden z jego wideoklipów, które od czasu do czasu publikował w mediach społecznościowych podczas pracy w niepełnym wymiarze godzin, stał się viralem. Doprowadziło to nawet do możliwości przesłuchania przez dużą agencję. Ale ich odpowiedź zwrotna postawiła go z powrotem w punkcie wyjścia.

– Kolory na klipie wydają się bledsze, niż się spodziewaliśmy. Może zamiast tego napiszesz piosenkę? Wtedy zrobilibyśmy przesłuchanie jeszcze raz. Tak naprawdę dajemy ci dodatkową szansę.

Mężczyzna desperacko pracował na pół etatu, by związać koniec z końcem. Chciał zapisać się do szkoły kompozytorskiej lub poważnie uczyć się gry na instrumencie, ale nie miał na to ani czasu, ani pieniędzy. Udało mu się zdobyć oprogramowanie do komponowania, które zainstalował na swoim używanym komputerze, i ledwo, ledwo przyswoił sobie tyle wiedzy, by komponować własne piosenki.

W niektórych miesiącach więcej pieniędzy wydawał, niż zarabiał, a w innych zaciskał pasa i udawało mu się zaoszczędzić kilkadziesiąt tysięcy wonów. Ogólnie rzecz biorąc, jego życie przypominało kołowrotek dla chomika, w którym nie było żadnego postępu ani awansu bez względu na to, jak bardzo się starał.

Zmieniał linię melodyczną i śpiewał, aż zaschło mu w gardle. Kończył mu się czas na ukończenie utworu, jeśli miał zdążyć do dnia przesłuchania. Potrzebował tylko jednej melodii dobrze wpadającej w ucho i czuł, że prawie ją ma. Nie spał więc całą noc, myśląc o tym aż do wschodu słońca.

Jego powieki były ociężałe, a co gorsza, był głodny. W domu nie było nic do jedzenia i chociaż sklep spożywczy znajdował się zaledwie pięć minut spacerem od niego, nie lubił tam chodzić w godzinach porannego szczytu. Myśl o byciu jedyną osobą z podkrążonymi oczami idącą w tłumie do spożywczaka, podczas gdy wszyscy inni spieszyli się do pracy, była odpychająca.

Mężczyzna przestał wpatrywać się w przestrzeń pustym wzrokiem i postanowił chłonąć zewnętrzny zgiełk, używając jedynie uszu. Zwracał uwagę na ludzkie kroki i głosy, naciskając na klawiaturze oprogramowania klawisze podobne do każdego dźwięku. Miał nadzieję, że to go zainspiruje.

Próbował wykorzystać głos przechodnia rozmawiającego wcześniej przez telefon jako motyw swojego nowego utworu. Chciał uchwycić beztroskę pełnoetatowych pracowników w ich podekscytowaniu weekendem w piątkowy wieczór. Mimo to piosenka nie do końca go satysfakcjonowała. Nadchodzący szczęśliwy weekend tamtego przechodnia nie był czymś, co sam mężczyzna mógł mieć, nie potrafił więc nawet naśladować tych uczuć.

Musiał podjąć decyzję, zmuszony rozważyć rzeczy, z których mógł zrezygnować, aby zrealizować swoje marzenie. Dał sobie więc spokój ze zwykłym życiem, jakie wiodą ludzie w jego wieku.

Nie mógł jednak porzucić marzenia o zostaniu piosenkarzem. Doszło do tego, że nawet ta szczera tęsknota za śpiewaniem stała się jego nieodzowną częścią. Nie mógł sobie wyobrazić bycia kimś innym. Starał się zaakceptować siebie takim, jaki był.

Kontynuował pracę nad muzyką w swoim ciasnym pokoju. Używany komputer szumiał tak głośno, jakby w każdej chwili mógł eksplodować, ponieważ zmagał się z uruchomieniem oprogramowania przekraczającego jego możliwości. Sfrustrowany mężczyzna zamknął wszystkie aplikacje, na których pracował. Następnie otworzył wyszukiwarkę i wpisał to, co przyszło mu do głowy.

Kiedy jesteś sfrustrowany.

Kiedy czujesz się nikim.

Kiedy masz marzenia, ale nie masz talentu.

Miał wiele podobnych pytań, ale bez satysfakcjonujących odpowiedzi.

Czy musimy odnosić sukcesy?

Jeśli do tej pory dałeś z siebie wszystko,

to czy nie jest to już sukces?

Nie to chciał teraz usłyszeć.

Wpisał w wyszukiwarkę słowo „inspiracja”, mając nadzieję, że w ten sposób rozpali w sobie natchnienie.

Inspiracja – nowa idea lub bodziec do zrobienia czegoś

kreatywnego.

To było to, czego tak bardzo pragnął, ale czego jeszcze nie miał. Nie sądził, że inspiracja jest czymś, co może uzyskać, szukając jej w internecie, ale czuł się tak bezradny, że chwytał się brzytwy. Zmienił słowa kluczowe na konkretniejsze.

Jak uzyskać inspirację.

Gdy tylko kliknął „szukaj”, pojawiła się lista niezliczonych filmów i stron internetowych.

Zaczął przewijać w dół, walcząc z uczuciem senności, gdy jego wzrok zatrzymał się na jednej stronie.

Geniusze, którzy czerpali inspirację ze snów.

Według biografii Paula McCartneya i Beatlesów McCartney skomponował Yesterday we śnie. Po przebudzeniu rzucił się prosto do fortepianu i zagrał melodię, zanim ją zapomniał. Obawiał się, że mógł usłyszeć piosenkę innego artysty, która w jakiś sposób pozostała w jego podświadomości i manifestowała się we śnie.

„Spędziłem miesiąc, chodząc do wszystkich, których znałem w branży muzycznej, aby sprawdzić, czy słyszeli wcześniej ten utwór. Czułem się, jakbym zwracał zagubiony przedmiot na posterunek policji. Przez kilka tygodni nikt nie zgłosił się po tę piosenkę, więc zdecydowałem, że mogę ją bezpiecznie uznać za swoją”.

W ten sposób nieśmiertelny klasyk naszych czasów, Yesterday, narodził się ze snu. […]

Struktura benzenu zaproponowana przez niemieckiego chemika Augusta Kekulé von Stradonitza jest kolejnym powszechnie znanym przypadkiem zainspirowanym snem. Historia głosi, że Kekulé śnił o wężu gryzącym własny ogon, co z kolei zainspirowało go do pomyślenia o pierścieniu benzenowym. Było to wyłamanie się z konwencjonalnej teorii, zgodnie z którą struktury molekularne mają postać liniową…

Mężczyznę ogarnęła skrajna senność. Im bardziej starał się skupić na literach, tym cięższe stawały się jego powieki.

Zasnął z głową na biurku. Do momentu, w którym zapadł w sen, jego umysł wypełniały niezliczone melodie, a on sam odpłynął w wirze nut.

* * *

Pracownicy sklepu ze snami ustawiali się w kolejce do recepcji z kartą podarunkową w ręku, aby wymienić ją na jeden sen. Były to prezenty, które DallerGut podarował personelowi pod koniec minionego roku.

– Prosimy wszystkich o ustawienie się w kolejce i poinformowanie, jaki sen chcecie. Musimy zakończyć wszystkie zakupy przed przerwą obiadową. Starajcie się wybierać sny w rozsądnej cenie: to wy tu pracujecie – udzielała instrukcji w recepcji Weather.

– Co powinnam kupić? – spytała Penny, czekając w kolejce z innymi pracownikami.

– Dam ci dobrą radę. Jeśli nie masz pojęcia, co kupić, po prostu weź to samo co Motail. – Mugberry wskazała na mężczyznę daleko z przodu, który walczył ze Speederem o miejsce w kolejce.

– Speeder, byłem tu pierwszy.

– Najbardziej na świecie nie cierpię czekania. Nie możesz choć raz mi ustąpić?

– To niedorzeczne! Proszę, wróć na koniec kolejki. – Motail ani drgnął. Jego długie włosy kołysały się na boki, podczas gdy Speeder napierał na niego całym ciałem.

– Ta dwójka znów się kłóci – powiedziała Penny. – A tak przy okazji: co ma pani na myśli, mówiąc, żeby wziąć to, co Motail?

– Penny, czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, jak ta dwójka dostała tu pracę?

– Cóż, widzę, jak niesamowicie szybki i wydajny jest Speeder. Słyszałam, że tylko on jest w stanie przetworzyć taką liczbę snów z tą prędkością.

Penny również nie rozumiała, w jaki sposób Speeder został kierownikiem trzeciego piętra, dopóki nie zobaczyła go pracującego, w swoim żywiole. Bez względu na to, ile miał pracy, zawsze udawało mu się sfinalizować wszystko przed końcem dnia. Dla Speedera nie istniało coś takiego jak nadgodziny.

– A co z Motailem?

– Motail… prowadzi świetną sprzedaż. Jest naturalnym marketingowcem.

– Nie chodzi tylko o to. Jestem prawie pewna, że zwija ich więcej, niż sprzedaje. Myślisz, że DallerGut o tym nie wie?

– Dlaczego więc wciąż pozwala mu tu pracować?

– To dlatego, że… każdy sen, który Motail postanawia zaklepać lub zwinąć, zawsze okazuje się hitem. Ma talent do wyławiania pereł z błota. W zeszłym roku wybrał nowy sen nieznanego producenta. Ludzie szydzili z niego, że marnuje swoją kartę podarunkową, dopóki sen nie okazał się strzałem w dziesiątkę.

Gdy nadeszła kolej Penny, skorzystała z rady Mugberry i poprosiła o ten sam sen co Motail.

– Przykro mi, Penny, nic nie poradzę, tego już nie ma – powiedziała przepraszająco pani Weather. – Dlaczego wszyscy proszą o to samo co Motail?

– O nie… O czym w ogóle był ten sen? Pytam z ciekawości.

– Miał tytuł Fantastyczna winda. Zasadniczo chodziło po prostu o zwizualizowanie miejsca, które chcesz odwiedzić. Zanim drzwi windy otworzą się we śnie, zabierze cię ona do wybranego miejsca na każdym piętrze. Myślę, że to dobry produkt, jeśli wiesz, jak się skupić podczas snu.

– Co za pech. Jestem pewna, że ludzie, którzy lubią świadome sny, będą zachwyceni. W takim razie wezmę Spotkanie z celebrytą.

Penny już nie mogła się doczekać dnia wolnego, by spać do późna, ciesząc się snem.

– Dobra, to by było na tyle! Wracajmy do popołudniowej pracy!

Na krzyk pani Weather wszyscy rozeszli się na swoje piętra.

– Hej, Penny. Muszę wpaść do banku z polecenia DallerGuta. Czy mogłabym cię zostawić samą na recepcji?

– Tak, oczywiście! – odpowiedziała z przekonaniem.

Minęło pół godziny i po pewnej siebie Penny nie było śladu. Zamiast tego spocona zmagała się z klientem, który sprawiał jej kłopot. Kłócił się z nią, jęcząc, że szukał snu wszędzie, na wszystkich piętrach, ale nie znalazł. Sprawy pani Weather wydawały się przeciągać, a DallerGut miał spotkanie z producentem snów poza siedzibą firmy. Penny stała teraz w obliczu najgorszej sytuacji, odkąd zaczęła tu pracować.

– Nie mamy takiego snu, proszę pana.

– Czy może pani sprawdzić jeszcze raz? Ja też chciałabym dostać Sen dający inspirację. Naprawdę go potrzebuję – błagał wymizerowany młody mężczyzna.

Jego skóra była szorstka, a włosy zmierzwione, co świadczyło o zmęczeniu i niedożywieniu. Jedyną rzeczą, która trzymała go na nogach, było pragnienie, które biło z jego oczu.

– Słyszałem historie o Beatlesach i pierścieniu benzenowym Kekulé i dlatego tu jestem! Mówili, że czerpali inspirację ze snu. Czy nie wolno sprzedawać ich ludziom takim jak ja? To dlatego, że takie sny są zbyt drogie?

– Co z tymi Beatlesami? I czym jest pierścień benzenowy? Proszę mnie źle nie zrozumieć, wszystkie nasze płatności są przetwarzane później, więc cena nigdy nie będzie powodem do odmowy sprzedaży naszych produktów, proszę pana.

Penny przejrzała wszystkie broszury sklepu, ale nie mogła znaleźć żadnych Snów dających inspirację. Czy istniały produkty, o których Penny nie wiedziała? Zastanawiała się przez chwilę, a następnie wezwała wszystkich kierowników pięter przez telefon wewnętrzny w celu uzyskania pomocy.

– Przez całe życie byłem sprzedawcą snów i nigdy nie słyszałem o takim produkcie. Znam w zasadzie każdy sen na świecie. Paul McCartney? Jestem pewien, że mógł kiedyś nas odwiedzić taki człowiek, ale nie pamiętam dokładnie. Raczej nie wdaję się w pogawędki z klientami. Ale jedno mogę zagwarantować: w żadnym sklepie nie ma takiego snu – powiedział stanowczo do mężczyzny Myers z pierwszego piętra.

– Swoją drogą, źle pan wygląda – dodała zaniepokojona Mugberry z drugiego piętra.

– Proszę pana, ile godzin pan nie spał? – spytał Speeder z trzeciego piętra, szybko oceniając stan mężczyzny.

– Czterdzieści… Nie, czterdzieści osiem godzin?

Wszyscy ciężko westchnęli i stanowczo stwierdzili:

– Przede wszystkim musi się pan wyspać.

Mężczyzna wyglądał na zrozpaczonego, jakby odebrano mu resztki nadziei.

– Co was wszystkich sprowadza na parter? – spytał
DallerGut, zdejmując płaszcz, gdy wszedł do sklepu po spotkaniu.

– Cóż, chodzi o to…

Penny wyjaśniła mu sytuację, a on zastanowił się i przyjrzał cerze klienta. Mężczyzna rozjaśnił się na widok promyka nadziei, widząc, że nieznajomy – który wydawał się kimś wyższym rangą – zwrócił uwagę na jego historię. DallerGut położył mu coś na dłoni.

– Myślę, że to może pomóc. Proszę zjeść to po drodze.

– Czy to da mi inspirację? – spytał podekscytowany mężczyzna.

– Cóż, to zależy.

Klient przyjął prezent z radością i opuścił sklep z dłonią zaciśniętą wokół przedmiotu, pospiesznie, zanim ktokolwiek zdążył zobaczyć, co to było.

* * *

Mężczyzna zdał sobie sprawę, że spał tak głęboko, iż nadeszło późne popołudnie. Szyja bolała go od spania przy biurku w niewygodnej pozycji, ale myśli miał jasne.

Uświadomił sobie też, że wszystkie melodie, które wcześniej zaśmiecały jego głowę, teraz płynęły w jego umyśle w uporządkowany sposób. A on grał na klawiszach, nie mając pojęcia, skąd wzięła się ta muzyka.

„Czy to melodie, które znam? A może słyszałem je we śnie? – zastanawiał się, niepewny. – W każdym razie powinienem je zapisać, zanim zapomnę”.

Zaczął uzupełniać luki w melodii, aby dokończyć piosenkę.

Nie miał pojęcia, z której części mózgu pochodziła, ale było jasne, że to dokładnie ta melodia, której szukał.

Był bardzo zadowolony z tego, jak wyszedł utwór. Nie mógł się doczekać, aż wykona go dla innych. Jutrzejsze przesłuchanie będzie jego pierwszym koncertem, podczas którego ludzie usłyszą tę melodię.

* * *

Minęło trochę czasu, nim mężczyzna wrócił do sklepu ze snami, by zobaczyć się z DallerGutem.

– Pokochali tę piosenkę. Ale ja pokochałem ją bardziej niż ktokolwiek inny. Sam napisałem tekst. Wstydzę się to powiedzieć, ale jest on oparty na mojej osobistej historii. – Twarz klienta nabrała zdrowych kolorów. – Już w tym tygodniu pójdę ją nagrać. Chciałem wpaść i bardzo panu podziękować za pomoc. Sen był naprawdę cudowny. Rozwiązał coś, z czym zmagałem się od tak dawna. Wiele panu zawdzięczam.

Mężczyzna ukłonił się DallerGutowi z szacunkiem.

– Proszę pana, nie ma mi pan za co dziękować.

– Słucham? Komu więc…

– Powinien pan podziękować samemu sobie.

– Jak to?

– Dałem panu tylko nasennego cukierka pomagającego zasnąć, to wszystko. – DallerGut wyciągnął z kieszeni jeszcze kilka słodyczy i pokazał je na dłoni. – Ten sen przez cały czas był w pana głowie.

– Naprawdę?

– „Inspiracja” to wygodne słowo. Sprawia, że człowiek czuje się tak, jakby coś wielkiego powstało z niczego, prawda? Ale w rzeczywistości świetny pomysł zależy od tego, jak długo spędzi się nad nim w trudzie, i to właśnie robi różnicę: czy poświęciło się wystarczająco dużo czasu, szukając odpowiedzi, czy nie. To jest klucz. Pan po prostu utknął i męczył się, aż znalazł odpowiedź.

– Czy to oznacza, że mam talent? Myśli pan, że w przyszłości mogę odnosić kolejne sukcesy?

– Myślę, że wie pan lepiej ode mnie, czy ma pan talent, czy nie. Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie. Proszę się po prostu upewnić, że zapewnia pan sobie wystarczająco dużo snu w stosunku do pracy, którą pan wykonuje. Jeśli chce pan śpiewać długo, sen pomoże uporządkować myśli.

– Czyżby? I tak chcę podziękować. Po prostu, za wszystko.

Mężczyzna ukłonił się DallerGutowi kilka razy.

Właściciel galerii spojrzał na klienta na wpół zakłopotany, na wpół rozbawiony, a potem, jakby wpadł na jakiś pomysł, zacisnął usta.

– Ach, skoro jest pan wdzięczny, czy pozwoli mi pan stworzyć sen oparty na pańskiej historii?

– Mojej historii? Gdzie ją pan chce wykorzystać?

– Właściwie… rozmawiałem z moim przyjacielem o nowej linii produktów i potrzebuję kilku próbek historii. Ale musielibyśmy uzyskać pańską zgodę. Oczywiście może pan odmówić.

– O czym byłby ten nowy produkt?

– Nie jest to jeszcze ustalone, ale mamy już roboczy tytuł. Nazywa się Życie innych ludzi. Planujemy najpierw wypuścić wersję próbną. Osobiście nie mogę się jej doczekać, ponieważ jest tworzona przez bardzo utalentowanego producenta.

– To brzmi interesująco! Jeśli moja historia w jakikolwiek sposób panu pomoże, proszę ją wykorzystać.

– Czy to oznacza „tak”?

– Oczywiście! Marzenia senne to interesująca rzecz. Niewiarygodne jest również to, że słowo to sugeruje też inne znaczenie. Jak tak pomyśleć, po angielsku dream obejmuje je oba. Czy nie można powiedzieć, że odnalazłem swoje marzenie w marze? – Mężczyzna zachichotał z własnej gry słów.

Wydawał się znacznie bardziej zrelaksowany i ożywiony niż podczas ostatniej wizyty. Penny pomyślała, że to dlatego, że od tamtej pory wystarczająco się wyspał.

Klient rozglądał się po sklepie przez dłuższą chwilę i wyszedł z dwoma krótkimi snami, które mu się spodobały.

– Mam przeczucie, że stanie się naszym stałym klientem. Powinnam zamówić dla niego nową Skalę Powiek – powiedziała Penny, patrząc na plecy mężczyzny, gdy wychodził ze sklepu.

– Tak, Penny. Weather powinna znać firmę, która produkuje skale na zamówienie.

– Jasne, zajmę się tym – odpowiedziała wesoło.

– I jeszcze jedno: czy możesz zadzwonić do Yasnooz Otry i dać jej znać, żeby zaczęła produkcję linii snów, o której rozmawialiśmy ostatnio? Będzie podekscytowana na wieść, że mamy długo oczekiwaną próbkę.

8. Rozpoczęcie okresu próbnego: „Życie innych ludzi”

Penny pojechała w podróż służbową do wioski na obrzeżach miasta, pełnej ekskluzywnych rezydencji.

– Yasnooz mówi, że ukończyła próbkę nowego produktu. Możesz mi ją przywieźć? Po drodze zaczerpniesz świeżego powietrza. – To wszystko, co powiedział jej DallerGut.

Siedziała sama w salonie na parterze ogromnej rezydencji. Liczne wpuszczone w wysoki sufit lampy dawały czyste, miękkie światło. Za przeszklonym oknem widziała ogród z kilkoma abstrakcyjnymi rzeźbami, które pięknie współgrały z rozciągniętą nad nimi winoroślą.

Para cienkich ciemnoniebieskich zasłon z delikatnymi wzorami i inne, prześwitujące zasłony tańczyły na wietrze, splątane. Cały dom emanował dojrzałością, prawdopodobnie dzięki zastosowaniu dyfuzora Spokój. Penny uważała, że jego wyrafinowany wygląd doskonale oddawał osobowość Yasnooz Otry. Zastanawiała się, ile lat musiałaby oszczędzać, aby zamieszkać w takim domu, i naszły ją mieszane uczucia.

Otra wciąż pracowała ciężko nad czymś piętro wyżej. Wokół Penny krzątali się pracownicy domu. Jakby w ramach przeprosin za to, że musiała tak długo czekać, przynieśli jej zieloną lemoniadę winogronową, tarty jajeczne i domowe krokiety pełne warzyw.

Personel był równie stylowy jak Otra. Mieli długie ręce i nogi, chodzili po domu w niewygodnych ubraniach niczym modele i modelki. Penny czuła, że jej dzisiejszy strój był zbyt luźny, więc podciągnęła go od tyłu, aby wyglądał na bardziej obcisły.

Gdy oczekiwanie się przedłużało, a dziewczyna zaczęła się martwić, że Otra mogła zapomnieć o jej wizycie, młody chłopak wychylił głowę przez poręcz na piętrze.

– Pani jest z Galerii Snów DallerGuta? Pani Otra prosi do warsztatu na piętrze!

Na pierwszy rzut oka na kondygnacji nad schodami znajdowało się kilkanaście pokoi. Penny podążała za chłopakiem do pomieszczenia na końcu prawego korytarza, gdy minęła ich kobieta w zwykłej bawełnianej koszulce i krótkich spodenkach. Wyglądała na klientkę, która właśnie opuściła biuro Otry.

– Czy to była klientka?

– Tak. Pani Otra spotyka się ze swoimi klientami osobiście, w domu. Większość jej prac wykonywana jest na zamówienie poprzez rezerwacje spotkań twarzą w twarz. Wydaje mi się, że ta konkretna klientka miała dziś trzecie spotkanie. Prawdopodobnie odwiedzi panią Otrę jeszcze kilka razy, aż wszystkie szczegóły będą dopracowane. Myślę, że ich spotkanie nieco się przeciągnęło. Pani Otra zazwyczaj jest bardzo punktualna.

Chłopak zatrzymał się przed pokojem, w którym na drzwiach wisiał autoportret Otry. Wykonał dwa krótkie puknięcia. Czarno-biały obraz przedstawiał kobietę z profilu, z zamkniętymi oczami.

– Proszę bardzo, może pani od razu wejść do środka.

– Dziękuję.

Penny otworzyła drzwi i przywitała ją Otra z włosami krótszymi niż podczas walnego zgromadzenia.

– Witaj. Przepraszam, że musiałaś czekać.

– Nie czekałam zbyt długo. Wszystko w porządku. Jestem Penny ze sklepu DallerGuta.

– To ciebie widziałam ostatnio w domu Nicholasa. Pamiętam cię.

Otra miała na sobie bluzkę z fantazyjnymi rękawami i spodnie z wysokim stanem. Za jej plecami znajdował się warsztat z różnymi materiałami referencyjnymi i zdjęciami. Pokój wyglądał jak plan filmowy, zagracony, ale uporządkowany, wyposażony w półkę pełną magazynów o modzie, a nawet ogromną gablotę, którą można znaleźć w sklepie ze snami. Penny była ciekawa, co kryje się w jej wnętrzu.

Kobieta usiadła na kanapie ze skrzyżowanymi nogami, plecami do okna. Penny poszła w jej ślady i zajęła miejsce na kanapie naprzeciwko, zachowując między nimi odpowiednią odległość. Otra nalała mocną kawę do swojego kubka. Rozszedł się gorzki aromat napoju.

– Chcesz trochę?

– Nie, dziękuję. Pani pracownicy na zewnątrz przynieśli mi jedzenie i picie.

– Rozumiem. Jeśli chodzi o mnie, desperacko potrzebuję trochę kofeiny. To był ciężki dzień. Rano przyszło do mnie troje klientów, aby skonsultować swoje sny.

– Tak, widziałam jedną klientkę wychodzącą przed chwilą. Słyszałam, że spotkała się z panią już kilka razy.

– Zgadza się, moje biuro wypełniają zazwyczaj ludzie, którzy zmagają się z zaprzeczeniem w życiu. Nie inaczej jest z tą panią. Marnuje dni na porównywanie swojego życia z życiem innych i jest coraz gorzej. – Otra przeczesała długimi palcami swoje krótkie włosy. – Potrzebuję jeszcze kilku sesji z nią, zanim wezmę się do pracy, bo wciąż nie jestem do końca pewna, czego tak naprawdę chce. Próbuję się dowiedzieć, jaką pomoc mogłabym jej zaoferować – powiedziała, popijając kawę. – W każdym razie jak minęła podróż? Droga tu nie była ciężka?

– Nie, w ogóle. Było przyjemnie dzięki temu, że wysłała pani po mnie samochód. Naprawdę to doceniam – odparła Penny, ale jej uwagę nieustannie rozpraszała gablota z grubymi drzwiami. Była przesadnie udekorowana w stylu rokoko z dołączonym cyfrowym termometrem, raczej nie na miejscu dla tego mebla. Najwyraźniej gdzieś wbudowany był również cyrkulator powietrza, ponieważ Penny słyszała niski, brzęczący dźwięk. „Sny w środku muszą być bezcenne”, pomyślała.

– To fantazyjna gablota, prawda? Chcesz zerknąć do środka?

– Mogę? – Dziewczyna była zachwycona.

– Oczywiście!

Otra wstała z kanapy i podeszła do szafy.

Były tam pudełka ze snami owinięte warstwami materiału do pakowania. Niektóre z nich przechowywano osobno w ogromnych pudełkach zamykanych na duże kłódki. Penny słyszała wystarczająco dużo o Otrze, by wiedzieć, że kolekcje cennych snów sprawiają jej tyle samo przyjemności co kolekcja wyszukanych ubrań.

– Zdobyłam te rzeczy dzięki własnej pracy lub licytacji na aukcjach. Wszystkie są niezwykle rzadkie.

Kobieta otworzyła gablotę i wyjęła jedno z zamkniętych pudełek.

– Ten sen ma ponad trzydzieści lat. Zrobił go mój zmarły mistrz, kiedy był już w podeszłym wieku.

– Czy nie zepsuł się ze starości?

– Nie, powinien być dobry. Nigdy nie widziałam, by sny mojego mistrza się nie sprawdziły. Poza tym bardzo o niego dbam.

– Jakiego rodzaju twórcą snów był pani mistrz?

Penny nie mogła uwierzyć, że prowadzi osobistą rozmowę z legendarną autorką snów. Postanowiła jednak zachować godność, aby nie dać po sobie poznać, że jest zafascynowana gwiazdą.

– Mój mistrz, podobnie jak ja teraz, przygotowywał sny, które pozwalają żyć życiem innych ludzi. Był niesamowitym twórcą. W każdy produkt wkładał całe swoje serce i duszę. W życiu nie zbliżę się nawet do osiągnięcia połowy tego, co on zrobił.

– Ale jest pani jedną z legendarnych twórczyń snów. Na pewno pani mistrz byłby dumny – pochwaliła ją Penny.

– Ten żenujący przymiotnik, „legendarny” czy podobne, to nic innego jak sztuczka zastosowana przez stowarzyszenie w celu zwiększenia sprzedaży… – Otra była zakłopotana. – Chcesz wiedzieć, jak długi jest ten sen mojego mistrza?

– Tak, proszę powiedzieć.

– Trwa siedemdziesiąt lat. Siedemdziesiąt. Możesz w to uwierzyć? Przed śmiercią przelał na ten sen całe swoje siedemdziesiąt lat życia, aż do ostatniego tchnienia. Potem przekazał go mnie. Ilekroć bardzo za nim tęsknię, rozważam otwarcie tego snu i śnienie go. Wtedy mogłabym ponownie przeżyć chwile, w których spotkał mnie po raz pierwszy, lub uzyskać dostęp do bezcennych wskazówek i wiedzy umożliwiających stworzenie tego arcydzieła.

– Więc co panią powstrzymuje?

– To, że potem sen zniknie. Na razie cieszę się, że mogę go trzymać w gablocie. Jeśli chodzi o ten drugi sen poniżej, ledwo udało mi się go zdobyć na aukcji. To debiutanckie dzieło Nicholasa, które stworzył, gdy był bardzo młody. Prawdopodobnie nawet nie wie, że je mam. Penny, powinnaś od czasu do czasu chodzić na aukcje. Ma to większą wartość inwestycyjną niż kupowanie dzieł sztuki – poradziła Otra. – Dobrze, wracajmy do pracy.

Kobieta podeszła do biurka i wyjęła małe pudełko z głębi szuflady. Obie usiadły ponownie na kanapach naprzeciwko siebie z małym pudełkiem pośrodku.

– To jest wersja próbna, którą stworzyłam na podstawie próbki przesłanej przez was poprzedniego dnia. Jako tytuł chciałabym zachować sugestię DallerGuta: Życie innych ludzi. Podoba mi się.

– Swoją drogą, jaka będzie grupa docelowa? Pan DallerGut nie uprzedził mnie o tym… – Penny była speszona.

– Może zabrzmi to staroświecko, ale ludzie w tym pokoleniu mają tendencję do zbytniego porównywania się z innymi. Rozumiem, że do pewnego stopnia jest to nieuniknione. – Kobieta wzruszyła ramionami. – Ale jeśli dochodzi do punktu, w którym nie jesteś w stanie skoncentrować się na własnym życiu, staje się to poważnym problemem. Ten sen jest stworzony dla nich.

Otra delikatnie popchnęła małe pudełko w stronę Penny.

– Jestem pewna, że to będzie wielki hit. To oczywiste, bo pani go zrobiła.

– Kto wie, może się okazać kompletną klapą, bo nikt nie zechce go kupić. Jestem ciekawa, jak DallerGut będzie nim handlować. Moje sny zazwyczaj nie sprzedają się dobrze – powiedziała skromnie Otra.

– Nie ma mowy! Pani sny tak trudno dostać, bo są wyprzedawane.

– Jedna z moich zeszłorocznych prac, Życie przez miesiąc jako osoba, która mi dokuczała, została dobrze przyjęta przez krytyków, ale sprzedawała się słabo. Kto chciałby żyć jako swój dręczyciel? Powinnam była dać mniej bezpośredni tytuł. – Otra zachichotała cicho. – Bez marketingu moje prace nie sprzedają się dobrze. Dlatego tak dużo pieniędzy przeznaczam na reklamy telewizyjne i billboardy. Gdybym zmniejszyła liczbę reklam, mogłabym już kupić nowe zasłony do mojego biura. Tak czy siak, ponieważ tym razem nawet niczego nie promowaliśmy… ty i DallerGut będziecie mieli kluczową rolę do odegrania w sprzedaży tego snu.

Penny po raz pierwszy dostała w firmie tak duże zadanie.

– Oczywiście, może pani na mnie liczyć!

– Dzięki. – Otra się uśmiechnęła. – Przy okazji, powinnyśmy oznaczyć pudełko, aby nie zostało pomieszane z innymi produktami.

Otra zaczęła pisać coś na powierzchni opakowania.

Życie innych ludzi (wersja próbna) – Yasnooz Otra

Niczym agent specjalny na misji Penny włożyła małe pudełko głęboko do torby, zdeterminowana. Następnie wybiegła z rezydencji i skierowała się prosto do sklepu ze snami.

* * *

Mężczyzna spał w leniwą niedzielę. Zanim zjadł na szybko późny posiłek i nadrobił zaległości w praniu, było już późne popołudnie. Leżał na kanapie, oglądając w telewizji powtórkę programu muzycznego. W każdym odcinku zapraszano trzech gości, z którymi przeprowadzano wywiady i którzy wykonywali swoje piosenki w formie minikoncertu. Mężczyzna włączył program, ciesząc się, że ostatnim gościem jest autor piosenki, którą od jakiegoś czasu odtwarzał w zapętleniu.

– Nasz ostatni gość jest tak popularny, że wielu artystów ustawia się w kolejce, aby z nim współpracować! – przedstawił piosenkarza gospodarz przed wezwaniem go na scenę. – Oczywiście dotyczy to także mnie! Nie mogę się doczekać, aby poprosić o jego numer po tym występie – dodał żartobliwie. – Powitajmy Pak Tohyŏna zajmującego pierwsze miejsce na listach przebojów przez dwa miesiące z rzędu!

Mężczyzna widział tego piosenkarza osobiście kilka dni temu. Na rogu ulicy, którą szedł w drodze do pracy, znajdował się zniszczony budynek. Po mieście rozeszła się wieść, że piosenkarz wyprowadza się po długim czasie zajmowania tam lokalu, więc w dniu przeprowadzki ludzie, w tym mężczyzna, tłumnie przybyli, aby go zobaczyć. Myśl, że celebryta mieszka tak blisko niego w sąsiedztwie, była dla niego po prostu zdumiewająca.

– Jesteś ostatnio bardzo zajęty, prawda? – przywitał piosenkarza gospodarz.

– Tak, było gorączkowo. Ale sprawia mi to przyjemność.

– Czy to już do ciebie dotarło? Ta popularność i w ogóle?

– Nie, nie do końca. Wciąż nie mogę w to uwierzyć. – Piosenkarz na ekranie telewizora uśmiechnął się szeroko.

– Jestem pewien, że wiele się u ciebie zmieniło w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Ale odpowiedz, proszę: czy kiedykolwiek spodziewałeś się, że twoja pierwsza piosenka odniesie taki sukces?

– Zgadza się, to duża zmiana, ponieważ przez długi czas byłem nieznany i nigdy nie myślałem, że moja muzyka kiedykolwiek będzie tak popularna. Ale pamiętam, że byłem bardzo zadowolony, gdy ten utwór wyszedł tuż po tym, jak go napisałem. I myślę, że to jest ważne.

– Pewnie jest sporo osób z twojego otoczenia, które teraz chcą się z tobą kontaktować?

– Tak, to surrealistyczne. Wciąż czuję się jak we śnie, nawet będąc tutaj. Oglądałem twój program co tydzień i nie ośmielałem się marzyć o pojawieniu się tutaj. Myślałem, że byłbym zadowolony, gdybym tylko mógł mieć jakąś małą scenę do występów.

„Jak bardzo musi być szczęśliwa osoba prowadząca tak olśniewające życie?”, zastanawiał się mężczyzna wpatrujący się w ekran telewizora.

Ostatnio był znudzony swoją codziennością. Pozostawał w związku, jego kariera się ustabilizowała, ale każdy dzień był taki sam. Budził się, by przygotować się do pracy, jechał w te same miejsca, spotykał się z tymi samymi ludźmi, rozmawiał o tych samych rzeczach podczas lunchu, a potem uważał się za szczęściarza, jeśli nie musiał robić nadgodzin i pospiesznie wracał do domu. Powtarzalność mijających weekendów, które ponownie rozpoczynały cały cykl, wydawała się znośną torturą.

„Życie tego piosenkarza będzie teraz wypełnione nowymi ludźmi i nowymi doświadczeniami. Jakie to uczucie być rozpoznawalnym i kochanym przez tysiące fanów? To musi być niesamowite! Jego tantiemy muzyczne również muszą być ogromne”.

Ostatnio, kiedy na ekranie pojawiali się celebryci, mężczyzna zajęty był sprawdzaniem ich wieku i osiągnięć. Kiedy dowiadywał się, że są starsi od niego, czuł ulgę, ale gdy byli młodsi lub mniej więcej w tym samym wieku, był zszokowany i zniechęcony.

„Jak nasze życie może być tak różne, skoro urodziliśmy się w tym samym czasie?”

W rzeczywistości mężczyzna nie był niezadowolony ze swojego życia. Był po prostu rozczarowany, że nie stało się bardziej niezwykłe. Słysząc, jak ktoś mówi, że wyjątkowi ludzie rodzą się wyjątkowi lub że są oni po prostu utalentowani, zastanawiał się, czy urodził się taki przeciętny. Dodał to do listy swoich rozczarowań.

Leżał na kanapie, zagubiony w myślach, a jego powieki robiły się coraz cięższe. „Im więcej śpisz, tym łatwiej zasypiasz. Dopiero niedawno się obudziłem…”

Mężczyzna zapadł w głęboką drzemkę przy włączonym telewizorze.

* * *

Pewien mężczyzna oglądał sny na drzemkę na trzecim piętrze sklepu DallerGuta. Czuł się niekomfortowo, ponieważ jeden z pracowników ciągle za nim chodził.

– Te dobre szybko się kończą, zwłaszcza sny na drzemkę. Obecnie więcej ludzi drzemie, a dziś jest weekend. Radzę więc wziąć, co zostało, zamiast wybierać to, co pan chce. W przeciwnym razie w krótkim czasie nie będzie już żadnego. – Długowłosy pracownik w kombinezonie nie przestawał na niego naciskać.

Poszukał schronienia w kąciku o nazwie „Krótka podróż w codziennym życiu”, z dala od mężczyzny. Najwyraźniej jednak wszystkie fajne pakiety podróżne były już wyprzedane.

– Co pan powie na ten? To mój osobisty faworyt. – Pracownikowi udało się dogonić klienta, przeszkadzając mu po raz kolejny. Sen, który trzymał, to Latanie do pracy. Część „latanie” brzmiała fajnie, ale „praca” źle się mężczyźnie kojarzyła.

– Mimo wszystko jest niedziela i wolałbym nie śnić o pójściu do pracy.

– Nie podoba się to panu?! Przecież można dotrzeć do pracy w zaledwie trzy minuty bez korków! – Speeder kręcił głową, jakby nie rozumiał.

– Jeśli wcześniejsze pójście do pracy nie sprawi, że też wcześniej wrócę do domu, to co z tego… – Mężczyzna urwał.

– Mam na myśli, że nieważne, czy chodzi o pracę, czy o cokolwiek innego, szybki dojazd to ogromna zaleta. Dlaczego pan tego nie rozumie?

– No cóż. Nie, dziękuję. Po prostu zrezygnuję ze snów i zamiast tego porządnie się wyśpię.

Mężczyzna nie chciał się dalej kłócić. Odwrócił się plecami do nadąsanego Speedera i zjechał windą na dół, by opuścić sklep. To właśnie wtedy zatrzymał go DallerGut.

– Proszę pana, czy mogę zapytać, jak długiego snu pan szuka?

– Mniej więcej piętnaście minut. Zamierzam uciąć sobie krótką drzemkę.

– Piętnaście minut, wystarczająco. Szuka pan czegoś innego, prawda?

– Skąd pan wie? Jestem naprawdę znudzony moją codzienną rutyną. Moje życie nie jest zabawne. Wszystko jest takie samo każdego dnia – szepnął od razu do DallerGuta, jakby czekał, aż ktoś go o to zapyta.

– Co by pan powiedział na Życie innych ludzi (wersję próbną)? Sen zawiera wiedzę Yasnooz Otry na temat kontrolowania czasu. Technicznie rzecz biorąc, będzie pan śnić tylko przez piętnaście minut, ale będzie to bardzo długie i wyjątkowe doświadczenie. – DallerGut entuzjastycznie promował sen. – A ponieważ to tylko wersja próbna, weźmiemy jedynie połowę ceny.

– Życie innych ludzi? Tytuł jest bardzo intrygujący! Jakiego rodzaju jest to życie? Czyje to życie?

– Dowie się pan we śnie, ale chodzi o życie słynnego piosenkarza, który z dnia na dzień stał się gwiazdą. Jestem pewien, że go pan zna.

Mężczyźnie przyszedł na myśl jeden konkretny piosenkarz.

– Co za niesamowity zbieg okoliczności. Właściwie to zasnąłem podczas oglądania jego występu w programie telewizyjnym!

– Cóż, może to nie przypadek – powiedział tajemniczo DallerGut.

* * *

We śnie mężczyzna znajdował się w małym jednoosobowym pokoju. Był zmęczony z powodu braku snu, a jego dręczona blokadą twórczą głowa zaraz miała pęknąć. Ciasny pokój. Głośny hałas wiatraka starego komputera próbującego obsłużyć ciężkie oprogramowanie, które było poza jego możliwościami. Sfrustrowany, wyłączył wszystkie aplikacje, na których pracował.

Prowadził życie, które nie zaspokajało jego podstawowych potrzeb, a pragnienie pieniędzy lub sławy dawno już minęło. Wszystko, na czym się skupiał, to ukończenie utworu w satysfakcjonujący sposób.

Mężczyzna we śnie otworzył okno, aby wpuścić jak najwięcej świeżego porannego powietrza. Pocierał suche oczy, żeby się obudzić.

Przechodnie z pobliskiego dużego kompleksu mieszkalnego udawali się na stację metra, mijając róg alei, przy której znajdował się jego dom.

– Hej, tak, jestem teraz w drodze do pracy. Jakieś plany na wieczór? Jest piątek. – Pracownik biurowy rozmawiający przez telefon był niewątpliwie nim samym, jednak mężczyzna nie rozpoznał we śnie swojego głosu.

Dni mijały we śnie wypełnionym zwątpieniem w siebie z powodu bezrobocia i poczuciem winy wobec rodziny. A jego wypaczona duma sprawiała, że unikał telefonów od przyjaciół i krewnych, którzy pytali o niego, przez co z kolei czuł się jeszcze bardziej żałosny. I tak w kółko, i w kółko.

W ten sposób spędził we śnie piętnaście dni.

* * *

Mężczyzna obudził się z drzemki i zdał sobie sprawę, że spał tylko chwilę, sądząc po tym, że ten sam program muzyczny, który oglądał, zanim zasnął, jeszcze się nie skończył. Piosenkarz wygłaszał kończące kwestie przed swoim ostatnim występem.

– Ta piosenka zawiera wszystkie emocje, które czułem przez ostatnie osiem lat życia, gdy byłem nieznany. Na zewnątrz udawałem, że wszystko jest w porządku, ale kiedy wracałem do domu, musiałem stawić czoła wszystkim prawdziwym emocjom. Patrząc wstecz, nie mogę sobie wyobrazić, jak to wszystko przetrwałem.

Przez osiem lat? Mężczyzna pomyślał o bólu, który odczuwał przez piętnaście dni w swoim śnie. Nie mógł sobie wyobrazić, jak głębokie cierpienie musiał znosić ten piosenkarz, nie mając żadnej pewności przez osiem lat.

Ludzie zmierzają w tym samym kierunku

Do sklepu spożywczego, do którego idę pod prąd

Piosenkarz zaczął cicho śpiewać. Mężczyzna wciąż miał przed oczami swoje „ja” ze snu, które w dziwny sposób nakładało się na twarz artysty na ekranie.

Słońce zachodzące za werandą rzucało swoje światło do salonu. Mężczyzna zmarszczył brwi. Dziś te promienie były silniejsze, niż kiedy słońce wschodziło o poranku.

Mężczyzna rozejrzał się po wszystkich rzeczach w swoim mieszkaniu, które dziwnie lśniły w świetle zachodzącego słońca. Zwykle ta pora dnia, czyli niedzielne popołudnie, stanowiła dla niego najbardziej ponurą godzinę, ale dziś było inaczej.

* * *

– Jak pan myśli, co się stało z klientem, który kupił wersję próbną? Płatność jeszcze nie dotarła.

– Oświecenie przychodzi z czasem – powiedział DallerGut, porządkując paczkę katalogów na biurku.

– Jakiego rodzaju zapłata nadejdzie po śnie takim jak Życie innych ludzi? Czasami czuję się zazdrosna lub niepewna, gdy patrzę na los innych. Czuję też ulgę albo mam lepsze mniemanie o sobie.

Penny przypomniała sobie kilka sytuacji. Pamiętała uczucie zazdrości, gdy jej koleżanka z klasy dostała się do pracy w dużym sklepie ze snami przed nią lub gdy rodziny innych absolwentów wydawały się lepiej sytuowane. Pamiętała również poczucie wyższości, widząc dziecko pracujące na rampie załadunkowej na przedmieściach, po którym natychmiast nastąpiło zażenowanie z powodu własnych myśli.

– Wierzę, że są dwa sposoby na pokochanie swojego życia, Penny. Pierwszy to robienie wszystkiego, co w twojej mocy, by je zmienić.

– Racja. – przytaknęła.

– Drugi sposób, choć pozornie łatwiejszy, w rzeczywistości jest trudniejszy. I nawet ci, którzy zmienili swoje życie dzięki pierwszej opcji, musieli ostatecznie przejść przez drugą, zanim zaznali spokoju.

– A co to jest?

– Zaakceptowanie swojego życia takim, jakie jest, i bycie za nie wdzięcznym. Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Ale jeśli jesteś w stanie tego dokonać, wierzę, że pomoże ci to uświadomić sobie, że szczęście było tuż za rogiem.

DallerGut poświęcił trochę czasu, aby powoli wyjaśnić, co przez to rozumie.

– Wierzę, że nasi klienci wybiorą jedną z tych dwóch opcji, tę, która im odpowiada. Wtedy ich cenne emocje dotrą do nas w formie płatności.

– Mam wrażenie, że to może długo potrwać.

– Zdecydowanie możemy poświęcić tyle czasu, ile potrzebujemy, a potem będziemy mogli oficjalnie wydać Życia innych ludzi.

9. Sen przysłany ci przez anonimowego klienta

Po tym, jak fala klientów przetoczyła się po sklepie DallerGuta i z niego odpłynęła, praca gwałtownie zwolniła, a personel cieszył się cennym przestojem. Kierownicy i niektórzy pracownicy z każdego piętra zebrali się w pokoju socjalnym na parterze na wspólnym podwieczorku zorganizowanym przez panią Weather.

– Gdyby tylko DallerGut wydawał na pokój dla pracowników tyle, ile na własne biuro – narzekał Speeder, zajmując dla siebie całą przestrzeń na kanapie.

Czytał dzisiejszą gazetę i błyskawicznie pożerał ciasto, które Penny kupiła w cukierni po drugiej stronie ulicy. Kanapa, na której siedział, była tak zużyta, że więcej było na niej łat z materiału niż oryginalnych skórzanych części. Staromodny żyrandol, któremu brakowało połowy kryształowych ozdób, nasycał żółty kombinezon Speedera jeszcze głębszą żółcią.

– Ach, teraz jakoś przeżyję. Spadł mi cukier, więc moje ręce dostały drgawek – powiedziała Mugberry. Siedziała na krześle z zadowolonym uśmiechem, jedząc ostatni kęs tortu Mont Blanc.

Speeder zeskrobał resztkę kremu z pudełka po cieście. Kiedy nie było już nic do jedzenia, wytarł usta do sucha, po czym położył się z szeroko rozłożoną gazetą, jakby nigdy nic.

Penny, która piła tylko kawę obok niego, zdeterminowana, postanowiła dziś po nim nie sprzątać. Za każdym razem, gdy mieli przerwę na przekąskę, Speeder zawsze jadł najwięcej, ale nigdy nie dbał o porządek. Tymczasem Vigo Myers siedział naprzeciwko niej z drżącymi rękami, jakby chciał starannie złożyć pudełka i je wyrzucić.

– Swoją drogą, czy DallerGut nadal jest ze swoimi klientami? – spytała pani Weather. Za wąska słomka uniemożliwiała jej picie smoothie, co zaczynało ją frustrować.

– Tak, odmówił tortu Mont Blanc, choć to jego ulubiony – odpowiedziała Penny. – W biurze jest klientka, której wcześniej nie widziałam. To wygląda na bardzo ważne spotkanie.

– Ach, to pewnie klientka, która zamierza skorzystać z usługi dostawy – odrzekła pani Weather po tym, jak wyjęła niecierpliwie słomkę i zaczęła używać łyżki.

– Usługa dostawy? My też to zapewniamy? – Penny patrzyła na panią Weather, ale odpowiedź przyszła od Speedera.

– Ojej, tylu rzeczy jeszcze nie wiesz. To usługa, w której jeden klient zamawia sen dla innego klienta, a DallerGut dostarcza go w umówionym terminie.

– Nie miałam pojęcia, że oferujemy usługi tego typu.

– A kiedy te zamówione sny są gotowe, DallerGut układa je starannie w swoim biurze, obchodząc się z nimi jak z porcelaną – odpowiedział Speeder, wciąż czytając gazetę.

Penny przypomniała sobie stos paczek, które kiedyś prawie wyrzuciła.

– Och, teraz pamiętam! Chodzi o tę wieżę pudeł w jego biurze, prawda? Ale to musi być jakieś nieporozumienie. Daty produkcji na niektórych opakowaniach pochodziły sprzed ponad dekady.

– Nie, wszystko się zgadza. One powinny poczekać… O nie, muszę to kupić! – Speeder poderwał się nagle z kanapy z gazetą w rękach. – To idealny strój! I wydaje się, że nie jest zbyt obcisły. Zacząłem się nudzić moim kombinezonem, a ten jest idealny.

– O co chodzi? Czy teraz sprzedają ubrania w codziennej prasie? – spytał Myers.

– Zobacz, co on ma na sobie. – Speeder rozłożył gazetę na stole, aby wszyscy mogli ją zobaczyć. Czarno-białe zdjęcie ukazywało z daleka mężczyznę siedzącego na skale. Miał granatowe ubranie i głowę przechyloną na bok. – Spójrz na ten strój. Bardzo ułatwiłby mi chodzenie do toalety. Muszę zamówić coś podobnego tu i teraz. Pani Weather, proszę pozwolić mi skorzystać z komputera w recepcji przez minutę!

– Czekaj, to Doje. I nie ma na sobie tylko szaty, pod spodem jest hanbok. Będziesz miał kłopoty, jeśli włożysz tylko to! – krzyknęła pani Weather, ale Speeder już zniknął.

Penny skończyła czytać artykuł w pozostawionej gazecie.

Artykuł miesiąca

CELEBRYCI POD LUPĄ – DOJE

Według sondaży przeprowadzonych przez „Interpretacje Ważniejsze niż Sny” największą popularnością wśród legendarnej Wielkiej Piątki cieszy się Kick Slumber. Ponad 32,9% respondentów zagłosowało na niego, częściowo ze względu na romantyczne wyznanie podczas zeszłorocznego rozdania nagród.

Yasnooz Otra, Wawa Sleepland i Aganap Coco zajmują odpowiednio trzecie, czwarte i piąte miejsce z niewielką różnicą punktów. Najbardziej niespodziewane okazało się drugie miejsce, które zajął Doje. Nie był aktywny na scenie snów przez ostatnią dekadę, ale jego popularność nie słabnie. W czym tkwi jego sekret? W tym miesiącu nasz autor odszukał tajemniczego Doje gdzieś w odosobnieniu w górach, by przeprowadzić z nim wywiad.

[…]

Trenujący w górach Doje stanowczo odmówił udzielenia wywiadu. Na naszą prośbę o jakiekolwiek słowa, które mógłby przekazać swoim fanom, powiedział: „Trzymajcie się ode mnie jak najdalej”. Po czym zniknął za wodospadem. […]

– Jak sobie o tym pomyślę, to odkąd pracuję, nigdy go tu nie widziałam, a jestem tu już od roku.

– Zapomnij. Nawet ja widziałem go tylko raz – powiedział Myers.

– Czy pan DallerGut nie prowadzi z Doje interesów?

– Oczywiście, że tak! Zawsze zatrzymuje się, by zobaczyć go, gdy wyjeżdża w interesach.

– Jak to, naprawdę?

W tym momencie w pokoju socjalnym zadzwonił telefon. Penny szybko go odebrała.

– Dzień dobry, tu Penny z parteru.

– Och, to ty, Penny. Szukałem cię, bo nie było cię w recepcji. Czy podwieczorek się skończył?

– Tak, panie DallerGut, przed chwilą, a ciasto było przepyszne… Szkoda, że nie mógł pan przyjść. W każdym razie: czy czegoś pan potrzebuje?

– Pomocy w biurze. Mogłabyś tu teraz przyjść?

– Oczywiście, już idę!

– DallerGut musi ci bardzo ufać, bo nikogo innego nie prosi o pomoc przy swojej pracy. Śmiało, pomóż mu i wracaj – zachęciła Penny pani Weather, po czym szybko dodała: – Aha, i proszę, powstrzymaj się od niepotrzebnych pogawędek z klientami. Musimy sprawić, by czuli się jak najbardziej komfortowo.

Kiedy Penny przyszła do biura DallerGuta, zastała go czekającego na nią z kobietą w średnim wieku o wydętych policzkach. Klientka ubrana była w śnieżnobiałą koszulę nocną z szerokim dołem. Zwykle takie ubranie sprawiłoby ciepłe i przytulne wrażenie, ale w tym był jakiś chłód.

– Dziękuję za przybycie, Penny. Proszę, usiądź tam.

Dziewczyna zajęła miejsce obok klientki. Czego od niej oczekiwano? Kobieta popijała herbatę, którą musiał zaoferować DallerGut, jej chude palce oplatały kubek. Penny patrzyła z niepokojem na szczupłą rękę i wkrótce zdała sobie sprawę, że klientka ma na sobie nie piżamę, a szpitalne ubranie.

– Czy mogłabyś zapisywać wszystko, co mówi nasza klientka? Przydałaby mi się dodatkowa ręka, aby nic nam nie umknęło. – DallerGut wręczył Penny długopis i notatnik. – Dobrze, proszę pani, do kogo powinien trafić ten sen? Poszperałem trochę i okazało się, że wszyscy członkowie pani rodziny są naszymi klientami. Nie powinno być problemów z dostarczeniem im snu na czas.

– Chciałabym wysłać go mężowi i córce.

– Dobrze. Czy są jeszcze inne osoby, do których chciałaby go pani wysłać?

– Moi rodzice są… Rany, im też powinnam to wysłać.

Klientka upiła kolejny łyk, po czym zacisnęła usta i przez chwilę wpatrywała się w ścianę. Penny zauważyła, że powstrzymuje łzy. Ale DallerGut nie podszedł, by ją pocieszyć, więc ona również postanowiła zostawić ją w spokoju. Musiał być jednak jakiś powód, dla którego DallerGut nic nie zrobił. Penny wróciła do robienia notatek.

– Jaka to ma być fabuła? Może pani zdecydować o konfiguracji i sytuacji według własnego uznania. Oto nasza broszura. – DallerGut wręczył klientce katalog, aby pomóc jej dostosować swój sen.

Kobieta przeglądała go przez chwilę.

– Myślę, że dom byłby dobrym tłem. Zaraz, nie, to byłoby takie… smutne.

Wydawało się, że klientka ma problem z wyborem scenerii. Penny nie rozumiała, dlaczego dom jako tło byłby zbyt smutny, ale postanowiła nie komentować. Przypomniała sobie radę pani Weather, by unikać niepotrzebnych pogawędek.

– Jeśli ma pani problem z wyborem, może ja mogę coś zarekomendować?

– Tak, proszę. To pierwszy raz, kiedy muszę zrobić coś takiego, więc jest ciężko, ha, ha. To brzmi niezręcznie, prawda? Dla każdego byłby to pierwszy raz.

Za zgodą klientki DallerGut sięgnął po katalog, by przewrócić go na ostatnią stronę. Znajdowała się na niej lista zdjęć ze scenerią – wysoki, gęsty las, taras w zamku tuż pod rozgwieżdżonym niebem lub Ziemia widziana z kosmosu. Większość z nich przedstawiała różne sceny natury. Penny natychmiast poznała, kto musiał być ich twórcą.

– To są scenerie ze snów Wawy Sleepland! – wybuchnęła z podziwem, zapominając na chwilę o swoim postanowieniu, by zachować ciszę.

– Wawa jest bardzo znaną producentką snów, co widać po reakcji mojej pracowniczki. Może więc pani być spokojna o jakość.

DallerGut traktował tę klientkę z największą troską, na jaką było go stać. Pozwalał jej wybierać spośród scenerii Wawy Sleepland, a nawet dobrać fabułę. Na pierwszy rzut oka nie przypominało to dochodowego biznesu.

– Rozumiem. Spotkanie w tak pięknym miejscu sprawi, że będzie swobodniej. Wezmę to.

Na scenerię klientka wybrała bujny zielony las.

– Czy mógłby pan dodać do tego lasu trochę cynii wytwornych? To mój ulubiony kwiat.

– Oczywiście, że tak. Możemy dodać znacznie więcej niż „trochę”.

Penny zanotowała prośby klientki, wyobrażając sobie w głowie las pełen kwitnących cynii.

– To będzie naprawdę niesamowicie piękny sen! – dodała podekscytowana.

– Dziękuję – odpowiedziała klientka, który wydawała się czuć znacznie lepiej.

– A teraz przejdźmy do fabuły. Proszę dać mi znać, jeśli jest jakaś konkretna sytuacja, w której chciałaby się pani znaleźć, lub słowa, które chciałaby pani wypowiedzieć. Zebraliśmy już wystarczająco dużo danych na temat pani nawyków, sposobu mówienia i działania, więc nie musi się pani o to martwić.

– Cóż… Niech to będzie jak najbardziej naturalne. Witanie się, pytanie, jak się sprawy mają, lub prowadzenie codziennych rozmów.

– Takie jak…?

– Na przykład… pytanie mojej córki, czy się z kimś spotyka albo czy nadal wyjmuje wszystkie ogórki z kimbapu jak wtedy, gdy była dzieckiem. Wie pan, zwyczajne matczyne zrzędzenie, które można usłyszeć w codziennym życiu. A mojemu mężowi zwykłam powtarzać, by oddzielnie oznaczał płyn do prania wełny i płyn do płukania tkanin, tak żeby się nie pomieszały. Myślę, że tego rodzaju codzienne pogawędki byłyby wystarczające, ale czy nie są zbyt przyziemne? Może nie powinnam zrzędzić, zwłaszcza że widzimy się po raz pierwszy po tylu latach, prawda?

– Nie, naprawdę mi się podoba. Czy można również dodać we śnie wysyłanym do pani rodziców jakieś pozdrowienie?

– Proszę powiedzieć rodzicom… Chciałabym po prostu przeprosić, to wszystko.

Ruchliwe dłonie DallerGuta zamarły.

– Jeśli nie chce pani powiedzieć nic szczególnego, wielu naszych klientów mówi rzeczy, które pocieszą odbiorcę. Ostatecznie to oczywiście pani decyzja, ale obawiam się, że przeprosiny niekoniecznie muszą ich uspokoić. Czy to byłoby w porządku?

– Rozumiem, to cenna uwaga. Tak, po prostu powiedzmy im, żeby się o mnie nie martwili i że mam się dobrze. – Klientka zmieniła zdanie.

Penny pilnie przejrzała swoje notatki. Było coś smutnego w spokojnej rozmowie DallerGuta z kobietą.

– Świetnie. Myślę, że to już koniec. Mam tylko ostatnie pytanie: kiedy mamy dostarczyć sen?

– Nie jestem pewna. Zdałabym się na pana, jeśli chodzi o odpowiedni czas dla mojej rodziny, po wcześniejszym przyjrzeniu się im. Ale nie za wcześnie, wie pan, żeby zdążyli się zaaklimatyzować. Ale też nie za późno, żeby nie mieli mi tego za złe. Proszę dostarczyć sen w takim przedziale czasowym.

– To doskonały wybór, proszę pani. Może nam to pani powierzyć.

– Zaufam wam. I… dziękuję bardzo.

– Dziękujemy za wybranie naszego sklepu. Życzymy bezpiecznej podróży i spokojnych snów. – DallerGut z szacunkiem odprowadził klientkę.

Po wyjściu kobiety zakasał rękawy i zaczął porównywać swoje notatki z notatkami Penny. Ona miała mnóstwo pytań, ale postanowiła najpierw poczekać, aż szef skończy porządkować zapiski.

– Wydajesz się dziś cicha, Penny. Pomyślałem, że możesz mieć pytania. Dlatego cię wezwałem – rzucił DallerGut znad trzymanych notatników.

– Czy mogę się o coś spytać? – powiedziała, jakby na to czekała.

– Oczywiście, że możesz.

– Jest coś dziwnego w tym wszystkim… w tym śnie, który właśnie zamówiła klientka. Nigdy nie słyszałam, żebyśmy dostarczali sny innym klientom, a tym bardziej je tworzyli. Na dodatek…

– Tak?

– Sprawiała wrażenie chorej. Wydawało mi się, że prawie płakała, kiedy mówiła o swoich rodzicach. Tak jakby to było jej ostatnie spotkanie z nimi…

– Czułem to już pierwszego dnia, kiedy przeprowadzałem z tobą rozmowę kwalifikacyjną, że masz wnikliwe spojrzenie. Mam dobre oko do rozpoznawania potencjału! – DallerGut wstał z fotela. – Trzeba dziś dostarczyć dwa z tych snów, czy mogę ci je powierzyć?

Mężczyzna wybrał dwa pudełka ze stosu porozrzucanych wszędzie opakowań. Oba wydawały się stare i pokryte kurzem.

– Jest pan pewien, że się nie zepsuły lub nie przeterminowały?

– Są w porządku. Doje specjalnie formułuje swoje sny tak, aby nie wygasały.

– Doje? – To imię zaskoczyło Penny.

Doje. Najmniej aktywny z legendarnej Wielkiej Piątki. Najmniej towarzyski i rzadko widywany publicznie. Był twórcą snów Spotkanie z umarłymi.

* * *

Kawiarnia w dzień powszedni wieczorem. Jedną z ulubionych rzeczy mężczyzny było zatrzymywanie się tam w drodze powrotnej z pracy i dokańczanie pozostałych obowiązków przy laptopie. Dzięki temu po przybyciu do mieszkania był w pełni zrelaksowany. Do kawiarni przychodzili ludzie w różnym wieku: od młodych dorosłych przez osoby z pokolenia jego rodziców aż po uczniów.

Mężczyzna zawsze zamawiał filiżankę americano, ale mając przed sobą wyjątkowo długą kolejkę, od niechcenia przeczytał menu. Jego wzrok zatrzymał się na pozycji „karmelowe macchiato”. Nigdy go nie lubił. Wręcz go nie cierpiał, ponieważ było trudne do wymówienia i za słodkie.

Ale napój przypominał mu zmarłą babcię.

– Czego chciałabyś się napić, babciu?

Pewnego razu zabrał ją do kawiarni, po raz pierwszy i ostatni, kiedy powiedziała, że chce jej się pić. Podał jej menu, które z trudem przeczytała.

– A-me-ri… Co to za napój?

– Bardzo gorzka kawa, babciu, gorzka jak kora sumaku.

– Dlaczego ktoś miałby to kupować? Nie lubię gorzkiego. Wolę słodkie.

– Co powiesz na karmelowe macchiato? Jest najsłodsze.

– Jak to wygląda?

– Tu, babciu. Tutaj jest zdjęcie, tuż przed tobą.

– Gdzie? Me-lo-we… ma? Czy to jest to? Zrozum, że twoja babcia nauczyła się alfabetu tylko do połowy i trochę jej się myli.

– Dobrze, dobrze, w takim razie zamówię to. Zajmij, proszę, miejsce, które ci się podoba, i poczekaj na mnie.

Mężczyzna szybko odebrał zamówienie i zobaczył swoją babcię niepewnie siedzącą na pojedynczym miejscu przy oknie. Uśmiechnął się.

– Babciu, po co zajmować to miejsce, skoro tutaj jest mnóstwo wygodnych foteli? Chodź, usiądźmy na tej kanapie.

Zaprowadził staruszkę do szerokiej sofy.

– Czy ludzie nie znienawidzą takiej staruszki jak ja, która zajmie tę kanapę? Takie miejsca nie są dla osób, które zamawiają droższe, bardziej wyszukane jedzenie?

Starsza kobieta stała chwiejnie, rozglądając się dookoła.

– My też sporo zapłaciliśmy, babciu. Nie martw się. A jeśli jest ktoś, kto naśmiewa się z ciebie, że tu siedzisz, to jego problem.

– Czyżby? Czuję się bezpiecznie, mając cię przy sobie.

– To nic takiego, naprawdę. – Mężczyzna nieco się speszył.

– Jestem tu najstarsza, prawda?

– Chyba tak, ale też jesteś najbardziej stylową starszą panią. Przyszłaś cieszyć się kawą ze swoim wnukiem w tej eleganckiej kawiarni.

– Wiesz, jak mówić czarująco. Zawsze byłeś taki słodki, od małego.

Babcia spojrzała czule na wnuka. Mężczyzna niepotrzebnie się zawstydził, aż zmienił temat.

– Swoją drogą, dlaczego nauczyłaś się tylko połowy alfabetu? Powinnaś zapamiętać go do końca, zostało ci jeszcze tylko kilka liter.

– Twój pradziadek mi nie pozwolił. Miałam jeszcze trzy dni szkoły do końca, ale nie mogłam iść. Zawsze byłam zajęta. A to pomaganiem mu na polu, a to wyjściem za mąż, potem wychowywałam twojego ojca, a następnie ciebie. Nie miałam czasu na naukę. To „melowe… chiato”? Nawet tego nie umiem przeczytać. Żałosne, co?

Babcia zaśmiała się jak dziewczynka, zawstydzona.

– Nie, to wcale nie jest żałosne. Mogę cię nauczyć. Jesteś bardzo bystra, więc nauczysz się liter w mgnieniu oka. W ten weekend jestem zajęty pracą… więc może zaczniemy w następny?

– To brzmi cudownie. Mój wnuk jest najlepszy!

Babcia wzięła przez słomkę długi łyk swojego karmelowego macchiato.

– Co to jest? Tak słodkie, aż mi język zdrętwiał.

– W takim razie spróbuj mojej kawy, babciu – powiedział mężczyzna, podając jej swoje mrożone americano.

– A to dlaczego takie gorzkie? – Zmarszczyła brwi, na co jej wnuk wybuchnął śmiechem.

– Jeśli będziesz pić to częściej, przyzwyczaisz się do smaku. Powinnaś przychodzić tu ze mną regularnie.

To był ich ostatni raz w kawiarni. Kobieta miała osiemdziesiąt dwa lata. Żyła dość długo, ale w jej wnuku wciąż tkwił żal. Za kilka dni przypadała rocznica jej śmierci.

Mężczyzna zamówił napój i usiadł w jednoosobowym fotelu przy oknie. Myślał o swojej babci znacznie więcej w okolicach rocznicy. W młodości musiała żyć wedle woli innych, a kiedy się zestarzała, była zależna od swojego młodego wnuka. Pomimo ograniczonego wykształcenia była mądrą i roztropną kobietą, która troszczyła się o niego, gdy dorastał. Jeśli opowiadał jej o tym, jak dobre były ziemniaki duszone w sosie sojowym w domu przyjaciela, ona następnego dnia gotowała mu na parze cały garnek. Jeśli narzekał, że swędzi go ugryzienie komara, czuwała przy nim całą noc, by odganiać owady. Przywołał wszystkie związane z nią wspomnienia.

Ponownie rozejrzał się po kawiarni. Dobra muzyka, wygodne kanapy i relaksujący nastrój. Wciąż myślał o tym, jak jego babcia rozglądała się po tym wygodnym miejscu, sama czując się nieswojo.

„Jestem tu najstarszą osobą, prawda?”

Twarz jego babci, zakłopotana, ale podekscytowana i nieustannie zerkająca dookoła, wciąż tkwiła przed nim. Jego czoło zrobiło się ciepłe, mimo że pił zimną kawę.

To, jak pomagała mu zmienić ubranie, jeśli miało choćby najmniejszą plamkę. Albo jak kupowała drogi krem na atopię z długim opisem, którego nie potrafiła przeczytać, i smarowała nim całe jego ciało, podczas gdy dla własnej pielęgnacji nie kupiłaby nawet czegoś taniego. Każda mała rzecz, którą robiła, była aktem miłości.

Tej nocy mężczyzna leżał w swoim łóżku, pogrążony w myślach.

„Po co babcia żyła, skoro nie mogła cieszyć się tymi wszystkimi rzeczami, które teraz oferuje świat, tylko dlatego, że urodziła się za wcześnie? Jaki sens miało jej życie?”

Świat, w którym jest tylko cierpienie, żadnego luksusu. To był świat, w którym żyła, i być może teraz jest szczęśliwsza. Może dlatego nigdy nie odwiedziła go w snach.

„Tęsknię za tobą, babciu”.

Mężczyzna zwinął się w pozycję embrionalną i zasnął.

* * *

Para miała pięcioletnią córkę, która późno zaczęła mówić. Kiedy inne dzieci składały pełne zdania, ona ledwo potrafiła wypowiedzieć kilka słów. Rodzice chodzili od jednej kliniki do drugiej, do ośrodków rozwoju i placówek logopedycznych, a ich obawy narastały. Wtedy jednak dziecko zaczęło mówić. Opowiadało pełnymi zdaniami o tym, co chce robić, czego nie chce, co lubi, a czego nie.

Kiedy dziewczynka powiedziała: „Kocham moją rodzinę”, para poczuła się, jakby właśnie podbiła cały świat.

A innego dnia, kiedy powiedziała: „Boli mnie głowa. Zróbcie coś, żeby przestała”, ich szczęście dobiegło końca. Niedługo potem córka przebywała już tylko w szpitalu i nie dożyła końca roku.

Minęło trochę czasu od jej odejścia. Para była jeszcze młoda, każde z nich było zajęte własną karierą. W ich domu nie było już śladu po dziecku.

Kiedy wychowywali córkę, oboje często sobie żartowali: „Czy kiedykolwiek zobaczymy czystą podłogę bez tego zabawkowego bałaganu?”. W kontraście do żartu ich dom był zawsze schludny i uporządkowany.

Wydawało się, że przeszli od dwuosobowego do trzyosobowego gospodarstwa domowego, a następnie wrócili do punktu wyjścia. Wszystko wydarzyło się płynnie i naturalne. Zdawało się, że w ich przypadku powiedzenie „czas leczy wszystkie rany” się sprawdzało. Mimo tego kiedy nadarzyła się okazja, bez końca rozmawiali o swoim dziecku.

Na początku mówili tylko ze łzami w oczach, ale ostatnio zdarzały się dni, w które się śmiali.

Nie unikali tematu swojej córki. Robili to na początku, starając się ze wszystkich sił zapomnieć o wszystkim, ponieważ uważali, że zapominanie jest jedynym sposobem na życie, ale wkrótce zdali sobie sprawę, że nigdy nie będą w stanie tego zrobić.

Ilekroć natknęli się na reklamy zabawek, przejeżdżający obok szkolny autobus, znak strefy szkolnej, dziecięcego aktora, który teraz był już dorosły, a nawet przy okazji rozpoczęcia czy zakończenia szkoły – zawsze bezradnie się rozklejali.

Żona powiedziała, że tęskni za widokiem twarzy śpiącej córki. Mąż powiedział, że tęskni za zapachem jej miękkiej skóry, gdy przytulała go mocno po kąpieli. Jej chichoty rozbrzmiewały między ich głosami, a zabawne nawyki zostały przejęte od nich obojga w równym stopniu…

Gdy ich córka na zawsze utknęła w wieku pięciu lat, czas, który oboje musieli znosić jako jedyni starzejący się, wydawał się mijać tak wolno. Były chwile, w których oboje potajemnie myśleli, że woleliby pójść za córką i zobaczyć się z nią, zanim będzie za późno, zanim poczuje się zbyt samotna. Ale nie mogli się zmusić, by podzielić się tą myślą z sobą nawzajem.

Tej nocy leżeli w łóżku, odwróceni do siebie plecami. Z przyzwyczajenia zachowali wystarczająco dużo miejsca, aby dziecko mogło położyć się między nimi. Ale odstęp nie był na tyle duży, by ukryć wzajemne szlochy. Oboje udawali, że się nie słyszą.

* * *

Penny zaczęła się krzątać, gdy zauważyła wchodzących do sklepu klientów, którzy pasowali do opisu DallerGuta. Przysunęła w ich stronę sny zapakowane przez nią najładniej, jak tylko umiała.

– Dziękuję za przybycie na czas.

– Słucham? Do mnie pani mówi? – spytał mężczyzna. Obok niego stała para ze spuchniętymi od płaczu oczami. Cała trójka spoglądała na Penny zdezorientowana.

– Wszyscy macie państwo dziś do odebrania zamówione sny. Przypominaliśmy o tym kilka razy. Pojawili się państwo w idealnym momencie.

– Co to jest?

– To sny. Bardzo cenne. Stworzone i zamówione przez innego klienta specjalnie dla państwa.

– Przez kogo? Nie znamy nikogo, kto wysłałby nam coś takiego… – rzucił mąż.

– Nadawca jest anonimowy. Dowiedzą się państwo już we śnie.

* * *

Tej nocy mężczyzna spotkał we śnie swoją babcię.

Kawiarnia, do której z nią poszedł, wyglądała podobnie do tej, do której zaprosił ją kiedyś, była jednak o wiele elegantsza. Pachniała domem, w którym mieszkał z babcią.

Pewna siebie staruszka zamówiła dwa karmelowe macchiato, a nawet swobodnie pożartowała z kasjerem. Wyglądało na to, że była tu stałą bywalczynią.

– Babciu, spójrz na siebie. Zamawianie trudnych do wymówienia pozycji z menu to dla ciebie bułka z masłem! – Wnuk spojrzał czule na kobietę.

– Wszystko dzięki mojemu wnukowi, który nauczył mnie całego alfabetu!

– Nie pamiętam, żebym cię uczył.

– Uczyłeś mnie. Nie kojarzysz? Co się z tobą dzieje? Jesteś za młody na sklerozę.

– Naprawdę cię uczyłem…?

Mężczyzna wyjrzał przez okno kawiarni. Miał wrażenie, że widok przypomina podwórko starego domu, w którym kiedyś mieszkali, ale we śnie nie wydało mu się to dziwne. Myślał tylko o tym, jak ładna jest ta kawiarnia. Oboje dzielili się dawnymi wspomnieniami i śmiechem przy kawie, tracąc poczucie czasu. Kelnerka zaoferowała im kawałek ciasta.

– Sprawiają państwo razem wrażenie tak szczęśliwych, proszę więc przyjąć ten prezent.

– To bardzo miło z twojej strony. Dziękuję, kochanie. – Babcia uśmiechnęła się szeroko.

– Szczęściarz ze mnie, dostaję smakołyki tylko dlatego, że jestem tu z tobą! Chyba powinniśmy się tu widzieć częściej.

– Nie, powinieneś tu przychodzić z przyjaciółmi. Nie ze swoją starą, pomarszczoną babcią.

– Ech, jest mi przykro, kiedy tak mówisz.

Mężczyzna przyglądał się twarzy swojej babci, a następnie wypowiedział jedno pytanie, które krążyło mu po głowie. Wiedział, że to prawdopodobnie nie jest odpowiedni moment, ale z jakiegoś powodu czuł, że ma jedyną szansę.

– Babciu, jak opisałabyś z perspektywy czasu swoje życie?

– Było dobre – odpowiedziała staruszka bez zawahania.

– Dobre? Która jego część? – Mężczyzna przysunął się z krzesłem bliżej niej.

– Kiedy byłam małą dziewczynką, byłam wdzięczna, że mieszkałam jedynie z moją rodziną. Nie musiałam pracować jako służąca w innym domu.

– A we wczesnej dorosłości? Przeszłaś tak wiele.

– Gdy byłam młoda, byłam wdzięczna, że sama wychowywałam twojego tatę.

– …

– Kiedy byłam stara, uwielbiałam patrzeć, jak mój wnuk dorasta. Modliłam się tak mocno o życie wystarczająco długie, aby zobaczyć, jak obierasz własną drogę i dbasz o siebie. Na szczęście jakieś bóstwo odpowiedziało na moją modlitwę! Twoja babcia miała wspaniałe życie.

Pogłaskała wnuka po policzkach. Pamiętał jej dłonie jako szorstkie, ale tym razem były miękkie jak u dziecka.

– Łobuziaku, zastanawiałam się, kiedy zaczniesz wreszcie chodzić, a teraz spójrz na siebie, dorosłego, który trzyma mnie pod rękę i cierpliwie czeka, aż go dogonię. Moje stare serce poczuło się świeże niczym wiosna!

Mężczyzna nagle opamiętał się i otworzył powoli usta ze strachem.

– Babciu, to chyba sen, bo ciebie już nie ma. Prawda?

– A dokąd miałam pójść? Jestem teraz z tobą. Wszystko zależy od tego, jak na to spojrzysz, prawda?

W oczach mężczyzny pojawiły się łzy.

– Och, Jaeho, nie płacz. Może powinnam była przyjść dużo później. Nie mogę uwierzyć, że minęło tyle czasu, a ty wciąż taki jesteś.

– Nie, powinnaś była przyjść wcześniej – odpowiedział bez ogródek, próbując powstrzymać łzy.

– Twoja babcia ma się tu dobrze. Nie bolą mnie już kolana i uprawiam moje ulubione zioła. Więc koniec z płaczem, dobrze? Jestem szczęśliwa, że mogłam spotkać się ze swoim wnukiem.

– Babciu, nie mów tak, jakbyś mnie opuszczała. Proszę, zostań trochę dłużej, dobrze? Kawa się skończyła? Przyniosę jeszcze jedną.

Babcia potrząsnęła głową.

– Miło było cię zobaczyć, mój szczeniaczku. Dbaj o zdrowie, żyj swoim życiem i spełniaj jak najwięcej marzeń. Ja spełniłam swoje, bo mogłam cię tu dzisiaj zobaczyć.

Nawet we śnie mężczyzna poczuł, że powoli się z niego budzi. Miał wyrzuty sumienia, że pytaniem, czy śni, mógł przyspieszyć ich pożegnanie. A potem całkowicie się wybudził, oprzytomniał.

Był świadomy, ale nie mógł się zmusić do otwarcia oczu. Obawiał się, że jeśli to zrobi, całe wrażenie pod jego powiekami zniknie.

Podniósł się z łóżka, a jego oczy wypełniły się łzami. Rzadko płakał, ale tym razem przykucnął i długo łkał.

* * *

Młoda para również była pogrążona we śnie. Spotkali swoją córkę, która odeszła dawno temu. Córka we śnie mówiła płynnie.

– Było tyle rzeczy, które chciałam wam powiedzieć, gdy byłam dzieckiem, ale znałam zbyt mało słów, by ułożyć te wszystkie zdania.

– Naprawdę? Ale spójrz na siebie, mówisz teraz tak dobrze. I stałaś się jeszcze ładniejsza!

– Ty też jesteś śliczna, mamusiu.

Córka ujęła w dłonie twarz mamy i uroczo się uśmiechnęła. Para mocno przytuliła dziecko.

– Tak nam przykro, że daliśmy ci odejść tuż po tym, jak powiedziałaś, że jesteś chora.

– Nieprawda, byłam szczęśliwa na sto, a bolało mnie tylko na jeden. A teraz to nawet na jeden mnie nie boli!

– Ale twoje życie było takie krótkie. Nie zdążyłaś się niczym nacieszyć.

Tata nadal patrzył na nią żałośnie, z poczuciem winy.

– Mówię poważnie! Mam same dobre wspomnienia. I wiecie co? Mam tu wielu przyjaciół i nauczycieli, i babcie, i dziadków i nikt nie powiedział, że miał w życiu same dobre rzeczy. A ja miałam tylko takie! Czy to nie jest niesamowite?

– Tak, to prawda! Ty jesteś niesamowita, kochanie. Tata też ma z tobą same dobre wspomnienia! Moje słodkie maleństwo, nie było ci smutno, że zostałaś sama? Tęskniłaś za tatusiem i mamusią?

– Czuję się super, bo mam naprawdę dobrą pamięć, więc nawet kiedy was nie widzę, mam was w sercu! – Dziecko wyswobodziło się z uścisku i spojrzało na rodziców z uroczą miną. – Możemy zobaczyć się ponownie znacznie później. Nie spieszcie się. I nie miejcie jakichś dziwnych pomysłów!

Para była na skraju łez, ale mina córki ich rozśmieszyła.

– Dobrze, nie będziemy się spieszyć. Ale koniecznie spotkajmy się ponownie.

– Yhm, będę grzeczną dziewczynką, aż znów się nie spotkamy. Obiecuję!

Oboje wiedzieli, że to wszystko jest snem, ale ogarnęła ich radość, jakby naprawdę spotkali córkę. Rzadko zdarzało się, by śnili, a jednocześnie byli tego świadomi.

Para obudziła się w tym samym czasie. Była pierwsza w nocy. Minęły zaledwie dwie godziny, odkąd położyli się spać. Trzymali między sobą mocno splątany koc, jakby chcieli go przytulić.

Kiedy w pełni oprzytomnieli, leżeli w łóżku w milczeniu, splatając palce.

Pozostali tak przez dłuższą chwilę.

* * *

– Panie DallerGut, ilu ludzi zamawia sny dla swoich bliskich na łożu śmierci?

– Wielu próbuje to robić. Tak wielu, że istnieją nawet sklepy poświęcone wyłącznie tworzeniu tego rodzaju snów!

– Muszę panu powiedzieć, że odkąd dostałam tę pracę, każdy dzień tutaj jest niespodzianką. Kiedy tylko pomyślę, że widziałam już wszystko, zawsze pojawia się coś bardziej zaskakującego!

– Czyżby? Ależ musisz mieć fajną pracę! – zaśmiał się DallerGut. – Tak, to fascynujące. Niezależnie od tego, czy ulegli nagłemu wypadkowi, czy są przykuci do łóżka z powodu przewlekłej choroby, ludzie, którzy śpią, wydają się instynktownie wiedzieć, że ich życie dobiega końca. Być może przy braku zewnętrznych bodźców ich pierwotne instynkty stają się bardziej wyczulone.

– Przepraszam, ale zbyt trudno mi za tym nadążyć. – Penny zaczęła zbierać stare pudełka z biura DallerGuta i przekładać ich zawartość do nowych, czystych opakowań. – Wiem jednak, że te sny powinny być traktowane z wielkim szacunkiem. Chociaż nigdy nie mogłam w pełni pojąć, jak czują się ludzie, którzy je pozostawili.

– Ludzie zawsze starają się zostawić jakąś wiadomość dla tych, którzy będą jeszcze przy życiu.

– Wiem, że to za wcześnie, ale chciałabym pomyśleć z wyprzedzeniem, co powiedzieć bliskim, gdy odejdę.

– Co za wspaniały pomysł. Jeśli chodzi o mnie, powiedziałbym… żeby o mnie pamiętali albo żeby nie oddawali mojego sklepu przypadkowemu kupcowi – powiedział żartobliwie DallerGut. – Ale kiedy spotykasz tych klientów, w rzeczywistości nikt nie dba o własny interes. Pragną jedynie szczęścia swoich bliskich. Chyba tak to jest, gdy zostawia się za sobą ukochaną osobę. Chociaż ja też nie potrafię tego w pełni pojąć.

Kiedy Penny spojrzała na stare, zawilgotniałe od upływu czasu pudełka, zmarszczyła nos. Wytarła każdą drobinkę kurzu na powierzchni.

– Panie DallerGut.

– Co się stało?

– Naprawdę kocham swoją pracę.

– Ja też – odparł szczerze.

W tym momencie drzwi do biura otworzyły się szeroko. Stanęli w nich Vigo Myers i pani Weather, oboje w lateksowych rękawiczkach, a także Mugberry trzymająca świeży tort Mont Blanc i Speeder wyglądający, jakby go tu ściągnęli siłą.

– Powinieneś był poprosić o mnie w pierwszej kolejności, jeśli miałeś coś do posprzątania. – Myers wyglądał na nieco zranionego. Nie potrafił jednak ukryć swojego podekscytowania pudełkami, które będzie mógł uporządkować.

– Kupiłam ci kolejne ciasto, ponieważ przegapiłeś naszą imprezę i nie mogłeś go spróbować. Zdaje się, że wszyscy już kończą pracę. Co powiesz na to, żebyśmy szybko skończyli sprzątać, a potem dołączysz do nas i zjesz trochę słodyczy? – powiedziała Mugberry, podnosząc pudełko z ciastem. Jej włosy urosły już na tyle, że nie sterczały prawie żadne niesforne kosmyki.

– W takim razie się pospieszmy. – Zniecierpliwiony Speeder zaczął już przenosić pudełka.

Tego samego dnia, pod koniec pracy, Penny szukała miejsca na półce dla nowej Skali Powiek, która właśnie przyszła. Minęły całe dwa miesiące, odkąd zamówili tę niestandardową wersję. Na półce była tylko jedna wolna przestrzeń, do której Penny ledwo mogła dosięgnąć, nawet wchodząc na drabinę. Ostrożnie umieściła tam skalę i delikatnie pogłaskała palcami odważnik w kształcie powieki. Pokrętło zadrżało i zatrzymało się między „świadomy” a „senny”. Następnie „senny” powoli zmieniło się w „śpiący”.

Penny zeszła z drabiny i wyjrzała na zewnątrz, skąd nadchodził jej klient. Przechodzący obok Assam zobaczył ją i do niej pomachał. W końcu jej klient przemierzył całą długą drogę aż do sklepu. Drzwi się otworzyły

– Witamy pana! – przywitała klienta wesoło Penny. – Mamy dziś jeszcze na stanie wiele niesamowitych snów!

Epilog 1. Rozmowa kwalifikacyjna Vigo Myersa

Vigo Myers stał sztywno jak słup przed DallerGutem. Ten poczęstował go Kojącym Ciasteczkiem, ale Vigo miał zbyt sucho w ustach i nie odważył się go zjeść.

– Hej, młody człowieku. Dlaczego jesteś taki roztrzęsiony? Niepotrzebnie. Po prostu pogadamy trochę twarzą w twarz i to wszystko. – DallerGut pocieszał tego mężczyznę po dwudziestce, ale domyślał się, dlaczego jest tak zdenerwowany. – Czy to dlatego, że wyrzucili cię z uczelni? Że bez względu na to, jak świetnie wypadniesz na tej rozmowie, myślisz, że cię odrzucę? – kontynuował, patrząc na CV. – Naprawdę myślisz, że od razu cię za to zdyskwalifikuję, skoro zdobyłeś najwięcej punktów na egzaminie wstępnym? Myślałem, że moje pytania były trudne, ale ty odpowiedziałeś na wszystkie. Przez całą dekadę mojej obecności w tym biznesie jesteś pierwszym, który uzyskał tak doskonały wynik – pochwalił Myersa DallerGut.

– Takie pytania wcale nie są trudne – odparł słabym głosem Vigo. – To, co jest trudne, to tu i teraz, kiedy muszę mówić o sobie.

Vigo Myers zwiesił nisko głowę, bawiąc się brudnymi paznokciami. Sprawiał nieeleganckie wrażenie jak na rozmowę o pracę. Wyglądało to tak, jakby jakoś się tu przywlókł, ale nie miał wystarczająco zapału, by się umyć i zatroszczyć o ubranie.

– Widzę, że nie chcesz rozmawiać o wydaleniu, i rozumiem to. Nie mam jednak wyboru. Jestem zobowiązany do sprawdzenia, czy osoba, którą zamierzam zatrudnić, ma jakąkolwiek przeszłość kryminalną – powiedział stanowczo DallerGut.

– Nie popełniłem żadnego poważnego przestępstwa! – odrzekł Vigo, po raz pierwszy patrząc DallerGutowi prosto w oczy. – Po prostu nie znałem zasad… i to był ten jeden raz, jeden błąd. Przysięgam.

– Więc co się stało?

Vigo zagryzł wargi, wahając się, co powiedzieć, i trzymając DallerGuta w napięciu.

– W porządku. Nie zmuszaj się. Jeśli nie możesz o tym rozmawiać, nic nie mów. Jeżeli naprawdę zależy ci na tej pracy, mogę znaleźć inne sposoby na zweryfikowanie twojej historii. Mogę też sam zadzwonić do twojego promotora.

– Nie, proszę tego nie robić. Dobrze, mogę to wyjaśnić. – Vigo wziął głęboki oddech. – Ech… To było wtedy, kiedy pracowałem nad moim projektem dyplomowym… – zaczął.

* * *

– Vigo, znalazłeś partnera do swojego projektu dyplomowego? – zapytał przechodzący obok kolega z czwartej klasy.

– Tak. W końcu jedna osoba się zgodziła.

W ramach końcowego projektu wszyscy seniorzy musieli przeprowadzić wywiad z prawdziwym klientem i stworzyć dla niego sen.

Przez cały ostatni miesiąc Vigo codziennie koczował przed Galerią Snów DallerGuta. Błagał każdego, kto przechodził obok: „Czy mógłby pan zostać moim partnerem w projekcie dyplomowym?”. Wszyscy jednak po prostu mijali go z miną, która zdawała się mówić: „O co ci chodzi, człowieku?”.

Dokładnie miesiąc później podeszła do niego dziewczyna w jego wieku. Miała na sobie workowatą piżamę w kolorze kości słoniowej.

– Mogę być twoją partnerką w projekcie dyplomowym.

– Naprawdę chcesz to zrobić? Dziękuję!

– Obserwowałam cię tutaj codziennie przez ostatni miesiąc. Nie wiem, co cię motywuje, ale wydajesz się bardzo zdeterminowany.

Jej odpowiedź była nieoczekiwana. Jak mogła pamiętać wszystko, co wydarzyło się tutaj przez miesiąc? Osoba z zewnątrz? Normalnie goście nie pamiętali niczego.

– Jak…?

– A dochowasz tajemnicy? – Dziewczyna rozejrzała się, po czym szepnęła mu do ucha: – Jestem świadomą śniącą. I to na bardzo wysokim poziomie.

Vigo był zszokowany.

– Możesz tu przyjść z własnej woli w świadomym śnie? Nigdy czegoś takiego nie widziałem!

– Tak, kiedy śpię, mogę iść, dokądkolwiek chcę. I pamiętam wszystko, co się tam wydarzyło. Niesamowite, prawda? Cóż, to jak mogę ci pomóc z tym projektem dyplomowym?

Spotykali się codziennie o określonej godzinie w kawiarni przed sklepem DallerGuta, wykorzystując pracę dyplomową jako pretekst. Rozmawiali o świadomych snach i dzielili się informacjami o tym, gdzie mieszkają, tracąc poczucie czasu.

To było naturalne, że Vigo zaczął coś do niej czuć.

– Chcę cię zaprosić na prezentację mojego projektu dyplomowego. Koniecznie przyjdź zobaczyć sen, który dla ciebie stworzyłem. W tym dniu, na prezentacji, będzie dużo ludzi. Jeśli tylko będziesz w normalnym ubraniu, nie zostaniesz przyłapana.

Ale kiedy nadszedł ten dzień, nie pojawiła się. I nigdy więcej jej nie zobaczył, co było banalnym zakończeniem tego typu historii.

* * *

– Skończyło się na tym, że zacząłem prezentować swój sen bez niej. I wtedy wszystko poszło nie tak… – kontynuował Vigo.

– Dlaczego?

– Ponieważ stworzyłem sen, w którym występowałem ja sam. – Spuścił głowę.

– Och, ty niemądry… – westchnął DallerGut. – Nigdy nie powinno się pojawiać w snach klientów i ingerować w ich życie. Zwłaszcza gdy klient jest świadomym śniącym. To niebezpieczne.

– Naprawdę nie miałem pojęcia. Byłem mądralą, ale nie wiedziałem, że w szkole jest taka zasada. Skąd mogłem wiedzieć, że natknę się na świadomego śniącego? – Oczy Vigo pełne były urazy. – Potem… Jestem pewien, że nie muszę mówić, co się stało. Mój profesor był wściekły, gdy zobaczył projekt dyplomowy, i zwołał komisję dyscyplinarną… Powiedziałem im prawdę, ale i tak zostałem wydalony. Do tego w stowarzyszeniu pozostał ślad w moich papierach, więc nie mogę nawet myśleć o ubieganiu się o pracę producenta… Wszystko zrujnowałem…

Zmartwiony DallerGut spojrzał na zmęczonego i niechlujnego Vigo.

– Czy przypadkiem nie aplikowałeś tutaj z nadzieją, że spotkasz tę dziewczynę? Bo to tu, przed sklepem, spotkaliście się po raz pierwszy.

DallerGut odczytał intencje Vigo tak łatwo, że ten nie miał już nic więcej na swoje usprawiedliwienie.

– Tak, ale to nie jedyny powód! Uwielbiam sny. Wiem, że jestem żałosny, ale nadal chcę pracować w tej branży. Jeśli nie mogę zrobić nawet tego, to naprawdę… nie mam po co żyć.

– Nonsens! To oczywiste, że wciąż z nią nie skończyłeś, a to jest niedopuszczalne. – DallerGut pozostał nieugięty.

– Wiem, że zachowuję się niedorzecznie. Wiem też, że nie mam szans na bycie z nią w ten sposób. Ona może tu przyjechać, żeby się ze mną spotkać, ale ja nigdy nie pojadę tam gdzie ona. Dlatego chciałem zaprezentować ten sen w audytorium. Pokazać, że mogę się z nią spotkać choć w taki sposób…

– Nie powinieneś żywić uczuć do swojej klientki. Było tak wielu młodych producentów, których życie zostało zrujnowane przez romanse z klientami, bo próbowali być mężczyzną marzeń lub kobietą marzeń w ich snach. Producenci szybko zdawali sobie sprawę, że sny klientów nigdy nie staną się rzeczywistością, a to ich tak dewastowało, że popadali w ciężką depresję… i zawsze kończyło się to…

– Nigdy więcej nie przekroczę granicy. Jedyne, co zrobię, to poczekam tutaj! Więc proszę…

– Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego już nie przychodzi? Może przestała mieć świadome sny, a może coś jej się stało. Możesz już nigdy jej nie spotkać, bez względu na to, jak długo będziesz na nią czekał. – DallerGut wyładował swoją frustrację.

– W porządku. Za dziesięć lat, czy za dwadzieścia, mogę się na nią natknąć przynajmniej raz. Chcę jej tylko powiedzieć, że będę tu zawsze, kiedy tylko zechce mnie zobaczyć.

W biurze zapadła cisza.

Marszcząc brwi, DallerGut przez dłuższą chwilę przenosił wzrok z Vigo na formularz aplikacyjny, aż w końcu powiedział:

– Zachowaj to w tajemnicy.

– Słucham?

– Prawdopodobnie wszyscy już wiedzą o twoim wydaleniu, ale nigdy nie mów nikomu dlaczego. Zrozumiano?

– O-oczywiście!

– Ale muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem, że student czwartego roku już wiedział, jak umieścić siebie we śnie. To zdecydowanie coś. Dobrze, dam ci szansę. Teraz muszę już iść. Mam rozmowę z kolejnym kandydatem…

– Dziękuję, panie DallerGut. Dziękuję bardzo!

Vigo Myers wstał ze swojego miejsca i ukłonił się szefowi, cofając się w stronę drzwi.

– Jeszcze jedno – dodał DallerGut, patrząc na zaniedbany wygląd Vigo. – Od jutra ubieraj się ładnie i czysto. Nigdy nie wiadomo, kto nas odwiedzi.

Mężczyzna w końcu uśmiechnął się szeroko.

– Zrozumiałem! Będę wyjątkowo czysty i schludny. Będę robić wszystkie porządki, będę prać… Posprzątam cały sklep! Zrobię wszystko! Bardzo, bardzo dziękuję!

Epilog 2. Idealny dzień Speedera

– Penny! Zaczekaj na mnie!

Szła energicznym krokiem do pracy, kołysząc torbą w przód i w tył, gdy zatrzymała ją Mugberry. Kobieta dyszała, trzymając w rękach kanapki nadziewane duszonym jajkiem.

– Wołałam cię z daleka. Nie słyszałaś mnie? – powiedziała Mugberry, podając jej jedną z kanapek. – Masz, wiem, że nie jadłaś śniadania. Weź jedną.

– Przepraszam, pani Mugberry. Musiałam się zamyślić przez to, co zamierzam robić dziś po pracy, i pani nie usłyszałam. – Łagodny zapach żółtka i pikantny aromat czarnego pieprzu z kanapki przyjemnie pobudziły apetyt Penny. – Sama ją pani zrobiła?

– Każdy, idąc do pracy, myśli, co będzie robić później. Moja siostra ją przygotowała. Jest świetną kucharką, w przeciwieństwie do mnie – stwierdziła Mugberry, biorąc duży kęs. – Mieszkam u niej, dopóki nie skończę u siebie remontu. Myślę, że będziemy się częściej widywać podczas naszych dojazdów do pracy!

Mugberry uśmiechnęła się uroczo. Tego dnia wyglądała wyjątkowo młodo. Zanim skończyły jeść kanapki, dotarły do przejścia dla pieszych przed bankiem naprzeciwko Galerii Snów DallerGuta.

– Przy okazji, Penny. Wciąż nie złapano sprawcy, co? – zapytała ostrożnie Mugberry, czekając na zmianę świateł.

– Słucham? Jakiego sprawcy?

– Wiesz, tego, co ukradł jedną z dwóch butelek Ekscytacji, kiedy poszłaś do banku zdeponować je dla pani Weather. Pamiętasz, nie minął wtedy jeszcze miesiąc, odkąd zaczęłaś pracować – powiedziała Mugberry, wskazując na budynek banku za sobą.

– Wiedziała pani o tym?

– Oczywiście, że tak! W sklepie nic nie pozostaje niezauważone. A my, kierownicy, musimy śledzić kwartalne przychody. Powinniśmy być świadomi takich anomalii bardziej niż ktokolwiek inny, prawda?

– To ma sens. Myślałam, że tylko pan DallerGut i pani Weather o tym wiedzieli, bo wszyscy milczeli o tej sprawie.

Penny poczuła, jak jej twarz oblewa się rumieńcem.

– Speeder nie wie. Tak jakby to przed nim zataiłam. Biorąc pod uwagę jego osobowość, mogłam sobie wyobrazić, że byłby na ciebie wściekły. Chodzi mi o to, że jego temperament bierze nad nim górę. Kiedy dopiero zaczynał, sam popełniał błąd za błędem, wiesz? Ale spójrz na niego teraz, taki bezwzględny dla innych – stwierdziła Mugberry, kręcąc głową.

– Jestem pani bardzo wdzięczna. Pan Speeder już daje mi popalić, przynajmniej raz dziennie każe mi wziąć się w garść i mówi, że powinnam się wstydzić przyjmowania wynagrodzenia.

– Po prostu to zignoruj. Gdybyśmy odliczyli od jego wypłaty wszystkie wpadki, które popełnił podczas stażu, nadal dostawałby tylko połowę swojej pensji. – Mugberry poklepała Penny po plecach.

– Złodziejowi musiało się upiec i zniknął na dobre, prawda? Minął prawie rok, a oni wciąż go nie złapali… – Penny z westchnieniem spojrzała w stronę banku, przechodząc przez przejście dla pieszych. – Czułabym się o wiele lepiej, gdyby udało im się go schwytać. Jeśli mi się poszczęści, może odzyskam też butelkę Ekscytacji.

– To prawda. Pomogłoby to również sklepowi. Ekscytacja jest trudna do zdobycia. Ale tacy ludzie zwykle działają w grupach, czyż nie? Jego gang nawet teraz pewnie dalej popełnia podobne przestępstwa.

– Nie sądzę jednak, by zastosowali tę samą taktykę.

– Nigdy nie wiadomo, najciemniej pod latarnią. Kto wie, może poczekają, aż opadnie czujność, i wrócą. Musimy się mieć na baczności – rzuciła Mugberry.

Sklep był już gwarny, zatłoczony pracownikami, którzy dopiero co przyszli do pracy, tymi, którzy w dobrych nastrojach w końcu opuszczali nocną zmianę, i kilkoma klientami gotowymi na zakupy wcześnie rano. Jeden szczupły pracownik machał do nich. Miał na sobie podarte dżinsy z odkrytymi kolanami.

– Hej, Mugberry, powinnaś się pospieszyć. Speeder cię szukał przez cały ranek.

– Speeder? Myślałam, że ma dziś wolne.

– Też tak myślałem, ale okazuje się, że jest w pracy. Lecę do domu. Powodzenia!

– Może pomyliłam jego grafik?

Mugberry przechyliła głowę z ciasno spiętymi w kucyk włosami.

– Mugberry! Dlaczego przychodzisz tak późno? Czekam na ciebie całą wieczność! Od trzech pełnych minut! Uporządkowałem już wszystkie nowe towary na trzecim piętrze i przygotowałem zamówione na dziś odbiory w holu na parterze. Możesz jeszcze raz sprawdzić listę przed wyjściem? I hej, Penny, dobrze, że tu jesteś. Odkleiły się płytki podłogowe przed filarem siedemnastym w rzędzie D na trzecim piętrze, więc przyjedzie dziś fachowiec z sąsiedniego miasteczka, żeby je naprawić. Zapłać mu z budżetu na naprawy i nie zapomnij zachować paragonu. Nie powinno to być więcej niż pięćdziesiąt srebrników za płytkę, więc jeśli wyjdzie dziwnie drogo, po prostu zadzwoń do mnie od razu. Zrozumiano?

Penny i Mugberry nawet nie zdążyły zdjąć kurtek, zanim musiały gorączkowo notować listę rzeczy do zrobienia, którymi zarzucił je Speeder.

– Czy mógłbyś trochę zwolnić? Mam ochotę zwymiotować kanapkę, którą zjadłam dziś rano – powiedziała Mugberry ze zbolałą miną.

– Mam dziś wolne, ale przyszedłem wcześniej, aby dokończyć swoją część. Od tego momentu nie mogę zmarnować nawet minuty mojego czasu.

Zanim skończył mówić, Speeder już wybiegał przez drzwi.

Plan Speedera na ten dzień był idealny, nawet jak na jego standardy. Powodem, dla którego wziął wolne właśnie w dzień powszedni, a nie jakiś inny, było to, że dni powszednie są o wiele bardziej satysfakcjonujące niż weekendy, gdy przepracuje się każdą minutę i sekundę bez marnotrawienia czasu.

Nucąc pod nosem, Speeder wyjął notatnik, aby sprawdzić listę rzeczy do zrobienia na dziś, i dokładnie przyjrzał się swojej zaplanowanej trasie. Przede wszystkim musiał udać się do banku i otworzyć nowe konto oszczędnościowe, o którym słyszał, że jest wysoko oprocentowane. Po kilku nieudanych próbach zdał sobie sprawę, że ryzykowne inwestycje finansowe nie są jego mocną stroną. Po otwarciu konta oszczędnościowego punktualnie o dziesiątej rano miał kupić słodkie ciastka z czerwonej fasoli w piekarni Kirka Barriera. Następnie zamierzał udać się do warzywniaka na ograniczoną w czasie wyprzedaż, która rozpocznie się o dziesiątej dwadzieścia, czym miał zakończyć swoje poranne plany. Potem będzie mógł wpaść do lokalu serwującego ryż z dodatkami smażonymi na głębokim oleju, który otwiera się o jedenastej. W ten sposób zje lunch bez konieczności czekania.

– Nie ma mowy, żebym czekał w kolejce po jedzenie, nieważne, jak dobra byłaby ta restauracja!

Speeder mruczał do siebie, przechodząc przejściem dla pieszych przed sklepem. Gdy zajrzał do banku przez nieskazitelną szybę, był tak zszokowany, że aż zakrył usta.

– Och, nie…

Na podstawie danych, które gromadził przez lata, liczba klientów w kolejce do banku o dziewiątej dziesięć w dzień powszedni powinna wynosić pięć osób. Dziś było ich jedenaście.

– Nie, to nie może być prawda. Zanim otworzę konto, będzie już po dziesiątej.

Po chwili rozpaczy Speeder doznał przebłysku. Położył się płasko na brzuchu na ziemi i szukał biletu, który ktoś mógł wyrzucić. Nie zdając sobie sprawy, że rozerwał szwy swojego czystego śnieżnobiałego kombinezonu i że podniesionym tyłkiem potrącił dno dystrybutora z wodą, przeszukał całe miejsce. Nie minęło wiele czasu i w końcu znalazł bilecik z numerkiem niższym od pięciu osób przed nim.

Ludzie gapili się na Speedera, który teraz triumfalnie siedział w poczekalni po tym, jak czołgał się po podłodze banku. Ale on w ogóle się tym nie przejmował.

– Dobra. W tym tempie będzie na styk, ale zdążę.

Był tam jednak jeden facet, który przeszkadzał Speederowi od dłuższej chwili. Ubrany w schludny garnitur, miał życzliwe spojrzenie i rozmawiał z grupą starszych osób.

– Czy on czasem…

Z daleka Speeder nie był w stanie dokładnie zrozumieć, co mężczyzna mówi, ale założyłby się, że najwyraźniej błagał starsze osoby o numerki, aby również wyprzedzić kolejkę.

– Co za bezwstydny drań… Bezczelność tak wykorzystywać hojność starych ludzi!

Speeder szybko zerknął na numerek na swoim bilecie i porównał go z numerami na wyświetlaczu licznika. Dzisiaj każdej osobie załatwianie spraw zajmowało wyjątkowo dużo czasu. Gdyby ten oszukańczy drań zajął kolejkę szybciej, istniała duża szansa, że Speeder musiałby zrezygnować z ciastek z czerwonej fasoli Kirka Barriera. Piekarnia była tak popularna, że gdy tylko pojawiły się świeże wypieki, wszystko sprzedawało się na pniu. Mężczyzna zaczął panikować na myśl o tym, że się spóźni i to pokrzyżuje jego dzisiejsze plany.

Zerwał się z fotela, jakby podjął jakąś decyzję. Podszedł do starszego strażnika, który drzemał obok dystrybutora z wodą.

– Przepraszam, proszę pana? Proszę pana? Widzi pan tego faceta? Robi coś bardzo podejrzanego.

Powoli mrużąc oczy, strażnik zmierzył go wzrokiem z góry na dół.

– A co w nim podejrzanego? – spytał, wyraźnie myśląc, że Speeder jest jeszcze bardziej podejrzany.

– Rozmawia tylko z osobami starszymi. Eee… co oznacza, że… właśnie! Myślę, że to oszustwo finansowe! Wie pan, phishing czy coś w tym stylu.

– Jest pan pewien?

– Tak, jestem pewien. Powinien go pan wyrzucić z banku. Jak najszybciej.

– Halo, proszę pana! – krzyknął do nieznajomego strażnik.

O dziwo facet się speszył i zaczął się cofać, jakby naprawdę miał coś na sumieniu.

– Ochrona! Ochrona!

Wkrótce w banku wybuchło zamieszanie, ponieważ wszyscy ochroniarze próbowali go złapać. Tymczasem Speeder siedział zadowolony przy pustym okienku kasowym z wyrazem satysfakcji na twarzy, całkowicie ignorując scenę, którą sam wywołał.

– Przyszedłem założyć nowe konto oszczędnościowe, które reklamujecie, z oprocentowaniem trzy procent rocznie. Mogę je otworzyć już teraz?

Reszta dnia była bliska ideału. Udało mu się zdobyć zestaw dziesięciu świeżo upieczonych ciastek z czerwonej fasoli i kupił na wyprzedaży opakowanie marchewek za jedyne pięćdziesiąt srebrników. Udał się do lokalu z ryżem i smażonymi dodatkami zaraz po jego otwarciu i choć jedzenie samo w sobie nie smakowało jakoś wyjątkowo, to czuł się wspaniale, widząc wydłużającą się z minuty na minutę kolejkę przed restauracją.

Speeder zrobił wszystko, co było na liście, łącznie z napompowaniem opon w rowerze i odebraniem ubrań z pralni chemicznej. Kiedy wrócił do domu, usiadł na kanapie i włączył telewizor.

– Och, wciąż mam czas do serialu o dwudziestej drugiej.

Przyjemnie wyczerpany, Speeder poczuł, że jego ciało się odpręża.

– Może na chwilę przymknę oczy…?

Natychmiast zasnął na kanapie.

W telewizji leciały wieczorne wiadomości.

– Ostatnia wiadomość dnia. Wreszcie mamy dobre wieści: organizacja przestępcza stojąca za skoordynowanymi kradzieżami kieszonkowymi na głównej ulicy została rozbita. Ich głównym celem były osoby starsze lub nowo przybyłe w poczekalniach banków i urzędów. Sprawcy podchodzili do ofiar, podszywając się pod pracowników instytucji, aby uśpić czujność klientów, a następnie kradli ich pieniądze i kosztowności… Jeden z nich został złapany na gorącym uczynku w banku, popełniając swoje pierwsze przestępstwo po dołączeniu do grupy, dzięki obywatelowi, który zgłosił go ochronie. Przestraszony przestępca przyznał się do popełnionego czynu i ujawnił lokalizację kryjówki gangu, a także listę jego członków, co odegrało kluczową rolę w ich szybkim aresztowaniu. Policja przeszukała siedzibę grupy i znalazła wiele cennych snów, w tym, co ciekawe, butelkę Ekscytacji. Według policji wszystkie kosztowności zostaną zidentyfikowane i zwrócone pierwotnym właścicielom. Tymczasem odważny obywatel, który zgłosił przestępstwo ochronie w banku, zniknął bez śladu. Policja planuje dla niego nagrodę, więc jeśli ogląda pan teraz naszą transmisję, prosimy o kontakt z najbliższym posterunkiem policji…

Właśnie wtedy Speeder się obudził i sprawdził zegarek. Była za pięć dziesiąta. Szybko chwycił pilota i zmienił kanał. Na szczęście trwał jeszcze blok reklamowy przed serialem. Tym samym Speeder wypełnił perfekcyjnie cały dzisiejszy plan.

– Co za idealny dzień – mruknął do siebie z uśmiechem.