ALICJA

SINICKA

FLORYSTKI

Copyright © by Alicja Sinicka, MMXXIII

Copyright © by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXIII

Wydanie I

Warszawa MMXXIII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Spis treści

- Motto

- Prolog

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

- Rozdział 31

- Epilog

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Zbrodnia, mój kochany, to tylko nagłe podsumowanie tego, co już nieznacznie robimy codziennie...

Leon Kruczkowski, Dramaty

Prolog

Kroczy ścieżką usłaną wielkimi, płaskimi kamieniami. Na szlaku nie widać prawie nikogo, co trochę ją martwi. Jakiś czas temu z przodu majaczyły jeszcze sylwetki trzech mężczyzn, ale teraz zniknęły. W powietrzu unosi się mgła. Nie jest gęsta, ale i tak podsyca niepokój, uczucie samotności.

Odwraca się. Nikt za nią nie idzie, choć zdawało jej się, że wyraźnie słyszała odgłosy kroków, ale być może to tylko jej wyobraźnia. Od chwili, gdy otworzyła nad ranem oczy, rzeczywistość zdaje się do niej krzyczeć. Wszystko jest większe, wyraźniejsze, żywsze. Czuje się obserwowana, jakby świat czekał z zapartym tchem na każdy jej ruch.

Nie ma na co patrzeć, myśli, takie jak ja nie zasługują na nadmierną uwagę, choć zawsze o nią zabiegamy. Wstęgi złotych włosów płyną po jej plecach, które opina czarna, ortalionowa kurtka. Nie zamierza ich związywać, przynajmniej nie teraz. Rozcięcie obok wargi pali do żywego. Co chwilę przykłada do niego zimne opuszki palców, wtedy robi jej się lepiej. Ból na moment ustępuje. W oddali widzi już strome wzniesienie i wąską, skalną półkę zabezpieczoną łańcuchami. Na chwilę się zatrzymuje. Bierze głęboki wdech i przymyka oczy. Pod powiekami widzi białe, wilgotne od deszczu hortensje. Wielkie, sprężyste pąki na tle drobnej siatki.

Otwiera oczy i drży. Dopiero teraz dopada ją strach. Dotąd była zdeterminowana, wszystko robiła pewnie i bezrefleksyjnie. Podjęła decyzję dużo wcześniej. Postanowiła, że góry będą najlepsze. One nigdy niczego od niej nie oczekiwały. Wędrując ich szlakami, mogła pozwolić sobie na ciszę i bierność, czysty odbiór świata, nieskażonego ingerencją człowieka. W górach jej codzienne życie jest kojąco odległe.

Rusza dalej, powtarzając sobie, że niczego nie zepsuje, wszystko pójdzie, jak należy. Serce boleśnie dudni jej w piersi, znowu ogląda się za siebie. Wciąż nikogo nie dostrzega, choć ścieżka chwilę temu zakręciła i ktoś mógł ukryć się za skałami – nie jest pewna. Chce już jednak mieć to za sobą. Znowu jest zmobilizowana, wie, że nie ma innego wyjścia, choć policzki jej drętwieją, a oddech jest płytki, niespokojny.

Spogląda w rozciągającą się tuż obok przepaść. W tej samej chwili coś trzaska, niewielki kamień toczy się gwałtownie po niemal pionowym, urwistym stoku. Patrzy za nim uparcie – aż znika między sczerniałymi, ostro zakończonymi blokami skalnymi na dole. Wie, że to jest dobry moment. Teraz albo nigdy. Zamyka oczy. Gdy to robi, momentalnie wyczuwa jego obecność. Czy przyszedł tu za nią? Dlaczego na myśl o przeszywającym spojrzeniu jego jasnych oczu po plecach przebiega jej dreszcz ekscytacji? Nie powinien. Nie powinien, powtarza w myślach, bojąc się otworzyć oczy. Czuje całą sobą, że wtedy ją dopadnie i będzie po wszystkim.

Słyszy, jak kolejny kamień toczy się w przepaść. Udaje się jej jeszcze wciągnąć powietrze do płuc, a potem…

Potem jest już tylko krzyk.

Rozdział 1

Sonia

Przekraczam próg kwiaciarni i już wiem, że wydarzyło się tu coś złego. Na podłogowych szarych płytkach jest kilka brunatnych smug i choć wymyślam różne scenariusze, coś podpowiada mi, że to krew.

Rozglądam się nerwowo po skąpanym w porannym świetle pomieszczeniu. Wazon, w którym z reguły trzymamy długie, czerwone róże, jest pusty. Pamiętam, że skończyły się w piątek po południu. Helena zadzwoniła do firmy dostarczającej nam kwiaty, prosiła o dostawę w sobotę rano. Miała przyjąć ją sama. Nie było mnie w ten weekend w pracy, miałam wolne. Wygląda na to, że albo nie kupiła nowych kwiatów, albo wszystko zeszło, ale to wydaje się mało prawdopodobne.

Szklany flakon z białymi goździkami jest przewrócony. Nie pękł, ale wylała się z niego woda, która lśni teraz między mokrymi, jasnymi pąkami. Przed ladą leżą rozsupłane wstążki i ostre nożyce, których używamy do cięcia papieru. Na blacie spoczywa nożyk florystyczny, ale jest przesunięty na środek. Helena z reguły trzyma go po prawej stronie, lubi mieć go pod ręką. Najbardziej jednak niepokoją mnie te smugi. Wyciągam telefon z torebki i wybieram numer Heleny. Abonent niedostępny. Dzwonię zatem do jej męża. Odbiera po dwóch sygnałach.

– Halo?

– Wiesz, gdzie jest Helena? Nie mogę się z nią skontaktować – mówię bez zbędnych wstępów.

– Powinna być w kwiaciarni – odpowiada z nutą zniecierpliwienia w głosie.

W tle słyszę krzyki nastolatków. Pracuje jako wuefista w pobliskim liceum.

– Jestem w kwiaciarni i z pewnością nie ma tu Heleny – odpowiadam, próbując zachować spokój.

– Może gdzieś pojechała?

Opieram się plecami o chropowatą ścianę i wpatruję się w przewrócony flakon, potem wędruję wzrokiem do nożyc leżących na podłodze. Dopiero teraz dostrzegam na ich ostrzu ciemną plamę. Kolana zaczynają mi drżeć. Odrywam się od ściany, podchodzę, pochylam się. Plama ma odcień purpury, jest podłużna, oblepia metal jak smoła.

Wydaje się trochę przyschnięta.

– Tu jest krew – szepczę.

– Co? O czym ty mówisz?

– Na podłodze. I w sklepie nie ma żadnych świeżych kwiatów.

– Poczekaj, zaraz przyjadę – mówi i zanim zdążę odpowiedzieć, przerywa połączenie.

Tymczasem do kwiaciarni wchodzi młoda kobieta z blond kokiem upiętym ciasno na czubku głowy.

– Chciałam zamówić wieniec – mówi, zanim zdążę rozchylić usta.

– Kwiaciarnia jest dzisiaj zamknięta – informuję.

– Nie ma pani Heleny? – dopytuje niezadowolonym tonem. – Miała być, dzwoniłam w piątek, mówiła, żeby przyjść dzisiaj rano.

– Przykro mi, nie ma jej.

– A kiedy będzie?

Przez chwilę milczę, czując, jak budzi się we mnie niepokój, że ktoś obcy jest tu teraz, choć nie powinien. Intuicja każe mi się go pozbyć. Chcę być tu sama, dojść do ładu z myślami, zrozumieć, co się stało.

– Proszę wyjść. – Wskazuję ręką drzwi i ruszam szybkim krokiem wprost na nią.

Chcę, by jak najprędzej opuściła to miejsce. W oczach kobiety dostrzegam strach. Natychmiast się wycofuje, a ja wyciągam klucz z kieszeni i zamykam za nią drzwi od środka.

Wracam do nożyc, obchodzę ladę, zaglądam pod nią, ale wszystko tu, jak zawsze, lśni czystością. Szpule wstążek ułożone są kolorystycznie na najwyższej półce. Niżej nożyczki – od najmniejszych do największych. Z boku folia, przezroczysta, srebrna, złota. Nic nie burzy porządku. Ten widok nawet mnie uspokaja. Tu czuć rękę Heleny, w przeciwieństwie do tego, co dzieje się po drugiej stronie lady. Tam jej nie ma. Tam są tylko pytania bez odpowiedzi.

Wyciągam telefon i po raz drugi wybieram numer przyjaciółki. Po chwili znowu słyszę automatyczny komunikat. Wdech i wydech. Może da się to jakoś sensownie wyjaśnić? Wracam do goździków, potem znowu patrzę na nóż. Gdyby skaleczyła się przez przypadek, na pewno nie zostawiłaby takiego rozgardiaszu. To nie w jej stylu. Helena jest perfekcjonistką. Dba o swoją kwiaciarnię jak mało kto. Wspominam teraz chwilę, gdy kończyłyśmy pracę w piątek. Byłyśmy już przy drzwiach, gdy odwróciła się i powiedziała:

– Zostawiłaś sekator na blacie.

Potem spojrzała na mnie wymownie.

Nie lubi, kiedy go używam. Uważa, że łodygi kwiatów powinno przycinać się nożem, bo sekator miażdży tkankę roślinną, zamyka kanaliki, którymi płyną do pąków substancje odżywcze. Staram się używać go jak najrzadziej, ale musiałam przyciąć naprawdę grube, nieco zdrewniałe łodygi róż, których potrzebowałam jedynie do flowerboxa, nie do wazonu.

Faktycznie, nie schowałam go do komody. Ruszyłam w jego kierunku, ale Helena mnie ubiegła. Szybko odłożyła narzędzie na miejsce. Potem, z rękami wetkniętymi w kieszenie jeansów, przebiegła wzrokiem po całej kwiaciarni, jakby szukała jeszcze jakichś odstępstw od reguł, ale wszystko było bez zarzutu. Niebieski flakon czekał na świeże róże, które miała do niego wsadzić w sobotę, witryny lśniły, bo chwilę wcześniej je wypolerowałam.

Teraz panuje tu chaos. Jestem pewna, że Helena na widok takiego bałaganu natychmiast zaczęłaby sprzątać. Podniosłaby wazon z goździkami, zmyła ślady krwi. Czy one należą do niej? A może do jakiegoś włamywacza? Drzwi jednak byłyby wtedy otwarte. Podchodzę do nich nerwowym krokiem i sprawdzam zamek. Nie widzę niczego podejrzanego.

Nagle słyszę, jak ktoś szarpie za klamkę. Spoglądam w kierunku drzwi. Kolejny klient. Jest kwadrans po dziewiątej. Kwiaciarnia o tej porze z reguły jest już otwarta. Mężczyzna puka w witrynę i patrzy na mnie wyczekująco. Ma zarośnięte policzki, zmęczone oczy. Wygląda, jakby nie spał całą noc. Nachodzi mnie myśl, że to typ faceta, który kupuje żonie kwiaty, żeby ją za coś przeprosić, może za to, że nie wrócił na noc do domu. Tacy jak on odwiedzają nas od czasu do czasu. Zdarza się, że czuć od nich przetrawiony alkohol. W zależności od zasobności portfela kupują od jednej róży, przez kilka, aż po drogie, efektowne bukiety. Ubrani są różnie, we wczorajsze swetry i dresy, ale i eleganckie koszule ze złotymi spinkami. Wszyscy jednak mają takie samo poczucie winy w oczach. Helena zawsze się ze mnie śmieje, kiedy mówię do niej pod nosem, że przyszedł następny winowajca. Twierdzi, że sobie dopowiadam, ale ja wiem swoje.

Mężczyzna nie odpuszcza. Puka do drzwi i czeka. Podchodzę bliżej, mocno kręcę głową i mówię, szeroko otwierając usta:

– Zamknięte!

Z ruchu jego warg wyczytuję niecenzuralne słowo, szybko jednak odchodzi. Idę na zaplecze i wyciągam kartkę z podajnika drukarki. Piszę na niej zamaszyście: „NIECZYNNE”.

Prosiłam Helenę tyle razy, żeby kupiła tabliczkę z tą prostą, acz niezbędną informacją. Z jednej strony „CZYNNE”, z drugiej „NIECZYNNE”. Ona jednak twierdziła, że godziny otwarcia wystarczą. Wyciągam z szuflady w komodzie taśmę klejącą i idę do drzwi. Potem przyklejam kartkę do szyby. Gdyby Helena to zobaczyła, natychmiast by ją zerwała, mówiąc, że taki bohomaz szpeci jej kwiaciarnię. Od zawsze przywiązuje wagę do szczegółów. Dba o swój wygląd i, jak mówi, jakość świadczonych przez siebie usług. Trochę ją podziwiam – ja stanowię jej przeciwieństwo, ale myślę, że za bardzo jej to nie przeszkadza.

Wraz z upływem kolejnych minut niepokoję się coraz bardziej o przyjaciółkę. W mojej głowie pojawiają się coraz mroczniejsze wizje i czuję, że zaraz trzeba będzie zadzwonić na policję. Jakaś część mnie jednak nie chce tego robić. To będzie jak przypieczętowanie tego najczarniejszego wyobrażenia, w którym życie lub zdrowie Heleny jest zagrożone. Chcę poczekać z tym na Doriana. Tak ma na imię jej mąż. Kiedyś powiedziała mi: „Uważaj na niego. Jest równie cyniczny jak Dorian Gray”. Potem się uśmiechnęła. Była lekko podpita. Na co dzień nie pozwala sobie na takie komentarze. Jest wycofaną, bardzo skrytą kobietą, nigdy nie wykłada wszystkich kart na stół. Woli słuchać niż mówić, inaczej niż Dorian, który jest typem prawdziwego showmana.

Liczę na to, że to właśnie on zna jakieś sensowne wytłumaczenie tego, co się tu stało.

Kiedy Dorian w końcu staje przed drzwiami, rzucam się w ich kierunku. Po chwili wysoki szatyn wchodzi do środka, ściągając z głowy czapkę z daszkiem. Jest w koszulce termicznej i szarych spodniach dresowych, na stopach ma czarno-białe halówki. Jego policzki są zarumienione, ma płytki oddech. Odnoszę wrażenie, że zaraz po moim telefonie wybiegł z sali gimnastycznej i zatrzymał się dopiero pod drzwiami kwiaciarni. Lekko pochylony, z dłońmi opartymi na biodrach, patrzy teraz na podłogę. Jego szeroka klatka piersiowa unosi się i opada, nie wiem czy bardziej ze zmęczenia, czy ze stresu.

– Ma wyłączony telefon – mówi, nie odrywając wzroku od noża leżącego pod ladą.

– Wiem.

– Gdzie może być? – pytam.

– Miała być tutaj. Nie mam pojęcia, co się stało.

– O której wyjechała z domu?

– Nie wiem. – Spogląda na mnie. – Nie spałem dzisiaj w domu.

– A gdzie spałeś? – dociskam, nie wiedząc sama, skąd się wzięła moja nagła stanowczość.

– Cały weekend byłem z chłopakami. Jeździliśmy rowerami po górach. Wróciłem dzisiaj rano, przebrałem się i poszedłem do szkoły. Byłem pewien, że Helena jest tutaj.

Przestępuje z nogi na nogę.

– Kurwa, coś się stało – mówi po chwili ciszy, zupełnie innym tonem, w którym lęk miesza się z jakimś zniecierpliwieniem.

Krew na ostrzu nożyc, smugi na podłodze, przewrócony flakon. Nie da się już dłużej dyskutować z rzeczywistością.

Bez słowa wyciągam telefon z kieszeni i dzwonię na policję. Piętnaście minut później pod kwiaciarnię podjeżdża radiowóz. Wysiadają z niego dwaj policjanci. Kiedy wchodzą do środka, Dorian robi się blady, jak rozciągająca się za nim ściana. Ja pewnie wyglądam podobnie.

Policjanci przedstawiają się i pytają, co się stało. Gdy pokazuję im brunatne smugi na podłodze i zakrwawione nożyce, jeden z nich sięga po krótkofalówkę i prosi o wsparcie. Gdy słyszę, jak mówi, że „w kwiaciarni Chloris najprawdopodobniej doszło do napadu, ofiarą mogła być właścicielka”, jestem już pewna, że odtąd nic nie będzie już takie samo.

Rozdział 2

Około jedenastej przed południem do Doriana dzwoni pracownik schroniska w Dolinie Pięciu Stawów. Mówi, że Helena zameldowała się u nich w sobotę wieczorem. Dobę miała wykupioną do poniedziałku, ale nie wymeldowała się. Numer Doriana podała w kwestionariuszu. W jej pokoju zostały wszystkie rzeczy, jeden z turystów, który miał pokój obok niej, wspomniał, że planowała wyruszyć na Orlą Perć. Trzech mężczyzn widziało w niedzielę rano na szlaku kobietę podobną do niej. TOPR już rozpoczął poszukiwania.

Ta informacja jest tak nierealna, że kiedy Dorian mi ją przekazuje, siadam na ławce pod kwiaciarnią, opuszczam ramiona i patrzę tępo na asfaltową drogę, po której co chwilę sunie jakieś auto.

Co prawda, Helena lubiła górskie wędrówki, czerpała z natury inspiracje do tworzenia kompozycji wegetatywnych, odzwierciedlających naturalny krajobraz i środowisko. Zawsze wracała z takich weekendów w górach odmieniona, nasycona obserwacją przyrody. Czasem w poniedziałek rano zastawałam na blacie w kwiaciarni imitacje letnich łąk w drewnianych łubiankach, asymetryczne miniskalniaki ze splecionymi trawami i małymi gałązkami znalezionymi na górskich szlakach. Wyrastały z nich szafirki, kaliny, czasem maki, tworząc wrażenie chaosu, który jednak nie drażnił, tylko koił. Osiągała taki efekt grą kolorów, właściwą ekspozycją kwiatów o większych pąkach, stopniowaniem, a czasem nie wiedziałam, co w jej pracach na mnie oddziałuje, tylko patrzyłam na nie, czując, jak rośnie we mnie podziw dla jej talentu i tajemnicy, którą przesiąkały tworzone przez nią kompozycje. Rzadko kiedy były radosne, z reguły biła od nich melancholia, docierająca do najgłębszych zakątków w moim umyśle.

Lubiłam to uczucie. Chciałam odkryć w sobie taki potencjał, ale wiedziałam, że nigdy nie będę płynąć na podobnej fali.

Jestem pewna, że powiedziałaby mi, gdyby chciała znów wyjechać w góry. Miałyśmy tyle planów na ten tydzień, mnóstwo zamówień…

Doriana już przy mnie nie ma, wszedł do kwiaciarni najpewniej po to, żeby przekazać policjantom wiadomość, którą otrzymał od właściciela schroniska.

Słyszałam, że Orla Perć to jeden z najtrudniejszych szlaków górskich w Polsce. Jak mogła nie przyznać mi się, że chce tam pojechać? Przecież widziałyśmy się w piątek. W sobotę miałam – co prawda – wolne, ale rano przejeżdżałam obok kwiaciarni i drzwi były szeroko otwarte, jak zresztą w każdy słoneczny dzień tego lata. Kwiaciarnię zamykałyśmy tylko w niedzielę.

Nic z tego nie rozumiem. Wstaję z ławki i podchodzę bliżej sklepu. Ręce ciasno krzyżuję na piersi, jakbym chciała zamknąć się na wszystko, co widziałam i słyszałam od rana.

Dorian rozmawia teraz z wysoką policjantką z włosami związanymi w kucyk. Kobieta patrzy na niego uważnie, potem wychodzi z kwiaciarni i wyciąga telefon. Nie zwraca na mnie uwagi. Po chwili słyszę, jak mówi:

– Trzeba sprawdzić tę Orlą Perć. Potrzebujemy logowań z telefonu. Mąż ponoć też był w weekend w górach.

Po dłuższej przerwie dodaje nieco ciszej:

– Też o tym pomyślałam.

Później wszystko wydaje się cięższe. Choć nikt tego nie mówi wprost, zarówno policjanci, jak i Dorian zachowują się tak, jakby Helenie przydarzyło się coś bardzo złego. Ja wciąż tego do siebie nie dopuszczam. Wierzę, że niedługo wszystko się wyjaśni. Policjantka, z tego, co pamiętam – aspirant Walewska, prosi, żeby Dorian pojechał z nią na komendę. Ode mnie bierze tylko numer telefonu.

Policjanci wraz z Dorianem opuszczają kwiaciarnię około dwunastej. Ja biorę materiałowy worek, do którego w piątek schowałam stare książki o florystyce, zalegające w komodzie, zamykam drzwi i wracam do domu. Parę godzin później dostaję wiadomość od Doriana:

„Helena faktycznie była od soboty w górach. Jej auto znaleziono na parkingu przed Doliną Pięciu Stawów. Ratownicy TOPR-u cały czas szukają jej na szlaku”.

Natychmiast do niego dzwonię, ale mnie odrzuca. Potem dostaję wiadomość:

„Jestem w trasie. Oddzwonię”.

Czuję się odsunięta na bok. Jeśli pojechał w okolice Zakopanego, żeby być bliżej miejsca, w którym widziano ją po raz ostatni, mógł wziąć mnie ze sobą. Jestem tak samo zainteresowana tematem jej zniknięcia jak on. A może nawet bardziej.

W każdym normalnym małżeństwie mąż wiedziałby, że jego żona wyjeżdża w góry, ale dobrze wiem, że między nimi nic nigdy nie było normalne. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że Dorian będzie teraz moim głównym źródłem informacji na temat Heleny. To z nim policja będzie kontaktować się w pierwszej kolejności. Ja jestem dla nich kimś obcym, kimś z boku, choć to ze mną Helena spędzała najwięcej czasu.

Wychodzę na balkon, czując, jak cierpną mi palce. Tydzień temu rzuciłam palenie. Helena mnie do tego namówiła. Teraz jednak tak bardzo chcę zapalić, roznosi mnie napięcie, które muszę jakoś rozładować. Niedawno rozstałam się z Łukaszem. Planowałyśmy z Heleną babski wypad nad morze. Kwiaciarnią w tym czasie zajęłaby się Sylwia, która pracuje u nas na pół etatu. W zeszłym tygodniu miała jednak urlop, powinna być w pracy dopiero jutro. Oczywiście dzwoniłam do niej w międzyczasie. Powiedziałam jej, co się stało. Była równie zaskoczona jak ja.

Cały wieczór chodzę po mieszkaniu, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Niepewność doprowadza mnie do szału. Przed dwudziestą dzwoni do mnie mama:

– Miałaś do mnie przyjechać – zaczyna bez wstępu.

Faktycznie, z tego wszystkiego zapomniałam odwiedzić matkę, która wciąż mieszka na wsi pod Oławą. Za każdym razem, gdy słyszę jej zachrypnięty głos, czuję się tak, jakbym znowu była nastolatką. Jakby matka uwięziła mnie w tym młodym, bojaźliwym wieku i w roli opiekunki, a to wcale mi się nie podoba. Odgrywam ją, bo nie mam innego wyjścia, a przecież jestem już trzydziestoletnią kobietą.

Prawda jest taka, że chcę wyjść z domu, zrobić ze sobą cokolwiek, odpowiadam zatem:

– Zaraz będę.

Rozłącza się. Nie sili się na uprzejmości, mówi i robi tylko to, co pozwala jej zaspokoić podstawowe potrzeby. Ma chorobę zwyrodnieniową stawów, która rozwinęła się głównie w stawach kolanowych i częściowo w biodrowych. Poza tym cierpi na depresję. Leczy się na to wszystko od lat, przynajmniej tak twierdzi. Ja jestem zdania, że zażywa wyłącznie leki na stawy. Depresję lekceważy. Kiedyś znalazłam w jej kosmetyczce nietknięte blistry z antydepresantami, które przepisał jej psychiatra. Po awanturze, którą jej zgotowałam, obiecała, że będzie brać tabletki, ale możliwe, że tylko zmieniła miejsce ich składowania. Do psychiatry poszła oczywiście za moją namową, sama by się nie zdecydowała. Trzy lata temu umarła moja młodsza siostra. Miała zespół Downa i bardzo słabe serce. Lekarze mówili, że nie dożyje dziesiątego roku życia, a ona przeżyła dwadzieścia pięć lat. Choć spodziewałyśmy się jej odejścia, i tak było ono dla nas bardzo bolesne. Matka do dziś się po tym nie pozbierała.

Przez całe życie opiekowałam się Elą i mamą. Ojciec był jak wiatr. Pojawiał się i znikał. Mieszkał dwa lata w domu, potem wyjeżdżał, niby na weekend, a wracał po paru miesiącach. Nasza rodzinna sytuacja go przerastała. Nie radził sobie z Elą, nie dogadywał się z mamą. Tylko przy mnie szczerze się uśmiechał. Kiedy znikał, zawsze analizowałam, co zrobiłam nie tak. Myślałam, że to przeze mnie, choć prawda była taka, że żył, jak chciał, na swoich zasadach. Kiedyś dopisałam do nazwy „Huragan” na jego kolarzówce słowo „Mirka”, bo on sam kojarzył mi się z taką wichurą.

Pewnego dnia wyjechał i już nie wrócił. Matka powiedziała mi, że bardzo się pokłócili. Kuzynka mamy stwierdziła kiedyś, że chyba widziała go w Gdańsku z inną kobietą i małym chłopcem, podobnym do niego. Zanim jednak do nich podeszła, zniknął jej z oczu.

– Kawał drania – podsumowała go wtedy moja matka, zaciskając przy tym pięści. – Nie chcę o nim więcej słyszeć. Radzimy sobie.

Faktycznie jakoś sobie radziłyśmy. Miałyśmy rentę Eli, matka starała się o różne dodatkowe zapomogi. W związku z chorobą zwyrodnieniową stawów jej również przyznano rentę. Przyjmowała też drobne zlecenia jako krawcowa. W jej życiu pojawił się szybko nowy mężczyzna, Tadeusz. Pracował na budowie. Niestety był uzależniony od alkoholu. Matka szybko zaczęła z nim pić. Mimo wszystko od czasu do czasu dawała mi pieniądze i mówiła: „Jedź do miasta, kup sobie coś ładnego”. Miałam wrażenie, że to była zapłata za to, że zajmowałam się Elą, podczas gdy matka wraz z Tadeuszem zalegała na kanapie przed telewizorem, oczywiście w towarzystwie butelek. Takich wieczorów było wiele. Żadne z nich nigdy nie było wobec mnie agresywne, ale i tak z trudem wytrzymywałam z nimi pod jednym dachem.

Dwa lata temu, niedługo po śmierci Eli, Tadeusz miał wypadek. Spadł z dachu podczas pracy na budowie i teraz porusza się na wózku inwalidzkim. Ma trzydziestopięcioletniego syna Daniela, który mógłby mu pomagać, ale jednak chłopak nie pracuje. Wydaje mi się, że jest uzależniony, chyba od narkotyków. Odpowiedzialność za Tadeusza i matkę spada zatem na mnie.

Gdy jadę samochodem do domu matki, słyszę dzwonek telefonu. To Dorian. Akurat zatrzymuję auto w niewielkim korku przed przejazdem kolejowym, więc mogę odebrać.

– Halo?

– Wybacz, nie mogłem rozmawiać – mówi – jechałem samochodem.

– Dotarłeś do Zakopanego?

– Nie – odpowiada, wyraźnie zaskoczony.

Potem odchrząkuje i dodaje:

– To znaczy jeszcze nie.

– A planujesz?

– Chyba będę musiał. Wciąż nie mogą jej odnaleźć. Wszystko wskazuje na to, że nie wróciła ze szlaku.

Słucham Doriana, śledząc mknący torami pociąg osobowy, profile ludzi w małych oknach, obojętnych na ten koszmar. W głowie mam teraz poranne obrazy: smugi krwi na kaflach, brudne nożyce i pąki kwiatów leżące w wodzie.

– Coś jest nie tak – mówię, gdy rogatka zaczyna się podnosić.

– Co masz na myśli? – odpowiada po chwili.

– Powiedziałaby mi, gdyby planowała jechać w góry szybciej. Jestem pewna, że nie trzymałaby tego w tajemnicy. A ty gdzie byłeś na swojej wyprawie?

Wzdycha do słuchawki, chyba z jakimś rozdrażnieniem. Domyślam się, że słyszał dziś to pytanie wielokrotnie.

– W Bieszczadach. Z dwoma kumplami, policja już do nich dzwoniła.

Szlaban podnosi się. Auta przede mną zaczynają powoli toczyć się do przodu.

– Muszę kończyć – mówię – proszę, informuj mnie, gdy dowiesz się czegoś nowego.

– Jasne, masz to jak w banku – odpowiada, po czym rozłącza się.

Odkładam telefon na siedzenie pasażera i ruszam do przodu, w głowie wciąż maglując jego słowa, spokojny tembr głosu i zaskoczenie, gdy zapytałam, czy pojechał do Zakopanego. Może jestem zbyt zdenerwowana, żeby prawidłowo odbierać rzeczywistość, ale mam wrażenie, że Dorian bardzo szybko oswoił się z faktem, że jego żona zniknęła.

Redaktorka inicjująca: Maria Tengowska

Redaktorka prowadząca: Aleksandra Janiszewska

Redakcja: Hanna Trubicka

Korekta: Sylwia Kompanowska

Projekt okładki: Natalia Twardy

Zdjęcia wykorzystane na okładce: Dewins/Adobe Stock, lyulkamazur/Envato Elements,

ozaiachin/Envato Elements

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-8318-510-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.