Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Tytuł:
Frank Carnegie
R-26

Autor:
Sylwester Kowalski

Redakcja/korekta:
Mirosław Senejko

Wydawca:
Media Group Consulting

Współpraca:
Perfectbook.pl

Okładka:
W proj. wykorzystano fot.: AdobeStock_232547589_

Copyright © Sylwester Kowalski
Wszelkie prawa zastrzeżone
All Right Reserved

ISBN:
EPUB    978-83-65211-24-8
MOBI    978-83-65211-22-4

Konwersja: eLitera s.c.

Szczecin 2021

Mojej kochanej córce Weronice,
dzięki której książka ta powstała...

ROZDZIAŁ 1

Narkolepsja, narkolepsja... narkolepsja... – mruczała do siebie półgłosem, przeszukując kolejną stronę internetową. Nie do wiary, że musiało się to przytrafić akurat jej. Kilka tygodni wcześniej, kiedy – niczego jeszcze nieświadoma – prowadziła swoją wysłużoną toyotę, omal nie straciła życia przy zderzeniu z ogromnym drzewem, rosnącym tuż obok wąskiej polnej drogi.

To było jedyne drzewo w okolicy, a droga kompletnie pusta. Pogoda do jazdy wyśmienita, a stopień zmęczenia niewiele przekraczający jej własną normę. Kiedy ułamki sekundy dzieliły ją od katastrofy, zadzwonił telefon. Dźwięk dzwonka przywrócił świadomość. Widząc zbliżający się w zatrważającym tempie pień drzewa, nacisnęła hamulec i odruchowo skręciła kierownicą. Nie zdążyła się zatrzymać ani ominąć drzewa.

Na szczęście samochód znacznie zmniejszył swoją prędkość i uderzył w drzewo bokiem, nie powodując przy tym większych szkód. Kiedy pojazd zatrzymał się, Audrey opadła na kierownicę, całkowicie roztrzęsiona. Długo nie mogła się uspokoić. Sięgnęła po papierosa. Ręce trzęsły się jednak zbyt mocno, by utrzymać pudełko zapałek; rzuciła więc nimi i skryła twarz w dłoniach. Przez jakiś czas siedziała bez ruchu, zanim odważyła się wyjść i obejrzeć, w jakim stanie jest pojazd.

Drżącą ręką otworzyła drzwi i zataczając się jak pijana, wyszła na drogę. W przeciwieństwie do niej samochód nadawał się jeszcze do jazdy. Wgnieciony błotnik i urwane boczne lusterko były jedynymi szkodami, jakie zauważyła. Potrzebowała dobrych kilkudziesięciu minut, by pozbierać się i wsiąść z powrotem za kierownicę. Do miasta dojechała bez przeszkód.

Kiedy dwa dni później odebrała samochód od zaprzyjaźnionego blacharza, z radością zauważyła, że nie ma większych oporów, by znów zasiąść za kierownicą. Abigail, nowy nabytek zespołu dziennikarskiego redakcji politycznej, która tego dnia miała krótszy dyżur w pracy, podwiozła ją do warsztatu. Czekała teraz cierpliwie na znak, że może jechać w swoją stronę. Gdy Audrey kiwnęła głową, że wszystko w porządku, ruszyła w stronę dzielnicy portowej, gdzie od kilku miesięcy wynajmowała niewielkie dwupokojowe mieszkanie.

Wieczorem Audrey zadzwoniła do Franka.

– Nie śpisz? – zapytała, gdy w słuchawce zabrzmiał jego niski zmysłowy głos.

– Nie – powiedział z uśmiechem. – Siedzę przy komputerze i piszę. Jak zawsze o tej porze.

Znali się od niedawna, ale bardzo przypadli sobie do gustu. Ona, niespełna dwudziestosiedmioletnia absolwentka wydziału dziennikarstwa, on – kilkanaście lat od niej starszy – reporter lokalnej stacji telewizyjnej. Kiedy pierwszy raz mijali się na korytarzu, spotkanie przebiegło jak wyreżyserowana scena z filmu: Audrey potknęła się i omal nosem nie zaryła w szybę newsroomu. Wtedy poczuła pierwszy raz jego silną męską dłoń, która uratowała ją przed katastrofą. Był wysportowany, uśmiechnięty i niezwykle taktowny; czasem aż nazbyt, jak na miejsce, w którym przyszło mu pracować. Ucięli sobie wówczas miłą pogawędkę o mijającym dniu i zbliżającym się konkursie na najlepszy reportaż, w którym oboje mieli wystartować.

Każde z nich miało swój własny świat zawodowych zainteresowań. Frank kochał sensacje, tajemnice i relacje policyjne. Uwielbiał wieczorami wskakiwać do policyjnego samochodu i razem z dyżurną załogą patrolować ulice. To był jego żywioł. Przez te kilka lat telewizyjnych zmagań wyrobił sobie w branży policyjnej miano świetnego fachowca. Policjanci uwielbiali oglądać jego materiały. Niemal zawsze pokazywał ich pracę w dobrym świetle, a ich samych – jako zaangażowanych i kompetentnych ludzi, stojących na straży prawa. Zdarzało mu się czasem nadepnąć jakiemuś komisarzowi na odcisk, gdy ten działał zbyt opieszale lub zapominał o zasadach dobrej współpracy z mediami, jednak działo się to na tyle rzadko, że i tak był policyjnym pupilem. W całej policji tylko dwa wydziały nie przepadały za Frankiem: prezydialny i drogowy, co miało związek ze sprawą sprzed kilku lat, o której – zdaje się – obie strony wolały nie pamiętać. Audrey z kolei ponad sensacje i stróżów prawa przedkładała świat polityki. Odkąd skończyła wydział dziennikarstwa na lokalnym uniwersytecie, wdarła się przebojem do stacji telewizyjnej, najpierw w roli resercherki, a później dziennikarki programu informacyjnego. Świat polityki nie miał przed nią wielu tajemnic. Ku zmartwieniu reprezentantów narodu, świetnie orientowała się w życiorysach polityków, znała losy ich dzieci, żon i kochanek, a ponadto miała nosa, o jakim innym dziennikarzom się nawet nie śniło. Potrafiła wywęszyć najmniejszą aferę, a jako „młoda gniewna” – jak ją nazywano w środowisku – mogła stanowić spore zagrożenie. Nigdy nie było wiadomo, kogo i co akurat rozpracowuje. Swój pierwszy materiał poświęciła przedstawicielowi partii demokratycznej, który – jak później się tłumaczył – przez zupełny przypadek przywłaszczył sobie pół miliona dolarów przekazanych na rzecz pomocy ofiarom trzęsienia ziemi w Chinach.

– Frank, chciałabym się z tobą spotkać i chwilę pogadać. Znajdziesz jutro czas na kawę?

– Czyżby w końcu pierwsza randka...? – spytał z przekąsem.

– Nie pochlebiaj sobie. Aż tak bardzo mi się nie podobasz – odcięła się Audrey.

Doskonale wiedział, że nie mówi prawdy, a tym bardziej od dawna ma ochotę na zacieśnienie luźnej do tej pory znajomości. Nigdy nie zastanawiał się nad tym, czy powinni spróbować. Nie ulegało jednak wątpliwości, że ich relacje miały zadatki nie tylko na dobry romans, ale zdecydowanie na coś o wiele trwalszego. Odkąd pożegnał się z Sally – policyjną sekretarką, z którą łączył go kilkuletni związek – nie zadawał się z kobietami. Jak sam mawiał: miał odwyk. Początkowo myślał, że nie wytrzyma długo. Ale mijały tygodnie, a nawet miesiące, zaś on zadowalał się co wieczór szklanką whiskey i pisaniem książki. Jego rodzice, starsi ludzie, od dawna byli na emeryturze. Kupili sobie rozłożysty dom za miastem i urządzili małe gospodarstwo agroturystyczne. Frank lubił tam jeździć, gdy miał czymś mocno zaprzątniętą głowę lub gdy chciał wypocząć. Klimat wioski i pobliskiego miasteczka urzekał go. Co prawda na wsi nie potrafił wytrzymać długo, ale kilka dni pomagało odprężyć się i zapomnieć o całym bożym świecie. Podczas ostatniej eskapady do rodziców odkrył małe wzgórze, przy którym wił się pięknie położony strumyk. Nie potrafił oprzeć się jego urokowi. Usiadł na wielkim polnym kamieniu i mocząc nogi w wodzie, oddawał się błogiemu lenistwu. Pomyślał nawet, że miejsce idealnie nadawałoby się do pisania. Właśnie jutro wybierał się tam i zamierzał kilka dni spędzić z dala od wielkiego miasta, zabierając swojego ukochanego laptopa.

– Wiesz – zaczął po chwili namysłu – mam już plany na jutrzejszy dzień.

– Szkoda. Bardzo byś mi się przydał – powiedziała chłodniejszym, nieco zasmuconym tonem.

– A do czegóż to moja skromna osoba mogłaby ci się przydać?

– Nie chcę rozmawiać o tym przez telefon. Coś mi nie daje spokoju i chciałabym, żebyś mi pomógł.

Frank podrapał się po dawno nieczesanej czuprynie.

– A co byś powiedziała na weekend za miastem? Taki, wiesz, bez żadnych zobowiązań... Jadę jutro do rodziców na wieś. Mają tam małe gospodarstwo agroturystyczne „Cynamonowy Młyn”, i pewnie znajdą jakiś dodatkowy gościnny pokój dla ciebie.

– Serio? – Audrey była zachwycona pomysłem. Szybko jednak skarciła się w duchu, bo przecież samo zaproszenie jeszcze nic nie znaczy i powinna zachować spokój, zwłaszcza że sytuacja, w której się znalazła, nie była – najdelikatniej rzecz ujmując – komfortowa, i to pod wieloma względami. Nie bardzo wiedziała, co ma odpowiedzieć.

– No to jak? Zgodzisz się? Obiecuję być grzeczny jak anioł – dodał z rozbrajającym uśmiechem małego chłopca w głosie.

– Zgoda. Muszę tylko załatwić pewną niecierpiącą zwłoki sprawę. Wytrzymasz z wyjazdem do popołudnia?

– Jasne. Przyjadę po ciebie około piętnastej.

– Doskonale!

Odłożył słuchawkę i zatopił się w myślach. Wyobraził sobie Audrey na zalanej słońcem polanie, moczącą nogi w strumyku. Letnia sukienka, rozwiane włosy, uśmiech na twarzy i to spojrzenie...

Nie dokończył myśli, gdy zadzwonił telefon. Tym razem na wyświetlaczu ukazał się numer matki. Odebrał.

Rozmowa jak zawsze, gdy dzwoniła mamuśka – jak sam ją nazywał – przebiegała według jej ulubionego schematu. Najpierw rytualne powitanie i pytanie o zdrowie, później o to, co jadł w trakcie dnia i na kolację, a następnie, kiedy zamierza się ożenić. Chcieli mieć wnuka. A najlepiej stadko wnucząt. Sami mieli już tylko jego. Siostra Franka, Tamara, zginęła w swoje dwudzieste pierwsze urodziny. Frank żywo pamiętał jej niebieskiego forda, roztrzaskanego w drobne kawałki. Wracała z cukierni z tortem urodzinowym: uśmiechnięta, szalona, szczęśliwa jak zawsze. Machała im ręką przez odkręcony szyberdach, gdy z bocznej ulicy wyjechał wprost na nią rozpędzony samochód dostawczy. Furgonetka na jego oczach wjechała w bok samochodu Tamary. Koszmar pozostał do dziś. Ilekroć wracało tamto wspomnienie, zakrywał oczy dłońmi, jakby chciał, aby wstrząsający obraz przestał się już wyświetlać.

Powiedział matce, że przyjedzie i że powinna zarezerwować dwa pokoje. Wzbudziło to jej ciekawość, ale nie chciała o nic więcej pytać przez telefon.

– Czekamy na ciebie, Frank! – powiedziała podekscytowana swoim donośnym głosem, aż odskoczył od słuchawki.

Tej nocy nie mógł spać. Wiercił się za to niemiłosiernie, przewracając z boku na bok. Zastanawiał się, czy dobrze zrobił, zapraszając Audrey do rodziców. Doskonale wiedział, jak zostanie to odebrane: przyjeżdżał z dziewczyną, a więc to coś poważnego.

Zasnął kilka minut po drugiej. Około czwartej rano obudził go dźwięk dzwonka u drzwi.

Nieprzytomny, ledwo zwlókł się z łóżka.

– Co za cholera... – mruknął do siebie i sięgnął po stary wysłużony szlafrok. Kiedy zapalił światło, w przedpokoju usłyszał ponowny dzwonek.

– Kto tam? – spytał, zdziwiony natarczywością gościa.

– Policja! Proszę otworzyć.

Nie potrafił pozbierać myśli. Co się na miłość boską mogło wydarzyć...?

Kiedy zerknął przez wizjer, zobaczył dwóch funkcjonariuszy w mundurach drogówki.

– Pan Frank Carnegie? – spytali, gdy otworzył im drzwi.

– Tak. A o co chodzi? – Nadal nie rozumiał przyczyny nocnego najścia.

– Jesteśmy z wydziału dochodzeniowego policji drogowej. Chcielibyśmy porozmawiać o pańskiej znajomej Audrey Spencer.

– Nie może zaczekać to do rana? – spytał niegrzecznie.

– Niestety nie. Był pan ostatnią osobą, która rozmawiała z panią Audrey.

– Ostatnią? Przed czym?

Jego myśli zaczęły krążyć dużo intensywniej niż kilka minut temu.

– Możemy wejść?

– Proszę – uchylił szerzej drzwi.

Kiedy weszli do środka, bez pytania usiedli na kanapie, pokazując mu krzesło na przeciwko siebie: zupełnie jakby to on by był ich gościem, a nie na odwrót.

– Zechcecie mi panowie wytłumaczyć, czemu zawdzięczam tę nocną wizytę, czy mam zadzwonić do waszego przełożonego?

– Nie będzie chwilowo dostępny. Jest na oględzinach wypadku. Śmiertelnego wypadku.

Frank pobladł i mocniej oparł się o poręcz krzesła.

– Mamy dla pana bardzo przykre wieści, panie Carnegie. Pańska przyjaciółka, Audrey Spencer, nie żyje.

ROZDZIAŁ 2

Policjanci siedzieli wygodnie na kanapie na wprost Franka i bez specjalnego pośpiechu przeglądali służbowe notatniki. W końcu starszy z nich odezwał się:

– Chcemy, żeby powiedział nam pan, kiedy i dokładnie o czym państwo ostatnio rozmawiali.

Frank, zaskoczony sytuacją, z trudem usiłował pozbierać myśli.

– Właściwie o niczym konkretnym – wymamrotał w końcu przez zaciśnięte ze stresu szczęki.

– Skąd pan znał Audrey?

– Jestem dziennikarzem, tak jak ona. Pracowaliśmy w tej samej stacji telewizyjnej.

– Czy wasza rozmowa miała charakter prywatny czy służbowy? – dopytywał natarczywie tęgawy policjant w nieco przyciasnym mundurze.

Do świadomości Franka zaczynało docierać, że policjanci nie przesłuchują go w żadnym razie na okoliczność wypadku drogowego. Przesłuchanie przypominało raczej rozmowę na temat zdarzenia kryminalnego, w którym on miałby grać jakąś rolę, i to znacznie wykraczającą poza rolę standardowego obserwatora.

– Nie znam się tak dobrze na prowadzeniu śledztw jak panowie, ale nie rozumiem kompletnie sensu waszych pytań. To raczej nie ma żadnego związku z tym, że doszło do wypadku na drodze... – powiedział poirytowany, patrząc policjantowi w oczy.

– Niech pan nam powie z łaski swojej, panie Carnegie, kiedy ostatnio spotkaliście się państwo.

– Nie będę odpowiadał na żadne idiotyczne pytania, niemające nic wspólnego z wypadkiem drogowym. Wynoście się stąd, zanim sięgnę po telefon!

Wstali niechętnie i ruszyli w stronę drzwi.

– Spotkamy się jeszcze, panie Carnegie – rzucił policjant z ironicznym uśmiechem, a jego słowa zawisły gdzieś w powietrzu, w przestrzeni korytarza.

Frank stał dłuższą chwilę bez ruchu po zamknięciu drzwi. W końcu przekręcił zamek i wrócił do kuchni. Jeszcze kilka godzin temu rysował w swojej głowie obrazek Audrey siedzącej nad strumieniem, a dziś rano z wyobraźni wypychało go wspomnienie ludzi w czarnych workach, których można zobaczyć tuż po tragicznym wypadku na drodze. W trakcie swojej dziennikarskiej pracy widział dziesiątki takich worków. Zawsze – bez względu na towarzyszące okoliczności – były one przerażające. Kończyli w nich różni ludzie, niezależnie od swoich przekonań religijnych, partii, do której należeli, czy koloru skóry. Nawet zawartość portfeli nie pozwalała tym bogatszym żyć dłużej. Często – wręcz przeciwnie: ci, którzy mieli więcej gotówki lub dysponowali czymś pożądanym przez innych, kończyli dużo wcześniej i bardziej brutalnie.

Nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. Audrey nie była jeszcze oficjalnie jego dziewczyną, ale bez wątpienia byli ze sobą na tyle blisko, że jej brak odczuwał teraz wyjątkowo boleśnie. Nie należał do gatunku babiarzy. Owszem, miał parę grzechów na sumieniu w swoim poprzednim związku, ale w gruncie rzeczy zawsze był szczerze oddany swojej życiowej partnerce. Simone była przecież dla niego wyjątkową kobietą; a w każdym razie tak ją traktował, choć jak się później się okazało, nie zasługiwała na to... Popełniła coś, czego nie powinna zrobić, i zarazem coś, czego nie godziło się wybaczyć. Zresztą ich związek rzeczywiście się wypalił, i trudno mu było wyobrazić sobie, by jakakolwiek siła mogła to zmienić. Kiedy ich drogi rozeszły się, przez długi czas nie interesował się żadną kobietą. Nie chciał budować związków, przechodzić przez gorycz ewentualnych kolejnych życiowych porażek. Czasem pojawiała się tęsknota za jakimś maleństwem kwilącym w kołysce. Szybko jednak jego romantyczna natura tłumiona była przez instynkt myśliwego, który nie ma czasu na takie zajęcia.

Simone miała podobne poglądy. Nie chciała jeszcze dzieci. Układało się im wyjątkowo dobrze, do czasu, gdy pewien młody porucznik nie został jej bezpośrednim przełożonym: pracowali ze sobą od rana do wieczora, a jak się po pewnym czasie okazało – także i w nocy. Dopiero kiedy Frank poznał Audrey, coś w nim się obudziło. Nadal był świetnym dziennikarzem, gotowym wsiąść do samolotu i lecieć na materiał choćby na kraniec świata; nadal zachowywał niezwykle analityczny umysł, potrafiący dedukować jak najlepszy policyjny komputer, ale bliskość Audrey zmieniała optykę widzenia. Obrazek dziewczyny siedzącej w letniej sukience, z rozpuszczonymi włosami, nad brzegiem strumienia, Frank chował w swojej wyobraźni jak najcenniejszy skarb. Policjanci, którzy odwiedzili go dziś w środku nocy, ten świat brutalnie zdeptali.

Za oknem noc przeistaczała się w poranek. Jak na ironię losu wschodziło piękne słońce. Kiedy w dzieciństwie Frank wyobrażał sobie śmierć bliskiej osoby, zdawało mu się, że za oknem będzie lał straszliwy deszcz, błyskawice będą rozdzierać niebo, a on sam, stojąc w strugach wody, będzie mógł płakać choćby na środku zatłoczonej ulicy, nie zwracając na siebie niczyjej uwagi... Ale nie mógł płakać. Dziś nie potrafił. Zarzucił na siebie długi prochowiec, wsunął ręce do kieszeni i wyszedł na ulicę. Kilka godzin błąkał się bez celu, zatopiony w setkach myśli tłukących się po głowie. Nie zauważył nawet, kiedy podszedł do niego jakiś bezdomny, prosząc o kilka groszy na jedzenie. Minął go, jakby tamten był powietrzem. Nie widział czerwonego światła i przeszedł tuż przed nosem zdziwionego policjanta, który zamiast podnieść gwizdek do ust i ukarać Franka mandatem, odprowadził go tylko wzrokiem.

Poranek zapowiadał ciepły, wręcz upalny dzień. Zmęczony i kompletnie rozbity, Frank odruchowo ruszył w stronę redakcji i po kilkunastu minutach był na miejscu. Kiedy dotarł do głównego budynku, zauważył stojący przed wejściem policyjny radiowóz – ten sam, w który dziesiątki razy wsiadał, ruszając na policyjny dyżur. Tym razem radiowóz nie czekał na niego. Policjanci najwyraźniej zbierali jakieś dane, zapewne dotyczące nocnego wypadku Audrey.

Gdy portier przywitał go smutnym: „dzień dobry”, Frank machnął tylko ręką i powędrował po schodach na drugie piętro, gdzie mieścił się zajmowany przez niego pokój. Mijając dziennikarzy i chłopaków z ekip technicznych, miał wrażenie, jakby wszyscy przyglądali mu się uważnie, w poszukiwaniu oznak rozpaczy i załamania.

Jego aktualna sekretarka, Molly, kiedy stanął w drzwiach biura, przywitała go smutnym wzrokiem:

– Słyszałeś o Audrey? – spytała cicho.

– Tak, Molly. Słyszałem.

Molly doskonale wiedziała, że Frank był nią zauroczony, i zdawała sobie sprawę z tego, jak bardzo musi teraz cierpieć. Otworzyła mu drzwi do gabinetu, a po chwili postawiła na biurku jego ulubioną, aromatyczną kawę z włoskiego ekspresu. O nic nie pytała. Przez te kilka lat współpracy z Frankiem nauczyła się, że kiedy ten ma podły nastrój, lepiej nie wchodzić mu w drogę i nie okazywać nadgorliwości.

Przez kilkanaście minut siedział osowiały i tempo patrzył w wyłączony ekran komputera. W końcu nacisnął guzik głównego włącznika. Gdy ekran błyskawicznie rozświetlił się, wpisał hasło i otworzył pierwszy z brzegu portal informacyjny. Poczuł, jak straszliwy dreszcz przeszywa mu całe ciało, gdy zobaczył nagłówek o szarżującej pojazdem kobiecie, która z potężną prędkością uderzyła w ciężarówkę, a następnie, wyłamawszy barierę ochronną, spadła z mostu. Obok były zdjęcia z miejsca wypadku. Na plotkarskiej stronie miejskiej nagłówek był jeszcze bardziej dosadny: „Bezmyślna dziennikarka zniszczyła służbowy samochód”. Służbowy samochód – jakby to było teraz najważniejsze, pomyślał wściekły Frank. Zero oznak współczucia, zero refleksji, zadumy czy smutku... Frank doskonale wiedział, że w dziennikarskim światku takie zdarzenie służy za idealny, wręcz modelowy temat, na którym da się sporo zarobić, pobierając za wierszówkę. Czytelnicy uwielbiali tanią sensację i newsy, z których kapała krew.

Z obrzydzeniem przeglądał witryny, strona po stronie, doszukując się na nich coraz to nowych sensacji. Wiedział już, że Audrey jechała mostem z prędkością ponad dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Najprawdopodobniej nie zapanowała nad pojazdem, uderzyła w jadącą z naprzeciwka ciężarówkę i odbiła się od niej, ostatecznie wyłamując barierę mostu, przez którą samochód przekoziołkował i spadł kilkanaście metrów w dół, wprost do lodowatej wody. W tym miejscu dno było wyjątkowo zamulone. Płetwonurkowie długo nie mogli wydobyć wraku samochodu. Siła uderzenia o lustro wody była tak duża, że samochód – co w ogóle wydawało się technicznie niemożliwe – pękł na dwie części, zakleszczając w śmiertelnej pułapce ciało Audrey...

Zadzwonił telefon.

– Pan Frank Carnegie? – W słuchawce rozległ się delikatny, ledwo dosłyszalny głos kobiety.

– Tak, to ja. Słucham panią... – rzucił, jak zawsze uprzejmym, choć tym razem bezbarwnym, wypranym z emocji głosem.

– Pamięta pan może, jakiego koloru kwiaty dostał ostatnio na urodziny?

W jego głosie dało się słyszeć poirytowanie:

– Przepraszam, ale nie mam dziś ochoty na quizy – odparł, przekonany, że ma do czynienia z kolejnym sprzedawcą trudno zbywalnych luksusowych dóbr do wyposażenia domu, i odłożył słuchawkę.

Chwilę później telefon zadzwonił drugi raz.

– Słucham – mruknął mało kulturalnie, jeszcze bardziej zniechęcony do jakichkolwiek rozmów.

– Panie Carnegie, wiem, że brzmi to dziwnie w tej sytuacji, ale to bardzo ważne... Czy pamięta pan kolor kwiatów, jaki dostał na ostatnie urodziny od swojej koleżanki z pracy?

Pamiętał je doskonale. To były kwiaty od Audrey i miały kolor tęczy, zielono-żółtą wstążkę i karminowy papier, którym były owinięte, ale po diabła, ktoś go o to wypytuje?

– Tak, pamiętam ten bukiet – odparł mimo wszystko.

Kiedy go dokładnie opisał, po drugiej stronie dał się słyszeć zduszony płacz.

Coraz bardziej zdziwiony, Frank próbował pocieszyć łkającą dziewczynę, a gdy jej szloch na chwilę ustał, podjął nieśmiałą próbę dopytania, o co właściwie chodzi.

– Proszę się uspokoić... Możemy chwilę porozmawiać, ale zdaje się, że nie dosłyszałem pani nazwiska.

– Olivia. Mam na imię Olivia i jestem przyjaciółką Audrey. Wiem, że bardzo pana lubiła i chciała, żebym... sam pan rozumie – w słuchawce znowu dał się słyszeć płacz – żebym... gdyby coś się wydarzyło, a ona nie mogła zrobić tego osobiście, żebym... zadzwoniła do pana i powiedziała, że po drugiej stronie lustra jest inny obraz, który musi pan odkryć.

Frank zastygł bez ruchu. Tego dnia mógł spodziewać się chyba wszystkiego, ale nie tego, że będzie miał zagadkę od Audrey, i to zadaną zza grobu.

– Olivio... jeśli mogę się do ciebie tak zwrócić – powiedział najspokojniej, jak tylko potrafił – nie rozumiem, co chcesz mi właściwie powiedzieć. Może powinniśmy się spotkać i porozmawiać w cztery oczy?

– Nie wiem, czy powinnam. To chyba zbyt niebezpieczne, ale spróbuję, jak tylko się ich pozbędę. Zabierz, proszę, tablet Audrey do siebie i nikomu go nie oddawaj. Nikomu. Słyszysz?

– Nikomu – powtórzył za nią jak w transie.

– Audrey powiedziała też, że musisz bardzo na siebie uważać, a najlepiej, gdybyś do wyjaśnienia sprawy nie wyjeżdżał z „Cynamonowego Młyna”... Nie mogę dłużej rozmawiać. Zabierz tablet i uważaj na siebie. Odezwę się.

Nim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, usłyszał dźwięk rozłączanego połączenia. Oliwia odwiesiła słuchawkę.

Po chwili namysłu Frank nacisnął guzik interkomu.

– Słucham cię, Frank – głos Molly odezwał się niemal natychmiast.

– Czy możesz dla mnie sprawdzić numer telefonu, z którego przed chwilą ktoś do mnie dzwonił?

– Jeśli nie był zastrzeżony, nie powinno być większego problemu – odparła. – Zadzwonię na centralę i zdobędę dla ciebie ten numer.

– Dziękuję ci bardzo, Molly. Zawsze można na ciebie liczyć.

Frank znał Molly od chwili przyjścia do telewizji, kiedy była jeszcze sekretarką i asystentką jednego z dyrektorów. W ramach redukcji stanowisk przenieśli ją do sekcji programowej, uznawszy, że ma wystarczająco wysokie kompetencje, by samodzielnie kierować działem. Nigdy jednak nie przejawiała takich chęci. Wolała ostatecznie pomagać Frankowi i prowadzić sekretariat, w czym była świetna. Zawsze nienagannie ubrana, uśmiechnięta, bystra. Na początku wspólnej roboty umówili się nawet na kolację, jednak oboje doszli do wniosku, że nie będzie to chyba najszczęśliwsze rozwiązanie. Od tamtej pory zostali przyjaciółmi: bez intymnych potrzeb i podtekstów – prawdziwymi firmowymi przyjaciółmi.

Frank wstał energicznie zza biurka i ruszył w stronę pokoju Audrey. Nie miał pojęcia, dlaczego miał tam iść i dlaczego Olivia prosiła go o zabranie tabletu. Wreszcie, co miało oznaczać stwierdzenie, że nie powinien opuszczać „Cynamonowego Młyna”? Informacje, a właściwie pytania, wyświetlały mu się w głowie, jakby na wielkim ekranie ktoś wrzucał kolejne slajdy w postaci haseł, nadrukowanych grubymi czarnymi literami.

Pokój Audrey znajdował się na końcu korytarza, na trzecim piętrze. Dalej był tylko niewielki magazyn podręczny dysków i pamięci do kamer. Frank zatrzymał się w jego pobliżu i gdy już miał chwycić za klamkę, z wnętrza pokoju dobiegły go głosy jakiejś rozmowy. Cofnął się. Cholera, nie wejdę tam przecież i nie zwinę z jej biurka laptopa, jak gdyby nigdy nic – pomyślał. Chciał wrócić do siebie do pokoju, niezauważony, i przyjść tu później, gdy będzie bezpiecznie, jednak nie zdążył. Zza jego pleców wyłonił się przysadzisty jegomość w marynarce w kwiaty – szef programowy, któremu oboje z Audrey podlegali. Pieprznięty pulpet!  – przemknęło mu przez myśl.

– Miło cię widzieć, Frank – tłuścioch wyciągnął rękę na powitanie. – Przykro mi z powodu twojej dziewczyny – rzucił miałko i zamrugał dziwnie swoimi małymi, świńskimi oczkami.

– Nie była moją dziewczyną – poprawił go posępnie Frank.

Tłuścioch machnął niedbale ręką.

– Oj tam, szczegół... Ale skoro już tu jesteś, wejdź, proszę, do środka – wskazał dłonią. – Jest tam kilka osób. Wspominamy ją przy kawie.

Gdy weszli do środka, Frank zauważył na stole dwa duże termosy z kawą i herbatą, paczkę ciastek i dwie miseczki solonych orzeszków. Kilka osób z redakcji rozmawiało półgłosem. Na widok kolejnych gości na firmowej stypie wszyscy zamilkli.

– Powiesz coś, Frank? – spytał tłuścioch.

Frank wzruszył tylko ramionami i sięgnął po papierowy kubek z kolejną kawą. Co on, do jasnej cholery, mógł powiedzieć...? Stracił przecież przyjaciółkę, koleżankę z redakcji. Być może przyszłą dziewczynę i żonę. Jakie to teraz miało znaczenie? Jej i tak tutaj nie było. I w ogóle – nie było jej wśród żywych. Jakiś straszny ból rozdzierał mu serce, a oni chcieli wspominkowych opowiastek! Z drugiej strony, instynkt, wyostrzony telefonem Olivii, kazał mieć się na baczności i dokładnie rozejrzeć, zwłaszcza w miejscu, gdzie powinien leżeć laptop Audrey. Ze zdziwieniem spostrzegł, że na biurku znajduje się wciśnięta między książki końcówka zasilacza. Bladoniebieskie światło wskazywało na to, że sam zasilacz nadal podłączony jest do prądu. Tabletu niestety nigdzie nie było. Kiedy nadarzyła się okazja, usiadł na chwilę przy biurku Audrey, gładząc okładkę notatnika, w którym uwielbiała rysować. Zerknął do teczki stojącej tuż obok. Tam również po komputerze nie było śladu. Ktoś musiał zabrać tablet w ogromnym pośpiechu. Spóźnił się.

Spędziwszy kilkadziesiąt minut w pokoju przyjaciółki, wrócił do siebie, próbując zebrać wszystkie fakty minionej doby. Na małej, żółtej, samoklejącej karteczce Molly podała mu trzy numery telefonów.

– To z tych numerów dzwoniono w tym czasie do redakcji. Nie wiem dokładnie, który to jest, bo rozmowy wchodziły na centralkę równocześnie.

– Jesteś nieocenionym skarbem, Molly – powiedział z autentycznym podziwem.

Silniejszy powiew wiatru, dochodzący z uchylonego okna, zdmuchnął kartkę, którą chwilę wcześniej Frank położył na niewielkim stoliku obok biurka. Schylił się energicznie, by nie stracić z oczu cennego kawałka papieru, gdy ze zdziwieniem dostrzegł, że pod jego biurkiem stoi mała czarna torba podróżna. Nie należała do niego. Już miał głośno wyrazić zdziwienie, informując Molly o niecodziennym znalezisku, gdy rozległ się dzwonek telefonu. Wynurzył się ponownie spod biurka, ściskając w dłoni karteczkę, i odebrał telefon.

– Biuro notarialne „Rogers & Baker” do pana Franka Carnegie – dał się słyszeć w słuchawce głos starszej kobiety.

– Słucham, Carnegie. Jestem przy telefonie.

– Wczoraj otrzymaliśmy zlecenie umówienia spotkania pana z naszym notariuszem. Będzie to wspólnik kancelarii, pan Baker.

– Nic podobnego, to jakaś pomyłka.

– Wyraźnie mam zapisaną prośbę, panie Carnegie, numer telefonu także się zgadza – sekretarka kancelarii nie ustępowała.

– Nie ma mowy. Nie prosiłem o żadne spotkanie. To pomyłka.

Kobieta przeprosiła z niedowierzaniem i odłożyła słuchawkę. Molly zdążyła w tym czasie zniknąć z pokoju, zamykając za sobą drzwi.

Rozejrzawszy się po pustym pomieszczeniu, Frank zerknął ponownie pod biurko, gdzie stała podróżna torba. Do kogo mogła należeć? Czyżby kolejna niespodzianka od Audrey? Kto inny mógłby zostawić mu coś takiego pod biurkiem? Molly z pewnością tego nie zrobiła, mając dość własnych szaf i półek w sekretariacie... Chciał sięgnąć po torbę i dyskretnie zajrzeć do środka. Instynkt podpowiadał mu, że w torbie znajdzie coś niezwykle ważnego. Doszedł jednak do wniosku, że gdyby za nietypowym znaleziskiem kryla się jakaś tajemnica, lepiej było jej nie ujawniać w biurze. W każdej chwili mógł zajrzeć pulpet albo ktoś z jego najbliższej świty.

Frank spojrzał na zegarek. Dochodziła trzynasta. Biuro pomału pustoszało. W sąsiednich boksach redakcyjnych życie także zdawało się zamierać.

Drzwi do pokoju otworzyły się, gdy stanęła w nich Molly.

– Idziesz na lunch czy może chcesz, żebym ci coś zamówiła?

– Nie, dzięki. Mam ochotę pójść dziś wcześniej do domu. Głowa mi pęka.

Molly podeszła do niego i łagodnie położyła mu dłoń na ramieniu.

– Trzymaj się, Frank. Gdyby okazało się, że czegoś potrzebujesz, dzwoń śmiało. Mam dziś w planie wieczór w tawernie. Przyjdź, jak będziesz chciał pogadać.

Jej ciemne, bystre oczy omiotły go współczującym spojrzeniem. Odwróciła się i pomału odeszła, pozostawiając go z tysiącami rozbieganych myśli.

Nie mógł się pozbierać. Co chwila wyświetlał w głowie obraz policjantów, którzy złożyli mu wizytę o czwartej nad ranem.

Upewniwszy się, że nikt go nie obserwuje, przykucnął. Spojrzał na torbę. Nie była duża. Wyglądała dokładnie tak, jak wszystkie torby, jakie zabiera się na jedno- lub dwudniowy wyjazd w delegację. Czarna, poręczna, na malutkich kółeczkach, z wysuwaną rączką. Na wszelki wypadek otworzył swoją szafę na płaszcze. Tam trzymał własny zestaw dyżurny przeznaczony do wyjazdów: torba z kompletem bielizny, kosmetyki, koszula, krawat spodnie i marynarka. Drżącymi rękoma wyjął zawartość torby i – zamiast ubrań – włożył w nią intrygujące znalezisko. Na szczęście wieko bez trudu zamknęło się. Zasunął błyskawicznie zamek i przekonany, że nikt nie odkryje jego sekretu, wyłączył komputer. Zgasił nabiurkową lampkę, przy której uwielbiał pracować, i wyszedł na korytarz.

Chwilę później stał przed budynkiem. Na ulicach panował wyjątkowo niewielki ruch. Po nocnym chłodzie nie było ani śladu, a upał najwyraźniej dawał się już we znaki mieszkańcom, bo nie mieli ochoty opuszczać swoich domów. Machnął na przejeżdżającą taksówkę. Pakistańczyk za kierownicą śpiewnie powtórzył podaną nazwę ulicy i ruszył energicznie we wskazanym kierunku.

Niski, dwupiętrowy budynek był położony w jednej z najlepszych willowych dzielnic miasta. Zamieszkiwało go osiem rodzin, w większości starsi ludzie zainteresowani wyłącznie oglądaniem telewizji i uprawianiem ogródka. Nie wtykali nosa w nieswoje sprawy. Tylko na pierwszym piętrze, tuż obok zajmowanego przez Franka mieszkania, ostatnio zwolnił się lokal. Pani Sanders, mieszkająca tu z górą przez ostatnie ćwierć wieku, niedawno odeszła, a właściwie to została wywieziona przez syna. Sama nie dawała sobie już rady z postępującym Alzheimerem, i choć nie chciała wyjeżdżać, jej adwokat i syn uparli się, przekonując ją, że w przeciwnym wypadku może skończyć się to tragedią. Po kilku miesiącach namawiania, w chwili słabości, poddała się. Razem ze swoim skromnym dobytkiem przeniosła się wówczas do prywatnego domu opieki.

Mieszkanie, które zajmował Frank, należało niegdyś do jego dziadków. Czas był dla niego wyjątkowo łaskawy: zrobione w przedwojennym stylu, sprawiało wrażenie przytulnego, a zarazem pełnego przepychu. Niewielkie płaskorzeźby, umieszczone na ścianach, dodawały mu elegancji i tajemniczości, podkreślając klasę i majętność swoich właścicieli. Ilekroć Frank przekraczał jego próg, wchodził w inny świat: spokoju i harmonii. Tak, to był jego prawdziwy, wymarzony dom. I chociaż od dawana stać go było na kupienie czegoś znacznie większego, nowszego architektonicznie i z wszelkimi możliwymi udogodnieniami, odsuwał od siebie tę chwilę. Teraz pchnął energicznie drzwi budynku i wszedł do środka. Długi jasnozielony korytarz pokonał biegiem. Poranna melancholia i smutek zniknęły na razie bezpowrotnie, a ich miejsce zajęła ciekawość i podekscytowanie. Wewnętrzny system obronny oddalił gdzieś na chwilę emocje spowodowane wypadkiem Audrey, wciskając w to miejsce krótkie i silne impulsy myślowe, poświęcone ostatnim zdarzeniom. Rączka walizki zdawała się go parzyć. Frank podniósł torbę pomału, niemal z namaszczeniem, i ułożył ją na dużym dębowym stole.

Przekręcił zamki w drzwiach, opuścił starodawną potężną zasuwę, która z powodzeniem mogłaby powstrzymać napór kilku silnych mężczyzn, i zamknął okiennice, nieruszane od wielu miesięcy. Dla pewności opuścił rolety.

Gdy zapalił światło, czuł się gotowy do otworzenia walizki. Jego wzrok prześliznął się po fotografiach wiszących na ścianach: dziadkowie stali pod rozłożystą jabłonią, patrząc na siebie, i uśmiechali się. Miał wrażenie, że kątem oka spoglądają również na niego. Tak, jakby przyglądali się temu, co za chwilę miało się wydarzyć w ich dawnym domu. Nieco niżej wisiało zdjęcie rodziców i siostry, które Frank kilka lat temu dostał w prezencie. Oprawione w ciemnobrązową, szeroką ramę było jedynym oryginalnym zdjęciem, które zachowało się z dnia urodzin siostry – dwudziestych pierwszych. Tych samych, podczas których zginęła pod kołami rozpędzonego wozu dostawczego. To zdjęcie przywoływało najsilniejsze wspomnienia. Teraz w zwolnionym tempie obrazy niebieskiego forda siostry i toyoty Audrey nakładały się na siebie, dokładnie tak, jakby ktoś puścił dwa filmy równocześnie. Obie dziewczyny uśmiechały się, obie były młode, piękne, pełne życia; obie siedziały za kierownicą swoich samochodów i niedługo później obie leżały martwe na jezdni. Obraz dwóch czarnych worków, w które technicy koronera pakują zawsze zwłoki, całkowicie rozkleił go.

Frank osunął się bezwiednie na fotel i chyba płakał. Z zadumy wyrwało go dopiero pukanie do drzwi: pukano mosiężną kołatką, przytwierdzoną do solidnego dębowego obicia. Kto to może być...? Pewnie znowu ci cholerni gliniarze...!

Frank wahał się chwilę, czy należy wyjrzeć przez dużego judasza, umieszczonego tuż nad otworem na listy, jednak wiedział, że nie dałoby się wtedy zamaskować jego obecności. Wizjer, choć spełniał doskonale swoją rolę i pozwalał na obserwację osoby stojącej na zewnątrz, przy najmniejszej próbie poruszenia wydawał charakterystyczny dźwięk. Na tyle głośny, że gość dowiadywał się momentalnie o obecności gospodarza w domu. Postanowił więc nie zdradzać się. Niewykluczone, że ktoś widział go wchodzącego lub zamykającego okiennice, ale nawet jeśli tak było, nie miał żadnego obowiązku otwierać.

Natrętne pukanie powtórzyło się kilkakrotnie. Ktoś delikatnie poruszył klamką, sprawdzając, czy drzwi nie są czasem otwarte. Frank zamarł. Stał zaskoczony i wystraszony. Nigdy wcześniej nie doświadczał lęku przed czyjąkolwiek wizytą. Wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach, i choć zdawał sobie sprawę z tego, że mógłby sięgnąć po telefon i zadzwonić na policję, to właściwie co miałby im powiedzieć? Że jest sam w domu, ktoś puka do drzwi, a on boi się sprawdzić, kto stoi na zewnątrz...? Najciszej, jak potrafił, przeszedł do kuchni i otworzył górną szufladę stojącej obok zlewu szafki. Wydobył z niej długi ostry nóż – najdłuższy, jaki tylko mógł znaleźć. Wrócił do pokoju, stanął w lekkim rozkroku, niczym bokser szykujący się do walki, i z niepokojem spoglądał w stronę drzwi. Jeszcze kilka dobrych minut intruz stał pod drzwiami, a klamka kilkakrotnie poruszyła się: kilkakrotnie ktoś zastukał kołatką. Odgłos kroków na korytarzu to oddalał się, to znowu przybliżał. To był mężczyzna. Stąpał powoli. Jego buty miały twardą podeszwę i wydawały głuchy, jakby metaliczny dźwięk. W końcu dało się słyszeć skrzypnięcie ogrodowej furtki i intruz prawdopodobnie odszedł.

Frank ze zdziwieniem zauważył, że jest mokry od potu: koszula przykleiła się do pleców, a po szyi spływały mu lodowate stróżki. Nie wypuszczając z ręki noża, poszedł do łazienki.

Co ty do cholery wyprawiasz?  – pomyślał. – Nic się nie wydarzyło, ktoś zapukał do twoich drzwi, a ty zachowujesz się jak dziesięcioletni dzieciak, gdy rodzice wyjdą z domu. Uspokajał sam siebie, bagatelizując całe zdarzenie.

Gdy w końcu puls wrócił do normy, a oddech uspokoił się, Frank mógł kontynuować. Sięgnął ręką po podróżną torbę. Otwierał ją powoli, z wielkim pietyzmem, by nie uronić niczego, co mogłoby okazać się ważne. Z wnętrza walizki wydobył mniejszą torbę: miała prostokątny kształt, obita była dobrej jakości skórą i wyglądała na niemal nieużywaną.

Chwilę jeszcze wahał się, czy powinien ją otwierać. Odpędziwszy myśl o konsekwencjach przeglądania cudzych rzeczy, energicznym ruchem odsunął błyskawiczny zamek. Ten ustąpił bez najmniejszego problemu, z cichutkim charakterystycznym zgrzytnięciem. Wnętrze torby było jednak puste! Czyżby poniosła go wyobraźnia? Spodziewał się co najmniej klucza do wyjaśnienia zagadkowych zdarzeń ostatniej nocy, a tu kompletne rozczarowanie...

Do stojącej obok czajnika, brunatnej tykwy dolał wrzątku i siorbiąc przez bombiję letnią mate, usiadł przy stole. Kto i po co zostawił tę torbę pod jego biurkiem, skoro była zupełnie pusta? A może ktoś uprzedził go, zabierając jej zawartość, zanim on wziął ją w swoje ręce? Gonitwa myśli przeszkadzała w koncentracji. Coś musiał pominąć, coś przeoczył... Tylko kiedy i co...? Może jednak coś znajdzie w tej torbie...? Frank przysunął się bliżej i raz jeszcze przystąpił do oględzin. Pomału okręcał ekwipunek, oglądając każdą jego ścianę. Przesuwał ręce wzdłuż szwów, dotknął zamków, odwrócił go do góry dnem. A może... Tak, we wnętrzu torby coś wyraźnie delikatnie stuknęło... Natychmiast zajrzał do środka ponownie. Dopiero wtedy dostrzegł, w miękkim welurowym obiciu o kolorze ciemniej wiśni, dodatkową kieszeń. Kaletnik, który ją wykonywał, był niezwykle staranny. Górny rant został przykryty taśmą zdobiącą, a silny rzep trzymał się mocno ścianki. Frank pociągnął za małą wypustkę w lewym górnym rogu i dopiero teraz torba ujawniła swój sekret: kieszeń miała nie więcej niż cztery i pół centymetra szerokości i najwyraźniej wykonana została na specjalne zamówienie, zaś w jej wnętrzu mieścił się idealnie dopasowany do niej tablet. Frank delikatnie ujął jego brzeg, jakby bojąc się, że może go zniszczyć przy byle dotknięciu. Na szczęście konstrukcja była niezwykle solidna. Chwilę mocował się z oporną skrytką, gdy urządzenie wysunęło się na blat stołu.

Audrey z ruggedem...? Czy ta delikatna dziewczyna z klasą i odrobiną nonszalancji w zachowaniu i ubieraniu się pozwoliła sobie na tablet w iście wojskowym stylu? – pomyślał.

Uniósł wieko osłony. Konstrukcja wykonana ze stopów magnezu mogła zabezpieczyć maszynę przed niemal każdymi warunkami. Rugged tablet Zebra XC6 DMSR Ultra, niemal niedostępny na cywilnym rynku, spełniał najostrzejsze kryteria stawiane przez wojsko. Osłony na porty USB i czytniki kart, odporny na upadki, pył i wodę, z ekranem przystosowanym do umieszczania na małym wysięgniku – sprzęt ten umożliwiał natychmiastową zmianę w poręczne centrum dowodzenia danymi. Widok pancernego tabletu robił wrażenie.

Frank pstryknął przełącznikiem. Dziesięciocalowy ekran ożył. Cichy szum dysków wypełnił dźwiękiem pomieszczenie. Czegoż innego mógł się spodziewać? Napis „LOGIN & PASSWORD” wyświetlił się i kilkakrotnie zamigał bladoniebieskim kolorem w białej ramce. Co dalej, mądralo? Informatyka – mimo że Frank dość pilnie słuchał na wykładach – nie należała do jego ulubionych przedmiotów. Potrafił sprawnie obsługiwać edytory tekstów, kilka programów graficznych, znał podstawy systemu operacyjnego, ale umiejętności hackerskich niestety nie posiadał. Praca dziennikarza dała mu jednak coś absolutnie bezcennego: kontakty w każdej możliwej branży. Wyjął więc komórkę z kieszeni marynarki i wahając się nad wyborem rozmówcy, pomyślał najpierw o Jacku, który był doskonałym informatykiem, lecz nie potrafił trzymać języka za zębami. Kilka miesięcy temu Frank dostał cynk od informatora, który przekazał im dysk z zapisami nielegalnych transakcji handlarzy kradzionymi samochodami. Zaufał mu, licząc tylko na odszyfrowanie informacji. Zanim jednak stacja Franka zdążyła przygotować materiał, konkurencja wyemitowała w programie informacyjnym wszystkie najistotniejsze dane. I choć sytuacja podobno była zupełnie niezamierzona, Jack przyznał się do pozostawienia dysku w rękach przyjaciółki z TTV Info. Od tamtej pory Frank nie miał potrzeby ani ochoty pracować z Jackiem. Teraz jednak jego umiejętności bardzo by się przydały, ale dobro sprawy wymagało absolutnej dyskrecji, zatem innych rozwiązań. Matias był w połowie Kanadyjczykiem, a w połowie Finem. Naprawiał sprzęt radiolokacyjny i policyjne radiostacje, czasem dorabiał przy zepsutych telewizorach sąsiadów. Podstawy elektroniki wystarczą chyba do obsługi sprzętu informatycznego...?

Matias odebrał telefon po trzecim sygnale.

– Co tam, gwiazdorze?

– Matias, jesteś w mieście?

– Czyś ty rozum postradał, stary? W taką pogodę siedzieć w domu? Kije moczę nad jeziorem.

– Możesz mi pomóc? Mam opornego tableta.

– Wrócę w poniedziałek rano. Wytrzymasz do tego czasu?

– Obawiam się, że to zbyt długo.

– Jestem w zatoce północnej. Jeśli ci tak bardzo zależy, to może dam się przekonać skrzynką dobrego piwa...

Frank wyłączył ponownie tablet i rozejrzał się po mieszkaniu. Stara wypłowiała sportowa torba nadawała się idealnie do zapakowania w nią niewielkiego urządzenia. Na wierzch Frank narzucił spodenki sportowe i ulubiony t-shirt z logo FBI, przez chwilę zastanawiając się, czy gość, który odwiedził mieszkanie kilkadziesiąt minut wcześniej, nie czeka gdzieś na zewnątrz. Przyłożył ucho do drzwi: na zewnątrz panowała kompletna cisza. Odczekał kilkadziesiąt sekund i pomału odchylił klapkę wizjera. Nikogo nie dostrzegł. Przekręcając zamki, otworzył drzwi: z prawej strony na podłodze dostrzegł jednak jakiś cień, i natychmiast cofnął się domu. Cholera! – skarcił sam siebie. Co ty właściwie robisz...?!

Kilkanaście minut później ponownie otworzył drzwi. Cień zniknął. Nie słyszał w międzyczasie nawet najlżejszego szmeru; nie zauważył żadnego ruchu. Najpewniej wydawało mu się tylko, że coś jest nie w porządku. Wyobraźnia potrafiła prowadzić go wspaniale, gdy tworzył, wymyślał plany filmowe czy pisał artykuły, teraz jednak stanowiła zbędny balast.

Rozejrzawszy się kilkakrotnie dla pewności, opuścił szybko budynek.

Ulubiony lancer evolution X stał zaparkowany na podwórku tuż obok garażu. Posiadanie garażu stanowiło o wyższym statusie społecznym, a w tym mieście sporo kosztowało wynajęcie dodatkowej przestrzeni. Frank na szczęście nikomu za nią nie musiał płacić. Garaż należał do rodziny od wielu lat i był ulubionym miejscem pracy dziadka – stary cieśla lubił spędzać tam czas. Zawsze miał coś do zrobienia. Toczył, szlifował, lutował, spawał; w sumie – robił wszystko, by nie spędzać zbyt wiele czasu ze swoją marudną żoną. Babcia – cudowna kobieta – posiadała oprócz niezliczonej ilości zalet i dobrych cech jedną, która doprowadzała wszystkich do szaleństwa: kiedy tylko zaczynała mówić, nie potrafiła się zatrzymać. Najkrótsze monologi wygłaszała jedynie w czasie modlitwy. W każdym innym wypadku potrafiła zamęczyć swoimi przemyśleniami. Każdego.

Na szczęście podwórko było zupełnie puste. Głośne szczeknięcie alarmu i otwieranego zamka wywołało silną reakcję nerwową. Frank szybko wskoczył do środka i uruchomił silnik. Cichy pomruk auta uspokajał go. Nie dalej jak kilka miesięcy temu dokonał zmiany: z wysłużonego pajero przesiadł się na mitsubishi lancera. Najnowszy wypust Japończyków nie należał co prawda do tanich, ale w końcu było go na to stać. Poprzednie auto dawało komfort, ogromną przestrzeń kabiny i widok z góry – bez trudu pokonywał nim najwyższe krawężniki czy strome wzniesienia. Potrzeba zmiany pchnęła go w stronę auta szybkiego, sportowego. Zastępując kolegę z redakcji motoryzacyjnej na premierze samochodowej, przejechał się srebrnym cackiem i od tej pory nie potrafił myśleć o innym aucie. Cacko to kryło przecież pod maską dwulitrowy silnik z blisko trzystu sześćdzisięcioma końmi mechanicznymi. Mniej niż pięć i pół sekundy do setki dawało na drodze poczucie władzy i wyjątkowości...

Frank pomału wytaczał się na ulicę. Nie dostrzegł niczego niepokojącego. Zrobił kilka okrążeni wokół dzielnicy. Upewniwszy się, że nikt go nie obserwuje, skierował auto na drogę prowadzącą w stronę zatoki. Dziewięćdziesiąt kilometrów, które dzieliło go od Matiasa, pokonał w niespełna godzinę, z wliczonym w to tankowaniem i zakupem zamówionej skrzynki piwa corona.

Matias czekał na pomoście w pobliżu niewielkiego domku letniskowego. W starych klapkach i wypłowiałym t-shircie sprawiał wrażenie olbrzyma wyrwanego z baśni. Poruszał się niezgrabnie i nad wyraz wolno. Tylko bystre spojrzenie zdradzało prawdziwy charakter.

– Gdzie masz zabawkę? – spytał, chwytając łapczywie oszronioną butelkę piwa.

– Chodźmy do środka, to ci pokażę.

Mat przyjrzał mu się z lekkim zdziwieniem.

– Frank, o co chodzi z tą konspiracją? Dziwnie się zachowujesz.

– Sam nie wiem. Może odrobinę przesadzam.

– Stało się coś?

– Nie. Naprawdę wszystko w porządku.

– Przecież widzę, że coś cię gryzie. Jeśli nie chcesz, możesz nie mówić, ale wiesz, stary, że pewne rzeczy lepiej wyrzucić z siebie i mieć to z głowy...

Frank chwilę zastanawiał się nad wersją wydarzeń, jaką powinien podać Matiasowi. Wtajemniczenie go w ciąg zdarzeń mogło przynieść rzeczywiście pewną ulgę i zrzucenie z siebie ciężaru, ale zachowanie tajemnicy gwarantowało wyższy poziom bezpieczeństwa. Jak jednak wytłumaczyć mu, dlaczego przywozi ze sobą cudzy tablet i się do niego włamuje...?

Ostatecznie wygrała szczerość. Frank doszedł do wniosku, że prawda będzie lepsza. Kiedy usiedli na niewielkich fotelach, bez zbędnych wstępów opowiedział o zdarzeniach minionej nocy i znalezisku w postaci tabletu. Matias na szczęście nie należał do maruderów, kierujących się rzekomo etycznymi względami. Pokiwał współczująco głową, na znak, że rozumie, i nie zadawał więcej pytań. Chwilę raczył się z chłodnym piwem, zatapiając się we własnych myślach. W końcu obrócił się energicznie w stronę gościa:

– Czego ode mnie dokładnie oczekujesz?

– Nie wiem – odpowiedział szczerze Frank. – Na początek uruchomienia tableta i złamania hasła, a później okaże się, co znajdziemy w środku.

– W porządku. Daj mi go.

Matias cicho gwizdnął, zobaczywszy urządzenie.

– O, cholera, całkiem niezła maszyna. Wojsko i służby mundurowe lubią jej używać. Serio uważasz, że należała do Audrey?

– Myślę, że tak, choć szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie, by ona sama coś takiego była zdolna kupić. No wiesz... raczej spodziewałbym się nowego modelu iPada, lśniącego bielą obudowy, podłączonego do najnowszej generacji głośników harman kardon typu aura black ze szklaną kopułą.

Matias pogrzebał chwilę w przepastnej torbie, stojącej w kącie pokoju.

– Mam coś, co powinno załatwić sprawę – mruknął sam do siebie i podłączył pendriva do gniazda. Frank wstrzymał oddech: niebieska lampka, ukryta w obudowie przenośnej pamięci, zamigała żywiej zgodnym rytmem z kontrolką pracy dysku i już po chwili ich oczom ukazał się pulpit. Stalowoszary kolor tła kompletnie nie pasował do Audrey. A może tylko tak mu się zdawało? Może rzeczywiście nie znał jej tak dobrze, jakby chciał? Refleksję zachował jednak dla siebie. Przyglądał się w milczeniu, jak szybko biegające po klawiaturze palce Matiasa wystukują kolejne komendy.

– Ten komputer ma na dysku dwie partycje. Jedna jest kompletnie wyizolowana od danych i ma tylko pliki systemowe. Do tej mogę dostać się bez większych kłopotów. Za to na drugiej ktoś upchnął jakieś trzy bardzo duże pliki i kilka mniejszych.

– Potrafisz je otworzyć?

– Zaraz się przekonamy – mruknął półgłosem, wklikując w ekran tabletu długie rzędy komend składających się z liter i cyfr.

Kolejne kilkadziesiąt minut upłynęło w kompletnej ciszy. Nerwy Franka nie pozwalały mu spokojnie siedzieć. Podczas gdy Matias przebierał palcami po klawiaturze, Frank nerwowo wiercił się w miejscu, starając się zahipnotyzować wzrokiem ekran.

– I co? – przerwał nagle ciszę, nie wytrzymując napięcia. – Masz coś?

– Na razie nic. I jeśli chcesz wiedzieć, nie zanosi się na to, że w ciągu najbliższych kilku godzin uda mi się pokonać zabezpieczenia. Twoja dziewczyna ma FDE.

Frank wybałuszył oczy.

– Że co ma?! – podniósł głos. – Mów po ludzku, bo nie rozumiem.

– FULL DISC ENCRYPTION, czyli pełne szyfrowanie dysku. Każdego, nawet pojedynczego bajta pamięci. Na dodatek zamontowali jej TPM, specjalny układ mikroprocesorowy, który obsługuje całość kryptograficznie. A cold boot attack to, jak na mój gust, jedyna metoda, żeby złamać to cholerstwo.

– Ile to może potrwać?

– Przy dużym szczęściu będzie kilka godzin. Ale przy jego braku nawet kilka tygodni lub wcale nie dobierzemy się do tych danych.

– Co proponujesz? – spytał Frank, poirytowany niespodziewana przeszkodą.

– Zostaw mi to – zasugerował. – Może coś zdziałam, choć, prawdę powiedziawszy, nie tak wyobrażałem sobie pierwszy od kilku miesięcy weekend na rybach.

Frank zmarszczył brwi.

– Może jakoś ci to wynagrodzę – odparł. – Ale tyko wtedy, gdy zadzwonisz do mnie z dobrymi informacjami – próbował żartować.

Matias, jak zahipnotyzowany, wpatrywał się w niewielki ekran, wpisując kolejne linijki komend.

– Lepiej już idź, bo teraz nie dogadasz się ze mną – mruknął, machając ręką w stronę drzwi.

Frank przerzucił pustą torbę przez ramię i pomału, bez pożegnania, ruszył w stronę samochodu.

ROZDZIAŁ 3

Komórka nerwowo zawibrowała w kieszeni. Czekał na jej telefon od chwili, kiedy pierwszy raz się usłyszeli. Audrey nigdy nie była szczególnie wylewna. Nie opowiadała o swoich znajomych i przyjaciółkach: zero informacji o rodzinie, bliższych czy dalszych krewnych, pochodzeniu i zwyczajach. Na wyświetlaczu pojawiło się niedawno poznane imię przyjaciółki – Olivia. Frank odebrał połączenie. Kiedy zdążył przyłożyć słuchawkę do ucha, doleciał go krótki stłumiony szloch dziewczyny. Nie był najlepszy w pocieszaniu. Nie bardzo wiedział, jak się za to zabrać. Na dodatek jego stan emocjonalny był podobny do jej stanu; sam potrzebował teraz pomocy. Choć nie bardzo mu się to udawało, starał się, by chociaż jego głos zabrzmiał naturalnie.

– Frank, słucham – rzucił sucho do słuchawki.

– Cześć, Frank, pamiętasz mnie?

– Jasne, Olivio, że pamiętam. Czekałem na twój telefon... Mów, co się dzieje i gdzie możemy się spotkać.

– Prawdopodobnie moja linia jest na podsłuchu. Nagrywają wszystkie dłuższe rozmowy, więc opowiem ci wszystko, jak się zobaczymy. Mam coś dla ciebie od Audrey. Przyjedź punktualnie na dwudziestą trzecią do „Olympic Golf Club”. Będę czekała na głównym polu przy piętnastym dołku. Nie wchodź do domku klubowego. Idź prosto na green. Trasa jest wyraźnie zaznaczona na mapie klubu. Gdyby ktoś cię o coś zapytał, powiedz, że idziesz do konserwatorów. Oni zawsze pracują w nocy i nikogo to nie powinno zdziwić. Nie rozmawiaj z nikim.

Nim zdążył o cokolwiek dopytać, połączenie szybko zostało przerwane. Spojrzał na zegarek. Do spotkania zostało mu prawie pięć godzin. Kompletnie nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. Nie chciał jechać do domu: tam by chyba zwariował. Przyjęcie zaproszenia Molly do tawerny również nie było dobrym rozwiązaniem. Jadąc bez celu w stronę centrum, zatrzymał się przy niedużym sklepie myśliwskim, nie wiedząc nawet, dlaczego to zrobił – po prostu zaparkował samochód i wszedł do środka.

Sprzedawca spojrzał na niego jakby nieobecnym wzrokiem i wrócił do lektury gazety. Frank zdążył obejść kilka razy niewielkie pomieszczenia sklepu i zauważyć, że cały przybytek składał się z trzech niewielkich sal, połączonych ze sobą wąskim korytarzykiem. W każdej równymi rzędami stały przeszklone gabloty, jasno oświetlone wewnętrznymi halogenami.

– Potrzebuje pan czegoś konkretnego? – usłyszał nagle tuż za plecami cichy głos sprzedawcy. Nie spodziewając się go w tym miejscu, gwałtownie odskoczył.

– Pan chyba lekcje chodzenia pobierał u duchów.

Stary uśmiechnął się lekko, jakby słowa klienta sprawiły mu przyjemność.

– Gdybyś, chłopcze, służył dziesięć lat w Legii Cudzoziemskiej, też byś tak chodził. Inaczej by cię już dawno nie było – wyjaśnił sprzedawca. – Chodzenie to podstawa przeżycia. Jeśli chcesz wyjść obronną ręką z opresji, musisz umieć szybko i bezszelestnie się poruszać. Ale nie będę cię zanudzał mądrościami starego kaprala. Powiedz lepiej, czego potrzebujesz.

Frank wzruszył ramionami. Nie wiedział, co pchnęło go do tego właśnie sklepu ani tym bardziej, co chciał kupić. Jedyne, co przychodziło mu na myśl, to broń, która dodałaby mu trochę odwagi. Szczerze mówiąc, nie należał do ludzi strachliwych, ale ostatnie kilkadziesiąt godzin potrafiło skutecznie wzburzyć jego wewnętrzny spokój. Śmierć Audrey, nocna wizyta policji, tajemniczy tablet, a teraz wizja spotkania z Olivią, które miało odbyć się w nocy – to wszystko było tak szalone i niewiarygodne, że zupełnie się pogubił. Jedyne, czego był pewny, to konieczność posiadania jakiegokolwiek narzędzia do samoobrony, w razie gdyby... No właśnie: gdyby co? Gdyby miał się spotkać z kimś nieprzyjaznym? Gdyby miał walczyć?

Z jednym przeciwnikiem poradziłby sobie raczej bez trudu. Przypomniał sobie właśnie, jak kilkanaście lat temu trafił na pierwszy trening, gdzie jego mistrzem był własny ojciec, który doskonale znał kilka sztuk walki wchodzących w skład budo. Frank – mimo że nieśmiały i wycofany towarzysko, przynajmniej gdy był nastolatkiem – poznał przesympatyczną Paulettę. Pech chciał, że dziewczyna zdążyła wpaść w oko największemu zabijace ze szkoły, który wraz z kolegami dopadł Franka po lekcjach i bardzo usilnie przekonywał go do zerwania wszelkich z nią kontaktów, nie szczędząc kopniaków i ciosów wyćwiczonych podczas treningów ulicznego karate. Kiedy zmaltretowany, z podbitym okiem i siniakami na całym ciele dotarł do domu, matka chciała dzwonić na policję. Ojciec odebrał jej słuchawkę i przerwał połączenie. Zabrał go do szopy na podwórku i tam zaczął szkolić. Frank kilkanaście miesięcy opanowywał sztukę aikido i jju-itsu: cierpliwie ćwiczył duszenia, dźwignie i pady, a później rzuty i cięcia jo i bokkenem– czymś w rodzaju drewnianego miecza, który potrafiłby przy odpowiedniej sile uderzenia rozłupać na pół ludzką głowę. I mimo że Pauletta okazała się niewarta tego wysiłku, Frank i tak stoczył o nią walkę – pierwszą i jedyną jak dotąd w swoim życiu. Na szkolnym korytarzu obrócił rozjuszonego przeciwnika i wykonał ushiro eri dori – klasyczny uchwyt z tyłu, który wykończył pięknym rzutem z podcięciem. Rozpłaszczony nos przeciwnika, powalonego sprawnie na posadzkę, pod którym rozlała się groźnie wyglądająca plama krwi, utkwił Frankowi w pamięci do dziś. Nie tylko zresztą jemu. Od tamtej pory nikt nie próbował go atakować.

Z czasem Frank zaprzestał ćwiczeń, osiadając na laurach, mimo iż ojciec wpajał mu zasady regularnych treningów. Uznał, że umie już wystarczająco dużo, by poradzić sobie z przypadkowo spotkanym chuliganem...

– Ogląda pan na zmianę japońskie miecze i noże. Który panu podać? – spytał usłużnie sprzedawca, otwierając wprawnym ruchem drzwi gabloty.

Frank lubił stal: to również rodzinna tradycja. Ojciec miał sporą kolekcję noży bojowych, rzutek i mieczy. Sam jednak nigdy nie zdobył się na kupienie takiego sprzętu. Teraz chyba czegoś takiego właśnie potrzebował – tak dla pewności, gdyby coś się miało nagle przydarzyć. Patrzył jak urzeczony na pięknie wykonane ostrza: błyszcząca, wypolerowana stal, piękne kucie, silna rękojeść. Sięgnął po kilka kolejnych modeli.

– Chce pan powiesić to na ścianie czy mieć przy sobie?

– Raczej przy sobie – odpowiedział niepewnie, nadal nie wiedząc, czego właściwie oczekuje.

– Jeśli potrzebuje pan czegoś w stylu tactical-knife, to polecam ten model – sprzedawca podał mu z górnej półki niewidoczny wcześniej sporych rozmiarów nóż.

– To klasyk. Cold Steel SRK. Używają go często siły US Navy Seals. Idealny na wypad za miasto, wyprawę w góry i w razie potrzeby na ulicę.

Nóż miał prawie trzydzieści centymetrów długości i świetnie leżał w dłoni, na tyle, iż po chwili Frank miał wrażenie, że nie rozstawał się z nim od urodzenia. Nie był tani, ale cena w tej chwili obchodziła go najmniej.

– Głownia sto pięćdziesiąt dwa milimetry, ostrze gładkie, stal AUS 8A, piekielnie odporny na tępienie. Pokryty teflonem. Praktycznie niezniszczalny. Ma pan z nim dożywocie!

– Byle nie za kratkami – uśmiechnął się Frank.

– A to już zależy od tego, czy da się pan złapać. Ale jeśli chcesz, młody człowieku, rady starego legionisty – sprzedawca przyciszył konspiracyjnie głos – to nie przyznawaj się nigdy i do niczego. Jak cię złapią, mów, że to nie ty zrobiłeś, nawet jeśli nie wiesz, o co pytają. Jak uchwycą twoją dłoń, powiedz, że to nie twoja ręka. Nóż ktoś ci podłożył. A tak w ogóle, to przecież ciebie tu nie ma. – Stary uśmiechnął się i mrugnął szelmowsko. Najwyraźniej wiedział, co mówi.

Frank wziął SRK, latarkę Maglite i mały miotacz gazu Sabre. Wrócił do samochodu. Wcisnął blokadę drzwi i wypakował pomału zakupy z reklamówki. Pstryknął wyłącznikiem latarki – silny strumień światła zalał wnętrze kabiny, i mimo że na dworze było jeszcze dość jasno, dało się wyraźnie zauważyć różnicę. Chwilę ważył latarkę, na przemian w lewej i prawej dłoni. Zamarkował kilka uderzeń i po chwili wcisnął latarkę pod siedzenie pasażera. Nóż, który właśnie kupił, miał fabrycznie dopasowaną kaburę z mocowaniem do pasa. Chwilę trwało zanim sztywno przypiął ją i wyjął ostrze z pochwy. Delikatnie gładził kawałek czarnej jak noc stali, zupełnie jakby stał mogła cokolwiek czuć i rozumieć. Kto wie, może pisana jest jej rola dozgonnej przyjaciółki...? Czuł się zdecydowanie pewniej, mając ten drobiazg ze sobą.

Miotacz z gazem wzbudzał w nim najmniejsze emocje. Zaawansowany technologicznie, niezbyt dużych rozmiarów pojemnik Sabre Red wskazywał poziom żelu: pełne uzbrojenie. Na opakowaniu widniała dokładna instrukcja użycia, stężenia środka drażniącego i jego przeznaczenie.

W kartonowym pudełku Frank znalazł pokrowiec z opaskami, przeznaczony do mocowania na rękawie. Chciał rzucić pojemnik pod siedzenie – tak jak chwilę wcześniej zrobił to z latarką – jednak doszedł do wniosku, że skoro ma grać rolę bohatera, lepiej wypadnie, mając i to uzbrojenie ze sobą. Przypiął rzemienie na lewym ramieniu i osadził na nich pojemniczek – w razie potrzeby mógł sięgnąć tam błyskawicznie. Zsunął rękaw koszuli tak, by nowy nabytek nie rzucał się w oczy, po czym chwilę siedział, patrząc niewidzącym wzrokiem przed siebie. W końcu przekręcił kluczyk w stacyjce. Umysł zarejestrował miły pomruk silnika i ulubiony kawałek Guns N’Roses: „Don’t cry. Talk to me softly. There’s something in your eyes. Don’t hang your head in sorrow and, please, don’t cry”...

Słuchając muzyki, przed oczami znów widział Audrey. Stała przy redakcyjnym automacie do napojów i uśmiechała się, częstując go kawą; patrzyła mu w oczy. Była taka piękna. Tak wspaniale się poruszała. Nie szła, lecz płynęła. Musiał tam pojechać... Musiał to zobaczyć... Długo odpychał od siebie mroczną pokusę obejrzenia miejsca, gdzie zginęła, aż w końcu sięgnął po telefon. Stary poczciwy Michael był jak zawsze pod ręką. Odebrał po pierwszym sygnale.

– Witaj, Frank!

– Hej, amigo! – rzucił Michael. Był gliną, który potrafił dzięki swoim kontaktom działać niemal cuda, zaś lata spędzone w wydziale narkotykowym wywindowały go na sam szczyt. Może nie był to szczyt popularności i władzy, ale na pewno szczyt sympatii kolegów w innych wydziałach.

– Potrzebuję twojej pomocy – zaczął niepewnie Frank.

– Przyjedź po mnie. Pojedziemy tam razem.

Wiedział... Cholera, wiedział, że chodzi o Audrey i jej wypadek. Frank wcisnął mocniej pedał gazu. Lancer skoczył do przodu, wyprzedzając kolejne samochody. Piętnaście minut później był pod domem Michaela.

Gdy razem dotarli na miejsce wypadku, nie było po nim nawet najmniejszego śladu. Służby miejskie sprawiły się wyśmienicie: droga idealnie oczyszczona, barierki i krawężniki naprawione, a do tego przemalowane świeżą farbą. Nieopodal, na chodniku, płonął jeden niewielki czerwony znicz. Ktoś musiał go tu całkiem niedawno postawić. Tylko jeden, nic więcej. Władze miasta były niezwykle wrażliwe na tym punkcie: nikt nie chciał, by pamiątki śmierci zaśmiecały ulice. Jakkolwiek brutalnie by to nie brzmiało, wszyscy cenili sobie czystość, i gdyby pozwolili na pozostawianie lampionów, krzyży i zniczy w miejscach śmiertelnych wypadków i samobójstw, całe miasto płonęłoby jak wielka pochodnia.

Frank poczuł chłód. Jakaś nieznana mu dotąd siła rozdzierała jego piersi. Patrzył jak zahipnotyzowany przed siebie, uświadamiając sobie, jak bardzo mu jej brakuje. Wiedział, że od tej pory nic nie będzie już takie samo. „Wind of change” Scorpionsów wycisnęło z niego jedną gorzką łzę.

– Przyłożyła z taką prędkością, że nie miała żadnych szans na przeżycie – powiedział cicho Michael. – Chcesz zobaczyć samochód...?

Podjechali na policyjny parking, gdy Michael machnął wartownikowi legitymacją. Ciężka metalowa brama strzeżonego parkingu pomału przesunęła się. Kiedy wjechali na plac, w oczy rzucił się Frankowi ogrom samochodów: były powyginane w najdziwniejsze strony, z urwanymi dachami, wyrwanymi maskami; bez szyb czy drzwi sprawiały przygnębiające wrażenie. Samochód Audrey, a raczej to, co z niego zostało, znajdował się w pobliżu budki wartownika. Był umieszczony – podobnie jak kilka innych pokiereszowanych aut – w oddzielnym zamykanym boksie, wykonanym z metalowej siatki. Wysokie na jakieś trzy metry ogrodzenie skutecznie uniemożliwiało podejście do wraku.

– Dalej nie dojdziemy – mruknął Michael. – Samochód jest jeszcze przed badaniami śledczych i nikt nie może mieć do niego dostępu.

Frank wpatrywał się w roztrzaskaną toyotę. Corolla musiała z ogromną prędkością uderzyć w coś o wiele większego i silniejszego od niej samej. Fotel kierowcy praktycznie znajdował się w miejscu tylnej kanapy; strzępy poduszek powietrznych i kurtyn zwisały bezładnie, lekko kołysząc się przy silniejszych podmuchach wiatru. Na siedzeniach lśniły ciemnobrunatne zaschnięte ślady krwi.

– Jechała – według wstępnych wyliczeń techników – ponad sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. Nie miała najmniejszych szans na przeżycie przy takim uderzeniu w ciężarówkę...

– Ale na tym odcinku mostu nie jest praktycznie możliwe uzyskanie takiej prędkości! – zauważył niemal bezgłośnie Frank. – Musiałaby nacisnąć pedał gazu do oporu i pruć całą mocą, żeby się tak rozpędzić. To jakiś absurd.

– Mówisz, że nie chciałaby się zabić?

– Nie ma takiej opcji! Nie Audrey. Coś musiało się stać.

W milczeniu stali jeszcze kilkanaście minut. Michael pozwolił mu ogarnąć emocje i pozbierać się: położył mu na ramieniu dłoń i pociągnął w stronę wozu.

Wracając, zatrzymali się w niewielkim pubie Labrador i długo dyskutowali na temat wypadku, analizując wszystkie możliwe przyczyny tragedii.

– Wygląda to na samobójstwo, stary – twierdził Michael, poklepując Franka po plecach.

– Ale to niemożliwe! Dzwoniła do mnie niewiele wcześniej. Wszystko było w najlepszym porządku; umówiliśmy się nawet na wspólny weekend. Nigdy czegoś takiego by nie zrobiła. Nie Audrey!

– A może to jakiś kłopot z maszyną? Może zablokował jej się pedał gazu?

– To też raczej mało prawdopodobne. Pedał gazu blokuje się niezwykle rzadko, na dodatek na pozycji, w jakiej został ustawiony... To musiałoby oznaczać, że Audrey wcisnęła gaz do dechy natychmiast po wjechaniu na ruchliwą ulicę.

– Sugerujesz, że ktoś pomógł jej zginąć...?

Mimo iż myśl wydawała się początkowo niedorzeczna, teraz nie potrafił myśleć inaczej. Zwłaszcza w świetle okoliczności dodatkowych, o których na razie nie chciał Michaelowi opowiadać.

Pożegnali się krótko po dziesiątej.

Została godzina.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

.