Danielle Steel

Echa

Tłumaczenie Danuta Górska

Saga

Echa

Tłumaczenie Danuta Górska

Tytuł oryginału Echoes

Język oryginału angielski

Copyright © 2004 by Danielle Steel.

All rights reserved including the rights of reproduction in whole or in part in any form.

Translation copyright © 2005 by Danuta Górska.

Zdjęcie na okładce: Midjourney

Copyright ©2004, 2025 Danielle Steel i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727230719

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Moim ukochanym dzieciom,

które są dla mnie tak nieskończenie cenne,

i każde z nich jest tak wyjątkowe:

Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx i Zara.

Niech echa waszej przeszłości, przyszłości i teraźniejszości

zawsze będą dobre i łagodne.

Z miłością
Mama

To cud, że nie porzuciłam wszystkich moich ideałów. Wydają się tak absurdalne i niepraktyczne. Jednak trzymam się ich, ponieważ wciąż wierzę, na przekór wszystkiemu, że ludzie w głębi serca naprawdę są dobrzy.

Anna Frank

Kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat.

Talmud

Rozdział 1

W leniwe letnie popołudnie Beata Wittgenstein wraz ze swoimi rodzicami spacerowała brzegiem Jeziora Genewskiego. Słońce grzało mocno, powietrze było nieruchome, ptaki i owady hałasowały donośnie, kiedy szła zamyślona z tyłu. Beata i jej siostra Brigitte przyjechały z matką do Genewy na lato. Beata właśnie skończyła dwadzieścia lat, siostra była o trzy lata młodsza. Minęło trzynaście miesięcy, odkąd zeszłego lata wybuchła wojna światowa, a w tym roku ojciec chciał, żeby wyjechały z Niemiec na wakacje. Spędził tam z nimi miesiąc – sierpień 1915 roku dobiegał końca. Obaj bracia Beaty służyli w armii, ale zdołali uzyskać przepustki, żeby na tydzień dołączyć do rodziny. Horst miał dwadzieścia trzy lata i był porucznikiem w kwaterze głównej dywizji w Monachium. Ulm był kapitanem w 105. Regimencie Piechoty, wchodzącym w skład 30. Dywizji, która należała do 4. Armii. Podczas tego tygodnia w Genewie skończył właśnie dwadzieścia siedem lat.

Graniczyło prawie z cudem, że cała rodzina zebrała się razem. Wojna pożerała wszystkich młodych Niemców, więc Beata ciągle bała się o braci, tak jak matka. Ojciec powtarzał jej, że to się niedługo skończy, ale kiedy rozmawiał z jej braćmi, słyszała zupełnie co innego. Mężczyźni lepiej od kobiet zdawali sobie sprawę z nadciągającej ponurej przyszłości. Matka Beaty nigdy nie rozmawiała z nią o wojnie, a Brigitte najbardziej się martwiła, że trudno znaleźć przystojnych młodych ludzi do flirtowania. Już odkąd była małą dziewczynką, nie mówiła o niczym innym, tylko o małżeństwie. Ostatnio zakochała się w jednym z uniwersyteckich kolegów Horsta i Beata podejrzewała, że jej piękna młodsza siostra zaręczy się tej zimy.

Beata nie miała takich zamiarów ani zainteresowań. Zawsze była cicha, pilna i poważna. Bardziej interesowała ją nauka niż młodzi mężczyźni. Ojciec powtarzał, że jest idealną córką. Jedyny rozdźwięk między nimi nastąpił wówczas, kiedy nalegała, że chce pójść na uniwersytet jak jej bracia, a ojciec uznał to za głupie. Chociaż sam był intelektualistą, uważał, że kobieta nie musi być aż tak wykształcona. Powiedział jej, że na pewno wkrótce wyjdzie za mąż i będzie się zajmowała mężem oraz dziećmi. Nie wstąpiła więc na uniwersytet; ojciec na to nie pozwolił.

Bracia Beaty i ich koledzy tworzyli wesołą kompanię, a jej siostra była ładna i zalotna. Beata zawsze czuła się inna, różniła się od nich spokojnym usposobieniem i pasją do nauki. Nade wszystko pragnęła zostać nauczycielką, ale kiedy o tym wspominała, rodzeństwo zawsze ją wyśmiewało. Brigitte mówiła, że tylko biedne dziewczęta zostają nauczycielkami lub guwernantkami, a bracia dodawali, że tylko brzydule o tym marzą. Uwielbiali się z nią drażnić, chociaż Beata nie była ani biedna, ani brzydka. Jej ojciec zarządzał własnym bankiem, jednym z najważniejszych w Kolonii, gdzie mieszkali. Mieli wielki, piękny dom w dzielnicy Fitzengraben, a jej matka Monika słynęła nie tylko z urody, ale też z eleganckich strojów i biżuterii. Podobnie jak Beata, była cichą kobietą. Poślubiła Jacoba Wittgensteina jako siedemnastolatka i od tamtej pory przeżyła z nim szczęśliwie dwadzieścia osiem lat.

Małżeństwo, zaaranżowane przez ich szacowne rodziny, okazało się udane. Związek ten połączył dwie pokaźne fortuny, a od tamtego czasu Jacob znacznie powiększył ich wspólny majątek. Rządził żelazną ręką i w interesach bankowych przejawiał talent jasnowidza. Zabezpieczył nie tylko ich przyszłość, ale też przyszłość ich dziedziców. Wittgensteinowie byli solidni pod każdym względem. Jedynym nieprzewidywalnym elementem ich życia, nad którym nie mogli zapanować, była wojna. Martwiła wszystkich, a zwłaszcza Monikę, której synowie byli w wojsku. Czas spędzony razem w Szwajcarii stanowił pożądane wytchnienie tak dla rodziców, jak dla dzieci.

Zazwyczaj spędzali wakacje w Niemczech nad morzem, lecz w tym roku Jacob chciał wywieźć wszystkich z kraju na lipiec i sierpień. Rozmawiał nawet z jednym z głównodowodzących generałów, którego dobrze znał, i taktownie poprosił o wielką przysługę, żeby obaj synowie dostali przepustki i mogli przyjechać. Generał załatwił to po cichu. Wittgensteinowie byli niezwykłymi ludźmi: żydowska rodzina, ciesząca się nie tylko ogromnym bogactwem, ale też wielkimi wpływami i władzą. Beata zdawała sobie z tego sprawę, lecz niewiele myślała o znaczeniu swojej rodziny. Bardziej interesowała ją nauka. I chociaż Brigitte czasami irytowały ograniczenia wynikające z ortodoksji, Beata na swój cichy sposób była głęboko religijna, co cieszyło jej ojca. Jako młody człowiek przyprawił o wstrząs swoją rodzinę, oznajmiając, że chce zostać rabinem. Ojciec przemówił mu do rozsądku i w stosownym czasie Jacob zaczął pracować w rodzinnym banku, jak przed nim jego ojciec, wuj, bracia i dziadek. Rodzina przywiązywała dużą wagę do tradycji i chociaż ojciec Jacoba żywił wielki szacunek dla urzędu rabina, nie zamierzał jednak poświęcać własnego potomka. Toteż Jacob jako posłuszny syn podjął pracę w banku i wkrótce potem się ożenił. Miał teraz pięćdziesiąt lat i był o pięć lat starszy od matki swojej żony.

Cała rodzina uznała, że decyzja o spędzeniu tego lata w Szwajcarii była słuszna. Wittgensteinowie mieli tu wielu przyjaciół, toteż rodzice chodzili na liczne przyjęcia, podobnie jak ich dzieci. Jacob znał wszystkich w szwajcarskich kołach bankowych i jeździł do Lozanny oraz Zurychu, żeby odwiedzić przyjaciół. Zawsze, kiedy było to możliwe, rodzice zabierali ze sobą dziewczęta. Podczas pobytu Horsta i Ulma spędzali jak najwięcej czasu we własnym towarzystwie. Ulm po urlopie wyjeżdżał na front, a Horst stacjonował w kwaterze głównej dywizji w Monachium, co chyba traktował jak znakomitą zabawę. Pomimo surowego wychowania Horst miał w sobie coś z playboya. On i Brigitte mieli ze sobą dużo więcej wspólnego niż z Beatą.

Idąc powoli brzegiem jeziora, została w tyle za innymi. Po chwili jej najstarszy brat Ulm zwolnił kroku i przyłączył się do niej. Zawsze odnosił się do niej opiekuńczo, może dlatego, że był o siedem lat starszy. Beata wiedziała, że szanował jej łagodną naturę i czułe usposobienie.

– O czym myślisz, Bea? Wyglądasz okropnie poważnie, kiedy tak idziesz sama. Czemu nie dołączysz do nas?

Matka i siostra znacznie ich wyprzedziły, plotkując o modzie oraz mężczyznach, których Brigitte uznała za przystojnych na przyjęciach w zeszłym tygodniu. Mężczyźni w rodzinie rozmawiali na tematy, które ich interesowały – o wojnie i bankowości. Po wojnie Ulm zamierzał wrócić do pracy w banku, jak przed czterema laty. Ojciec oświadczył, że Horst będzie musiał skończyć z zabawą, spoważnieć i włączyć się do rodzinnego interesu. Horst obiecał, że zrobi to, jak tylko wojna się skończy. Miał zaledwie dwadzieścia dwa lata, kiedy w zeszłym roku wypowiedziano wojnę. Jacob powtórzył kilkakrotnie, że już czas, by Ulm się ożenił. Jedyne, czego Jacob oczekiwał od swoich dzieci oraz wszystkich najbliższych, było posłuszeństwo. Oczekiwał tego również od swojej żony, i nigdy go nie zawiodła. Ani dzieci, z wyjątkiem Horsta, który ociągał się z podjęciem pracy, aż wreszcie powołano go do wojska. Obecnie wcale nie miał ochoty na małżeństwo. Właściwie tylko Brigitte poważnie o tym myślała. Beata nie spotkała dotąd mężczyzny, który zrobiłby na niej szczególne wrażenie. Chociaż w jej otoczeniu nie brakowało przystojnych mężczyzn, młodzi ludzie w większości wydawali się jej niemądrzy, a starsi budzili w niej obawę i często sprawiali wrażenie zbyt poważnych. Nie spieszyło jej się do małżeństwa. Często powtarzała, że jeśli wyjdzie za mąż, ma nadzieję poślubić uczonego, niekoniecznie bankiera. W żadnym razie nie mogła tego powiedzieć ojcu, chociaż często zwierzała się matce i siostrze. Brigitte twierdziła, że to nudne. Przyjaciel Horsta, młody przystojny człowiek, który wpadł jej w oko, był równie frywolny jak ona i pochodził z równie znaczącej bankierskiej rodziny. Jacob zamierzał spotkać się z ojcem chłopca we wrześniu, żeby omówić tę sprawę, chociaż Brigitte o tym nie wiedziała. Beata na razie jednak nie miała żadnego konkurenta i wcale jej na tym nie zależało. Rzadko rozmawiała z kimś na przyjęciach. Posłusznie chodziła na nie z rodzicami i nosiła suknie wybrane przez matkę. Zawsze zachowywała się uprzejmie wobec gospodarzy i zawsze czuła olbrzymią ulgę, kiedy nadchodziła pora powrotu do domu. W przeciwieństwie do Brigitte, którą trzeba było wyciągać siłą i która narzekała, że jeszcze o wiele za wcześnie i że jej rodzina to tacy nudziarze. Horst zgadzał się z nią, jak zawsze. To Beata i Ulm byli poważni.

– Dobrze się bawisz w Genewie? – spytał ją cicho Ulm.

Tylko on naprawdę z nią rozmawiał, by dowiedzieć się, co ona myśli. Horsta i Brigitte nazbyt pochłaniały rozrywki i zabawy.

– Tak, dobrze. – Beata uśmiechnęła się do niego nieśmiało.

Chociaż Ulm był jej bratem, zawsze olśniewały ją jego uroda i dobroć. Ulm miał łagodne usposobienie i wyglądał jak ojciec. Był wysoki, jasnowłosy i potężny, jak Jacob w młodości. Miał błękitne oczy i rysy twarzy, które często budziły zdumienie, ponieważ wcale nie wyglądał na Żyda. Oczywiście wszyscy wiedzieli o jego pochodzeniu i rodzinę Wittgensteinów przyjmowano nawet w najbardziej arystokratycznych sferach Kolonii. Ojciec miał wśród przyjaciół z dzieciństwa kilku Hohenlohów, Thurnów i Thaxisów. Wittgensteinowie byli tak znani i szanowani, że wszystkie drzwi stały przed nimi otworem. Jacob wyraźnie jednak zapowiedział dzieciom, że przyszłych małżonków muszą sobie wybrać spośród Żydów. Nawet młodzi Wittgensteinowie nie dyskutowali; ani nie zamierzali kwestionować zdania ojca. Akceptowano ich takimi, jacy byli, a wśród współwyznawców znajdowało się wiele panien na wydaniu i wielu młodych mężczyzn do wzięcia. Kiedy nadejdzie pora na małżeństwo, dzieci Wittgensteinów wybiorą spośród swoich.

Ulm i Beata, kiedy szli razem nad brzegiem jeziora, nie wyglądali nawet na dalekich krewnych. Obaj bracia i siostra odziedziczyli wygląd po ojcu: wysocy, jasnowłosi, o błękitnych oczach i delikatnych rysach. Beata, podobna do matki, stanowiła ich przeciwieństwo. Była drobną, kruchą, delikatną brunetką o kruczoczarnych włosach i porcelanowobiałej skórze. Jedyną cechę wspólną z rodzeństwem stanowiły ogromne błękitne oczy, chociaż ciemniejsze niż u Brigitte czy braci. Matka miała oczy ciemnobrązowe, lecz poza tą niewielką różnicą Beata wyglądała jak żywy obraz matki, co zresztą cieszyło jej ojca. Po prawie dwudziestu dziewięciu latach małżeństwa nadal był zakochany w żonie; uśmiech córki przypominał uśmiech młodziutkiej Moniki w pierwszych latach ich małżeństwa, i to podobieństwo zawsze chwytało go za serce. W rezultacie miał ogromną słabość do Beaty i Brigitte często się skarżyła, że Beata jest jego ulubienicą. Pozwalał jej robić, co chciała. Lecz zachcianki Beaty były nieszkodliwe, w odróżnieniu od pomysłów jej młodszej siostry. Beata wolała spędzać czas w domu, na czytaniu lub nauce – to jej wystarczało. Tylko raz ojciec rozgniewał się na nią naprawdę, kiedy zastał ją przy czytaniu Biblii w wersji Króla Jakuba.

– O czym to jest? – zapytał z surową miną, kiedy zobaczył, co czyta córka. Miała wtedy szesnaście lat i zafascynowała ją ta lektura. Przeczytała już dużą część Starego Testamentu.

– To ciekawe, papo. Historie są cudowne i wiele rzeczy opisano tak jak w naszej wierze.

Wolała Nowy Testament od Starego. Ojciec nie uważał tego za zabawne i odebrał jej książkę. Nie chciał, żeby jego córka czytała chrześcijańską Biblię. Poskarżył się żonie i zasugerował, żeby Monika staranniej pilnowała lektur córki. W istocie Beata czytała wszystko, co jej wpadło w ręce, włącznie z Arystotelesem i Platonem. Namiętna czytelniczka uwielbiała greckich filozofów. Nawet ojciec musiał przyznać, że gdyby była mężczyzną, zostałaby wybitnym uczonym. Teraz jednak pragnął dla niej tego samego, czego dla Ulma, a później dla pozostałej dwójki: małżeństwa. Zaczynał się obawiać, że Beata zostanie w końcu starą panną, jeśli będzie zwlekać. Miał kilka pomysłów co do małżeństwa, ale wojna wszystko zepsuła. Tylu mężczyzn powołano do służby, tylu młodych ludzi, których znał, zginęło w zeszłym roku. Niepewna przyszłość budziła głębokie obawy.

Ojciec uważał, że Beata powinna poślubić mężczyznę starszego od siebie, dojrzałego, który doceni jej intelekt i będzie podzielał jej zainteresowania. Nie miał nic przeciwko takiemu rozwiązaniu również dla Brigitte, której przydałaby się silna ręka. Chociaż kochał wszystkie swoje dzieci, był wyjątkowo dumny z najstarszej córki. Uważał się za człowieka mądrego i wrażliwego. Człowieka, do którego inni zawsze zwracali się bez wahania. Beata kochała go i szanowała głęboko, podobnie jak matkę, chociaż sekretnie przyznawała, że z matką łatwiej się rozmawiało i nie onieśmielała jej tak jak ojciec. Ojciec był równie poważny jak Beata i często potępiał frywolność młodszej córki.

– Żałuję, że musisz wracać na wojnę – powiedziała Beata ze smutkiem, idąc obok Ulma. Pozostali zawrócili i teraz ona z Ulmem wyprzedzali ich spory kawałek, zamiast wlec się z tyłu.

– Ja też nie chcę wracać, ale myślę, że to niedługo się skończy. – Uśmiechnął się do niej pocieszająco. Nie wierzył w to, ale takie rzeczy mówiło się kobietom. Przynajmniej on mówił. – Powinienem dostać następną przepustkę na święta.

Kiwnęła głową, myśląc, że to całe wieki, niezdolna znieść okropnej myśli, że mogłoby go spotkać coś złego. Nigdy mu nie wyznała, jak bardzo go uwielbia. Horsta też kochała, ale traktowała go jak głupiutkiego młodszego braciszka. Lubił jej dokuczać i zawsze doprowadzał ją do śmiechu. Z Ulmem łączyło ją coś innego. Gawędzili przyjaźnie przez całą drogę powrotną do hotelu, a wieczorem zjedli pożegnalną kolację, zanim chłopcy odjechali następnego dnia. Jak zwykle Horst bawił ich niezmordowanie naśladowaniem wszystkich napotkanych osób i skandalicznymi historyjkami o swoich kolegach.

Wszyscy trzej mężczyźni wyjechali następnego dnia, a trzy kobiety zostały same na ostatnie trzy tygodnie wakacji w Genewie. Jacob chciał, żeby spędziły jak najwięcej czasu w Szwajcarii, chociaż Brigitte zaczynała się nudzić. Lecz Beata i jej matka były całkowicie zadowolone z pobytu w Genewie.

Pewnego popołudnia Brigitte poszła z matką na zakupy. Beata wymówiła się bólem głowy, chociaż naprawdę nic jej nie dolegało, tylko uważała zakupy z nimi za męczące. Brigitte zawsze przymierzała wszystko w sklepach, zamawiała suknie, buty i kapelusze. Matka, która podziwiała jej doskonały gust i subtelne wyczucie mody, zawsze jej pobłażała. A doprowadziwszy do wyczerpania krawców, szewców, modystki i najwytworniejszych rękawiczników, robiły obchód jubilerów. Beata wiedziała, że nie wrócą przed obiadem, toteż zadowolona siedziała na słońcu, czytając samotnie w ogrodzie.

Po lunchu zeszła nad jezioro i przespacerowała się tą samą ścieżką, którą chodzili codziennie podczas całego pobytu. Dzień był odrobinę chłodniejszy niż poprzedni. Beata miała na sobie białą jedwabną suknię, kapelusz dla ochrony przed słońcem i bladoniebieski szal w kolorze oczu udrapowany na ramionach. Nuciła do siebie, maszerując naprzód. Większość gości hotelowych była na lunchu albo w mieście, więc Beata miała całą ścieżkę dla siebie. Szła ze spuszczoną głową, myśląc o braciach. Nagle usłyszała z tyłu jakiś dźwięk. Zdziwiona podniosła wzrok i zobaczyła wysokiego młodego człowieka, który szybko wyminął ją z uśmiechem. Zmierzał w tym samym kierunku i tak ją zaskoczył, kiedy przecisnął się obok niej, że pospiesznie odstąpiła na bok, potknęła się i wykręciła sobie kostkę. Bolało przez chwilę, ale nie było to nic poważnego. Młodzieniec szybko wyciągnął rękę i złapał ją, zanim upadła.

– Bardzo przepraszam, nie chciałem pani przestraszyć i z pewnością nie chciałem pani przewrócić.

Miał zatroskany, przepraszający wyraz twarzy. Beata zauważyła, że był uderzająco przystojny. Wysoki, jasnowłosy, z oczami tej samej barwy co jej oczy, miał atletyczne barki i długie, silne ramiona. Mocno trzymał ją za rękę, kiedy do niej mówił. Spostrzegła, że kapelusz jej się lekko przekrzywił. Wyprostowała go, zerkając ukradkiem na nieznajomego. Wydawał się nieco starszy od Ulma. Nosił białe spodnie i ciemnoniebieski blezer, granatowy krawat oraz bardzo ładny słomkowy kapelusz, w którym wyglądał dość zawadiacko.

– Dziękuję, nic mi nie jest. To było niemądre z mojej strony. Nie usłyszałam pana na czas, żeby zejść panu z drogi.

– I nie zobaczyła mnie pani, dopóki mało pani nie przewróciłem. Obawiam się, że zachowałem się w sposób godny pożałowania. Nic pani nie jest? Jak pani kostka? – Wydawał się miły i współczujący.

– W porządku. Złapał mnie pan, zanim zrobiłam sobie krzywdę.

Odezwał się do niej po francusku, a ona odpowiedziała w tym samym języku. Nauczyła się francuskiego w szkole i od tamtej pory starannie go szlifowała. Ojciec nalegał również, żeby dzieci nauczyły się angielskiego, i uważał, że powinny też znać włoski i hiszpański. Beata uczyła się jednego i drugiego języka, ale żadnego dobrze nie opanowała. Po angielsku mówiła znośnie, natomiast po francusku płynnie.

– Zechce pani usiąść na chwilę?

Wskazał ławkę w pobliżu, ze spokojnym widokiem na jezioro. Zdawało się, że nie chce puścić jej ramienia. Zupełnie jakby się obawiał, że ona upadnie, jeśli on rozluźni mocny chwyt. Uśmiechnęła się do niego.

– Naprawdę nic mi nie jest.

Ale spodobał jej się pomysł, żeby usiąść obok niego na chwilę. Zazwyczaj nie robiła takich rzeczy, właściwie nigdy czegoś takiego nie zrobiła, ale on był taki miły i uprzejmy, i wydawał się taki skruszony z powodu niedoszłego wypadku, że go pożałowała. Chyba to nic złego, że posiedzą razem i pogawędzą przez chwilę, zanim Beata podejmie swój spacer. Nie musiała się spieszyć z powrotem do hotelu, wiedziała, że matka i siostra nie wrócą jeszcze przez wiele godzin. Pozwoliła się doprowadzić do ławki, a on usiadł obok niej w odległości podyktowanej szacunkiem.

– Naprawdę nic się pani nie stało? – Spojrzał w dół na jej kostkę, ledwie wysuniętą spod obrąbka spódnicy, i z ulgą zobaczył, że nie wydawała się spuchnięta.

– Zapewniam pana. – Beata uśmiechnęła się.

– Chciałem tylko prześliznąć się obok pani. Powinienem był coś powiedzieć, jakoś panią ostrzec. Byłem milion kilometrów stąd, myślałem o tej przeklętej wojnie, to takie okropne.

Ze zmartwioną miną odchylił się na oparcie ławki. Beata przyglądała mu się ukradkiem. Nigdy dotąd nie spotkała nikogo chociaż trochę podobnego do tego młodzieńca. Wyglądał jak przystojny książę z bajki i zachowywał się wyjątkowo życzliwie. Nie okazywał wyniosłości i nie zadzierał nosa. Przypominał któregoś z kolegów Ulma, tylko był dużo przystojniejszy.

– Więc nie jest pan Szwajcarem? – zapytała z zaciekawieniem.

– Jestem Francuzem – odpowiedział po prostu. Beata zmarszczyła brwi i milczała. – Czy to nie okropne? Właściwie mój dziadek był Szwajcarem, ze strony matki. Dlatego tu jestem. Zmarł przed dwoma tygodniami, więc musiałem przyjechać i pomóc w przejęciu majątku przez brata i rodziców. Dostałem w tym celu przepustkę.

Mówił zadziwiająco swobodnie i otwarcie, bez cienia arogancji czy niestosownej poufałości. Wydawał się doskonale wychowany i wyjątkowo uprzejmy.

– Nie, to wcale nie jest okropne – zaprzeczyła, spojrzawszy mu prosto w oczy. – Ja jestem Niemką.

Spodziewała się, że zeskoczy z ławki i zawoła, że nienawidzi Niemców. W końcu byli wojennymi wrogami.

– Oczekuje pani, że będę ją obwiniał o wojnę? – zapytał łagodnie, uśmiechając się do niej.

Była młodą i wyjątkowo ładną dziewczyną. Uznał ją za prawdziwą piękność i wzruszyło go, że miała taki przepraszający wyraz twarzy. Wydawała się niezwykłą osobą i nagle się ucieszył, że na nią wpadł.

– Czy pani to zrobiła? Ta straszna wojna to pani wina, mademoiselle? Mam się gniewać na panią? – Przekomarzał się z nią, aż roześmiała się głośno.

– Mam nadzieję, że nie – powiedziała z uśmiechem. – Służy pan w wojsku? – zagadnęła, bo wspomniał, że jest na przepustce.

– W kawalerii. Skończyłem akademię jeździecką Saumur.

Beata wiedziała, że wszyscy francuscy arystokraci szkolą się tam na oficerów kawalerii.

– To pewnie było interesujące. – Beata lubiła konie i dużo jeździła jako młoda dziewczyna. Uwielbiała jeździć z braćmi, zwłaszcza z Ulmem. Horst zawsze szalał i doprowadzał konia do białej gorączki, co z kolei płoszyło jej konia. – Moi bracia też są w wojsku.

Patrzył na nią w zamyśleniu przez długą chwilę, zagubiony w jej błękitnych oczach, ciemniejszych od jego oczu. Nigdy nie widział włosów tak ciemnych, kontrastujących ze skórą tak białą. Wyglądała jak obraz, siedząc na ławce.

– Czy nie byłoby przyjemnie, gdyby niesnaski pomiędzy narodami dały się rozwiązać w taki prosty sposób: dwoje ludzi siedzących na ławce w letnie popołudnie i spoglądających na jezioro. Moglibyśmy omówić sporne kwestie i dojść do zgody, żeby młodzi mężczyźni nie musieli umierać na polach walki.

Po tych słowach ponownie zmarszczyła brwi, bo przypomniały jej o braciach narażonych na niebezpieczeństwo.

– Byłoby miło. Mój starszy brat uważa, że wojna wkrótce się skończy.

– Chciałbym się z nim zgodzić – powiedział uprzejmie. – Niestety, jeśli mężczyźni raz dostaną broń do rąk, nie wypuszczą jej tak łatwo. To może się ciągnąć latami.

– Mam nadzieję, że pan się myli – powiedziała cicho.

– Ja też. – Znowu zrobił zakłopotaną minę. – Zachowuję się bardzo niegrzecznie. Jestem Antoine de Vallerand.

Wstał, ukłonił się i usiadł z powrotem. A ona uśmiechnęła się do niego.

– Nazywam się Beata Wittgenstein – przedstawiła się.

– Skąd pani tak dobrze zna francuski? – spytał. – Pani francuski jest prawie doskonały, bez żadnego akcentu. Właściwie mówi pani jak paryżanka.

Nigdy by nie zgadł, że dziewczyna jest Niemką. Zafascynowało go to i nawet kiedy usłyszał jej nazwisko, nie przyszło mu do głowy, że jest Żydówką. W przeciwieństwie do większości osób z jego środowiska, nie robiło mu to różnicy. Nawet o tym nie myślał. Widział tylko piękną, inteligentną młodą kobietę.

– Uczyłam się francuskiego w szkole – wyjaśniła.

– Wcale nie, a jeśli tak, jest pani znacznie zdolniejsza ode mnie. Ja uczyłem się w szkole angielskiego, ale nie potrafię wydukać ani słowa. A mój niemiecki jest absolutnie koszmarny. Nie mam pani zdolności. Jak większość Francuzów. Znamy francuski i niewiele więcej. Zakładamy, że cały świat nauczy się francuskiego, żeby z nami rozmawiać, więc mam szczęście, że pani się nauczyła. Czy zna pani także angielski?

Podejrzewał, że zna. Chociaż nic o niej nie wiedział i wyczuwał w niej pewną nieśmiałość, wywarła na nim wrażenie osoby wyjątkowo bystrej i zdumiewająco łatwej w obejściu. Sama się dziwiła, że tak swobodnie się przy nim czuje. Mimo że obcy, dawał jej poczucie bezpieczeństwa.

– Znam angielski – przyznała – ale nie tak dobrze jak francuski.

– Chodzi pani do szkoły? – spytał. Wydawała mu się bardzo młoda. On miał trzydzieści dwa lata, dwanaście lat więcej od niej.

– Nie. Już nie. Skończyłam – odpowiedziała nieśmiało. – Ale dużo czytam. Chciałabym pójść na uniwersytet, ale ojciec mi nie pozwolił.

– Dlaczego? – zdziwił się, a potem zreflektował się i powiedział z uśmiechem: – Uważa, że pani powinna wyjść za mąż i mieć dzieci. Nie potrzebuje pani uniwersyteckiego wykształcenia. Mam rację?

– Tak, całkowitą.

– I nie chce pani wyjść za mąż?

Coraz bardziej przypominał jej Ulma. Miała wrażenie, że Antoine jest jej starym przyjacielem, a on czuł się z nią równie swobodnie. Mogła rozmawiać z nim całkowicie szczerze, co jej się rzadko zdarzało. Zwykle mężczyźni budzili w niej skrępowanie.

– Nie chcę wychodzić za mąż, dopóki się nie zakocham – odpowiedziała z prostotą, a on przytaknął.

– To brzmi rozsądnie. Czy pani rodzice zgadzają się z tą koncepcją?

– Nie jestem pewna. Ich małżeństwo było zaaranżowane i uważają, że to dobrze. Chcą też, żeby moi bracia się pożenili.

– Ile lat mają pani bracia?

– Dwadzieścia trzy i dwadzieścia siedem. Jeden jest bardzo poważny, a drugi tylko chce się bawić i jest trochę dziki. – Uśmiechnęła się niepewnie do Antoine’a.

– Całkiem jak mój brat i ja.

– Ile on ma lat?

– Jest pięć lat młodszy. Ma dwadzieścia siedem lat, jak pani starszy brat, a ja jestem zgrzybiałym trzydziestodwuletnim starcem. Postawili już na mnie krzyżyk. – On też postawił, aż do tej chwili.

– Którym pan jest?

– Którym? – Przez chwilę miał pusty wyraz twarzy, a potem zrozumiał. – Ach tak, on jest ten dziki. Ja jestem nudziarzem. – Potem się zreflektował. – Przepraszam, nie chciałem sugerować, że pani starszy brat jest nudny. Po prostu poważny, tak sobie wyobrażam. Ja zawsze byłem odpowiedzialny, w przeciwieństwie do brata. On jest zbyt zajęty zabawą, żeby myśleć o odpowiedzialności. Może ma rację. Ja jestem znacznie spokojniejszy.

– Nie jest pan żonaty? – zapytała z zaciekawieniem.

To spotkanie stanowiło przedziwny przypadek. Zadawali sobie pytania, jakich nigdy nie odważyliby się zadać na balu, na przyjęciu czy w salonie. Tutaj jednak, na ławce z widokiem na jezioro, wydawało jej się całkowicie stosowne pytać go o wszystko, co chciała wiedzieć. Zainteresował ją. Chociaż tak uderzająco przystojny, miał w sobie jakąś zachwycającą uczciwość. Wyglądał na bałamuta i mógł ją okłamywać, ale tak nie myślała. Wierzyła w każde jego słowo i czuła, że on również jej wierzy.

– Nie, nie jestem żonaty – odparł z rozbawieniem. – Myślałem o tym raz czy dwa, ale nigdy nie czułem, że to właściwa decyzja pomimo wielkich nacisków mojej rodziny. Najstarszy syn i tak dalej. Nie chcę popełnić błędu i poślubić nieodpowiedniej kobiety. Wolałem już być sam, więc jestem.

– Zgadzam się – przytaknęła z zadziwiającym zdecydowaniem. Chwilami wydawała mu się niemal dziecinna, a kiedy indziej w rozmowie dobitnie dawała wyraz swoim przekonaniom, jak w kwestii małżeństwa czy studiów uniwersyteckich.

– Co by pani studiowała, gdyby ojciec pozwolił pani pójść na uniwersytet? – zagadnął.

Zamyśliła się i jej twarz przybrała rozmarzony wyraz.

– Filozofię. Chyba starożytnych Greków. Może religię albo filozofię religii. Raz przeczytałam Biblię od początku do końca.

Zaimponowała mu. Najwyraźniej była nie tylko piękna, ale również inteligentna, i tak ławo się z nią rozmawiało.

– I co pani myślała? Ja nie mogę się pochwalić, że ją przeczytałem, tylko wyjątki i urywki, głównie na weselach i pogrzebach. Prawie cały czas spędzam na koniu i pomagam ojcu zarządzać majątkiem. Jestem na całe życie związany z ziemią.

Nie potrafił jej wytłumaczyć, ile dla niego znaczy ziemia. Wychowano go w tym duchu.

– Myślę, że wielu mężczyzn tak czuje – powiedziała Beata cicho. – Gdzie leży pański rodzinny majątek?

Rozmowa z nim sprawiała jej przyjemność i nie chciała jej jeszcze kończyć.

– W Dordogne. Kraina koni. To w okolicach Périgord, niedaleko Bordeaux, jeśli to pani coś mówi.

Oczy mu zabłysły na samą wzmiankę o rodzinnych stronach.

– Nigdy tam nie byłam, ale na pewno jest pięknie, jeśli tak pan to kocha.

– Jest pięknie – zapewnił ją. – A gdzie pani mieszka w Niemczech?

– W Kolonii.

– Byłem tam – stwierdził z zadowoleniem. – Bawaria też mi się bardzo podoba. I spędziłem urocze chwile w Berlinie.

– Tam chce mieszkać mój brat, Horst. Oczywiście nie może. Po wojnie będzie musiał pracować u ojca. Uważa, że to okropne, ale nie ma wyboru. Mój dziadek, ojciec i jego bracia, i mój brat Ulm, wszyscy tam pracują. W banku. Pewnie to niezbyt zabawne, ale oni wszyscy chyba to lubią – ciągnęła.

Antoine słuchał z uśmiechem. Była taka bystra, inteligentna i ciekawa świata. Patrząc na nią, wiedział, że gdyby poszła na uniwersytet albo mogła pracować w banku, poradziłaby sobie znakomicie. Nadal był pełen podziwu, że przeczytała Biblię jako młoda dziewczyna.

– Co pani lubi robić? – zapytał.

– Uwielbiam czytać i dowiadywać się o różnych rzeczach. Bardzo chciałabym zostać pisarką, ale to oczywiście też niemożliwe.

Żaden przyszły mąż nie tolerowałby takich pomysłów u żony; żona miała zajmować się mężem i dziećmi.

– Może kiedyś pani zostanie pisarką. Chyba wszystko zależy od tego, kogo pani poślubi, jeśli pani wyjdzie za mąż. Czy ma pani także siostry, czy tylko braci?

– Mam młodszą siostrę, Brigitte, ona ma siedemnaście lat. Uwielbia przyjęcia, tańce i stroje, nie może się już doczekać małżeństwa. Zawsze mi powtarza, że jestem nudna – wyznała Beata z szelmowskim uśmiechem, na widok którego zapragnął wziąć ją w ramiona, chociaż zaledwie się poznali. Jak to dobrze, że na siebie wpadli! Zaczynał myśleć, że los się do niego uśmiechnął, i przeczuwał, że Beata też tak myśli.

– Mój brat uważa, że jestem bardzo nudny. Ale muszę pani powiedzieć, Beato, że wcale nie uważam pani za nudną. Rozmowa z panią to dla mnie ogromna przyjemność.

– Mnie też przyjemnie z panem rozmawiać. – Uśmiechnęła się do niego nieśmiało.

Pomyślała, czy nie powinna już wracać do hotelu. Siedzieli na tej ławce już dość długo. Może dłużej, niż wypadało. Przez chwilę milczeli, podziwiając widok jeziora, a potem Antoine znowu odwrócił się do niej.

– Chciałaby pani, żebym panią odprowadził do hotelu? Rodzina pewnie martwi się o panią.

– Matka zabrała siostrę na zakupy. Wątpię, czy będą przed obiadem, ale chyba powinnam wracać – powiedziała w poczuciu odpowiedzialności, chociaż nade wszystko pragnęła zostać.

Oboje wstali niechętnie i Antoine zapytał, czy kostka ją nie boli. Z zadowoleniem usłyszał, że wszystko w porządku, i ofiarował jej ramię. Powoli ruszyli w stronę hotelu. Beata trzymała go pod rękę i gawędzili o różnych sprawach. Oboje przyznali, że nie znoszą przyjęć jako takich, ale uwielbiają tańczyć. Antoine dowiedział się z przyjemnością, że Beata lubi konie i jeździ na polowania. Oboje lubili żeglować i kochali morze. Beata oznajmiła, że nigdy nie cierpiała na chorobę morską, w co trudno mu było uwierzyć. Wyznała jednak, że boi się psów, odkąd jeden ją ugryzł w dzieciństwie. Oboje zgodzili się, że kochają Włochy, chociaż on oświadczył, że również ogromnie lubi Niemcy, do czego nie mógł się przyznawać w obecnych czasach. Wojna i fakt, że ich ojczyste kraje były teraz wrogami, nic nie znaczyły dla tych dwojga, którzy poznawali się nawzajem. Antoine wydawał się prawdziwie rozczarowany, kiedy wreszcie dotarli do hotelu. Nie chciał opuszczać Beaty, chociaż miał w planach obiad ze swoją rodziną. Wolałby spędzić z nią dużo więcej czasu. Wyraźnie zwlekał, kiedy stali przed hotelem i patrzyli na siebie.

– Napije się pani herbaty? – zaproponował, a jej oczy rozjaśniły się na ten pomysł.

– To bardzo miło, dziękuję.

Zaprowadził ją na taras, gdzie podawano herbatę i gdzie eleganckie kobiety gawędziły nad filiżankami, a zamożne pary zajadały lekkie kanapki i rozmawiały przyciszonymi głosami po francusku, niemiecku, włosku i angielsku.

Wypili bardzo wytworną i stosowną herbatę, a potem Antoine nie mógł już dłużej przeciągać spotkania. Odprowadził ją do westybulu i stał, patrząc na nią z góry. W porównaniu z nim wydawała się drobna i krucha, lecz po kilku godzinach rozmowy wiedział, że jest odważna i potrafi żarliwie bronić swoich przekonań. Miała ugruntowane poglądy na wiele spraw i z większością się zgadzał. A te, z którymi się nie zgadzał, bawiły go. Wcale nie była nudna. Uważał, że jest niezwykle fascynująca i oszałamiająco piękna. Wiedział jedno: musi ją jeszcze zobaczyć.

– Jak pani myśli, czy pani matka pozwoli pani zjeść jutro ze mną lunch? – zapytał z nadzieją.

Marzył, żeby dotknąć jej ręki, ale się nie ośmielił. Jeszcze bardziej pragnął dotknąć jej twarzy. Miała cudowną cerę.

– Nie jestem pewna – odpowiedziała Beata szczerze.

Trudno będzie wytłumaczyć, jak się poznali, i że spędzili tyle czasu razem bez przyzwoitki. Lecz nie zaszło nic niestosownego, Antoine był nieskazitelnie uprzejmy i niewątpliwie dobrze urodzony. Nie mogli mieć żadnych zastrzeżeń z wyjątkiem faktu, że był Francuzem, co rzeczywiście niefortunnie się składało. Ostatecznie jednak byli w Szwajcarii. Przecież nie poznała go w ojczyźnie. Tylko dlatego że ich kraje były sobie wrogie, nie musiał być złym człowiekiem. Beata obawiała się jednak, że matka nie podejdzie do tego w ten sposób, skoro jej bracia walczyli na wojnie przeciwko Francji i w każdej chwili mogli zginąć. Rodzice byli nieugiętymi patriotami i nie wyróżniali się otwartymi umysłami, jak dobrze wiedziała i co podejrzewał również Antoine. Beata zdawała również sobie sprawę, że gdyby przedstawił się jako konkurent, rodzina uznałaby go za nieodpowiedniego, ponieważ najwyraźniej nie był Żydem. Lecz takie obawy wydawały się przedwczesne.

– Może twoja matka i siostra również przyłączą się do nas? – zaproponował z nadzieją.

Nie zamierzał się poddawać. Wojna w tej chwili wydawała mu się zaledwie drobną przeszkodą. Beata była zbyt cudowna i wyjątkowa, żeby ją stracić z takiego powodu.

– Zapytam – obiecała Beata cicho.

Zamierzała nie tylko zapytać, zamierzała walczyć jak tygrysica, żeby znowu go zobaczyć, i przeczuwała, że do tego dojdzie. Wiedziała, że w oczach matki przeciwko Antoine’owi przemawiają dwie podstawowe rzeczy: jego narodowość i jego wiara.

– Czy mam odwiedzić twoją matkę i sam ją poprosić? – spytał.

– Nie, ja to zrobię.

Nagle stali się sprzymierzeńcami w pewnego rodzaju konspiracji, w kontynuacji ich przyjaźni czy czegoś, co w chwili obecnej trudno było nazwać. Beata nie przypuszczała, że on z nią flirtuje, i miała tylko nadzieję, że zostaną przyjaciółmi. Nie odważyła się liczyć na więcej.

– Czy mogę panią odwiedzić wieczorem? – zapytał nerwowo.

Podała mu numer pokoju. Mieszkała razem z Brigitte.

– Dzisiaj jemy obiad w hotelu. – Przynajmniej raz.

– My też – oznajmił zaskoczony. – Może się spotkamy i przedstawię się pani matce i siostrze. – A potem zrobił zmartwioną minę. – Jak wytłumaczymy, skąd się znamy?

Ich przypadkowe spotkanie okazało się szczęśliwe, lecz niekoniecznie zgodne z konwenansami. A długa rozmowa była co najmniej niezwykła. Beata roześmiała się z tego pytania.

– Powiem po prostu, że pan mnie przewrócił, a potem podniósł.

– Na pewno pani matka będzie pod wrażeniem. Czy pani powie, że wepchnąłem panią w błoto, czy tylko że wrzuciłem panią do jeziora, żeby panią opłukać po upadku? – Beata chichotała jak dziecko i Antoine od lat nie czuł się taki szczęśliwy. – Naprawdę jest pani bardzo nierozsądna. Niech jej pani przynajmniej powie, że złapałem panią za ramię i ochroniłem przed upadkiem, chociaż najpierw próbowałem panią przewrócić w pośpiechu. – Ale już tego nie żałował. Drobny incydent wyszedł mu na dobre. – I chyba zachowa pani tyle przyzwoitości, żeby powiedzieć matce, że przedstawiłem się jak należy.

– Może powiem. – Przez chwilę Beata patrzyła na niego ze szczerym niepokojem, nieco zawstydzona tym, co zamierzała zaproponować. – Czy pan myśli, że to będzie bardzo źle powiedzieć jej, że pan jest Szwajcarem?

Zawahał się, a potem kiwnął głową. Widział, że jego narodowość stanowi dla niej przeszkodę, a przynajmniej dla jej matki, jak się obawiała. Znacznie większą przeszkodę stanowił fakt, że Antoine był francuskim szlachcicem i nie-Żydem, ale Beata o tym nie wspomniała. Wmawiała sobie, że skoro są tylko przyjaciółmi, matka nie będzie zbytnio protestować. Co to szkodzi zaprzyjaźnić się z chrześcijaninem? Rodzice mieli kilku przyjaciół wśród chrześcijan. Beata zamierzała wytoczyć ten argument, jeśli matka nie pozwoli jej na lunch z Antoine’em.

– Ostatecznie jestem w ćwierci Szwajcarem. Muszę tylko pamiętać, żeby nie liczyć przy pani matce, bo jeszcze powiem soixante-dix zamiast septante. W ten sposób mogę się zdradzić. Ale nie przeszkadza mi, jeśli łatwiej będzie pani powiedzieć, że jestem Szwajcarem. Szkoda, że w tych czasach ludzie robią z tego problem.

Co prawda jego własna rodzina byłaby przerażona, że zaprzyjaźnił się z Niemką i co gorsza, zadurzył się w niej po uszy. W obecnych czasach Francuzi nie kochali Niemców. Ale nie rozumiał, dlaczego on i Beata muszą za to płacić.

– Proszę się nie martwić, jakoś to rozwiążemy – powiedział do niej łagodnie, kiedy podniosła na niego ogromne błękitne oczy. – W porządku, Beato. Obiecuję. Tak czy owak spotkamy się jutro.

Nie zamierzał pozwolić, żeby cokolwiek stanęło pomiędzy nimi. Beata czuła się przy nim całkowicie bezpieczna. Prawie się nie znali, a jednak wiedziała, że może mu zaufać. Coś niezwykłego i cudownego wydarzyło się między nimi tego popołudnia.

– Przyjdę do pani dzisiaj wieczorem – powiedział cicho.

Beata weszła do windy i odwróciła się do Antoine’a z uśmiechem, kiedy windziarz zamykał drzwi. Nadal stał i patrzył na nią, kiedy drzwi się zamykały. Pojechała na górę, wiedząc, że całe jej życie zmieniło się jednego popołudnia. A Antoine uśmiechał się do siebie, wychodząc z hotelu.

Rozdział 2

Ku swojemu wielkiemu rozczarowaniu Beata nie przewidziała reakcji matki, kiedy mimochodem zaproponowała jej lunch z Antoine’em. Beata powiedziała, że poznali się w hotelu przy herbacie, rozmawiali przez chwilę i Antoine zaprosił je na lunch następnego dnia. Nie ośmieliła się prosić matkę, żeby pozwoliła jej na lunch we dwoje z Antoine’em. Matka i tak była zgorszona.

– Z kimś zupełnie obcym? Beato, czyś ty postradała zmysły? Nie znasz tego mężczyzny. Coś ty zrobiła, że zaprosił cię na lunch?

Matka miała bardzo podejrzliwą minę. Zostawiła Beatę tylko na kilka godzin, to do niej niepodobne, żeby nawiązywać rozmowy z nieznajomymi. Widocznie to jakiś kobieciarz, który kręci się wokół hotelu i próbuje bałamucić młode dziewczęta. Monika Wittgenstein nie była tak niedoświadczona jak córka i rozsierdziło ją, że ten mężczyzna zalecał się do Beaty, a nawet gorzej, że Beacie to się spodobało. To tylko dowodziło, że jej córka była jeszcze dzieckiem, beznadziejnie naiwnym. Co do Antoine’a, matka podejrzewała go o najgorsze

– Po prostu piłam herbatę na tarasie – wyjaśniła Beata z irytacją. Nie poszło dobrze i nie wiedziała, co odpowiedzieć Antoine’owi. – Zaczęliśmy rozmawiać, o niczym w szczególności. Był bardzo uprzejmy.

– Ile on ma lat? I co tu robi, zamiast walczyć na wojnie?

– On jest Szwajcarem – odparła sztywno Beata.

To już było coś. Nigdy dotąd nie okłamała matki, chociaż Brigitte często tak robiła. To był jej pierwszy raz. Lecz z jakiegoś powodu dla spotkania z Antoine’em gotowa była narazić się na wszelkie ryzyko i popełnić każde wykroczenie. Przez jedno popołudnie zdobył nie tylko jej lojalność, ale też serce.

– Dlaczego on nie pracuje? Dlaczego kręci się wokół hotelu? – W opinii jej matki szacowni mężczyźni pracowali. Nie mieli czasu włóczyć się po hotelach w porze herbaty i podrywać młode dziewczęta.

– Przyjechał tutaj, tak jak my. Odwiedza rodzinę, bo jego dziadek właśnie umarł.

– Przykro mi to słyszeć – rzuciła zdawkowo matka. – Może to bardzo miły młodzieniec, ale jest zupełnie obcy. Nie zostaliśmy sobie należycie przedstawieni przez kogoś, kto zna jego lub nas, więc nie zjemy z nim lunchu. – A kilka minut później, jakby po zastanowieniu spytała: – Jak on się nazywa?

– Antoine de Vallerand.

Oczy matki napotkały spojrzenie Beaty i przytrzymały przez długą chwilę jak w imadle. Zastanawiała się, czy Beata nie spotkała go już wcześniej, ale dziewczyna nie była dwulicowa. Po prostu młoda, głupia i naiwna.

– On jest arystokratą – powiedziała matka cicho, z wyrzutem.

Jako arystokrata nie stanowił odpowiedniego towarzystwa dla niej ani dla jej córek, bez względu na okoliczności. Istniały granice, których nie należało przekraczać. Beata wiedziała, o czym myśli matka, nie musiała tego mówić na głos. Oni byli Żydami. On nie.

– Czy być arystokratą to zbrodnia? – zapytała cierpko Beata, ale miała smutek w oczach, co jeszcze bardziej zaniepokoiło matkę.

– Spotkałaś go już przedtem?

Beata pokręciła głową. W tej samej chwili do pokoju wpadła Brigitte z naręczem zakupów. Wspaniale się bawiła w sklepach, chociaż uważała, że w Kolonii są lepsze. Przynajmniej jednak tutaj w Szwajcarii nie obowiązywały wojenne ograniczenia. Miło było się od tego oderwać.

– Jak on wygląda? – zagadnęła Brigitte, podnosząc nową, czarną, zamszową torebkę i piękne, długie, białe rękawiczki z koźlęcej skórki. – Jest przystojny?

– Nie o to chodzi – rzuciła Beata. – Po prostu wydał mi się bardzo miłym człowiekiem i zaprosił nas wszystkie trzy na lunch, co jest bardzo uprzejme z jego strony.

– A jak myślisz, dlaczego to zrobił? – zapytała matka potępiającym tonem. – Bo marzy, żeby poznać mnie i Brigitte? Bynajmniej. On wyraźnie pragnie spotkać się z tobą. Ile ma lat? – Jej czujność została obudzona.

– Nie wiem. Jest może w wieku Ulma.

W rzeczywistości miał pięć lat więcej, jak wiedziała. Skłamała po raz trzeci, żeby osłonić ich kiełkującą przyjaźń. Spotkanie z Antoine’em wydawało się tego warte. Chciała go znowu zobaczyć, nawet pod okiem matki i siostry, skoro tylko tyle mogła zrobić. Po prostu chciała spędzić z nim jeszcze trochę czasu. Kto wie, kiedy i czy w ogóle znowu się spotkają.

– On jest dla ciebie za stary – oświadczyła twardo matka, chociaż w rzeczywistości miała wobec niego całkiem inne zastrzeżenia. Ale nie chciała ich wyjawić Beacie.

Nie zamierzała traktować zaproszenia tego mężczyzny na tyle poważnie, żeby ujawnić swoje prawdziwe obiekcje, ale Beata i tak wiedziała. Antoine nie tylko był obcym człowiekiem, ale w dodatku nie był Żydem. Monika nie chciała narażać swojej córki na kontakty z przystojnymi młodymi chrześcijanami. Jacob skarciłby ją za to, a ona w pełni się z nim zgadzała. Nie należy dopuścić do zacieśnienia tej nowej znajomości Beaty. Nie wolno zachęcać jakiegoś szwajcarskiego chrześcijańskiego arystokraty, żeby zalecał się do jej córki. Taki pomysł to szaleństwo. Owszem, miała kilku przyjaciół wśród chrześcijan, ale nigdy nie przedstawiłaby ich synów swoim córkom. Nie ma sensu narażać dziewcząt czy wystawiać na pokuszenie. I chociaż jej córki były piękne, żaden z chrześcijańskich przyjaciół nigdy nie proponował, żeby przedstawić je swoim synom. W tym przypadku, jak zawsze, dorośli wiedzieli lepiej. Monika pozostała stanowcza i nieprzejednana. Jacob zabiłby ją, i całkiem słusznie, gdyby postępowała inaczej.

– Nie rozumiem, czemu tak się boisz tego lunchu. Przecież on nie jest mordercą – powiedziała Beata żałośnie.

– Skąd wiesz? – odparła surowo matka.

Wcale jej to nie bawiło, zwłaszcza że takie zachowanie nie pasowało do Beaty. Chociaż Beata zawsze gotowa była walczyć o coś, w co wierzyła i czego rozpaczliwie pragnęła. Zwykły upór z jej strony, skoro nawet nie znała tego mężczyzny. I nigdy nie pozna, dopóki to zależy od Moniki. Takie rzeczy lepiej stłumić w zarodku. Doskonale wiedziała, czego Jacob oczekuje od niej jako matki. Natomiast dzięki temu zrozumiała, że już czas znaleźć Beacie męża. Jeżeli nagle młodzi arystokraci zaczynają krążyć wokół niej jak sępy, to znak, że powinna się ustatkować, zanim dojdzie do czegoś przykrego.

Beata miała stanowczo zbyt liberalne poglądy, chociaż zwykle zachowywała się posłusznie i nie sprawiała żadnych kłopotów rodzicom. Monika postanowiła porozmawiać o tym z Jacobem po jego powrocie. Wiedziała, że brał pod uwagę kilku majętnych, szanowanych mężczyzn, włącznie z pewnym właścicielem konkurencyjnego banku. Człowiek ten prawie mógł być ojcem Beaty, lecz Monika zgadzała się z mężem w tym względzie, jak we wszystkich innych, że odpowiedni dla ich córki będzie starszy mężczyzna, zamożny i wykształcony. Chociaż wciąż młoda, Beata była bardzo poważną dziewczyną i młody człowiek nie pasowałby do niej. Cokolwiek jednak przemawiało na korzyść Antoine’a, w oczach jej rodziców najważniejsza była przynależność do tej samej wiary. Zaś młody arystokrata, który zaprosił je na lunch, wyraźnie należał do zakazanej sfery. Na pewno był chrześcijaninem, prawdopodobnie katolikiem, z takim nazwiskiem, jak Antoine de Vallerand. Przynajmniej był Szwajcarem, nie Francuzem. Przez ostatni rok, odkąd wypowiedziano wojnę, Monika gwałtownie znienawidziła Francuzów. Francuzi czyhali w okopach, żeby zabić jej synów.

Beata dłużej nie kłóciła się z matką. Nie powiedziała już ani słowa, kiedy razem z Brigitte przebierały się do obiadu.

– Więc co się naprawdę dzisiaj zdarzyło z tym mężczyzną? – zagadnęła Brigitte, ubrana tylko w brzoskwiniową satynową bieliznę wykończoną kremową koronką, którą dzisiaj kupiła jej matka. Monika uważała ten komplet za nieco frywolny, ale nie widziała nic złego w pobłażaniu córce. I tak nikt go nie zobaczy oprócz jej siostry i matki. – Czy on cię pocałował?

– Oszalałaś? – obruszyła się Beata. – Za kogo ty mnie uważasz? Poza tym on jest dżentelmenem. Właściwie złapał mnie za ramię i uratował przed upadkiem, kiedy mnie potrącił.

– Tak się poznaliście? – Brigitte była zachwycona. – Jakie to romantyczne! Czemu nie powiedziałaś mamie? Powinna być wdzięczna, że nie pozwolił ci upaść i zrobić sobie krzywdy.

– Wątpię – powiedziała cicho Beata. Znała matkę lepiej i trafniej ją oceniała niż Brigitte, która wciąż potrafiła urządzać sceny i odgrywać dziecinne wybuchy złości, całkiem nie w stylu Beaty. – Myślałam, że bardziej stosownie będzie wyglądało, że poznaliśmy się przy herbacie.

– Może. Czy upadłaś w błoto? To byłby wstyd.

Brigitte narzuciła białą lnianą suknię i zaczęła czesać długie złociste loki. Beata przyglądała się jej z zazdrością. Brigitte była piękna prawie jak anioł. Beata zawsze czuła się przy niej jak mysz i nienawidziła swoich ciemnych włosów. Nie miała pretensji do Brigitte, po prostu żałowała, że nie jest do niej podobna. Zazdrościła jej również kobiecej figury. Przy młodszej siostrze wyglądała jak niedojrzała dziewczynka. I Brigitte znacznie lepiej umiała postępować z mężczyznami. Rozmawiała z nimi o wiele częściej niż Beata, uwielbiała ich drażnić i doprowadzać do szaleństwa. Beata czuła się znacznie swobodniej w towarzystwie kobiet. Brigitte flirtowała nieustraszenie i torturowała mężczyzn z bezlitosną wprawą.

– Nie upadłam w błoto – zaprzeczyła Beata. – Mówiłam ci, że on mnie podtrzymał.

– To miło z jego strony. Co jeszcze zrobił?

– Nic. Po prostu rozmawialiśmy.

Beata włożyła czerwoną jedwabną suknię, ostro kontrastującą z jej cerą i włosami. Wyglądała ponuro. Będzie musiała powiedzieć Antoine’owi, że nie mogą się spotkać. Wiedziała z absolutną pewnością, że matka nie zgodzi się na wspólny lunch, a co dopiero we dwoje.

– O czym rozmawialiście?

– O filozofii, Biblii, jego kraju, studiach uniwersyteckich, nic ważnego. On jest bardzo miły.

– O mój Boże, Beato! – zawołała Brigitte z żywiołowym podnieceniem siedemnastolatki. – Ty się zakochałaś?

– Ależ skąd. Nawet go nie znam. Po prostu miło się z nim rozmawia.

– Nie powinnaś rozmawiać z mężczyznami o takich rzeczach. Oni tego nie lubią. Pomyślą, że jesteś dziwna – ostrzegła Brigitte starszą siostrę z najlepszymi intencjami, co tylko jeszcze bardziej przygnębiło Beatę.

– Chyba naprawdę jestem dziwna. Nie interesują mnie… – Usiłowała znaleźć stosowne słowa, żeby nie obrazić Brigitte. – Nie interesują mnie lżejsze rzeczy. Lubię poważne tematy, jak starożytnych Greków.

– Szkoda, że nie mówiłaś o czymś innym. Jak przyjęcia, moda i biżuteria. Mężczyźni lubią słuchać takich rzeczy. Inaczej pomyślą, że jesteś od nich mądrzejsza, i ich odstraszysz. – Brigitte sama wykazywała zadziwiającą mądrość jak na swój wiek, płynącą z instynktu, jeśli nie z doświadczenia.

– Pewnie masz rację. – Nie chciała roztrząsać tego tematu. Większość młodych mężczyzn, których poznawała na przyjęciach, wydawała jej się śmieszna.

Beata uwielbiała swojego brata, lecz wolałaby umrzeć, niż poślubić kogoś takiego jak Horst. Mogła tolerować mężczyznę podobnego do Ulma, lecz perspektywa małżeństwa z kimś z jej świata niezbyt ją pociągała, jeśli nie wręcz odstręczała. Wszyscy wydawali jej się nudni i męczący, często powierzchowni i głupi. Antoine wywarł na niej odmienne wrażenie. Szczery i poważny, nie tak płytki jak większość poznanych mężczyzn, opiekuńczy i uczciwy. Nigdy do nikogo nie czuła tego, co czuła do Antoine’a po kilku godzinach znajomości. Chociaż to prowadziło donikąd. I nie wiedziała, co on czuł do niej. Nie miała instynktu młodszej siostry ani takiej wprawy w postępowaniu z mężczyznami. Brigitte mogła jej od razu powiedzieć, że Antoine za nią szaleje, ale nie widziała ich razem. Chociaż jej zdaniem zapowiadało się całkiem dobrze. Zaś zaproszenie na lunch oznaczało wyraźne zainteresowanie, jednak nie powiedziała tego Beacie. Starsza siostra raczej nie była w nastroju, żeby dalej omawiać tę sprawę.

Beata wciąż milczała, kiedy zjeżdżały razem windą na obiad. Ponieważ wieczór był ciepły, matka poprosiła o stolik na tarasie. Włożyła bardzo elegancką granatową jedwabną suknię, do której dobrała granatowe pantofelki i torebkę. Nosiła szafirowy naszyjnik oraz pasujące do niego kolczyki z brylantami i szafirami. Wszystkie trzy wyglądały pięknie, kiedy kelner prowadził je do stołu. Po złożeniu zamówienia Beata nadal milczała, podczas gdy matka i siostra gawędziły o swoich popołudniowych zakupach. Monika oznajmiła, że widziała kilka sukienek, w których Beata dobrze by wyglądała, ona jednak nie okazała zainteresowania.

– Jaka szkoda, że nie możesz nosić książek – zakpiła Brigitte. – Wtedy chętnie chodziłabyś na zakupy.

– Wolę sama sobie szyć ubrania – odparła Beata z prostotą.

Jej siostra przewróciła oczami.

– Po co się męczyć, skoro można to kupić w sklepie?

– Bo wtedy mam dokładnie to, co chcę.

Rzeczywiście sama uszyła ładną czerwoną jedwabną suknię. Sukienka leżała na niej idealnie i opływała czystymi, prostymi liniami jej smukłe ciało. Beata była utalentowaną krawcową i od dzieciństwa lubiła szyć. Nauczyła ją guwernantka, chociaż Monika zawsze powtarzała, że Beata nie musi tego robić. Ale ona chciała. Uszyła też sobie kilka sukien wieczorowych, które skopiowała z magazynów i rysunków kolekcji paryskich, obecnie niedostępnych. Lubiła je przerabiać i upraszczać według własnego gustu. Pewnego razu uszyła dla matki piękną wieczorową kreację z zielonej satyny i Monika była zaskoczona kunsztownym wykonaniem. Chętnie szyłaby dla Brigitte, siostra jednak zawsze powtarzała, że nie cierpi ubrań szytych w domu. Uważała je za żałosne. Zamiast tego Beata czasami szyła dla siostry satynową bieliznę z koronkami we wszystkich kolorach tęczy, którą Brigitte uwielbiała.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.