Copyright © Adrian Rosik, 2023

Projekt okładki: Michał Piechniczek

Redakcja: Magdalena Ceglarz

Korekta: ERATO

e-book: JENA

ISBN 978-83-67539-78-4

Wydawca

tel. 512 087 075

e-mail: redakcja@bookedit.pl

www.bookedit.pl

facebook.pl/BookEditpl

instagram.com/bookedit.pl

Niniejsza książka jest objęta ochroną prawa autorskiego.

Całość ani żadna jej część nie mogą być publikowane

ani w inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej

bez zgody wydawcy.

Prolog

Od powrotu feralnej ekspedycji minęły dwa tygodnie. Informacje pozyskane przez jej członków w tajnej posiadłości nanduriańskiego szlachcica na planecie Kryssalei rzuciły cień strachu na całą galaktykę. Przywódcy wszystkich zamieszkujących ją cywilizacji mieli bowiem stanąć przed przeciwnikiem tak silnym, jak cały ich sojusz. Dominium nanduriańsko-arkastoriańskie kontrolowało podobny wielkością obszar i również zrzeszało kilka ludów określanych jako wasale.

To nagłe zachwianie rozkładu sił sprawiło, że pomniejsze frakcje wewnątrz struktur politycznych Drogi Mlecznej rozpoczęły coraz śmielsze działania w kierunku realizacji swoich celów, niekoniecznie zgodnych z interesem rządów z planet macierzystych. Rozmaite partie polityczne, pretendenci na najwyższe urzędy oraz radykalne ugrupowania miały wykorzystać rozrzedzenie sił zbrojnych i obciążenie biurokracji, aby z pomocą swych sympatyków zgarnąć jak najwięcej punktów strategicznych.

Zignorowanie ich w najlepszym wypadku doprowadzi do pomniejszych wojen domowych. W najgorszym zaś rozpętany chaos może opanować setki tysięcy światów.

Aby rozpracować tę patową sytuację, zwołany został Senat Pangalaktyczny, który pierwszy raz w historii musiał podjąć decyzję tak kolosalnej wagi. Delegaci cywilizacji członkowskich udali się w podróż na planetę Mistran, aby omówić możliwe działania. Jednak z autorytetem kwestionowanym silniej niż dotychczas każdy z nich spodziewał się po drodze pewnych komplikacji.

Prymarcha

Adam Peterson siedział w salonie swojego penthouse’a, jedząc śniadanie. Był wysokim mężczyzną, wyglądającym na sześćdziesiąt lat, ale wciąż sprawnym. Jego krótkie włosy i zbliżonej długości zarost były w zaawansowanym stadium siwienia, a lekko pomarszczona, matowa skóra miała lekko szarawy odcień.

To jednak nie odejmowało dostojności jego pociągłej twarzy i stanowczemu spojrzeniu piwnych oczu. Z jego niemal hagiograficznego wizerunku emanował skumulowany autorytet setek prymarchów rządzących ludzkością przez ostatnie dziesięć mileniów. Tak samo jak oni został wybrany ze zgromadzenia najbardziej wpływowych ludzi, aby dbać o interesy ludzkości na arenie ksenopolitycznej, balansować relacje wśród ogromu kultur, grup interesu i korporacji, a także stanowić prawo federalne, przestrzegane na wszystkich koloniach.

Wtem z rozmyślań wyrwał go dźwięk przychodzącej rozmowy. Był to Tovia Geltberg – prezes Najwyższego Banku Terry i główny ekonomista Rządu Prymarchów. Parał się on wszelaką księgowością, inwestycjami rządowymi oraz śledzeniem długów i należności. Pracujący dla niego bankierzy wspomagali się sztuczną inteligencją, aby opanować przepływ niewyobrażalnej liczby solidów i odnotować wszelkie finansowanie korpusów oraz instytucji – automatyczne wypłaty, podatki od firm i dziesięciny z innych planet.

Adam odebrał połączenie przez ogromny telewizor.

– Witaj, prymarcho – powiedział starszy, łysiejący pan z długą brodą i w drucianych okularach na lekko garbatym nosie. – Musimy pomówić…

– Tak jak mówiłem, Tovia! – odparł Peterson. – To jest największy kryzys w historii. Aktualizacja wartości solida musi poczekać. Powiedz… Co zrobiliście na ostatnim zjeździe?

– Wyemitowaliśmy ich dziesięć trylionów, aby nadgonić wzrost świadczonych usług. Teraz wiem, że połowę tego trzeba będzie zniszczyć, aby skontrować inflację… A wiesz, jak trudno jest przegadać Pryncypała Sek-Saran?

– Rozumiem cię, przyjacielu. Ale ludzie Azcarragi najprawdopodobniej zainstalowali się na Zielonym Rodzeństwie. Ma on u ciebie jakieś długi, nieprawdaż?

– Rzeczywiście… Pożyczka na badania… Spłacić prawdopodobnie nie łaska… Nie będę dłużej przeszkadzał. Do widzenia.

Gdy Tovia się rozłączył, Adam udał się do garderoby. Tam założył ciemnoniebieski kombinezon osłaniający jego ciało arkuszami aerożelu i wkładkami pancernymi z kompozytu CTN oraz czarną pelerynę terrańskiego dygnitarza. Zawiązał również szkarłatny krawat, który dostał od swojej prawnuczki na trzy tysiące pięćsetne urodziny.

Zanim udał się na lądowisko, zabrał z sejfu swoją osobistą broń. Był to cząsteczkowy rewolwer wyposażony w najmniejszy synchrocyklotron świata, który otaczał jego język spustowy. Prymarcha wcisnął kapsułkę z wodorem w rękojeść i schował spluwę pod płaszcz.

Na miejscu oczekiwał stylizowany na klasyczny samochód opancerzony wirnikowiec. Miał on wbudowane przeciwśrodki zapobiegające namierzeniu pojazdu i przechwytywaniu nadawanych zeń wiadomości. Jego kierowca otworzył zdalnie drzwi, a Peterson usiadł na skórzanej kanapie plecami do niego.

– Do windy kosmicznej – nakazał.

Maszyna leciała wśród cywilnych pojazdów, które manewrowały pomiędzy arkologiami. Każda miała osiemset metrów szerokości, ponad dwa kilometry wysokości i była jak niewielkie, samowystarczalne miasto skompresowane w jeden monstrualny budynek. Były one oddalone od siebie o pół kilometra i stały na niezwykle głębokich fundamentach, gęstość struktury zaś malała wraz z wysokością. Ponadto posiadały one liczne zabezpieczenia przeciwpożarowe, przeciwwstrząsowe i przeciwuderzeniowe, a cała konstrukcja była wytrzymała jak mury fortecy.

Tymczasem nadeszło połączenie z Marsa. Był to zwierzchnik tamtejszych wojsk kolonialnych, generał Darius Blythe, człowiek znany z żelaznych mięśni i równie twardej dyscypliny wpajanej wszystkim swoim ludziom – od piechura do oficera sztabowego. Na ścianie, za jego gładko ogoloną głową, widoczne było jego osobiste uzbrojenie. Był to impulsator maserowy, pistolet elektromagnetyczny i rozdzierający miecz filipiński, znany pod nazwą „bolo”.

– Zakończyliśmy dochodzenie – powiedział, drapiąc się po kwadratowej szczęce. – Wszyscy podejrzewani o szpiegowanie okazali się niewinni.

– Tak jak myślałem – odparł Adam. – Mars jest zbyt lojalistyczny. Gorzej z Wenus…

– O nią się nie martw, prymarcho. Dogadałem się z jej zarządcą.

– Co dokładnie mu powiedziałeś?

– Że jak będzie kombinował, to się do niego przelecę i go w pysk strzelę.

W międzyczasie docierała korespondencja z odległych kolonii. Generał Jean Houbert Rhenoir wysłał grupy swoich ludzi na okoliczne planety, aby doszkolili stacjonujące tam wojska i podnieśli ich „la résistance”. Kaitońska generał Sun Mulan obawiała się ataku gargantuańskiego pretendenta, z kolei Yurviet, Goldoa i Ilthar zgłosiły chęć do udziału w potencjalnych walkach po drugiej stronie.

Nagle włączył się najbardziej niepokojący alarm, a pasy bezpieczeństwa ciasno przytłoczyły pasażerów do siedzeń.

– Wykryto pocisk! – krzyknął szofer, po czym zgasił silnik pojazdu.

Następnie aktywował system szybkiego chłodzenia, a chmura skroplonej pary osłaniała go przed czujnikami rakiety wystarczająco długo, by ta przeleciała tuż nad dachem. Kilkanaście metrów niżej powrócił do lotu, obserwując wybuch fuzyjny na ścianie arkologii, który nie zadał jej niemal żadnych obrażeń.

– Kto cię nauczył pilotować? – spytał z uznaniem Adam.

– Pan Grzegorz Koryski. Byłem wśród jego pierwszych uczniów.

Wtem prymarcha otrzymał wiadomość od jednego z oddziałów swojej obstawy.

– Mamy go… Nie, czekaj… Otruł się…

– Nieistotne. Potrzebuję was w windzie kosmicznej, będę tam za pięć minut.

Celem podróży był rozległy, kilkupiętrowy kompleks, obudowany wokół grubego na kilka metrów sznura z nanorurek węglowych, który ciągnął się wysoko ponad chmury. Na lądowisku czekało już czterech członków Prymarszej Obstawy. Byli to najwierniejsi żołnierze Protektoratu, przewyższający doświadczeniem i umiejętnością nawet diuków-protektorów. Ich wspomagane pancerze ozdobione były białym złotem i złocistą włókniną, do obu ramion zaś przytwierdzono im tarcze z kompozytu CTN, rozkładające się niczym wachlarz.

Dowódca poinformował, że dwa inne oddziały zabezpieczają okolice windy, a w porcie rozlokowany jest jeszcze jeden wraz z kilkunastoma Obrońcami Terry.

Następnie okrążyli go i udali się do środka windy. Tam natrafili na spory tłum ludzi. Byli to zarówno potomkowie dawnych narodów, jak i turyści oraz biznesmeni ze wszystkich kolonii.

Gdy prymarcha ich pozdrowił, ci błyskawicznie zwolnili miejsce na rozległej platformie w głębi pomieszczenia. Następnie utorowali mu drogę, trzymając się w bezpiecznej odległości od jego strażników. Kiedy pochód wkroczył do windy, z podłogi wysunęły się pancerne wrota, które uszczelniły jej wnętrze. Wtedy platforma uniosła spory fragment budynku i zaczęła piąć się po kablu, łagodnie przyśpieszając. Tymczasem Adam otrzymał wiadomość od okrętu, który miał go przetransportować na Mistran.

– Prymarcho, padły strzały w porcie. Dokowanie jest ryzykowne.

– Czekajcie tam. Protektorat się tym zajmie.

Peterson przywołał oddział swojej obstawy do zabezpieczenia terenu.

– Szykujemy się na najgorsze? – spytał dowódca.

– Tak jest… – odparł prymarcha, dobywając rewolweru.

W międzyczasie można było podziwiać widok z mikrokamer. Nad głowami rozciągał się Pierścień Równikowy. Była to otaczająca całą planetę megastruktura, połączona z powierzchnią dziesiątkami wind kosmicznych. Zbudowana była z olbrzymich segmentów scalonych sztucznymi mięśniami sterowanymi przez komputer. Zawierała w sobie dziesiątki stoczni, portów, magazynów, a także oddziały najważniejszych korporacji oraz jako jedyna mogła obsłużyć ruch w Układzie Słonecznym.

W połowie drogi na Pierścień Równikowy wyklarował się obraz dwunastu orbit Roju Dysona. Była to operowana ze stacji serwisowej na Mercurym chmara satelitów okrążających Słońce i przekazujących zebraną zeń energię laserem do specjalnych stacji, które rozdzielały ją po wszystkich planetach i księżycach. Choć miały po sto kilometrów średnicy, z tej odległości wyglądały jak zagęszczenie odległych gwiazd. Za budowę i konserwację megastruktury odpowiadała korporacja DysonNRG, która posiada setki takich tworów i podpisuje liczne kontrakty z Administracją Kolonialną w kolejnych tysiącach układów.

Po dotarciu na orbitę prymarcha rzucił jeszcze okiem na Terrę. Pomiędzy ogromnymi połaciami zieleni widział tętniące życiem aglomeracje. Największa z nich leżała na samym wschodzie Azji i obejmowała pięć dystryktów. Adam dostrzegł również Klasztorną Fortecę Protektoratu, wkomponowaną w pasmo górskie, w miejscu znanym niegdyś jako Szwajcaria.

Było to najtrudniejsze do zdobycia miejsce na planecie, chronione polem ostrzału dwunastu dział obrony planetarnej, potężną baterią przeciwlotniczą, niezdobytymi murami z mnóstwem wież i systemów ochrony aktywnej oraz rozległym kompleksem podziemnych bunkrów. Tam właśnie rezydował Lord-Protektor Jeremiah Rekter – zwierzchnik zbrojnego ramienia Rządu Prymarchów, jakim był Protektorat.

Kiedy platforma dotarła na pierścień, a drzwi zjechały na sam dół, oczom drużyny ukazało się przestronne pomieszczenie otoczone balkonem i obstawione kilkunastoma żołnierzami Piechoty Liniowej, uzbrojonych w najcięższą broń, jaką mogli znaleźć.

Członkowie obstawy błyskawicznie ustawili się przed prymarchą, a ich tarcze rozłożyły się i pokryły barierą energetyczną. Po przyjęciu pierwszej sesji ostrzału wyprowadzili kontratak z wolnych rąk i przygwoździli przeciwnika. Następnie utworzyli wokół Adama ruchomą twierdzę i zaczęli przedzierać się na drugą stronę, eliminując znaczną część wrogich sił. Wtedy dwóch Obrońców Terry wparowało do hali przez główny korytarz.

Jednak dowódca oddziału dostrzegł, że wystrzelili oni rakiety w ich stronę. Natychmiast wyskoczył na pędnikach i zgarnął obydwie na tarczę.

Następnie odwrócił się i równoczesnym kopnięciem zbił przeciwników z toru lotu. Ci jednak zdołali zdjąć część presji z piechoty, która chętniej wychyliła się zza osłon.

Tymczasem prymarcha dostojnie kroczył między pozostałymi strażnikami i strzelał z rewolweru przez luki między ich tarczami. Zdrajcy z Protektoratu atakowali jednak formację z różnych stron, unikając starcia z dowódcą obstawy. Kiedy piechota się wycofała, drugi członek zdrajców dołączył do towarzysza, ale to okazało się bardziej ryzykowne dla Adama.

Nagle z korytarza wyskoczył kolejny przyboczny prymarchy i starannie manewrując pędnikami, uderzył nogami w jednego ze zdrajców i z potężnym impetem wdeptał go w ścianę. Jego wspólnik był tym tak zaskoczony, że dowódca zdążył podlecieć do niego, pchnąć go w posadzkę i dobić dwiema rakietami fuzyjnymi w okolice głowy.

Peterson obejrzał pobojowisko. Od razu skontaktował się z dowódcą Protektoratu.

– Lordzie Protektorze! Twoi ludzie mnie zaatakowali.

– Nie do końca, prymarcho. Słyszałeś o Zbawcach Terry?

– Możliwe.

– Diuk-protektor z Serlany i jego ludzie złamali się i poparli Azcarragę. O ich lojalności miała przeważyć broń biologiczna nowego typu, nad którą pracują Odkupiciele.

– Więc na to brali pożyczkę… Mam nadzieję, że niebawem poznam szczegóły.

Jednostka klasy Decadence zabrała Adama z pierścienia. W luksusowym biurze pokładowym spotkał swoją asystentkę, Marię Navarrę, szczupłą panią w średnim wieku. Był tam również Gordon Lynx, szef Oczu Prymarchy – człowiek o skórze bladej jak ściana i pozbawionej wszelkiego włosa. Jego instytucja zrzeszała wydziały specjalistów odpowiedzialnych za tropienie i infiltrację niebezpiecznych ugrupowań, audytowanie korporacji, zwalczanie korupcji w rządzie i kontrwywiad. Ponadto współpracowała ona z masą lokalnych organizacji szpiegowskich, jeszcze bardziej poszerzając siatkę koneksji.

Obok Lynxa siedział Xavier Giraund.

– Nie jesteś tutaj przypadkiem – powiedział prymarcha do dyplomaty.

– Pomoże nam uzupełnić kilka faktów – powiedział Gordon. – Przeczytaj, co ci wysłałem.

Xavier uruchomił holoekran i otworzył plik.

– Wygląda na to, że udało się ustalić tożsamość kilku członków zespołu badawczego, zanim cały zespół zniknął z radaru. Jednym z nich jest kierownik projektu…

Kiedy przerzucił stronę, jego twarz zbladła, a oczy wyszły na wierzch.

– Anita… Skalikova…

– Ta z ekspedycji? – spytała Mary.

– Jest tu zdjęcie z dokumentacji… Tak, to ona. Czyżby pracowali nad próbką numer dwadzieścia sześć?

– Zaraz… – wtrącił Gordon. – Z ekspedycji przywieziono dwadzieścia pięć…

– Pamiętam, jak rozmawiałem o niej…

– Co było w tej próbce? – spytał łagodnie prymarcha.

– Istota – odparł Xavier. – Bardzo nietypowa…

– Wiesz coś więcej?

– Wiem, że niedobitki sił Sleidana nadal kręcą się po tamtejszych układach, obserwacja tunelu spektrometrami ukazała zaś, że jedną z planet, które odwiedziliśmy, pokrywa pięciokilometrowa warstwa kopii naszej sondy…

– Toż to casus belli! – rzekł prymarcha.

– Mogę przesłuchać moich znajomych z załogi. Oni będą znać odpowiedzi. Zaufają mi… – stwierdził Xavier.

– W jaki sposób?

Wtedy Mary włączyła swój holoekran.

– Tydzień temu technicy z Assim zainstalowali na Mistranie eksperymentalny system komunikacji…

Xavier strzelił palcami i wskazał Mary Navarre.

– Dziękuję pani – powiedział. – Ale możliwe, prymarcho, że będę musiał zebrać całą grupę…

– Zadecyduję na bazie tego, co usłyszysz od swoich znajomych.

W tym czasie statek minął pierścień kolonii garnizonowych, znany jako Zewnętrzny Mur Terry, i ruszył w stronę stolicy sojuszu.

Przesłuchanie Grześka

Zaraz po lądowaniu na Mistranie Xavier pośpiesznie udał się do pomieszczenia z eksperymentalnym systemem komunikacji, wysyłając po drodze list na Hurrikan. Zastał tam krąg skórzanych foteli wyposażonych w skanery na zagłówkach. Operator posadził go na jednym z nich i rozpoczął sekwencję.

Maszyna skopiowała zawartość jego neurodysków, a sztuczna inteligencja przeanalizowała miliony jego rozmów, aby przygotować symulację charakteru. Następnie ów pakiet danych został przeprowadzony przez przekaźnik kwantowy i wysłany do celu.

Po kilku godzinach podróży i kwadransie oczekiwania na bohatera niebieski hologram Xaviera, wyemitowany przez zwykłą kamerę, pojawił się na środku pokoju przesłuchań. Za biurkiem natomiast siedział Koryski. Miał on na sobie czarno-złoty mundur Jastrzębi z Hurrikan, rozpiętą pilotkę i ciemne okulary.

– No cześć – przywitał się. – To jakieś nowe…

– Nieistotne. Mam kilka szybkich pytań. Dotyczących Anity… Jak blisko ze sobą byliście?

– W jakim sensie?

– Może inaczej. Czy podczas ekspedycji doszło do zbliżenia, czy może pozostała ona „in tacto”?

– Masz na myśli…? – Grzesiek zaczął piłować ręką w powietrzu i pogwizdywać.

– Tak, mam na myśli… – Xavier kilkukrotnie klasnął w wierzch swojej dłoni.

– No… tak. A czemu…?

– Czyli ci zaufała. Powiedziała, gdzie się udaje?

– Zależy, po co ci to wiedzieć…

– Słuchaj… Ona pracuje dla Azcarragi. Ukradła próbkę numer dwadzieścia sześć. Nie możemy jej zlokalizować, odkąd opuściła stację.

– I co z nią zrobicie?

– Stary, rozumiem, że ci na niej zależy. Ale ona cię wykorzystała…

– Planowała to od początku?!

– Na bieżąco. Po prostu znalazła okazję i chciała się odwdzięczyć.

Grzesiek zdjął okulary, a łzy napłynęły mu do oczu.

– Czyli jednak… – westchnął i pociągnął nosem.

– Tak… – szepnął Xavier.

– Po tych wszystkich zwierzeniach…

– Wiesz, gdzie się udała?

– Mówiła, że na Yurviet…

– Yurviet!? A my szukaliśmy na Orlanie, dwadzieścia parseków dalej…

– Dlaczego?

– Bo jest tam zaawansowane laboratorium mikrobiologii, poparcie Odkupicieli przekracza dziewięćdziesiąt procent oraz tam właśnie dezaktywowano jej bilet. Ale najwyraźniej wymknęła się wcześniej… Tylko dlaczego Yurviet?

Tymczasem Grzesiek obrócił się na krześle.

– Dlaczego mnie to spotyka…?

Na tym zakończyło się przesłuchanie. Kilka godzin później jego zapis dotarł na Mistran. Przeglądając go, Xavier zawiesił się i uronił łzę.

– Dobra… – powiedział, pociągając nosem. – Teraz na stację…

Przesłuchanie Simona

Hologram Xaviera pojawił się, gdy tylko doktor Harris usiadł za biurkiem.

– Witaj – powiedział lekarz. – Podobno masz jakieś pytania.

– Dokładnie. Chodzi o próbkę numer dwadzieścia sześć. Wiesz coś na jej temat?

– Czytałem notatki. Mogę wyrecytować z pamięci…

– Wystarczy streszczenie.

– To jest kolonia organizmów jednokomórkowych zdolna wytworzyć jakiś rodzaj kolektywnej świadomości… Rozmawiała z nią przez ten sekiriański aparat.

– Powiedziała coś?

– Że są jednią.

– A czym jest „jednia”?

– Jednia to oni… albo jakieś Archeos…

– Nie rozumiem.

– Ja też. Istota mówiła pojedynczymi słowami, bardzo enigmatycznie.

– Masz coś jeszcze?

– Ma siedemdziesiąt osiem płci, rozmiar zbliżony do ludzkiego zarodka w czwartym tygodniu, w planach eksperymenty na pewnym grzybie z Yurviet…

– Pisała dlaczego?

– Domyślam się, że potrzebowała organizmu o podobnych właściwościach.

– Mogłaby spróbować użyć jego genomu, aby obejść pewien niepokojący fakt… – Xavier pochylił się do Simona.

– Czemu niepokojący?

– Otóż dziewięćdziesiąt osiem procent genów tej istoty zostało sztucznie dezaktywowane. Kto wie, co ona potrafi…

– Na szczęście jest w dobrych rękach.

– No właśnie nie – powiedział, po czym streścił mu sytuację z Anitą.

– Niemożliwe… – odparł Simon z niedowierzaniem. – Ale że Grześka…?

– Znasz ją najdłużej. Byłaby do tego zdolna?

– Potrafi być bezwzględna… ale z pewnym umiarem.

– Cokolwiek powstanie z oczyszczenia genu istoty, może zostać zrzucone na Tegeę. Prawdopodobnie z jakimś dodatkiem.

– I cała ich cywilizacja przestanie działać?

– To jest pytanie do kogoś innego. To i parę innych…

Przesłuchanie Wojtka

Hologram Xaviera pojawił się przed Wojtkiem.

– Poryciuch…

– Żyroskop… Kopę lat!

– Dobrze cię widzieć, stary. Podobno się nawróciłeś?

– Nie… Skąd ten pomysł?

– Plotki jakieś… Dobra, do rzeczy. Jest problem, który tylko ty możesz rozwiązać. Chyba…

– O co chodzi?

– Pamiętasz przeprogramowaną sondę von Neumanna na Kryssalei?

– Tak.

– Przejęła powierzchnię planety. Warstwa kopii sondy von Neumanna jest gruba na kilometry.

Słysząc to, Wojtek złapał się za głowę.

– Czyli jednak… Nie opanowali jej… Nie doszacowałem jej możliwości…

– Da radę je wyłączyć? Wirusem jakimś?

– To dobra myśl. Ale nie będziemy ich wyłączać…

– Dlaczego?

– Na tym etapie sonda replikuje się szybciej, niż wirus się roznosi. Gdyby te zainfekowane atakowały czyste, po czym obróciły się przeciwko sobie… To by mogło działać…

– Zajmiesz się tym?

– Nie mam innego wyjścia. Muszę to odkręcić.

– Doskonale. Następna kwestia. Znasz plany Azcarragi?

– Mniej więcej…

– Myślisz, że mają one szansę powodzenia?

– A dlaczego pytasz akurat mnie?

– Bo jesteś doświadczonym informatykiem. A tu trzeba kogoś, kto umie myśleć jak maszyna.

– Maszyna myśli głównie na przykładach. Kiedy Grzesiek odzyskał węzeł na Dolomarze, to co działo się na okolicznych planetach?

– Otóż trzy najbliższe układy przeszły w defensywę.

– Czyli ich protokoły mogą działać niezależnie od kontaktu z bazą…

– Ponadto przyleciały na nie okręty z czwartej kolonii, uznaną za nieaktywną od końca wojny pięć-jeden.

– Utrata połączenia z dowództwem może je aktywować.

– Zatem będą mogli się ponownie zorganizować.

– Teraz rozważmy najgorszy scenariusz. Tegea zostaje zniszczona, po czym aktywuje się protokół, który uruchamia wszystkie wyłączone bazy i rzuca wszystkie możliwe jednostki do walki.

– To będzie największy konflikt w historii galaktyki. Wojna pięć-jeden to przy tym zamieszki. Dobrze, że powiedziałem Grześkowi…

– Co powiedziałeś?

– Że Anita go wykorzystała…

– Jesteś pewien, że to prawda?

– No właśnie… nie…

Wojtek zerwał się z krzesła.

– Zrozum, to sprawa wagi państwowej. Teraz wiemy, gdzie jej szukać – roześmiał się Poryciak.

– Więc teraz będziesz musiał się z nim ścigać…

– Co to znaczy?

– Opowiem ci pewną historię z akademii na Hurrikan. Pewnego dnia Grzechu dowiedział się, że ktoś sprzątnął mu dziewczynę sprzed nosa, a była to jedna z jego największych miłości. W przypływie furii postanowił normalnie gościa zastrzelić. Całą drogę próbowałem go zatrzymać, ale nie chciał słuchać, a ze wszelkich chwytów wyślizgiwał się jak mydło. Dosłownie pod drzwiami tego gościa udało mi się przekonać go, by odłożył broń.

– Czy to znaczy, że…?

– Dokładnie! Więc powiedz, gdzie jest Anita? Muszę tam lecieć.

– Weź Chucka i Simona i udajcie się na Yurviet. Tam się spotkamy.

Król-Filozof

Delgar Ar’hadran siedział w swoim surowo wykończonym biurze i korespondował z wysoko postawionymi filozofami. Przy każdym liście drapał się po skroni, tuż pod rzędem trzech zrogowaciałych wypustek. Kiedy argumentował swoją decyzję w sprawie przyśpieszenia budowy fortyfikacji na kilku planetach, odwiedził go zwierzchnik sił zbrojnych Garganty, Generał-Filozof Algan Mar’hur.

Miał on masywną posturę, dwie linie zrogowaciałych guzków, biegnące wzdłuż jego szczęki, a ubrany był w kolczy płaszcz z ukrytym pistoletem gwoździowym i rgladanowymi wkładkami pancernymi. Słynął on z niezrównanego zmysłu taktycznego i mistycznej wręcz zdolności wykrywania słabych punktów w obronie, zarówno w bitwie, jak i podczas debaty.

– Panie… – powiedział generał, kłaniając się subtelnie. – Pretendent zaatakował. Sądzę, że należy przekierować manipuły pancerne z sektora trzydzieści cztery-siedem.

– To jest ten najbliżej tunelu?

– Zgadza się.

– Więc muszą one tam zostać i być gotowe do ataku…

– Ale panie… Prymarchat Ludzkości deklarował pełną odpowiedzialność za „wszystko, co znajdą po drugiej stronie”.

– Teraz będą obowiązywać postanowienia Senatu. A skoro kolonie Prymarchatu są bezpośrednio zagrożone, będzie on wnosił o wojnę z Dominium. Najprawdopodobniej poprą go wódz Botiary i nestorka Kelparu, są bowiem narażeni w drugiej kolejności. Tylko Arcyprorok wniesie o metodę dyplomatyczną, Tegea i Sekiris zaś będą zajęte walką z Odłączonymi. Dostrzegasz potencjalne konsekwencje tego układu?

– Teraz tak… – odparł generał, po czym popadł w zadumę. – Czy nie powinniśmy dosłać po dwie manipuły ciężkozbrojnych na planetę?

Wtem Delgar wysłał odpowiedź na list i rzucił okiem na zegar. Następnie wstał i założył na ramiona królewski płaszcz. Był on wykonany z mnóstwa cienkich, rgladanowych płytek, na których wygrawerowano gargantuańskim pismem glificznym prawo ustanowione według Drogi Mądrości. Pod połą ukryty był pistolet i granat wypełniony substancją zwaną piantonem.

– Zdążę jeszcze odwiedzić jadalnię – rzekł generał-filozof, kierując się do wyjścia. – Zechcesz mi towarzyszyć?

Gargantuanie przeszli przez korytarz pokryty płaskorzeźbami opisującymi czyny i życiorysy poprzednich królów-filozofów. Każdy z nich został uznany przez Konsensus Filozofów za najmądrzejszego z najmądrzejszych i obarczony zadaniem rozstrzygania patowych debat, krzewienia Drogi Mądrości i wyznaczania kierunku długofalowego rozwoju państwa. Po drodze Ar’hadran wezwał na miejsce szefa Królewskiego Wywiadu, Szpiega-Filozofa Malana Har’tera.

Był to szczupły Gargantuanin, który miał przylegającą do lewej skroni linię trzech falistych rogów, a jego skóra była szara jak popiół. Do jego obowiązków należało tropienie i monitorowanie wpływów zewnętrznych oraz rozmaitych układów i spisków. Ponadto był on ekspertem w szeroko pojętym szpiegostwie przemysłowym, a obeznaniem w ksenopolityce potrafił nieraz zagiąć samego króla.

Na miejscu wszyscy trzej usiedli wokół skraju długiego stołu. Zanim kelner przyniósł im zupę, Delgar wyciągnął z płaszcza prywatny zestaw sztućców. W międzyczasie generał pobieżnie wytłumaczył Malanowi swój pomysł.

– Nie rozciągnie to naszych sił za bardzo? – zapytał szpieg.

– Już są rozciągnięte. Gdyby spróbować zoptymalizować ich rozkład…

– Jedno musisz uwzględnić. Pretendent opiera swą doktrynę na cybernetycznych protezach i eksperymentalnych kompozycjach rgladanu. W pierwszej kolejności będzie chciał przejąć fabryki procesorów i odlewnie.

Wtedy kelner przyniósł do stołu trzy głębokie talerze z zupą. Król zamieszał w niej, nabrał trochę na łyżkę i wlał z powrotem. Filozofowie dostrzegli, iż jej srebrna powierzchnia zmatowiała.

– Rozumiem… – powiedział Har’ter. – Wywiad musi sprawdzić przeszłość wszystkich kucharzy w pałacu.

– Zinfiltrował Gargantę… – rzekł Delgar, drapiąc się po skroni. – Tylko w jakim stopniu…?

– Panie – wtrącił Algan. – Wezwać oddział Straży królewskiej na dworzec?

– Tak. Oraz mojego sobowtóra. Wyruszamy bezzwłocznie.

Pałacowy dworzec kolejowy składał się z czterech peronów, dźwigów towarowych i dużej przestrzeni dla pasażerów. Na dwóch masywnych szynach stał opancerzony rgladanem pociąg oraz jego bezzałogowa atrapa o jeszcze większej wytrzymałości, która miała brać na siebie wszelkie pułapki i zasadzki na jej drodze.

Przed gmachem dworca, w towarzystwie sobowtóra króla, stało sześciu członków Straży Królewskiej. Byli to elitarni żołnierze, którzy na standardową zbroję płytową zakładali egzoszkielet wspomagany dodatkową warstwą pancerza na całym ciele. Ich bronią były przytroczone do łokci podwójne nitownice szybkostrzelne, zwykle montowane w gargantuańskich wozach bojowych. W drugiej ręce zaś znajdowała się gruba, rgladanowa pawęż pokryta profilowanym żebrowaniem.

Jednak najtrudniejszy do złamania był ich lodowaty umysł, pozbawiony wszelkich emocji i odporny na strach, prowokację i iluzję. To czyniło z nich doskonałą jednostkę do ochrony filozofów w strefach największego zagrożenia.

– Panie… – powiedział nieśmiało sobowtór. – Obawiam się, że mogą tę atrapę zwyczajnie przeczekać…

– Wiem – odparł Delgar. – Dlatego wsiądziesz właśnie do niej. Do głównego wagonu trafią manekiny.

– A co z nami? – spytał Malan.

– Udamy się do windy kosmicznej, ale w inną stronę. Wy! – Wskazał na strażników. – Pójdziecie z nami.

Gdy filozofowie z obstawą ruszyli w stronę tylnego wyjścia, generał Algan próbował zrozumieć misterny plan króla.

– Będziemy szli przez tylne alejki?

– Tylko do pewnego momentu. Zależy od powodzenia misji sobowtóra. A właśnie… Przekaż ciężkozbrojnym, by zgromadzili się wokół windy kosmicznej.

– Tej, do której idziemy?

– Tej, do której mieliśmy iść. Drugą mają pominąć.

Jak tylko pociąg ruszył z peronu, grupa wyszła z pałacu i skierowała się do obszaru mieszkalnego. Był on zabudowany gęsto, ale optymalnie, mieszkańcy zaś wprowadzili parę praktycznych usprawnień. Członkowie Straży Królewskiej ostrożnie zaglądali w każdy zakręt i przejście, a Har’ter tymczasem pisał coś w swoim tablecie.

– Udało się – oznajmił. – Wywiad podłączył się pod komórkę pretendenta. Teraz możemy śledzić korespondencję ich dowództwa…

Nagle przyszła wiadomość od sobowtóra Delgara: Miałeś rację, panie. Pociąg został zniszczony.

Odpowiedział: Zgodnie z planem. Wojsko zmierza w kierunku windy kosmicznej. Graj swoją rolę jak najlepiej.

Zaraz potem kolumna dotarła do jednej z głównych arterii miasta. Wśród gęstych zabudowań jawiła się ona niczym ziejąca otchłań. Środkiem szerokiej ulicy, po specjalnych korytach, kroczył na czterech nogach Han’gilgar. Był to wysoki na dwanaście metrów automaton, używany przez budowniczych i służby ratownicze. Z boków jego korpusu w kształcie cygara wystawały ramiona z dyszami gaśniczymi i mrowiem narzędzi, pośrodku zaś znajdował się emiter przemysłowego fabrykatora, który wyglądał jak oko i mógł być używany do dosłownego rzeźbienia w krajobrazie. Oprócz niego nie było w okolicy żywej duszy.

Kiedy maszyna minęła bohaterów, ci ostrożnie zaczęli przekraczać ulicę. Straż Królewska otoczyła filozofów i obserwowała boczne alejki. Wtem do szefa wywiadu dotarł komunikat przechwycony z wrogiego dowództwa: Czyli tamten był sobowtórem. Wyeliminować cel. Pozostałych filozofów pojmać.

Nim Malan przeczytał do końca, kilku ciężkozbrojnych zaatakowało konwój od prawej flanki, natomiast grupa uzbrojonych mieszkańców uderzyła od przodu. Algan machinalnie zastrzelił jednego z nich, a strażnicy bezzwłocznie podnieśli tarcze i zareagowali ogniem, jednocześnie formując półkolistą ścianę. Buntownicy stracili czterech swoich i zostali przygwożdżeni za osłonami.

Filozofowie próbowali wycofać się z otwartej przestrzeni, lecz zauważyli kolejną ekipę rebeliantów, zamykającą im drogę ucieczki. Król rzucił granatem w ich kierunku. Ładunek piantonu wielkości paczki papierosów został rozpieczętowany i od razu zaczął się pienić oraz puchnąć, aż utworzył trzymetrową barykadę ciągnącą się w poprzek uliczki. Następnie piana lekko opadła i stwardniała niczym błyskawicznie schnący beton, zabezpieczając tyły eskorty.

Wrodzy żołnierze odważnie napierali, gdyż nity z broni musiały trafić ich pod odpowiednim kątem, aby nie odbić się od zbroi. Po chwili dołączyły do nich jeszcze dwa oddziały, które uzupełniły straty z nadwyżką.

Wtem Delgar spojrzał w nieosłoniętym tarczami kierunku. Zobaczył, jak z bocznej uliczki wytacza się czołg pościgowy. Był to niewielki, niezwykle żwawy pojazd gąsienicowy pokryty nachylonymi płytami rgladanu. Zazwyczaj wykorzystywał on przełom wykonany przez cięższe wozy bojowe, aby oflankować przeciwnika i ostrzelać go przeciwpancernym działem nadprzewodnikowym. Król natychmiast dał znać swojej obstawie, widząc, jak pudełkowata wieża bezzałogowa z grubą lufą odwraca się w ich stronę.

– Padnij na ziemię, panie! – krzyknął jeden ze strażników.

Następnie wskoczył on przed króla-filozofa, oparł się kolanem o ziemię i mocno się pochylając, ustawił tarczę w kierunku działa i ułożył ją pod bardzo dużym kątem. W momencie trafienia wolframowy penetrator rozprysł się w drobne okruchy, a egzoszkielet przeniósł siłę uderzenia na chodnik, łamiąc przy tym granitową płytę.

Po nieskutecznej próbie uszkodzenia cofającego się pojazdu strażnik w ostatniej możliwej chwili zerwał mu gąsienicę. Tymczasem inny członek straży został dwukrotnie przewiercony na wylot gorącym promieniem wiertła fuzyjnego.

– To był twój plan, panie? – spytał zaniepokojony Algan.

– Spokojnie. Skoro atrapa pociągu przetrwała, plan się powiedzie…

Nagle drugi strażnik upadł z łoskotem na ziemię.

– Jeśli atrapa zachowała prędkość kursową, rezultat nastąpi za trzy… dwa… jeden…

W tym momencie Malan otrzymał kolejną przechwyconą depeszę: Król-filozof jednak dotarł do windy kosmicznej. Atakujecie sobowtóra.

Wtedy wrogie siły przerwały ostrzał i ruszyły w kierunku nowego celu. Delgar rozejrzał się po okolicy, drapiąc się po skroni.

– Raczysz wyjaśnić swój plan? – spytał generał. – Na moje oko wydawał się niedorzeczny.

– Dlatego zadziałał. Zauważyliście, że pretendent przygotował się na użycie sobowtóra i zmianę trasy? Gdy więc atrapa dotarła na miejsce, jego oficer rozsądnie uznał, że nasza kolumna miała odwrócić jego uwagę i że wysłałem sobowtóra w towarzystwie dwóch filozofów i ochrony dla jednego filozofa, aby sztucznie podnieść jego wartość strategiczną.

– Właśnie dlatego będę bronił twojego tytułu. Czy wezwać ciężarówkę pancerną?

– Tak. Tylko przekaż kierowcy, aby podjechał od strony południa.

Generał

Alpha Prime siedział wraz z resztą bioprocesorów generalicji w Najwyższym Sztabie Dowodzenia. Była to rozległa, potężnie uzbrojona forteca, która w pewnym sensie żyła na własną rękę. Dowódcy analizowali spływające do niej informacje ze wszystkich opanowanych planet, posiłkując się abstrakcyjnie potężnym superkomputerem. Porozumiewali się niezwykle złożonym alfabetem fotosygnałowym wykorzystującym błyskawiczne miganie dwóch kolorowych lampek.

– Dezercja siedemdziesiąt cztery w toku – zakomunikował Epsilon Prime.

– Uruchomić protokół: interwencja – odparł Alpha. – Przemieszczenie: regimenty Epsilon trzysta czterdzieści sześć, trzysta osiemdziesiąt. Cel: odcinki od czternaście S do dwadzieścia pięć S.

– Zapytanie: poziom zagrożenia atakiem sił Dominium – wtrącił Delta.

– Poziom nikły. Ryzyko wojny domowej innych ras: wysokie. Ryzyko rozpadu Zjednoczonej Galaktyki: wysokie.

Nagle bohater otrzymał wyczekiwaną wiadomość.

– Przybyło poselstwo Sekiris.

– Zapytanie: identyfikacja.

– Jeden. Imię: Vil’tuhr. Funkcja: arbiter gildii Sek-Islar. Dwa. Imię: Tor’rhyss. Funkcja: mistrz gildii Sek-Rikkar.

Słysząc to, Alpha Prime odłączył się od generalicji, a maszyna podniosła go i umieściła w egzoszkielecie operacyjnym. Był to wysoki na dwa i pół metra, dwunożny mech o posturze konesera anabolików, uzbrojony w wyrzutnię rakiet na lewej ręce i obrotowe działko szynowe na prawej oraz dwie wieżyczki z podwójnym działkiem plazmowym. Miał bardzo twardy pancerz, system laserowej obrony aktywnej oraz szeroki wachlarz czujników i komputerów analizujących pole bitwy.

Generał machinalnie zaczął kroczyć do komory spotkań, gdzie czekali na niego sekiriańscy emisariusze. W tym celu musiał przemierzyć rozległy kompleks zabudowań, oparty na ruinach dawnego miasta-państwa. Należało ono do poprzednich mieszkańców planety, którzy siedem mileniów wcześniej stworzyli maszyny sterowane przez biologiczne procesory i skierowali je przeciwko swoim wrogom.

Tegeanie powstali bowiem, przynajmniej oficjalnie, w celu zapewnienia bezpieczeństwa planecie. Jednak w pewnym momencie zorientowali się, że największym dla niej zagrożeniem są ich twórcy, nieustannie wrzucający Tegean w kolejne krwawe konflikty. Ich eksterminacja zapoczątkowała kampanię podporządkowania sobie całej planety, później rozszerzonej na inne gwiazdy.

W końcu Alpha Prime dotarł do małego pomieszczenia z oknem, przez które widać było zadaszone lądowisko. Stało w nim dwóch Sekirian. Jeden miał na sobie purpurową togę wyszywaną złotą nicią, drugi zaś włożył szkarłatny płaszcz ozdobiony stalowymi ostrzami noży.

– Zapytanie: cel rozmów.

– Po pierwsze… – odpowiedział arbiter – dziękujemy za interwencję. Ale do rzeczy. Wraz z biegłym analitykiem Sek-Rikkar spróbujemy ustalić, co dokładnie sprowokowało Dezercję.

– Standardowa przyczyna: nagły skok siły militarnej przy granicy, opracowanie broni o znacznej mocy…

– Coś panu świta? – spytał Vil’tuhr. – Czy stworzyliście ostatnio coś wrednego?

– Ano… półtora miesiąca temu testy przeszedł Gigarewolwer…

– Zapytanie: specyfikacja.

– Jest to eksperymentalna bateria artyleryjska, zdolna w krótkim czasie wystrzelić sześć salw po trzy pociski na odległość ośmiuset kilometrów z hakiem. Ma być instalowany w naszych arsenałach oraz na pływających dronach…

– Zapytanie: kompatybilność ze statkami kosmicznymi.

– Sek-Fatir nie planuje nic takiego…

– Skąd wiesz?

– Po zamówieniach. Poza tym jest to broń mocno defensywna. Jej przeładowanie trwa trzy minuty.

– Hipoteza: odrzucona.

– Ponadto oddział gildii z zagrożonych regionów opracował… jakby to ująć… jednorazowe wyrzutnie dronów przeciwokrętowych, zdolne zadać poważne uszkodzenia całej flocie.

– O, proszę – rzekł arbiter. – A czy Odłączeni nie pochodzą z marynarki matrycy Epsilon?

– Potwierdzam – odparł Alpha.

– Dodam jeszcze, że na te planety wysłano nowy model minitorped. Ale ktoś zajumał jeden z transportów…

– Jeśli: Dezercja Siedemdziesiąt Cztery została zneutralizowana, to: aktywacja: Protokół: Interwencja wobec: pretendent.

– Więc proszę o poparcie Sekiris podczas zebrania.

– Niewystarczające dane. Odmawiam.

– Cały Alpha… Dobra, czas ruszać do windy kosmicznej.

Bohaterowie wyszli na lądowisko. Stamtąd rozlegał się widok na powierzchnię Tegei. Jej niebo było zasnute ciężkimi chmurami, miasta, góry i równiny skąpały się w nuklearnej zimie wieki temu, a opad radioaktywny unosił się na wietrze niczym śnieg. Było to pokłosie Wojny 5–1, kiedy to Korpusy Śmierci zostały zdziesiątkowane, a planeta po raz pierwszy znalazła się tak blisko upadku. Surowy klimat nie miał jednak najmniejszego wpływu na komfort życia bioprocesorów.

Sekirianie wsiedli do latającego samochodu, generał zaś został złapany w klamry Korpusowego Odzyskiwacza. Był to podłużny, insektoidalny pojazd o czterech wirnikach, przeznaczony do transportu lekkich jednostek, wspierania ich ogniem z dwóch ciężkich dział plazmowych oraz zbierania z pola walki wraków maszyn i oddawania ich do recyklingu.

Podczas szybkiego przelotu można było lepiej przyjrzeć się samemu miastu. W oczy najbardziej rzucały się chłodnie elektrowni atomowych, w których produkowano energię lub specjalne izotopy, używane w legendarnych na polach bitew kompaktowych głowicach nuklearnych. Były też oszklone dachy farm biomasy, rozległe fabryki, maszty dla sterowców transportowych, magazyny i hangary.

Wszystkiego strzegły umocnione punkty obrony przeciwlotniczej, gęsta sieć murów miejskich oraz wyrzutnie pocisków balistycznych ziemia – orbita.

Jednak w połowie drogi spośród budynków wystrzeliły dwa pociski ziemia – powietrze. Jeden z nich trafił w wirnik pojazdu emisariuszy i zmusił ich do awaryjnego lądowania gdzieś na dachu. Kolejny kierował się w stronę Alphy.

Widząc to, Odzyskiwacz zrzucił pasażera i przyjął głowicę na siebie. Generał zahamował nogami o ścianę, po czym zeskoczył na dach magazynu budowlanego.

– Mówi Tor’rhyss. Przeżyliśmy, ale arbiter jest ciężko ranny…

Słysząc to, Alpha momentalnie nakazał aktywację dwóch oddziałów Legionu Ostatniej Szansy i skierował je na spotkanie z rannymi i samym sobą. Wiedział, że dopóki nie wyeliminuje odłączonych Korpusowych Baterii, nie może wezwać transportu powietrznego. Zlokalizował je na moście prowadzącym do fabryki amunicji.

Po drodze spotkał oddział dziesięciu głęboko zmodernizowanych jednostek korpusowych, z ciemnozielonym pancerzem z ciężkiego kompozytu elektroutwardzanego. Były też nieco większe i miały specjalny reaktor, który kosztem skróconej żywotności mógł w pełni zasilić wszystkie podzespoły, eliminując potrzebę kalibracji i wszelkie jej wady.

To sprawiło, że stali się piechotą podstawową o skuteczności jednostki elitarnej, zdolną zarówno do przełamania wrogiego oporu, jak i łagodnego przekierowania go na niekorzystną pozycję.

Na miejscu zastali bramę kompleksu obstawioną przez wrogą piechotę, za która schowały się pająkopodobne mechy z wyrzutniami rakiet wycelowanymi zaraz za plecy kolumny. Alpha ruszył z legionistami do sforsowania mostu. W międzyczasie wezwał drugiego Odzyskiwacza i zdalnie dezaktywował zabezpieczenia składu. W połowie drogi jego obstawa otworzyła w kierunku przeciwników niszczycielski ogień. Kiedy Baterie schowały się w bramie, pojawiły się dwa Korpusowe Goliaty.

Wtedy Alpha dostrzegł pomiędzy nimi rozszczelnione okno wentylacyjne i strzelił w nie rakietą. Magazyn wyleciał w powietrze z mocą kilkuset ton trotylu, dosłownie zdmuchując wrogą piechotę i artylerię. Gdy legioniści dobili uszkodzone Goliaty, generał usłyszał za sobą niepokojące odgłosy.

Okazało się, że trzy odłączone Odzyskiwacze wyleciały spod mostu i zaczęły zrzucać oddziały Korpusowych Jednostek. W oddali bohater zauważył również nadciągającą Korpusową Kanonierkę, która wycelowała rakiety i działa szynowe w stronę jego oddziału. Była ona mocniej opancerzona od Odzyskiwacza i miała sześć potężnych wirników, dzięki którym mogła transportować Korpusowego Goliata. Tutaj jednak została użyta jako ciężkie wsparcie ogniowe z powietrza.

Tymczasem Alpha Prime zobaczył po przeciwnej stronie w oddali wezwaną jednostkę transportową. Wiedział, że musi reagować szybko, jeśli chce mieć z jej przybycia jakikolwiek pożytek.

– Aktywacja: Protokół: Rekalkulacja taktyczna.

Alpha zaczął analizować sytuację z wykorzystaniem pełnej mocy obliczeniowej. To, co w rzeczywistości trwało ułamki sekund, w jego głowie rozciągało się na całe minuty, podczas których wydzielał cele dla legionistów. W każdy transporter wymierzył po trzy wyrzutnie rakiet, a działka plazmowe i wieżyczki skierował na piechotę, pomijając tych, co i tak spadną z mostu. Swe obracające się lufy wymierzył w kokpit kanonierki, baterię przyjaznego Odzyskiwacza zaś w jej wirnik.

Kiedy zatwierdził wprowadzone zmiany, przeciwnik w jednej chwili stracił wsparcie powietrzne i połowę żołnierzy, którzy przed niechybną porażką zdołali ubić trzech członków obstawy. Tymczasem bohater wygasił przegrzane jednostki obliczeniowe, po czym sprowadził pomoc dla rannych Sekirian i przetransportował ich do windy kosmicznej.

Arcyprorok

Kapelan Straży Świątynnej imieniem Khragar pędził na złamanie karku przez marmurowy korytarz, czytając w międzyczasie raporty na holoekranie. Gdy dotarł pod sanktuarium umieszczone w otoczonej kolumnami rotundzie, chwycił czterema rękami za ciężkie drewniane wrota i zapierając się wszystkimi odnóżami krocznymi, otworzył je.

Na środku wysokiej, kolistej sali, obrośniętej mnóstwem aromatycznych ziół, stał Arcyprorok Kharakorkh. Nosił on zieloną szatę ze skromnymi srebrnymi wykończeniami. Wyglądał podobnie do aspiriańskiego kapłana, ale był wysoki na dwa i pół metra oraz pozbawiony histosporów na odwłoku.

Należał on bowiem do Wizjonerów – legendarnej czwartej kasty aspiriańskiego społeczeństwa, powstałej w wypadku przy budowie kurhanu. Liczyła ona mniej istot, niż jest palców u ludzkiej dłoni. Tak samo, jak oni, Kharakorkh umiał zresetować proces dojrzewania swych komórek, przez co był biologicznie nieśmiertelny. Znał również tajemną sztukę rozmowy z kurhanami. Za jej pomocą stworzył on aspiriańskich duchownych i nadał ich ciałom niezwykłe właściwości.

Wizyta Khragara wyrwała go z głębokiej medytacji. Spojrzał więc na niego rzędem czterech winogronowych oczu, a spokój i wyrozumiałość promieniowały z jego oblicza.

– A więc stało się… – powiedział łagodnym, ale charyzmatycznym barytonem. – Powiedz… Jak poważne to jest?

– Mury Miasta Świątynnego zostały przełamane w przynajmniej trzech miejscach – odparł kapelan. – Siły Nadzorców skupiają się na blokowaniu ulic, a znaczna ich część kieruje się do Wielkiego Kurhanu…

– Chcą go zatruć… – pomyślał Arcyprorok. – Tego zadania nie powierzyliby zwykłemu żołnierzowi… Tam będzie jeden z nich. Każ obrońcom pojmać go i przesłuchać. Jak zaś wygląda droga do windy kosmicznej?

– Sytuacja zmienia się szybko. Na szczęście przezorny brat-kapelan Grakhor sprowadził z Terry wojskowy sprzęt. Powinien czekać w atrium wraz z oddziałem Straży Świątynnej.

– Zatem ruszajmy.

Po krótkim spacerze bohaterowie znaleźli się w rozległym pomieszczeniu z ozdobną kolumnadą i czerwonym dywanem. Zobaczyli tam ośmiu Aspirian podobnych do trutni, ale wyraźnie większych i wyposażonych w wyrastające z ich ramion niewykształcone odnóża z kolcami jadowymi. Mieli na sobie lśniące seledynową poświatą pancerze leczące, wspomagane umieszczoną przy łokciu tarczą energetyczną piechoty liniowej, a uzbrojeni byli w ciężką broń kupioną od ludzi, Gargantuan i Sekirian.

Wyposażenie to, w połączeniu z naturalną lekkością kroku, czyniło z nich niezwykle mobilną piechotę przełamania. Tak długo, jak mieli w zbiornikach choć trochę histosporów, mogli kontynuować natarcie, błyskawicznie regenerując potencjalnie śmiertelne obrażenia. Straż Świątynna cieszyła się wielką renomą, jej kapelani zaś pełnili funkcję oficerów polowych oraz najwyższego dowództwa.

Aspirianie stali wokół Grakhora, który ostrożnie wyglądał przez uchylone wrota wejściowe, patrząc w kierunku dziedzińca, skąd docierały odgłosy walki oraz zbłąkane pociski. Widząc to, Arcyprorok od razu zarządził opuszczenie przybytku przez koszary straży. Po drodze każdy z duchownych wziął po dwie tarcze piechoty i założył je na górnej parze rąk. Zdążyli również rzucić okiem na świątynny dziedziniec.

Był to skupiający kilka szerokich uliczek plac, wyłożony mozaiką z wielobarwnych skał i pokryty zbudowanymi naprędce barykadami, obsadzonymi żołnierzami Nadzorców. Prowadzili oni natarcie na bramę przybytku, bronioną przez oddział straży. Pomiędzy nimi znajdowały się Śpiewające Schody, znane ze specjalnej poręczy, czyli złożonego systemu rur, dzwonków i gwizdków, które wygrywały melodie z każdym podmuchem wiatru. Teraz były one uszkodzone, zabarykadowane, pokryte zwłokami przeciwników i naciekami z roztopionego marmuru.

– Paskudny widok… – powiedział Kharakorkh. – Ileż więcej cierpienia przywoła wojna z Dominium?

Chwilę później kolumna wyszła na zewnątrz, a ich oczom ukazał się widok na Miasto Świątynne. Sieć uliczek i deptaków oddzielała od siebie budynki z rzeźbionych, marmurowych cegieł. Każdy róg i brama wejściowa były małymi dziełami sztuki rzemieślniczej. W oddali, nad łukowatymi dachami, widoczna była winda kosmiczna oraz ciemnozielona góra zwieńczona czymś na wzór naturalnej altany, która w rzeczywistości była Wielkim Kurhanem.

Znaczną część wieczornego nieba zajmowała Aspera – gazowy olbrzym, wokół którego orbitował Aspirus. Pomiędzy nim a panoramą miasta rozciągały się wzgórza pokryte polami uprawnymi. Produkowano na nich żywność i zioła używane do produkcji lekarstw i innych dóbr eksportowych. Wśród pól rozproszone były kamienne zabudowania wiosek i zakładów przetwórczych.

Nie tracąc czasu, drużyna udała się w drogę przez gęsto zabudowany obszar mieszkalny dla trutni. Przemykając ukradkiem pomiędzy domami robotników, pracowniami rzemieślników i jadłodajniami, nagle usłyszała przed sobą odgłosy starcia. Doprowadziły one do grupy aspiriańskich żołnierzy, trzymającej umocniony, ale chwiejący się punkt na skrzyżowaniu. Ponad połowa nie żyła bądź była ranna, pozostali zaś z trudem odpierali atak.

Nagle strzał z rusznicy cząsteczkowej przebił na wylot mocno nadwyrężoną ogniem barykadę z worków, które jak dostrzegł Arcyprorok, były wypełnione nasionami ziół.

– Musimy im pomóc – oznajmił Khragar. – Użyj fali spokoju…

– Ty użyj. Jeszcze nie czas…

– Nie dosięgnę… Chyba że…

Wtem kapelan wziął połowę oddziału straży, który przygwoździł przeciwników ciężkim ostrzałem. Sam zaś, osłonięty tarczami, wybiegł daleko przed nich. Gdy znalazł się odpowiednio blisko, wziął głęboki oddech, jednocześnie unosząc wysoko dolną parę złączonych rąk, i zapadł w krótkotrwały trans.

– Spokój! – krzyknął, rozpościerając nagle górne odnóża, a drobne ładunki elektryczne trzasnęły między płytkami chitynowego egzoszkieletu.

Wszyscy przeciwnicy w promieniu dwudziestu metrów momentalnie przestali walczyć, ci zaś, których nie sparaliżował nagły przypływ błogości, uciekli. W międzyczasie Grakhor i Kharakorkh zasklepili rany żołnierzy histosporami.

– Udało się – powiedział z dumą Khragar. – Ruszamy dalej…

– Bracie… – przerwał mu drugi kapelan. – Winda kosmiczna jest w drugą stronę…

– Ach… rzeczywiście.

W połowie drogi do celu kolumna trafiła na kolejny słabnący punkt obrony. Był on częścią dłuższej linii umocnień, biegnącej wzdłuż szerokiego deptaka. Jedyna rozsądna droga do windy kosmicznej biegła zaś w poprzek i prowadziła przez wrogi front.

– Trzeba się przełamać. – rzekł Grakhor, rozglądając się po rannych. – Użyj fali spokoju…

– Ty użyj… Jeszcze nie czas. Ty, bracie Khragarze, przygotuj drugą falę ataku.

Pierwszy kapelan ruszył tuż za oddziałem straży i związał atakujących ogniem zaporowym. Tymczasem drugi wziął głęboki oddech i zasłonił dłońmi aparat gębowy. Następnie w specyficzny sposób zacisnął mięśnie wewnątrz odwłoka, a proces podobny do kichnięcia wystrzelił wszystkie zgromadzone wokół niego histospora. Utworzona z nich seledynowa mgiełka zaczęła wypełniać oparzenia i rany postrzałowe.

Po kilkunastu sekundach żołnierze wrócili do akcji i na hasło „spokój!” przystąpili do kontrofensywy. Wówczas kolumna mogła zebrać się ponownie po drugiej stronie przełomu. Żaden ze Strażników Świątynnych nie zginął, jednak zapas histosporów w ich zbrojach leczących był bliski wyczerpania.

Podczas dalszej wędrówki dotarła do nich wiadomość od żołnierza walczącego przy kurhanie. Khragar natychmiast włączył holoekran.

– Pochwyciliśmy go. Znaleźliśmy przy nim butelkę trucizny.

– Przesłuchaliście go?

– Powiedział, że Suweren Khoragar zamierza dopaść Arcyproroka i wysłał jakichś stróżów…

– A kimże jest…?

– A jednak! – wtrącił Kharakorkh. – Nadzorcy mają nowego przywódcę. Legendy okazały się prawdą…

Tuż przed dotarciem do celu grupa musiała przekroczyć szerszą uliczkę. Zabudowa naziemna windy kosmicznej była dobrze widoczna po drugiej stronie, częściowo obsadzona obrońcami miasta. Po chwili w powietrzu zaczął wisieć dziwny niepokój. Wszyscy odczuli dreszcze, a irracjonalny lęk wkradł się do ich umysłów. Wtem duchowni zauważyli po prawej stronie nietypowe stworzenie.

Wyglądało jak zdeformowany aspiriański żołnierz z wydłużoną przednią parą odnóży krocznych i dziwnie nabrzmiałym odwłokiem, zakończonym małym, zaciśniętym otworem. Jego głowa zwężała się z tyłu w ostrosłup, żuwaczki wyglądały jak dwa sierpy, a z drapieżnego aparatu gębowego sączyła się ślina. Kiedy istota zobaczyła kolumnę, wydała z siebie bełkotliwy okrzyk i ruszyła w jej kierunku z gracją dzikiego zwierza.

Dwóch strażników świątynnych wybiegło stworzeniu naprzeciw i oddało serię z maserowego impulsatora oraz automatycznego działka szynowego. Po kilku rozpryskach hemolimfy stwór zarył bezwładnym ciałem o granitowy chodnik.

– Cóż za abominacja – rzekł Grakhor. – Czy to był jeden z tych „stróżów”?

– Być może – odparł Arcyprorok. – Ale czy Nadzorcy wysłaliby coś tak mało groźnego?

Kapelan przywołał do siebie członków straży i kolumna miała ruszyć dalej.

Nagle ze wszystkich otworów w chitynowej skorupie zaczęły wyciekać histospora, a kreatura powoli podniosła się z ziemi. Nim jej niedoszli zabójcy odwrócili się, uniosła korpus na przednich odnóżach i skierowała na nich otwór z tyłu odwłoka, który nabrzmiał niczym balon. Wtem nastąpił wystrzał wrzącej substancji o cytrynowej barwie, która pokryła strażników. Ich ciała zaczęły roztapiać się, zwęglać i mieszać z zielonkawymi oparami. Agonalnym jękom umierających towarzyszył sadystyczny śmiech stworzenia.

– Arcyproroku… – rzekł Khragar nieśmiało.

– Jeszcze nie czas. Uciekamy do windy.

Zgromadzeni na miejscu żołnierze odegnali istotę ogniem. Chwilę później ustał również niepokój.

– Co to było? – spytał kapelan Straży Świątynnej.

– Feromony – odparł wizjoner. – Przebiegle pomyślane…

Następnie pomogli kolumnie przebić się i uruchomić platformę. W połowie drogi na orbitę Aspirusu Kharakorkh odebrał wiadomość ze świeżo zadokowanego okrętu z Terry.

– Drogi Arcyproroku, jestem na miejscu. Bierzemy was prosto na Mistran… Chwila, moment… Dlaczego drzwi się nie otwierają? Co to za brak autoryzacji ze strony portu?

– Nie wydałem takiego nakazu… – rzekł najwyższy z duchownych.

– Może to awaria? – spytał Grakhor.

– To byłby najlepszy bieg zdarzeń. Na twoim miejscu nie spodziewałbym się go…

Po dotarciu na szczyt platforma otworzyła się. Hala przylotów obstawiona była sporą ilością żołnierzy Nadzorców. Przygotowali oni lekko osłonięte stanowiska oraz kilka gniazd broni ciężkiej. Strażnicy Świątynni natychmiast wybiegli naprzód i przyjęli na tarcze nawałę pocisków. Trzech z nich przypłaciło ten manewr życiem. Osłony pozostałych prędko znalazły się u progu wyczerpania.

– Oto jest czas – oznajmił Arcyprorok, po czym wywołał wzmocnioną falę spokoju.

Trzask prądu w jego układzie nerwowym zadudnił po stacji, a kojący impuls obezwładnił przeciwników w całym pomieszczeniu.

– Skąd wiedziałeś? – spytał zdumiony Khragar.

– W wąskim potoku łatwiej złapać rybę. A tutaj musieliśmy dotrzeć bez względu na sytuację w Mieście Świątynnym.

Następnie Kharakorkh wywołał kapitana statku.

– Czy otrzymaliście pozwolenie?

– Pewnie… – odparł nad wyraz zrelaksowany głos. – Wsiadaj, stary… Fura zalana pod korek… Zaraz tu sprzęgło spalimy…

Pryncypał Gildii

Dane’kald stał na tarasie widokowym na szczycie Lustrzanej Iglicy Sek-Islar. Chłodny wiatr poruszał jego bogato zdobioną, purpurową togą wyszywaną złotymi nićmi. Całe otoczenie odbijało się w lustrze pokrywającym jego hełm, napierśnik i protezy kończyn. Charakterystyczną cechą jego postawnej sylwetki były szerokie jak na mężczyznę biodra.

Oparty o barierkę obserwował skąpane w zgniłozielonej mgle wieżowce, między którymi latały drony transportowe, obywatele zaś przemieszczali się po ścianach i łączących je szynach. Tuż nad linią zabudowań wisiały ciężkie chmury w kolorze ochry, przez które ledwie przenikały światła dwóch słońc. Z oddali dobiegały niepokojące odgłosy wystrzałów i bojowych okrzyków.

– Pryncypale… – usłyszał nagle za swoimi plecami.

Był to Sekirianin w purpurowym płaszczu przewiązanym łańcuchem ze złotych pierścieni oraz z wielofunkcyjnym przyrządem skanującym, obudowanym wokół prawego oka.

– Słucham, Arcymistrzu Ghil’kair?

– Udało się ustalić, gdzie jest zaginiony transport broni…

– Domyśliłem się. Grabieżcy z Sek-Harad najpewniej nawiązali współpracę z lokalnymi gangami. Mają oni wywołać chaos, który krasomówcy z Sek-Kodan skierują przeciwko naszej gildii.

– Proponuję więc udać się jak najszybciej do przystani.

– Jeszcze nie teraz. Najpierw muszę rozstrzygnąć pewien spór.

– Jaki spór?

– Pryncypałowie Sek-Rikkar i Sek-Hebed wnieśli sprawę do sądu zeszłego wieczoru. Ciekawe, o co poszło tym razem…

Dane’kald i jego asystent zjechali windą piętro niżej i znaleźli się w pokoju debat najwyższego szczebla. Było to okrągłe pomieszczenie z olbrzymim oknem, trzema wejściami i wysokim, skąpanym w cieniu sufitem. Pośrodku stał długi, skromnie wykonany aluminiowy stół i trzy zdobione żelazne krzesła. Bohater zajął miejsce pośrodku i odczekał chwilę.

Wtem drzwi po prawej otworzyły się. Smukła Sekirianka w zdobionej stalowymi ostrzami czerwonej sukni z rozcięciem wtargnęła do pokoju nabuzowanym krokiem. Dane’kald rozpoznał ją po naostrzonych płytach tworzących na jej hełmie wzór płomieni. Bardziej jednak rzucały się w oczy cztery masywne, w pełni funkcjonalne ręce. Każda z nich miała wkomponowaną sztukę broni ciężkiej. W górnych zainstalowane było strzelające losową amunicją działko automatyczne i wyrzutnię granatów kumulacyjnych rodzimej produkcji, dolne zaś posiadały importowany maserowy impulsator i nadprzewodnikową gwoździarkę.

– Pryncypał Sena’nea…

– Witaj, sędzio – powiedziała, siadając na krańcu stołu. – Sprawa jest taka, że Sek-Hebed nie mogło znieść, że zgarnęliśmy im złoże sprzed nosa i teraz podkupuje nasze transporty!

– To mocne oskarżenia. Potrzebuję więcej szczegółów…

– Z chęcią opowiem. Gdzie jest ten gruby zamulacz?

– Spokojnie. Pryncypał Kor’darath powinien zaraz…

Wtedy bohaterowie poczuli rytmiczne drżenie podłogi. Do pomieszczenia wkroczył niemal dwumetrowy Sekirianin o gabarytach miłośnika sterydów. Jego masywne nogi spokojnie niosły górę najsilniejszego pancerza wyprodukowanego na Sekiris. Spod karwaszy wystawały niewielkie fragmenty potrójnego działka plazmowego w prawej ręce oraz emitera wysokoenergetycznego lasera przeciwpancernego w lewej. Jego hełm miał na czole pancerną płytę i był dodatkowo osłonięty grubym kołnierzem. Na ramionach znajdowała się szarfa z emiterami barier, zabezpieczona umieszczonymi na resorach naramiennikami. Podobną amortyzację stosował kirys, spod którego zwisała przepaska z czarnej tkaniny pokrytej srebrnymi ćwiekami.

– Sędzio… – rzekł flegmatycznie, siadając naprzeciwko Sena’nei. – Czego chce ode mnie ta wariatka…?

Dane’kald spojrzał na nią wymownie.

– Słuchamy twojej wersji.

– Tak, więc… od początku. Sek-Rikkar wyznaczyło nagrodę za złoże wolframu, minimum dwanaście milionów ton pierwiastka. Po jakimś czasie Sek-Fatir zgłosiło miejsce, gdzie jest szesnaście milionów ton, więc rozpoczęliśmy operację wydobywczą. Jednak pierwszy transport sztabek wolframu, wysłany do arsenału na planecie Halvar, nigdy nie dotarł na miejsce. Zleciliśmy więc śledztwo, a Sek-Lannet odnalazło zakodowany kontener w magazynie Sek-Hebed na planecie Kuldar. Okazało się, że wy także wystawiliście nagrodę za złoże wolframu, właśnie na szesnaście milionów ton, więc jak dla mnie, motyw jest jasny.

Dane’kald pokiwał głową, po czym odwrócił się do drugiego rozmówcy.

– Pryncypale Kor’darath…

– Po pierwsze nie szesnaście milionów, tylko trzynaście. I nie wolframu, tylko grafitu…

– Wasze kompozyty wymagają obydwu – wtrąciła Sena’nea. – Na pewno nie próbowałeś przyciąć kosztów jakiegoś projektu?

– Kobieto… – westchnął zrezygnowany. – Trzydzieści milionów ton mi w magazynach zalega. Osiem z nich planuję sprzedać Sek-Irkull z dużą zniżką. Mogę dać ci pięć takich kontenerów kompletnie za darmo, bo ja naprawdę mam ciekawsze rzeczy do roboty…

– Czyli nie było motywu – oznajmił Dane’kald. – A jednak ładunek był w magazynie Sek-Hebed…

– I nikt nie potrafił go otworzyć. Odebrała go nocna zmiana poza jakimkolwiek harmonogramem. Samo lądowanie najwidoczniej też nie zostało nigdzie wpisane.

– Jakieś podejrzenia dotyczące tożsamości sprawcy?

– Oczywiście, sędzio. Jest taka gildia, która od zawsze ma sprzeczny interes z Sek-Hebed, a potrzebuje z grubsza tych samych surowców. A sądząc po jej wyrobach, nie wydaje mi się, by wrobienie konkurencji w kradzież przerastała ich moralnie…

Słysząc to, Sena’nea zerwała się z krzesła i chwyciła kanty stołu wszystkimi rękami.

– Po pierwsze, nie rozumiesz Nurtu Terroru. Po drugie… czy ty właśnie pomawiasz mnie o oszczerstwo?!

– Ty zaczęłaś… – odparł flegmatycznie Kor’darath. – Ja od początku mówiłem, że to nieporozumienie…

Tymczasem Dane’kald zaczął cofać się ze swoim fotelem. Ghil’kair również powoli oddalił się od rozmówców.

– Przedstawiłam tylko to, co wiedziałam. – Jej palce mocniej zacisnęły się na blacie. – To ty zacząłeś snuć jakieś dziwne teorie i przywoływać dawne dzieje!

– Mocne słowa, jak na kogoś, kto ubzdurał sobie motyw naszego działania. Po prostu przeprośmy się nawzajem…

– Nie mam za co przepraszać. Gdyby nie twoje oskarżenie, mogłabym uznać, że ktoś inny wprowadził mnie w błąd.

– No proszę. Właśnie przyznałaś się, że wniosłaś sprawę na podstawie sfałszowanych dowodów. Ja nic nie sugeruję…

– Dobra, załatwmy to po staremu.

Sena’nea odrzuciła stół na bok i otworzyła do Kor’daratha ogień ze wszystkich rąk. Ten wstał i spokojnym krokiem podszedł do niej, kiedy bariera pochłaniała wiązki energii, pancerz odbijał pociski, a system obrony aktywnej przechwytywał granaty. Gdy tylko znalazł się odpowiednio blisko, flegmatycznie uderzył ją otwartą dłonią w policzek.

– Ile tym razem? – spytała po chwili.

– Osiem procent. Lepiej niż ostatnio.

– A więc zgoda?

– Bez niej nie rozwiążemy najbardziej palących problemów.

– Co masz na myśli?

– Kolonie przy granicy z Kelparem mogą być narażone na rajdy Dominium. Sek-Hebed proponuje zabezpieczyć ćwiartkę leżącą najbliżej tunelu działami obrony planetarnej w liczbie dwóch na dystrykt.

– Razem… dwieście siedemdziesiąt… Pomysł dobry, ale czasochłonny i dosyć kosztowny.

– My postawimy bunkry i resztę fortyfikacji. Zdążycie wyprodukować szyny?

– Szyny to nie problem. Układ wymiany magazynków potrzebuje dużo więcej uwagi, a arsenałów zdolnych go zmontować jest kilkadziesiąt.

– Niemniej jednak bezpieczeństwo Sekiris jest najważniejsze. I musimy być gotowi na najgorszy bieg wydarzeń.

– Masz rację. Coś wymyślę…

Pryncypałowie podali sobie ręce i rozeszli się. Tymczasem Dane’kald i jego asystent wychylili się zza blatu.

– To dlatego wymieniłeś go na ten tani złom? – spytał Ghil’kair.

– Widziałeś, co stało się z poprzednim? – odparł sędzia, podnosząc stół na nogi. – Uznałem, że to nie ma sensu…

Wtem bohater usłyszał piknięcie wewnątrz swojego hełmu.

– Pora ruszać – powiedział arcymistrz.

– Zbierz oddział Głosicieli Prawa. Ja muszę doprowadzić do końca pewną rzecz…

Dane’kald udał się do małego pomieszczenia za środkowymi drzwiami, w którym zazwyczaj sędziowie Sek-Islar debatowali nad ostatecznym wyrokiem. Gdy stanął nad ławą, poczuł za swoją głową obecność zwisającej z sufitu postaci.

– Co o tym sądzisz, mistrzu szpiegów? – zapytał, nie odwracając się.

– Ktoś dobrze wiedział, jak namieszać w raportach – odpowiedział astmatyczny głos. – Tylko dlaczego wybrał coś tak łatwego do rozwiązania?

– O to martwić się będzie Sek-Lannet. To może sięgać głębiej, niż się wydaje.

– Pryncypał Tar’kean powinien wysłuchać twoich podejrzeń.

– Ty natomiast rozeznaj drogę do przystani. Znajdź wszelkie miejsca pod zasadzki i ostrzegaj nasz konwój. Niebawem ruszamy.

Dane’kald udał się do zbrojowni kilka pięter niżej. Po drodze skontaktował się z przywódcą Sek-Lannet poprzez emitowany z wnętrza dłoni holoekran. Był to Sekirianin z groteskowo wygiętym kręgosłupem, z którego wystawało pięć par mechadendrytów. Miał on czarny płaszcz z długimi rękawami okrywający jego smukły tułów i osiem pajęczych nóg. Siedział w ciemnym i ciasnym pomieszczeniu, oświetlony jedynie przez niebieską siatkę sześciokątną, w większości ukrytą pod kapturem, oraz jarzące się czerwienią oczy delikatnie odkrywające maskę w kształcie sępiego dzioba.

– To samo podejrzewam, sędzio – rzekł Tar’kean oschłym, wibrującym tenorem. – Ale trudno mi w to uwierzyć.

– Wiesz lepiej ode mnie, do czego Sek-Kodan jest zdolne, na przykład u Terran. Dlaczego mieliby nie zwrócić się przeciwko Sekiris?

– Bo nie robią tego dla swej chorej przyjemności. Oni realizują misję swojego nurtu, tak jak każda gildia. Wszyscy służymy Sekiris na swój sposób.

– Dokładnie. Wy na przykład pomogliście Sek-Islar zebrać na nich dowody i przekonać Senat Pangalaktyczny do uznania ich za zagrożenie dla sojuszu. Teraz kiedy grozi nam wojna na niespotykaną dotąd skalę, mają okazję wcisnąć pręt w tryby polityki i odzyskać utraconą pozycję. Być może kosztem obu naszych gildii.

Tar’kean pomyślał przez sekundę.

– Są gildie podziemne, które w teorii mogłyby je zastąpić. Jak dobrze to rozegrają, zdelegalizują nas bez protestów, ale na to potrzebują czasu, a inne zagrożenie jest znacznie bliżej. Prosiłeś Sek-Ulshar o obstawę z Artystów Bitwy?

– Obym nie musiał. Pryncypał Ger’halt ma swoje na głowie, a i tak mamy do ustalenia kilka kwestii, nim wylecę na Mistran.

– Zatem… powodzenia.

Dane’kald dotarł na miejsce, gdzie czekało na niego pięciu Głosicieli Prawa Sek-Islar. Mieli oni lekkie pancerze częściowo pokryte purpurową tkaniną ze skromną ilością złotych zdobień. Ich ręce, nogi i mechadendryty wyposażone były w rozmaitą broń białą i dystansową, która wedle filozofii ich gildii miała w miarę bezpiecznie obezwładnić przeciwnika. Ponadto mieli wyposażenie umożliwiające tymczasowe zwiększenie prędkości, szybowanie, a nawet krótki lot.

Najmłodszy stażem członek oddziału wręczył sędziemu najbardziej niesławną z broni obezwładniających. Tak zwany Oścień Kaźni wyglądał jak miecz z rękojeścią nieco dłuższą od ostrza, które było porowatym prętem ciemnoczerwonego kryształu osłoniętego metalową klatką. Bohater wcisnął przycisk pośrodku drzewca, a szkarłatny blask rozjaśnił rdzeń na całej długości. Dostrzegł też, że najstarsi ochroniarze mają taką samą broń na mechadendrytach.

– Wiecie, jaki jest plan? – spytał weterana oddziału.

– Oczywiście, sędzio. Podróż po szynach do przystani Sek-Fatir i pacyfikacja każdego, kto to utrudnia.

– Mistrz szpiegów zadba, aby było ich jak najmniej. Zwłaszcza tech-łupieżców Sek-Harad. Oni są zagrożeniem klasy wojskowej, w przeciwieństwie do gangusów…

Wtem Dane’kald otrzymał powiadomienie, że Sek-Lannet ma podgląd na całą trasę i będzie informować kolumnę o ruchach przeciwnika. Następnie grupa udała się na środek wysokości iglicy, gdzie gęsta sieć szyn łączyła zawieszoną kilometr nad ziemią platformę z biegnącymi we wszystkie kierunki ulicami. Dzieliły one ogromne budynki, których elewacje pokryte były mnóstwem fantazyjnych murali.

Drużyna wskoczyła na parę prowadzącą do portu, a mechanizm w ich stopach przytwierdził ich i rozpędził do zawrotnej prędkości. Po drodze sędzia skontaktował się pryncypałem Sek-Ulshar w kwestii najbardziej kluczowej.

Spodziewał się twardych negocjacji, ponieważ była to jedyna osoba, która mogła wypowiedzieć wojnę obcej cywilizacji. Jednak to Sek-Islar decydowało o legalności tego przedsięwzięcia.

– Naprawdę, Ger’halt? Chcesz wmieszać Sekiris w wojnę z Dominium w trakcie Dezercji Siedemdziesiąt Cztery?

– Ona akurat rozwiąże się sama, jeśli przekonasz Senat do ataku wyprzedzającego, najlepiej bez ograniczeń typu „żadnej broni uznanej za niehumanitarną”.

Powiedz, że chodzi nam o jak najszybsze wybicie Nandurian z wojny, choćby przez biały pokój.

– A jaki ma to związek z dezercją?

– Otóż Terranie mają tego całego Azcarragę, co to planuje zrzucić na Tegeę nowy typ broni biologicznej. Wtedy pokonanie Odłączonych będzie formalnością. Jeśli przekonasz prymarchę Petersona, by wysłał przez tunel minimum siedem armii, wojska, które pozostaną w okolicy, mogą mieć duży problem z powstrzymaniem tego gościa.

– I ty zamierzasz mu pomóc?

– Powiedzmy, że nie będę mu przeszkadzał…

Nagle rozmowę przerwała wiadomość od mistrza szpiegów.

– Duża zasadzka gangsterów za siedemset metrów.

– Rozumiem. Miniemy ich po głównej arterii.

Trzysta metrów dalej przeskoczyli na inne tory i po chwili znaleźli się na bardzo szerokiej ulicy otoczonej wysokimi na kilkaset metrów blokami, do których przymocowano łącznie siedem par szyn. Kolumna pędziła środkowym torem, który mieli zmienić po kilku minutach, omijając szerokim łukiem grupy przeciwników.

Zanim jednak wrócili na kurs, Dane’kald otrzymał ponurą wiadomość.

– Wielka grupa tech-łupieżców. Zmierza prosto na was.

– Damy radę ich ominąć?

– Po szynach za blokami po prawej. Ale musielibyście zawrócić…

Bohater dostrzegł w oddali budynek z odpowiednio niskim dachem.

– Mam lepszy pomysł. Przekroczymy je.

– Tam jest zasadzka. Dziesięciu gangsterów czeka po drugiej stronie. Przybyli chwilę temu…

– Lepsze to niż banda Sek-Harad. Idziemy przez nich. Nie spodziewają się ataku na plecy.

Głosiciele Prawa wskoczyli na dach i spojrzeli na drugą stronę. Zobaczyli tam kwadratową platformę otoczoną mieszkaniami z trzech stron. Stało na niej kilka kolumn, balkonów i donic, za którymi ukrywała się grupa uzbrojonych Sekirian w ubraniach o losowych wzorach i kolorach. Dane’kald zauważył, że ich sprzęt ma lepszą jakość niż zazwyczaj. Przygotował więc obstawę do ataku znienacka.

Najstarsi stażem skoczyli w kierunku najdalszych celów, strzelając pod siebie serię pocisków dymnych. Następnie zmienili kurs i jeden z nich strzelił do przeciwnika na lewej flance siecią, która przygwoździła go do ściany. Drugi natomiast poszybował tuż nad podłogą i delikatnie musnął gangstera zapalonym ościeniem, a czerwony blask przeskoczył na niego w formie błyskawicy. Jego ciało zostało momentalnie sparaliżowane przez nieopisany ból.

W międzyczasie Dane’kald i reszta wskoczyła w zasłonę dymną i obezwładnili zdezorientowanych bandytów mieszanką sieci, paralizatorów, pałek elektrycznych i pocisków typu bean-bag. Dwóch z nich wykorzystało chwilę zamieszania, by uciec do budynku.

– To było proste… – rzekł pryncypał, nokautując wroga swoim ościeniem.

Nagle niewielki pocisk śmignął tuż obok jego kolana. Odwracając się, zobaczył, jak najmłodszy z Głosicieli Prawa obezwładnia zastępcę dowódcy obstawy uzbrojonego w pistolet szynowy. Przycisnął go kolanem do podłoża, a doczepiony do niego chwytak w kształcie podkowy wwiercił się w zaprawę.

– No proszę… – skomentował sędzia. – Weź jego oścień. Trzeba go zabrać i przesłuchać…

– Banda Sek-Harad zaraz do was dotrze – poinformował mistrz szpiegów.

– Mamy kogoś, kto pracuje dla Sek-Kodan? Nie możemy go tak po prostu zostawić…

– Dobra. Podeślemy oddział Czarnych Kapturów. Ale ktoś musi z nim zostać i spowolnić ich choćby o kilka sekund.

– Zrobię, co w mojej mocy, sędzio – oznajmił nowicjusz.

– My również – odparł.

Następnie pozostała czwórka wskoczyła na szyny. Zaraz po starcie zobaczyli na szczycie budynku sylwetki rosłych Sekirian ubranych w zwierzęce skóry. Stróże prawa ostrzeliwali krawędź dachu wokół wgłębienia, póki tory nie skręciły ostro w lewo. Ostatnie, co w nim zobaczyli, to łupieżca, który poślizgnął się, a odważny rekrut rzucił się w jego stronę z ościeniem. Łupnięcie o posadzkę słychać było na pół przecznicy.

Dane’kald niezwłocznie włączył holoekran.

– Pryncypale Ger’halt… Potrzebuję oddziału Artystów Bitwy…

– Będzie ciężko. Ci niedawno przyjęci nabywają doświadczenie na Dezercji. Trzydzieści kompanii udało się na granicę z Kelparem bądź jako najemnicy Terran, reszta pomaga stłumić powstanie gangusów. Mogę ci przydzielić… jednego z nich.

– Niech będzie.

– Dotrze do was za pięć minut.

– Za pięć minut wyjedziemy z arterii w Dystrykcie Teatrów. Niech tam się uda.

Kolumna przeskoczyła na środkowy tor i obserwowała dachy budynków, nasłuchując ostrzeżeń od mistrza szpiegów.

– Banda Sek-Harad zaczyna się rozciągać. Kolejna, mniejsza grupa zbliża się od strony obwodnicy.

– Czyli pozostaje nam wrócić na pierwotną trasę. Gdzie widzisz jakieś przejście…?

– Za dwieście metrów masz nieautoryzowany balkon między wieżowcami. Jest bardzo wąski, za to ma parę osłon…

– To zaneguje przewagę liczebną, ale musimy być szybcy.

Przedzierając się zagraconą alejką, Głosiciele Prawa usłyszeli przed sobą ociężałe kroki. Natychmiast ukryli się za ścianami rupieci wokół jedynej ścieżki prowadzącej na drugą stronę.

– Gdy tylko go ogłuszę, strzel granatem dymnym za jego głowę. Na mój drugi znak, obaj atakujecie, po czym zakuwamy ich w kajdanki…

W tym momencie z alejki wyłoniło się trzech tech-łupieżców Sek-Harad.

Były to postawne cyborgi w odchudzonych ciężkich pancerzach okrytych wielobarwnymi skórami egzotycznych bestii. Spod nich zwisały im kremowe płaszcze, subtelnie ozdobione opiłkami ametystu. Broń, której używali, strzelała powoli i niezbyt celnie, ale obsługiwała potężną amunicję, zdolną posiekać nawet ciężką piechotę. Poza tym mieli na sobie mnóstwo rozmaitych skrzynek, toreb i kieszeni.

Gdy tylko jeden z drabów minął Dane’kalda, ten trącił go ościeniem, a chmura dymu zasłoniła widok pozostałych. Zgranie ruchów było tak dobre, że zbity z tropu środkowy przeciwnik odruchowo strzelił kilkukrotnie przed siebie.

– Teraz! – oznajmił sędzia, kiedy ostatni pocisk przebił napierśnik zatrzymanego od tyłu.

Jego wyposażony w oścień towarzysz wyskoczył nad chmurę, po czym sparaliżował ostatniego z łupieżców, dotykając jego wyciągniętej ku górze broni. Pozostały przeciwnik został przybity sieciami do podłogi za łydki. Kolumna ruszyła dalej, lecz tuż przy wyjściu z alejki wykryła ona kolejnych wrogów przechodzących rzędem balkonów połączonych w jedną całość. Wzdłuż niego zakotwiczona była szyna do celu.

– Plan taki sam – rzekł pryncypał, po czym sprawdził godzinę. – Trzy minuty…

Kilkadziesiąt sekund później łupieżcy zostali obezwładnieni, a drużyna wróciła na pierwotną trasę. Po chwili jednak ktoś otworzył do nich nieskuteczny ogień ze strzelby automatycznej. Gdy strzelec zniknął za zakrętem, przyszedł komunikat z Sek-Lannet.

– Sędzio… Jedna trzecia bandy odrywa się od reszty i zmierza w twoją stronę. Ci z obwodnicy zbliżają się do jej wylotu. Ich straż przednia będzie na miejscu jakieś pół minuty po was.

– Jest tam jak się bronić?

– Wieżowiec z tarasem na ostatnim piętrze. Tam, zdaje się, zmierzają twoje posiłki…

– Pół minuty na przygotowanie się, by przetrwać minutę. Rozumiem…

– Ogniomistrzowie Sek-Rikkar zamierzają ostrzelać wylot arterii. Ale ci, co biegną na czele bandy, zdążą przebiec.

– Jakiś pomysł, pryncypale? – spytał jeden ze strażników.

– Przede wszystkim trzeba ich unieszkodliwić na dłużej…

– Ależ sędzio, Nurt Porządku mówi jasno: „Nie będziesz używał na prawobiorcy śmiercionośnej broni…”.

– To nie broń ich zabije…

Głosiciele Prawa zrozumieli aluzję i po dotarciu na miejsce podzielili się na dwie pary i zaczaili się za rogami budynku. Dane’kald i najmłodszy ze stróżów obsadzili drogę na obwodnicę. Po chwili usłyszeli, jak pozostali strzelają do łupieżców na szynach. Wtedy też zobaczyli straż przednią drugiej bandy. Gdy pierwszy z nich próbował wskoczyć na taras, został trafiony w locie obciążoną siecią, po czym uderzył w balustradę i spadł w przepaść. Trzej kolejni jednak zdołali się dostać na twardy grunt pomimo zasłony dymnej.

Sędzia spojrzał na drugą grupę, która właśnie rozpoczęła walkę w zwarciu. Poprosił on towarzysza o ostatnie dwa granaty, po czym wysłał go do pomocy.

Wtedy usłyszał łoskot tysięcy rozmaitych pocisków, spadających na łupieżcze bandy i odcinających je od straży przedniej. Nim postawił kolejną ścianę dymu, dostrzegł nacierający na niego oddział ośmiu drabów i pół minuty do przybycia posiłków.

Kiedy zbliżyli się wystarczająco, Dane’kald trącił ościeniem ich dowódcę, jednocześnie rzucając bombę w jego zaskoczonych podwładnych. Następnie zaczął wywijać swą bronią, zręcznie skakać między przeciwnikami i wytrącać ich z walki kopniakami. Łupieżcy, podzieleni przez zasłonę dymną, usiłowali go ustrzelić, lecz trafili jedynie dwóch swoich. Trzech kolejnych wyleciało w przepaść, jeden zemdlał z bólu wywołanego ościeniem, a dwóch zostało przykutych kajdankami do poręczy w bardzo nieoptymalnych pozach.

Nagle jeden z dwóch ostatnich zdołał trafić sędziego Dane’kalda w uniesioną w powietrze nogę i powalić go. Upadając, zobaczył, że zginął dowódca jego obstawy, pozostali zaś są porywani na okup. Następnie odwrócił się do stojących nad nim drabów.

– No proszę… – powiedział niższy, podnosząc oścień z podłogi. – Ciekawe wykonanie…

– Po prostu go zabijmy. I tak nagrodę dzielimy na dwóch, zamiast ośmiu.

– Tak z zimną krwią? Ja bym się trochę pobawił. Jak włączyć to ustrojstwo…?

Wtem od strony przystani rozległ się świst startującego samolotu, który błyskawicznie narastał. W pewnym momencie jeden z tech-łupieżców oberwał w skroń pociskiem sporego kalibru. Nim współtowarzysz zdążył zarejestrować ten fakt, jego kolana zostały przecięte, a podstawa czaszki przebita. W końcu tajemnicza postać zatrzymała się na balustradzie i wskoczyła na taras przy pomocy pędników.

Była to ubrana w niezrównanej jakości średni pancerz i czerwoną tkaninę ze złotymi ornamentami Sekirianka o ognistej rzeźbie na hełmie i trzech smukłych rękach.

Dwie lewe wyposażone były w długą rozdzierającą szablę i wyrzutnię przeciwpancernych granatów odkształcalnych, prawa zaś miała wkomponowane automatyczne działko szynowe. Ponadto z pleców wyrastał jej mechadendryt zakończony rozdzierającym sztyletem.

– Witaj, sędzio – powiedziała, kłaniając się lekko. – To wielki zaszczyt ciebie spotkać. Dopilnuję, abyś bezpiecznie dotarł do portu.

– Mam taką nadzieję. Wystarczy mi mocnych wrażeń…

Wódz

Kapitan Straży Honoru Rhaal wstąpił na widownię areny i zaczął przechodzić pomiędzy kamiennymi siedziskami w kierunku loży VIP-ów. Siedzący na nich Botiaranie pokornie robili mu przejście, unikając kontaktu wzrokowego. Kapitan był głównym zwierzchnikiem botiarańskiej armii i prawą ręką ich władcy.

Po chwili dotarł on do ceglanej rotundy, po której wdrapał się niczym pająk. Na jej szczycie, pod płachtą ze zmiękczonej chityny, znajdował się tron poskładany z kaktusowych desek oraz ozdobiony częściami ciał najgroźniejszych drapieżników na planecie. Siedział na nim wódz Graarg, obserwując zmagania swojego syna w walce na krótki miecz i tarczę.

Jego odnóża były dłuższe niż wzrost przeciętnego człowieka, kolce na jego egzoszkielecie przypominały szpony jastrzębia, a żuwaczki zdawały się mocniejsze niż stal. Miał on na sobie zbroję pozszywaną z płyt najnowocześniejszych materiałów kupionych u innych cywilizacji oraz prymitywną koronę wykonaną z najważniejszego metalu botiarańskiej gospodarki – żelaza.

Towarzyszyło mu czterech członków Straży Honoru. Była to wyposażona w najlepszy importowany sprzęt, elitarna jednostka do polowań na opancerzone pojazdy. Ich ciężkie zbroje posiadały przynajmniej jeden fragment naznaczony śladami po pocisku kinetycznym i jakimś rodzaju broni energetycznej. Choć strażnicy nie byli uzbrojeni według konkretnego standardu, każdy z nich miał zawieszony na ramieniu krótki łuk oraz zapas samonaprowadzających się rakiet fuzyjnych na długim sztychu z funkcją opóźnionej aktywacji. Jednak ich najgroźniejszą bronią były ich drapieżne zmysły, pozwalające wykryć ruch przeciwnika z dużej odległości i przygotować śmiertelną zasadzkę.

W trakcie pokoju zaś zajmują się ochroną ważnych person, polowaniem na przestępców, szkoleniem żołnierzy i poborem podatków.

– Karawana przybyła – oznajmił Rhaal, kłaniając się lekko.

– Dobrze… – odparł grobowym tonem Graargh.

– Nowa broń? – spytał jeden ze strażników.

– Broń kamiennoskórych.

Wtem walka na arenie zakończyła się, gdy syn wodza powalił przeciwnika i przygniótł go tarczą. Tłum wiwatował głośnym skrzekiem, a zwycięzca uniósł ręce wysoko i ukłonił się. Ojcowska duma wypełniła umysł bohatera.

– Niech spojrzę… – powiedział do kapitana straży. – Gdzie?

– Targ pod murem. Brama do wioski kamiennoskórych.

– Ruszamy.

Oddział zszedł po zewnętrznej ścianie areny i udał się drogą przez obszar mieszkalny. Dookoła widać było mnóstwo nieregularnych domków, wyglądających jak kopuły ułożone z połączonych mineralną zaprawą płaskich kamieni. Pomiędzy nimi krążyło wielu mieszkańców zajętych gotowaniem, wyprawianiem chityny i innymi pracami dnia codziennego. Po chwili Graargh zauważył terrańskiego antropologa, który gdzieś w oddali kręcił swój reportaż.

– Kojarzycie państwo ściany budowane przez naszych inżynierów? Grube, solidne, materiały z masą atestów. A tutaj mamy ścianę dosłownie z gówna i kamieni. Srają do jednego dołu w ziemi, proszę państwa, wszyscy z całej wioski. I oni to… Pan się przesunie… Potem zasypują wapnem, solą, gołymi rękami ugniatają i… Uwaga, stopień… I kleją tym kamienie. I to się, proszę państwa, trzyma. Jest solidne, tanie w budowie i co najważniejsze, spełnia swoją funkcję. A u nas? Jak w lesie, proszę państwa…

Nie przejmując się zaistniałą sytuacją, wódz kontynuował podróż na plac targowy.

Na miejscu zobaczył liczne stragany, obwieszone towarami rohatyńce siekierogłowe i kręcących się pomiędzy nimi Botiaran. Zauważył, że jeden z nich wzywa go ruchem jednej ręki, drugą zaś wskazuje na obszar ukryty za murowaną sutereną. Graargh nakazał obstawie podążanie za nim.

Handlarz zaprowadził ich do działu z bronią, gdzie czekała karawana trzech obładowanych rohatyńców. Widząc swojego przywódcę, ich właściciel otworzył juki, pokazując ukryte w nich gargantuańskie nitownice oraz odwiązał worek z łódkami nabojowymi. Po szybkim przyjrzeniu się obu obiektom wódz przeładował broń.

– Jak działa? – zapytał.

– Szybka strzała. Przebija pancerz.

Bohater wycelował w położony na pobliskiej strzelnicy zakopany do połowy kamień i pociągnął za spust. Osmowy nit rozłupał skałę na dwa kawałki, po czym zrykoszetował w górę i poleciał daleko za mury osady.

– Za ile?

– Jaja grotogłowa. Sztuk… – Mistrz karawany zaczął liczyć na palcach. – Dwa… razy sto.

– Uczciwa cena. Do wartowni!

Masywne robale ruszyły za kolumną wodza, który omawiał z kapitanem Rhaalem kwestię drażniącą go, odkąd został wezwany na posiedzenie senatu.

– Płaskowyż Spotkań chroniony?

– Dzikusy nie przejdą – odparł Rhaal. – Zbyt słabi.

– Mogą być sprytni. Mieć szpiegów w osadzie.

– Kto to zorganizuje?

– Mają wodza. Zwiad zobaczył. Jest możliwość.

– Trzeba być gotowym.

Po chwili znaleźli się pod Wartownią Straży Honoru. Był to najsilniej ufortyfikowany obiekt w wiosce, a zarazem rezydencja samego wodza. Trzymano w niej nie tylko importowany sprzęt wojskowy, ale także najróżniejsze bestie bojowe i zaprojektowane specjalnie dla nich zestawy broni i pancerzy. Kiedy brama rozchyliła się, karawana wkroczyła na niewielki dziedziniec. Na jego drugim końcu Graargh zobaczył jednego z kapitanów Łowców Głów, który ewidentnie miał do przekazania coś bardzo ważnego.

Wychodząc mu naprzeciw, wódz był świadkiem, jak jeźdźcy bestii przeprowadzają samicę do głównego kojca. Była ona sterowana przez stworzony na zamówienie dozownik feromonów oraz wyposażona w sprzęt zaprojektowany specjalnie pod nią. Była to lekka, ale wytrzymała i hermetyczna zbroja, podpięte do kory mózgowej rozdzierające nakładki na ostrza i operowana przez załoganta wieżyczka z podwójnym impulsatorem maserowym na grzbiecie.

– Doskonale… – pomyślał, po czym zwrócił się do łowcy. – Co wiesz?

– Dzikusy się zbroją. Mają… – Kapitan zaczął naśladować usłyszane od zwiadowców słowo: – Pep-ti-pop-ter…

– Sprawny?

– Uszkodzony. Naprawa długa. Droga.

– Skąd mają?

– To niepewne. Nie z handlu, nie z najemników.

– Prezent! Ale od kogo?

– Dowiemy się…

– Pilnujcie wioski. To najważniejsze.

Tymczasem Graargh dołączył do Straży Honoru i oddział ruszył w kierunku Płaskowyżu Spotkań. Miejsce to znajdowało się w centrum osady i było niemal sto metrów wyższe od najwyższych budynków. Jedyna droga na szczyt wiodła przez pionową ścianę o ceglanej barwie. Tuż przed końcem wspinaczki Graargh usłyszał silniki statku kosmicznego. Przybyły wężoryby… – pomyślał.

Kelpariańska korweta w kształcie trzech ściśniętych ze sobą łez pomału zbliżała się do płaskiej kotlinki otoczonej pojedynczymi skałami. Pędniki wokół jej kadłuba emitowały śnieżnobiały blask, oświetlający cztery wyrzutnie hipersonicznych pocisków fuzyjnych na dziobie i baterię sześciu dział solenoidowych na trzech wieżach.

Drużyna wodza ruszyła w kierunku miejsca lądowania. Kiedy statek spoczął na twardej ziemi, jego wrota otworzyły się. Stanęła w niej Asleia, dyplomatka upoważniona przez samą nestorkę do przewiezienia bohatera na Mistran.

– Witaj, wodzu – powiedziała łagodnie.

– Witaj. Co za zaszczyt… – Mówiąc to, ukłonił się lekko.

Nagle usłyszał świst za swoją głową, kilka centymetrów nad karkiem. Odwróciwszy się lekko w prawo, zobaczył, jak oszczep odbija się od ziemi. Po przeciwnej stronie zaś dostrzegł chowającego się za skałą Botiaranina.

– Miotacz! – krzyknął, pokazując palcem w jego stronę, a Straż Honoru ostrzelała obiekt. Następnie zwrócił się do kapitana: – Masz autorytet. Chroń bezpieczeństwa.

– Wodzu, twój syn…

– Zabierz go z wioski. Ukryj bardzo daleko.

– Jasne. Wojownicy! – Rhaal zwrócił się do podwładnych. – Zanieście oszczep mędrcom. Podejrzanie szybki.

Tymczasem korweta wzniosła się w powietrze, a wódz usiadł w ciasnej kabinie obok Aslei.

– Kto to był? – zapytała.

– Dzikusy. Spoza wioski. Nie znają prawa ani honoru.

– Są nikim w porównaniu do Dominium. Ale jeśli poprzesz stronę Terran, Gargantuan i Sekirian…

– Nie interesuje mnie. Chronię ludu. Oni chronią interesów.

– Szybkie wybicie Nandurian z wojny i biały pokój leży w interesie nas wszystkich. Nie tylko Botiara cierpi przez wewnętrzny konflikt.

– Dominium też podzielone?

– Nie wiem. Jeśli tak, jest większa szansa, że plan się powiedzie. Jeśli nie…

– Ofiara zabije drapieżnika. Stado chroni.

Nestorka

Parsilfane dryfowała przed wielkim kryształowym lustrem umieszczonym w jej komnacie sypialnej. Była nestorką Kelparu, gdyż jej ród zjednał sobie poparcie największej liczby innych klanów. Niektóre z nich służyły mu od ponad tysiąca lat i same miały pod sobą inne klany.

Towarzyszyło jej dwóch mniejszych Kelparian o piaskowo żółtych płytach brzusznych i mniej okazałych płetwach.

– Coś jeszcze, droga pani? – spytał jeden z nich.

– Oczywiście, Aylonn. Przynieś rubinowy zestaw biżuterii…

– Osobiście uważam, pani, że bardziej do twarzy ci w malachicie… – wtrącił drugi.

– Dobrze, Royann… Podaj zatem najnowszy z moich diademów.

Kiedy nestorka ubrała na siebie wszystkie precjoza, wykonała przed lustrem finezyjny piruet. Złote łańcuszki, w które oprawiono krwistoczerwone kamienie, owinęły się wokół jej ciała. Jasnozielony diadem wyglądał jak gruby pręt, powyginany tak, by pokrywał górną część jej głowy z pominięciem płetwy grzbietowej. Z przodu, tuż ponad oczami, umieszczony był kwiat róży, wyrzeźbiony z bladoróżowego kryształu o egzotycznej strukturze, który został odkryty na głębokości dwunastu kilometrów.

– Wiecie, dlaczego jesteście moimi ulubionymi mężami? Bo macie gust.

– Dziękujemy, pani – powiedział Aylonn, po czym pociągnął nosem. – Też czujesz tę woń?

– Daylann ugotował śniadanie. Chyba nie chcemy, aby wystygło…

Jadalnia była przepastną salą o zaokrąglonym suficie i ścianach pokrytych mozaikami z kolorowych porostów. Prowadziło do niej kilka wnęk, pośrodku zaś znajdował się długi rzeźbiony stół przypominający kształtem kowadło. Wokół niego dryfowało kolejnych dwóch mężów nestorki. Jeden z nich trzymał w ręku zawiązany worek. Gdy go otworzył, oczom zgromadzonych ukazały się pieczone filety z czerwonego tuńczyka, marynowane w mleku wieloryba i doprawione nieszkodliwym dla Kelparian jadem żaby morskiej.

– Postarałeś się… – rzekła Parsilfane zaraz po pierwszym kęsie.

– Dziękuję – odparł Daylann. – Mam nadzieję, że złagodzi to wieści od Salanna.

– Słucham cię.

– Moja pani, Dezercja siedemdziesiąt cztery prowadzi manewry niebezpiecznie blisko naszych kolonii. Pytanie, czy przekierować siły z granicy z Prymarchatem?

– I odsłonić ją na potencjalny atak Dominium?

– Można wysłać niewielką ich część przez tunel. Terranie z chęcią przyjmą wsparcie Ławicy.

– Według mnie prymarcha powinien wyjaśnić z nimi sprawę pokojowo. Ale obawiam się, że nie będzie to zależało od niego…

– Dodam jeszcze, że trasę między Kelparem a Mistranem przecięły co najmniej trzy komety. To bardzo zły omen.

– Niekoniecznie. One mogą też ostrzegać przed kimś o nieszczerych zamiarach. Aylann i Salann pójdą ze mną.

– Twoja obstawa powinna już czekać przed wyjściem, pani.

– Mam taką nadzieję. Przez te bandy sufrażystów strach płynąć samemu. Parsilfane i jej mężowie udali się do przedsionka pałacu. Spotkali tam pięć Kelparianek. Cztery z nich miały na sobie masywne, ciemnoniebieskie skafandry głębinowe, wykonane z nakładających się, profilowanych płyt niezwykle gęstego stopu, zdolnego w inteligentny sposób rozkładać nacisk wielu kilometrów słupa wody. Na hełmach i naramiennikach umieszczone były małe, silnie opancerzone emitery drgań. Ich płetwy natomiast były osłonięte sztywną, kuloodporną tkaniną.

Wyposażenie wojowniczek obejmowało pistolet solenoidowy, wykorzystujący napędzane spiralnymi elektromagnesami strzałki, by razić cele na powierzchni, noszony w zamykanej kaburze na plecach, a także dwie przytroczone do łokci wyrzutnie superkawitacyjnych minitorped oraz umieszczone na wierzchu obu dłoni ostrza „waterjet”, które używały cienkiego strumienia wody z pyłem diamentowym pod gigantycznym ciśnieniem do walki w zwarciu.

Piąta Kalperianka zaś, ze skafandrem ozdobionym purpurową szarfą, ukłoniła się przed nestorką i wręczyła jej długi na dwa metry kostur zakończony płaskim talerzem, bogato zdobionym perłami, kryształami i mozaikami z rybich łusek.

– Siostry Głębin… – oznajmiła Parsilfane, przyjmując insygnium władzy. – Jesteście gotowe na podróż do windy kosmicznej?

– Oczywiście, nestorko… – odpowiedziała przyboczna. – Płyniemy wprost do celu?

– Po drodze chcę odwiedzić stele moich poprzedniczek.

Kolumna opuściła Perłowy Pałac, wychodząc przez jego ogrody, po czym zanurkowała w rozpadlinę na drugim ich końcu. Ujrzeli tam las kamiennych filarów obrośniętych barwnymi koralowcami. Matriarchini nakazała obstawie zachować czujność, po czym samotnie zeszła pomiędzy stele i zaczęła się modlić.

– Pradawne nestorki, panie wód Kelparu i najwyższe z matron, udzielcie mi swej mądrości. Stoję bowiem wobec problemu, z którym żadna z was nie musiała się mierzyć…

Nagle kątem oka dostrzegła niewyraźny ruch pomiędzy kolumnami.

– Którą drogę wybrać? – kontynuowała zaniepokojona. – Czy poprzeć wojnę z Dominium, czy walczyć o pokój i skupić się na zakończeniu waśni między klanami…?

Wtem usłyszała za sobą szmer. Obejrzała się, lecz nikogo nie wykryła.

– Sufrażyści są zagrożeniem dla stabilności i tradycji Kelparu, ale nieudana inwazja na drugą stronę przyniesie opłakane skutki całej galaktyce. Sojusz jednak może potrzebować wsparcia Ławicy…

Po chwili nestorka usłyszała za sobą intensywny szum, którego źródło zbliżało się z zawrotną prędkością. Natychmiast wykonała finezyjny manewr unikowy i spojrzała w jego stronę. Zobaczyła długi na kilkadziesiąt metrów słup mikroskopijnych bąbelków, a na jego spodzie jedną z Sióstr Głębin, wykańczającą zamaskowanego przeciwnika „waterjetem”.

– Nie jest bezpiecznie – oznajmiła Parsilfane. – Trzeba ruszać do windy kosmicznej.

– Zgadza się – rzekła wojowniczka. – Najlepiej w linii prostej.

Cała grupa wypłynęła na otwartą przestrzeń rozpościerającą się nad podwodnym płaskowyżem. Leżące na nim miasto składało się z mnóstwa zaokrąglonych budynków i strzelistych wież wykonanych ze srebrzystoszarego kamienia i ozdobionych koralowcami. Pomiędzy nimi wiły się ulice oświetlane przez bioluminescencyjne polipy. Mrowie mieszkańców kręciło się po nich w codziennej rutynie życia. Górował nad nimi znajdujący się z tyłu po lewej, lśniący srebrzystą bielą kompleks bibliotek, świątyń oraz obiektów wojskowych i mieszkalnych, znany jako Perłowy Pałac.

Strzeliste wieże pałacu, podobne do ostrzy miecza, wyrastały na wysokość sześciuset metrów. Nad ich szczytami zionęła jeszcze większa, otwarta toń wysoka na półtora kilometra. Pływały w niej liczne gatunki ryb i owadów morskich. W oddali można było dostrzec, jak dwie Kelparianki i ich mężowie prowadzą stado wielorybów, dmąc w specjalne muszle.

Gdy orszak znalazł się w połowie drogi, nagle rozległ się charakterystyczny szum. Siostry Głębin spojrzały w dół i dostrzegły nadciągające z kilku kierunków chmary minitorped. Pędziły w prostej linii z niebywałą prędkością, zostawiając za sobą unoszący się ślad pęcherzyków powietrznych. Były one jednak dosyć mocno rozproszone, co wojowniczki postanowiły wykorzystać.

Natychmiast rozpoczęły manewry unikowe i z gracją baletnicy przepływały przez kolejne fale pocisków. Gdy Parsilfane uformowała się w pierścień i przepuściła przez środek jeden z pocisków, zauważyła w oddali jeszcze jedną ławicę torped. W przeciwieństwie do poprzednich nie miały one napędu superkawitacyjnego, przez co poruszały się znacznie wolniej, ale też dużo ciszej. Ponadto ich oszklone czubki i niewielkie wiosła po bokach jasno sugerowały zapalniki zbliżeniowe oraz możliwość samonaprowadzania.

Nestorka ostrzegła swoją obstawę, a jedna z Sióstr Głębin wypłynęła spomiędzy pocisków, ustawiła kurs kolizyjny z nowym zagrożeniem i wyprostowała całe ciało.

Emitery drgań wprawiły segmenty jej pancerza w wibracje, które wytworzyły wokół niego ciasno przylegający bąbel pary wodnej. Następnie uruchomił się silnik hydroodrzutowy i wojowniczka pognała do celu niczym startująca rakieta, zostawiając za sobą musującą smugę, której donośny szum rozniósł się na wiele kilometrów.

Tuż przed zderzeniem strażniczka zatrzymała się i wydała z siebie ogłuszający ryk. Czujniki wrogich torped oszalały i wspólnie skierowały się w jej stronę. Seria drobnych eksplozji połamała płyty pancerne, zabijając Kelpariankę na miejscu.

Dzięki jej poświęceniu nikt inny nie ucierpiał.

Tymczasem pozostałe Siostry Głębin posłały kilka torped w miejsca, z których przeprowadzono ostrzał. Parsilfane wysłała jedną z nich po fragment zagadkowego ładunku.

– Jak to się stało? – zapytała.

– Najprawdopodobniej chałupnicze wyrzutnie, pani – odpowiedziała przyboczna.

– Nie to mam na myśli. Ostatnia fala mogła zabić nas wszystkie, gdyby poprzednie ją zagłuszyły do samego końca. A z tego typu amunicji nie korzysta ani Ławica, ani Korpus Śródlądowy.

Wtem Siostra Głębin przyniosła nestorce postrzępiony kawałek obudowy z mocno wygiętym sterem. Znajdował się na nim drobno wygrawerowany, przedarty w pół emblemat gildii Sek-Rikkar oraz seria innych oznaczeń.

– Sekiriańska torpeda! – powiedziała przyboczna. – Toż to zdrada i zamach stanu!

– Pohamuj się – odparła stanowczo matriarchini. – Poznaję producenta, ale nie model. Pryncypał Dane’kald powinien się tym zająć.

– Myślisz, pani, że będzie współpracował?

– Oczywiście. Ze wszystkich przywódców gildii on najmniej myśli o własnych interesach. Dobrze, ruszajmy dalej, bo tu nie jest bezpiecznie.

Ostatnie czterysta metrów podróży rozjaśniało światło słoneczne, pod którym widać było zielone strzępki glonów. Drużyna jednak uparcie zmierzała w kierunku ogromnej wyspy z obumarłych wodorostów, koralowców i innej morskiej biomasy. Na niej bowiem zakotwiczono windę kosmiczną podpiętą pod monumentalny port towarowy.

– Jesteśmy na miejscu, pani – oznajmiła z ulgą przyboczna. – Platforma wyruszy za piętnaście minut.

– Pójdziemy przez targowisko – odparła nestorka. – Wezmę po drodze jakieś upominki dla członków Senatu.

Magnat

Selaquit Daltur wstał ze swojego łóżka z bogato zdobionym baldachimem, rzucając przelotne spojrzenie na nienaruszoną poduszkę obok. Następnie narzucił na swe atletyczne ramiona czarny kontusz z ceramicznymi wkładkami pancernymi.

W stojącym nieopodal lustrze ujrzał jasnobrązowe pierze otaczające jego oczy oraz charakterystyczny dla jego rodu róg dziobowy, który wrósł na stałe, zamiast odpaść tydzień po wyjściu z jajka.

Nandurianin nie mógł przestać myśleć o Sejmie Dominium, zbierającym się kilka dni później. Pośpiesznym krokiem przemierzał korytarz dworku, mijając wystawne portrety jego prominentnych przodków i rozsyłał rozkazy swoim podwładnym.

– Dowódcy straży miejskich i Gwardii Magnackiej mają zmobilizować rezerwistów. Pogranicznicy przygotują planety na atak hordy Otan’phtar. Dowódcy flot szykują na nią zasadzki.

Nagle z drzwi po lewej stronie wyskoczyła dwójka nanduriańskich piskląt o szarym, wełnistym upierzeniu. Bawiły się zabawkowymi replikami ostrzy termoplazmowych.

– Kończ waść! – powiedziała złośliwym tonem dziewczynka. – Wstydu sobie oszczędź…

– Grasz nieuczciwie – odparł jej młodszy brat. – Masz przewagę wzrostu…

– A ty niby jesteś mężczyzną…

– Dystynkcja, młoda damo! – przerwał jej służący Daltura.

W międzyczasie ona powaliła chłopca na aksamitny dywan i zaczęła z nim przyjacielskie zapasy.

– Pamiętasz, jak z nimi postąpić, tutorze? – spytał bohater.

– Zabrać w głąb dworku, przewieźć koleją podziemną na drugą stronę planety i ewakuować przez windę gwiazdową do pańskiej fortecy na Olyart.

– Dokładnie. Wyruszycie czternaście saa-al po mym odlocie.

Służący udał się w kierunku piskląt, a Selaquit podszedł do drzwi prowadzących na lądowisko. Wtem usłyszał za sobą głos swojej córki.

– Panie ojcze! To prawda, że będzie kolejna wojna?

– Tak… – odparł, po czym opuścił dziób i dodał: – Może… Nie mam pojęcia… Postaram się, aby nie było.

Z prędkością pięćdziesięciu parseków na godzinę podróż na Nandus trwała kilka dni. Statek zadokował na mega strukturze zwanej Gwiezdną Przystanią, otaczającej równik planety. Zjeżdżając windą na powierzchnię, Daltur ujrzał smukłe wieżowce, epatujące przepychem gmachy oper, teatrów, budynków rządowych i posiadłości dworskie otoczone bajecznymi wręcz ogrodami. Nawet chłopskie domostwa miały zadbane elewacje i niewielkie działki ziemi. Nanduriańska architektura cechowała się lekkością nieosiągalną i niepojętą dla pozostałych cywilizacji.

Bohater miał ze sobą obstawę czterech Ochmistrzów rodu Selaquit. Byli to zmodyfikowani Fororakes, ze wzmocnionym pancerzem, silniejszymi nogami i przytroczoną do lewego ramienia wyrzutnią kompaktowych kinetycznych pocisków kierowanych o dwóch prowadnicach. Towarzyszyli mu oni przez całą drogę na sejm.

Wstępując do gmachu, zobaczył innych nanduriańskich magnatów, również otoczonych strażą, którzy omawiali między sobą różne interesy. Jeden z nich zaczepił Daltura, który rozpoznał go po śnieżnobiałych piórach.

– Aranqur Rahkan… Nie spodziewałem się.

– Ktoś winien był pokierować rodem po śmierci mojego otępiałego z ambicji brata…

– Powiedz, co podkusiło go do napaści tak zuchwałej?

Rozmówca spojrzał na stojącego w oddali magnata o długich piórach z pojedynczymi czerwonymi plamkami.

– Niechaj poczciwy Darlaqin o tym nie słyszy. Jest zbyt… przywiązany do tradycji…

– Cóż takiego masz na myśli?

Rahkan pochylił się w jego stronę i ściszył głos.

– Tak zwany „Avianculus”. Sleidan prowadził sekretny projekt udoskonalenia genomu naszego gatunku. Niezrównana siła, ekstremalna wydolność, wyostrzone zmysły, naturalna termowizja i noktowizja…

– Rozumiem, dlaczego Qasril byłby przeciwny tak silnej ingerencji. Ale powiem z przykrością, że muszę go poprzeć.

– Ależ dlaczego? Proponuję odzyskać dane skradzione z Kryssalei i sfinansować projekt z łupów wojennych. Nie ma co słuchać tego uwstecznionego fanatyka…

Daltur złapał go za ramię.

– Słuchaj, bracie szlachcicu. Moje wojska mają na głowie hordę Otan’phtar, która co chwilę plądruje kolonie w Zasiekach Nandusu. Z jej powodu dwakroć owdowiałem. A sytuacja u wasali ponoć nie lepsza. Dominium nie potrzebuje wojny ze Zjednoczoną Galaktyką… Na pewno nie teraz…

– Aranqur! – krzyknął czarnopióry szlachcic z obstawą dziesięciu Magnackich Marines. – Kto zapłaci za Archidrednota?

– Panie Fursalaq, niebawem fundusze się pojawią…

Tymczasem Selaquit udał się w stronę sali posiedzeń. Pod drzwiami trafił na magnata o niebieskim upierzeniu i z masywnym, kostnym grzebieniem u nasady dzioba. Towarzyszyły mu cztery Noże Nandusu, które chłodno obserwowały otoczenie.

– Gotów na sejm, Panie Maqrasid? – zapytał.

– A owszem. Słyszałem także, co planujesz wraz z Darlaquinem…

– Toż to nieprawda. Nie rozumiem, po co wciągać Dominium w wojnę, której tak łatwo zapobiec poprzez dyplomację.

– Dla zysku. Poza tym, czy słyszałeś o projekcie „Avianculus”?

– Tobie też składał ofertę?

– On chce tylko uratować swój ród przed bankructwem. Mówił, że Sleidan był krok od przełomu…

Wtem niewielki dzwonek uderzył kilkukrotnie, a szlachcice udali się na salę posiedzeń. Kiedy usiedli wokół okrągłego stołu, rozpoczęło się losowanie marszałka sejmu. Padło na Daltura, który westchnął ciężko i stanął na mównicy.

– Zatem… niniejszym rozpoczynam posiedzenie Sejmu Dominium, gdzie rozstrzygnie się kwestia zuchwałej napaści wojsk rodu Aranqur na stację kosmiczną Zjednoczonej Galaktyki. Czy Izba Magnatów jest gotowa?

Nanduriańscy szlachcice potwierdzili.

– Czy Izba Wasali jest gotowa?

Z niższego poziomu sali rozległy się zgłoszenia.

– Zatem obydwie izby omówią materię spotkania i wystawią solucję.

Następnie bohater wyłączył nagłośnienie i zwrócił się do szlachciców:

– Ilu z was poprze mnie w wypłaceniu Terranom odszkodowania i zażegnaniu wojny?

Ręce podnieśli tylko Darlaquin Qasril oraz Taraqan Seilar, którego ród zarządzał samym Nandusem i układami gwiezdnymi w promieniu stu parseków od niego. Daltur odetchnął z ulgą, widząc tak wpływowe poparcie.

– Rozumiem, że pozostali są za wypowiedzeniem wojny?

– Zgadza się – rzekł Fursalaq Ainor. – Nie odpuszczę im Archidrednota. Jest ich… było dziewiętnaście. A budowa jednego to niebotyczne koszty…

– Będzie czas je odrobić – odparł Seilar. Odszkodowanie za kilkadziesiąt trupów i pomniejsze szkody wyjdzie niepomiernie taniej.

– Ale może nas ominąć fortuna – dodał Maqrasid Froiqan. – Oni zaś nie wydają się aż tak silni…

– Interesująca wiedza jak na fizyka. Skądżeś jej zaczerpnął?

– Z bazy danych na Kryssalei – wtrącił Rahqan. – Te „ssacze pomioty”, jak ich mój brat określił, użyły kabla dwustronnego i przekazały im całą wiedzę pewnej maszyny. Mamy mapę okolic tunelu.

– W porządku – ogłosił marszałek. – Posłuchajmy waszej strategii.

Fursalaq włączył holoekran ze swego sygnetu i spojrzał na przygotowaną zawczasu listę.

– Jeśli użyję moich najszybszych okrętów, to mamy co najmniej tuzin strategicznie ważnych planet, które możemy zaatakować w ciągu trzydziestu saa’al i zadać dotkliwe straty na wielu…

– Do rzeczy!

– Najbliższym celem jest Botiara, nisko rozwinięta planeta o surowym klimacie i nadzwyczaj agresywnej faunie. Należy zaznaczyć, iż jest to planeta macierzysta jednej z cywilizacji Zjednoczonej Galaktyki, której armia, według moich analityków, specjalizuje się w wojnie asymetrycznej…

– Podbój jest nieopłacalny! – rzekł Daltur.

– Zatem może Pelthara? Posiada dwanaście miliardów mieszkańców oraz stanowi centrum pewnego kultu. Bardzo ważnego aktualnie, jak i przez większość ich historii. Gdyby ją splądrować…

– Będą walczyć z nami zacieklej – przerwał mu Darlaquin. – Dlaczego po prostu ich nie spłacimy?

– Przyjacielu… – odparł Aranqur. – Czyż interes Nandusu nie leży ci na sercu?

– Owszem. Ale obawiam się, że nie pokrywa się on z twoim…

– Co masz na myśli?

– Domyśliłem się, jakiego bluźnierstwa dopuścił się twój brat…

– A ty znowu swoje?

– Słuchaj, Sleidan podważył wyższość naszego gatunku. Zamierzał go zbrukać genami niższych ras. W imię czego dokładnie?

– Postępu. Tam, gdzie ty widzisz perfekcję, on dostrzegł potencjał. Ponoć cybernetyka rodu Selaquit ci nie przeszkadza?

– Ona nie ma żadnego wpływu na tożsamość gatunkową.

Rahkan przez chwilę nie znajdował odpowiedzi. Daltur porozumiewawczo skinął głową.

– Widzisz? Nie sprzeciwiam się rzeczom, których nie rozumiem. Z tego, co mi wysłałeś, przeczytałem o ideach, jakie mogliby zaszczepić wśród ludu i potencjalnie zwrócić go przeciw nam. A wiecie, czym grozi ochlokracja?

– O, bracie… – westchnął Taraqan. – Po twych słowach domyśliłem się, że powinniśmy się obronić poprzez atak. A jak ty sądzisz, marszałku? Twoje wojska mogą ich łatwo pobić…

Daltur z trudem zachował kamienną twarz.

– Tylko one mogą sensownie zwalczać hordę Otan’phtar. A ja zamierzam ją zniszczyć do cna. Zbyt wielu bliskich mi odebrała. Na podbój Drogi Mlecznej jeszcze przyjdzie czas.

– Chcesz pozwolić im się przygotować? – spytał Fursalaq.

– Chcę tylko uniknąć bezsensownych strat…

– To przenieśmy je na armie wasali – zaproponował Aranqur. – Oni pójdą na pierwszy ogień, a Gwardia Magnacka sprzątnie resztki i zgarnie większość łupów. Będzie można za nie sfinansować na przykład parę Archidrednotów do obrony przed pewną hordą…

– A może najpierw oddajmy ich izbie głos.

Marszałek wezwał na górę przewodniczącego Izby Wasalnej. Zza rzeźbionej balustrady wyłonił się lewitujący stwór w błękitnej, wyszywanej białym złotem szacie z kapturem, spod którego świeciło pięć bladoniebieskich oczu. Jego ciało przypominało kształtem skorupę kraba, z czterech rękawów wystawały odnóża zakończone misterną krzyżówką dłoni i szczypiec, a z dołu wyrastały mu bezwładne parzydełka, gęste niczym kobiece włosy. Istota ukłoniła się.

– Drodzy magnaci – powiedziała gładkim, charyzmatycznym tenorem. – W imieniu Konklawe Arcymagów oświadczam, iż Arkhastor gotów jest poprzeć Nandus, niezależnie od decyzji.

– Czy są gotowi wystawić wojska?

– Chthonir zgodzi się za osiem planet w Drodze Mlecznej, Archeos za trzy. Nustir wspomoże dowolną z armii. Jednakże Ixilius ma problem z dziesięcioma układami, które zamierzają dokonać sukcesji…

– Ixilius wyśle tylu, ilu będzie mu wygodnie – oznajmił Taraqan. – Cena pozostałych też nie jest wygórowana. Co ty na to, marszałku?

Daltur zastanowił się głęboko, czy oddelegowanie części jego żołnierzy nie osłabi Zasieków Nandusu. Czy ryzykować życie któregoś ze swoich kuzynów, aby pozyskać środki na skuteczniejsze zwalczanie znienawidzonej efrastejańskiej hordy na dłuższą metę? Kusił go niszczycielski potencjał grupy Archidrednotów, którą mógłby masakrować jej najpotężniejsze okręty.

– Macie rację. Powinniśmy ich najechać.

Wszyscy spojrzeli na Darlaquina.

– Veta nie wycofam – oznajmił. – Dominium nie potrzebuje kolejnego frontu. Jak marszałek wcześniej powiedział, jeszcze przyjdzie czas…

Nagle do sali obrad wpadł zdyszany szlachcic niskiego szczebla.

– Drogi marszałku, szanowna izbo… – powiedział lekko roztrzęsionym głosem. – Zjednoczona Galaktyka zaatakowała układy wokół tunelu…

Wtem uparty magnat pokornie podniósł się z fotela.

– Panowie… Widzę, że nie mam innego wyjścia, jak poprzeć waszą decyzję…

– A więc sejm jest jednogłośny! – ogłosił Selaquit, ostatni raz wahając się nad słusznością swej decyzji. – Niniejszym Dominium wypowiada wojnę cywilizacjom Drogi Mlecznej.

Epilog

Anita siedziała w biurze i przez łzy pisała list na holoekranie.

Drogi Grzesiu, wiem, co sobie o mnie pomyślisz. Jednak zapewniam cię, że nie zrobiłam tego złośliwie. Robię to, do czego się wewnętrznie zobowiązałam, ale boli mnie konieczność porzucenia miłości mojego życia w służbie ludzkości. Przy zmysłach trzyma mnie fakt, że jak skończę, również ty będziesz trochę bezpieczniejszy. Nie oczekuję, że mi wybaczysz. Chcę tylko, abyś zrozumiał.

Jej palec drżał i mięknął, zbliżając się do przycisku „wyślij”, zęby i powieki zaś zaciskały się coraz mocniej.

– Pani doktor! – usłyszała za sobą męski głos. – Zaraz zaczyna się wykład… Wszystko w porządku?

– Tak… – powiedziała, zapisując list. – Niczego nie pominęłam. Chodźmy.

Wstając z fotela, Anita ukradkiem wytarła łzy w kołnierzyk kitla.

Table of Contents

karta tytułowa

karta redakcyjna

Prolog

Prymarcha

Przesłuchanie Grześka

Przesłuchanie Simona

Przesłuchanie Wojtka

Król-Filozof

Generał

Arcyprorok

Pryncypał Gildii

Wódz

Nestorka

Magnat

Epilog