Copyright © 2015 by Robin Benway „maggie and milly and molly and may.” Copyright © 1956, 1984, 1991 by the Trustees for the E.E. Cummings Trust from Complete Poems: 1904–1962 by E.E. Cummings, edited by George J. Firmage. Used by permission of Liveright Publishing Corporation.

Translation copyright © Wydawnictwo Pascal 2016. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autora bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: Emmy and Oliver

Tytuł: Emma i Oliver

Autor: Robin Benway

Tłumaczenie: Aga Rewilak

Redakcja: Marian Bruno

Korekta: Aleksandra Tykarska

Ilustracja na okładce: Vladislav Gajic/Shutterstock, Happy Art/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016

ISBN 978-83-7642-772-0

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Cytat

Bo cokolwiek zgubimy (jakieś ty, jakieś ja),
zawsze morze nas samych odnaleźć nam da.

Maggie i Milly, i Molly, i May. E.E. Cummings 150 wierszy, wybór i przekład Stanisław Barańczak, Kraków 1983, WL, s. 288–289.

Wstęp

Ostatni raz Emma widziała się z Oliverem w czterdziestym trzecim dniu roku szkolnego w drugiej klasie.

Oliver mieszka w domu obok i jest jej przyjacielem. Urodzili się w tym samym szpitalu tego samego dnia – siódmego lipca, w niedzielę. Emma uważa się za szczęściarę, że ma przyjaciela, który mieszka drzwi w drzwi i obchodzi urodziny razem z nią. Może odwiedzać go, kiedy tylko zechce, ale nie zawsze, bo czasem w weekendy Oliver jeździ do taty. Oliver mówi, że robią fajne rzeczy. Chodzą na pizzę, lody i różne takie. Czasem do kina. Emma myśli, że kiedy się ma rozwiedzionych rodziców, to może wcale nie jest tak źle. Nie jest, jeśli oznaczałoby to, że można jeść więcej lodów, ale kiedy w nocy jest ciemno w pokoju i w szafie słyszy dziwne odgłosy, które mogą, ale nie muszą wydawać potwory, cieszy się, że mama i tata są razem w swojej sypialni na końcu korytarza.

W czterdzieste trzecie popołudnie drugiej klasy, kiedy nauczyciel stał odwrócony plecami, jej przyjaciółka Caroline podała Oliverowi liścik. Emma obserwowała, jak karteczka mija ją i ląduje na biurku ich kolegi Drew, który rzuca Caro potajemny uśmiech i podaje liścik Oliverowi. Emma patrzy na Caroline, która uśmiecha się szeroko. Mają siedem lat, a to pierwszy z licznych liścików, które Caro będzie jeszcze rozsyłała na lekcjach. Ale to jest pierwszy i najbardziej wyjątkowy liścik, jaki Caro kiedykolwiek w życiu do kogoś napisze.

Oliver siedzi teraz przed Emmą. Pochyla głowę, kiedy w skupieniu robi zadanie z dodawania w zeszycie ćwiczeń do matematyki. Emma widzi metkę wystającą z kołnierzyka jego koszuli i jeszcze nie wie, że zapamięta tę metkę na lata. Że będzie śniła o tym, jak podchodzi do przyjaciela i wsuwa mu metkę pod koszulę, zanim przebudzi się z ręką uniesioną w powietrzu, a sen rozpłynie się w powietrzu niczym babie lato.

Wtedy jednak Emma po prostu ze złością wpatruje się w Caro, przyglądając się jednocześnie, jak Oliver rozwija liścik i czyta go. Mogą być w niezłych tarapatach za rozsyłanie liścików! Emma gniewnie patrzy na Caro, która krzywi się i pokazuje jej język. Ale Emma wie, że tak naprawdę przyjaciółka się nie złości. Kiedy Caro naprawdę jest zła, to ignoruje cię. To o wiele gorsze.

Oliver pisze coś w liściku, i kiedy nauczyciel wyjaśnia, na czym polega pożyczanie z dziesiątek, podaje go z powrotem do Caro, Emma czuje zaś, że skóra zaczyna piec ją tak, jak wtedy, gdy na plaży spaliła się słońcem. Caro uśmiecha się do niej szeroko, a Emma opuszcza głowę i przekazuje liścik.

Po szkole Caro podbiega do Emmy i pokazuje jej liścik.

– Patrz! – wykrzykuje. Karteczka była tyle razy składana i rozkładana, że wydaje się miękka jak wełna. Emma rozprostowuje ją. Jest tam napisane: LUBISZ EMMĘ? TAK CZY NIE? A słowo „tak” zostało podkreślone trzema kreskami.

Emma trzyma kartkę i rozgląda się za Oliverem, ale mamusie i tatusiowie czekają, aby ich odebrać i Oliver właśnie podbiega do swojego taty. Jego tata jeździ teraz sportowym samochodem. Jest suuuperancki. Tak mówi Oliver.

– Oliver! – wrzeszczy Emma. – Muszę cię o coś spytać!

Jest daleko od niej, Emma biegnie w stronę odlotowego auta.

– Oliver! – krzyczy Emma – Oliver, zaczekaj!

Ale jest za późno. Oliver siedzi już w aucie.

I znika.

Rozdział pierwszy

Oliver zniknął po szkole w piątkowe popołudnie, dawno temu, kiedy byliśmy w drugiej klasie i drobne sprawy wydawały się bardzo ważne, a rzeczy istotne – zbyt małe. Nie było niczego dziwnego w tym, że tamtego popołudnia wsiadł do auta taty, czerwonego kabrioletu, którego pisk opon jeszcze przez wiele lat dźwięczał mi w uszach.

Byliśmy z Oliverem najlepszymi przyjaciółmi – od naszych narodzin aż do dnia, w którym jego tata odebrał go ze szkoły i nigdy nie odwiózł do domu. Nawet mieszkaliśmy po sąsiedzku. Okna naszych pokoi wychodziły na siebie.

Od dziesięciu lat okno jego pokoju jest puste, ale czasem nadal zaglądam przez nie i widzę, że pokój wygląda tak samo, jak w dniu jego zaginięcia. Maureen, mama Olivera, nigdy niczego w nim nie ruszyła. W ciągu tych dziesięciu lat ponownie wyszła za mąż i urodziła dwie córeczki, ale pokój Olivera nie zmienił się. Zakurzony i dziecinny był czymś w rodzaju świątyni. Rozumiem, dlaczego. Uprzątnięcie go oznaczałoby, że Oliver może nigdy nie wrócić.

Czasem wydaje mi się, że wszystkie te przesądy: trzymanie kciuków, omijanie pęknięć na chodniku, świątynie takie jak pokój Olivera biorą się z tego, że za bardzo czegoś pragniemy.

Ojciec Olivera bardzo mądrze wymyślił sobie to, jak go zabrać. Mieliśmy trzydniowy weekend i powinien był odstawić Olivera do szkoły we wtorek rano. Do dziesiątej nie pojawili się. Przed jedenastą mama Olivera siedziała w gabinecie dyrektora. Przed piętnastą tego popołudnia parking szkolny i trawnik przed domem Olivera zastawione były kamerami reporterskimi. Wpatrywały się w nas jak elektroniczne cyklopy, próbując dowiedzieć się, jak to znosimy i jak my, dzieci, radzimy sobie, kiedy nasz przyjaciel zaginął.

Caro płakała, więc moja mama kazała, żebyśmy usiadły przy stole i zjadły przekąskę – ciasteczka Oreo z podwójną ilością kremu. Zorientowałam się, że jest naprawdę źle.

Wszyscy sądziliśmy, że Oliver i jego tata wrócą do domu tego wieczoru. A potem, że następnego dnia. A potem, że z pewnością przed weekendem. Ale nie wrócili nigdy. Oliver i jego tata zniknęli, odpłynęli w nicość jak chmury na niebie, choć ich było trudniej złapać.

Mogli być dosłownie wszędzie. Ta myśl sprawiała, że świat wydawał się taki duży, taki rozległy. Jak ludzie mogą tak po prostu znikać? Mama Olivera, kiedy była bardziej przytomna, co zdarzało się, kiedy nie płakała i nie brała małych białych pigułek, przez które wyglądała na smutną, mówiła, że pójdzie na koniec świata, aby go odnaleźć. Tylko że wyglądało na to, że to Oliver dotarł na kraniec świata i spadł w otchłań nicości. Miałam siedem lat i tylko takie wyjaśnienie miało dla mnie sens. Ziemia była okrągła i kręciła się zbyt szybko, a Oliver zniknął, oddalając się od nas na zawsze ruchem obrotowym.

Zanim Oliver został porwany, mój tata zwykł mówić, że kiedy jest się daleko, kocha się mocniej i gdy podbiegałam, aby przywitać go po pracy, cmokał mnie w policzki. Potem przestał tak mówić (chociaż jego uściski były mocniejsze niż kiedykolwiek wcześniej) i zrozumiałam, że to było kłamstwo. Nie było w tym ani krzty prawdy. Nieobecność Olivera rozdarła nas, dzieląc sąsiedztwo tak głęboką wyrwą, że prawie doszło do trzęsienia ziemi.

Trzęsienie ziemi byłoby lepsze. Gdyby nadeszło, przynajmniej rozumiałabym, dlaczego drżę.

Sąsiedzi zorganizowali ekipy poszukiwawcze i, trzymając się za ręce, sprawdzali zalesione tereny za szkołą. Zebrali datki, kupili kawę policjantom i kazali Caro i mnie iść się pobawić. Zmieniły się nawet nasze zabawy. Już nie bawiłyśmy się w dom. Bawiłyśmy się w „Porwanie”.

– Dobra, będę mamą Olivera, a ty Oliverem. A ty, Drew, jego tatą – Caro wydawała nam polecenia, ale nie wiedzieliśmy, co ma być po tym, jak Drew odciągnął mnie na bok. Caro udawała, że płacze, wypowiadając przy tym słowa: „Moje dziecko!”, bo to właśnie wykrzykiwała Maureen pierwszego dnia, zanim leki na uspokojenie zaczęły działać. Ale my z Drew tak po prostu staliśmy, trzymając się za ręce. Nie wiedzieliśmy, jak zakończyć zabawę. Nikt nam nie powiedział, jak to zrobić. Zresztą i tak mama kazała nam przestać się w to bawić, bo mogło to przygnębić mamę Olivera.

– Ale ona zawsze jest przygnębiona – stwierdziłam, jednak rodzice nic na to nie odpowiedzieli.

Czasem myślę, że gdybyśmy byli starsi, byłoby łatwiej. Wiele rozmów przerywano, gdy wchodziłam do pomieszczenia, dlatego nauczyłam się skradać po schodach, aby podsłuchiwać, o czym rozmawiają dorośli. Odkryłam, że siadając na dziewiątym stopniu, mogę obserwować kuchnię i znajdujący się tuż za nią salon, w którym Maureen spędziła wiele nocy, łkając i załamując ręce. Moja mama obejmowała ją, kołysząc przy tym tak, jak kołysała mnie, gdy budziłam się zlana potem, bo śnił mi się koszmar z Oliverem i jego metką od koszuli. Na stole zawsze stały kieliszki z ciemnoczerwonym winem, które bardziej przypominało krew niż cabernet. Płacząca Maureen sprawiała, że czułam się dziwnie. Jakby ktoś obdzierał mnie ze skóry. Nie zawsze słyszałam, co mówią, ale nie miało to znaczenia. I tak wiedziałam. Maureen była smutna, ponieważ chciała przytulić Olivera tak, jak moja mama tuliła ją.

– Nigdy nie wyjadę – pewnej nocy Maureen zalewała się łzami, kiedy ja siedziałam na schodach, wstrzymując oddech, aby nikt mnie nie zauważył. – Nigdy stąd nie wyjadę. Rozumiesz? Co bym zrobiła, gdyby Oliver wrócił, a nikogo by nie…? O, Boże, o Boże.

– Rozumiem – wciąż zapewniała ją mama. – Zostaniemy z tobą. Też nie wyjedziemy.

I dotrzymała tej obietnicy. Nigdy nie wyjechaliśmy. Cały czas mieszkaliśmy w tym samym domu obok. Inni sąsiedzi wyprowadzili się, a w ich miejsce przybyli nowi. Miałam wrażenie, że wszyscy oni wiedzieli o Oliverze. Mimo woli stał się miejscowym celebrytą, słynącym z bycia duchem, wiecznym nieobecnym.

W miarę jak upływał czas, coraz trudniej było wyobrazić sobie, jak mógłby teraz wyglądać. Nawet kiedy policyjni specjaliści postarzyli jego twarz na zdjęciu z drugiej klasy. Wszyscy oglądaliśmy zmieniające się przez lata oblicze Olivera. Urósł mu nos, oczy miał większe, a czoło wyższe. Jego uśmiech nie był już tak wyraźny, a dziecięce zęby przekształcono w takie jak u dorosłego. Ale jego oczy nigdy się nie zmieniały. To było najdziwniejsze. Dawało nadzieję.

Byliśmy na miejscu, rozglądaliśmy się i czekaliśmy na jego powrót, jakby nasza miłość była latarnią, którą mógł oświetlić sobie drogę do domu, wyczołgać się spod ziemi i wejść drzwiami do swojego domu. Z ciągle wystającą z koszuli metką.

Chociaż po jakimś czasie, kiedy mijały lata, zdjęcia ciągle się zmieniały, a tropy okazywały się fałszywe, zrozumieliśmy, że latarnia już nie świeci dla niego, ale dla tych, którzy zostali. Można było na nią liczyć, kiedy w końcu pojęło się, że straszne rzeczy mogą się zdarzyć, że czarne charaktery istnieją nie tylko w książkach i że Oliver może nigdy nie wrócić do domu.

Aż któregoś dnia wrócił.

Rozdział drugi

Pamiętam, że był to piątek, bo tego popołudnia surfowałam. Zawsze w piątki wychodziłam, bo obydwoje rodzice pracowali do późna, dzięki czemu łatwiej było mi przemycić deskę surfingową do auta. Dzień był spokojny, niebo lekko zasnute chmurami, a fale miały może metr wysokości. Akurat spłukiwałam się pod prysznicem przy plaży, gdy usłyszałam, że ktoś wykrzykuje moje imię.

– Emma! Emma! Gdzie ona jest? Jest tu?

Popatrzyłam na koniec alejki i zobaczyłam moją najlepszą przyjaciółkę Caroline biegnącą w moją stronę.

Jej włosy były tak samo rozczochrane jak moje, wysmagane morskim wiatrem i po kilkugodzinnej kąpieli w słonej wodzie. Biegła boso, a w dłoni dyndały jej buty. Wszyscy obecni na plaży zamarli i patrzyli, jak gna w dół. Usłyszałam, jak jeden z surferów powiedział: „Koleś, szybka jest”.

Wyszłam spod strumienia wody. Serce biło mi mocno. Coś z rodzicami? Wypadek? Gdzie był nasz kolega Drew? O, Boże. Chodzi o Drew. Coś się mu stało!

– Em – powiedziała przyjaciółka, a w jej oczach dojrzałam coś przerażającego, dzikiego, przestraszonego i jednocześnie pełnego nadziei.

Wcześniej nigdy nie widziałam jej w takim stanie i pewnie ponownie nie zobaczę.

– Emma – powiedziała. – Znaleźli Olivera.

Zabawne. Wyobrażasz sobie, że dostajesz jakąś informację i wymyślasz sobie, jak na nią zareagujesz. Znaleźli Olivera. Mimo to, kiedy w końcu słyszysz te dwa słowa, o których bałaś się nawet myśleć ze strachu, że zapeszysz, że nigdy tak naprawdę ich nie usłyszysz, to masz wrażenie, że są nierealne.

– Emma! – Caroline złapała mnie za barki i pochyliła się, aby spojrzeć mi w oczy. Jej uścisk był tak mocny, że przez piankę neoprenową czułam jej palce. – Znaleźli Olivera. Nic mu nie jest.

– Caroline – odezwałam się powoli. – Sprawiasz mi ból.

– O, przepraszam! Przepraszam! – puściła mnie, ale nadal stała blisko. – Wpadłaś w szok? Nic ci nie jest? Potrzebujesz elektrolitów?

Pokręciłam głową.

– Znaleźli go? Jak?

Caroline się rozpromieniła.

– Dopiero co zadzwoniła do mnie twoja mama. Nie odbierałaś telefonu, więc wysłała mnie, abym cię poszukała. – Mama wiedziała, co robi. Caroline zdecydowanie jest osobą, której można powierzyć przekazanie wiadomości. Dobrej lub złej. Należała do tych, co zrywają plaster jednym ruchem.

– Jest w Nowym Jorku – kontynuowała. – Wraca do domu.

Ugięły się pode mną kolana. Może jednak przydałoby mi się coś z elektrolitami.

– Kto jest w Nowym Jorku?

– Oliver! Emma, na Boga. Skup się!

– Czy mogę…? Gdzie jest mój telefon? Potrzebuję telefonu!

Caro podskakiwała z nogi na nogę, kiedy pobiegłam do ręcznika i wygrzebałam spod niego torbę, na której dnie znalazłam telefon. Siedem nieodebranych połączeń i trzy esemesy od mamy. ZADZWOŃ DO DOMU. NATYCHMIAST – brzmiał każdy z nich.

– Powiedziałaś mamie, że jestem tu? – spytałam Caro, wrzucając telefon z powrotem do torby i próbując zdjąć z siebie piankę tak szybko, jak tylko mogłam, bez jednoczesnego ściągania kostiumu.

– Nie, oczywiście, że nie – powiedziała. – Chwyć się – poleciła i podała mi ramię, abym złapała równowagę, zsuwając dolną część neoprenu. – Powiedziałam, że możesz być w bibliotece i dlatego masz wyciszony telefon.

– Dobrze – moi rodzice nigdy nie pochwaliliby tego, że surfuję i dlatego nigdy nie mogą o tym wiedzieć. Kocham ich, ale gdyby to zależało od nich, skonstruowaliby dla mnie kombinezon z folii bąbelkowej i trzymaliby mnie pod kloszem. Nie chciałam być takim dzieciakiem, który wymykał się i robił różne rzeczy za plecami rodziców, ale tak bardzo kochałam surfing, że nie mogłam z niego zrezygnować. Dlatego okłamywałam ich – rzecz jasna nie było to najlepszym rozwiązaniem problemu, ale tylko na tyle było mnie stać.

– Chociaż mogą się zastanawiać, czemu masz mokre włosy – stwierdziła Caro, wyrywając mnie z zamyślenia.

– Wymyślimy wytłumaczenie w aucie – powiedziałam i w końcu narzuciłam sukienkę na kostium kąpielowy. Caroline wzięła mój ręcznik i złapała mnie za rękę. Ruszyłyśmy pod górę do samochodu. Zdawało mi się, że słyszę latające nad głową odrzutowce, ale kiedy spojrzałam w górę i zobaczyłam jedynie kilka nisko zawieszonych chmur, uświadomiłam sobie, że to szumi krew, która uderzała mi do głowy, a pulsując, sprawiała, że szłam prosto i trzymałam się w sobie.

– Znaleźli go – szepnęła Caro i kiedy ścisnęła moją dłoń, odwzajemniłam gest, ponownie schodząc z chmur na ziemię.

Szybko wrzuciłam deskę do bagażnika furgonetki Drew, a potem wskoczyłam na tylne siedzenie. Drew czekał, siedząc za kierownicą i zapamiętale pisał do kogoś esemesy. Na policzkach miał wypieki. Ubrany był w strój do gry w piłkę nożną. Kiedyś Drew był moim najlepszym towarzyszem do surfowania, ale piłka zaczęła pochłaniać coraz więcej jego czasu. Teraz jest na najlepszej drodze do zdobycia stypendium w Berkeley, zupełnie jak jego starszy brat Kane.

– O, mój Boże – powiedział, nie podnosząc wzroku. – Możesz w to uwierzyć?

– Nie całkiem – przyznałam. – A ty?

– Nie – odparł, wprawnie przesuwając kciukiem po małej klawiaturze. – Jak się wytłumaczysz z mokrych włosów przed mamą?

– Wymyśl coś – poprosiłam i zbyt późno spostrzegłam, że stopy mam całe w piasku, mule i żwirku. Cały ten brud rozmazał się na dywanikach furgonetki Drew.

Drew uwielbiał swój samochód. Tak naprawdę nie była to furgonetka, lecz odnowiony busik Volkswagen Transporter z 1971 roku w kolorze pomidorowej czerwieni. Ludzie robili sobie przy nim zdjęcia, taki był piękny. A z tyłu miał dużo miejsca na deski surfingowe. Auto należało wcześniej do brata Drew, ale kiedy dwa lata temu Kane wyjeżdżał na studia, podarował mu go. Jakby wiedział, że będzie przydawał się Drew do konspiracyjnych wycieczek.

– O, nie! – wykrzyknęłam, kiedy zobaczyłam piasek. – Drew, przepraszam. Powinnam…

– Nie przejmuj się! – zapiszczała Caro. – To piasek, nie kwas. Jedź już, dobra?

– Czekaj – wtrąciłam. – Mój samochód. Został w nim plecak z podręcznikami. Mam jutro sprawdzian!

– Żartujesz sobie? – Drew wycofał, a siła przyśpieszenia wbiła mnie w siedzenie. – Zapnijcie pasy – oznajmił. – Dziś nikt nie odrabia żadnych zadań domowych.

Kiedy w końcu wyjechaliśmy na drogę, Drew rzucił mi spojrzenie we wstecznym lusterku.

– Em, tak serio. Jesteś pewna, że nie doznałaś szoku? Jesteś blada.

– Już proponowałam jej elektrolity – oznajmiła Caroline.

– Nic mi nie jest – zapewniłam ich. Tyle że zabrzmiało to trochę skrzekliwie i każdy głupi o przeciętnej wrażliwości z pewnością zorientowałby się, że kłamałam.

Caro przechyliła się przez siedzenie i chwyciła mój pas.

– Masz – powiedziała. – Drew prowadzi. To środek konieczny – Wpięła pas i ścisnęła mnie za ramię. – Czy to się dzieje naprawdę?

Obie znałyśmy Drew od przedszkola. Właściwie to połowa szkoły znała się od przedszkola. Mieszkaliśmy na jednym z tych południowokalifornijskich przedmieści, pełnym różowych schludnych domów, z których mało kto chce się wyprowadzać.

Zanim zaprzyjaźnisz się z Drew, musisz o nim wiedzieć jedno: prowadzi, jakby gonił go samochód pełen zdemoralizowanych nikczemnych klaunów. W drugiej klasie liceum chodziłam na kurs prawa jazdy razem z nim, dlatego wiem, że zawsze tak miał. Wiem też, że po pierwszej lekcji na drodze z Drew nasz instruktor jazdy poszedł po receptę na Xanax.

Ale dopiero kiedy ma zły humor albo jest zdenerwowany czy podekscytowany, to pokazuje, na co naprawdę go stać. W dniu, w którym odnalazł się Oliver, Drew prowadził w najbardziej szalony sposób, jaki znałam do tej pory. Kiedy przejechał na pomarańczowym świetle, Caro przytrzymywała sobie pas jedną ręką, a kiedy wjechał w dziurę, jęknęła.

– Drew, twoja furgonetka nie została skonstruowana, aby pokonywać barierę dźwięku!

– O, wyluzuj, Caroline – odpowiedział. Zwrócił się do niej pełnym imieniem tylko po to, aby ją zirytować. Nikt nie mówi do niej Caroline. To zbyt dużo sylab.

– Chciałabym zobaczyć Olivera, zanim doznam fatalnego w skutkach urazu kręgosłupa – powiedziałam, próbując jednocześnie poluzować żelazny uścisk pasów.

– Jak myślicie, na ile to prawda? – spytał Drew.

Dobre pytanie. To nie pierwszy raz, kiedy Oliver został „odnaleziony”. Na początku rokowania, nadzieje, widoki czy przewidywania były obiecujące. W setkach telefonów, które dzwoniły na infolinię, twierdzono, że w Omaha, Atlancie, Los Angeles, a nawet w Puerto Rico widziano siedmiolatka o piaskowych włosach i z piegami na twarzy. Z biegiem lat telefonów było mniej, ale prawie każdego roku pojawiał się promyk nadziei. Płonny, nie mniej jednak był i wystarczał, aby przeżyć kolejny rok.

– Może na pewno? – powiedziałam. – Nie wiem – przerwałam, bo nie wiedziałam, co powiedzieć.

Wyręczyła mnie Caro.

– Mama Emmy zadzwoniła do mnie, bo Em nie odbierała telefonu – wyjaśniła. – Mówiła coś o odcisku palca. Był na wycieczce szkolnej na posterunku policji? Nie jestem pewna. W każdym razie pasował do tego z akt sprawy. Policja chciała aresztować tatę Olivera w domu, ale go nie zastała. Był za to Oliver.

– Nowy Jork? – spytał Drew. – Naprawdę?

– Ten Nowy Jork – podkreśliła Caro. – Ale coś mi tu śmierdzi. Nadal nie znaleźli jego taty. Wygląda na to, że nawiał przed policją – Caro zawsze lubiła policyjny żargon. Wydaje mi się, że nie przegapiła żadnego odcinka Prawo i porządek: sekcja specjalna.

– Nieźle – wymamrotał Drew. – Nowy Jork.

Nie musiałam patrzeć na Drew, aby wiedzieć, co myślał. Chciałby być gdziekolwiek indziej niż w naszym mieście. Pewnie Nowy Jork brzmiał dla niego jak marzenie.

Żyjemy w tolerancyjnej społeczności, dopóki nie pojawi się coś, co trzeba tolerować. Tak więc, kiedy w zeszłym roku Drew ujawnił się i oznajmił, że jest gejem, wywołał tym coś, co nazwał „przyczajoną burzą”. Oczywiście Caro i ja wiedziałyśmy już wcześniej. Rodzice Drew zareagowali trochę… nie tak. Najpierw zachowywali się wspierająco, padło dużo zdań w stylu „kochamy cię takim, jakim jesteś”, ale gdy Drew otwarcie o tym mówił, atmosfera w domu gęstniała. Milczenie przeciągało się, a słowa kurczyły.

– Czasem patrzą na mnie – opowiadał szeptem któregoś razu, gdy nocowaliśmy u Caro. – Ale nie wiem, czy podoba im się to, co widzą.

Rozumiałam, dlaczego Drew z taką tęsknotą powiedział „Nowy Jork”.

– Tak więc Oliver leci do domu w tej chwili – ciągnęła Caro. – Będzie tu wieczorem.

Wyjrzałam przez szybę, kiedy Drew skręcił w prawo. Przez chwilę wszyscy milczeliśmy. Na zdjęciu z drugiej klasy stoimy ustawieni według wzrostu w środkowym rzędzie. Caro na końcu, potem Drew i Oliver, a potem ja. Później Oliver zniknął i zostaliśmy we trójkę, zupełnie zagubieni w obliczu tej straty. A co gorsza, jeszcze wiele miesięcy po zaginięciu Olivera, wszyscy dorośli byli wyjątkowo mili: Uderzyłaś rowerem w moje auto? To tylko drobne zadrapanie. Rozbiłeś szybę w moim oknie? Następnym razem bardziej uważaj. To było niepokojące. Jeśli dorośli pobłażają dzieciom, to wiadomo, że sprawy mają się naprawdę źle.

Drew gwałtownie skręcił w lewo w naszą ulicę. Ma taki nawyk, że pędzi do ostatniej chwili, a potem bierze szeroki zakręt w naszą ślepą uliczkę i gna prosto na podjazd przed moim domem. Możecie sobie wyobrazić, jak ekscytujące było to doznanie w źle wyważonym „ogórasie”. Kiedy moja mama po raz pierwszy zobaczyła gnającego w kierunku naszego domu Drew, zapytała, czy on na pewno wie, że ulica jest ślepa.

Pytanie było uzasadnione.

Muszę jednak przyznać, że Drew wiedział, co robi i kilka chwil później, kiedy zobaczyliśmy wozy reporterskie i kamery, zaciągał hamulec ręczny.

– Witajcie, starzy przyjaciele – powiedział przeciągle na ich widok. – Ile minęło czasu?

– Dwa lata – odpowiedziałam, gapiąc się przez szybę. Po tym jak dziesięć lat temu – w tamto popołudnie – Oliver nie pokazał się w szkole, kamery dziennikarskie przez kilka miesięcy były niczym oddziały hałaśliwej kawalerii. Z początku wszyscy uważali, że to świetne, bo przyciągały do tej sprawy uwagę! Pewnie ktoś zobaczy Olivera i wezwie policję, a on wróci do domu w samą porę na imprezę z okazji siódmych urodziny Drew. Caro, Drew i ja rysowaliśmy portrety Olivera i próbowaliśmy nakłonić prezenterów do pokazywania ich, ale oni głównie sterczeli przed domem Olivera i mówili rzeczy w stylu: to nagłe zaginięcie do głębi… [teatralna pauza]… wstrząsnęło lokalną społecznością.

Ironia polega na tym, że chociaż zniknięcie Olivera było w naszym mieście ogromnym wydarzeniem, to poza jego granicami nie budziło większych emocji. Był kolejnym anonimowym chłopcem, którego nieużywający przemocy tata, obywatel Stanów Zjednoczonych, po prostu zabrał. Owszem, było to okropne, ale samo śledztwo w sprawie zaginięcia Olivera dla większości osób nie miało specjalnego znaczenia. Wtedy po raz pierwszy poznałam, czym jest prawdziwa frustracja, ten rozdzierający ból, który czujesz, bo to, co dla ciebie jest tak ważne, dla innych jest jedynie pyłkiem kurzu na wietrze.

Któregoś popołudnia, kiedy sprawa przycichła już nieco w lokalnej prasie, dziennikarze zapragnęli porozmawiać ze mną. Rodzice byli w domu i nie zauważyli, że wymknęłam się, aby sprawdzić, czy Oliver nie chowa się na podwórzu za swoim domem, kiedy skierowano na mnie kamery. Nawet dziś, kiedy o tym myślę, robi mi się niedobrze.

– Co czujesz na myśl, że twój przyjaciel może nigdy nie wrócić?

– Skarbie, co nam opowiesz o Oliverze? Uważasz, że bardziej chciał być z tatą niż z mamą?

– Czy Oliver coś ci powiedział? Wiedziałaś, że ojciec ma go zabrać?

Nie pamiętam, w którym momencie zaczęłam płakać, ale kiedy tata wybiegł z domu, byłam już w całkowitej histerii. Wziął mnie na ręce i zaniósł do domu, a reporterom kazał się odpieprzyć (co z całą pewnością nie trafiło do wieczornych wiadomości). Krótko po tym nauczył mnie, Caro i Drew kilku piosenek Beatlesów i powiedział, że za każdym razem, kiedy zobaczymy kamerzystów, powinniśmy je śpiewać.

Wtedy uważałam, że głośne śpiewanie było zwykłą zabawą, dopiero później zrozumiałam, jak piekielnie genialny był mój tata. Aby nadawać utwory Beatlesów, trzeba było mieć prawa autorskie do ich tekstów, co kosztuje miliony dolarów. Dlatego zawsze, gdy śpiewałam o żółtej łodzi podwodnej albo o Lucy na niebie[1], telewizja nie mogła wykorzystać tego materiału.

1) Piosenka Beatlesów pod tytułem Lucy in the Sky with Diamonds – przyp. tłum.

Już zawsze tak postępowaliśmy. Działało niczym czarodziejskie zaklęcie.

– Która piosenka? – spytał Drew, odpinając pas najnormalniej w świecie, jakby przed chwilą nie kierował autem niczym rakietą kosmiczną. – Jestem za Hello, Goodbye. Pasuje?

Ani Caro, ani ja nie sprzeciwiłyśmy się, więc szybko wysiedliśmy z samochodu i ruszyliśmy w stronę domu, gdy prezenterzy telewizyjni biegli do nas. Niektórych z nich rozpoznałam – nie dostali awansu i lepszej posady w San Francisco, Houston czy Nowym Jorku. Gapili się na naszą sprytną trójkę bezlitośnie wyśpiewującą chórem odjechaną piosenkę.

– You say goodbye and I say hello! – śpiewaliśmy. Brak talentu nadrabialiśmy entuzjazmem i szelmowskimi uśmiechami. – Hello, hellooooo! I don’t know why you say goodbye, I say hello!

Zanim doszliśmy do drzwi domu, gdzie czekała już moja mama, dopiero kończyliśmy pierwszy refren.

– O, kochanie! – powiedziała z lamentem i wzięła mnie w ramiona, a po chwili namysłu uścisnęła Caro i Drew. – Znaleźli go! Żyje!

Od lat nie widziałam swoich rodziców płaczących. Kiedy uprowadzono Olivera, rozmawiali szeptem i zdarzały się im pełne napięcia chwile ciszy, ale nigdy nie płakali. Chyba sądzili, że muszą być dzielni i silni, aby dawać wsparcie mnie i Maureen, mamie Olivera. A teraz moja mama płakała w moich ramionach. Przytuliłam ją mocno. Nie wiedziałam, co powiedzieć.

Drew lepiej odnajdował się w takich sytuacjach niż ja.

– Pani Trenton, proszę się nie martwić – odezwał się. – Oliver jest w Nowym Jorku. Jak przeżył tam, to przeżyje wszędzie.

Mama roześmiała się przez łzy i puściła naszą trójkę.

– Drew – karcącym tonem odezwała się mama – to nie pora na żarty. – Ale nadal się śmiała, a Drew puścił do mnie oczko.

– Mamo – powiedziałam. – To prawda? Tym razem to prawda?

Mama skinęła głową i zmiętą chusteczką przetarła oczy.

– Przed godziną dzwoniła Maureen. Jest już w drodze na lotnisko, aby go odebrać. Powiedziała… – mama stłumiła szloch. – Powiedziała, że on ma ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i ciemne włosy.

Jedynie skinęłam głową. Wiedziałam, co mama chce przez to powiedzieć. Kiedy Oliver zniknął, był niskim chłopcem, a we włosach miał jasne pasemka od wakacyjnych zabaw w słońcu na przydomowych podwórkach.

– Co z jego tatą? Czy…?

– Nie wiadomo – powiedziała mama. – Wygląda na to, że nie było go w domu i nie wrócił tam do tej pory. Szukają go cały czas. Jestem pewna, że znajdą.

Ja nie miałam tej pewności. Mama przez całe dziesięć lat mówiła, że jest przekonana, że Oliver zostanie odnaleziony.

– Tata jest w drodze z pracy, Em – znów przetarła oczy. – Jesteście, dzieci, głodne?

– Tak – równocześnie powiedzieli Caro i Drew. Mama prowadzi firmę cateringową, więc w domu zawsze jest coś do jedzenia. Moi przyjaciele ewidentnie chcieli na tym skorzystać.

– Wchodźcie, wchodźcie – powiedziała mama i skierowała nas do kuchni. – Zostały naleśniki.

– Naleśniki! – cicho, tylko poruszając wargami, powiedziała Caro i szeroko się do mnie uśmiechnęła. Wlokłam się za nimi i dyskretnie ścierałam piasek z moich stóp, korzystając, że mama była odwrócona do mnie tyłem.

Kilka lat temu mama przerobiła kuchnię, której wystrój przypomina teraz połączenie studia z programu Marthy Stewart z salą operacyjną. Pełno tu błyszczących gadżetów, które całkowicie oszałamiają tatę i mnie. Mimo to kuchnia ma w sobie coś przytulnego i zapraszającego. Lubię w niej przesiadywać i mogę to robić, dopóki niczego nie ruszam albo przez przypadek nie zostanę przerobiona na przecier.

– Myślisz, że tata Olivera przyjedzie tu za nim? – opadłam na krzesło obok Drew, który wyglądał na tak samo zmartwionego, jak ja się czułam. – To znaczy, Oliver cały ten czas był z nim. To, że zostali teraz rozdzieleni, musi być trudne.

– Jego tata? – odezwała się Caro. – Serio jego żałujesz w tej sytuacji?

– Nie, współczuję Oliverowi – wyjaśniłam, ale współczułam każdemu z nich i nie rozumiałam dlaczego.

– Czy to naleśnik z Nutellą? – spytał Drew.

– Masz, mój ma Nutellę. Zamień się – podmieniłam talerze, zanim Drew zdążył się odezwać. Caro powiedziała pod nosem coś, co brzmiało podejrzanie podobnie do „chodząca dobroć”, ale gdy na nią spojrzałam, popatrzyła niewinnie.

– Wie, że Maureen ponownie wyszła za mąż? – spytałam. – Albo o bliźniaczkach?

– O, ja. To będzie niezły szok – stwierdziła Caro i wgryzła się w przekąskę.

– Maureen z pewnością powie Oliverowi o Ricku, Molly i Norze – zapewniła nas mama. – Takich informacji nie można ukrywać.

– Myślicie, że w ogóle nas pamięta? – zapytał Drew. – Minęło dziesięć lat.

– Nawet tak nie myśl – warknęłam, zanim pomyślałam. Drew zamarł z widelcem w powietrzu i patrzył na mnie zdziwiony. Także mama przyglądała mi się z drugiego końca kuchni. W ciągu wielu lat wiele razy widziałam to spojrzenie, które mówiło: „O, mój Boże. Czy moje dziecko doznało bólu, którego nie da się wyleczyć?”. Wolałam nie czuć znowu na sobie takiego wzroku.

– Oczywiście, że nas pamięta – powiedziałam. – Czemu miałby zapomnieć? My pamiętamy o nim. Jak on mógłby zapomnieć o nas?

Zarówno Caro, jak i Drew wpatrywali się we mnie ze zdziwieniem, ale odwróciłam wzrok, próbując się uspokoić. Latami wyobrażałam sobie, że Oliver wraca do domu. Myślałam, jak to będzie i nigdy w tych wyobrażeniach nie pojawiały się naleśniki ani myśl, że mógłby o nas zapomnieć. Skrzyżowałam dwa palce i delikatnie uderzyłam dłonią o drewniany blat kuchennego stołu. To był mój i Olivera tajny sposób na odczynianie czarów. Wymyśliliśmy go dwa tygodnie przed tym, jak zniknął, i nie miałam zamiaru przestać go używać.

– Na pewno pamięta – powiedziała mama łagodnym tonem, który sprawiał, że miałam ochotę wrzeszczeć. – Oliver wraca do domu. Jest bezpieczny. To teraz najważniejsze.

Popatrzyłam na Caro, która spojrzała na mnie z ukosa.

Nagle mama stanęła jak wryta.

– Czemu masz mokre włosy? – spytała.

Zamarliśmy całą trójką, a Caro prawie zadławiła się naleśnikiem.

– Rzuciliśmy jej wyzwanie, aby spróbowała swoich sił w drużynie pływackiej – bez zająknięcia powiedział Drew.

– Dlatego nie przeczytałam twoich wiadomości – dodałam, a pod stołem trąciłam Drew w kostkę, wyrażając w ten sposób ciche podziękowanie. Kopiąc mnie, dał mi sygnał „nie ma za co”.

Mama roześmiała się.

– Zwariowane dzieciaki – oznajmiła, a potem poszła po kolejne porcje jedzenia. – Wiecie, że Emma nie pływa za dobrze.

Popatrzyliśmy we trójkę po sobie. Caroline pochyliła się w moją stronę i strzepnęła mi z łokcia resztki piasku, ukrywając w ten sposób moją tajemnicę.

Rozdział trzeci

Dzień dłużył nam się niemiłosiernie, kiedy czekaliśmy na dalsze wieści o Oliverze. Oczywiście nic nowego się nie wydarzyło. Oliver był w samolocie i mknął do nas równie niespodziewanie, jak zniknął. Jego taty nadal nie odnaleziono, a rodzice odcięli mnie i przyjaciół od wiadomości i komputera (nie wiedzieli, że razem z Caro lata temu wpadłyśmy na to, jak wyłączyć rodzicielską kontrolę na stronach internetowych; a do tego, hello – są przecież smartfony).

Drew i Caro od ręki dostali pozwolenie na zostanie u mnie na noc. Rodzice Caro nie mieli pojęcia, że Oliver się odnalazł. Słyszałam, jak entuzjazm przyjaciółki gaśnie po każdym pytaniu rodziców.

– Znaleźli go!… Nie, nie wiadomo, gdzie jest… Nie, już posprzątałam swoją część pokoju… To bałagan Heather, nie mój… Dobra. Tak. Nie, nie wiem. Dzięki. Cześć.

Czasem mam wrażenie, że rodzice Caro tracą rozeznanie w swoich dzieciach. Mają ich sześcioro, Caro jest najmłodsza.

– Spychają mnie na drugi plan – stwierdza Caro zawsze, kiedy pojawia się ten temat. Wydaje mi się, że głównym problemem jest to, że przez całe swoje życie przyjaciółka musiała dzielić pokój z Heather, swoją najstarszą siostrą, która jest huraganem w ludzkiej skórze. Caro z kolei jest bardzo ułożoną i schludną osobą. One dwie w jednym pokoju to jak dwa filmy wyświetlane jednocześnie na ekranie. Caro nie może się doczekać, kiedy Heather się wyprowadzi.

Za to rodzice Drew prawie…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Cytat

Wstęp

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Rozdział trzydziesty szósty

Epilog