Krzysztof Gołębiewski

Romans Beaty Stepanoff

i inne wiersze

Projektant okładki Emilia D. Gołębiewska

© Krzysztof Gołębiewski, 2023

© Emilia D. Gołębiewska, projekt okładki, 2023

To zbiór wierszy, z których emanuje silny ładunek emocjonalny. Powstały one bowiem z miłości, rozpaczy, świadomości śmierci i mocowania się z otaczającym światem. To wiersze o fobiach, romansach i pojedynkach z życiem. Książka jest pierwszym samodzielnym wydawnictwem autora.

ISBN 978-83-8324-986-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Romans Beaty Stepanoff

2. Warsztat

3. Miejsce urodzenia

4. Mój człowiek

5. „O jakże śliczne…”

6. „Nosi się we mnie człowiek…”

7. Plecami ku słowom

8. Powroty

9. „Tutaj w cieple…”

10. „wschodzę…”

11. Kartka do Joanny

12. Park Centralny

13. In flagranti

14. Rubikon

15. Itaka, miasto później

16. Romans Beaty Stepanoff

17. „Skarbie…”

18. Space blues for Veronica

19. „To dobrze…”

20. Twoja wielka sprawa

21. Reportaż

22. Szara miłość

23. Oki blu

24. Piosenka: dzwoń kochanie

25. Wiersz jak co dzień

26. Poemat o Dimce

27. Sprawa osobista

28. „tak gdy się świtem…”

29. Bojawiem

30. Piszę do ciebie

31. Piosenka nr 3

32. Piosenka bardzo mało używana

33. Moja żona czasem

34. Philip Murray w trzy lata po

35. Czerwiec tamtego roku

36. Wyrazy jak co dzień

37. Analiza sytuacji

38. Komunikat

Warsztat

Nie mogę określić poezji

jest tylko

poezją

aprobatą siebie

możliwością aprobaty

rzeczywistości

Miejsce urodzenia

przypadkowo urodziłem się

w Moim Mieście na Mojej

Ulicy na Moim Podwórku

w pelargoniach

blisko tej pani co kiedyś

latem dała mi duże jabłko

blisko tamtej szyby która

się wybiła

popychany wskazówkami palcami

kołami naokoło w siatce okien

zawieszałem swój przestraszony

sen duszący się w poprzek

skrzyżowania żył z tętnicami

ja na dodatek

z czarnym telefonem

w kupie betonowych drzew

asfaltowych przesiek

słomianych wycieraczek

skrzętnie używanych po

przyjściu z Niego

włażę na swoją gałąź z

ciepłą wodą w kranie z

ciepłą kobietą w łóżku

w nocnej bieliźnie

przy nocnej lampce

opalam

oczy nad kartką

zwykłego papieru

jakiś nie swój chociaż

u siebie w

Mój człowiek

Mój człowiek jest bez twarzy

bez barwy włosów i bez skóry

nie pamięta daty urodzenia

znaków szczególnych

ale

nie jest wycięty

z sytuacji

zamierza ciągle gdzieś

zaistnieć

zamierza dużo powiedzieć

zamierza się w waszą stronę

swoją małolitrażową wyobraźnią

podkłada głos pod własną wersję

krajobrazu

uspokojony opanowany

przez słowa

szuka swojego kąta

z imieniem i nazwiskiem

***

O jakże śliczne

są nasze powstania i upadki

nasze zwycięstwa gesty bez dna

miłostki drugie dania

tak ładnie odcinają się

na papierze

O jakże prawdziwe

są nasze słowa wiersze

wyznania na skrawku

zwykłego papieru

aż dziwne że w życiu

może być inaczej

***

Nosi się we mnie człowiek

z papieru

nadziany banknotami

zdewaluowanych wierszy

z kopiowym podaniem o dębową

trumnę i twierdzi że chodzi

przede wszystkim

o fakty

Plecami ku słowom

kiedyś porównasz swój głód

do ostrego noża

czwarty akt

zaskoczy cię w niszy z bielizną

w rękach i w tafli szkła znajdziesz

całą prawdę o sobie

przedrżysz nieobecny to

całe karczowisko aż ślepy głuchy

z robaczkiem strachu zażądasz

nagłej ucieczki z orderem

opuchlizny

Powroty

Wracam

by przekonać się

że drzewa stoją na starych miejscach

że nadal twoje usta wiszą na ich

konarach

Zakładam

na oczy trawę

by patrzeć ziemią w korzenie

które wysysają zawieszoną w górze

czerwień

Jestem

bardzo uspokojony

kiedy trawa mówi mi

że gałęzie wcale się nie

zaróżowiły

Zamykam

drzwi tak znienawidzone

zamykające to co chcę zobaczyć

rozluźniam pięści oczu i

oddycham

***

Tutaj w cieple

wiersza

zapominam w którym miejscu

rozpina się twoje ciało

zapominam o nowych kłamstwach

Tutaj obok miasta

wszystko staje we właściwych

proporcjach

dojrzewa nam w ustach do paru zdań

jak stół czterema nogami do chleba

Tutaj gdzie cisza

gdzie nawet żadna gwiazda

nie zamruczy gdzie nawet

koty chodzą parami

otwieram dla ciebie

konto dobrych uczynków

z przyniesieniem do domu

***

wschodzę

ściśle tu-taj-nie

po ciemku odnajduję kutersłowo

pełen zachwytu łóżka

na wyciągniętej z piersi przenośni

po której wkraczasz taka

przeziębiona z ręki do kłębka

postaci z zapasowym piątym wierszem

u nogi

to jeszcze nic

każdej nocy lecę do ciebie

i staram się zrozumieć

Kartka do Joanny

Długi wiersz jest zaprzeczeniem poezji

Długa znajomość jest zaprzeczeniem pożądania

chociać nie zawsze da się to wszystko

przetrawić na sucho

Histeria w końcu minie i może się nam

pomylić cogito z coitus

bo wielkie słowa wcale nie rodzą poezji

A ty nic nie mówisz nie piszesz

wystawiasz się tylko cała

w moim krajobrazie

przed bitwą na poduszki pod oliwą

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.