Spis treści

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

Copyright © by Veronica Rossi, 2014
Copyright for polish translation© by Małgorzata Kafel
Copyright for this edition © by Virtualo, 2023

Redakcja: Anna Małocha
Przekład: Małgorzata Kafel
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: Into the Still Blue

Wydanie II
Warszawa 2023
ISBN 978-83-2728-085-5

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Dla Michaela

1

ARIA

Aria gwałtownie usiadła na łóżku. W uszach wciąż dźwięczało jej echo wystrzałów.

Mrugając, zdezorientowana rozejrzała się wokół siebie: z półmroku wyłoniły się płócienne ściany, dwie prycze i sterta wysłużonych skrzyń do przechowywania rzeczy. Wreszcie rozpoznała namiot Perry’ego.

Czuła miarowe pulsowanie w prawym ramieniu. Spojrzała na biały bandaż, którym owinięta była jej ręka od ramienia do nadgarstka. Strach przyprawił ją o mdłości.

Jeden ze strażników postrzelił ją w Reverie.

Oblizała spierzchnięte wargi, czując na nich smak gorzkiego środka przeciwbólowego. „Po prostu spróbuj”, powiedziała sobie. To nie może być takie trudne.

Jednak próba zaciśnięcia pięści wywołała w jej bicepsie ostry ból, choć palce zaledwie drgnęły. Zupełnie jakby mózg Arii stracił łączność z dłonią, a impuls wysłany w kierunku palców przepadł gdzieś po drodze.

Wstając, zachwiała się i musiała chwilę odczekać, aż miną zawroty głowy. Znalazła się w tym namiocie przed kilkoma dniami, kiedy wraz z Perrym przybyli do Doliny Fal. Od tamtego czasu nie opuszczała namiotu. Teraz jednak czuła, że nie może tu zostać ani sekundy dłużej. Po co, skoro jej stan się nie poprawiał?

Na jednej ze skrzyń stały jej buty. Zdecydowana odnaleźć Perry’ego, spróbowała włożyć je jedną ręką, co okazało się nie lada wyzwaniem.

– A żeby was… – mamrotała. Szarpnęła but i jej ramię przeszył prawdziwy płomień.

– Nie wyżywaj się na Bogu ducha winnych butach.

Poły namiotu rozsunęły się i do środka weszła Molly, plemienna uzdrowicielka, z lampą w ręce. Wiotka, siwowłosa Molly przywodziła Arii na myśl matkę, choć zupełnie nie przypominała jej z wyglądu. Miała za to podobny sposób bycia – wydawała się spokojna i godna zaufania.

Aria, na którą obecność drugiej osoby podziałała motywująco, wreszcie wepchnęła stopy do butów i wyprostowała się.

Molly postawiła lampę na stercie skrzyń i podeszła bliżej.

– Jesteś pewna, że możesz już wstawać?

Aria odgarnęła włosy za ucho, próbując uspokoić oddech. Poczuła na karku kropelki potu.

– Jestem pewna, że oszaleję, jeżeli tu zostanę.

Molly uśmiechnęła się. Jej pełne policzki zalśniły w świetle lampy.

– Słyszałam to już dzisiaj kilka razy. – Przyłożyła szorstką dłoń do policzka dziewczyny. – Gorączka ci spadła, ale powinnaś wziąć leki.

– Nie. – Aria pokręciła głową. – Nic mi nie jest. Mam dość spania.

Właściwie trudno było to nazwać snem. Ostatnie dni były dla Arii zlepkiem mglistych wspomnień, w których wynurzała się z czarnej otchłani, aby wziąć lekarstwa i wypić kilka łyków rosołu. Czasem był przy niej Perry, obejmował ją i szeptał jej coś do ucha. Kiedy mówił, przed jej oczami pojawiały się rozżarzone węgle. Poza tym była tylko ciemność albo nocne koszmary.

Molly wzięła odrętwiałą dłoń Arii i ścisnęła ją. Dziewczyna nic nie poczuła, ale kiedy uzdrowicielka zaczęła dotykać trochę wyżej, musiała wstrzymać oddech. Z bólu ścisnął jej się żołądek.

– Masz uszkodzony nerw – powiedziała Molly. – Pewnie sama się już zorientowałaś.

– Ale to kiedyś minie, prawda?

– Nie mogłabym okłamywać kogoś tak mi bliskiego jak ty, Ario. Prawda jest taka, że nie wiem. Marron i ja zrobiliśmy, co było w naszej mocy. Przynajmniej udało nam się uratować rękę. Z początku obawialiśmy się, że trzeba będzie ją amputować.

Aria cofnęła się i spojrzała w ciemność. Powoli docierały do niej słowa Molly. Niewiele brakowało, a straciłaby rękę. Trzeba byłoby ją usunąć jak jakąś zbędną część, wyrzucić jak niepotrzebny dodatek. Jak czapkę albo szalik. Nie mogła uwierzyć, że niewiele brakowało, a obudziłaby się bez części siebie.

– W tę rękę wstrzyknięto mi truciznę – powiedziała, przyciskając ją do boku. – Wygląda na to, że jest pechowa. – Niedokończony tatuaż potwierdzający, że Aria jest Audem, był najbrzydszym Znaczeniem, jakie w życiu widziała. – Oprowadzisz mnie, Molly?

Aria nie czekała na odpowiedź. Chciała jak najszybciej zobaczyć się z Perrym i zapomnieć o swojej ręce. Schyliła się, aby wyjść z namiotu, i przystanęła, gdy tylko znalazła się na zewnątrz.

Podniosła wzrok zaskoczona samym widokiem jaskini, jej wszechobecnym przytłaczającym bezkresem. Z mroku nad jej głową wyłaniały się stalaktyty różnej wielkości. Był to mrok zupełnie niepodobny do tego, który ją otaczał, kiedy przyjmowała leki. Tamten przypominał pustkę, nieobecność. Tę ciemność wypełniały dźwięki, miała ona swój rozmiar. Wydawała się wyrazista i pełna życia, dobiegał z niej nieustanny szum.

Aria wzięła głęboki oddech. Chłodne powietrze pachniało solą i dymem tak silnie, że niemal czuło się ich smak.

– Większości osób najtrudniej jest przyzwyczaić się do ciemności – powiedziała Molly, podchodząc do Arii.

Wszędzie stały równiutkie rzędy namiotów wyłaniające się z mroku jak obszarpane duchy. Gdzieś w oddali migotały pochodnie, dochodziły stamtąd odgłosy jadącego po kamieniach wózka, nieustanny szmer sączącej się wody, błagalne beczenie kozy. Wszystko to odbijało się od ścian jaskini bezładnym echem, które raniło wrażliwe uszy Arii.

– Kiedy nie widzi się dalej niż na czterdzieści kroków – ciągnęła Molly – człowiek czuje się jak w pułapce. Ale nie jesteśmy tu uwięzieni, niebiosom niech będą dzięki. Do tego jeszcze nie doszło.

– A eter? – zapytała Aria.

– Jest coraz gorzej. Odkąd wróciłaś, nie było dnia bez burzy, a niektóre szalały dokładnie nad nami. – Molly wsunęła rękę pod zdrowe ramię Arii. – Mieliśmy szczęście, że mogliśmy się tu schronić. Choć czasem trudno jest to docenić.

Arii stanął przed oczami widok walącego się Reverie. Ona straciła dom, a plemię Fal zostało zmuszone do opuszczenia swojej osady.

Molly miała rację. Mieli szczęście.

– Pewnie chcesz się zobaczyć z Peregrine’em? – powiedziała Molly, prowadząc Arię wzdłuż rzędu namiotów.

Jak najszybciej, pomyślała Aria.

– Tak – odparła tylko.

– Obawiam się, że będziesz musiała chwileczkę zaczekać. Dowiedzieliśmy się, że jacyś ludzie wkroczyli na nasze terytorium. Perry i Gren wyszli im na spotkanie. Mam nadzieję, że to Roar wraca z Cinderem.

Na dźwięk imienia Roara Arii zaschło w gardle. Martwiła się o niego. Nie widziała go zaledwie od kilku dni, ale już czuła, że to za długo.

Weszły z Molly do skalnej sali o rozmiarach placu w centrum wioski Fal. Na środku pomieszczenia znajdowało się drewniane podwyższenie otoczone stołami i krzesłami. Wszędzie siedzieli ludzie skupieni wokół palących się lamp. Ubrani w brązy i szarości, wtapiali się w półmrok, ale Aria wyraźnie słyszała ich zabarwione niepokojem głosy.

– Możemy opuszczać grotę tylko wtedy, kiedy na zewnątrz jest bezpiecznie – powiedziała Molly, widząc minę Arii. – Dzisiaj w całej okolicy szaleją pożary, a niedaleko stąd na południe trwa burza, więc utknęliśmy tutaj.

– Na zewnątrz jest niebezpieczni

e? Powiedziałaś, że Perry tam jest.

Molly zamrugała.

– Tak, ale on łamie swoje własne zasady.

Aria pokręciła głową. Jako Wódz Krwi musiał podejmować ryzyko.

Ludzie wokół podestu zaczęli zwracać na nie uwagę. Ten ogorzały od słońca i hartowany solą morską lud słusznie nosił miano Fal. Aria dostrzegła Reefa i kilku jego najlepszych wojowników, grupę nazywaną Szóstką. Rozpoznała trzech braci: Hyde’a, Haydena i najmłodszego – Marudera. Nie zaskoczyło jej to, że Hyde, który był Videm jak jego bracia, pierwszy spostrzegł jej obecność. Podniósł rękę w niepewnym geście pozdrowienia.

Aria odmachała mu drżącą dłonią. Ledwo go znała, podobnie jak pozostałych. Spędziła z członkami plemienia Perry’ego zaledwie kilka dni, po czym opuściła osadę. Teraz, stojąc wśród tych niemal obcych ludzi, nagle zapragnęła znaleźć się wśród swoi

c

h, ale nikogo z nich nie widziała. W jaskini nie było ani jednej z osób, które wraz z Perrym uratowali z Reverie.

– Gdzie są Osadnicy? – zapytała.

– W oddzielnej grocie – odparła Molly.

– Dlaczego?

Ale Molly patrzyła już na Reefa, który opuścił swoich ludzi i szedł w ich kierunku. W ciemności jego twarz wydawała się jeszcze surowsza, a przecinająca ją od nosa do ucha blizna wyglądała wyjątkowo złowrogo.

– Nareszcie wstałaś. – Powiedział to takim tonem, jakby Aria dotąd leniuchowała. Ten człowiek jest ważny dla Perry’ego, napomniała samą siebie. Perry mu ufa. Ale Reef nigdy nie zrobił nic, żeby się z nią zaprzyjaźnić.

Spojrzała mu prosto w oczy.

– Bycie ranną to nudziarstwo.

– Jesteś potrzebna – powiedział, ignorując jej sarkazm.

Molly pogroziła mu palcem.

– Nie, nie jest. Aria dopiero się obudziła, pozwól się jej zaaklimatyzować, Reef. Nie zrzucaj tego na nią tak od razu.

Reef wyprostował ramiona, zmarszczył gęste brwi.

– Kiedy więc mam jej powiedzieć, Molly? Każdy dzień przynosi nową burzę. Nasze zapasy kurczą się z każdą godziną. Z każdą minutą jesteśmy bliżsi szaleństwa, siedząc we wnętrzu tej skały. Jeżeli istnieje lepsza pora na wyznanie prawdy, to chciałbym wiedzieć, kiedy według ciebie nadejdzie. – Pochylił się i na twarz opadło mu kilka grubych warkoczy. – Prawo wojny, Molly. Robimy to, czego wymaga sytuacja, a w tej chwili Aria powinna wiedzieć, co się dzieje.

Słowa Reefa ostatecznie przywróciły dziewczynie jasność umysłu. Jej stan przypominał teraz ten sprzed tygodnia: była czujna i spięta, brakowało jej tchu. Uczucie rozpaczy dręczyło ją jak ból brzucha.

– Powiedz mi, co się stało – poprosiła.

Reef spojrzał z powagą na Arię.

– Najlepiej sama zobacz – odpowiedział.

W ślad za Reefem opuściła miejsce zgromadzeń, kierując się w głąb jaskini. W miarę jak szli, robiło się coraz ciemniej, ciszej, a potem jeszcze ciemniej. Aria z każdym krokiem była bardziej przerażona. Molly westchnęła z irytacją, ale poszła z nimi.

Kluczyli wśród form skalnych, utworzonych przez stalaktyty spływające ze sklepienia na spotkanie wyrastających z ziemi stalagmitów. Wreszcie las kamiennych kolumn się skończył i znaleźli się w naturalnym korytarzu, który tu i ówdzie się rozgałęział. Twarz Arii owiewały wpadające z boku podmuchy chłodnego wilgotnego powietrza.

– Tam dalej jest skład leków i inne nasze zapasy – powiedziała Molly, wskazując na lewo. – Wszystko oprócz żywności i zwierząt, które trzymamy w grotach na południowym końcu. Jej głos brzmiał zbyt pogodnie, jakby usiłowała wynagrodzić Arii szorstkie zachowanie Reefa. Delikatnie kołysała lampą, przez co ich cienie na przemian wyciągały się w górę i wycofywały w ciasną przestrzeń. Aria poczuła, że kręci jej się w głowie i ma mdłości, jakby cierpiała na chorobę morską. Albo jaskiniową.

Dokąd oni ją prowadzą?

Nie sądziła, że istnieje taka ciemność jak ta. Na zewnątrz zawsze był eter, promienie słońca albo blask księżyca. Wewnątrz kapsuły Podu, między pancernymi ścianami Reverie, światła były zawsze zapalone. Zawsze. Teraz doświadczała czegoś zupełnie nowego, dusiła się, jakby wpadła do ciemnego basenu. Czuła, jak z każdym oddechem jej płuca wypełnia nieprzenikniona ciemność. Piła ciemność. Brnęła przez nią.

– Za tamtą zasłoną jest Sala Narad – ciągnęła Molly. – To mniejsza grota, przenieśliśmy do niej jeden ze stołów na kozłach z kantyny. Perry spotyka się tam z członkami plemienia, żeby dyskutować o ważnych kwestiach. Biedny chłopak prawie stamtąd nie wychodzi.

Reef idący w milczeniu przed nimi pokręcił głową.

– Martwię się o niego, Reef – powiedziała Molly, nie kryjąc irytacji. – Ktoś musi.

– Myślisz, że ja się nie martwię?

Aria też się martwiła, bardziej niż którekolwiek z nich, ale przygryzała tylko wargę, słuchając ich sprzeczki.

– Cóż, w takim razie dziwnie to okazujesz – odgryzła się Molly. – Ciągle tylko prawisz Perry’emu kazania i wytykasz błędy.

Reef obejrzał się przez ramię.

– Mam zacząć poklepywać go po ramieniu i mówić, jaki jest wspaniały? Czy to nam się przyda?

– Od czasu do czasu z pewnością nie zaszkodzi.

Aria przestała ich słuchać. Dźwięki dobiegające z naprzeciwka sprawiły, że włoski na ramionach stanęły jej dęba. Jęki. Lament. Tunelem płynęły ku niej odgłosy choroby. Chór potrzeb.

Odłączyła się od Molly i Reefa i ruszyła przed siebie, przyciskając do boku zranione ramię. Za zakrętem jej oczom ukazała się kolejna pieczara, słabo oświetlona przez lampy palące się wzdłuż ścian.

Na rozłożonych na ziemi kocach leżały dziesiątki mniej lub bardziej przytomnych ludzi. Szare ubrania – takie jak to, które Aria nosiła przez całe swoje życie, dopóki nie została wyrzucona z Reverie – podkreślały upiorną bladość ich twarzy.

– Zachorowali zaraz po przybyciu – powiedziała Molly, doganiając ją. – Ty trafiłaś do namiotu Perry’ego, a oni tutaj. Perry mówi, że z tobą działo się to samo, kiedy opuściłaś Reverie. Dla waszych systemów odpornościowych wyjście na zewnątrz to prawdziwy szok. Na pokładzie poduszkowca, którym tu przylecieliście, znaleźliśmy szczepionki dla trzydziestu osób. A Osadników było czterdzieścioro dwoje. Na prośbę Perry’ego podaliśmy wszystkim równe dawki. Powiedział, że tego byś sobie życzyła.

Aria nie mogła wydobyć z siebie słowa. Później, kiedy się nad tym spokojnie zastanowiła, przypomniała sobie każde słowo Molly i minę Reefa stojącego z założonymi rękami, jakby chciał powiedzieć, że to jej problem i ona powinna go rozwiązać. Weszła do groty z sercem w gardle.

Większość ludzi leżała nieruchomo, jakby byli martwi. Innych przechodziły dreszcze, ich twarze miały ziemisty, zielonkawy odcień. Aria sama nie wiedziała, co jest gorsze.

Przyglądała się twarzom chorych, szukając przyjaciół: Caleba, Rune i…

– Ario… tutaj.

Ruszyła w stronę, z której dochodził głos. Widok Sorena obudził w niej poczucie winy. Nawet o nim nie pomyślała. Minęła opatulone dygoczące postacie i uklękła przy nim.

Soren zawsze był dobrze zbudowany, a teraz jego masywne ramiona i szyja wyglądały, jakby uszło z nich powietrze. Nie dało się tego ukryć, nawet kiedy leżał owinięty w koc. Zdradzały to zapadnięte policzki i oczy. Patrzył na Arię spod opadających powiek.

– Miło, że wpadłaś – powiedział. Wydawał się przytomniejszy od pozostałych. – Zazdroszczę ci warunków zakwaterowania. Znajomości się przydają.

Aria nie wiedziała, co powiedzieć. Nie mogła sobie poradzić z ogromem cierpienia. Miała wrażenie, że ból ją dławi. Stała ze ściśniętym gardłem, czując, że musi coś zrobić, znaleźć sposób, żeby pomóc Osadnikom, przynieść im ulgę.

Soren mrugał z wysiłkiem.

– Teraz rozumiem, dlaczego tak ci się podoba na zewnątrz – dodał. – Niezły wypas.

2

PEREGRINE

– Myślisz, że to Roar i Twig? – zapytał Gren, prowadząc swojego konia obok wierzchowca Perry’ego.

Perry wciągnął powietrze, szukając w nim śladów obecności jeźdźców, których dostrzeżono wcześniej, ale poczuł jedynie gryzący swąd dymu.

Dziesięć minut wcześniej, opuszczając jaskinię, cieszył się, że odetchnie świeżym powietrzem. Zobaczy światło, przestrzeń, zażyje ruchu. Tymczasem musiał zadowolić się gęstym szarym dymem z porannych pożarów i delikatnymi ukłuciami eteru, od których piekła go skóra.

– A któż by inny – odpowiedział. – Oprócz mnie i Roara prawie nikt nie wie o istnieniu tego szlaku.

Razem polowali w tych lasach od dzieciństwa. Niedaleko stąd zabili wspólnie pierwszego w życiu jelenia. Perry znał każdy zakręt na ścieżce biegnącej przez ziemie kiedyś należące do jego ojca, potem do jego brata, a teraz, odkąd pół roku temu został Wodzem Krwi, do niego.

Wiele się tu jednak zmieniło. W ciągu minionych miesięcy pożary wywołane przez burze eterowe spustoszyły wzgórza, pozostawiając ogromne połacie zwęglonej ziemi. Jak na późną wiosnę było stanowczo za zimno, a ocalały las pachniał zupełnie inaczej. Wydawało się, że wszelkie zapachy życia – ziemi, trawy i zwierzyny – zagłusza swąd dymu.

Gren ściągnął swoją brązową czapkę.

– Jakie są szanse na to, że wiozą Cindera? – zapytał. Nie mógł sobie wybaczyć, że Cinder został porwany podczas jego warty.

– Duże – powiedział Perry. – Roar zawsze daje sobie radę. Pomyślał o Cinderze, o tym, jaki chłopiec był słaby i wątły, kiedy go porwano. Perry bał się myśleć, co mogło go spotkać, kiedy trafił w ręce Sable’a i Hessa. Rogi i Osadnicy połączyli siły i uprowadzili Cindera ze względu na jego zdolność kontrolowania eteru. Wydawało im się, że może otworzyć im drogę do Wielkiego Błękitu. Perry chciał tylko odzyskać chłopca.

– Perry. – Gren ściągnął wodze. Przechylił i lekko obrócił głowę, starając się pochwycić dźwięki docierające do jego wrażliwych uszu. – Dwa konie. Galopują prosto na nas.

Perry jeszcze nikogo nie widział. Wpatrywał się w biegnący przed nimi szlak, ale wiedział, że to muszą być oni. Zagwizdał, żeby Roar wiedział, że tu jest. Płynęły sekundy, Perry czekał na odzew.

Nic nie usłyszał.

Perry zaklął. Roar na pewno by go usłyszał i odpowiedział.

Zsunął łuk z ramienia i założył strzałę, nie spuszczając z oka zakrętu ścieżki. Gren również napiął łuk i obaj umilkli, gotowi na wszystko.

– Teraz – wymamrotał Gren.

Perry usłyszał nadciągający tętent koni. Napiął cięciwę, wycelował w środek ścieżki, kiedy zza kępy brzóz wypadł Roar.

Perry opuścił łuk, próbując zrozumieć, co się dzieje.

Czarny wierzchowiec zbliżał się w pełnym galopie, wyrzucając spod kopyt grudy ziemi. Roar miał skupiony, zimny wyraz twarzy, który na widok Perry’ego wcale się nie zmienił.

W ślad za nim zza zakrętu wyłonił się Twig, który podobnie jak Gren należał do Szóstki. On też jechał sam, ostatecznie rozwiewając nadzieje Perry’ego na odzyskanie Cindera.

Roar galopował do ostatniej chwili, po czym ostro ściągnął wodze.

Przez długą chwilę Perry wpatrywał się w niego, nie mogąc wydobyć głosu. W chwili gdy spojrzał na Roara, pomyślał: „Liv”. Zupełnie się tego nie spodziewał, a przecież powinien. Ona należała również do Roara. Teraz poczucie straty wstrząsnęło Perrym jak cios w żołądek, równie mocno jak przed kilkoma dniami, kiedy się dowiedział o jej śmierci.

– Roar. Całe szczęście, że jesteś cały – powiedział wreszcie. W jego głosie słychać było napięcie, ale przynajmniej udało mu się wreszcie coś z siebie wykrztusić.

Koń Roara niespokojnie grzebał kopytem, odrzucając głowę, ale spojrzenie Roara było niewzruszone.

Perry znał ten złowrogi wzrok. Tylko że przyjaciel jeszcze nigdy nie patrzył w ten sposób na niego.

– A gdzie ty się podziewałeś? – zapytał Roar.

Wszystko w tym pytaniu było nie tak. Oskarżycielski ton. Sugestia, że Perry w jakiś sposób zawiódł.

Gdzie był? Troszczył się o czterysta osób, które dusiły się w jaskini.

Perry zignorował pytanie, odpowiadając innym.

– Znalazłeś Hessa i Sable’a? Czy Cinder był z nimi?

– Znalazłem ich – odparł zimno Roar. – I owszem. Mają Cindera. Co zamierzasz zrobić w tej kwestii?

A potem spiął konia i odjechał.

Wrócili do jaskini w milczeniu. Nie opuszczało ich skrępowanie, gęste jak dym wiszący nad lasami. Nawet Gren i Twig, najlepsi przyjaciele, prawie się do siebie nie odzywali. Napięcie odebrało im ochotę na zwykłe przekomarzanki.

Podczas tej godziny milczenia Perry pogrążył się we wspomnieniach ostatniego razu, kiedy widział Roara. Było to przed tygodniem, w czasie najstraszliwszej burzy eterowej, jaką zdarzyło mu się przeżyć. Roar i Aria właśnie wrócili na terytorium Fal po miesiącu nieobecności. Widząc ich razem po tygodniach usychania z tęsknoty za Arią, Perry wpadł w szał i rzucił się na Roara. Zamierzył się pięścią, podejrzewając o najgorsze przyjaciela, który nigdy w niego nie zwątpił.

Tamto powitanie z pewnością nie poprawiło Roarowi nastroju, ale główna przyczyna jego rozpaczy była oczywista.

Liv.

Na wspomnienie siostry Perry’ego ogarnęło takie wzburzenie, że jego koń się spłoszył.

– Hej, hej. Spokojnie, mała – powiedział, uspokajając klacz. Pokręcił głową, ganiąc się za to, że pozwolił myślom wymknąć się spod kontroli.

Nie mógł sobie pozwolić na myślenie o Liv. Żal odbierał mu siły, a teraz, kiedy na jego barkach spoczywała odpowiedzialność za kilkaset osób, nie mógł sobie pozwolić na słabość. W obecności Roara trudniej mu będzie zachować spokój, ale wiedział, że musi nad sobą panować. Nie miał wyboru.

Teraz, kiedy znaleźli się na krętej drodze opadającej ku leżącej w dole jaskini i Perry zobaczył jadącego przodem Roara, nakazał sobie spokój. Roar był dla niego jak brat, choć nie łączyły ich więzy krwi. Poradzą sobie z nieporozumieniami. Poradzą sobie ze stratą Liv.

Perry zsiadł z konia na niewielkiej plaży, pozostając w tyle za towarzyszami, którzy zniknęli w szczelinie prowadzącej do brzucha góry. Przebywanie w jaskini było dla niego prawdziwą torturą, nie czuł się jeszcze na siłach do niej wrócić. Walka z paniką, która ściskała mu płuca i zapierała dech, kiedy był w środku, kosztowała go wiele wysiłku.

– Masz klaustrofobię – powiedział mu poprzedniego dnia Marron. – To irracjonalny lęk przed przebywaniem w zamkniętej przestrzeni.

Ale Perry był także Wodzem Krwi. Nie miał czasu na lęk, obojętne, czy racjonalny, czy nie.

Wciągnął powietrze, delektując się jeszcze chwilę jego świeżym zapachem. Popołudniowa bryza rozwiała przesyconą dymem mgłę i po raz pierwszy tego dnia dostrzegł eter.

Błękitne prądy płynęły po niebie jak świecący, burzliwy potok. Były bardziej wzburzone niż kiedykolwiek – bardziej nawet niż wczoraj – ale wzrok Perry’ego przykuło coś innego. W miejscach, gdzie eter wirował najszybciej, zobaczył czerwony kolor przypominający plamy gorąca. Był jak czerwień wschodu słońca, plamiąca krwawą poświatą grzbiety fal.

– Widzisz to? – zwrócił się Perry do Hyde’a, który wybiegł mu na spotkanie.

Hyde, jeden z najlepszych Vidów w plemieniu Fal, podążył za wzrokiem Perry’ego, mrużąc wszystkowidzące oczy.

– Widzę, Per. Jak sądzisz, co to oznacza?

– Nie wiem – powiedział Perry. – Ale z pewnością nic dobrego.

– Chciałbym zobaczyć Wielki Błękit. – Spojrzenie Hyd’a przesunęło się na horyzont, ponad nieskończony przestwór oceanu. – Łatwiej byłoby mi to wszystko znieść, gdybym wiedział, że on tam jest, że na nas czeka.

Perry nie mógł znieść poczucia porażki – bezbarwnego, stęchłego zapachu przypominającego kurz – które wyczuwał w nastroju Hyde’a.

– Cierpliwości – powiedział. – Będziesz drugim członkiem plemienia, który go zobaczy.

Hyde połknął haczyk. Uśmiechnął się szeroko.

– Nieprawda. Mam lepszy wzrok od ciebie.

– Miałem na myśli Brooke, nie siebie.

Hyde dał mu lekkiego kuksańca.

– To nie fair. Widzę dwa razy dalej niż ona.

– W porównaniu z nią jesteś ślepcem.

Idąc w stronę jaskini, nie przestawali się przekomarzać. Hyde był już w nieco lepszym nastroju, a Perry właśnie na to liczył. Jeśli mają to przetrwać, będą musieli dbać o morale.

– Znajdź Marrona i przyprowadź go do Sali Narad – zwrócił się do Hyde’a, kiedy wchodzili do środka. – Będę również potrzebował Reefa i Molly. – Skinął głową Roarowi, który stał z założonymi rękami kilka kroków dalej, wpatrując się w głąb jaskini. – Przynieście mu wody i coś do jedzenia. Potem niech zaraz do nas dołączy.

Nadeszła pora na naradę. Roar miał informacje o Cinderze, Sable’u i Hessie. Aby dotrzeć do Wielkiego Błękitu, Perry potrzebował pojazdów Osadników. On i Aria uprowadzili jeden z Reverie, ale to było za mało, żeby pomieścić wszystkich. Ponadto jeśli plemię Fal miało dokądkolwiek dotrzeć, musieli obrać właściwy kurs.

Cinder. Poduszkowiec. Kurs.

Trzy rzeczy. Sable i Hess mieli je wszystkie. Ale to wkrótce miało się zmienić.

Roar, ciągle odwrócony plecami do Perry’ego, powiedział: – Zdaje się, że Perry zapomniał, że słyszę każde jego słowo, Hyde. – Obejrzał się za siebie. Znowu to gniewne spojrzenie. – Czy tego chcę, czy nie.

Perry’ego zalała fala złości. Hyde i Gren zastygli w bezruchu, ich nastroje zabarwiły się jaskrawą czerwienią. Twig, który spędził z Roarem ostatnie dni, poruszył się pierwszy.

Puścił uwiąz, na którym prowadził konia, podszedł do Roara i chwycił za jego czarny płaszcz.

– No, chodź – powiedział, szturchając go tak mocno, jakby chciał zrobić mu krzywdę. – Pokażę ci drogę. Łatwo się tu zgubić, zanim człowiek się przyzwyczai.

Kiedy się oddalili, Gren pokręcił głową.

– Co to było?

Perry’emu przyszły do głowy różne odpowiedzi.

Roar bez Liv.

Roar, który nie ma po co żyć.

Roar, który przechodzi piekło.

– Nic – powiedział, zbyt zdenerwowany, żeby to wyjaśnić. – Ochłonie.

Kiedy Gren poszedł zająć się końmi, Perry skierował się do Sali Narad. Choć z każdym krokiem narastał w nim niepokój kładący się ciężarem na jego piersi, starał się mu nie poddawać. Przynajmniej nie doskwierał mu, jak prawie wszystkim pozostałym, panujący w jaskini mrok. Jakimś zrządzeniem losu jego wzrok Vida w ciemności jeszcze się wyostrzał.

W połowie drogi wybiegł mu na spotkanie Pchlarz, pies Willow. Zwierzak szczekał i podskakiwał, jakby nie widział Perry’ego co najmniej od tygodni. Talon i Willow pojawili się zaraz za nim.

– Znalazłeś Roara? – zapytał Talon. – Czy to był on? Perry złapał Talona i obrócił go głową w dół, na co chłopiec zareagował gromkim śmiechem.

– Jasne, że tak, Paskudo. – Roar jest z nami, w każdym razie ciałem.

– A Cindera? – zapytała z nadzieją Willow, szeroko otwierając oczy. Przywiązała się do tego chłopca. Pragnęła go odzyskać nie mniej rozpaczliwie niż Perry.

– Nie. Na razie tylko Roara i Twiga, ale odnajdziemy Cindera, Willow. Obiecuję.

Pomimo jego zapewnień Willow wypuściła z siebie imponującą wiązankę przekleństw. Talon zachichotał, a Perry poszedł w jego ślady, ale było mu przykro. Czuł zapach jej cierpienia.

Perry postawił Talona na ziemi.

– Zrobisz coś dla mnie, Paskudo? Zajrzysz do Arii? – Odkąd przybyli do groty, podawano jej silne środki przeciwbólowe i większość czasu przesypiała. Rana na jej ramieniu nie chciała się goić. Perry zaglądał do niej, kiedy tylko mógł, i każdą noc spędzał w jej ramionach, ale mimo to za nią tęsknił. Nie mógł się doczekać chwili, kiedy się obudzi.

– Jasne! – zaszczebiotał Talon. – Chodź, Willow.

Perry przyglądał się biegnącym dzieciom i psu, który sadził za nimi wielkimi susami. Sądził, że bratanek przestraszy się jaskini, ale Talon szybko się przyzwyczaił, podobnie jak inne dzieci. Ciemność dawała im nowe możliwości. Mogły godzinami odkrywać kolejne podziemne komory i bez końca bawić się w chowanego. Perry nieraz słyszał, jak dzieci zaśmiewają się z odgłosów odbijających się echem od ścian jaskini. Osobiście wolałby niektórych nie słyszeć.

Miał tylko nadzieję, że dorośli wykażą się nie mniejszym hartem ducha.

Perry wkroczył do Sali Narad, pozdrawiając Marrona skinieniem głowy. Niskie i nierówne sklepienie zmuszało go do pochylania się, kiedy okrążał długi stół. Usiłował oddychać spokojnie, powtarzał sobie, że w rzeczywistości ściany jaskini wcale się nie uginają, że to tylko złudzenie.

Roar już był na miejscu. Siedział rozparty na krześle, z nogami na stole. W ręce miał butelkę błyskacza i kiedy pojawił się Perry, nawet nie podniósł wzroku. Nie wróżyło to dobrze.

Bear i Reef skinęli Perry’emu głowami, nie przerywając rozmowy o czerwonych błyskach zabarwiających strumienie eteru. Laska Beara leżała na stole, wzdłuż jego dłuższego boku, zajmując całą odległość pomiędzy trzema mężczyznami. Widok tej laski zawsze przypominał Perry’emu, jak wyciągnął Beara z ruin jego domu.

– Jakieś pomysły, dlaczego kolor się zmienia? – zapytał Perry. Zajął swoje zwyczajowe miejsce między Marronem i Reefem. Czuł się dziwnie, siedząc na wprost Roara, jakby byli przeciwnikami.

Na środku stołu idealnie równym płomieniem paliły się świece. Nie było tu przeciągów, które mogłyby spowodować ich migotanie. Marron kazał rozwiesić wokół podwyższenia pledy, pełniące funkcję prowizorycznych ścianek działowych dających złudzenie oddzielnego pomieszczenia. Perry zastanawiał się, czy pozostałym to pomagało.

– Tak – powiedział Marron. Zaczął obracać wokół palca złoty pierścień. – To samo zjawisko zaobserwowano w czasach Jedności. Wtedy była to zapowiedź nieustannych burz. Utrzymywały się przez trzydzieści lat. Jeśli sytuacja się powtórzy, kolor eteru będzie się zmieniał, aż jego strumienie staną się zupełnie czerwone. Kiedy do tego dojdzie, wyjście na zewnątrz będzie niemożliwe. – Zacisnął usta, kręcąc głową. – Obawiam się, że zostaniemy tu uwięzieni.

– Ile czasu nam zostało? – zapytał Perry.

– Relacje z tamtych lat są niespójne, więc trudno określić to precyzyjnie. Jeśli będziemy mieli szczęście, może to potrwać kilka tygodni.

– A jeśli nie?

– Kilka dni.

– Wielkie nieba – powiedział Bear, opierając na stole masywne ręce. Głośno wypuścił powietrze, wprawiając w drżenie płomień najbliższej świecy. – Tylko tyle?

Perry usiłował przetrawić tę informację. Kiedy sprowadził Fale do groty, miała być dla nich tymczasowym schronieniem. Obiecał im, że nie zostaną tu na zawsze. Nie mogli tu zostać. Jaskinia nie była samowystarczalną kapsułą Podu jak Reverie. Musieli się stąd wydostać.

Popatrzył na Reefa. Czuł, że tym razem bardzo potrzebuje jego rady.

Ale wtedy do sali weszła Aria.

Perry wstał tak gwałtownie, że przewrócił krzesło, na którym siedział. W mgnieniu oka przebył dzielące ich dziesięć kroków, nabijając sobie po drodze guza o niskie sklepienie i uderzając nogą o stół. Jeszcze nigdy w życiu nie poruszał się tak niezgrabnie.

Przyciągnął Arię do siebie i mocno ją objął, uważając przy tym na jej ramię.

Pachniała cudownie. Fiołkami i bezkresnym, nagrzanym w słońcu polem. Jej zapach sprawiał, że serce zaczynało mu szybciej bić. Kojarzył się z wolnością. Ze wszystkim, czego nie było w jaskini.

– Nie śpisz – powiedział i prawie się roześmiał. Od tylu dni czekał na chwilę, kiedy będzie mógł z nią porozmawiać. Mógł zacząć lepiej.

– Talon powiedział, że tu cię znajdę – rzekła z uśmiechem. Przesunął dłonią po jej obandażowanym ramieniu.

– Jak się czujesz? Wzruszyła ramionami.

– Lepiej.

Chciałby w to wierzyć, ale jej bladość i cienie pod oczami mówiły co innego. Wciąż jednak była najpiękniejszą istotą, jaką kiedykolwiek widział. Nie miał co do tego wątpliwości.

W pokoju zapadła cisza. Wszyscy na nich patrzyli, ale Perry’ego to nie obchodziło. Nie widzieli się całą zimę, kiedy Aria była u Marrona, a potem kolejny miesiąc, kiedy wyruszyła z Roarem do Rimu. W minionym tygodniu, który oboje spędzili w osadzie Fal, mieli dla siebie jedynie kilka kradzionych chwil. Dlatego teraz nie zamierzał zmarnować ani sekundy.

Ujął w dłonie twarz Arii i pocałował ją. Dziewczynie wymknął się cichy okrzyk zaskoczenia, ale Perry zaraz poczuł, jak się rozluźnia. Zarzuciła mu ręce na szyję i delikatne muśnięcie ich warg przerodziło się w namiętny pocałunek. Perry przyciągnął ją bliżej, zapominając o całym świecie, o wszystkich obecnych, z wyjątkiem jej samej. Dopiero szorstki głos Reefa za jego plecami przywrócił go do rzeczywistości.

– Czasem zapominam, że on ma dziewiętnaście lat.

– Rzeczywiście. Łatwo zapomnieć. – Ta łagodna odpowiedź mogła paść wyłącznie z ust Marrona.

– Ale nie teraz.

– No, teraz nikt nie dałby mu więcej.

3

ARIA

Aria spojrzała na Perry’ego szeroko otwartymi oczami, poruszona.

Ich związek właśnie stał się oficjalny, a ona nie była gotowa na falę dumy, która niespodziewanie ją zalała. Perry należał do niej, był wspaniały i nie musieli się już ukrywać, tłumaczyć ani rozstawać.

– Zdaje się, że powinniśmy zaczynać naradę – powiedział do niej z uśmiechem.

Wymamrotała coś na znak, że się zgadza, i odsunęła się od niego z wysiłkiem, próbując ukryć oszołomienie. Wtedy spostrzegła po drugiej stronie stołu Roara i ulga na jego widok pomogła jej odzyskać grunt pod nogami.

– Roar! – Aria podeszła do niego i przygarnęła go do siebie jedną ręką.

– Spokojnie – powiedział, marszcząc czoło na widok bandaża na jej ramieniu. – Co ci się stało?

– To? To rana postrzałowa.

– Co ci strzeliło do głowy, żeby dać się postrzelić?

– Chciałam wzbudzić twoje współczucie.

Często się w ten sposób przekomarzali, ale gdy Aria uważniej spojrzała Roarowi w oczy, ścisnęło jej się serce.

Choć rozmawiał z nią tak samo jak zwykle, nie odnalazła w jego spojrzeniu ani śladu dawnej pogody ducha. Było ciężkie od smutku, podobnie jak jego uśmiech. Ułożenie ramion. Wszystko, nawet sposób, w jaki stał, przechylony w jedną stronę, jakby całe jego życie zostało pozbawione równowagi, zdradzało jego stan ducha. Wyglądał dokładnie tak jak przed tygodniem, kiedy płynęli razem w dół Wężowej Rzeki. Jakby miał złamane serce.

Wtedy Aria dostrzegła Marrona, który zbliżał się do nich z wyczekującym uśmiechem. Jego twarz o czujnych, pełnych życia niebieskich oczach, rumianych i zaokrąglonych policzkach stanowiła całkowite przeciwieństwo twardych rysów Roara.

– Cieszę się, że cię widzę – powiedział Marron, przyciągając ją do siebie. – Wszyscy się martwiliśmy.

– Ja też się cieszę, że cię widzę – odparła Aria. Był miękki i pachniał tak przyjemnie wodą różaną i dymem z ogniska. Objęła go, wspominając miesiące, które spędziła zimą w jego domu po tym, jak dowiedziała się o śmierci matki. Bez jego pomocy byłaby zgubiona.

– Nie jesteśmy przypadkiem w samym środku sytuacji kryzysowej, Ario? – Do sali wszedł Soren, wyprostowany, z podniesioną głową. – Mógłbym przysiąc, że pięć minut temu tak właśnie powiedziałaś.

Miał ten sam wyraz twarzy co ona, kiedy sześć miesięcy wcześniej spotkała Perry’ego – arogancki, pełen irytacji i odrazy.

– Zajmę się nim – powiedział Reef, wstając.

– Nie – zaprotestowała Aria. Soren był synem Hessa. Nawet jeśli na to nie zasługiwał, Osadnicy z pewnością będą w nim widzieli przywódcę, podobnie jak ona. – On jest ze mną. Poprosiłam go, żeby tu przyszedł.

– Więc zostaje – powiedział gładko Perry. – Zaczynajmy. To ją zaskoczyło. Bała się, jak Perry zareaguje na obecność Sorena. Nie znosili się od pierwszego wejrzenia.

Kiedy siadali przy stole, Aria pochwyciła wrogie spojrzenie Reefa. Wiedziała, czego się spodziewał: Soren będzie próbował zakłócić przebieg spotkania. Ona jednak nie zamierzała do tego dopuścić.

Usiadła koło Roara, co wydawało jej się zarazem właściwe i niewłaściwe, ale miejsca obok Perry’ego zajmowali już Reef i Marron. Roar zgarbił się na swoim krześle i pociągnął z butelki długi łyk błyskacza. W tym geście było tyle złości i rozpaczy, że w pierwszym odruchu chciała odebrać mu butelkę, ale Roarowi zbyt wiele już odebrano.

– Jak wam wiadomo, Hess i Sable mają przewagę prawie pod każdym względem – powiedział Perry. – Czas również działa na naszą niekorzyść. Musimy działać szybko. Jutro wyruszymy niewielką grupą do ich obozu, aby uratować Cindera, zabezpieczyć poduszkowce i zdobyć współrzędne Wielkiego Błękitu. Żeby przygotować tę misję, potrzebuję informacji. Roar, muszę wiedzieć, co widziałeś. Soren, ty też musisz powiedzieć mi wszystko, co wiesz.

Na szyi Perry’ego migotał łańcuch Wodza Krwi. Jego złote włosy błyszczały w blasku świec, a z końskiego ogona wymykały się niesforne pasemka. Jego ramiona i ręce opinała ciemna koszula, ale Aria doskonale zapamiętała wytatuowane na nich Znaczenia.

Szorstki myśliwy o gniewnym spojrzeniu, którego poznała pół roku wcześniej, praktycznie zniknął. Teraz Perry był spokojniejszy, pewniejszy siebie. Wciąż budził postrach, ale zachowywał się powściągliwie. Spodziewała się, że taki właśnie się stanie.

Jego zielone spojrzenie padło na Arię, zatrzymało się na chwilę, jakby Perry czytał w jej myślach, i po chwili powędrowało w stronę siedzącego obok niej Roara.

– Zacznij, kiedy będziesz gotowy, Roar – powiedział.

Roar odpowiedział, nawet nie starając się wyprostować na krześle czy wyraźnie artykułować słów.

– Hess i Sable połączyli siły. Założyli kwaterę na otwartej przestrzeni, na płaskowyżu między Samotną Sosną a Wężową Rzeką. To rodzaj wielkiego obozowiska. Albo raczej niewielkie miasto.

– Dlaczego akurat tam? – zapytał Perry. – Po co gromadzić siły w głębi lądu, skoro Wielki Błękit leży za morzem? Na co oni czekają?

– Żebym to ja wiedział? – odparł Roar.

Aria odwróciła się raptownie w jego stronę. Wydawał się niemal znudzony, ale w jego oczach dawało się zauważyć drapieżne skupienie, którego jeszcze przed chwilą w nich nie było. Złapał butelkę błyskacza, aż napięły się mięśnie na jego szczupłych przedramionach.

Aria rozejrzała się wśród obecnych, szukając innych oznak napięcia. Reef pochylił się, wbijając w Roara świdrujące spojrzenie. Marron zerkał nerwowo na wejście, przy którym w pozach strażników stali Gren i Twig. Nawet Sorenowi udzieliło się ich zdenerwowanie. Zerkał to na Perry’ego, to na Roara, jakby się zastanawiał, co takiego wiedzą wszyscy oprócz niego.

– Chciałbyś coś jeszcze dodać? – zapytał Perry spokojnie, ignorując sarkazm Roara.

– Widziałem flotę poduszkowców – odparł Roar. – Naliczyłem ze dwanaście takich jak ten na zewnątrz na skarpie i jeszcze inne, mniejsze hovery. Stoją rzędem na równinie, na zewnątrz tej ich pokawałkowanej rzeczy, zwiniętej jak wąż. To jest ogromne… Każda część przypomina budynek.

Soren parsknął.

– Ta pokawałkowana rzecz nazywa się Komodo X12.

– Dzięki, Osadniku. To wszystko wyjaśnia – powiedział Roar, kierując na niego ciemne spojrzenie.

Aria spoglądała to na jednego, to na drugiego. Przerażenie zmroziło jej krew w żyłach.

– Chcecie wiedzieć, co to jest Komodo? – zapytał Soren. – Powiem wam. Albo jeszcze lepiej: może zdejmiecie te zasłony, to narysuję parę patykowatych ludzików na skale. A potem przywołamy duchy przodków, złożymy ofiarę czy coś. – Soren zerknął na Perry’ego. – Załatwisz jakieś bębny i półnagie kobiety?

Aria miała już pewne doświadczenie w kontaktach z Sorenem i była na to przygotowana. Zerknęła na Perry’ego i Marrona.

– Czy rysunek by nam pomógł? – zapytała, odpowiadając bezpośredniością na drwiny Sorena.

Marron pochylił się.

– Och, tak. Z pewnością wiele by ułatwił. Podobnie jak wszelkie szczegóły dotyczące prędkości rozwijanej przez poduszkowce, ich zasięgu, ładowności, uzbrojenia. Wyposażenie… naprawdę, Soren, wszystko może się okazać przydatne. Wiedząc, jakiego modelu hovera potrzebujemy, moglibyśmy się lepiej przygotować. Bylibyśmy wdzięczni, gdybyś zechciał to narysować i jak najdokładniej opisać.

Perry zwrócił się do Grena.

– Przynieś papier, linijkę i coś do pisania.

Soren siedział z otwartymi ustami, wpatrując się na przemian w Marrona, Perry’ego i Arię.

– Nie będę niczego rysował. Żarto

wałe

m.

– Wyglądamy tak, jakbyśmy byli w nastroju do żartów? – zapytała Aria.

– Co? Nie. Ale nie będę pomagał dzik… tym ludziom.

– Od wielu dni się tobą opiekują. Myślisz, że jeszcze byś żył, gdyby nie ci ludzi

e?

Soren rozejrzał się, gotów do kłótni, ale nie odpowiedział.

– Nikt oprócz ciebie nie zna się tu na poduszkowcach – ciągnęła Aria. – Jesteś ekspertem. Powinieneś nam też powiedzieć wszystko, co słyszałeś o planach twojego ojca i Sable’a.

Musimy wiedzieć na ten temat jak najwięcej.

Soren zmarszczył brwi.

– Chyba żartujesz.

– Nikomu nie jest do śmiechu. Myślałam, że to już ustaliliśmy.

– Dlaczego miałbym im ufać? – zapytał Soren, jakby mówił o nieobecnych.

– Co powiesz na: „bo nie masz wyjścia”?

Gniewne spojrzenie Sorena powędrowało w stronę Perry’ego, który obserwował Arię, zaciskając usta, jakby z trudem usiłował zachować powagę.

– Świetnie – powiedział Soren. – Powiem wam, co wiem. Przechwyciłem jedną z rozmów mojego ojca z Sable’em, zanim Reverie… się zawaliła.

Zawalenie się Reverie było tylko częścią prawdy. Uszkodzona kapsuła została opuszczona przez ojca Sorena, konsula Hessa, a tysiące ludzi pozostawiono w niej na pewną śmierć. Aria rozumiała, dlaczego Soren nie chce o tym mówić.

– Sable i jego zaufani ludzie znają współrzędne Wielkiego Błękitu – ciągnął chłopak. – Ale to nie wystarczy. Gdzieś na morzu jest ściana eteru, przez którą trzeba się przedostać, żeby do niego dotrzeć. Sable twierdzi, że znalazł na to sposób.

Przy stole zapadła cisza. Wszyscy wiedzieli, że tym sposob

e

m jest Cinder.

Perry potarł podbródek. Na jego twarzy pojawiły się pierwsze oznaki gniewu. Aria przyglądała się bladym, falistym bliznom na grzbiecie jego dłoni – dziełu Cindera.

– Jesteś pewny, że Cinder tam jest? – zwrócił się do Roara. – Widziałeś go?

– Jestem pewny – potwierdził Roar.

Mijały sekundy.

– Nie masz już nic do dodania? – dopytywał Perry.

– Chcecie więcej? – Roar podniósł się. – Proszę bardzo: Cindera pilnowała dziewczyna o imieniu Kirra, która według Twiga wcześniej była w naszej wiosce. Widziałem, jak zabierała Cindera do tego całego Komodo. Wiesz, kto jeszcze tam jest? Sable. Facet, który zabił twoją siostrę. Potrzebne nam hovery też tam są, bo zakładam, że tym, który stoi na zewnątrz, wszyscy się nie zabierzemy. Wychodzi na to, że oni mają wszystko, a my nie mamy nic. To by było na tyle, Perry. Teraz wiesz, na czym stoimy. Co proponujesz? Może posiedźmy sobie jeszcze w tej żałosnej norze i pogadajmy?

Reef uderzył pięścią w stół.

– Dość! – wrzasnął, wstając. – Nie będziesz do niego mówił w taki sposób. Nie pozwolę na to.

– On cierpi – powiedział cicho Marron.

– Nie obchodzi mnie to. To nie usprawiedliwia jego zachowania.

– A skoro mówimy o usprawiedliwieniach – powiedział Roar – już od jakiegoś czasu szukałeś pretekstu, żeby się do mnie przyczepić, Reef. – Wstał i rozłożył ręce. – Wygląda na to, że go wreszcie znalazłeś.

– Właśnie to miałem na myśli – powiedział Soren, kręcąc głową. – Jesteście jak zwierzęta. Czuję się jak dozorca w zoo.

– Zamknij się, Soren. – Aria wstała i chwyciła Roara za ramię. – Proszę, Roar. Usiądź.

Wyrwał się, a Aria aż podskoczyła, sycząc z bólu. Choć złapała Roara zdrową ręką, jego gwałtowny ruch rozpalił w głębi jej rany gorącą pochodnię.

– Roar! – wrzasnął Perry ze swojego miejsca.

Aria przyciskała drżącą rękę do brzucha. Usiłowała się uspokoić. Ukryć zalewające ją fale bólu.

Roar patrzył na nią zażenowany.

– Zapomniałem – wymamrotał pod nosem.

– To moja wina. W porządku. Nic mi nie jest.

Nie miał zamiaru zrobić jej krzywdy. To oczywiste, że tego nie chciał. A jednak wszyscy zastygli w bezruchu. Nikt się nie odezwał.

– Nic mi nie jest – powtórzyła.

Powoli uwaga obecnych skupiła się na Perrym, który z wściekłością wpatrywał się w Roara.

4

PEREGRINE

Gniew przywrócił Perry’emu siły i jasność myślenia. Pierwszy raz, odkąd znalazł się w jaskini, odzyskał przenikliwość umysłu.

Odetchnął kilka razy, starał się rozluźnić. Zdusić w sobie odruch rzucenia się do ataku.

– Zostańcie – powiedział, przenosząc wzrok z Roara na Arię. – Pozostali niech wyjdą.

Wszyscy w pośpiechu skierowali się do wyjścia. Reef uciszył protesty Sorena, kilkakrotnie mocno go popychając. Bear wyszedł ostatni. Perry czekał, aż ucichnie stukanie jego laski o skalny chodnik.

– Boli cię?

Aria pokręciła głową.

– Nie? – Nie dowierzał. Kłamała, żeby chronić Roara. Jej skulona sylwetka nie pozostawiała wątpliwości co do tego, jak jest naprawdę.

Spuściła wzrok.

– To nie była jego wina – powiedziała, wpatrując się w stół. Roar zmarszczył brwi.

– Serio, Perry? Myślisz, że mógłbym ją skrzywdzić? Celow

o?

– Robisz, co możesz, żeby skrzywdzić przynajmniej kilka osób. Jestem tego pewien. Próbuję się tylko zorientować ile.

Roar zaśmiał się gorzko.

– Wiesz, co mnie śmieszy? Ta twoja wyniosłość. To był zwykły wypadek. Spójrz na siebie. Który z nas przelał krew własnego brata?

Perry poczuł, że znowu wzbiera w nim gniew. Roar wypominał mu śmierć Vale’a. Cios poniżej pasa, w dodatku zadany znienacka.

– Ostrzegam cię – powiedział Perry. – Niech ci się nie wydaje, że możesz do mnie mówić albo zachowywać się, jak ci się podoba ze względu na naszą przyjaźń. Nie możesz.

– Dlaczego? Bo teraz jesteś Wodzem Krwi? Mam ci się kłaniać, Peregrine? Mam chodzić za tobą jak sześć twoich wiernych psów? – Roar wskazał ruchem głowy na pierś Perry’ego. – To żelastwo uderzyło ci do głowy.

– Pewnie, że tak! Złożyłem przysięgę. Moje życi

e należy do Fal.

– Chowasz się za tą przysięgą. Chowasz się tuta

j.

– Po prostu powiedz, o co ci chodzi, Roar.

– Liv nie żyje! Nie żyje.

– A tobie się wydaje, że mogę przywrócić jej życie? O to chodzi? – Nie mógł. Nigdy więcej nie zobaczy siostry. Nic tego nie zmieni.

– Chcę, żebyś coś z r o b i ł. Na początek uronił cholerną łzę! A potem dopadł Sable’a. Poderżnął mu gardło. Spalił jego zwłoki. Zamiast siedzieć pod tą skałą.

– Pod tą skałą siedzi ze mną czterysta dwanaście osób. Jestem odpowiedzialny za każdą z nich. Kończy nam się jedzenie. Kończą nam się możliwości. Świat na zewnątrz płonie. a ty uważasz, że się ukrywam?

Roar zniżył głos.

– Sable ją zamordowa

ł – warknął. – Strzelił do Liv z kuszy z odległości dziesięciu kroków. On…

– Dość! – wrzasnęła Aria. – Przestań, Roar. Nie rozmawiaj z nim tak. Nie w ten sposób.

– Wpakował twojej siostrze grot w serce, a potem stał i patrzył, jak uchodzi z niej życie.

W chwili gdy Perry usłyszał słowo „kusza”, jego ciało zdrętwiało. Wiedział, że Sable zabił Liv, ale nie wiedział, w jaki sposób, i wolałby tego nie wiedzieć. Widok umierającego Vale’a miał go prześladować do końca życia. Nie był gotowy na koszmar, w którym strzała przeszywa serce jego siostry.

Roar pokręcił głową.

– Skończyłem. – I choć nie powiedział tego głośno, w sekundzie ciszy, która nastąpiła po tych słowach, dało się słyszeć: „z tobą”.

Ruszył do wyjścia, ale po drodze jeszcze się odwrócił.

– Zachowuj się dalej tak, jakby to się nie stało, Peregrine. Zwołuj narady, zajmuj się sprawami plemienia i wszystkim innym. Wiedziałem, że tak właśnie zrobisz.

Kiedy wyszedł, Perry oparł się o stojące przed nim krzesło. Stał wpatrzony w rysunek słojów na blacie stołu, próbując uspokoić oszalałe serce. Nastrój Roara wypełnił salę delikatnym zapachem zgliszczy i Perry czuł się tak, jakby oddychał sadzą.

Przez cały czas, kiedy się znali, czyli ponad dziesięć lat, spędzali z sobą każdy dzień. Ani razu się nie pokłócili. Nie tak jak teraz, na poważnie. Zawsze mógł liczyć na Roara i nie sądził, że to się kiedykolwiek zmieni. Przez myśl mu nie przeszło, że strata Liv może oznaczać również stratę Roara.

Perry pokręcił głową. Zachowywał się jak głupiec. Nic nie przekreśli ich przyjaźni.

– Przykro mi, Perry – powiedziała cicho Aria. – On cierpi.

Z trudem przełknął ślinę.

– Zorientowałem się. – Jego słowa zabrzmiały ostro. Liv była jego siostrą. Ostatnią osobą z rodziny, która mu została, nie licząc Talona. Dlaczego Aria martwi się o Roara?

– Chciałam tylko powiedzieć, że on nie jest sobą. On nie chce, żebyś był jego wrogiem, nawet jeśli sprawia takie wrażenie. Potrzebuje cię bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

– On jest moim najlepszym przyjacielem – powiedział Perry, podnosząc wzrok. – Wiem, czego potrzebuje.

Poza Liv i Perrym, a teraz jeszcze Arią, Roar kochał w swoim życiu tylko jedną osobę: swoją babkę. Po jej śmierci, wiele lat temu, przez miesiąc nie mógł znaleźć sobie miejsca. Potem się uspokoił.

Może tego właśnie potrzebował Roar. Czasu.

Dużo czasu.

– Nie wiesz, jak to było, Perry. Nie wiesz, co on przeszedł w Rimie i później.

Perry znieruchomiał, mrugając z niedowierzaniem. Nie mógł tego słuchać.

– Słusznie – powiedział, prostując się. – Nie było mnie tam, kiedy zginęła Liv, ale miałem tam być. Taki był plan, pamiętasz? Mieliśmy wyruszyć tam razem. Jeśli dobrze pamiętam, ty i Roar wymknęliście się beze mnie.

Szare oczy Arii otworzyły się szeroko ze zdumienia.

– Musiałam odejść. Inaczej straciłbyś plemię.

Perry poczuł, że powinien natychmiast wyjść. Wzbierało w nim rozczarowanie i gniew. Nie chciał wyładowywać się na niej. Nie mógł jednak powstrzymać słów cisnących mu się na usta.

– Sama tak zdecydowałaś. Nawet jeśli postąpiłaś słusznie, dlaczego nie mogłaś mnie przynajmniej o tym uprzedzić? Nie mogłaś czegoś powiedzieć, musiałaś odejść bez słowa? Zniknęłaś, Ario.

– Perry, ja… Nie sądziłam, że… Chyba powinniśmy o tym porozmawiać.

Nie mógł znieść widoku pionowej zmarszczki między jej brwiami, nie mógł patrzeć na ból, który odczuwała z jego powodu. Żałował, że w ogóle otworzył usta.

– Nie – powiedział. – Stało się. Zapomnijmy o tym.

– Ty najwyraźniej nie zapomniałeś.

Nie mógł udawać, że jest inaczej. Wspomnienie chwili, w której wszedł do pokoju Vale’a i nie zastał tam Arii, wciąż było żywe w jego pamięci. Za każdym razem kiedy nie było jej przy nim, miał wrażenie, że strach drwi sobie z niego, szepcząc mu na ucho, że to się może powtórzyć – choć wiedział, że to nieprawda. To był irracjonalny lęk, jak mówił Marron. Ale czy lęk kiedykolwiek bywa racjonalny?

– Niedługo świt – zmienił temat. Mieli zbyt wiele zmartwień, żeby drążyć przeszłość. – Muszę się przygotować.

Aria ściągnęła brwi.

– Przygotować? Więc tym razem to ty odchodzisz?

Jej nastrój w jednej sekundzie stał się lodowaty. Myślała, że on ją opuszcza. Że rano zamierza odejść w odwecie za to, że wtedy go zostawiła.

– Chcę, żebyśmy wyruszyli razem – powiedział szybko. – Wiem, że ręka jeszcze cię boli, ale jeśli tylko czujesz się na siłach, chciałbym, żebyś mi towarzyszyła. Jesteś w takim samym stopniu Osadniczką jak Wykluczoną. Będziemy musieli poradzić sobie z jednymi i drugimi, a ty już wcześniej miałaś do czynienia z Hessem i Sable’em.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki