Spis treści

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Rozdział pierwszy

Stała odwrócona do okna i z zaciekawieniem przyglądała się miastu.

– Lauren – odezwała się po chwili – jak ja ci zazdroszczę.

Kobieta przeniosła wzrok na siostrę.

– Czego mi zazdrościsz?

– Jak to czego?! Nie dość, że zamieszkasz w Toronto, to jeszcze wyjdziesz za mąż za tak wspaniałego faceta.

– Wiesz, czasami sama się zastanawiam, czy to aby nie jest tylko piękny sen.

Stały przez chwilę w milczeniu, spoglądając przez okno.

– Też bym tak chciała – westchnęła Kendra.

– Ej, no co ty! Przecież jesteś młoda i piękna, na pewno jeszcze znajdziesz sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa.

– Tak samo szczęśliwa, jak z Williamem?

– Możesz w końcu o nim zapomnieć? On nie jest ciebie wart.

– Masz rację – przyznała. – Zajmijmy się teraz tobą; to twój wielki dzień.

Kendra opuściła sypialnię siostry, by po chwili wrócić tam z rękami pełnymi kosmetyków.

– Usiądź – nakazała, a sama wzięła się do pracy.

Byle jak upięła jej blond włosy na czubku głowy i zaczęła splatać warkoczyki na tych pokrywających ramiona.

– Chciałabym, by Ollie był tu dziś z nami.

– Ja też bym tego chciała – odparła Kendra, choć trochę niewyraźnie, bo wsuwki wystawały jej z ust. – Ale sama rozumiesz, że nie mógł wziąć wolnego w pierwszym tygodniu pracy. Zwłaszcza że nie jest to jakaś pierwsza lepsza robota.

– Tak, rozumiem.

Kendra wyciągnęła wsuwkę z ust i delikatnie wpięła ją we włosy. Po chwili zrobiła to z następną i następną, aż kok mógł się stabilnie utrzymać na głowie. Okrążyła fotel, na którym siedziała Lauren, i spojrzała na jej twarz.

– No to jeszcze makijaż.

Chwyciła siostrę lekko za podbródek i podniosła jej głowę do góry. Nałożyła fluid i starannie rozprowadziła go po policzkach, skroniach i nosie.

Powolnym ruchem ręki wykonała kreski eyelinerem w pisaku.

– Dzięki tobie będę wyglądała jak księżniczka.

– Bez przesady, aż tak dobra w tym nie jestem.

– Jak to nie! – obruszyła się Lauren. – Jesteś najlepszą kosmetyczką i fryzjerką, jaką znam.

– No coś ty! – Kendra roześmiała się nieśmiało.

– Nic dziwnego, że masz tyle klientek w swoim salonie.

– Po prostu staram się wykonywać swoją pracę jak najlepiej.

Niespodziewanie drzwi sypialni otworzyły się i w progu pojawiła się blada Melinda.

– Widziałyście? – zapytała, wymachując im przed oczami „Timesem”.

Lauren wyrwała przyjaciółce gazetę z ręki i otworzyła na wskazanej stronie.

– „Kanadyjski biznesmen Dominic Sanchez się żeni” – przeczytała i uśmiechając się, spoglądała to na Kendrę, to na Melindę.

– Ślubu jeszcze nie było, a w gazetach już o tym trąbią – zagadnęła Kendra.

– Tak to już jest, kiedy wybiera się na męża tak ważną osobistość – dopowiedziała Melinda.

– Gotowe!

Melinda przyjrzała się dziełu Kendry i nie mogła się powstrzymać od słów zachwytu.

– Wow! Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Kendra, ty masz niesamowity talent.

– Co wy, zmówiłyście się?

– My? – przyjaciółki popatrzyły na siebie osłupiałe. – Zwariowałaś?

Z zewnątrz dobiegło je trzaskanie drzwi.

– Pospieszmy się – rzekła Lauren, podnosząc się z fotela.

Melinda opuściła sypialnię jako pierwsza, a zaraz za nią ruszyła Kendra, znów obarczona ciężarem kosmetyków. Lauren zaś zatrzymała się przed lustrem i przez chwilę nie mogła się nadziwić, jak pięknie wygląda.

Do rzeczywistości przywróciło ją dopiero wołanie siostry, która pozbywszy się zbędnego tobołka, wychodziła właśnie z toalety.

– Już idę! – odkrzyknęła Lauren i wyszła, zamykając za sobą drzwi.

Na zewnątrz czekali już goście, ale pana młodego nigdzie nie było. Lauren stanęła na szczycie schodów i wytężając wzrok, próbowała w tłumie odnaleźć narzeczonego.

– Lauren, jak ty pięknie wyglądasz! – odezwał się głos za jej plecami.

– Pan Rodriguez! – zawołała, a uśmiech automatycznie pojawił się na jej twarzy. – Jak się cieszę, że pana widzę.

– Wzajemnie – odrzekł, pozwalając jej się przytulić. Przytulić to nawet mało powiedziane, ona wręcz rzuciła mu się w ramiona. – Gdzie twój przyszły małżonek? Chciałbym go w końcu poznać.

– Na pewno dziś będzie po temu okazja.

Kobieta ujrzała stojącą nieopodal Melindę i przywołała ją gestem. Melinda podeszła bliżej.

– Dzień dobry!

– Dzień dobry!

Pan Rodriguez i Melinda uścisnęli sobie dłonie.

– Melindo, to jest pan Jared Rodriguez – rzekła. – A to moja przyjaciółka, Melinda Pope.

– Lauren dużo mi o panu opowiadała – zagaiła.

– Miło to słyszeć.

Lauren uśmiechała się i odpowiadała półsłówkami, ale tak naprawdę cały czas próbowała odnaleźć Dominica.

– Za kim się tak rozglądasz?

– Szukam Dominica. Już dawno powinien tu być.

– Zadzwoń do niego – zaproponowała Melinda.

– Już wcześniej próbowałam.

– I co?

– Za każdym razem włącza się automatyczna sekretarka.

– W takim razie zadzwonię do Fernanda.

Wyciągnęła komórkę z przełożonej przez ramię torebki i wybrała numer narzeczonego. Lauren przez cały czas jej się przyglądała.

– Sekretarka – odrzekła i wrzuciła komórkę z powrotem do torebki.

– I co teraz zrobimy? – Lauren zmartwiła się nie na żarty. – Zaraz powinniśmy zaczynać.

– Nie panikujmy – zaoponowała Melinda. – To nam na pewno nie pomoże, a Dominic i Fernando pewnie zaraz tu będą.

– A jeżeli nie?

– Masz coś konkretnego na myśli?

– Jeżeli Dominic nie chce jednak tego ślubu?

Lauren napięła mięśnie twarzy, by łzy nie spłynęły jej po policzkach.

– Co ty, niepoważna jesteś?! – zganiła ją Melinda. – Gdyby Dominic chciał cię wystawić, nie angażowałby w to wszystko Fernanda.

– Twoja przyjaciółka ma rację – wtrącił Jared Rodriguez, kładąc dłoń na jej ramieniu.

– Lauren, pan Sanchez tu idzie – odezwała się Melinda. – Może on coś o tym wie.

– Gdzie jest Dominic? – zapytała Lauren bez zbędnych wstępów, kiedy Walter zbliżył się na tyle, by móc ją usłyszeć.

– Jak to gdzie? To nie ma go jeszcze tutaj?

– Gdyby tu był, to byśmy nie pytali pana o niego – odpowiedziała Melinda.

– Spróbuję do niego zadzwonić.

– Próbowałyśmy już – uprzedziła go Lauren, niespokojnie to otwierając zamek torebki, to go zamykając.

– Jeszcze tego brakowało, by mój syn spóźnił się na własny ślub – rzekł zrezygnowany Walter.

W nie za dobrych humorach stali przez chwilę w milczeniu, dopóki z zamyślenia nie wyrwał ich głos księdza Phillipa.

– Już powinniśmy rozpoczynać ceremonię, drogie dziecko.

– Jeszcze nie jesteśmy w komplecie, proszę ojca – odezwał się Walter.

– Kogo wobec tego brakuje?

– Pana młodego i świadka.

– Jak to, a gdzie oni są?

– Sami chcielibyśmy to wiedzieć.

– Może powinnaś odwołać ceremonię? – wtrącił pan Rodriguez. – Sama widzisz, że goście zaczynają się niecierpliwić.

– A co będzie, jeśli odwołam ślub, a Dominic się zjawi?

– Weźmiecie ślub innego dnia.

Lauren zawahała się.

– Ale teraz już wszystko jest gotowe.

– Wiem, jednak naprawdę nie masz wyboru.

Po dłuższym zastanowieniu postanowiła przełożyć ślub na inny termin.

– Przepraszam wszystkich w imieniu własnym i Dominica za wasz stracony czas, ale niestety, uroczystość musi zostać przełożona na inny dzień.

Stojąc tam, czuła, jak pieką ją policzki, i najchętniej zapadłaby się wtedy pod ziemię, lecz – na jej nieszczęście – było to niemożliwe.

Gdy goście odjechali, Lauren nie musiała kryć się z tym, jak bardzo została upokorzona, i nie bacząc na to, że pobrudzi suknię, usiadła na schodach i mimowolnie zaczęła szlochać. Melinda objęła ją i teraz obie płakały w głos.

– Nadal nie mogę zrozumieć, jak Dominic mógł mnie tak potraktować – mówiła, dławiąc się łzami.

Lauren wcale, ale to wcale nie przypominała kobiety, która dwie godziny wcześniej przeglądała się w lustrze, promieniejąc szczęściem.

– Dlaczego z góry zakładasz, że Dominic cię zostawił? – zapytała Melinda, ocierając łzy wierzchem dłoni. – Czemu nie weźmiesz pod uwagę, że coś im się mogło przydarzyć? Przecież mogli mieć jakiś wypadek.

Do Lauren dopiero po chwili dotarł sens tych słów.

– Masz rację.

Zerwała się na równe nogi i otrzepała dłońmi suknię.

– Musimy sprawdzić, czy nie trafili do któregoś szpitala.

– Lepiej będzie, jeśli poczekamy do jutra. Być może do tego czasu wrócą.

– Oby – mruknęła Lauren i powoli pomaszerowała za Melindą do rezydencji.

Z salonu dobiegły je głosy Kendry i pana Rodrigueza, którzy zawzięcie o czymś dyskutowali.

– Dobrze, że panie przyszły – zawołała Madison. – Zrobiłam kolację.

– Ja dziękuję – odezwała się Lauren – nie będę jadła.

Wspięła się schodami na górę, gdzie zamknąwszy się w sypialni, zdjęła suknię i buty, a potem rzuciła się na łóżko.

Tej nocy nie tylko ona miała problem ze snem, bo Walter Sanchez również spacerował po domu bez celu, a jego myśli kłębiły się wokół osoby Dominica.

Rozdział drugi

Deszcz padał od dobrych czterech godzin, rytmicznie uderzając w szyby, co jeszcze bardziej wprawiało Lauren w nostalgiczny nastrój.

– I co? Dowiedziałaś się czegoś? – zapytała Melinda, która z kubkiem gorącej kawy wmaszerowała do salonu.

– Obdzwoniłam wszystkie możliwe pobliskie szpitale i w żadnym ich nie widziano… – westchnęła ciężko.

Melinda opadła na krzesło obok Kendry i zwilżyła wargi w kawie.

– To by oznaczało tylko jedno – ciągnęła Melinda.

– Co takiego? – zapytała Kendra, podnosząc wzrok znad stronic krzyżówki.

– Że Lauren jednak miała rację…

– Niekoniecznie – wtrącił niespodziewanie pan Rodriguez. – Słyszałem waszą rozmowę i wydaje mi się, że jest coś, co jeszcze mogłybyście zrobić.

Wszystkie trzy przeniosły na niego wzrok.

– W ostateczności zawsze można zgłosić sprawę na policję.

Na te słowa Kendrze zaczęło szybciej bić serce. Upuściła długopis na podłogę i pospiesznie się po niego schyliła.

– Nie wydaje mi się, by to było najlepsze rozwiązanie. W końcu policja przyjmie zgłoszenie nie prędzej niż po upływie dwudziestu czterech godzin.

– A może by tak wynająć detektywa? – zaproponowała Melinda.

– Po co od razu robić zamieszanie z policją i detektywami? Nie lepiej najzwyczajniej w świecie zaczekać?

– Na co czekać, Kendro?– obruszyła się Lauren.

– Hej, spokojnie – zaoponował Jared. – Najpierw trzeba sprawdzić, czy nie ma ich w domu Melindy.

– Dlaczego akurat u mnie?

– Jak to dlaczego? Czy nie wspominałyście, że to właśnie tam świadek miał pomóc Dominicowi przygotować się do ślubu?

Po ostatnich nieszczęśliwych wydarzeniach Lauren i Melinda nie były w stanie racjonalnie myśleć; na szczęście towarzyszył im jeszcze pan Rodriguez.

– Ale co by tam mieli robić do tej pory? – zapytała zbita z pantałyku Kendra.

– Nie twierdzę, że ich tam zastaniemy, ale może zostawili tam jakąś wiadomość.

Rozmowę zakłócił dzwonek telefonu Lauren. Wszyscy przenieśli wzrok na wibrującą komórkę, jakby z nadzieją, że dzwoni Fernando bądź Dominic.

– Dzień dobry – przywitała się nieco od niechcenia.

– Widziałaś nowe wydanie „Timesa”?

– Nie. Czy coś mnie ominęło?

– Myślę, że powinnaś je przeczytać.

– Jasne. Zaraz wyślę po nie Madison.

– Lauren?

– Tak?

– Czy Dominic się odzywał?

– Na razie, niestety, nie. Ale wciąż czekam.

– Gdyby coś, daj mi znać.

– Oczywiście. Do widzenia.

Po tych słowach wsunęła komórkę do kieszeni jeansów.

– Kto to? – zapytała Kendra, zaginając i odginając róg krzyżówki.

– Pan Walter.

Melinda pytająco spojrzała na przyjaciółkę.

– Nie, nie dowiedział się niczego o Dominicu, jeśli o to ci chodzi.

Pan Rodriguez wsparty o futrynę poprawił mankiety koszul, przygryzając przy tym dolną wargę.

– Panienko Lauren… – odezwała się cicho Madison.

– Coś się stało?

– Nie. Chciałam tylko poinformować panią, że wychodzę na targ zrobić zakupy na obiad.

– To dobrze się składa. Mogłabyś przy okazji kupić nowe wydanie „Timesa”?

– Oczywiście.

Lauren odprowadzała ją wzrokiem, dopóki nie zamknęły się za nią drzwi.

– To co, jedziemy? – ponagliła Melinda, zrywając się od stołu.

– Dokąd? – zapytała Lauren.

– Jak to dokąd? Do mnie.

Wstawiła kubek po kawie do zlewozmywaka i przeszła do sieni. Wsunęła trampki na nogi, chwyciła bluzę z wieszaka i wyszła na ganek.

– Kendra, jedziesz z nami? – zapytała Lauren, sznurując buty.

– Nie. Jedźcie sami – odrzekła i powróciła do rozwiązywania krzyżówki.

Lauren przełożyła torebkę przez ramię i wyszła. Melinda właśnie dopalała papierosa.

– Podrzucić gdzieś panie? – zapytał James.

– Nie, dzięki.

Słysząc to, oddalił się w stronę garażu.

– Dominic ma bardzo miłą służbę – zauważyła Melinda.

Zanim Lauren zdołała cokolwiek powiedzieć, pan Jared wyszedł na zewnątrz i zawołał:

– Którym wozem jedziemy?!

Lauren wskazała na stojącego przed garażem mercedesa.

– Hmm… Ile to cacko kosztowało?

Postawił kołnierz płaszcza i wyciągnął dłoń po kluczyki. Lauren bez oporów mu je oddała i zajęła miejsce pasażera.

– Sama nie wiem. Nigdy nie rozmawiałam z Dominikiem o samochodach.

Melinda zatrzasnęła drzwi z tyłu.

– Nawet o tym, ile za nie zapłacił.

Minęli bramę rezydencji Dominica Sancheza i tłukli się przez moment po kocich łbach, dopóki nie zjechali na dwupasmówkę.

– Na światłach skręć w prawo – oznajmiła Lauren – a później jedź cały czas prosto, aż do następnych świateł.

– Wiesz co, Lauren – odezwała się Melinda – chyba wolałabym znaleźć ich u mnie nachlanych do nieprzytomności, aniżeli żyć w niepewności i nie mieć od nich żadnej wiadomości.

– A gdybym ja ich tam znalazła, udusiłabym Dominica gołymi rękami.

Samochód zwolnił przed sygnalizatorami świetlnymi, aż całkiem się zatrzymał.

– Dokąd teraz? – zapytał pan Jared.

– W lewo i za kościołem jeszcze raz w lewo.

– Mam nadzieję, że Fernando i Dominic będą mieli jakieś sensowne wytłumaczenie.

– Przecież nie masz nawet pewności, że ich tam zastaniesz – odezwał się pan Rodriguez, który do tej pory wystukiwał na kierownicy melodię w rytm muzyki płynącej z radia.

*

Na płytkach w korytarzu powstała kałuża rozlanej przypadkiem wody. Wielka, lecz nie na tyle, by od razu rzucała się w oczy. Walter, zabrawszy swoją ulubioną lekturę Tristan i Izolda, wyszedł na werandę, nie zauważywszy nawet bezbarwnej cieczy na podłodze.

– Wezmę Annę Kareninę i zaraz do ciebie dołączę – zdążyła jeszcze powiedzieć Elizabeth, zanim Walter zamknął za sobą drzwi tarasowe.

Mężczyzna ułożył się wygodnie na leżaku i przykrywszy się kocem, pogrążył się w lekturze.

Elizabeth zabrała książkę z szafki pod telewizorem i podreptała korytarzem w stronę tarasowych drzwi. Nagle poślizgnęła się na czymś nieprzyjemnie zimnym. Bezskutecznie próbując utrzymać równowagę, upuściła na podłogę książkę, która upadła na płytki z głośnym trzaskiem. Próby utrzymania się na nogach na nic się zdały; kobieta runęła na ziemię całym swym ciężarem.

Pierwszym, co poczuła, był przeszywający ból w krzyżu i tyle głowy. Później była już tylko ciemność i paraliżująca cisza.

Czas mijał, akcja powieści robiła się coraz bardziej wartka, a Elizabeth wciąż nie było. Zaniepokojony Walter odłożył Tristana i Izoldę na bok i wszedł do domu.

– Lizzie! – zawołał. – Co z tobą?

Odpowiedziała mu tylko cisza.

– Hej, gdzie jesteś?

Znowu nic. Przeszedł do kuchni, skąd mógł zobaczyć korytarz. Stanął jak skamieniały na widok bezwładnie leżącego ciała żony. A co najgorsze, głowę znaczyła czerwona oblamówka.

Rzucił się na kolana i ujął jej zakrwawioną głowę w dłonie. Wydobył z kieszeni komórkę i zadzwonił pod numer alarmowy. Czekając na przyjazd pogotowia, kilkakrotnie przyłapał się na tym, że popłakuje jak małe dziecko.

*

– Zatrzymaj się tutaj – nakazała Lauren.

Jared zaparkował przed jednorodzinnym domem z wielkim ogrodem. Melinda otworzyła drzwi i odpiąwszy pas, wyskoczyła z samochodu. Jared i Lauren poszli za jej przykładem. Kobieta wyciągnęła z torebki pęk kluczy. Jednym, zdecydowanie najmniejszym ze wszystkich, otworzyła furtkę. Od furtki do samych schodów ciągnęła się kostka, którą przeszli w ślad za Melindą.

Otworzyła drzwi domu. Całej trójce zaparło dech w piersiach. W środku panowała martwa cisza; wszystko było tak, jak Melinda zostawiła, wychodząc stąd przedwczoraj.

– Dominic! Fernando! – zawołała Lauren, a po chwili Jared i Melinda jej zawtórowali.

Obeszli cały dom wzdłuż i wszerz, ale nigdzie niczego nie znaleźli. Nawet małej karteluszki ze słowami wyjaśnienia.

– Nic tu po nas! – odezwała się Melinda, a jej słowa rozeszły się echem po pustym domu.

Jared wyszedł na zewnątrz i idąc śladem zwiędłych kwiatów wokół domu, dotarł do garażu i stojącego obok jeepa. Zajrzał przez szybę do środka. Na tylnym siedzeniu leżały części garderoby. Czarna bluza z kapturem, koszula w kratę i jeansy.

– Jeep Dominica – zauważyła Lauren.

Podeszła do auta i jak przed momentem zrobił to Jared, zajrzała do środka.

– Tu są jego ubrania!

Szarpnęła za klamkę, ale drzwi ani drgnęły. Jared oddalił się o kilka kroków, by po chwili wrócić z ciężkim kamieniem w rękach. Zamachnął się, kiedy odezwała się Lauren:

– Zwariowałeś?!

– Chcesz się dostać do środka, więc pozwól mi robić swoje.

Zamachnął się ponownie i wycelował kamień w szybę, która rozprysła się na kilka drobnych kawałków. Wsunął rękę przez dziurę i pociągnął za klamkę. Drzwi stanęły otworem.

Lauren wyciągnęła ubrania znalezione na tylnym siedzeniu i dokładnie, kieszeń po kieszeni, przeszukała je.

– Pusto! – rzekła i wrzuciła ubrania z powrotem do auta. – Żadnego śladu, który by nas do nich doprowadził.

Melinda co rusz zaciągała się papierosem i tylko przyglądała się poczynaniom przyjaciółki.

– Chciałbym zauważyć – odezwał się Jared, wychyliwszy się z wozu – że nie jesteś żadnym śledczym, dla którego byle przedmiot może mieć olbrzymią wartość.

Lauren podwinęła rękawy bluzy i zajrzała do schowka przed przednim siedzeniem.

– Sugerujesz, że powinnam wynająć detektywa?

– Myślę, że tak będzie najlepiej.

Wyciągnęła ze schowka stos dokumentów. Jej uwagę przykuła zwłaszcza żółta koperta. Odwróciła ją.

– Co tam masz? – zapytała Melinda, wyraźnie zaciekawiona.

– To tylko jakieś umowy o dofinansowanie korporacji.

Odłożyła kopertę. Pobieżnie przejrzała plik umów oraz pozostałych dokumentów i zamknęła je na powrót w schowku.

– I co, tylko tyle? – zdziwiła się Melinda. – Nawet nie zajrzałaś do tych kopert.

– Przecież sama widziałaś napisy na odwrocie „UMOWA”.

Melinda nic więcej nie powiedziała. Bez słowa wyszła z podwórka i wsiadła do mercedesa.

– Chodźmy stąd – ponaglił Jared.

– Tak, już idę.

Oddaliła się od wozu, lecz po chwili jeszcze do niego wróciła i otworzywszy drzwi, wyciągnęła ze środka ubrania. Jared patrzył na nią przez chwilę zdezorientowany, ale widząc, jak wtula twarz w rzeczy narzeczonego i wdycha zapach z jego ubrań, zaśmiał się w głos. Lauren podniosła na niego wzrok.

– No co? – mruknęła.

Melinda przez uchylone okno podała Jaredowi klucze. Zamknął furtkę i usiadł za kierownicą. Lauren zatrzasnęła za sobą drzwi.

– Muszę przyznać, że miałam cichą nadzieję, iż znajdziemy ich tutaj – rzekła Lauren.

– Ja też – stwierdziła Melinda.

*

Do przyjazdu pogotowia Walter miał całe ręce we krwi. Czterech sanitariuszy wbiegło do salonu. Postawili nosze na podłodze i ostrożnie ułożyli na nich bezwładne ciało Elizabeth.

Walter wybiegł z domu ostatni. Zamknął drzwi na klucz i wsiadł do karetki. Zajął miejsce przy żonie i chwycił jej dłoń.

Jeden z sanitariuszy owinął głowę pacjentki gazą i starannie nałożył opatrunek. Droga bardzo się dłużyła. Walterowi zdawało się, że minęła cała wieczność. Ambulans zatrzymał się przed szpitalem. Sanitariusze wnieśli pacjentkę do środka.

– Panie doktorze! – zawołał jeden z nich. – Nagły przypadek.

Lekarz podszedł bliżej i przyjrzał się pacjentce.

– Co z nią?

– Upadła i rozbiła sobie głowę – odparł Walter zziajany.

Otarł pot z czoła.

– Rana jest dosyć obszerna – dodał sanitariusz Mark.

– Wnieście ją na salę – rozkazał lekarz i zniknął za drzwiami sali naprzeciwko.

Po chwili jednak wrócił w asyście dwóch młodych pielęgniarek.

– Angie, zabierz panią na badanie – zwrócił się do jednej z nich. – Musimy sprawdzić, czy nie doszło do wstrząśnienia mózgu.

– Oczywiście, panie doktorze.

– Czy podczas badania mogę być przy żonie?

– Niestety, nie – odparł lekarz i ruszył w ślad za pielęgniarką, która zawiozła pacjentkę na tomografię komputerową głowy.

*

Kendra pogrążona w lekturze siedziała w salonie i zajadała suszone owoce, gdy drzwi wejściowe się otworzyły. Zauważyła sylwetkę Lauren.

– Znaleźliście coś?

Lauren pokręciła przecząco głową.

– Można się było tego spodziewać – dodał Jared.

Kendra odstawiła miskę suszonych owoców i podała siostrze nowe wydanie „Timesa”.

– Musisz to zobaczyć!

Lauren usadowiła się wygodnie w fotelu i zdejmując buty, przeszyła wzrokiem tekst.

„Dominic Sanchez, prezes Sanchez International, oszukał narzeczoną (L. Heyderman) i nie zjawił się na własnym ślubie. Upokorzona kobieta musiała przeprosić gości i odwołać ceremonię. Czyżby kanadyjski biznesmen wystraszył się obowiązków, jakie niesie ze sobą małżeństwo?”.

– Nie no, to już szczyt wszystkiego! – obruszyła się Lauren.

– Co tam piszą? – zainteresowała się Melinda.

– Zobacz sama.

Melinda usiadła na sofie, postawiła miskę na kolanach i czytała gazetę, pogryzając raz po raz suszone owoce.

– Pieczeń gotowa – oznajmiła Madison i wróciła do kuchni.

– Zaraz idziemy.

– O Fernandzie też wspomnieli – zauważyła Melinda.

– Czytaj! – zawołali niemal równocześnie.

– „Dominic Sanchez i jego przyjaciel Fernando Strike nie przybyli na ceremonię. Czyżby obaj zrezygnowali ze ślubu? Bo, jak wiadomo, pan Strike miał tydzień po przyjacielu wziąć ślub z Melindą Pope”.

– Powinniśmy coś z tym zrobić – odezwał się Jared.

– Myślicie, że naprawdę powinnam wynająć detektywa?

– Tak by było najrozsądniej.

– A jeśli to, co wypisują w gazetach, okaże się prawdą? – wtrąciła Kendra.

– No co ty! – obruszyła się Melinda i zerwała z kanapy.

– Dominic i Fernando nigdy by tak nie postąpili – dodała Lauren i zniknęła za ścianą, w kuchni.

Po chwili doszedł ich odgłos talerzy, co przypomniało im o pieczeni. Dołączyli do Lauren.

– Uważam, że nie ma co się dłużej zastanawiać – podjął temat Jared. – Musisz wynająć detektywa. Inaczej się nie dowiesz, gdzie tak naprawdę jest Dominic.

Melinda przełknęła pieczeń i zagadnęła:

– Razem musimy się tym zająć, w końcu Fernando też zaginął.

– Co racja, to racja – mruknęła Lauren, dokładając sobie sałatki na talerz. – Zawsze jednak lepiej jest działać razem.

– W takim razie może zaczniemy jeszcze dziś?

Jared zwilżył usta w herbacie.

– Dajmy sobie dziś z tym wszystkim spokój – rzekł. – Jest niedziela; lepiej poczekać do jutra.

– Jared ma rację – poparła Kendra.

Wytarła kąciki ust serwetką i odeszła od stołu. Usadowiła się wygodnie na sofie przed telewizorem i wyczekiwała Doktora Who.

*

Na zewnątrz zaczęło zmierzchać i robiło się coraz chłodniej, jednak nie przeszkadzało to wcale Walterowi, który na ławce przed szpitalem próbował zebrać myśli. W końcu los ostatnio go nie szczędził.

Z rozmyślań wyrwał go głos lekarza:

– Tu pan jest! Wszędzie pana szukałem.

– Co z nią? – zapytał z nadzieją w głosie, zrywając się na równe nogi.

– Pacjentka jeszcze się nie wybudziła, dlatego ciężko nam cokolwiek stwierdzić.

– W takim razie kiedy się obudzi?

– Tego też dokładnie nie wiemy, ale sądzę, że ten stan nie powinien utrzymywać się dłużej niż sześć–siedem godzin.

– A co potem?

– Dopiero po odzyskaniu przez pacjentkę świadomości będziemy mogli określić, czy nie doszło do jakichś poważniejszych uszkodzeń.

Walter wpatrywał się w doktora z zaciśniętymi wargami.

– Teraz powinien pan wrócić do domu i odpocząć. To zapewne nie jest dla pana najlepszy okres w życiu – kontynuował lekarz. – Najpierw zniknął pan Dominic, a teraz pani Elizabeth…

Walter przeszył lekarza wzrokiem.

– Pan też wie o Dominicu? – zapytał.

– Co za pytanie, panie Walterze. O pańskim synu bardzo dużo ostatnio się mówi i pisze w gazetach, trudno więc, bym o tym nie wiedział.

– No tak – mruknął Walter. – Ale chyba pan doktor nie wierzy w te wszystkie bzdury, które wypisują w szmatławcach?

– W te, że pan Dominic stchórzył i porzucił narzeczoną czy w jeszcze jakieś inne?

Walter zacisnął pięści i starał się nie wybuchnąć.

– Swoją drogą – ciągnął – dziwne, że pan Dominic porzucił taką kobietę, jak panienka Lauren.

– Dość! – wrzasnął Walter. – Myślę, że powinien pan wrócić do pracy, panie Hanks.

– Racja – rzekł i wyciągnął dłoń na pożegnanie.

Uścisnęli sobie dłonie.

– Jutro rano przyjadę zobaczyć się z żoną – oznajmił, zanim się oddalił.

*

Wezwał taksówkę, która zjawiła się po dziesięciu minutach. Usiadł na tylnym siedzeniu i zamknął za sobą drzwi.

– Dokąd podrzucić szanownego pana Waltera? – zapytał taksówkarz.

– Do domu, Shean – odparł i opuścił głowę na oparcie.

– Jasne. Klient nasz pan.

– Daj spokój.

Odkąd pogotowie zabrało Elizabeth, miał wrażenie, że głowa zaraz mu eksploduje. Marzył teraz tylko o tym, by położyć się w wygodnym łóżku i choć na moment o wszystkim zapomnieć. Tym bardziej więc nie miał ochoty wysłuchiwać Sheana.

– Okay… Ale tak na marginesie, to nic dziwnego, że jest pan zdenerwowany; zapewne każdy by był, gdyby jego syn odwalił taki numer.

– Zamknij się i jedź szybciej!

Taksówka zatrzymała się przed domem numer dwieście siedem. Walter wysiadł. Przez uchyloną szybę podał kierowcy należytą sumę i ruszył w stronę drzwi. Kiedy tylko znalazł się w środku, łyknął tabletkę przeciwbólową i w ubraniach rzucił się na łóżko. Na długo przed północą spał twardo jak skała.

Finezja duszy martwej

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-490-3

© Weronika Szczuka i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Monika Turała

KOREKTA: Elżbieta Zasempa

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.