Alicja Skirgajłło

Filadelfia

Na zawsze twoja

Copyright © by Alicja Skirgajłło, MMXXII

Wydanie I

Warszawa MMXXII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Epilog

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Tę książkę dedykuję przede wszystkim mojej rodzinie i wspaniałemu partnerowi Łukaszowi, który podsuwał mi świetne pomysły, a także Wiolecie Kuflewskiej, która namówiła mnie do rozwinięcia tejże historii… Dziękuję Wam!

Prolog

– Preston, do mnie! – Do moich uszu dotarł niski, zachrypnięty, choć chłodny głos mojego szefa.

Oblał mnie lodowaty dreszcz, gdy uniosłam głowę, spoglądając w jego ciemne oczy.

Thomas Brown z rękami w kieszeniach stał oparty o futrynę mojego gabinetu. Jego wzrok wbity w moją twarz wywoływał we mnie nieznane jak dotąd uczucia. Ekscytację oraz podniecenie, które w ułamku sekundy zamieniło się niezrozumiałe rozdrażnienie, a także strach. A pomyśleć, że zaledwie tydzień temu uprawiałam z tym mężczyzną szalony seks w restauracji, podczas służbowej podróży do Filadelfii. Spontaniczny, zupełnie nieprzemyślany z mojej strony, bo przecież z własnym szefem, którego na dodatek do tamtej pory miałam za geja. Brzmi jak niezły żart.

Po rozstaniu z Markiem, który bezczelnie pieprzył podczas moich urodzin inną laskę, straciłam resztki rozumu i wpadłam deszczu pod rynnę. Gorzej być nie mogło. A jednak. Brown odepchnął się od futryny, ruszył w stronę swojego gabinetu. Był na mnie zły? Dlaczego? Tacy faceci, jak on, nie przejmują się odrzuceniem, bo to zwykle oni kończą takowe sytuacje. Urywają kontakt, twierdząc, że to był tylko jeden raz. Chwila zapomnienia, zbyt duża dawka alkoholu. Po tym, jak po kolacji wylądowaliśmy w łóżku, rano obudziłam się sama. Thomasa tuż przy mnie nie było i wtedy dotarł do mnie fakt, że to nie powinno było się wydarzyć. Poniosło nas i tyle… Byłam rozbita, a w dodatku bombardowana telefonami od Marka. Chyba potrzebowałam chwili zapomnienia i tego, by ktoś mnie przytulił. Okazja ku temu nadarzyła się bardzo szybko – kiedy podczas kolacji w zacisznej restauracji w samym środku lasu Thomas zaczął się zachowywać nieco inaczej niż dotychczas, straciłam dla niego głowę. Doskonale pamiętam ten wieczór. Jego pożądliwy wzrok mnie rozbierał, a palce błądziły najpierw po moich udach, by w końcu dotrzeć do pulsującej cipki. To w jaki sposób do mnie mówił, jak mówił i co mówił, spowodowało, że na moment straciłam rozum. Zaszalałam, a chwilę później poczułam spełnienie, i to już przy stoliku. Później zaś Thomas bezczelnie pieprzył mnie przy wielkiej ścianie ze szkła w restauracji pełnej gości. Adrenalina dosłownie buzowała w mojej krwi, bo w każdej chwili ktoś mógł nas przyłapać, a ja czułam się z tego powodu wprost fantastycznie. Z Markiem brakowało mi tego rodzaju zabaw i spontaniczności. Doznałam za to niewyobrażalnego szoku, kiedy Thomas okazał się stuprocentowym heterykiem, a potem wielokrotnie mi to udowodnił i to na wszystkie możliwe sposoby.

Upojne chwile przyjemnej zabawy, zapomnienia i łóżkowych igraszek szybko zmieniły się jednak w koszmarne wyrzuty sumienia. Pieprzyłam się z własnym szefem! Człowiekiem zimnym jak stal, pracoholikiem, sztywniakiem i nadgorliwym fanatykiem swojej branży. Perfekcyjnym aż do granic maniakiem, który na punkcie pracy miał pierdolca. Czułam się niezręcznie, gdy przyszedł czas wykwaterowania się z hotelu i podróży do Nowego Jorku. Nie wiedziałam, jak powinnam się zachować. Nie wiem, co sobie myślałam. Że Thomas od teraz będzie inaczej na mnie patrzył, traktował ulgowo, bądź zechce to powtórzyć? Otóż nie! On zachował się jak ten pieprzony gbur, jakiego miałam możliwość widywać każdego dnia w pracy. Zdystansowany, pewny siebie, perfekcyjny Thomas Brown. Czterdziestoletni rekin biznesu w branży marketingowej. Szalenie seksowny, inteligentny, apodyktyczny, rzeczowy i wiecznie z muchami w nosie.

Westchnęłam przeciągle, po czym z ogromnym ociąganiem wstałam. Poprawiłam ołówkową spódniczkę, na stopy włożyłam czarne szpilki. Nim wyszłam ze swojego azylu, spojrzałam jeszcze w lustro znajdujące się przy wyjściu, by poprawić lekko rozmazaną szminkę.

No, Preston, nie daj się mu! – pomyślałam i z bojowym nastawieniem ruszyłam na spotkanie z samym szatanem. Skoro Thomas mnie oczekiwał w swoim biurze, nie bawiłam się w pukanie i bez ceregieli weszłam do środka. Od razu jednak tego pożałowałam, widząc go wyprostowanego jak struna. Brown stał przed wielkim oknem, spoglądał na panoramę miasta. Bez marynarki, w bordowej dopasowanej kamizelce, czarnej koszuli z podwiniętymi do łokci rękawami i tego samego koloru garniturowych spodniach wyglądał jak rasowy samiec. Na ten widok przygryzłam lekko wargę, czując ogarniający mnie płomień. Mimowolnie spojrzałam właśnie na jego silne ręce, które podczas dzikich orgii w restauracji ściskały mi piersi, penetrowały kobiecość, głaskały zaczerwienione policzki, obejmowały mnie mocno w talii, delikatnie klepały w nagie pośladki. Thomas słysząc w pomieszczeniu ruch, odwrócił się do mnie przodem, a następnie posłał mi to swoje spojrzenie drania. Jego czarne włosy za każdym razem idealnie zaczesane do tyłu, teraz lekko opadały mu na czoło, przysłaniając nieco czarne jak smoła przepastne oczy. Starannie ogolony i pachnący na kilometr perfumami, które za każdym razem odbierały mi zdrowy rozsądek, nawet wtedy, kiedy miałam go jeszcze za geja. To zabawne, ale chyba wolałam zostać przy wersji homo, bo jakoś inaczej się wtedy przy nim zachowywałam, a przynajmniej nie robiłam sobie nadziei, że mogę się mu podobać. Po tym, co się między nami wydarzyło, już niczego nie byłam jednak tak pewna jak tego, że nie mam pojęcia, jak z nim teraz współpracować. Brown co prawda zachowywał się tak, jakby nigdy nic się między nami nie wydarzyło, jednak ja czułam dyskomfort, ilekroć wspominałam naszą wspólną, dziką, nienasyconą, a przede wszystkim szalenie męczącą noc i dziesiątki orgazmów, do których mnie doprowadzał ten stojący naprzeciw facet. Mężczyzna z krwi i kości. Najbardziej zajebisty kochanek jakiegokolwiek w życiu miałam, z wyraźnym wskazaniem na czas przeszły.

– Jestem – wyprostowałam się i uniosłam wysoko podbródek dla dodania sobie animuszu.

Brown wyciągnął ręce z kieszeni, zbliżył się do mnie, by na koniec mimo wszystko z racji wzrostu spojrzeć na mnie z góry. Z całą swoją wyższością i pieprzoną dominacją. Pod spojrzeniem jego tęczówek, które właśnie zmieniały barwę z kruczoczarnej na granatową, poczułam się malutka i bezbronna. Przełknęłam nerwowo ślinę, czekając na to, co ma mi do powiedzenia. On zaś przez chwilę tylko mi się przyglądał. Widziałam, jak jego oczy przeskakują po całej mojej twarzy, badając najmniejszy fragment. Jego bliskość, zapach, ciepło ciała sprawiły, że wciągnęłam mocno powietrze i na ułamek sekundy zamknęłam oczy. Gdy ponownie na niego spojrzałam, dałabym sobie upierniczyć rękę, że ten buc się uśmiechnął. Zaraz jednak jego twarz przybrała wyraz pokerzysty.

– Po raz drugi w tym tygodniu spóźniła się pani do pracy. – Lodowaty ton jego głosu aż mnie zmroził, wywołując nieprzyjemne dreszcze. Fascynacja oraz delikatne napięcie uleciały ze mnie w ułamku sekundy.

Idiotka! Myślałam, że może zaprosił mnie do siebie, by zainicjować jakieś spotkanie po pracy albo chociaż szybki numerek w windzie…

Uchyliłam usta, chcąc się wytłumaczyć z tych czterech minut i trzydziestu pięciu sekund spóźnienia, lecz mi na to nie pozwolił, kolejnym zdaniem doprowadzając do czystej złości:

– Zostanie pani dziś po godzinach. – Obrócił się do mnie plecami w taki sposób, jakby mnie ignorował i miał totalnie w dupie, czy mam w tej sprawie cokolwiek do powiedzenia.

– Ale… – zaczęłam, jednak uniósł dłoń, tym samym dając mi do zrozumienia, że wcale nie oczekuje na to mojej zgody.

Kurwa! Zacisnęłam dłonie w pieści tak mocno, że pobielały mi knykcie i strzeliły kości. Zassałam powietrze, kiedy to Brown znowu stanął ze mną twarzą w twarz, lecz tym razem jego usta znajdowały się znacznie bliżej moich warg. Wstrzymałam powietrze, czując, jak moje ciało zaczyna drżeć, a po plecach spływa lodowaty pot. Piękne, wręcz zjawiskowe teraz granatowe oczy wpatrywały się w moje lekko rozchylone usta.

– Musimy też omówić kwestię dalszej pani pracy w tej firmie – wychrypiał. Wytrzeszczyłam oczy. Czy ten drań chciał mnie zwolnić? Zabawił się mną, pieprzył na wszystkie możliwe sposoby, doprowadzając nas oboje do wielokrotnych orgazmów, a teraz chce się mnie pozbyć?!

Zmarszczyłam brwi, po czym stanęłam na palcach z zamiarem wygarnięcia mu, jakim jest palantem, lecz Brown zaskoczył mnie jeszcze bardziej.

– Mam dla pani propozycję nie do odrzucenia.

Rozdział 1

Wpatrywałam się w Browna z wyraźnym zaskoczeniem, za to on wyglądał na maksymalnie zrelaksowanego. Ruchem dłoni wskazał na niewielką kremową kanapę, stojącą pod ścianą po prawej stronie jego ogromnego biurka. Jak zwykle zachowywał się szarmancko, a przy tym był tajemniczy. Oszczędny w słowach pan perfekcyjny! Przewróciłam oczami, jednak usiadłam na wskazanym mi miejscu. Wszystko byłoby w najlepszym porządku, gdyby nie fakt, że Thomas usiadł tuż obok. Blisko. Zbyt blisko, bo tak, że nasze kolana się ze sobą stykały, a jego obłędny zapach mnie otumaniał. Do dziś, na samo wspomnienie tego, jak pachniała jego skóra, a potem całe moje ciało, pościel, ba! pokój w hotelu, moja cipka reagowała tak entuzjastycznie, że aż poczułam potrzebę kupienia sobie wibratora.

Brown pochylił się nieznacznie w moją stronę, a dłoń ułożył na oparciu tuż na moimi plecami. Niby przypadkiem i przez sekundę pogładził opuszkami moją skórę przez cienki materiał jedwabnej bluzki. Momentalnie zrobiło mi się duszno, a cała krew gdzieś odpłynęła. Wiadomo – gdzie. Znowu spojrzał mi prosto w oczy. Wiedziałam, że zdaje sobie sprawę z tego, jak na mnie działa. Doskonale wiedziałam, że celowo przedłużał tę chwilę, by się nade mną pastwić. Moje ciało reagowało na niego tak intensywnie i to zaledwie po jednej wspólnej nocy!

Jednej, ale jakiej… Na chwilę przeniosłam się do świata fantazji. Thomas jednak szybko mnie stamtąd wyrwał.

– Jak już wspominałem, mam dla pani propozycję.

Uniosłam brwi i odruchowo rozchyliłam usta.

– Co takiego chcesz mi – zaczęłam, a wtedy czole mojego szefa pojawiła się pionowa zmarszczka. – Chce mi pan zaproponować? – szybko się poprawiłam i odchrząknęłam znacząco.

Thomas wyglądał na śmiertelnie poważnego. Nie był zadowolony z tego, że przeszłam na ty.

– Jesteśmy z powrotem w biurze – warknął znacząco. – Proszę o tym nie zapominać.

– Przepraszam – wydukałam, czując na policzkach dotkliwe pieczenie.

Thomas wciągnął gwałtownie powietrze, a po chwili już znaczniej spokojnie je wypuścił. Jego ręka za moimi plecami nagle znieruchomiała. Brown wstał, pozostawiając po sobie pustkę.

– Chcę panią wysłać na dodatkowe szkolenie do Ada Michigan, a dokładnie do firmy ALTICOR INC, gdzie będzie się pani uczyła wszystkich technik i trików zarządzania marketingiem od najlepszych ludzi.

Zapowietrzyłam się, z szeroko otwartymi ustami wpatrując w mojego nad wyraz poważnego prezesa. Przez chwilę pomyślałam, że być może to jakiś żart z jego strony, że chce się na mnie za coś odegrać, coś mi udowodnić, bądź zwyczajnie ośmieszyć. Firma, o której wspomniał, cieszyła się najwyższą renomą, a w jej portfolio znajdowały się takie marki jak Gillette, Pierre Cardin, Microsoft czy nawet Coca-Cola. Dużo o niej słyszałam, a praca dla nich to byłoby marzenie… samo szkolenie w tej korporacji musiało kosztować krocie!

– Czy pan sobie ze mnie żartuje? – zapytałam, gdy w końcu odzyskałam zdolność wysławiania się. Teraz to Brown uniósł brwi i wyglądał przy tym naprawdę zabawnie.

– Czy ja wyglądam na człowieka, który sobie z kogoś żartuje?

No tak! Pan nadęty nie byłby w stanie z tym grubym i długim kijem w dupie.

Thomas, nie czekając na reakcję z mojej strony, spojrzał na swój drogi zegarek, po czym, przeczesując dłonią włosy, oznajmił:

– O wszystkich szczegółach oraz potrzebnych dokumentach, umowie i innych tego typu rzeczach porozmawiamy po pracy. – Odwrócił się do mnie plecami i ruszył do okna, by na koniec obdarzyć jeszcze chłodnym i obojętnym spojrzeniem.

– Teraz proszę wracać do siebie i resztę dnia wykorzystać maksymalnie na pracę.

Nie miałam już w tej kwestii nic do powiedzenia. Zresztą, nawet, gdybym zamierzała cokolwiek rzec, mój szef szybko sprowadziłby mnie na ziemię, a potem z nią zrównał. Tak więc, skinęłam jedynie głową, po czym wstałam z wygodnej kanapy. Idąc w stronę wyjścia czułam na sobie jego spojrzenie. To uczucie było tak dziwne, a zarazem tak podniecające, że na ustach pojawił mi się szeroki uśmiech. Przechodząc przez wielki hol, gdzie jak w ukropie pracowali moi koledzy i koleżanki, czułam na sobie ich współczujące spojrzenia. Niektóre były zawistne, pełne fałszu i zazdrości, jednak szczerze mówiąc miałam to gdzieś. W firmie Thomasa Browna byłam szanowanym i docenianym pracownikiem. Posiadałam swoje biuro, a to już o czymś świadczyło. W normalnych warunkach „koledzy” mogliby pomyśleć, że sypiam z szefem i dlatego tak wysoko się wybiłam. Prawda była jednak taka, że nikt poza mną oczywiście, nie wiedział, że Thomas nie jest gejem. Nie miałam w zwyczaju się nikomu z tego spowiadać, choć nie ukrywam, było tu kilka osób, którym mogłam zaufać, a przede wszystkim się z nimi przyjaźniłam. No, może nie przyjaźniłam, ale rozumieliśmy się bez słów, a także często wychodziliśmy po pracy na piwo czy drinka. Jedną z tych osób była Ava Wilson, od ponad dwóch lat na stażu w naszej firmie. Drobna blondynka o niebieskich oczach i słodkiej, wręcz dziewczęcej, urodzie. Thomas zawsze zawalał ją całą masą najgorszej pracy, twierdząc, że jeśli chce dostać kontrakt w firmie, musi się wykazać. Jak dla mnie dziewczyna już dawno się wykazała, chociażby dlatego, że wciąż jeszcze znosiła obelgi i poniżanie, jakie kierowano pod jej adresem i tu już nie chodziło o „szefa”, lecz pozostałą część załogi.

Brown nie był zbyt wylewny, jeśli chodziło o pochwały dla pracowników, ale nie można było mu również zarzucić tego, że nie doceniał swoich pracowników. Robił to odpowiednim wpływem na konto. Rzadko jednak z jego ust wychodziły pochlebstwa.

– Znowu cię zawalił robotą? – usłyszałam cieniutki głos Avy, lecz nigdzie jej nie spostrzegłam.

Dziewczyna była naprawdę drobna. To ja uchodziłam w firmie za krasnoludka z moimi nieco ponad sześćdziesięcioma calami wzrostu, ale Ava była jeszcze niższa. Wyglądała jak nastolatka, ale muszę przyznać, że miała charakterek, a przede wszystkim temperament. Jak sobie coś postanowiła, tak też musiało być. Teraz wyściubiła nos zza szarego kwadratowego boksu, w którym każdy z pracowników miał swoje miejsce do pracy. Spojrzałam przez ramię na oszklone biuro Thomasa, który prawie nigdy nie zasłaniał w nim rolet. Siedział przy biurku, a jego wzrok skierowany był wprost na mnie. Miałam ochotę na chwilę przerwy, by porozmawiać z Avą, jednak w końcu odpuściłam. Wzruszyłam jedynie ramionami, na co stażystka się zaśmiała.

Nie mogłam się na niczym skupić. Wciąż analizowałam słowa Thomasa oraz jego propozycję. Zastanawiałam się, jaki mógł mieć cel w tym, by we mnie inwestować… Perspektywa ponownego awansu i wygórowanej pensji była naprawdę kusząca, jednak nie po tym, co się pomiędzy nami wydarzyło. Nie powinnam była w ogóle dopuścić do takowej sytuacji i to jeszcze z szefem. Warknęłam na siebie wściekła, odchylając się zbyt mocno na obrotowym krześle. W efekcie już po sekundzie leżałam plackiem na twardym jasnoszarym parkiecie. Jęknęłam z bólu, bo uderzyłam się w głową. Z oddali usłyszałam męski głos:

– Jezu Chryste, Preston!

Miałam omamy. Miałam pieprzone halucynacje, a do tego wciąż czułam przepiękny, zmysłowy zapach perfum mojego szefa. Po krótkiej chwili nawet poczułam na sobie jego silne dłonie.

– Nic pani nie jest? – zapytał, wpatrując się we mnie intensywnie. Czy to był sen? Czy to wszystko mi się śniło, czy może ten boski mężczyzna właśnie kucał tu przede mną, podtrzymując w dłoniach moją głowę? Zamrugałam kilkukrotnie, by się przekonać, że nie jednak nie śnię, po czym pokręciłam głową. Brown pomógł mi wstać, oglądając mnie przy tym z każdej strony. Wyraz jego twarzy w tym momencie był zaniepokojony, zatroskany.

– Proszę na siebie uważać – oznajmił, pomagając mi usiąść na krześle, które właśnie postawił na koła. – Jeden wstrząs mózgu w ostatnim czasie pani wystarczy. Jest mi pani potrzebna w całym kawałku. – Odchrząknął, a po jego trosce już nic nie pozostało. W mig wrócił ten chłodny, zdystansowany Thomas.

– Przepraszam – wydukałam, wciąż jeszcze w szoku.

Odruchowo spojrzałam na szklane drzwi, które także oddzielały moją część od pozostałych pracowników, szukając ciekawskich spojrzeń. To dziwne, ale nikt nie był zainteresowany obecnością Thomasa w moim biurze.

– Poproszę o sprawozdanie dotyczące ostatniej firmy, z którą współpracowaliśmy – zakomunikował chłodno Thomas, wkładając ręce do kieszeni garniturowych spodni.

– Nie skończyłam go jeszcze, panie Brown – Ledwo to powiedziałam, a już pożałowałam.

Ciemnowłosy napiął mięśnie, a na jego chłopięcej, starannie ogolonej i wypielęgnowanej twarzy zakwitł grymas niezadowolenia, pomieszany z frustracją. Thomas wciągnął głośno powietrze, na ułamek sekundy odwrócił głowę w stronę drzwi, jak się domyślam, by sprawdzić, czy nie mamy widzów, po czym podszedł do mnie i nachylając się nade mną, ułożył ręce na oparciu po obu stronach mojego krzesła. Widziałam, jak drgała mu warga. Był ewidentnie wzburzony, lecz ja zamiast się go bać, miałam ochotę ponownie skosztować jego pełnych ust. Zatracić się w pocałunku, poddać się chwili. Poczułam dreszczyk adrenaliny oraz delikatne, bardzo przyjemne skurcze w podbrzuszu. Uchyliłam usta, kiedy jego twarz teraz znajdowała się bardzo blisko mojej.

– Jest pani przemęczona, ma pani jakieś problemy? – zapytał szeptem, totalnie wybijając mnie przy tym z moich erotycznych fantazji.

Jęknęłam w odpowiedzi, zamiast wykrztusić z siebie jakiekolwiek wytłumaczenie. Miałam ochotę mu dać dosadnie do zrozumienia, że tak i owszem mam problem, ale związany z nim i tym, do czego między nami doszło w tej cholernej Filadelfii.

– Przepraszam, ale…

Raz kozie śmierć pomyślałam, chcąc mu przypomnieć naszą namiętną noc. Od kiedy wylądowaliśmy w łóżku, Thomas zdystansował się do mnie jeszcze bardziej. Szczerze mówiąc nie potrafiłam sobie z tym poradzić. Nie rozmawialiśmy o tym, co się wydarzyło w restauracji, a potem w hotelowym pokoju, jednak ja chyba potrzebowałam wiedzieć, co o tym sądzi mój szef, który jak dotąd uchodził w mojej głowie za konesera chłopców. Co prawda sama go poprosiłam kolejnego dnia, żebyśmy do tego nie wracali, że to był jeden raz, chwila zapomnienia… ale akurat w tym momencie chciałam znać jego zdanie na ten temat. Przebywając w jego towarzystwie, coraz częściej się czerwieniłam, a moje ciało zbyt mocno na niego reagowało. Serio, to było naprawdę dziwne. Wcześniej sądząc, że jest poza moim zasięgiem, owszem czułam przy nim ekscytację, ale potrafiłam się opanować, a przede wszystkim skupić na pracy. Brałam go za niedostępnego dla żadnej kobiety i sama jego obecność musiała mi wystarczyć. Teraz jednak sytuacja się nieco zmieniła, a ja już sama nie miałam pojęcia, jak sobie z tym poradzić…

Thomas wwiercał we mnie przeszywające spojrzenie, czekając, aż w końcu wykrztuszę z siebie cokolwiek.

– Więc… ja… – Nosz, kurwa! – Chodzi o to, chodzi o tamtą…

Nie skończyłam. Thomas zbliżył twarz jeszcze bliżej mojej, po czym oznajmił najbardziej lodowatym tonem, jaki kiedykolwiek słyszałam:

– Prosiła pani, byśmy do tego nie wracali, więc nie wracam. To był jeden raz i, jak sama pani zauważyła, błąd. Zapomnijmy o tym i skupmy się na pracy. – Jego warga drgała, kiedy to mówił. Miałam wrażenie, że wiele go to kosztuje. – Wróćmy do tego, co było przed wyjazdem do Filadelfii – dokończył, a potem się wyprostował, odchodząc w stronę okna. Bacznie się mu przez chwilę przyglądałam. Wyglądał na zmęczonego, a jego szczęka zaciskała się raz za razem. Potarł nasadę nosa i głośno westchnął. Po krótkiej chwili do mnie wrócił, żeby wbić mi w serce wielką, ogromną wręcz, szpilę:

– Nie zaprzątajmy sobie głowy jedną nic nieznaczącą, byle jaką nocą.

Ty kutasie! Tylko to zdążyłam pomyśleć, zanim jego słowa wbiły mnie w fotel, a dodatkowo spowodowały nieludzkie wkurwienie. Byle jaką?! Według mnie ta noc była magiczna, piękna, wyjątkowa. Taka, która zostanie ze mną na długo, być może na zawsze, a ja przy każdej okazji będę ją miło wspominać. Nie chcąc pokazać temu gnojowi, jak bardzo zabolały mnie jego słowa, pośpiesznie wstałam. Poprawiłam spódnicę, wygładziłam bluzkę na piersiach, potrząsnęłam głową, po czym wysoko ją uniosłam, w dalszym ciągu na niego patrząc. Chwyciłam za teczkę z niekompletnymi danymi, o które prosił i podeszłam do niego bardzo powoli, z gracją, przesadnym seksapilem.

– Sprawozdanie, o które pan prosił. – Wyciągnęłam w jego kierunku rękę z białą papierową teczką, czekając aż ją w końcu zabierze, a potem zniknie z mojego biura. Brown złapał za brzeg tektury, lecz nie zabrał jej od razu. Patrzył mi głęboko w oczy. To było dziwne, bo jego źrenice z czarnych, zrobiły się granatowe, a mnie po ciele przeszedł niechciany dreszcz podniecenia. Przegrałam z nim te walkę na spojrzenia, spuszczając wzrok na swe lśniące szpilki. Puściłam teczkę, wróciłam na miejsce przy biurku, starając się udawać, że w pomieszczeniu oprócz mnie nie ma już nikogo, a zmysłowy zapach tego mężczyzny wcale nie robi na mnie wrażenia.

Brown odchrząknął, a następnie ruszył w stronę drzwi, lecz zatrzymał się jeszcze przy moim stanowisku pracy.

– Proszę przyjść do konferencyjnej po zakończonej pracy.

Gdy w końcu opuścił moją strefę komfortu, uwolniłam wstrzymywane powietrze, a w oczach od razu wezbrały mi się łzy.

Było mi kurewsko źle, smutno, chujowo wręcz. Ale dlaczego? Przecież sama tego chciałam. Teraz sobie uświadomiłam, że dobrze postąpiłam, mówiąc o tym szefowi, bo zachowałam twarz. Gdyby to on rankiem oznajmił, że nasz seks był błędem, chyba bym się spaliła ze wstydu, a moja pewność siebie spadłaby do zera. Od razu też pomyślałam, o tym, jak teraz może się czuć Thomas. To tylko facet. Na pozór twardy, zdystansowany, rekin biznesu, którego nie może złamać nic ani nikt, a w rzeczywistości jest zgoła inaczej. Może zachowuje się teraz jak palant, bo ja zwyczajnie uraziłam jego dumę…

Pieprzyć to! Skoro to była tylko jedna noc oraz nic nieznaczący seks, to niech tak będzie i tyle!

Postanowiłam, że wrócę do tego, co było, zanim wyjechaliśmy do Filadelfii. Zanim się dowiedziałam, że Thomas Brown woli dziewczyny.

Postanowiłam jednak wmówić sobie z powrotem, że otóż jest gejem! Jest homoseksualistą w najczystszej postaci i nie interesują go kobiety! Koniec kropka!

Wróciłam do pracy. Na biurku zalegał stos dokumentów do przejrzenia, a czas gonił. Ilekroć pomyślałam, że przyjdzie mi spędzić w tym miejscu kolejne godziny, a dodatkowo w towarzystwie Browna, ogarniał mnie lęk. Dochodziła siedemnasta. Firma powoli pustoszała, aż w końcu na stanowisku pracy zostałam tylko ja. No i on – mój seksowny prezes. Sapnęłam głośno i z ociąganiem podniosłam cztery litery. Jak zwykle włożyłam z powrotem szpilki, które zsuwałam ze stóp zawsze podczas pracy przy biurku, a z blatu zagarnęłam gotowe dokumenty dla Browna. Z walącym sercem ruszyłam do drzwi. Przechodząc bezszelestnie przez hol, zerknęłam w stronę jego biura. Pomimo tlącego się w środku źródła światła, nie dostrzegłam Browna. Czyżby już na mnie czekał w konferencyjnej?

Pchnęłam duże, ciężkie masywne drzwi, po czym niepewnie weszłam do środka. Pomieszczenie było duże, a do tego panował w nim półmrok. Oświetlał je jedynie blask księżyca wpadającego przez wielkie okno oraz niewielka lampka stojąca na ogromnym prostokątnym stole. Dostrzegłam Thomasa na samym końcu sali. Siedział na swoim prezesowskim miejscu pod samym oknem, oświetlony właśnie blaskiem księżyca oraz tej pieprzonej lampki, która jak dla mnie była tu zbędna, gdyż dawała lekko czerwone światło.

– Ciemno tu – jęknęłam, sięgając dłonią do włącznika.

– Nie zapalaj! – upomniał mnie chłodny ton Brown, nim zdążyłam włączyć oświetlenie. – Proszę nie zapalać – poprawił się, po czym dłonią wskazał na miejsce tuż obok siebie. Przełknęłam ciężko ślinę i dociskając do piersi zalegające w teczkach dokumenty, ruszyłam w jego kierunku. Szłam dosłownie jak w zwolnionym tempie, wpatrując się w postać siedzącą pod oknem. Miał lekko pochyloną głowę, lecz siedział wyprostowany, pewny siebie. Dostrzegłam na jego nosie okulary, w których zawsze pracował, a w których wyglądał jeszcze bardziej seksownie. Podeszłam do masywnego krzesła obitego czarnym welurem i lekko je odsunęłam od stołu, chcąc zająć miejsce. Specjalnie wybrałam to nieco oddalone od Browna, żeby utrzymać między nami dystans.

– Nie ugryzę pani – usłyszałam. Jego ton był zniecierpliwiony, jakby lekko podirytowany. – Proszę usiąść obok mnie – nakazał i w tym samym momencie ze złością odsunął dla mnie krzesło. To było dziwne, ale poczułam skurcz w podbrzuszu, a do głowy napłynęły sprośne myśli. Aż zadrżałam na te swoje niedorzeczne fantazje: my na tym masywnym ogromnym stole. Ja siedząca na jego brzegu, z rozłożonymi nogami. Thomas pomiędzy nimi, wbijający się we mnie swoim wielkim fiutem. STOP! Zassałam powietrze, zajęłam miejsce i… znowu poczułam ten ogień, kiedy nasze kolana się ze sobą zetknęły. Jego wzrok mnie sparaliżował, a zapach złapał w pułapkę jak pajęczyna. Zaczerwieniłam się i teraz byłam mu wdzięczna, że nie pozwolił mi zapalić tego cholernego światła. Policzki paliły mnie od nadmiaru emocji. Serce waliło jak po maratonie, a nogi i ręce drżały.

– Przygotowałam dla pana kolejne dokumenty – wydukałam, by przerwać niezręczną ciszę pomiędzy nami. Z dzielącej nas niewielkiej odległości wyraźnie widziałam jego twarz. Po całym dniu pracy na jego lico wkradło się zmęczenie, a policzki zdążył pokryć niezwykle pociągający jednodniowy zarost. Krótka szczecinka, która dodawała mu jeszcze więcej męskości. Brown zawsze idealny, starannie ogolony każdego dnia prezentował się obłędnie. Pomimo czterdziestki na karku, wyglądał naprawdę młodo i momentami tak… chłopięco. Teraz jednak z minimalnym zarostem, zmęczeniem w oczach oraz nieco rozwichrzonymi gęstymi ciemnymi włosami, prezentował się po prostu obłędnie! Miałam niepohamowaną ochotę unieść dłoń, a potem zanurzyć palce w jego nonszalanckiej fryzurze.

Brown obrzucił wzrokiem po dokumenty, które położyłam obok niego, po czym spojrzał na mnie. Dłonią przesunął je na brzeg stołu, nie zrywając kontaktu wzrokowego. Kusił mnie sobą, bo przecież doskonale zdawał sobie sprawę, jak na mnie działa. Popadałam w jakąś obsesję na jego punkcie, niebezpieczną thomasoschizofrenię! Bardzo ciężką do wyleczenia. Odchrząknęłam, kiedy mój szef podsunął mi inne dokumenty.

– Co to? – zapytałam idiotycznie, na co mężczyzna cicho westchnął. Wyprostował się, odchylił nieco na krześle i na ułamek sekundy przymknął powieki.

– Chcę wysłać panią na kurs doszkalający – zaczął, jednak szybko mu przerwałam.

– Uważa pan, że mam jakieś braki w umiejętnościach?!

Kąciki jego ponętnych ust powędrowały nieco ku górze, ale szybko znów wróciły na swoje miejsce.

– Nie uważam, żeby sobie pani z czymś nie radziła, jednak chciałbym, by wzięła pani udział w tym projekcie. Mam pewne plany dotyczące firmy, dotyczące pani. Chcę wejść na większy rynek, pozyskać nowych klientów.

– Dlaczego ja? – wydukałam, na co Thomas chyba już stracił cierpliwość.

Głupia ja! Zamiast siedzieć cicho zawsze muszę z czymś wyskoczyć.

Brown uniósł wysoko brwi, a przy tym pokręcił nieznacznie głową.

– Mam wybrać kogoś innego? – zapytał.

– Nie – wyszeptałam, wzruszając ramionami. – Zastanawiam się tylko…

– Panno Preston! – Ton jego głosu przywołał mnie do porządku i jednocześnie podniecił. Znowu!

– Pracuje pani dla mnie od jakiegoś czasu i do tej pory myślałem, że nasza współpraca się układa, prawda? – skinęłam na potwierdzenie. – Jest pani moją prawą ręką, cenię pani pomysły, świeżość, jaką wnosi pani do każdego projektu. Umie pani rozmawiać z klientem, wzbudzając zaufanie, więc to chyba logiczne, że zamierzam inwestować w panią oraz pani karierę zawodową.

Ja pierdolę! Nie sądziłam, że po tym, co między nami zaszło, i w okolicznościach, jakich nasz błyskawiczny romans się zakończył, Thomas zachowa się tak w porządku co do mnie. Mógł mnie przecież zwolnić pod byle pretekstem bądź na każdym kroku ośmieszać. On zaś zaproponował mi dodatkowy kurs doszkalający, który zapewne kosztował niemało.

Jedno musiałam przyznać. Może był sztywniakiem, zakochanym w sobie dupkiem, momentami także prześladowcą w pracy, ale w ogólnym rozrachunku porządnym facetem.

– Kurs, na który panią wyślę, trwa pół roku i jest podzielony na etapy po dwa miesiące każdy. Oczywiście z przerwami. – Brown otworzył przede mną pierwszą stronę umowy. – Wszystkie szczegóły są tu – dodał, lekko odchrząkując.

Natychmiast rozbolała mnie głowa, bo natłok myśli zaatakował mózg, więc ten odmówił współpracy. Spojrzałam na gruby arkusz dokumentów, które musiałam przeczytać przed podpisaniem. Teraz jednak nie było mowy, bym cokolwiek zrozumiała. Marzyłam o lampce wina i chwili relaksu w swoim pięknym, przestronnym apartamencie. Westchnęłam przeciągle, nerwowo pocierając dłonią czoło.

– Denerwuje się pani? – wychrypiał Thomas, po czym lekko się do mnie przysunął, a jego usta teraz były tak blisko moich. Wystarczyło, że pochyliłabym się nieco, a potem wpiła w te boskie wargi.

– Yy – jęknęłam, czując zakłopotanie. – Nie. Jestem po prostu zmęczona. – Palcem wskazałam na dokumenty, po czym zapytałam. – Ile mam czasu na przejrzenie umowy?

Thomas wstał i podszedł do panoramicznego okna, stając do mnie tyłem. Gdy włożył ręce do kieszeni spodni, zarysowały się jego kształtne pośladki . Szerokie ramiona, wąska talia, długie nogi i ten tyłek. Matko kochana, dlaczego nie jesteś gejem?! Przygryzłam wargę, patrzyłam na niego rozmarzonym wzrokiem, dopóki się nie odezwał, tym samym sprowadzając mnie na ziemię.

– Jest piątek – spojrzał na mnie przez ramię. – Ma pani czas do poniedziałku.

Zabrałam ze stołu obszerną umowę. Niepewnie wstałam, chcąc się wycofać. Miałam do niego tyle pytań dotyczących szkolenia, lecz nie potrafiłam się w tym momencie na niczym skupić.

– Czy to wszystko, co miał mi pan do przekazania? – zapytałam z trudem.

Pomiędzy nami panowała dziwna, niezrozumiała dla mnie aura, która raz powodowała rozemocjonowanie, a raz pchała mnie w przepaść marazmu. Nie umiałam myśleć racjonalnie, a do tego byłam przemęczona. Thomas odszedł od okna, zbliżył się do mnie i znowu spojrzał na mnie z góry. Jego ciało było teraz tak blisko mojego, a twarz pochylała nad moją. Czułam jego gorący miętowy oddech, który delikatnie pieścił moją skórę. Znieruchomiałam. Oblał mnie pot!

KURWA!

Nawet mnie nie dotknął, a ja już byłam gotowa. Wpatrywałam się w jego oczy z wysoko uniesioną głową, wyglądając pewnie jak zahipnotyzowana ofiara swojego prześladowcy.

– Nie ma pani do mnie żadnych pytań? – wychrypiał, by na koniec zwilżyć językiem spierzchnięte usta. Odruchowo zrobiłam to samo, a wtedy Thomas głośno westchnął i zacisnął szczęki. – Nie jest pani ciekawa, jak będzie przebiegało szkolenie, gdzie przez ten czas będzie pani mieszkała, z kim współpracowała? – Brown uniósł brew, wyczekując odpowiedzi.

Niech to szlag!

Przełknęłam ślinę i spuściłam wzrok. Dopiero w tym momencie mogłam cokolwiek powiedzieć, a mój mózg zaczął znów pracować.

– Oczywiście, że mam pytania, jednak ufam, że pan już zadbał, by podczas szkolenia niczego mi nie zabrakło. – Urwałam na chwilę wypowiedź, by znów na niego spojrzeć. Otuliła nas cisza, cudowna stagnacja. Moje ciało się rozluźniło, przyjemnie zwiotczało, głowa stała się lekka. Otumaniona pożądliwym, pełnym namiętności spojrzeniem mojego szefa, odlatywałam, tracąc zmysły.

Pocałuj mnie, pocałuj, a potem zrób ze mną, co chcesz! – krzyczałam w duchu. Miałam wrażenie, że Thomas chce tego samego, że z trudem się powstrzymuje przed dotknięciem mnie, nakryciem moich warg swoimi, wpleceniem palców w moje włosy, a na koniec przed tym, by mnie posiąść. Podziwiałam jego twarz, głęboki wzrok wbity w moje usta, zaciśnięte w kreskę usta oraz drgającą grdykę i falujące nozdrza. Napięte rysy, ciężki oddech. Thomas milimetr po milimetrze zmniejszał pomiędzy nami dystans. Jego usta były coraz bliżej, klatka piersiowa coraz mocniej falowała. Kiedy zbliżył wargi do moich, a ja poczułam ich dotyk, przymknęłam powieki, ciesząc się jak mała dziewczynka, że w końcu to zrobi, podda się, a tym samym potwierdzi fakt, że to, co się pomiędzy nami działo, nie było pomyłką. On jednak przekręcił moją głowę i musnął skórę na szyi. Przeszedł mnie potężny dreszcz, a w podbrzuszu poczułam dotkliwy skurcz.

– Przeczytaj uważnie całą umowę, nim ją podpiszesz… – Po tych słowach mnie wyminął i najzwyczajniej w świecie wyszedł z konferencyjnej, nie zabierając ze sobą dokumentów, które dla niego przygotowałam.

Byłam rozedrgana z emocji, podniecona, wilgotna tam na dole, a przecież nawet mnie nie dotknął. Dlaczego ten facet spadł na mnie jak z grom z jasnego nieba, zawładnął moim ciałem i umysłem, zamieniając mi mózg w papkę?! Dlaczego to zakończyłam, nim zdążyło się między nami cokolwiek rozwinąć? Dlaczego to ucięłam, zabiłam w zalążku? Przecież mogło być tak przyjemnie, mogliśmy dać sobie wzajemnie ogrom rozkoszy, nieprzespanych nocy, dzikich uniesień oraz całą masę szybkiego, spontanicznego seksu w różnych dziwnych miejscach, o których od zawsze marzyłam przeżyć. Thomas Brown nie wyglądał na człowieka, który bawiłby się w związki. Mam wrażenie, że prosty układ bez zobowiązań byłby dla niego najlepszym rozwiązaniem. Dla niego i dla mnie…

Redaktor prowadzący: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Kamila Recław

Korekta: Emilia Stachurska

Projekt okładk: Anna Czasak

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki: © Andrey Kiselev / Adobe Stock

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-8318-279-7

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.