Ryszard Grzywacz

Elegie sznurówkowe

© Ryszard Grzywacz, 2023

„Elegie sznurówkowe” to dwadzieścia siedem wierszy, których motywem przewodnim, zgodnie z tytułem (elegie) jest śmierć. Czasami poważnie czasami ironicznie przeciwstawiony tu jest człowiek ze swoją agresywną kulturą — naturze.

Książka przeznaczona jest dla osób dorosłych

ISBN 978-83-8351-834-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Elegie sznurówkowe

2. czarny kocioł jagniątkowski

3. czeska zadyszka

4. elegia sznurówkowa

5. streptease

6. najszybciej

7. pęd

8. self tren

9. siedziałem zapomniałem

10. sztuczka

11. kłopot z sercami

12. testament mój

13. that’s it

14. to

15. węgieł zza

16. na oślep

17. zielony brzuszek na pewno

18. cud

19. ten już ze wstęgi

20. na przyjazd profuja

21. bo tu przywiązuje się wagę do innych rzeczy

22. wizyta w gabinecie pana boga

23. znikanie

24. pojutrze wreszcie na pewno

25. współudział

26. piekło bogów

27. czułki

28. ślimaku! czyli ludzkie muzea. poemat

Czy to nie straszne, zapytał mnie kiedyś Gaustyn, że zawsze umierają inni, a my sami — nigdy?

Georgi Gospodinov

czarny kocioł jagniątkowski

gdybym był dżezmenem

znalazłbym te dźwięki

stamtąd

znad ciszy

zgubionego w bieli po kolana

szlaku

gdybym był wspinaczem

chwyciłbym

ten obłok

i zawisł zbawczo

gdybym był poetą

odnalazłbym

sto słów

w jednym spojrzeniu

samotnej arniki

gdybym mógł trwać

byłbym

szumem jagodzin

granitem

mgłą

czeska zadyszka

robię ze sobą wywiady odkąd pamiętam

na każdy temat

obiadu

polityki

poglądów na wszystko

jestem wewnętrznym celebrytą

mam własne

telewizję i radio

internet jest mój

jestem prowadzącym

i gościem dnia każdego

bohaterem skandali

największych

mam duże

piękne piersi

na ludnej plaży

i goły tyłek

jak trzeba

a trzeba

a wzwód mój

rocco siffredi

jestem też łysym

mędrcem wyrokującym

grubym ekspertem

jeśli chcę się dowiedzieć

włączam w sobie

wiadomości

prowadzący

ja

zapraszam siebie

ale najchętniej jestem

pogodynką

zapowiadającą

nago

słońce

w kotlinach

na każde jutro

z wysokich do chmur

obcasów

lubię wtedy

obracać się tyłem

to długa jest prognoza

po której zawsze oklaski

i sport

ja rambo

przebiegam

maraton

w grubo poniżej

dwóch godzin

o jezus!

a jak ja tańczę!

jak śpiewam!

jak piszę!

wszystkie frazy

bruna

wiesława

olgi czy franza

są moje

rzadko dostaję

zadyszki

tylko

gdy sobie przypomnę

że tak naprawdę

czechem chciałbym

być

elegia sznurówkowa

rano wiązałem buty wychodząc

i wtedy dotknęło mnie nic

siedziałem na stołku

schylony przed lustrem

i przyszło nic

i przyszło nic

nic beze ja

czy są jogurty w lodówce

i czy kurki kuchenki

na zero

czy świeża bazylia

i czosnek i płatki migdałów na obiad

gdzie dłoń co wsuwa się głodna

i szepcze tajemnie

smakołyku dźwięk o miskę psa

rekompensaty za chwilową samotność na zawsze

klamki sprawdzanej z półpiętra

odgłosu kostki brukowej na placu

telefon milczy:

odbierz mnie z dworca we czwartek

i przyszło nic

i przyszło nic

wyrzeźbiony w powietrzu ślad

przytuleń

kto nie użyje słów

wiem gdzie czają się łzy na odejście

jak jakiś mojżesz liter

wysuszyć je mogę zawczasu

tylko tu

i co z tym cezannem

bez moich oczu i myśli

a co z ciężkim żwirkiem dla kota cyklopa

który mamie sierść gubi w nadmiarze

„can’t stop” w słuchawkach bez uszu

i amy winehouse samotna w moim łóżku

pogoda na weekend i jutro

w komórce bez wiary

niezasapane podejście do czarnego jagniątkowskiego

plecak pod biurkiem z brudnym termosem

kotły za oknem bez spojrzeń co chwilkę

co z pewnym kelnerem w pradze bez

kąta wstydliwego oka

znad duszkiem pilznera w upale

troski wszak chcą

góry trawnik polska zimowe opony i temat lekcji

schylony na stołku

schylony na stołku

rano wiązałem buty wychodząc

rano wiązałem buty wychodząc

i wtedy dotknęło mnie nic

i wtedy dotknęło mnie nic

jak trąd

streptease

naga jest śmierć

rozebrać się

z ubrań i protez

powoli

niech zjeżdża

po udzie

pragnienie

wyżej i wyżej

potem

ze skóry

jak marsjasz

kochanek apolla

w najwyższym oddaniu

ekstazie wnętrzności

zdjąć wreszcie człowieka

z siebie w naturę

zamknąć

co było oczami

w cieknące powoli

gęste i lepkie

pachnące

resztkami nozdrzy

nic

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.