Tytuł oryginału: Den fjärde vågen

Przekład z języka szwedzkiego: Karolina Skiba

Copyright © Caroline Grimwalker, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Maria Borgelöv

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Magdalena Mierzejska

ISBN 978-91-8076-071-3

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Czuję się mocno rozbudzona. Jak nigdy. Wszystko się zmieniło. Też tak czujesz? Że teraz masz po co żyć?

‒ Thelma Dickinson w filmie Thelma i Louise

Prolog

Biedny Kaj

Droga prowadząca do podupadłego gospodarstwa w Skanii, gdzie mieści się ośrodek szkoleniowy, jest zablokowana od tygodnia. Ostatni atak grupy oszalałych feministek nazywających siebie Falochronami wywołał zbiorową paranoję wśród tutejszych mężczyzn. Wykorzystali wszystko, co się dało, od zardzewiałych maszyn rolniczych po kozły do piłowania, worki z piaskiem i taczki wypełnione kamieniami, by mieć pewność, że nikt niepowołany nie zakradnie się od żadnej strony. Tak jak wcześniej udało się to tym dziwkom. Zwłaszcza by nikt nie mógł się tu dostać samochodem. Ostatnim razem, gdy się tu zjawiły, powstało zamieszanie i zginęli ludzie. To się nie może powtórzyć.

Postawiony na warcie Kaj drży na całym ciele. Znajduje się na początku stupięćdziesięciometrowej, wyboistej drogi szutrowej prowadzącej od krajówki numer siedemdziesiąt aż do budynków gospodarstwa. Siedzi na koźle do piłowania, otoczony workami z piaskiem, wpatrzony w przestrzeń. Co jakiś czas na siedemdziesiątce widać przejeżdżający samochód. Z rzadka przemyka tamtędy z turkotem jakaś ciężarówka. Kilka pojedynczych motocykli. Przez większość czasu jest jednak cicho i spokojnie. Jak na odludziu. Prawdopodobnie dlatego postanowili się osiedlić właśnie tu, w niewielkiej odległości od najbardziej wysuniętego na południe krańca jeziora Vombsjön.

Rzut kamieniem stąd znajduje się poligon Björka, wojskowy teren wciąż wykorzystywany przez siły zbrojne i policję. W przeszłości była to również baza lotnicza, ale zamknięto ją prawie dwadzieścia lat temu.

Grubo tkana szara tunika, ubranie, które Sixten uparcie każe im nosić, drapie go w uda. Kaj uważa, że to głupkowaty strój, ale skoro nikt się nie sprzeciwia, on też nie zamierza. Poza tym najwidoczniej uwolnienie genitaliów ma jakiś sens ‒ może zdaniem Sixtena powinni mieć świadomość tkwiącej w nich potęgi fallusa i stale odczuwać jego moc.

Kaj znowu wraca myślami do porannego wykładu. Dotyczył męskości i przodków. I strachu. Nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo się boi. Dopiero Sixten Törnholm mu to uświadomił. Zanim poznał go na forum internetowym dla mężczyzn żyjących w mimowolnym celibacie, Kaj był pewien, że odczuwa złość. Albo smutek. Teraz jednak wie, że to strach. I że tak nie może być.

Opiera łokcie na kolanach i lekko wzdycha, wpatrując się w otaczającą go zastygłą w bezruchu przestrzeń. Powietrze dziś jest gorące i suche. Może nawet trochę za suche. Choć to zrozumiałe, w końcu jest środek lata.

Podskakuje i prawie spada z kozła, gdy nagle kątem oka dostrzega przy drodze brązowo-pomarańczowego motyla. Kaj parska nerwowym śmiechem i potrząsa głową. Od czasu ataku na farmę wszyscy żyją w ciągłym napięciu, i to nie w ten przyjemny sposób. Nie jest to podekscytowanie, jakie odczuwali, gdy dwóch z nich przyjechało z tą feministyczną suką w bagażniku i gdy zamknęli ją w stajni.

Nie wiedzieli, co właściwie mają z nią zrobić. Dyskutowali o tym w kółko przez całe dwa dni. Rozmowy nie należały do spokojnych. Choć nie mogli się dogadać, co ma się stać z Eleną Covaci, każdy mężczyzna na farmie czuł tę upajającą władzę. Bo ją schwytali. Unieszkodliwili i zamknęli. Tę, która podszywała się pod mężczyznę, a ponadto wykorzystywała do swoich celów ich najbardziej czuły punkt ‒ fora internetowe. I mieszała z błotem Sixtena. Ich przywódcę ‒ jedyną osobę na farmie faktycznie mającą świadomość, co to znaczy być prawdziwym mężczyzną, jak należy się zachowywać i myśleć. Każdy z uczestników jego szkolenia zawdzięcza mu wydostanie się z piwnicy domu swojej matki, ucieczkę od samotnego życia incela i podjęcie wyzwania, by stać się prawdziwym samcem alfa. Zostać częścią silnej grupy. Grupy z władzą. Nie chodzi o uwydatnioną szczękę i szorstkość nadgarstków, jak wyjaśniał Sixten.

„Całe szczęście” ‒ myśli Kaj, nieświadomie pocierając swój zwiotczały podbródek. Wszystko zależy od nastawienia. Należy wykorzystać minione tysiąclecia męskości. I nie postrzegać siebie jako ofiary.

‒ Bycie ofiarą oznacza niekompetencję ‒ mówi Kaj bardzo stanowczym tonem, ze wzrokiem utkwionym w błyszczącym czarnym owadzie poruszającym się drogą. Słowa prawdy sprawiają, że się prostuje. W tym momencie mieniąca się na niebiesko ważka bezszelestnie przelatuje przed jego stopami. Powietrze stoi nieruchomo, ale drży tuż nad horyzontem. Pachnie rozgrzaną słońcem ziemią.

Gdy już ustalili, że każdy, kto chce, może bez ograniczeń wykorzystywać ciało Eleny, i zaczęli się zastanawiać, co jeszcze z nią zrobią… wtedy wszystko się popierdoliło. Nagle z piskiem opon dwa samochody zajechały na podwórze i wyłoniły się z nich te cholerne suki, niczym desperados z jakiegoś starego westernu. Z bronią w ręku!

Kaj wciąż nie może się pogodzić z tym, jak się zachował, gdy rozpętało się to piekło. Siedział w głównym budynku i czytał najnowszy wpis Jordana Petersona na blogu, kiedy usłyszał huk.

„I stchórzyłem”. To wspomnienie wywołuje w nim poczucie wstydu.

Gdy wybuchła strzelanina, skulony pobiegł do toalety i tam się zamknął. Wyszedł dopiero po dłuższej chwili, gdy wszystko ucichło. Sądzi jednak, że nikt nie zauważył, jak bardzo się bał. Widzi swoje zaciśnięte ręce na udach i je rozluźnia. Gdyby mógł cofnąć czas, nie stchórzyłby, jest tego niemal pewien. I być może… stanąłby twarzą w twarz z zagrożeniem, wraz ze swoimi braćmi.

Tak czy inaczej, mężczyznom udało się przegonić narwane femoidy. I nagle problem z tym, co mają zrobić z Eleną Covaci, zniknął, bo Sixten zastrzelił ją w trakcie ataku. Właśnie dlatego pozostałe dziewczyny spieprzały w popłochu.

„Uciekły jak tchórzliwe dziwki, którymi w rzeczywistości są”.

Fakt, że policja nie zjawiła się po całym zajściu, to według Sixtena znak. Gdyby te cholerne feministki chciały na nich donieść, zrobiłyby to już dawno temu. A skoro tego nie zrobiły, to raczej planują coś znacznie gorszego.

Zemstę.

I dlatego dzień w dzień Kaj tkwi na warcie w tym upale. Myśli swobodnie wędrują właśnie w tamtym kierunku, do owego pamiętnego dnia i wydarzeń, które po nim nastąpiły.

Po wszystkim to Kaj i Lenny musieli zakopać ciało Eleny w lesie za stodołą. Wolałby zapomnieć o tym zadaniu. Mimo że zawinęli zwłoki w stare worki po mące, wgłębienie wskazywało na brak… twarzy tej suki. Kula wystrzelona przez Sixtena przeszyła kark i wyleciała przodem, wraz z większością twarzowej części czaszki, która leżała potem na dziedzińcu porozrzucana jak konfetti z mięsa i kości. Później przyznał, że nie tak miało być. Że celował w kolana, ale wszystko działo się za szybko. Kaj nie musiał pomagać w sprzątaniu podwórka, bo w tym czasie nabawiał się pęcherzy na palcach od wykopywania rękami tego cholernego grobu. On i chłopak, który mu pomagał, nie dali rady zrobić zbyt głębokiego dołu, ale nikt nie musi o tym wiedzieć.

Dwa dni po tym wydarzeniu Sixten przekuł niepokój i poruszenie panujące wśród mężczyzn w coś zupełnie innego. Wzbudził w nich pewność siebie. Mówił o Kobiecie-Laser. O tym, że mężczyźni muszą się zmierzyć z kobietami w tym stworzonym przez nie brutalnym świecie i również stosować bestialskie środki, a nawet uciec się do zabijania… skoro one tego właśnie chcą.

„Kobieta-Laser. Taa, niech ją szlag”.

Kaj kręci głową i spluwa ze złością na żwirową drogę, słońce praży go w głowę. Ech, feministki. Wszystko przez to, że się za mało bzykają, to jego diagnoza. Minął ponad miesiąc i nadal nic się nie dzieje. Mimo to żaden z nich nie może się wyluzować. Cały czas ma się przeczucie, że coś się wydarzy, i to wkrótce, nie mówiąc o tym, że kobiety biegają po ulicach i strzelają do mężczyzn jak do zwykłej zwierzyny w tej nowej dżungli. Dżungli, w której role się odwróciły: kobiety są łowcami, a na mężczyzn się poluje.

„Przecież to chore”.

Wszyscy myśleli, że to szaleniec działający w pojedynkę, ale z rozesłanego manifestu wynikało, że tak naprawdę była w to zamieszana cała grupa kobiet. I ich też nie złapali. Wręcz całe to gówno zdaje się rozprzestrzeniać i nawet zwyczajne dziewczyny zaczęły się zbroić. Hasztag #Falochrony jest jednym z najczęściej używanych w Szwecji, a na YouTubie cały czas pojawiają się nowe filmiki, w których kobiety lub młode dziewczyny wzywają do brutalnego oporu.

„Oporu przeciwko czemu? ‒ zastanawia się Kaj. ‒ Miłości?”

To jedyna rzecz, jakiej kiedykolwiek pragnął. Najwyraźniej to zbyt wiele i teraz jest jak jest.

Wojna.

Zasępia się bardziej i znowu spluwa. Przypomina sobie film z manifestu, pokazywany jako sensacja we wszystkich programach informacyjnych jakiś miesiąc temu, i przeszywa go dreszcz mimo lejącego się żaru z nieba. Ma wrażenie, że wszystko wymknęło się spod kontroli.

„No dobra ‒ myśli ‒ chcą wojny, to proszę bardzo. Akurat wojna to coś, w czym mężczyźni mają tysiące lat doświadczenia. Ostatnim razem zostaliśmy zaskoczeni. Nie byliśmy przygotowani. Tego błędu nie popełnimy ponownie”.

Przerywa swoje rozmyślania, słysząc odległy dźwięk zakłócający ten spokojny letni dzień. Skąd dochodzi? Kaj nie potrafi tego określić, brzmi jak… Czy to jadąca w tę stronę ciężarówka? Nie, to inny rodzaj dźwięku, jakby… gwizd.

Zeskakuje z kozła, prostuje zesztywniałe plecy i podnosi walkie-talkie z zakurzonego brązowoszarego worka z piaskiem. Trzyma urządzenie przy ustach, jednocześnie zerkając w stronę drogi numer siedemdziesiąt.

Wspomnienie ataku terrorystycznego w Nicei wypływa na powierzchnię świadomości i nagle Kaj zaczyna się denerwować. Jeśli udało im się zdobyć pieprzoną ciężarówkę, to kozły i worki z piaskiem na nic się nie zdadzą. Zostanie z niego mokra plama pochłaniająca kurz z drogi, zanim zdąży wszcząć alarm. Serce mu trzepocze.

„Czy powinienem zejść z drogi?”

Naciska przycisk z boku walkie-talkie.

‒ Farma, odbiór! Tu strażnik numer jeden. Coś słyszę. Wy też? Odbiór!

Mały głośnik trzeszczy.

‒ Strażniku numer jeden, tu farma. Co słyszysz? Odbiór.

Kaj opuszcza krótkofalówkę i próbuje wytężyć słuch. No właśnie. Co on tak właściwie słyszy? To znajomy, a zarazem nietypowy odgłos. I jest coraz bliżej.

‒ Nie jestem pewien ‒ mówi z ociąganiem ‒ czekajcie… to…

Właśnie w tym momencie rozpoznaje dźwięk.

‒ Helikopter! ‒ wykrzykuje z ulgą i przerażeniem jednocześnie. ‒ Słyszę helikopter. Co mam robić? Odbiór.

Gdy odpowiedź nie przychodzi od razu, zaczynają mu się pocić ręce. Przekłada walkie-talkie z jednej ręki do drugiej i wyciera spoconą dłoń o szorstką tunikę.

‒ Halo? Farma? Odbiór.

‒ Strażniku numer jeden, widzisz helikopter? Odbiór ‒ odzywa się w końcu mężczyzna po drugiej stronie.

Właśnie wtedy helikopter pojawia się w zasięgu wzroku Kaja, na wprost niego. Gdy widzi niebiesko-biały kolor, oddycha z ulgą.

‒ Tak. Farma, widzę go. To tylko policja, więc nieważne ‒ mówi, podczas gdy duża metalowa maszyna zbliża się do niego. ‒ Ale… kurde, leci tak nisko… ‒ dodaje, zapominając zakończyć słowem „odbiór”.

Mężczyzna na farmie coś mówi. Teraz jednak trudno to usłyszeć, bo policyjny helikopter kieruje się w stronę Kaja tkwiącego na swoim żałosnym posterunku.

Kaj podnosi głos, by przekrzyczeć coraz głośniejszy warkot śmigieł.

‒ Co takiego? Odbiór.

‒ Powiedziałem, że pewnie to ćwiczenia na poligonie Björka. Możesz… ‒ Reszty Kaj nie słyszy, bo helikopter przelatuje tuż nad nim.

„Czy im w ogóle wolno latać tak nisko?”

Podmuch wiatru unosi tumany kurzu, szarpie tuniką Kaja i rozwiewa mu włosy na wszystkie strony. Na jakiej są wysokości? Piętnaście metrów?

„Może to ktoś, kto dopiero uczy się obsługiwać taką maszynę?” ‒ myśli Kaj i się odwraca, podczas gdy helikopter dalej leci tuż nad żwirową drogą. W kierunku farmy.

Ma złe przeczucia. Mężczyzna czuje je w całym ciele, niczym wijące się i kąsające jadowite węże. Dlaczego leci tak nisko? I dlaczego akurat tutaj? Przecież mają bazę lotniczą i poligon niedaleko stąd. A jednak kierują się prosto na farmę. Coś tu nie gra. Nic a nic. Dźwięk cichnie, w miarę jak helikopter oddala się od Kaja. Przynajmniej teraz jest w stanie znowu słyszeć własne myśli.

‒ Też go teraz słyszymy ‒ mówi mężczyzna przez walkie-talkie. ‒ O, cholera, leci strasznie nisko… ‒ Kaj zauważa, że mężczyzna również zapomina dodać na końcu „odbiór”.

Co tak naprawdę go niepokoi? Policjanci chyba mogą latać, gdzie im się podoba. Mimo wszystko… coś nadal mu tu nie gra. Wielka metalowa bestia skręca w prawo. Zatacza szeroki łuk, w dół za farmą, a kiedy zwraca się bokiem w stronę Kaja, drzwi helikoptera nagle się otwierają.

Kilka sekund po tym, jak słyszy krzyki przez krótkofalówkę, widzi pierwszy słup dymu i dopiero wtedy odzyskuje kontrolę nad mięśniami.

Upuszcza walkie-talkie, które ląduje między stopami. Kiedy Kaj zaczyna biec, jądra obijają mu się o wewnętrzną stronę ud. Ucieka, by ratować swoje życie. Z dala od farmy. Z dala od piekła.

Kilka minut wcześniej

Rozdział 1

Linn

„Nie będziemy miały dużo czasu, zanim pościg zacznie się na dobre” ‒ myśli Linn, rozglądając się po wnętrzu nieco podstarzałego policyjnego helikoptera. Eurocopter 135, wysłużony szwedzki śmigłowiec, niedawno zastąpiony przez policję zupełnie nową flotą Bell 429. Dowiedziała się o tym w ciągu ostatniego miesiąca w trakcie planowania i rekonesansu. Na poligonie Björka, niedaleko Veberöd i Sjöbo, nadal regularnie wykorzystuje się jednak starsze modele w różnego rodzaju szkoleniach i ćwiczeniach.

„Nie kradnie się policyjnego helikoptera ot tak”.

To będzie wielka sprawa. Jeszcze rok czy dwa lata temu ta myśl by ją przerażała. Teraz raczej ją ekscytuje. Jakby jedyne, co jej pozostało, to robienie takich chorych rzeczy. Takich, które sprawiają, że czuje, że żyje. I właśnie tak jest. Wszystko inne jest martwe. Wszystko. Linn również, a przynajmniej jej wnętrze.

Trzyma się paska przymocowanego nad drzwiami. Oblewa ją fala gorąca wywołana wyrzutem adrenaliny, całe ciało śpiewa. Nie tylko ona czuje podniecenie. Adela, siedząca na miejscu pilota, czy jak to nazwać, krzyczy, nie kryjąc podekscytowania.

Adela jest jedną z najstarszych członkiń Falochronów. Po odbyciu za młodu służby wojskowej w Izraelu została wykwalifikowaną pilotką śmigłowca.

„Tę umiejętność zdecydowanie możemy wykorzystać w obecnej sytuacji” ‒ zauważa Linn.

Adela i Leonora poznały się dziesięć lat temu w klubie strzeleckim i szybko się zaprzyjaźniły, gdy odkryły, że mają ze sobą wiele wspólnego. Zarówno zainteresowanie Valerie Solanas, jak i chęć ukarania brutalnych i popapranych mężczyzn. I jak to mówią: oto cała historia.

Linn obserwuje pozostałe kobiety na pokładzie. Veronica, Leo i Bahar. Nowe przyjaciółki. Nie, siostry, nowe siostry. Na śmierć i życie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Wszystkie wyglądają na przerażone i podekscytowane jednocześnie. Początkowo nie były w stu procentach pewne, czy wierzyć Adeli, że rzeczywiście zrealizuje ten pomysł, na który wpadła podczas burzy mózgów. Że potrafi latać takim potworem. Potem jednak zaczęła mówić o kątach natarcia śmigła, oporze aerodynamicznym, siłach nośnych i różnych innych rzeczach, o których Linn nie ma pojęcia. Wtedy dotarło do nich, że tak naprawdę przez cały czas miały u swego boku wyszkoloną w wojsku pilotkę śmigłowca.

„Jeśli człowiek potrafi latać jednym helikopterem, to potrafi latać wszystkimi” ‒ oznajmiła z przekonaniem Adela.

‒ Chryste, pospiesz się! ‒ wykrzykuje zdyszana Bahar, przyciskając twarz do okna i wpatrując się w położony kawałek dalej budynek, w którym przebywa cała masa policjantów.

‒ Tak, błagam ‒ wtóruje jej Veronica. ‒ Kurwa, to nie na moje nerwy ‒ dodaje, co chwilę klepiąc się po policzkach, jakby to był jakiś sposób na rozładowanie napięcia.

Według Adeli, która planowała tę akcję przez ponad tydzień, dzisiejsze ćwiczenia na terenie poligonu Björka to szkolenie kontrolerów ruchu lotniczego monitorujących policyjne śmigłowce. A teraz ‒ prawie miesiąc później ‒ jej plan został wreszcie wprowadzony w życie.

Cierpliwość. Nie jest to jedna z najmocniejszych stron Linn, ale by coś tak spektakularnego się udało i by one wyszły z tego bez szwanku, wszystko trzeba dobrze przemyśleć i starannie zaplanować.

Sama kradzież helikoptera, w trakcie gdy uczestnicy ćwiczeń lotniczych jedli obiad w budynku, okazała się zaskakująco łatwa. Znalazła się na pokładzie wraz z Veronicą, Adelą, Bahar i Leo oraz z ładunkiem wybuchowym zaledwie kilka minut po dotarciu na teren poligonu. Maszyna stała na płycie postojowej z odblokowanymi drzwiami i czekała.

„Oczywiście. Raczej nikt się nie spodziewa, że ktoś będzie próbował porwać helikopter”.

Zwłaszcza taki z wielkim granatowym napisem „POLICJA”. A gdyby jakiś zwykły człowiek spróbował to zrobić, to pewnie i tak by się zabił, bo latanie taką maszyną jest naprawdę niebezpieczne, jeśli się tego nie potrafi. Falochrony jednak nie są jak zwykli ludzie, to pewne. Pomału dowiaduje się o tym cała Szwecja. Poza tym Adela jeszcze ich nie zawiodła. Udało im się już zająć miejsca w środku.

Zapewne nie minie wiele czasu, gdy połowa sił policyjnych kraju ‒ i prawdopodobnie także wojsko ‒ będzie ich ścigać, ale kilka minut powinno im w zupełności wystarczyć. Przecież zorganizowanie pościgu za skradzionym policyjnym helikopterem chwilę potrwa, a stąd na farmę jest najwyżej minuta lotu. To znaczy jeśli w ogóle uda im się odlecieć.

Linn obserwuje spięte kobiety wewnątrz blaszanego potwora. Siedząca przy sterze Adela podskakuje z radosnego podekscytowania i w pośpiechu przegląda książeczkę leżącą na przednim siedzeniu. Bahar wciąż patrzy przez okno. Veronica porusza ustami tak, jakby coś bez przerwy bezgłośnie mówiła, jakby sama siebie próbowała podnieść na duchu. I Leo ‒ jedyna, która wygląda jak zwykle. Twarz niczym wykuta z kamienia.

‒ Co tak długo? ‒ pyta Leo Adelę.

‒ Instrukcja użytkowania w locie ‒ odpowiada, machając książeczką.

Podnosi wzrok. Wszystkie oczy są na nią zwrócone. Odgarnia na plecy długie czarne rastawarkoczyki, ciasno splecione w rzędach tuż przy skórze. Jeszcze raz spogląda na książeczkę, po czym wzrusza ramionami i z nerwowym uśmiechem rzuca ją za siebie. Z przodu koło niej nikt nie siedzi. Zwykle pilotowi towarzyszy nawigator lotu. Adela dziś o tym mówiła. Nie jest to jednak konieczne do wykonania lotu.

‒ Okej, okej, zrozumiałam, moje panie. Teraz, kurwa. Jedziemy z tym!

Adela wciska przełącznik oznaczony jako „BAT MASTER”, po czym natychmiast zaczynają wyć różne sygnały dźwiękowe, co powoduje, że wszystkie kobiety z tyłu śmigłowca podskakują i się kulą. Adela krzyczy coś niezrozumiale, jednocześnie szukając jakiegoś przycisku pośrodku deski rozdzielczej na dole. W końcu znajduje właściwy i wycie ustaje.

‒ Sorry, sygnały alarmowe ‒ wyjaśnia. Ma lekko zarumienioną twarz i teraz jej oddech też jest przyspieszony. ‒ Włączam wyciszenie. Nie będziemy się nimi przejmować ‒ dodaje i szybko naciska guzik na suficie z napisem „FADEC”. Następnie uruchamia silniki. Kiedy zaczynają warczeć, Linn ciężko w to uwierzyć.

„Może nam się to uda”.

Teraz trzeba działać szybko. Nie da się po cichu wystartować helikopterem. Pot ścieka Linn po plecach, gdy spogląda w stronę oddalonego o kilkaset metrów budynku. Spodziewa się, że w każdej chwili może wyskoczyć z niego policja i wojsko. Z automatyczną bronią gotową do strzału. Głośno przełyka ślinę.

Leo często powtarza, że zawsze masz więcej czasu, niż zakładasz, kiedy robisz coś, co wywoła u ludzi szok, ponieważ opanowanie narastającej paniki i zamieszania chwilę trwa. O ile ‒ w przeciwieństwie do innych ‒ panujesz nad sobą, masz spore szanse na ucieczkę.

„Na to musimy teraz liczyć” ‒ myśli Linn.

Silniki się rozgrzewają i po kilku sekundach helikopter unosi się nad ziemią, choć nieco chwiejnie. Przez chwilę wisi nieruchomo zaledwie parę metrów nad asfaltem.

‒ Trzeba zsunąć się z poduszki powietrznej tworzonej przez łopaty wirnika! ‒ wykrzykuje Adela… i wtedy zaczynają się wznosić.

Gdy przyspieszają, Linn czuje łaskotanie w brzuchu i z fascynacją obserwuje, jak Adela prawą ręką obsługuje ster, a lewą ‒ dźwignię skoku ogólnego, przy czym jednocześnie operuje pedałami, poruszając obiema stopami w dziwnie skomplikowanym tańcu, po to by helikopter robił to, co ona chce.

‒ W końcu mam to we krwi! ‒ krzyczy Adela, jakby z ulgą, gdy poligon i wszyscy zaskoczeni policjanci oraz adepci lotnictwa szybko znikają im z pola widzenia.

‒ Adela, kurwa, jesteś boginią! ‒ woła Veronica, wyraźnie odetchnąwszy z ulgą.

Linn patrzy na Leo, jak otwiera pudełko, rozgarnia wełnę drzewną i wyciąga dwie szklane butelki z kawałkami tkaniny wetkniętymi w szyjki. W drzwiach stoi Veronica. To do niej Bahar będzie podawać butelkę za butelką. Oprócz benzyny, znajduje się w nich olej silnikowy i smoła. Po pierwsze dlatego, że zagęszczają miksturę, dzięki czemu oblepia powierzchnię, a po drugie po to, by stworzyć gęsty czarny dym, który z kolei utrudni życie gnojkom w dole. W sumie mają dwadzieścia butelek.

Koktajle Mołotowa to może prymitywna broń, ale za to skuteczna. Zwłaszcza jeśli jest ich dużo i spadają z góry. Pieprzeni incele na farmie wykonali niezłą robotę, jeśli chodzi o ochronę przed atakiem lądowym. Zbudowali solidne barykady, przez które praktycznie nie da się przedostać. Ale przed tym nie zdążą się uchronić.

Falochrony doszczętnie spalą to cholerne miejsce. Farma stanie w płomieniach, zanim ktokolwiek się zorientuje, co się dzieje. Poza tym na własne życzenie tych idiotów służby ratunkowe będą mieć utrudniony przejazd. Lato jest wyjątkowo suche w tym roku, więc wszystko powinno się zapalić szybko i bez problemu.

Według Linn dotarcie tam policyjnym helikopterem to genialny pomysł. Jeśli dopisze im szczęście, po wyrzuceniu butelek zapanuje na tyle duży chaos, że zdążą dolecieć na lądowisko, jakieś trzy kilometry na północny wschód, gdzie będą na nie czekać trzy samochody na fałszywych blachach. Adela i Bahar mają jechać jednym, Leo i Veronica drugim, a Linn sama wsiądzie do trzeciego. Następnie odjadą ‒ każda w innym kierunku. Jeśli jeden z samochodów będzie ścigany lub zostanie złapany, to przynajmniej pozostałe uciekną. Taki jest plan. Jeśli im się poszczęści. A jak nie, to…

„Chociaż cię pomszczę, kochanie” ‒ myśli Linn, widząc oczami wyobraźni piękną twarz Eleny. Błysk w oczach, który tak bardzo kochała. Kurze łapki i figlarny uśmiech dający jej poczucie sensu życia.

„Córka gangstera ‒ dodaje w myślach, a oczy zachodzą jej łzami. ‒ Zawsze miała gotowe rozwiązanie. Nigdy przed niczym się nie cofnęła”.

Kobieta, która wciąż intrygowała i pociągała ją swoją skomplikowaną osobowością. Jej dusza przypominała kalejdoskop. Kiedy wydawało się, że Linn ma w głowie kompletny obraz Eleny, ten się zmieniał. Kobieta, która kochała ją przez całe te upiorne wakacje przed dwoma laty i która miała ją kochać dalej. Miały być szczęśliwe.

„Dlaczego los jest tak okrutny? Właśnie gdy po raz pierwszy w życiu znalazłam miłość, została mi ona brutalnie odebrana”.

Potrząsa głową. Musi zachować jasność umysłu. Nie ma tu miejsca na pogrążanie się w smutku. Liczy się tylko zemsta. Bo to nie życie zabrało jej Elenę, tylko ci jebani incele w dole na farmie. Czuje to w ciele. Jak myśli rozpętują burzę w jej duszy. Podmuchy rozpalonej do białości nienawiści, popychające ją ślepo do przodu w to, co musi się teraz wydarzyć.

„Zaletą helikoptera ‒ rozmyśla dalej ‒ jest to, że jest szybki i nie musi trzymać się drogi”.

Lot na farmę zajmuje chwilę. Minie co najmniej dziesięć minut, zanim policja przyleci tu własnym śmigłowcem. Jeśli chcą je skutecznie ścigać, muszą również wzbić swoje helikoptery w powietrze, a w tej chwili najbliższy z nich znajduje się w Malmö, pozostałe są rozsiane po całym kraju. To znaczy z wyjątkiem tego, który właśnie porwały Falochrony.

„Boże ‒ myśli w momencie, gdy sobie to uświadamia, i w żołądku skręca ją tak, że odbiera jej dech. ‒ Naprawdę to zrobiłyśmy. Porwałyśmy ten pieprzony helikopter. Policyjny!”

Spogląda na timer w zegarku, który uruchomiła, gdy wystartowały tym monstrum. Minęły czterdzieści dwie sekundy. Leo coś mówi, macha ręką i pokazuje, że znajdują się teraz w zasadzie bezpośrednio nad farmą.

‒ Co mówiłaś? ‒ Linn musi podnieść głos, żeby ją było słyszeć.

Leo podchodzi bliżej i patrzy na nią swoim lodowatym i twardym spojrzeniem.

‒ Powiedziałam, że wiedziałam, że zostaniesz jedną z nas.

Linn czuje, jak coś wewnątrz niej chrobocze. Niczym pazury po porcelanowej powierzchni.

„Ale ja nie jestem jedną z was ‒ chciałaby powiedzieć. ‒ Nie zabijam bezmyślnie. To wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. I to ważnego. Nie tylko dlatego, że wszyscy tam w dole są mężczyznami”.

‒ Czy się mylę? ‒ kontynuuje Leo ostrzejszym głosem i z uniesionym podbródkiem, przysuwając się do niej jeszcze bliżej. ‒ Wahasz się? Teraz, kiedy wszystkie robimy to dla ciebie?

„Nie podoba mi się twój ton” ‒ stwierdza w myślach poirytowana Linn, po czym wymierza sobie mentalnego liścia. „Co ja, do cholery, sobie myślę?”

To ona przyszła do nich z prośbą o pomoc, kiedy jej życie legło w gruzach. Nie na odwrót. To ona zapukała do ich drzwi, załamana i zdruzgotana, niemająca nikogo poza zgorzkniałym kotem, Panem Sykiem, i palącym pragnieniem zemsty. Znalazła Falochrony. Błagała je o pomoc. A one sprzymierzyły się z nią. Zgodziły się ją wesprzeć. Są tu teraz dla niej i właśnie porwały ten pieprzony helikopter, by przede wszystkim ona mogła zaspokoić swoje pragnienie zemsty.

‒ Nie waham się ‒ odpowiada zdecydowanym tonem, tymczasem Adela szerokim łukiem zmienia kierunek lotu.

Leo obrzuca Linn dziwnym spojrzeniem, po czym podpala szmatkę w pierwszej butelce. Linn otwiera boczne drzwi helikoptera, próbuje otrząsnąć się ze wszystkiego i skupić na tym, co tu i teraz. Na tej chwili. Na zemście. To najważniejsza część planu. Koktajle Mołotowa może i są skuteczne, ale mogą też okazać się niebezpieczne dla osoby, która ich używa.

„W najgorszym razie człowiek może szybko zamienić się w ludzką pochodnię”. Linn drży na całym ciele.

*

Na zewnątrz szaleje wiatr, a łoskot śmigieł uniemożliwia porozumiewanie się jakkolwiek inaczej niż za pomocą gestów. Linn dostrzega spoglądającego w górę przerażonego mężczyznę na drodze dojazdowej, który rozmawia z kimś przez walkie-talkie. Puszcza pasek nad drzwiami i wystawia mu środkowy palec. Chwieje się przez chwilę, po czym znowu chwyta się paska i odzyskuje równowagę. Następnie rzuca pierwszą butelkę w dół na budynek stajni, tam, gdzie ci skurwiele trzymali Elenę. Gdzie ją… gdzie ona…

Natychmiast przed oczami pojawiają się obrazy Eleny postrzelonej w tył głowy przez Sixtena Törnholma. W zasadzie ciągle do niej powracają. Gdy kładzie się spać. Gdy słyszy nostalgiczne dźwięki pianina. Gdy widzi kobietę z długimi siwymi włosami. Gdy słyszy zabawny dowcip, który chciałaby opowiedzieć swojej ukochanej tylko po to, by jeszcze jeden jedyny raz usłyszeć jej śmiech. Wtedy natychmiast się pojawiają. Obrazy, od których nigdy, przenigdy nie będzie mogła się uwolnić. Szeroko otwarte oczy Eleny. Kiedy śmierć pojawiła się znikąd i wszystko jej zabrała.

Wzrok Linn mętnieje. Musi wziąć się w garść. Leo i Falochrony są szalone, ale co z tego. Czyż ona sama też nie jest, skoro znajduje się tu z nimi w tej właśnie chwili? Potrzebuje ich. Może powinna być bardziej taka jak one. Prostuje się.

Gdy ponownie zmusza się, by smutek ustąpił miejsca wichrom nienawiści, czuje się tak, jakby w końcu zdjęła rękę z rozgrzanej płyty.

„Zrobimy to. Razem”.

Zdecydowanym skinieniem głowy pokazuje Leo, żeby podała jej kolejną butelkę i kilka sekund później trzyma w dłoni zapalony koktajl Mołotowa. Tym razem zrzuca go na dach głównego budynku. Veronica też wkracza do akcji.

‒ Smażcie się w piekle, pierdolone chuje! ‒ ryczy i rzuca.

Butelka za butelką, zapowiedź śmierci w płomieniach, spadają na ośrodek dla inceli Sixtena Törnholma, a silne zapachy benzyny i spalenizny wypełniają płuca. Po tym jak wszystkie dwadzieścia butelek się rozbija i każda z nich wznieca ogień, wywołując pożar wysuszonych słońcem budynków, ludzie zaczynają wybiegać na podwórze. Snują się zamroczeni jak przestraszone i żałosne kurczaki.

„Nie, nie kurczaki”.

Kury przynajmniej znoszą jajka. A ci idioci nie dają nic nikomu, poza bełkotem. Przerażone i żałosne koguty. Linn czuje przyjemny dreszcz, gdy widzi, jak jeden z nich staje w płomieniach. Mężczyzna rzuca się na ziemię i wije, ale tunika, którą ma na sobie, najwyraźniej wykonana jest z materiału idealnie nadającego się na podpałkę. Jakiś facet przebiega obok, nie zwracając uwagi na płonącego kolegę.

„Tchórzliwe skurwiele. To wasza wina, że Elena nie żyje. Veronica ma rację. Mam nadzieję, że będziecie smażyć się w piekle, gdy już tam traficie”.

Odczułaby jeszcze większą satysfakcję, gdyby mogła rzucić ostatnim koktajlem Mołotowa prosto w głowę samemu Sixtenowi. Widzieć, jak wije się w agonii za to, co zrobił. Przez chaos, który zapanował w dole ‒ oraz przez gęstniejący szaroczarny dym ‒ nie sposób jednak stwierdzić, czy ten drań znajduje się wśród mężczyzn wybiegających z budynku.

Nie minęło więcej niż kilka minut od momentu, gdy wystartowały z poligonu Björka. Wszystkie butelki zostały wyrzucone, w dole pod nimi szaleje piekło. Linn z Veronicą zamykają drzwi, po czym Adela leci na północny wschód, w kierunku wschodniego brzegu jeziora Vombsjön. Podejmują ryzyko, nie odlatując zbyt daleko od poligonu, lecz z tego co im wiadomo, był to jedyny helikopter w tym miejscu.

‒ Mamy was, skurwysyny! ‒ krzyczy Adela triumfalnie, gdy zostawiają za sobą morze płomieni, a Leo gratuluje im wszystkim kolejnego dobrze przeprowadzonego ataku.

Linn przybija piątkę z Veronicą, ale unika zadowolonego spojrzenia Leo, bo wie, że teraz mogą pojawić się w nim nowe wymagania.

„Zrobiłyśmy to dla ciebie. Teraz musisz zacząć robić coś dla nas”.

Potrząsa głową. Bierze głęboki, dodający otuchy oddech. „Jeszcze przyjdzie czas na martwienie się”. Skupia się na tym, co teraz musi zrobić.

Pora wprowadzić w życie kolejną część planu.

Rozdział 2

Linn

Adela bardzo dokładnie wypatruje miejsca, w którym mają wylądować. Tuż przy Södra Övedsvägen, w niewielkiej odległości od skrzyżowania z większą drogą, Harlösavägen. Evelyn, mimo uporczywej migreny męczącej ją przez trzy dni pojechała tam każdym samochodem po kolei i zaparkowała jeden po drugim niedaleko drogi. Pozostawało mieć nadzieję, że nikt ich jeszcze nie zauważył. Rzadko ktoś tędy przejeżdża, ale to miejsce znajduje się blisko kilku bardziej uczęszczanych tras.

Linn wzdryga, się czując dłoń na ramieniu. Leo przysunęła się bliżej i siedzi teraz obok niej.

‒ Obejrzyj się ‒ mówi, a w oczach łowczyni o ogorzałej twarzy widać blask triumfu i radości.

Linn się odwraca. Uczucie, które ją ogarnia, gdy widzi w dole gęsty, kłębiący się, czarny dym, jest nie do opisania. Może sobie tylko wyobrazić krzyki, jakie w tej chwili wydają ci skurwiele. A jednak uważa, że to zbyt łagodne. Zbyt miłe.

Ojciec został ukarany niemal natychmiast po tym, jak zabił kochaną małą Moę. Linn strzeliła do niego ze strzelby, prosto w klatkę piersiową z zaledwie dwóch metrów i zginął na miejscu. Carl Walter jest teraz tylko stroną w Wikipedii czasem odwiedzaną przez żałosnych mężczyzn. I czasem przez Linn. Napisano tam między innymi, że „zmarł w 2016”. Nie może się nacieszyć tą konkretną linijką tekstu.

Sixtenowi i bandzie posłusznych mu imbecyli jednak dane było żyć przez ponad miesiąc po tym, co spotkało Elenę. Mogli się śmiać, jeść, oddychać, żyć, a Elena… nie może. Już nigdy nie będzie mogła tego zrobić.

Nagle ogarnia ją poczucie, że wszystko skończyło się zbyt szybko. Jakby pożar był mimo wszystko zbyt łagodną karą. Sixten i jego żałośni wyznawcy zasługiwali na kogoś takiego jak Johan Kinne. Sadystycznego mordercę, który torturowałby ich przez wiele dni.

Choć nawet to by nie wystarczyło.

Kobieta kaszle i przełyka ślinę, gdy helikopter nagle szybko opada nisko nad ziemią. Gdy kępki trawy, wyrywane przez podmuchy wiatru, wznoszą się wokół ogromnego metalowego korpusu, czuje ucisk w żołądku.

‒ Pół minuty do lądowania ‒ mówi głośno Adela. ‒ Czy wszystkie wiecie, dokąd macie jechać?

Leo ściska ramię Linn i pochyla się ku niej.

‒ Dopadłyśmy ich. Wszystkich. Nigdy już nie będą mogli korzystać z tej farmy.

Przywódczyni Falochronów może i ma serce z kamienia, jest bezkrytyczna i całkowicie stuknięta, ale tu ma rację. Linn rozkoszuje się myślą, którą Leo właśnie ujęła w słowa.

„Dopadłyśmy ich. Wszystkich”.

Jest suche lato, w całym kraju szaleją pożary traw i lasów. Poza tym farmę z każdej strony otaczają różnego rodzaju barykady. Minie trochę czasu, zanim nadejdzie pomoc. Linn ma nadzieję, że nigdy to nie nastąpi.

‒ To dla ciebie, kochanie ‒ szepcze, gdy helikopter chwieje się w powietrzu, po czym dotyka ziemi.

Od wystartowania z poligonu minęło sześć minut i dziesięć sekund. Zapewne panuje tam teraz, delikatnie mówiąc, zamieszanie. Adela obliczyła, że pościg z Malmö pojawi się na miejscu w ciągu jakichś dziesięciu minut, o ile od razu wszczęto alarm.

Serce podskakuje Linn do gardła, gdy widzi, że timer wskazuje sześć minut i trzydzieści cztery sekundy. Wkrótce zjawi się tu policja i zacznie deptać im po piętach. Muszą wiać teraz, jeśli chcą mieć jakąkolwiek szansę na ucieczkę.

Jeszcze ostatnie uściski po wyjściu z helikoptera, na suchej jak słoma trawie, i Adela z Bahar ruszają w jednym kierunku, Veronica z Leo w drugim, a Linn w trzecim. Teraz musi biec tak szybko, jak nigdy dotąd. Na szczęście samochód, którym zamierza uciec, wcale nie jest daleko i jak na razie prawdopodobnie nie zablokowano żadnej drogi.

„Tak myślę…”

Rusza z sercem walącym tak, jakby grało na bębnie basowym w zespole deathmetalowym. Wchodzi w chaszcze przy drodze. Przedziera się przez przerzedzone zarośla, biegnie zakurzoną szutrową drogą. Odwraca się i widzi Bahar znikającą w krzakach. W tym momencie w oddali rozlega się dźwięk pierwszych syren.

„Cholera, ale szybko!”

Przewaga dziewczyn polega na tym, że policjanci nie wiedzą, kogo szukają. Nikt ich nie widział, gdy porywały helikopter. Linn nie sądzi, by ktokolwiek zdążył dostrzec, kto zaatakował, poza jednym kolesiem spieprzającym z farmy, który je widział, gdy nad nim przelatywały. Choć z pewnością mają swoje podejrzenia, albo będą je mieć po tym, jak minie pierwszy szok.

Syreny słychać coraz bliżej. Linn omiata wzrokiem przestrzeń wokół siebie, koszulka lepi się od potu. Jest parno i gorąco. To, że znalazły się tuż nad największym pożarem w kraju, nie pomaga.

„Gdzie on, do cholery, JEST?”

Oddech zmienia się w ściśnięty, świszczący dźwięk, który jest oznaką paniki. Nie widzi już żadnej z pozostałych kobiet. Wyjące syreny się zbliżają, słychać też w oddali charakterystyczny łoskot łopat wirnika. Helikopter policyjny. Który zaraz tu będzie.

„Kurwa mać”.

Evelyn powiedziała, że zaparkowała samochody dość blisko siebie. Żeby nikt nie musiał biec więcej niż kilkaset metrów, żeby nie zwracały uwagi przechodniów ani nie zakłócały ruchu. Miało wyglądać to tak, jakby trzy różne grupy ludzi postanowiły spędzić dzień na łonie natury i zaparkowały w pobliżu pięknego terenu wokół jeziora i klasztoru Öved. Lub poszły zbierać grzyby. Tu, na południu, sezon na kurki zaczyna się już w czerwcu.

Gdzieś w pobliżu, nieco z tyłu, słychać ruszający z piskiem opon samochód i podrywające się z ziemi żwir i kamyki. Zaledwie kilka sekund później rozlega się dźwięk odpalania kolejnego auta, pasek klinowy piszczy i głośno zgrzyta, ale po chwili nawet stamtąd dochodzi odgłos odjeżdżającego samochodu. No dobra. To znaczy, że udało im się uciec.

„Zostałam tylko ja. Przeklęty samochód, gdzie on, do cholery, jest?”

Warkot helikoptera staje się głośniejszy, słychać kolejne syreny. Przy odrobinie szczęścia okaże się, że to tylko straż pożarna, a nie policja. Choć Linn w to wątpi. Odsuwa wysuszoną gałązkę wierzby, prawie ją łamiąc, i biegnie dalej.

Krzak, przez który się przedziera, ma grube kolce, o które haczą jej bojówki. Nie może ruszyć jedną nogą. Klnie i siłą wyciąga ją z zarośli. Policyjny helikopter jest naprawdę blisko. Wtedy zauważa samochód i odczuwa ulgę tak dużą jak wypicie całej szklanki zimnej wody w upalny dzień.

Między dwoma krzakami jeżyn rosnącymi w tym miejscu chyba od czasów epoki kredy dostrzega tył ciemnozielonej mazdy. Tylny zderzak jest nakrapiany rdzą, a drzwi od strony kierowcy mają zupełnie inny kolor niż reszta karoserii. Zapewne po przejechaniu parudziesięciu kilometrów samochód będzie się nadawał na złom, ale nic lepszego nie udało im się załatwić w tak krótkim czasie. Najbardziej zależało im na tym, by samochody były w kolorach nierzucających się w oczy: zielonym, beżowym i szarym. I żeby nie kupować ich od mężczyzn. Leo nie chce robić interesów z mężczyznami i w tej kwestii Linn musiała ustąpić.

Klęka tuż przy przedniej oponie z lewej strony auta i maca ręką pod błotnikiem, z którego odpada zabrudzona smarem rdza.

„Gdzie on jest?!”

Podskakuje, gdy łamie paznokieć o coś ostrego. Gwałtownie wciąga powietrze. Próbuje się opanować. Działać spokojnie. Evelyn miała zostawić kluczyk tutaj, na oponie. Lecz jedyne, co Linn czuje, to nieregularne wgłębienia, żwir i zaklinowane kamyki.

Słyszy wyraźnie, że ścigający je helikopter znajduje się zaledwie kilkaset metrów od niej, a widoczność z tej wysokości jest bardzo dobra. Na razie chronią ją krzaki i leśne zarośla, ale za chwilę przestaną. Jeśli mają na pokładzie kamerę termowizyjną, żaden las jej nie ochroni.

Kiedy w końcu wyczuwa palcami coś, co spada obok koła, głośno oddycha z ulgą.

Podnosi kluczyk i go całuje, po czym otwiera drzwi kierowcy i wsiada do samochodu akurat w momencie, gdy na drodze oddalonej o kilkaset metrów przejeżdża radiowóz z niebieskimi światłami i włączonymi syrenami z prędkością chyba tysiąca kilometrów na godzinę.

Ma wrażenie, że znajduje się w rozgrzanym piekarniku, siedzenie parzy ją w uda, nawet przez spodnie. Linn opuszcza szybę po swojej stronie za pomocą archaicznej korbki, ale ponieważ na zewnątrz powietrze stoi, niewiele to daje. W tym cholernym gracie musi być co najmniej z sześćdziesiąt stopni.

Ręka jej drży, gdy wkłada kluczyk do stacyjki. Poprawia lusterko wsteczne, widzi swoje rozbiegane wielkie oczy i krople potu na czole. Potrząsa głową.

„Zaraz będzie po wszystkim. Po prostu jedź. Spokojnie i zgodnie z prawem. Niczym niedzielna przejażdżka. Nie ma w tym nic dziwnego”.

Kładzie rękę na czarnej kierownicy, ale szybko musi ją stamtąd zabrać, bo skóra ‒ albo plastik, czy co to, do cholery, jest ‒ parzy. Linn znów klnie pod nosem i bierze czapkę leżącą na siedzeniu pasażera. Miała ją założyć na głowę, by ukryć łatwo rozpoznawalne, krótko ścięte platynowe włosy. Nie ma wyjścia. Pewnie i tak umarłaby na udar cieplny, gdyby ją założyła w tej gorącej śmiertelnej pułapce. Naciąga czapkę na lewą rękę i chwyta przez nią kierownicę.

Kolejny radiowóz przejeżdża główną drogą, w kierunku farmy, którą dopiero co podpaliły. Pot coraz szybciej spływa pod koszulką. Kobieta upewnia się, że dźwignia zmiany biegów jest na luzie, wciska sprzęgło i hamulec oraz przekręca kluczyk.

Nic się jednak nie dzieje.

Rozdział 3

Linn

„Ja pierdolę, kurwa!”

Linn stara się uspokoić, ale dłoń ściskająca kluczyk nie przestaje się trząść. Pot oblewa całe ciało. Musi stąd uciekać i to teraz. Odmawia krótką modlitwę i znów próbuje odpalić. Samochód wydaje serię ochrypłych, przeciągłych dźwięków. „HA, HA, HA”. Jakby się z niej śmiał.

Kolejny patrol policji przejeżdża kawałek dalej, więc Linn kuli się ze strachu na siedzeniu kierowcy. Tak mocno zaciska szczęki, że aż trzeszczą zęby. Zamyka oczy i schyla głowę. Próbuje zebrać myśli. Gdyby miała czas, mogłaby otworzyć maskę i być może udałoby jej się naprawić to, co nie działa. Wskaźnik poziomu paliwa informuje, że bak jest pełen, Evelyn też tak mówiła, więc nie w tym leży problem. Wokół samochodu nie było czuć benzyny, więc raczej nie wyciekła. Po latach majsterkowania przy motorach Linn teoretycznie powinna umieć naprawić wszystko: uszkodzony rozrusznik, przewód zapłonowy, nawiew. Ale w tej chwili nie ma na to czasu.

„No już. Dalej. Błagam”.

W pośpiechu udało im się zdobyć jedynie samochody przeznaczone na złom. Działały jednak za każdym razem, gdy kobiety je testowały. Linn zrobiła im przegląd i nie zauważyła żadnych rażących usterek. Więc dlaczego, do kurwy nędzy, ten rzęch nie chce się teraz uruchomić? Puszcza kluczyk. Ściąga ramiona do tyłu. Helikopter jest bardzo, bardzo blisko.

‒ Proszę… kurwa… ty mały chuju… czy byłbyś tak łaskawy i odpalił? ‒ syczy przez zaciśnięte zęby. Słyszy ogromne zdenerwowanie w swoim głosie. ‒ Proszę, proszę! ‒ wykrzykuje, po czym jeszcze raz przekręca kluczyk, wstrzymując oddech.

Z silnika jednak dochodzą jedynie te same ochrypłe odgłosy i zapada cisza. Linn wrzeszczy na całe gardło i mocno uderza obiema rękami w kierownicę. Gwałtownym ruchem ściąga czapkę z lewej ręki, przykłada dłoń do czoła.

„Kurwa, co ja mam zrobić? Myśl!”

Spróbuje ostatni raz, potem musi stąd uciekać. Przekręca kluczyk w stacyjce z tak wielkim spokojem, na jaki ją stać, ale silnik małej mazdy znowu zanosi się szyderczym śmiechem. Linn ponownie ryczy na całe gardło. Potem otwiera drzwi i wysiada z gorącego jak piekło samochodu. W ciepłym powietrzu rozlegają się dźwięki, które sugerują, że jest ścigana. Słyszy szczekanie psów i krzyki mężczyzn.

Kuca przy maździe i rozgląda się wokół. Po jednej stronie leży jezioro Vombsjön. W przeciwnym kierunku jest główna droga. Jezioro otacza las. Może uda jej się tam ukryć? A może powinna wyjść na drogę i próbować złapać autostop? Przemyka między krzakami jeżyn, żeby nie było jej widać z drogi, wyciąga całkiem nową komórkę na kartę i dzwoni do Leo, która odbiera po pierwszym sygnale.

‒ Mój samochód nie odpalił ‒ szepcze Linn, skulona za wielkim kolczastym krzakiem. W tym samym czasie słyszy przelatujący nad nią helikopter. ‒ Dacie radę po mnie wrócić?

Czeka na odpowiedź Leo. Kiwa głową. Potem z determinacją w oczach się rozłącza. No tak, oczywiście żadna z nich nie może zawrócić. Musi radzić sobie sama, najlepiej jak potrafi. Tak to zaplanowały i tak musi być. Teraz może liczyć tylko na siebie.

„Ciekawe, czyby zawróciła, gdyby został tu ktoś jeszcze poza mną?”

Odsuwa od siebie tę myśl. Jest jak jest.

Jeszcze raz spogląda w stronę drogi. Rezygnuje z tego pomysłu i biegnie pochylona w kierunku najbliższego zagajnika. Takiego, który wygląda na najgęstszy.

Brakuje jej tchu, gdy przemyka po bardziej osłoniętym i pagórkowatym terenie. Uważnie stawia kroki, a mimo to noga ześlizguje się na nadgniłym grzybie. Linn klnie pod nosem. Skręcenie stopy to ostatnie, czego by sobie życzyła. Ciało lepi się od potu, czuje też wyraźnie smród spalenizny z farmy. Połowa Skanii zapewne czuje ten zapach. Ta myśl sprawia, że wstępują w nią nowe siły, i zaczyna biec dalej. Przed siebie. Z dala od farmy, z dala od zabudowań. Z dala od wszystkich dróg. Leo powiedziała, że mogą potem po nią przyjechać, jeśli uda jej się dotrzeć dostatecznie daleko. Być może późnym wieczorem. Musi jednak znajdować się przynajmniej w promieniu dziesięciu kilometrów od farmy Sixtena Törnholma.

Biegnie na północ. Tak jej się wydaje. Suche podłoże chrzęści pod stopami, dobrze, że ostatnio nie odpuszczała regularnego joggingu. Da sobie radę.

Słońce ogrzało ziemię i wypaliło trawę na żółtobrązowy kolor. Linn mija grubą sosnę, zapewne tysiącletnią, i przeskakuje przez rów. Zatrzymuje się przy kolejnej ogromnej sośnie, opiera się plecami o szorstką korę i próbuje złapać oddech. Nasłuchuje. Helikopter nadal okrąża okolicę. Zatacza coraz węższe koła. Chyba jest coraz bliżej.

„Cholera, dokąd mam uciec?”

Kawałek dalej widzi opuszczony dom. Szara spróchniała chata z wybitymi oknami. Czy może się tam ukryć? Nie, to chyba nie najlepszy pomysł. Powinna uciec jak najdalej stąd. Mimo drżących od wysiłku nóg, odpycha się od pnia i znów biegnie.

Po chwili słyszy więcej krzyków, a zaraz potem ujadanie psów. Nie jest to odgłos szczekania małego psa. To raczej psy użytkowe. Owczarki niemieckie czy coś w tym rodzaju.

„Kurwa mać”.

Zwiększa tempo, choć to ryzykowne. Biegnie przez chaszcze, zbaczając z każdej napotkanej ścieżki. Woli trzymać się z dala od utartych szlaków. Gdy nieco dalej dostrzega wodę, postanawia skręcić w prawo. By znaleźć się jak najdalej od tego miejsca. Bo to, co widziała, to chyba jezioro Vombsjön? A może w okolicy są inne małe jeziora? Linn nie jest w stanie przypomnieć sobie szczegółów z mapy, którą studiowała w domu podczas planowania akcji. Przez głowę przebiegają chaotyczne myśli. Wyprzedzają. Gonią. Dezorientują. Biczują. Każdy oddech rozdziera jej gardło, jakby miał pazury. Jeśli oddali się od jeziora, powinna…

Zauważa rów wyłaniający się spod zdradziecko wijącej się roślinności, dopiero w momencie, gdy ziemia znika pod jej stopami. Przewraca się.

Uderza kolanem w wystający korzeń. Nie może powstrzymać krzyku, który wyrywa się z gardła, gdy czuje przeszywający ból, docierający do szpiku kości. Boli jak diabli. Musiała trafić w nerw.

Kuli się, ociera łzy wściekłości i mocno rozmasowuje rzepkę, tymczasem słońce powoli wypala skórę na plecach. Znów słyszy męskie krzyki. Czy są niedaleko? Jak, do diabła, udało im się tu dotrzeć tak szybko?

Zastanawia się, czy nie zgarnąć liści i igieł wokół siebie, by się nimi okryć. Zagrzebać się niczym ścigane zwierzę i mieć nadzieję, że jej nie zauważą. Jeśli jednak są z nimi psy tropiące, nie będzie miało to sensu, zupełnie jak próba ukrycia żwawego tłustego wieprza w basenie z kulkami.

„Znaleźliby mnie natychmiast”.

Krzywi się z bólu i wstaje z jękiem. Udaje jej się przenieść ciężar ciała na jedną nogę. Rów ma zaledwie metr głębokości. Wydaje jej się, że widzi, jak coś porusza się między pniami drzew, które przed chwilą mijała. Teraz naprawdę musi się pospieszyć. Wyczołguje się z rowu, zaciska zęby i już ma zacząć biec, gdy słyszy za sobą podniecony krzyk:

‒ Policja! Stój, bo strzelam!

Rozdział 4

Sixten

Sixten Törnholm nie bardzo wie, jak wyładować złość. Zapala jarzeniówki na suficie i włącza klimatyzator. Rozlega się głuche buczenie wentylatorów. Gdy na farmie rozpętało się piekło, siedział w swoim gabinecie i dopracowywał wieczorne zadanie z elementami wizualizacji dla uczestników warsztatów. Wszystko było w najlepszym porządku. Życie. Farma. Grupa zwolenników. Wydawało się, że nawet uszło im na sucho nieplanowane zabójstwo Eleny Covaci. Ale teraz… teraz…

Głęboko z piersi Sixtena wydobywają się groźne pomruki. Podnosi butelkę wody stojącej na najniższej półce tuż obok drabiny, po której właśnie zszedł, i ciska nią o ścianę z wściekłym wrzaskiem. Butelka się odbija i trafia w stos ciemnozielonych pudeł z brzoskwiniami w puszce.

Te… jebane cipy.

Jest tak wściekły, że prawie nie może oddychać. Musi usiąść. Najpierw jednak powinien opanować sytuację. Zorientować się, co się właściwie stało. Kolejny raz upewnia się, że klapa na górze jest porządnie zamknięta, po czym biegnie na drugi koniec bunkra przez jasno oświetlony i klaustrofobicznie wąski korytarz. Tam włącza komputer i dwa monitory. Podczas gdy się uruchamiają, ściąga z siebie tunikę i rzuca ją na plastikowe pojemniki z wodą. Zapach spalenizny czuć nawet na dżinsach i koszulce, które nosi pod spodem.

W ciągu ostatnich lat kupił wiele nieruchomości w całym kraju, wszystkie równie tanio.

„To miał być nasz azyl. Pierwszy z wielu. Gdzie moglibyśmy być sobą, gdzie mógłbym pomóc innym odnaleźć siebie. Gdzie moglibyśmy rosnąć w siłę”. Gniew wzbiera w nim jak ryczący potwór.

Tę konkretną nieruchomość kupił na licytacji komorniczej, a schron ‒ ukryty pod starą zagrodą dla świń ‒ był właściwie jedynym powodem jej kupna. Poza tym gospodarstwo przedstawia sobą nędzny widok. „Ale przecież taką ruinę można wyremontować” ‒ pomyślał, gdy zdał sobie sprawę, że pod tym wszystkim kryje się nie lada gratka. Prawdopodobnie poprzedni właściciel był kimś w rodzaju preppersa. Albo po prostu śmiertelnie bał się wojny atomowej. Farma lam, która się tu mieściła, gdy teren został przejęty, należała do kobiety, która w ogóle nie korzystała z bunkra. Uważała, że jest tam po prostu nieprzyjemnie. Schron istnieje od wielu lat, a w dawnych czasach budowano solidnie. Podobno bunkier rzeczywiście może przetrwać wybuch bomby atomowej. Nie wiadomo.

Schron wymagał renowacji. Sixten zmodernizował to miejsce, zakładając tu internet i monitoring. Fundamenty już były. Czyli wszystko, czego potrzebował. Całkowicie bezpieczne, jego własne miejsce, o którym w zasadzie wie tylko on. Nigdy jednak nie sądził, że będzie zmuszony użyć go tak szybko. I to z takiego powodu.

„To jest totalnie popieprzone. Jebane cipy”.

Nerwowo chodzi tam i z powrotem po korytarzu. Bunkier jest jak łódź podwodna, tyle że pod ziemią, a nie w morzu. Wejście ukryto w ziemi wewnątrz starej zagrody dla świń i zasypano ściółką. Kanał wentylacyjny poprowadzony został w ten sposób, że wychodzi dość daleko od bunkra ‒ w lesie, kawałek za stodołą, ukryty w starym pniu. Przewody i wszystko inne, co mogłoby zdradzić, co się tu kryje, również są schowane na różne sposoby.

„Nikt mnie nie znajdzie”.

A pożar też go nie dosięgnie. Tu, na dole, ma wszystko, co potrzebne dla czterech osób, by mogły przeżyć przez cały miesiąc.

Monitory zaczynają migać. Zaraz, za pomocą ośmiu kamer, będzie mógł śledzić chaos panujący dziesięć metrów wyżej. Przesuwa ręką po twarzy i znów chce krzyczeć, gdy odkrywa, że dwie kamery nie działają. Musiały się spalić. Za to przez sześć pozostałych widzi wozy strażackie, karetki i radiowozy. Dotarcie na miejsce zajęło im cholernie dużo czasu. Oczywiście. Na tym polegał cały sens barykad. Ochrona farmy doprowadziła jednocześnie do jej upadku. Kiedy w końcu wszystkim udało się przejechać, ogień zdążył rozpalić się na dobre i rozprzestrzenić. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo dzięki temu Sixten miał czas, by się tu wślizgnąć niezauważony. Wpatruje się w monitory i znów warczy.

‒ Wszystko zniszczone. Wszystko!

Najwyraźniej strażacy koncentrują wysiłki na gaszeniu ognia, który zajął główny budynek. Ze stodoły został tylko dymiący stos mokrych zwęglonych desek. Jeśli chodzi o budynki z częściami mieszkalnymi, również kiepsko to wygląda. Stajnia też jest całkowicie zniszczona. Na jego oczach trzecia kamera się wyłącza. Sixten powstrzymuje kolejny ryk wściekłości.

„Skręcę kark każdej z tych pieprzonych dziwek”.

Doskonale wie, kto wypowiedział im tę wojnę. Kto stoi za tym atakiem terrorystycznym. Te pierdolone Falochrony. Jest tego w stu procentach pewny. Gdy jedna z kamer pokazuje trzęsącego się, pokrytego sadzą mężczyznę, kuśtykającego z kocem na ramionach, prowadzonego przez ratownika medycznego, Sixten zamyka oczy, opiera czoło o dłonie i rozwścieczony bierze kilka głębokich oddechów. Jak, do cholery, do tego doszło?

Nikt nie widział, jak tu schodził. Za to on widział wszystkich. Jak uciekali, niczym tchórzliwe świnie. Widział też helikopter z terrorystkami. Policyjny, kurwa! Kręci głową i trudno mu uwierzyć, że to prawda. Myślał, że przygotowali się na wszystko. Że zablokowali każde miejsce ewentualnego ataku. I tak oto te zdziry przyleciały skradzionym helikopterem policyjnym.

Jak można się przed czymś takim zabezpieczyć? Działami przeciwlotniczymi?

Nigdy by nie pomyślał, że mają siłę, by eskalować konflikt. Okazało się, że to mało powiedziane.

Otwiera oczy i widzi, jak policja odgradza część farmy niebiesko-białą taśmą. Tuż przy krawędzi jednego z ujęć kamery dostrzega kilka osób zakładających białe kombinezony, podczas gdy kolejny radiowóz z piskiem opon wjeżdża na teren gospodarstwa. Jakby chcieli tu znaleźć jakieś cenne ślady.

Wyłącza monitoring na jednym z ekranów i sprawdza serwisy informacyjne, by śledzić relacje z pożaru w mediach. W końcu wszystko się uspokoi tam, na górze. Odjadą strażacy, policjanci i technicy. Podobnie będzie z uczestnikami jego warsztatów. Ci, co przeżyli, opuszczą farmę.

I mają czelność nazywać siebie mężczyznami.

Sixten prycha. Gdy wybuchł pożar, rozbiegli się we wszystkich kierunkach, jak przerażone szczury. Kompletnie do niczego. Właśnie teraz, gdy potrzebuje wsparcia, jak zawsze pozostawiony jest sam sobie. Stres podnosi tętno i przywołuje ‒ również jak zawsze ‒ złe wspomnienia. Tak jakby przez większość czasu tkwiły zakorkowane w zakamarkach mózgu, a podwyższone ciśnienie krwi wypłukiwało je na zewnątrz.

„Jesteś gejem, gówniarzu? Wyleczymy cię z tego”. Głos ojca. Umarł, ale nadal żyje w Sixtenie. Nawet po tak długim czasie pamięta jego słowa.

Czasem ludzie mówią, że mają problem z przypomnieniem sobie twarzy czy głosu swoich rodziców. Sixten chciałby, żeby tak było i w jego przypadku. Ale niestety. Wychowanie taty siedzi w nim głęboko. Jego wymagania. Bolesne nauczki. I obraz jego twarzy. Jakże wyraźnie było widać wstyd i strach ojca, kiedy znalazł pamiętnik, w którym mały Sixten otwarcie pisał wiersze o swoich najskrytszych myślach i uczuciach. Uczuciach do przystojnego chłopca ze szkolnej ławki.

Do Fredrika.

Nerwowo wciąga powietrze. Mimo wszystko jest wdzięczny ojcu. Jak wyglądałoby jego życie, gdyby on nie pokierował nim w odpowiedni sposób? Nie uświadomił, co jest właściwe, a co nie? Może skończyłby w skórzanej czapce na odrażającej paradzie równości z innymi pederastami i wymachiwał wibratorami przy dzieciach. Sixten płonie ze wstydu. Był zagubionym dzieciakiem i właśnie ojcu zawdzięcza to, kim jest dziś. Podobnie jak inni zagubieni mężczyźni teraz z kolei jemu dziękują za to samo.

Nauka, jak być prawdziwym mężczyzną, jest bolesna, i to jest w porządku. Jego życiową misją stało się przekazanie dalej tej mądrości. Prawdziwy mężczyzna potrafi przyjąć wiele ciosów. Bóg świadkiem, że Sixten przeżył już swoje. Ale… kim byłby bez tych doświadczeń? Przechodzi go dreszcz. Kimś gorszym, to na pewno. Kimś słabszym. I plugawym. Ojciec miał twarde pięści, ale wiedział, co robi. Uratował go. Wybił z Sixtena ciotowate, dziewczęce cechy i wyciosał z niego mężczyznę, kawałek po kawałku.

Wspomnienia jak zawsze wywołują dziwne uczucia. Miłość przemieszaną z nienawiścią. Podziw, ale i strach. Uległość, jak również obojętność. Wdzięczność, a jednocześnie niesmak. Wszystko naraz.

„Przynajmniej ojciec wiedział, jak obchodzić się z kobietami, i na pewno nie stałby z boku i nie patrzył, gdyby coś takiego mu się przytrafiło”.

Sixten decyduje się na następny krok.

Ludzie biegający po farmie i przeczesujący całe to miejsce nie znajdą go, będą myśleć, że spalił się w środku, jak zapewne stało się z wieloma mężczyznami na farmie. To nawet dobrze, przez jakiś czas mogą w to wierzyć. Rzuca szybkie spojrzenie na sufit i się zastanawia.

Ci idioci, którymi się otaczał, ostatecznie okazali się słabi. Jak oswojone, bezzębne psy. Nie, gorzej. Jak wykastrowane, bezzębne, półżywe szczeniaki. Nie zdążył uczynić z nich stuprocentowych mężczyzn, tak jak ojciec zrobił to z nim. Jeśli ma walczyć z Falochronami i wszystko im odebrać, będzie potrzebował pomocy. Prawdziwej pomocy. Musi znaleźć kogoś, kto nie boi się… posunąć za daleko. Kogoś, kto działa z zimną krwią. Nagle mężczyzna wpada na pomysł, do kogo się zwrócić.

Przecież jeden Polak jest mu winien przysługę.

Na samą myśl o tym człowieku Sixten głośno przełyka ślinę i przechodzą go ciarki, jakby owiał go lodowaty wiatr. Trudno. Jeśli ma sobie z tym poradzić, będzie potrzebował pomocy kogoś, kto naprawdę nie ma żadnych zahamowań. Jedyny człowiek, który pasuje do tego opisu, to właśnie ten Polak.

Rozdział 5

Linn

Znowu jedzie w radiowozie. Z przodu siedzi dwóch policjantów z zaciętymi minami. Ona ‒ sama na tylnym siedzeniu. Spocona, brudna, pokonana. Jak to w ogóle możliwe? Linn opiera skroń o szybę i wierci się, by usiąść jak najwygodniej, ale nie jest to łatwe, gdy jest się zakutym w kajdanki i poobijanym po nieudanej ucieczce.

Nie miała szans. Ból kolana, na które upadła w rowie, wciąż promienieje wzdłuż całej nogi, gdy próbuje nią poruszyć. Są w drodze do aresztu śledczego w Trelleborgu. Wszystkie inne w pobliżu były najwyraźniej przepełnione. Obrońca z urzędu również się tam wybiera. Linn ma głęboką nadzieję, że nie będzie to ktoś, kogo zna. Cholera, co za żenada. Chociaż… nie. W jakiejś części czuje się odpowiedzialna za to, co zrobiły.

„Dla Eleny” ‒ myśli. I dla Moi. Tej, która z powodu ojca Linn nigdy nie będzie mogła mieć więcej niż szesnaście lat, a mimo to zdążyła pozostawić po sobie ślad i wpłynąć na życie jej i Eleny. Tej, która chciała się poświęcić, oddać się w ręce policji i wziąć na siebie morderstwo gwałciciela Roberta. Jej plan został raptownie przerwany przez bestialstwo ojca Linn.

Oraz dla całej reszty. Dla córki Evelyn, Amandy, która odebrała sobie życie; za małe dziecko Tiny, które jest na farmie niedaleko Fjelie, urodzone zaledwie kilka tygodni temu, i nie ma, kurwa, pojęcia, w jakim niesprawiedliwym świecie przyszło jej żyć. Tina postanowiła nadać jej imię Valerie. Wiadomo. Po Valerie Solanas.

„Powinnam była zadzwonić do Antona i go ostrzec” ‒ uświadamia sobie Linn. Teraz, gdy ją złapali, jego życie stanie się niezwykle trudne. Dziennikarze rzucą się na niego jak wygłodzone sępy.

Do jej świadomości wdziera się pewien obraz. Jak mama i młodszy brat Anton leżą na zakrwawionej drewnianej podłodze w pensjonacie pod Ljungbyhed. A ona myślała, że oboje nie żyją po kolejnym brutalnym ataku ojca. Dopiero gdy czuje słony smak w ustach, orientuje się, że łzy spływają jej po policzkach. Podnosi skute dłonie i wyciera twarz ‒ na ile się da.

„Mam nadzieję, że reszcie udało się uciec”.

Radiowóz skręca na drogę dojazdową do Trelleborga, przy której rośnie rząd ogromnych palm, niczym na Lazurowym Wybrzeżu. Obrzydliwy zapach wodorostów unoszący się w powietrzu daje jednak do zrozumienia, że to zdecydowanie nie jest to miejsce. Śmierdzi tu wymiocinami. Linn zaciska szczęki.

I tak było warto, o ile pozostałym kobietom udało się wrócić na farmę. Linn nie ma nikogo poza Antonem. Może spędzić resztę życia w więzieniu, jeśli tak jest jej pisane. Bo w końcu to zrobiła. Zemściła się na ojcu i na Sixtenie Törnholmie oraz jego pieprzonych incelach. Udało jej się, mimo że od miesiąca była ścigana za zabójstwo. Znalazła się na liście najbardziej poszukiwanych przestępców. Jej historia pojawiła się nawet w serialu dokumentalnym Efterlyst o najgroźniejszych kryminalistach.

Może byłoby dobrze, gdyby na wiele lat trafiła do zakładu karnego dla kobiet, biorąc pod uwagę to nagranie, które krąży po najmroczniejszych zakamarkach internetu. Na zapisie z kamery niani elektronicznej w sypialni Erika Lindströma wyraźnie widać, że to Elena, Linn i Moa złożyły mu nocną wizytę, bo naciągnęły maski na twarz dopiero po wejściu do środka. Nietrudno się domyślić, kto strzela Erikowi w głowę.

Zasłużył sobie jednak na to. Źle traktował żonę i dzieci. A i to mało powiedziane. Podczas spotkania z dziećmi w obecności kuratora Erik dźgnął żonę w pierś, uszkadzając jej płuco, przez co prawie zmarła.

Członek Hells Angels, Erik Lindström. Jak, do diabła, mogły to przeoczyć?

Linn czuje, że popada w obłęd i zaraz wybuchnie histerycznym śmiechem. Cholera, kto by pomyślał! Sądziły, że Lindström to frajer. Przemocowy spaślak. Taki, który uprzykrza życie swojej byłej żonie i ich wspólnym dzieciom, ale nic poza tym. Miały tylko wejść i go nastraszyć, a potem szybko wyjść. Taki był plan. Pakt. Lecz wszystko wymknęło się spod kontroli. Lindström nie żyje, a na dodatek okazało się, że dopiero co został pełnoprawnym członkiem pieprzonego Hells Angels. Cóż, przynajmniej Linn nie musi się ich bać, dopóki siedzi w więzieniu. Bo, z tego co jej wiadomo, nikt nie wie o pozostałych członkiniach Falochronów. A z tych z nagrania z sypialni Lindströma tylko ona jeszcze żyje.

Tylko ona jeszcze żyje. Ta myśl ciągle wraca.

Ciągle.

I ciągle.

Tylko ona jeszcze żyje.

Ostatnie, co Linn powiedziała Moi, to że ma sobie iść. Że jest dzieckiem, a ona nie chce, żeby brała udział w tym, co planowały.

Oczy pieką od wzbierającego płaczu, czuje narastające poczucie winy. Nerwowo łapie powietrze, gdy radiowóz skręca na podjazd aresztu. Próbuje skupić się na czymś innym. Jej myśli są jednak jak śmiertelni wrogowie. Jak drapieżniki żądne krwi. Atakują ją raz za razem, bez względu na to, jak bardzo stara się ich unikać.

Rozwścieczony gang motocyklowy, który próbuje ją dorwać, to ostatnie, co jej teraz potrzeba. Na razie nie jest to jednak największy problem Linn.

Samochód się zatrzymuje i wyskakują z niego policjanci. Otwierają drzwi i wypuszczają ją. Pora na pobranie odcisków palców i zdjęcia. Potem zostanie aresztowana w rekordowo krótkim czasie. Linn w drodze do budynku zwraca twarz ku słońcu i stara się chłonąć każdy promień, jakby miała go nie widzieć przez długi, długi czas.

„Ale zrobiłam to. Dorwałam ich, wszystkich”.

Rozdział 6

Willy

Willy’ego ściska w żołądku, gdy powoli przejeżdża po chybotliwym moście nad fosą i dalej przez bramę w ogrodzeniu wzmocnionym drutem kolczastym prowadzącą do Angels Place. To miejsce ma swój specyficzny klimat. Mieszanina dobra i zła stale wisi w powietrzu. Połączenie największego szczęścia i najgorszego strachu. Szare kamery w milczeniu podążają za nim i jego starannie wypolerowanym lowriderem.

Prospect, który stoi na straży, wpuszcza go i zamyka za nim bramę. Mówi coś przez krótkofalówkę i przeciąga ręką po zniszczonych blond włosach spiętych w kucyk. Willy przybywa jako ostatni.

„Niezbyt dobrze” ‒ myśli, rozglądając się nerwowo. Może to zostać odebrane jako brak szacunku dla klubu i zasad panujących na spotkaniach. Jakby nie traktował tego poważnie.

Zdaje sobie sprawę, że to spotkanie jest szczególne.

Parkuje motor przed głównym wejściem budynku, w którym mieści się klub, i przez kolejne pół minuty siedzi z rękami mocno zaciśniętymi na rączkach kierownicy. Na kłykciach prawej ręki ma wytatuowane „AFFA”. „Angels forever, forever angels”.

Spogląda na litery na dłoni. No tak. Gdzieś w środku nadal tak to czuje. Jak mogłoby być inaczej, po tym wszystkim, co razem przeszli? W tej samej chwili pojawia się znajomy, nagły i ostry ścisk w żołądku. Niepokój. Napięcie. Bo nigdy nie można się tu w pełni zrelaksować.

Spluwa na ziemię, piętą naciska stopkę harleya i z niego schodzi. W długim rzędzie stoi już dwanaście innych imponujących motocykli marki Harley-Davidson. Niczym odpoczywające potwory. Jeden efektowniej pomalowany od drugiego. Willy’ego przechodzi dreszcz na myśl o tym, co się w środku wydarzy. On się z tym nie zgadza. Uważa, że to nie w porządku. Gdyby jednak powiedział o tym głośno, mogłoby to być odczytane… w różny sposób.

Stiffe wychodzi frontowymi drzwiami, zauważa Willy’ego i do niego macha, wypluwając snus na ziemię. Z tylnej kieszeni spodni wyjmuje pudełko z używką i wsadza pod wargę kolejną porcję. Nadmiar snusu na palcach wyciera o podeszwę kowbojskiego buta. Willy odmachuje wiceprzewodniczącemu. Stara się oddychać spokojnie.

„To wszystko to gra. Wszędzie. Cały czas”.

Myślał, że w tym klubie będzie inaczej. Bez ściemy, tylko przyjacielskie relacje i życie poza tradycyjnymi zasadami, których zwykli, szarzy Szwedzi czują się zobowiązani przestrzegać. Dzień, w którym został przyjęty jako pełnoprawny członek, nadal uważa za najważniejszy moment w życiu. Dość szybko jednak pojął, że nawet ten świat boryka się z problemami. Dużymi i małymi. Przynależność do klubu oznacza, że stoi za tobą bractwo, z którym niewielu chciałoby zadrzeć. Choć przecież nawet tutaj ludzie są tylko ludźmi, ze wszystkimi słabościami i ambicjami. Tu, jak wszędzie indziej, kieruje nimi chęć zdobycia prestiżu i pieniędzy. Piją i ćpają. Stosują anaboliki. W przypadku zrzeszenia osób z obsesją na punkcie honoru ta mieszanka powoduje, że wszystko szybko wymyka się spod kontroli.

Willy bierze kilka głębokich wdechów i ciężkim krokiem wchodzi do środka. Wie, co ma zrobić, czego od niego chcą. Choć jednocześnie zdaje sobie sprawę, że tak się nie stanie. I jeśli nie chce, by cały klub stanął przeciwko niemu, musi udawać, że zgadza się z ich decyzjami.

Klub ponad wszystko. Tak brzmi jedyna, ostateczna prawda. Dzisiaj nie zamierza jej podważyć.

Wewnątrz atmosfera jest, jak zwykle, swobodniejsza i zarazem bardziej napięta niż gdziekolwiek indziej. Nad barem wisi sznur pomarańczowych lampek. Automaty do gry w pinball migają, a z szafy grającej dobiega muzyka Kala P. Dala. W głębi pomieszczenia dwóch członków klubu gra w bilard. Willy zostaje mocno wyściskany i poklepany po plecach kolejno przez przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i skarbnika.

„Cholera” ‒ myśli. Skarbnik ‒ ten, co pilnuje pieniędzy członków i klubu ‒ ma największe jaja. Pomyłka w liczeniu, nawet nieumyślna, może oznaczać dla niego śmierć. Jest to… jak by to powiedzieć… stanowisko, które często trzeba obsadzić kimś nowym.

Willy dostaje do ręki piwo i wita się z pozostałymi, po czym wszyscy siadają przy stole konferencyjnym. Wnętrze budynku, w którym mieści się klub, jest znacznie ładniejsze, niż można by wnioskować z zewnętrznego wyglądu. Wielu członków to rzemieślnicy. Stolarze, hydraulicy, elektrycy i tak dalej. Wszyscy wykonali tu ciężką pracę. Włożyli w to miejsce serce i duszę.

Muzyka przestaje grać, mężczyźni patrzą po sobie z powagą. Wiceprzewodniczący zapala papierosa. Gładzi się po koziej bródce i strzepuje popiół do popielniczki wyglądającej jakby została skradziona z nocnego klubu w latach osiemdziesiątych lub dziewięćdziesiątych. Odrzuca do tyłu włosy spięte w kucyk i zebranie się rozpoczyna.

Pierwszym punktem porządku obrad jest dyskusja, czyli czysta formalność. Mieli dziś głosować za wyrzuceniem Erika Lindströma z klubu. Gdyby żył. Już nie żyje, ale i tak zostanie wykreślony z listy członków. Na stronie internetowej Hells Angels World nie pojawi się informacja o śmierci Erika, tak jak to się dzieje w przypadku innych poległych braci. Powód jest dla Willy’ego jasny. Naprawdę to rozumie. Samo dostanie się do klubu było dla Erika długą i krętą drogą. Miał status prospecta dłużej niż ktokolwiek, kogo Willy zna. Na całym świecie. Wchodził i wychodził z tej roli. Bo był głupkiem. Ale… głupkiem Willy’ego. Takim, który wiecznie gonił za pieniędzmi, a jednocześnie nie oszczędzał i popadał w długi. Nierozsądne i rzadko występujące połączenie w tym towarzystwie.

„A teraz Erik nie żyje”.

Mimo to Willy uważa, że klub powinien pomścić poległego brata. Gdy to wszystko się wydarzyło, nadal był jego członkiem. Powinni dorwać te cipy z nagrania. Zarówno morderczynię Erika, jak i resztę tych jebanych feministek, które jej pomogły i przez które oszalało pół świata.

Tak się jednak nie stanie.

Nikogo nie interesuje nagranie z sypialni Erika. Bo już nieoficjalnie postanowiono, że na dzisiejszym spotkaniu Erik zostanie usunięty z klubu, co dawniej, gdy Willy został członkiem, nazywano nadaniem statusu bad standing, równoznacznego z banicją. Całkiem możliwe, że było to najszybsze głosowanie w historii klubu. Na całym świecie. Erik nosił miano pełnoprawnego członka dopiero od dwóch miesięcy i nie miał na sobie kamizelki, kiedy te dziwki go zaatakowały. To, że nie został jeszcze formalnie wyrzucony, było tylko kwestią harmonogramu. Dlatego wszyscy tutaj zagłosują tak samo. Sprawa tych zdzir nie będzie brana pod uwagę. Bo nie ma nic wspólnego z klubem. Mają tutaj ważniejsze sprawy na głowie. Dwie duże dostawy kokainy, zakup kilku nieruchomości, w których wkrótce wybuchnie pożar, i cała masa nowych ugrupowań w Malmö zakłócających sprawną działalność Hells Angels. Butni imigranci nierozumiejący, z kim mają do czynienia. Którzy uważają, że wystarczy nosić takie same koszulki, wymachiwać tanimi jugolskimi pistoletami i rapować najnowsze gangsterskie kawałki. Do tego dochodzi wielka impreza, która odbędzie się tutaj, w Angels Place, już za dwa miesiące. Więc klub ma wszelkie powody, by nie brać na siebie więcej kłopotów.

Dla Willy’ego jednak to sprawa przyjaźni. Przyjaźni, która wykraczała poza przynależność do gangu. Choć zdaje sobie sprawę, że nie może tego po sobie pokazać.

‒ Willy?

Wzdryga się. Wie, że nadeszła jego kolej, by oficjalnie oddać głos. Pochyla się, opiera na łokciach i mówi bez zająknięcia:

‒ Tak. Głosuję tak jak reszta. Lindström wylatuje. ‒ Kłamie każdą komórką swego ciała, ale robi to dobrze. Nikt chyba nie widzi, co naprawdę myśli.

„Pieniądze. Kurwa mać” ‒ stwierdza w myślach.

W dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach przypadków, gdy w tej zwykle cholernie zgranej grupie dochodzi do rozdźwięku, dotyczy to pieniędzy. Ale Erik był jego przyjacielem. Jeśli klub nie zacznie szukać tych bab, nie ukarze ich za to, co zrobiły… to Willy będzie musiał sam się za to zabrać.

Rozdział 7

Linn

Areszt w Trelleborgu, zbudowany w połowie lat osiemdziesiątych, przedstawia żałosny widok. Czteropiętrowy budynek z nieco ponad trzydziestoma miejscami dla osadzonych. Na dachu klaustrofobiczny spacerniak dla siedmiu aresztowanych, po którym można chodzić w kółku około godziny dziennie, o ile ma się szczęście i jest wystarczająco dużo personelu. Znajduje się tu też malutkie pomieszczenie, które nazywają siłownią, ale w każdej maszynie brakuje krążka linowego bądź śrubki, więc wszystko grzechocze, chybocze lub zwyczajnie jest nie do użytku. W rowerze treningowym nie ma pedału. Ściany przesiąknięte są smrodem potu wydzielającego się pod wpływem stresu. Bieżnia ledwo się rozpędza do połowy prędkości.

Linn poprosiła o możliwość trenowania na drugi dzień pobytu w areszcie i zdecydowanie więcej już o to prosić nie będzie. Za to zamierza zrobić wszystko, by móc wychodzić na świeże powietrze. Wedle prawa przysługuje jej od jednej do dwóch godzin dziennie na dachu. Czasami twierdzą, że nie jest to możliwe, i zwalają na braki kadrowe. Przedtem ‒ kiedy Linn była po drugiej stronie krat ‒ nie zdawała sobie sprawy, jak wiele może znaczyć taka jedna godzina na dworze. Teraz już wie.

Jest wpół do dwunastej i punktualnie o tej porze, jakby lunch podawała zegarynka we własnej osobie, słychać dwa stuknięcia w ciężkie metalowe drzwi, po czym otwiera się klapka i ktoś ładuje przez nią plastikową tacę z wózka do podawania posiłków.

Linn wstaje z pryczy i bierze jedzenie. Jeśli chciałaby być miła, powiedziałaby, że mięso wygląda jak pieczony jarząbek, albo jak wielkie kawałki szczura w szarym sosie ‒ jeśli miałaby być szczera. Pozdrawia jednak uprzejmie strażniczkę i siada z tacą przy stoliku.

Przed sobą ma mały telewizor z płaskim ekranem. Wyłączony. Linn została poddana restrykcjom i ma zakaz oglądania wiadomości, więc krótki kabel zasilający został usunięty. Krótki, żeby nie można było się na nim powiesić. Nigdy nie miała skłonności samobójczych, ale pobyt tutaj może to szybko zmienić.

Noce są najgorsze. Wtedy ich widzi. Tych wszystkich, którzy zginęli. Kątem oka, gdy zasypia. W rogu celi, gdy nad ranem nie może spać. Patrzą na nią oskarżycielsko. Smutnymi oczami.

Niczym echo minionego czasu widzi swoje niewyraźne odbicie w czarnym ekranie telewizora. Przyklepuje włosy sterczące na środku głowy, a potem zauważa je… cienie na twarzy. Kiedy już je zobaczy, nie może wyrzucić ich z głowy. Wydaje się, że są coraz większe. Zniekształcają jej wygląd.

Ile osób zginęło na farmie Sixtena kilka dni temu? A jeszcze są Robert, Erik Lindström, ojciec, Moa, Elena… tyle śmierci.

W środku tego wszystkiego stoi Linn, niczym brudna i przesiąknięta złem oś.

„Jesteś córką swojego ojca” ‒ odzywa się wrogi wewnętrzny głos, sprawiając, że przechodzą ją dreszcze. Ojciec. Na samą myśl o nim zaciska zęby. Gdy jego przemoc po raz pierwszy miała fatalne skutki, ona miała zaledwie osiem lat. To wtedy zepchnął mamę ze schodów, przez co skończyła na wózku inwalidzkim. Gdyby tylko na tym poprzestał…

Dwadzieścia lat później, kiedy udało mu się uciec ze szpitala psychiatrycznego w Säter, w szybkim tempie rozsiał wokół siebie śmierć, niczym nienawistne konfetti. Skatował mamę tak, że umarła. Prawie to samo spotkało młodszego brata Antona, którego ocalił jedynie łut szczęścia. I jeszcze kochana mała Moa, którą udusił w czasie gwałtu. Niewiele brakowało, a zabiłby także Linn. Podczas walki na śmierć i życie, zdołała jednak strzelić mu w klatkę piersiową, kładąc na zawsze kres tyranii Carla Waltera.

‒ Nie jestem córką mojego ojca ‒ szepcze i podnosi widelec. Choć nie wierzy w wypowiadane przez siebie słowa.

To jego cień widzi w swojej twarzy. Carl Walter. Ilu ludzi zabił… a ilu ona zabiła?

Nie może pozbyć się tej myśli.

„Jaki ojciec, taka córka”.

Z krzykiem zrzuca tacę z jedzeniem na ziemię. Potem uderza pięścią w środek ekranu telewizora, tak że ten pęka.

Rozdział 8

Sixten

Przez całe trzy dni kręcili się po zgliszczach. Policja. Straż pożarna. Technicy.

„Żałośni idioci”.

Dziennikarze też tu byli, wiadomo.

Ci są jeszcze gorsi.

„Gdybym nie miał pod ziemią zapasów jedzenia, pewnie już dawno umarłbym z głodu” ‒ myśli Sixten, stojąc na szczycie drabiny i popychając klapę prowadzącą na zewnątrz. Po dniach spędzonych w klimatyzowanej kryjówce jest zaskoczony upałem panującym na dworze.

Rozgląda się po okolicy i natychmiast pochmurnieje.

„Cholera, wszystko spłonęło”.

Ponad gruzami wisi przejmująca cisza. Bezchmurne niebo ma intensywnie niebieski kolor. Zapach spalenizny wciąż unosi się w powietrzu. Niektóre pnie drzew w pobliżu budynków są osmalone, pozbawione liści i gałęzi po jednej stronie. Taśma policyjna poluzowała się na końcu i powiewa na gorącym letnim wietrze. Zwykle roi się tu od małych ptaków, ale teraz rozpościera się głucha, niepokojąca cisza. Pogorzelisko. I spokój. Jakby ziemia opłakiwała przelaną na niej krew.

„Te pieprzone cipy myślą, że im się udało. Że załatwiły nas wszystkich. Ale wkrótce za to zapłacą”.

Sixten rozgląda się wokół po raz ostatni, po czym wspina się na górę i ostrożnie zamyka za sobą klapę. Zgarnia trochę suchej ściółki, żeby zakryć wejście do bunkra. Przydeptuje tam, gdzie trzeba. Następnie otwiera drzwi i wychodzi z zagrody. Prostuje plecy i podciąga dżinsy, które po ostatnich dniach jedzenia samych konserw są luźne w pasie. Dopiero wtedy obraz spustoszenia porusza go do głębi. Naprawdę prawie nic nie przetrwało. Każdy budynek się palił. I spłonął doszczętnie.

„Gdybym nie był prawdziwym mężczyzną, tobym się popłakał”.

Kieruje się do głównego budynku. Pomrukuje, depcząc po zwęglonych deskach i śmierdzących spalenizną, poskręcanych kawałkach tkaniny. Po chwili uzmysławia sobie, że to niemal całkowicie spalone tuniki. Pośrodku tego wszystkiego stoi komin, niczym samotny pomnik ku pamięci tego, co kiedyś tu było. Jak ponury i porzucony ceglany kutas w lesie strawionym przez pożar.

„Odbudowa tego wszystkiego będzie mnie cholernie dużo kosztować”.

Zbiera siły, słysząc zbliżający się powoli samochód na drodze dojazdowej. Stara się przygotować psychicznie na spotkanie. To Polak. Sixten szybko ogląda się przez ramię, by się upewnić, że wejście do bunkra nie jest widoczne. Polak nie wie o jego istnieniu i tak ma pozostać.

Sixten nie może oczywiście zostać tam na zawsze, ale teraz bunkier dobrze się sprawdza jako jego baza. Na razie niech ludzie myślą, że Sixten Törnholm zginął w pożarze. Bo daje mu to większą swobodę i nikt nie będzie podejrzewał, że właśnie on stoi za tym, co się stanie z tymi sukami z Falochronów.

Może faktycznie Sixten Törnholm powinien zniknąć raz na zawsze? Ta myśl początkowo wydaje mu się kusząca.

„Mogę zacząć zupełnie nowe życie”.

Ale… w jego życiu nie ma nic złego, wręcz przeciwnie.

„Byłem dokładnie tam, gdzie chciałem być. Miałem wszystko, czego mógłby pragnąć mężczyzna”.

Poza tym został… może niezbyt lubianym, ale… przywódcą. No i na pewno sławnym. Ma to swoje zalety. Nie. Powróci. Pobrać pieniądze z ubezpieczenia i zbudować coś nowego. Coś większego. Tylko jeszcze nie teraz. Najpierw zajmie się zemstą.

Siedząc w bunkrze, śledził wiadomości. Linn Walter została schwytana zaraz po ataku. Jest podejrzana o zamordowanie jeszcze innych mężczyzn poza tymi, którzy zginęli tu, w pożarze. Tak czy inaczej, minie dużo czasu, zanim wyjdzie. Nie jest to najłatwiejsze, ale da się dotrzeć do jej współwięźniarek, to tylko kwestia wystarczających środków i odpowiednich ludzi.

„Odpowiedniego człowieka” ‒ poprawia się Sixten i wzdryga na widok podjeżdżającego czarnego samochodu, który zatrzymuje się wśród ruin spalonej farmy. Samochód z przyciemnianymi szybami lśni, jakby dopiero co został umyty i wypolerowany. Drogie auto. Bo i sam Polak nie jest tani.

We wczorajszym reportażu Efterlyst o pożarze na farmie pojawiło się też nieostre zdjęcie z pobliskiego fotoradaru. Wiadomo, że Linn nie mogła jednocześnie pilotować policyjnego helikoptera i samodzielnie przeprowadzić zamachu. Musiały to być co najmniej dwie osoby, a prawdopodobnie więcej. Dziesięć kilometrów od farmy fotoradar uchwycił samochód jadący ponad sto kilometrów na godzinę po drodze z ograniczeniem do siedemdziesięciu. Policji bardzo zależy, by zidentyfikować dwie osoby, które się w środku znajdowały. Rejestracja była fałszywa. Pasażera nie dało się zobaczyć za rozłożoną osłoną przeciwsłoneczną, ale wszystko wskazuje na to, że kierowcą była kobieta o gęstych ciemnobrązowych włosach. Na powiększonym, niewyraźnym zdjęciu pokazanym w Efterlyst wyglądała młodo. Sixten ściska mocno w ręce wydrukowane zdjęcie niezidentyfikowanej kobiety, gdy drzwi kierowcy się otwierają i z czarnego samochodu wysiada Polak.

Ma na sobie czarny garnitur i białą koszulę. Bez krawata. To średniego wzrostu, dobrze zbudowany mężczyzna. Żaden z niego osiłek, ale też nie wygląda na mięczaka. Włosy ma zebrane w długi siwy kucyk na karku. Jedyne, co go wyróżnia, to duża blizna pod nosem i wgłębienie w górnej wardze świadczące o tym, że w dzieciństwie miał niedbale operowaną zajęczą wargę. Sixten stwierdza w myślach, że Polak jest przystojny na swój surowy męski sposób. Zaraz w głowie odzywa się głos ojca, który syczy, że Sixten to obrzydliwa ciota. Więc Sixten wyrzuca z siebie te myśli.

Jeszcze mocniej ściska zdjęcie w dłoni i prostuje się, gdy mężczyzna odwraca się w jego stronę i spogląda na niego znad okularów przeciwsłonecznych z czerwonymi szkłami.

Cholera.

Wzdryga się i odczuwa nagły impuls, by uciec jak najdalej od tego człowieka. Ma wrażenie, że jeśli podejdzie zbyt blisko, skaleczy się o jego aurę.

„Uspokój się. Potrzebujesz go”.

Półgłówki z farmy nie dali rady. Ani ci, z którymi ma kontakt na forach dla inceli. Większość z nich to słabiaki, jak sami o sobie mówią. Samce beta. Czy nawet samce omega. Teraz potrzebny mu jest prawdziwy samiec alfa. Ktoś śmiertelnie niebezpieczny. I właśnie tu przychodzi z pomocą Polak. Jego jedyna specjalność to zabijanie.

„Śmierć wydostaje się porami jego skóry”.

Przybysz rozgląda się wymownie po spalonym gospodarstwie, zachowując pełną kontrolę nad ruchami ciała. Ze sposobu, w jaki się porusza, łatwo można wywnioskować, że jest ekspertem w różnych sztukach walki i taktyce walki wręcz.

„Mógłby mnie zabić w niecałe trzydzieści sekund”.

‒ Ładnie tu masz ‒ odzywa się Polak niemal perfekcyjnym szwedzkim. Głos ma mroczny i czysty.

Z tego co Sixten się orientuje, mężczyzna niemal płynnie posługuje się ponad piętnastoma językami. Nie wie nawet, czy w ogóle jest rzeczywiście Polakiem. Ale tak właśnie nazywa się w darknecie.

‒ Czy możemy wsiąść do samochodu i porozmawiać? ‒ pyta Sixten i przełyka ślinę, by móc kontynuować. ‒ Jak widzisz, mam teraz mały problem, by zaprosić cię do stołu. ‒ Zrezygnowany wskazuje zgliszcza domu.

‒ Oczywiście. ‒ Mężczyzna otwiera drzwi od strony pasażera. Pokazuje mu, że może wejść.

Sixten podchodzi bliżej. Kolor oczu Polaka wydaje mu się nietypowo brązowy, wpadający w czerwony odcień. Wyciąga do niego rękę.

‒ To ja jestem Sixten. Dziękuję, że przyjechałeś. Jak mam się do ciebie zwracać?

Mężczyzna patrzy na jego wyciągniętą rękę, ale nie podaje mu swojej.

‒ Nie musisz mnie wcale nazywać. Pierwsza wypłata?

‒ To jedna z tych, które jej pomagają. ‒ Sixten wyjmuje grubą kopertę wraz ze zdjęciem nieznanej mu kobiety, zadowolony, że przynajmniej ręka mu nie drży. ‒ Tutaj. W euro, tak jak się umawialiśmy.

Wskakuje do starannie wypolerowanego, wypasionego samochodu i patrzy, jak mężczyzna idzie do auta od drugiej strony.

‒ Mam cię gdzieś zawieźć? ‒ pyta z rezerwą Polak, usiadłszy na miejscu kierowcy.

‒ Nie, to nie jest konieczne, ktoś inny mnie podwiezie ‒ odpowiada, mając nadzieję, że nie słychać po nim, jak bardzo jest zdenerwowany.

Polak zagląda do koperty i w milczeniu liczy gruby stos banknotów. Wygląda na usatysfakcjonowanego, po czym patrzy na zdjęcie z fotoradaru.

‒ To wszystko? ‒ pyta, a Sixten po raz kolejny zmuszony jest spojrzeć mu w oczy.

‒ Potem Linn Walter, oczywiście ‒ odpowiada. ‒ Siedzi teraz w areszcie w Trelleborgu, z tego co wiem.

Polak zaczyna się śmiać, a wtedy Sixten dostrzega jego ostre kły. Czy on je sobie naostrzył?

‒ To będzie cię sporo kosztować ‒ mówi wreszcie. Wyluzowany. Bo w najmniejszym stopniu nie wątpi w swoje możliwości.

‒ Mam pieniądze ‒ odpowiada Sixten, chcąc, by brzmiało to równie szorstko, ale niezbyt mu to wychodzi. Rozmowa z płatnym zabójcą twarzą w twarz to nie to samo co przez internet.

Zupełnie nie to samo.

‒ Możesz wysiadać. Skontaktuję się z tobą, kiedy nadejdzie termin kolejnej płatności i jeśli będę czegoś potrzebować. Poza tym nigdy mnie nie widziałeś. Nigdy o mnie nie słyszałeś. Ja nie istnieję, czy to jasne?

‒ T-tak, jasne. ‒ Sixten nienawidzi siebie za to małe zająknięcie. Otwiera drzwi i wystawia nogę. ‒ Jeszcze jedno… ‒ dodaje, oglądając się przez ramię, i ponownie spotyka się z płonącym spojrzeniem Polaka, które niemal zapiera mu dech w piersiach z powodów, dla których sam przed sobą nie chce się przyznać. ‒ Nie rób tego szybko. To jest moje jedyne żądanie. Odbierz jej wszystko. Wszystko. Ma cierpieć przed śmiercią i w trakcie. Zapłacę, ile trzeba, pieniądze to nie problem.

Polak unosi brew z rozbawieniem, ale po chwili odpowiada:

‒ Wszystko zostanie jej odebrane. Będzie cierpiała. Przyjąłem.

Rozdział 9

Willy

Prospect jest w zasadzie poddanym klubu, którego członkiem chce zostać. Niewolnikiem. Nie zarządza swoim czasem, nie ma wolnej woli, a już na pewno żadnej władzy. Pojawia się wtedy, gdy klub go o to prosi, i to bez dyskusji. Według Willy’ego niektórzy pełnoprawni członkowie czasami wykorzystują to trochę zanadto, ale takie są reguły gry. To niemal jak otrzęsiny w szkole. Znosisz to, bo wiesz, że pewnego dnia znajdziesz się po drugiej stronie i będziesz dręczyć innych. Prospect nie może na przykład tak po prostu wyjechać z rodziną na wakacje na tydzień lub dwa, musi najpierw uzgodnić to z klubem. Czy to dla nich w porządku? Czy sobie bez niego poradzą?

Za to pełnoprawny członek, w dodatku jeden z będących najdłużej w tutejszym oddziale, to zupełnie inna bajka. Wakacje. Oficjalnie właśnie teraz wypadają wakacje Willy’ego, co oznacza dwa pełne tygodnie na znalezienie i ukaranie tej zdziry i jej koleżanek.

W jego dwupokojowym mieszkaniu w Helsingborgu ekran komputera rozświetla letnią noc zimnym srebrnym blaskiem. Próbuje namierzyć swoje ofiary już od trzech dni i wydaje mu się, że jest coraz bliżej.

Dzięki filmikowi na YouTubie z manifestem tych feministek ‒ a także linkowi w komentarzach pod nim ‒ trafił na feministyczne forum, gdzie został przyjęty jako gość. Lub raczej… jako kobieta, pod którą się podszył. Toczą się tu gorące dyskusje wokół Falochronów. Willy jest zafascynowany i zdegustowany zarazem. Cały czas pojawiają się nowe filmiki. Na Twitterze hasztag #Falochrony cieszy się popularnością od tygodni. Podobnie jest z hasztagiem #KobietaLaser.

Kręci ponuro głową i z lekkim zdziwieniem przegląda najnowsze posty.

Odkąd sięga pamięcią, to kobiety oskarżały mężczyzn o przemoc i okrucieństwo. A na tych forach i na Flashbacku, w komentarzach do dyskusji o Falochronach, użytkowniczki nieszczególnie wykazują pokojowe nastawienie. Są cholernie ostre i jeszcze bardziej brutalne w swoich wypowiedziach niż mężczyźni. Z dumą nazywają siebie czarownicami i dziwkami, jakby to było coś… dobrego.

„Świat oszalał” ‒ myśli Willy, skrolując i robiąc notatki.

Na forach jest mowa o spotkaniu i krążą pogłoski, że pojawi się tam któraś z pierwszych Falochronek. Willy musi tylko dowiedzieć się, gdzie odbywa się spotkanie, zidentyfikować, która z kobiet należy do „matek założycielek”, o ile można to tak nazwać, a następnie śledzić ją, gdy spotkanie się skończy. Wtedy znajdzie bazę Falochronów. Wtedy wykona pierwszą część planu.

„Erik ‒ myśli Willy. ‒ Uroczy, hałaśliwy, szalony i dziki Eryk”. Jego wierny towarzysz. Wspólnik zbrodni. Zabicie go nie ujdzie na sucho tym cipom. Willy tego dopilnuje.

Rozdział 10

Linn

W drodze na kolejne przesłuchanie Linn jest spokojna. Tym razem również nie powie ani słowa. Zamierza tylko słuchać, kiedy oni zaczną bombardować ją pytaniami o Falochrony i Kobietę-Laser. Pytaniami, na które nigdy nie uzyskają odpowiedzi. Idzie beżowo-zielonym korytarzem, razem z dwoma strażnikami, ale przynajmniej nie musi być zakuta w kajdanki. Po dotarciu do pokoju przesłuchań, otwierają drzwi i wpuszczają ją do środka, a sami zostają na zewnątrz.

Linn jest przygotowana na kolejną bezsensownie spędzoną godzinę, ale kiedy widzi, kto stoi przy stole i przegląda zawartość teczki, w pierwszym odruchu chce podbiec i go uściskać. Zastyga jednak tylko w bezruchu.

‒ Mar…tin? ‒ wydobywa z siebie słabym głosem i robi parę kroków do przodu. Zatrzymuje się. Nie wie, co on teraz o niej myśli. Policjant, który stał po jej stronie, odkąd ojciec uciekł z Säter dwa lata temu, który zjawił się niczym anioł stróż wtedy, gdy była przekonana, że umrze. Który ją ostrzegł, gdy po raz pierwszy poszukiwano ją za zabójstwo.

Trochę niepewnie robi kolejny krok. Cholera, nawet sama nie do końca wie, co o sobie myśleć.

W spojrzeniu Martina Ljungståla najpierw widać radość. Potem chłód. Następnie smutek. W ciągu zaledwie kilku sekund jego oczy wyrażają tysiąc różnych emocji. W końcu policjant do niej podchodzi i kładzie ręce na jej ramionach.

‒ Linn ‒ mówi. ‒ Bardzo mi przykro, że wszystko tak się potoczyło. ‒ Przyciąga ją do siebie i obejmuje, tak jak ona chciała to zrobić wcześniej, ale nie była pewna, czy on tego chce. Od razu czuje, że sama też tego pragnęła, bo w brzuchu pojawia się przyjemne ciepło. Dawno nikt nie był dla niej tak miły. Dawno nikt nie otulał jej swoim ciepłem. Siadają, a Linn ociera łzę wymykającą się spod rzęs i odchrząkuje.

‒ Rozmawiałem z Ulriką Rönn i Catrin Åkesson ‒ zaczyna Martin, rzucając krótkie spojrzenie na kamerę stojącą na statywie przy stole. ‒ Są zszokowane, delikatnie mówiąc. Myślę, że wszyscy jesteśmy.

Linn widzi, że kamera jest wyłączona. Zatem nie jest to formalne przesłuchanie. W takim razie… co to jest? Odwiedziny przecież odbywałyby się w pokoju widzeń, nie tutaj. Zaczyna się denerwować. Bawi się krawędzią kartki leżącej między nimi na stole, zapada cisza, która panoszy się jak nieproszony gość.

Ulrika Rönn. Catrin Åkesson. Nazwiska powracają jak echo z innego czasu. Z czasu, kiedy w komisariacie współpracowała z prokuratorką naczelną i komisarką śledczą. Stała po tej dobrej stronie. Jasnej stronie. Po raz kolejny wstyd zżera ją od środka.

Czy wszyscy uważają, że to oczywiste? Że tak musiało się stać? W końcu jest córką Carla Waltera. Zatruta już w łonie matki.

„Zarażona złem?”

Z trudem przełyka ślinę.

„Przecież jestem też córką ANNE Walter, więc… może w połowie jestem zła, w połowie dobra?”

Czuje podchodzącą do gardła falę mdłości. By ją powstrzymać, popija wodę ze szklanki.

‒ Linn ‒ odzywa się Martin z niepokojem, gdy ona przez dłuższą chwilę nic nie mówi. ‒ Jestem po twojej stronie.

„Co to w ogóle znaczy?” ‒ zastanawia się. Rzeczywiście, ostrzegł ją tamtej nocy. Po tym jak zabiła ojca i udała się na farmę Falochronów. „Nie wracaj do domu, jesteś poszukiwana” ‒ tak wtedy powiedział. Gdyby ktoś się o tym dowiedział, Martin zostałby zwolniony. W końcu jest policjantem. Może w głębi duszy jej dawne koleżanki z pracy też są po jej stronie? Ulrika i Catrin są kobietami. A to coś znaczy.

Linn wraca pamięcią do rozmowy z Catrin na komisariacie, w czasie której dawała do zrozumienia, że jej jedynym problemem z Kobietą-Laser jest to, że bezmyślnie wybiera swoje ofiary.

„Właściwie, ja też tak uważam”.

Martin Ljungstål wzdycha, czekając, aż Linn coś powie. Pociera nerwowo czoło i kieruje rozmowę na inne tory:

‒ Byłem dziś u Antona ‒ mówi i dopiero wtedy Linn spontanicznie reaguje.

‒ Jak on się ma?

‒ No, wreszcie się odezwałaś. ‒ Uśmiecha się Martin. ‒ Fajnie, że włączyłaś się do rozmowy. Anton jest w domu. Nadal na zwolnieniu lekarskim i chodzi na fizjoterapię. I zwykłą terapię. Bardzo chciałby cię odwiedzić, ale mu nie wolno. Restrykcje, sama rozumiesz. Co jakiś czas musi przepędzać wścibskich dziennikarzy, ale poza tym wszystko u niego w porządku. No może trochę ciężko mu na duszy, ale… trudno mu się dziwić po tym, co przeszedł.

Linn kiwa głową ze smutkiem.

‒ Dziękuję ‒ odpowiada po chwili.

Anton, jej młodszy brat, stał się kotwicą utrzymującą ją w rzeczywistości. Jedyna normalna osoba w jej rodzinie i jedyna, która… jej została. Rodzi się tylko pytanie, jak bardzo zniszczyło go w środku to wszystko. Z całym szacunkiem dla fizjoterapii, ale niektórych urazów nigdy nie da się wyleczyć. Nie chodzi tylko o to, że Anton dał się zwieść psychologicznym gierkom ojca i spotykał się z nim po kryjomu, dając mu bardzo potrzebne alibi dwa lata temu. Zeszłej wiosny stał się kolejnym z wielu celów Carla. Zostali brutalnie zaatakowani razem z mamą. Przeżył tylko dzięki niebywałemu szczęściu.

„Nawet nie chcę wiedzieć, jakie tortury musiał znieść. W tych ostatnich chwilach, kiedy mama jeszcze żyła. Na co musiał patrzeć”.

Jeśli jej niegdyś skoremu do głupkowatych żartów młodszemu bratu jest teraz ciężko na sercu, to z pewnością ma do tego pełne prawo po tym wszystkim, co się wydarzyło.

Martin przesuwa kartkę na stole w stronę Linn.

‒ Tak przy okazji, pomyślałem, że chciałabyś wiedzieć ‒ mówi łagodnym tonem. ‒ Właśnie to otrzymaliśmy.

Linn spogląda na dokument leżący przed nią. Wygląda na oficjalne pismo. W jednym z rogów widnieje napis: „ORZECZENIE SĄDOWE”. A także numer sprawy i data. Szybki wyrok, najwyraźniej. Wtedy uświadamia sobie, że Martin przyniósł tylko stronę z najważniejszymi informacjami. Zaczyna czytać. Chodzi o Helenę Schinckel.

„Ta pieprzona…”

Na sam widok imienia, potwór, który mieszka w klatce piersiowej Linn, ryczy, wbija pazury i chce się wydostać. Helena Schinckel ‒ ta cholerna idiotka, ta głupia dziennikarka, która pomogła ojcu po jego ucieczce z Säter. Ta, która przygotowała torbę z rzeczami potrzebnymi mu do realizacji chorego, bestialskiego planu. Ta, która w pewnym sensie przyczyniła się do śmierci mamy i tego, że Anton prawdopodobnie potrzebuje wszystkich dostępnych na świecie terapii. To dzięki tej kobiecie, ojciec mógł się ukrywać na tyle długo, by zgwałcić i zabić Moę.

„To, że ta suka w ogóle żyje, to jakaś pieprzona kpina z wymiaru sprawiedliwości”.

Linn szuka wzrokiem najważniejszej informacji. Wyrok. Widząc to, prawie traci oddech.

‒ Jak to… kurwa?!

Martin patrzy na nią ze zrozumieniem.

‒ Chociaż tyle, że jej kariera jest skończona, Linn. Już nigdy nie będzie mogła pracować w dziennikarstwie. Jej wiarygodność została zredukowana do zera, a nawet gorzej.

‒ Ale że co… grzywna? ‒ Próbuje złapać oddech. ‒ Za pomoc pieprzonemu… seryjnemu mordercy?

Po raz pierwszy wypowiada to słowo na głos i czuje się z tym wyjątkowo źle. Bo to oznacza, że ona sama jest…

„Córką seryjnego mordercy”.

‒ Prokurator zrobiła, co mogła ‒ odpowiada Martin ze smutkiem w głosie. ‒ Schinckel nie pomogła mu właściwie w samej ucieczce. Uciekł sam. Ona nie miała z nim żadnego kontaktu po tym, jak zostawiła tę torbę z rzeczami. Więc… ‒ Martin rozkłada ręce. ‒ Wyrok w zawieszeniu i grzywna. Wcześniej nie była karana. Wiesz, jak jest.

Racja. Linn wie, jak to jest. Ale mimo wszystko. Wściekłość skwierczy w całym ciele jak zerwana linia wysokiego napięcia. Rzuca się na lewo i prawo w jej wnętrzu. Razi prądem i parzy każde miejsce, którego dotknie.

Ta jebana cipa.

Gdyby Helena Schinckel nie pomogła ojcu, to może, może zostałby złapany podczas ucieczki z Säter. Wtedy mama by dzisiaj żyła. I Moa. A Anton nie byłby… tak skrzywdzony. Linn nie może w to uwierzyć. A więc wyrok w zawieszeniu. Jakaś grzywna. Helena Schinckel chodzi po ulicach jak wolna kobieta. Podczas gdy ona siedzi tu w areszcie i gnije. Może się założyć, że za jakieś pół roku ukaże się książka, w której Schinckel przedstawi swoją wersję wydarzeń. To się sprzeda. Takie książki zawsze się sprzedają. Patrzy na zgniecioną kartkę w swojej pięści, rozluźnia palce i upuszcza ją na stół.

Martin pochyla się i wzdycha.

‒ Linn. Musisz zacząć współpracować. Nie bądź głupia. A przede wszystkim wsłuchaj się w siebie. Istnieją dwa sposoby na wyjście z tej sytuacji: dobry i zły. To jak będzie? Ulrika i Catrin potrzebują pomocy w sprawie Kobiety-Laser i wiem, że jesteś w stanie im pomóc. Nadal możesz zrobić coś dobrego.

Linn odchyla się na krześle i demonstracyjnie krzyżuje ręce na piersi.

‒ Nic o tym nie wiem.

‒ Oj, przestań ‒ mówi Martin zmęczonym i dość ostrym tonem, po czym zmusza się, by kontynuować łagodniej. ‒ Proszę cię… Wiem, z czego wynika twoje nastawienie, naprawdę. Ale… to nie jest w porządku. Nie możemy pozwolić, żeby gang kryminalistek biegał po ulicach i strzelał do zwykłych ludzi, jakby był i sędzią, i katem. Linn… sama byłaś pracownikiem wymiaru sprawiedliwości. Na pewno uważasz, że to, co robią te kobiety, jest złe. Wiem, że czujesz to gdzieś w środku. Posłuchaj tego wewnętrznego głosu.

Linn unosi brodę i patrzy na niego w milczeniu. Nagle ten zwykle powściągliwy policjant wybucha i wali pięścią w stół.

‒ Kurwa mać, Linn! ‒ syczy. ‒ Jak możesz mi to robić? Przecież ja zawsze ci pomagałem! Chociaż gdyby to wyszło na jaw, mogłoby mnie to kosztować utratę pracy. Pora, żebyś teraz ty mi pomogła. Wiesz, kim są te pozbawione skrupułów terrorystki, i możesz mi pomóc je powstrzymać, zanim zabiją kolejnego nieszczęśnika. Ale nie! Siedzisz tu z założonymi rękami, jakbyś była pozbawiona wszelkich uczuć, mimo że giną zupełnie niewinni ludzie. Wiesz, kogo mi to przypomina?

Nie musi tego mówić.

„Ojca. Przypominam mu mojego ojca”.

Walczy ze sobą, by powstrzymać napływające łzy, a także raniące słowa, które cisną się na język. Słowa, których nie byłaby w stanie cofnąć. Czy powinna coś powiedzieć? Nie. Nie jest w stanie. Nic nie jest w stanie zrobić.

„Nieważne, co zrobię, będzie źle”.

Pali ją w żołądku, a oczy zachodzą mgłą. Wbija wzrok w stół. Ani jedno słowo nie przechodzi przez jej usta.

Martin Ljungstål zapada się w sobie i spuszcza głowę, ale nie może uspokoić oddechu po wybuchu gniewu. Po kilku minutach ciszy wstaje i podnosi zmiętą kartkę.

‒ Wiem, że gdzieś tam jesteś, Linn. Wróć.

Rozdział 11

Linn

Błądzi wzrokiem bez celu po szarych ścianach i suficie celi. Nie potrafi jasno myśleć.

„Wiem, że gdzieś tam jesteś, Linn. Wróć”.

Słowa Martina Ljungståla wciąż chodzą jej po głowie. Lecz… on się myli. Linn Walter, taka, jaką była, gdy spotkał ją po raz pierwszy ponad dwa lata temu, już nie istnieje. Prawda? A może wszystko, co się wydarzyło, ją oślepiło i tak naprawdę Martin, Ulrika i Catrin są po jej stronie? Czuje, że porzuciła całe wcześniejsze życie. Zostawiła je tak daleko za sobą, że aż wydaje jej się to niedorzeczne.

„Wróć” ‒ błagał Martin. Lecz nie ma odwrotu od tego, kim się stała. I może właśnie to przeraża ją najbardziej. Bo kim się stała?

Tym, kim był jej ojciec… morderczynią.

„Wiem, że gdzieś tam jesteś, Linn”.

„Morderczyni”.

„Wróć”.

Myśli wirują. Linn zastanawia się, czy nie wbiec prosto w ciężkie metalowe drzwi i uderzyć w nie głową, z nadzieją, że zemdleje i w końcu trochę odpocznie. W tym momencie ktoś puka w klapę w drzwiach. W podnoszącym się kwadratowym otworze widać jedną ze strażniczek.

‒ Czerwony Krzyż ‒ mówi i otwiera kluczem drzwi.

‒ Czerwony K…? Nie chcę… ‒ Linn nie zdążyła dokończyć zdania, a drzwi się otwierają i na zewnątrz macha do niej niska kobieta z blond warkoczami.

‒ Cześć, Linn ‒ mówi. ‒ Mam na imię Kajsa. Chodź ze mną. Napijemy się kawy w pokoju odwiedzin.

Linn wzdycha. W pierwszej chwili chce odmówić, dorzucając kilka dobrze dobranych obelg, ale uświadamia sobie, że poza siedzeniem w tej pieprzonej celi nie ma nic innego do roboty. Do tego jej jedyne towarzystwo to dręczące myśli i napierające ściany. Tak więc podnosi wzrok i stwierdza:

‒ Okej. Kawa to dobry pomysł. ‒ Potem podąża za kobietą.

Strażniczka zostawia je same. Siedzą przez chwilę w milczeniu i patrzą na siebie, a kawa powoli stygnie w ciemnobrązowych plastikowych kubkach na stole między nimi. „Mimo tak napiętej atmosfery ‒ myśli Linn ‒ ta cała Kajsa wygląda na nieprzyzwoicie rześką. Niemalże radosną”. Ma pełen nadziei błysk w oczach i czerwone rumieńce ze stresu na policzkach. Dziwne uczucie rozchodzi się po żołądku Linn.

‒ A więc… Czerwony Krzyż? ‒ mówi niepewnie, gdy krępująca cisza trwa trochę za długo.

Kajsa rozgląda się dookoła, jakby chciała się upewnić, że są same w tym maleńkim pomieszczeniu. Albo jakby szukała kamer. Potem pochyla się nad stołem i ścisza głos:

‒ Jasne. Można tak powiedzieć. Pracuję dla Czerwonego Krzyża, ale jestem też jedną z… Falochronów. Jak ty.

Linn zamiera. Kim może być ta dziewczyna? Jest w wieku Veroniki. Nie więcej niż dwadzieścia parę lat. I wygląda, jakby siedziała przed swoją największą idolką.

To dlatego jest tak podekscytowana.

Nagle czuje mdły smak w ustach. Obecnie wiele kobiet nazywa siebie Falochronami. I oczywiście jest to w pewnym sensie dobre. Rewolucja jest konieczna. Choć jednocześnie… Płaci się za nią wysoką cenę. Pytanie: czy warto? Może dla Linn i innych z farmy ‒ tak. Dla kobiet, które naprawdę zostały skrzywdzone przez mężczyzn stosujących wobec nich brutalną przemoc. Które straciły wszystko oprócz siebie nawzajem. Które zatraciły nawet siebie. Ale… dla przeciętnej dziewczyny z ulicy?

„Nie chcesz być taka jak ja ‒ myśli Linn. ‒ Zaufaj mi”.

Choć zaraz potem pojawia się kolejna myśl. Za kogo ona się uważa, żeby odbierać komukolwiek prawo do buntu? Zwłaszcza kobietę czeka wyłącznie życie w ciągłym strachu przed mężczyznami. W niekończącej się opresji patriarchatu. Linn zdaje sobie sprawę, że znów siedziała zbyt długo w milczeniu, pogrążona w myślach. Stara się zrobić dobre wrażenie i czubkiem palca wskazującego przesuwa po brzegu kubka z kawą.

‒ Jak wygląda sytuacja? To znaczy tam, na zewnątrz. Nie pozwalają mi czytać gazet ani oglądać telewizji.

Kajsie wyraźnie ulżyło, że Linn zdecydowała się na przyjaźniejszy ton, i od razu się rozpromienia.

‒ Jest super ‒ mówi. ‒ Nasz hasztag robi furorę w mediach społecznościowych i na YouTubie. To się naprawdę dzieje. Teraz. W tej chwili… rewolucja jest już tutaj. A osoba, której to wszystko zawdzięczamy… to ty. ‒ W jej oczach pojawia się błysk. Linn, pomimo wszystkich myśli, które przed chwilą krążyły jej w głowie, nic nie może poradzić na to, że czuje się dziwnie dumna. A nawet podekscytowana.

Cholera. To nie ma sensu. Jakby żyły w niej dwie różne osoby. Albo sto. A każda z nich to psychopatka, która nie może się zamknąć. Wypija łyk kawy i uśmiecha się nienaturalnie do Kajsy z warkoczami.

‒ No to chyba dobrze ‒ słyszy swoje słowa.

Kajsa jeszcze raz rozgląda się dyskretnie po tym małym pokoju, po czym mówi:

‒ Słuchaj, jesteśmy wszędzie. Mam na myśli Falochrony. W Czerwonym Krzyżu, wśród nauczycieli w szkołach, w Kościele, no i… obstawiam, że nawet w parlamencie. Im więcej osób otwarcie poprze rewolucję, tym trudniej będzie innym twierdzić, że chodzi o ekstremizm. Jeśli każdy jest ekstremistą, to znaczy, że nikt nim nie jest. Dość tego ględzenia. Dość już kampanii, które mają „zwrócić uwagę na tę kwestię” i „uświadamiać”, a które i tak kończą się na niczym. Mężczyźni mieli tak wiele szans na zmianę na przestrzeni dziejów. Ale teraz… teraz my wymierzamy karę.

Oczy Kajsy się świecą, a Linn nie może się powstrzymać i kiwa głową z aprobatą. Dziewczyna z warkoczami ścisza głos:

‒ Co więcej, nawet w wymiarze sprawiedliwości są Falochrony. I w policji. I… wśród strażników więziennych. ‒ Robi wymowny ruch głową w stronę drzwi prowadzących na korytarz, a Linn zaczyna rozumieć.

Czy chodzi jej o kobietę, która je tu przyprowadziła? Na tę myśl motyle w brzuchu budzą się do życia.

„Co to oznacza?”

‒ Szykujecie tu jakąś akcję? ‒ szepcze.

Kajsa wyjmuje czerwony zeszyt i krótki ołówek z napisem IKEA. Pochyla się bliżej i przykłada czubek ołówka do kartki.

‒ Nie mamy zbyt wiele czasu. Ale… pomóż mi się z nimi skontaktować, Linn. Z założycielkami. Razem będziemy mogły ci pomóc. One i my, i nasze wtyki w środku.

To natychmiast budzi czujność w Linn, która prostuje się na krześle.

Czy to pułapka?

Pociąga za rozciągnięte rękawy szarej bluzy, którą dostała w więzieniu. Zastanawia się. Wyobraża sobie kobiety, które nosiły tę bluzę przed nią, i robi jej się smutno. Co ma, do cholery, zrobić? A jeśli to tylko tania sztuczka, by dała się nabrać i wydała Leo, Veronicę i pozostałe kobiety?

Ale… jaki ma wybór? Siedzieć tu i gnić, podczas gdy za murami odbywa się największa rewolucja w historii? Bez niej? Mogłaby dalej pogrążać się w nienawiści do siebie i rozmyślaniach, jednak… czy na pewno ma na to siłę?

Oczami wyobraźni widzi, jaka przyszłość się przed nią rysuje. Drzwi celi. Spacerniaki. Prycze przymocowane do ścian. Samotność. Izolacja. Zero sprawczości. Czeka ją co najmniej dziesięć lat więzienia, jeśli trafi przed sąd, co do tego nie ma wątpliwości. Być może dożywocie. Dożywocie w Szwecji to średnio osiemnaście lat. Potrzebuje pomocy z zewnątrz, by tego uniknąć.

„Jak masz to zamiar zrobić?” ‒ mówi szyderczy wewnętrzny głos.

Linn ma gotową ripostę i stwierdza w myślach z goryczą:

„Jaki ojciec, taka córka. Będę musiała stąd uciec, tak jak ojciec. A jeśli mam to zrobić, będę potrzebować pomocy”.

‒ Skąd mam wiedzieć, że to nie żaden podstęp? ‒ pyta, wbijając wzrok w Kajsę.

Tamta mruga oczami. Jakby to pytanie było najdziwniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek słyszała, ale po chwili odpowiada ze spokojem:

‒ Byłam na spotkaniu i tam poznałam Evelyn i Bahar.

Dwa imiona, których absolutnie nikt poza Falochronami nie powinien znać. Linn postanawia zaryzykować.

Kajsa szybko notuje, gdy Linn ściszonym głosem dyktuje jej współrzędne GPS farmy pod Fjelie, jednocześnie modląc się w duchu, by to wszystko nie okazało się pułapką, w którą właśnie teraz wpada.

Rozdział 12

Willy

Willy nie wierzy własnym oczom, kiedy parkuje wypożyczonym samochodem na najdroższej ulicy Malmö. Spodziewałby się, że takie spotkanie odbędzie się w obskurnej suterenie, może na strychu, po cichu. Pewnie myślał, że kobiety, które się tam wybierają, będą się czaić w czarnych ubraniach, z dala od ulicznych świateł. Lecz coś musiało się stać.

„Te pieprzone dziwki oszalały”.

Wszystkie kobiety. Nie tylko lewicowe aktywistki, jak to było kiedyś. Zorganizowały spotkanie Falochronów w domu Cecilii Åkerlind, jednej z najbogatszych starych suk z Malmö. Nie widać, żeby się specjalnie ukrywały czy chciały zrobić to po cichu, skoro się tak tłumnie gromadzą. Nawet nie są zamaskowane. Wręcz przeciwnie. Głośno rozmawiają, gdy mijają anonimowy samochód Willy’ego. Gdyby przyjechał tu na motorze, przyciągnąłby uwagę. Zwykle sprawia mu to przyjemność, ale teraz byłoby to niepotrzebne.

Obserwuje je, jak się schodzą, jedna po drugiej. Młode, stare, samotne i w parach. Cholera, ile ich tu jest? Stworzyły odnogi głównej organizacji, czytał o tym na forach. Kobiety łączą się w grupy i spiskują, by płynąć na fali, jednocześnie ją przełamując. Nie bardzo rozumie, o co w ogóle chodzi z tymi Falochronami, ale domyśla się, że to zła wiadomość dla wszystkich mężczyzn. Widać to także po kobietach przybyłych tu dziś wieczorem. Bo choć różnią się od siebie wiekiem, kolorem skóry i statusem społecznym, to łączy je jedno: chodzą z uniesioną głową. Dumne. Niemal agresywne.

Willy’ego przechodzi dreszcz. Niedługo mężczyźni będą się bali wychodzić na miasto.

Hells Angels nie przyjmuje do klubu kobiet. Willy uważa, że to dobrze. Kobiety to co najwyżej ich żony, dziewczyny lub suki do ujeżdżania. Rozrywka. Przydają się do sprzątania, bzykania, zajmowania się dziećmi i domem. Kobiety są delikatne i spokojne, natomiast mężczyźni to żołnierze. I to przecież dobrze, że mężczyźni i kobiety różnią się od siebie. „Dobrze” to mało powiedziane. Równowaga jest potrzebna. W przeciwnym razie zapanowałby chaos. Jakby to wyglądało, gdyby każdy… Willy przerywa, żeby nie pomyśleć, że gdyby wszyscy zachowywali się jak mężczyźni, świat szybko by runął…

Wierci się nerwowo na fotelu kierowcy. Drapie się po szyi. Odsuwa od siebie tę natrętną myśl.

To, co tu się dzieje, jest najzwyczajniej w świecie dziwne. Spogląda w stronę domu, przed którym stoi Cecilia Åkerlind, nobliwa seniorka, i wita się ze wszystkimi. Willy jest pewien, że jedna z przybyłych tu kobiet należy do grupy odpowiedzialnej za wysłanie manifestu do wszystkich serwisów informacyjnych w tym roku. Ta, która z pewnością stoi za zabójstwami, znana jako Kobieta-Laser. Willy koniecznie chce się dowiedzieć, kim ona jest, ale żeby mu się to udało, musi podejść bliżej. Podsłuchać.

Drapie go w gardle i głośno przełyka ślinę. Co mu zrobią, gdy go zauważą?

Śmieje się sam do siebie. Czy on się boi jakiejś bandy… lasek? Nie. Tak, kurwa, nie może być.

Zabiera ze sobą sprzęt do podsłuchu i wychodzi z samochodu, gdy ostatnia kobieta znika za drzwiami frontowymi. To luksusowa willa przy najdroższej ulicy w mieście. Chyba w czasie imprezy nie włącza się alarmu i takich tam?

Willy schyla się i szybko przemyka przez bramę. Biegnie na tył domu, a potem dziękuje zarówno upałowi, jak i swojej szczęśliwej gwieździe, bo drzwi do ogrodu są uchylone, wiele okien również. Sprzęt do podsłuchu nie będzie mu potrzebny. Musi jedynie stać nieruchomo i uważnie słuchać tego, co się teraz wydarzy. Krok po kroku zbliża się do odkrycia prawdy o tej tajemniczej grupie. Wkrótce naprawi świat i ukarze te pieprzone cipy za to, co zrobiły Erikowi.

*

Dwie godziny później jest wkurzony jak cholera. Żadna z założycielek Falochronów nie pojawiła się na spotkaniu. Wyskoczyło im coś pilnego ‒ jak wyjaśniła ich wysłanniczka ‒ i dlatego nie mogły przyjść. Willy musiał przecierpieć całą godzinę skrajnie feministycznych lewicowych bredni, zanim zostało to ogłoszone.

Cholera jasna. Musi wrócić do komputera.

Do punktu wyjścia.