Małgorzata Karolina Piekarska

Klasa pani Czajki
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Klasa pani Czajki Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony

Dedykacja

ŁAWKA

TYGODNIOWE SPÓŹNIENIE

WYPRACOWANIE O LECIE

CI OKROPNI RODZICE

FOTOPLASTYKON I INNE ZDJĘCIA

PRZESIADKA

CERAMIKA

NOWY ROK

KOMPLECIK

KOMÓRKA

INTELEKTUALIŚCI I ŁAMAGI

SŁONIK

KINO

LEPIEJ BYĆ RUDĄ

BRELOCZEK

PLOTKA

BALANGA

ODKURZACZ NA WYCIECZCE

KEMPING

NA KRAŃCU ŚWIATA

NIEDOMÓWIENIA

GWIZDOR

NAPAD

WYZNANIE

O JA PIERNICZĘ!

TAJEMNICA

WRÓŻBY

MIKOŁAJKI

CZYSTE KONTO NA ŚWIĘTA

PŁATEK

SYLWESTER

ZAKŁAD

FLORET

WYPRACOWANIE

GRYPA

MAMA I… TATA

IMIENINY

WAGARY

PODBITE OKO

KŁÓTNIA

BESTSELLER

SPALONY DWÓR

NOWY PAN NIKT

SKARBNIK

POWITANIE JESIENI

DESZCZ NIEPOROZUMIEŃ

CIĄGNIE SWÓJ DO SWEGO

ODKRĘCANIE POPLĄTANIA

ŁADNY GIPS

ZIELONA CHOINKA

ZACZATOWANA

LODOWATY PUSTAK

POZA ZASIĘGIEM

OTWORZYĆ CZY ZAMKNĄĆ DZIÓB

ZNOWU MAMA I ZNOWU TATA

WRÓŻBA

ROZTERKI

KŁAMCZUCHA

KŁOPOTY

NIBY-PRZYPADEK

MAJÓWKA

FILM

LICEALNE DYLEMATY

ROZSTANIE

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - PROZA POLSKA
www.nk.com.pl/proza-polska/12/kategoria.html

Poznaj naszą ofertę - LITERATURA DLA DZIEWCZYN
www.nk.com.pl/literatura-dla-dziewczyn/8/kategoria.html

Barbarze Czajce
– mojej ulubionej nauczycielce polskiego

ŁAWKA

– Małgosia! A drugie śniadanie? – dobiegł ją głos mamy, która wychyliła się z okna.

– Wzięłam! – odkrzyknęła Małgosia i przyspieszyła kroku.

Mieszkała w starym bloku przy Saskiej. Z jej okien widać było kościół i kawałek ogródka jordanowskiego. Do szkoły miała pięć minut drogi, ale dziś wydawało jej się, że wędrówka trwa całe wieki. Dawno się tak nie denerwowała. Czekała niecierpliwie na pierwszy dzień w nowej szkole, ale jednocześnie bardzo się go obawiała. Bo z Kamilą niby przyjaźniły się od dawna. Nawet w lipcu były razem na obozie. No i obiecały sobie, że usiądą w jednej ławce, ale… pewien niepokój pozostał. Po pierwsze Kamila jeszcze nie wróciła z wakacji, a po drugie kto jeszcze trafi do ich klasy? Tego Małgosia nie wiedziała. Gimnazjum uchodziło za jedno z lepszych w dzielnicy. Położone u zbiegu ulic Zwycięzców i Międzynarodowej przyciągało młodzież z prawobrzeżnej Warszawy.

W klasie siedziało już kilka osób. Część znała z kościoła, z ulicy czy sklepów. Innych widziała po raz pierwszy. Rozejrzała się po sali.

Jej wzrok przykuł chłopiec, którego zapamiętała z osiedlowej biblioteki. Tak jak i ona wypożyczał dużo książek. Spojrzał w jej kierunku i się uśmiechnął. Wszyscy powoli zajmowali ławki i zanim Małgosia się zorientowała, została dla niej tylko pierwsza w środkowym rzędzie.

„Kamila nie będzie zbyt zadowolona” – pomyślała, siadając.

* * *

– Ty to pewnie jakiś kujon jesteś – usłyszała za plecami czyjś głos.

Odwróciła się. Przed nią stała brunetka ubrana w mini i pantofle na obcasach. Wyglądem zupełnie nie pasowała do reszty klasy.

– Dlaczego…? – Małgosia zaczęła pytanie, którego nie zdążyła dokończyć, bo dziewczyny najwyraźniej nie interesowało.

– Siedzisz w pierwszej ławce i nosisz okulary. A okularnicy to z reguły kujony.

Małgosia wzruszyła ramionami. Miała ochotę coś odpowiedzieć, ale zrezygnowała. Odezwał się za to chłopak, którego znała z biblioteki:

– A takie wydekoltowane panny w miniówkach to jakie są?

– Ty się lepiej, Maciek, nie odzywaj, bo powiem Krzyśkowi i ci wleje.

– Z twojego powodu? Wątpię. I tak cię nie lubi.

– Głupi jesteś!

– Sama jesteś głupia…

Kłótnia trwała dobrą chwilę i potrwałaby pewnie dłużej, gdyby w obronie Kaśki nie stanęli… chłopcy. Najwyraźniej nie potrafili ukryć zachwytów nad jej urodą. Jeden odsunął Kaśce krzesło. Drugi zaproponował, że z nią usiądzie w ławce. Trzeci zarzucił Maćkowi, że ten jest chamem. Ale Maciek zaśmiał się tylko pod nosem i wzruszył ramionami, a po chwili, machnąwszy ręką, poszedł na koniec klasy.

Ta wymiana zdań wystarczyła jednak, by Małgosia zorientowała się, że dziewczyna ma na imię Kaśka, a chłopak Maciek i że Maciek zna jakiegoś Krzyśka, z którym Kaśka chyba się spotyka. No i że ci dwoje dobrze się znają.

„Ech… – westchnęła i popatrzyła na Kaśkę z zazdrością. – Ta to ma mnóstwo adoratorów, a ja?” – pomyślała i obejrzała się. Uchwyciła pogardliwe spojrzenie Kaśki, więc skuliła się w sobie i wbiła wzrok w tablicę. W tym momencie otworzyły się drzwi i weszła nauczycielka.

* * *

– Witam was w nowym roku szkolnym. Nazywam się Barbara Czajka i, jak zapewne już wiecie, jestem waszą wychowawczynią – przedstawiła się nauczycielka, obserwując uważnie twarze uczniów. – Ci, którzy byli na rozpoczęciu roku szkolnego, mieli okazję mnie poznać. Pracuję w tej szkole już bardzo długo i wiem, że szybciej wy poznacie mnie, niż ja zapamiętam wasze imiona i nazwiska. Mam nadzieję, że mi w tym trochę pomożecie. Zrobimy tak: ja powiem parę słów o sobie, a wy napiszecie dla mnie wypracowanie. Na przyszły tydzień. To jedyne wypracowanie, z którego nie będę wstawiać do dziennika stopni poniżej czwórki. Temat brzmi Moje wakacje. Chcę po prostu sprawdzić, jak piszecie. Wprawdzie najbardziej lubię gramatykę i, jak twierdzą wasi starsi koledzy, gnębię uczniów słowotwórstwem i budową zdań, ale… Tak? Słucham cię? – spytała pani Czajka, zauważywszy, że Małgosia podniosła rękę.

– Czy mamy opisywać całe wakacje? Czy tylko jakąś ich część? W końcu wakacje to ponad dwa miesiące i…

– Chcę nie tylko zobaczyć, jak piszecie, lecz także lepiej was poznać – wyjaśniła pani Czajka. – Dlatego forma wypracowania jest dowolna. Może być ono listem do mnie. Może być listem do koleżanki. Może być opowiadaniem albo zwykłą relacją. Możecie zrelacjonować jakąś swoją wakacyjną przygodę. Piszcie tak, by sprawiło wam to przyjemność. Niech ta pierwsza praca będzie bardziej zabawą.

– A jak długie to ma być? – spytała Małgosia.

– Według waszego uznania – odparła pani Czajka, po czym powiedziała klasie, że ma nadzieję, że te trzy lata, które spędzą razem, będą dla wszystkich nie tylko pracowite, lecz także miłe.

– Kujon! – syknęła Kaśka w kierunku Małgosi, kiedy zadzwonił dzwonek na przerwę, a pani Czajka opuściła klasę.

* * *

– Poczekaj! – usłyszała za plecami czyjś głos.

Obróciła się – biegł za nią Maciek.

– Nie przejmuj się Kaśką – powiedział, ciężko sapiąc.

– Nie przejmuję się – odparła.

Ale to nie była prawda. Przejmowała się. Zwłaszcza tym, że wszyscy chłopcy wpatrywali się w Kaśkę jak w obraz i chcieli siedzieć właśnie z nią. Nawet teraz, kiedy Małgosia wychodziła, widziała, że taki jeden czarnowłosy zaproponował Kaśce niesienie teczki. Zupełnie jak w jakiejś powieści z dziewiętnastego wieku.

Przez chwilę ona i Maciek szli w milczeniu. Pierwszy odezwał się chłopak:

– Chodziłem z nią do podstawówki. To kretynka.

– Ładna. Widziałam, jak chłopcy na nią patrzą.

– Eee. Tak ci się wydaje. A poza tym im wszystkim zaraz to minie. Za parę dni nikt nie będzie jej lubił. Wspomnisz moje słowa. Zapytaj Staśka czy Tomka.

– Którzy to?

– Ci, co siedzą za mną. Przyjaciele od przedszkola. Chodzili z nami do klasy. Mieszkają zresztą tu obok. – Pokazał ręką na teren za kościołem.

– A ja tu – powiedziała Małgosia, stając przed klatką swojego domu.

– Ja kawałek dalej – uściślił Maciek, ale nie ruszył się z miejsca.

Małgosia też nie. Zupełnie nie wiedziała, jak się zachować.

– Znam cię z biblioteki – przyznała po chwili i w tym momencie Maciek wykrzyknął:

– Właśnie! Czułem, że gdzieś już cię widziałem! – I chciał jeszcze coś dodać, ale Małgosię zawołała mama.

* * *

Następnego dnia pierwszą lekcją była godzina wychowawcza. Pani Czajka zarządziła wybór gospodarza klasy i skarbnika. Powiedziała, że zdaje sobie sprawę z tego, że nie wszyscy się znają, ale takie organizacyjne rzeczy trzeba jak najszybciej załatwić.

– To ja chciałam zgłosić kandydaturę Kingi – odezwał się czyjś głos.

– A ty jesteś…?

– Ewa – przedstawiła się dziewczyna. Miała krótko przystrzyżone włosy i dwa dołeczki w buzi. – Kinga chodziła ze mną do klasy w podstawówce i była gospodarzem przez cztery lata. Ma wprawę.

– A czy Kinga chce? – spytała pani Czajka.

– Jak klasa zechce, to mogę być – odparła Kinga, a wszystkie oczy zwróciły się w jej kierunku.

– Czy ktoś zgłasza inną kandydaturę?

Odpowiedziała cisza.

– Wobec tego Kinga zostaje gospodarzem klasy. A co ze skarbnikiem?

Po tym pytaniu zapadło długie i kłopotliwe milczenie.

– Może ten, kto u nich w klasie był skarbnikiem? – dało się słyszeć głos spod okna.

Wszystkie oczy zwróciły się w tym kierunku. Brunet, który poprzedniego dnia niósł Kaśce teczkę do domu, wyraźnie kpił sobie z Kingi, Ewki oraz… pani Czajki.

– Pewnie nie chodzi do tej klasy, ale co tam…

– To może ty? – padło pytanie wychowawczyni, ale chłopak zaśmiał się i pogardliwie prychnąwszy, odparł:

– Mam ważniejsze sprawy na głowie.

– Ty jesteś…?

Pani Czajka patrzyła na ucznia, którego imię bezskutecznie próbowała sobie przypomnieć.

– Michał. A pani to… pani Barbara Czajka, jeśli się nie mylę – powiedział, udając, że tak jak i wychowawczyni szuka w pamięci jej nazwiska.

– Nie zachowujesz się zbyt elegancko.

– Bo to nie audiencja u króla – odparł chłopak i usiadł, głośno szurając krzesłem.

Przez chwilę w klasie panowała cisza. Przerwały ją dopiero ciche słowa pani Czajki.

– Od dziś moje lekcje będą dla ciebie jak audiencja. Na razie pozwalam ci na nich być. I radzę korzystać z tej łaski. Bo gdy cię z nich wyproszę, będziesz musiał przyjść do mnie z ojcem. Zrozumiano?

– Nie mam ojca.

– To z matką, babcią, ciocią czy innym prawnym opiekunem! – Pani Czajka była już wyraźnie zirytowana. – Czy to jest jasne?

– Tak.

– Proszę pani! – Małgosia podniosła rękę i jednym tchem wyrecytowała formułkę, o której myślała już dłuższą chwilę. – Chciałam zgłosić na skarbnika Kaśkę.

Może jak ona pierwsza wyciągnie do Kaśki rękę, wówczas Kaśka nie będzie się tak zachowywała? Tak jak na przykład rano, kiedy w szatni powiedziała: „Ooo! Widzę, że dziecinka ma kapciuszki”.

– Ja też mam ważniejsze sprawy, niż być jakimś tam skarbnikiem. A ty się nie podlizuj, bo nic ci z tego nie wyjdzie – prychnęła Kaśka.

Małgosia aż się skuliła, słysząc te słowa. Kaśka nie wydawała się jej już taka ładna. Z satysfakcją zauważyła, że dziewczyna ma cienkie włosy i szpecący pieprzyk na policzku.

– To jest szczyt wszystkiego! – obruszyła się pani Czajka. – Pierwsza godzina wychowawcza i wychodzi na to, że w tej klasie są same konfliktowe osoby. Ciebie, moja droga, nie rozumiem – zwróciła się do Kaśki. – Ubrałaś się nie jak do szkoły, ale jak na pokaz mody. Koleżanka wyciąga do ciebie rękę, pokazuje, że obdarzyła cię zaufaniem, a ty kopiesz ją w tę rękę. Coś niebywałego! Po tym zachowaniu powiem ci, że nawet jakbyś chciała pełnić funkcję skarbnika, nie zgodziłabym się na to. Tak więc wracamy do punktu wyjścia. Kto zostanie skarbnikiem? Są kandydatury? Albo chętni?

Wychowawczyni rozejrzała się po klasie.

– Widzę – odezwała się po chwili – że będę musiała losować. Niech więc skarbnikiem będzie ten, kto w dzienniku ma numer trzynaście. To jest… – przysunęła do siebie dziennik i zajrzała do listy – Michał… – Wbiła wzrok w chłopca, z którym dopiero co przeprowadziła niemiłą rozmowę.

– Ja na pewno nie jestem trzynasty! – zaprotestował brunet. – Jestem na początku listy.

– O Boże! Niejednemu psu Burek – zirytował się Maciek, ale nie zdążył nic więcej powiedzieć, bo z ławki przed nim wstał jasny blondyn i odezwał się flegmatycznie:

– Może być.

– A to ci dwa Michały! – zawołała pani Czajka, a Maciek dodał:

– Biały i Czarny.

Klasa, usłyszawszy to, się zaśmiała. I tylko Michał, który przed chwilą ochrzczony został Czarnym, siedział naburmuszony w ławce.

– Mam nadzieję, że ta pierwsza godzina wychowawcza była ostatnią, podczas której zachowywaliście się w ten sposób – powiedziała pani Czajka. – Czy ktoś ma jeszcze jakieś pytania?

– Ja. – Małgosia podniosła rękę.

– Słucham?

– Kiedy dostaniemy legitymacje szkolne? Bo chciałam zapisać się do biblioteki, ale pani bibliotekarka mówiła, że mogę tylko z legitymacją…

– No i zniżka na autobus… – odezwał się inny głos.

– Ojej! – Pani Czajka zrobiła się czerwona na twarzy. – Przepraszam was. Zupełnie o tym zapomniałam. Mam wasze legitymacje w pokoju nauczycielskim. Zaraz je przyniosę – powiedziała i pospiesznie wyszła klasy.

– No tak. Książeczki, okularki, garb z tyłu zamiast piersi z przodu. Kujon! – zaśmiała się pogardliwie Kaśka i spojrzała na męską część klasy, szukając aprobaty.

Ale w tym momencie w Małgosi najwyraźniej coś pękło, bo wybuchła:

– Wolę mieć garba na plecach, okulary na nosie i być kujonem bez piersi niż tobą. Chamską i niekoleżeńską. Pasujesz do tego tam! – Wskazała głową Czarnego Michała. – Dwa zarozumiałe chamy.

Kaśka zaśmiała się pewna swego. Jednak od tej pory z dnia na dzień budziła coraz mniejszy zachwyt i zainteresowanie męskiej części klasy. Pewnie dlatego, że codziennie zachowywała się tak samo wyzywająco. Jedno było pewne – po tygodniu już nikt nie chciał z nią siedzieć. Słowa Maćka sprawdziły się szybciej, niż Małgosia przypuszczała.

TYGODNIOWE SPÓŹNIENIE

Kamila dołączyła do klasy tydzień po rozpoczęciu roku szkolnego. Zawiązywały się już pierwsze przyjaźnie. Maciek przebywał najczęściej w towarzystwie Aleksa, Białego Michała, grubego Mateusza oraz Staśka i Tomka. Ewa siedziała z Kingą. Inni też znaleźli jakoś swoje pary. I tylko Kaśka siedziała sama – choć nie wyglądała na osobę, która się tym przejmuje. Pewnie dlatego, że na dużych przerwach chodziła do III b, by pogadać z Krzyśkiem, który okazał się kuzynem Maćka.

Pojawienie się Kamili wywołało spore poruszenie. Po pierwsze fakt, że spóźniła się na rozpoczęcie roku aż tydzień, bo cały sierpień spędziła u ciotki w Anglii, wzbudził w klasie pewną zazdrość. A to, że Kamila nie zadzierała z tego powodu nosa, zjednało jej sympatię. Po drugie już na pierwszej lekcji angielskiego Kamila wykazała się dobrą znajomością języka. Po angielsku mówiła z akcentem, który brzmiał bardziej brytyjsko niż akcent nauczycielki, zwanej przez wszystkich Milady. No i chętnie podpowiadała innym. To dlatego na dużej przerwie Kamilę otoczył wianuszek dziewcząt i chłopców, którzy chcieli jak najwięcej dowiedzieć się i o Anglii, i o Kamili.

– Moja ciotka Iwona wyszła za Anglika – tłumaczyła Kamila. – I to dlatego mówię po angielsku. Pewnie gdyby wujek Hugh znał polski, nie mówiłabym tak dobrze. Ale że ciocia często zostawiała mnie samą z wujkiem, bo chodziła do pracy, to z nim gadałam. Pokazywał mi Londyn. A to tak głupio nie wiedzieć, co ktoś do ciebie mówi. Trudno milczeć. No i telewizję oglądałam…

– W Polsce też można oglądać, jak się ma kablówkę! – prychnęła pogardliwie Kaśka.

– Ale tobie nawet kablówka nie pomoże – dogryzł jej Maciek. – I tak będziesz z angielskiego nogą.

– Za to w mini – zachichotała Małgosia.

– A ty, kobra, co się wcinasz? – Kaśka spiorunowała Małgosię wzrokiem.

– Kobra? – powtórzyła Małgosia ze zdziwieniem usłyszane przed chwilą przezwisko.

– No, okularnik inaczej – wyjaśniła Kaśka. – Czyli ty.

– Wiesz co…? – zirytowała się Małgosia. – Dziwię się, że w gimnazjum prezentujesz poziom niższy niż w podstawówce. Okulary noszę od dawna, a pierwszy raz w życiu ktoś próbuje mi z tego powodu dokuczyć. Ty się w głowę stuknij! Jesteś jakaś opóźniona w rozwoju!

– Dajcie spokój! – próbowała załagodzić sytuację Kinga i spytała, czy Kamila zna dużo angielskich idiomów.

– Jak tam jest w Anglii? – zainteresował się Aleks, który zwiedził pół Europy, ale na Wyspach Brytyjskich jeszcze nie był. – Czy to prawda, że Anglicy są flegmatyczni?

– Tak, i flegmę w słoikach sprzedają na eksport, a takie głupki jak ty ją kupują – burknął Czarny Michał, który też przysłuchiwał się rozmowie.

– Spadaj! – krzyknął Aleks i go odepchnął.

Michał doskoczył do Aleksa i zaczęli się szamotać.

– Możecie się uspokoić? – spytała Ewka. – Chciałabym dowiedzieć się jeszcze czegoś od Kamili.

– Lepiej niech powie, gdzie straciła pigment – wtrąciła znowu Kaśka, która od dłuższego czasu przyglądała się włosom Kamili.

Były tak jasne, że wydawały się prawie białe.

– Nie straciła pigmentu, tylko jest blondynką – warknęła Małgosia, przewidując, że to, co powiedziała Kaśka, może wywołać sporą burzę.

I, niestety, mimo Małgosinej interwencji tak się stało. Kamila, z trudem powstrzymując łzy, wybiegła z klasy. Małgosia wiedziała, że teraz należy ją zostawić samą. Nie zauważyła, że tuż za nią wyszedł Czarny Michał.

Kamila od dziecka cierpiała z powodu koloru swoich włosów, bo to one najpierw zwracały uwagę innych. Wprawdzie znajomi rodziców wielokrotnie mówili jej, że w niektórych kulturach byłaby uważana za boginię, a ciotka Iwona za każdym razem zaklinała, by nigdy tych pięknych włosów nie farbowała, ale Kamila chciała, by choć trochę jej ściemniały. Kaśka najwyraźniej wiedziała, gdzie uderzyć. I uderzyła, a wszystko dlatego, że minutę wcześniej Krzysiek, który akurat wpadł do ich klasy, spytał ją:

– Ty, co to za laska?

– Która? – Kaśka udała, że nie wie, o kogo Krzysiek pyta.

– Ta z tymi jasnymi włosami.

Kaśka tylko wzruszyła ramionami, a Krzysiek podszedł do Maćka.

– Fajna?

– Na pewno fajniejsza od Kaśki.

– Kiedy ty przestaniesz mi ją wypominać? To już dawno i nieprawda.

– A ona myśli, że prawda. Patrz, jak się zachowuje. Człowieku! Ona przez ten tydzień dała tu prawdziwy popis.

– Ależ ty jej nie lubisz.

– Nieprawda – sprostował Maciek. – To nie jest tak, że ja jej nie lubię. Mnie straszliwie denerwuje jej głupota. Denerwuje i męczy.

– Eee, dobra. Pies ją drapał – powiedział Krzysiek i zmienił temat.

* * *

Kamila stała nad umywalką i przemywała zapłakaną twarz.

„Zaczęło się – pomyślała, patrząc na swoje odbicie w lustrze. – Chyba całe życie będą mi dokuczać z powodu tych włosów”. Nagle drgnęła. Przestraszył ją dzwonek na lekcje. Wytarła twarz i wyszła z łazienki. Pod drzwiami stał Czarny Michał.

– Ty się nie przejmuj gadaniem Kaśki – powiedział. – Ona jest głupia. Dogryza ludziom z powodów, na które oni nie mają wpływu.

– A co ty możesz o tym wiedzieć? – spytała nieprzyjemnym głosem.

– Nic. Po prostu rozumiem, jak się czujesz. Ja też tak miałem w podstawówce. Też mi dokuczano. Nie z powodu włosów, ale czegoś innego, na co też nie miałem wpływu.

– To znaczy? – dociekała Kamila już milszym tonem.

– Kiedyś ci opowiem – odparł Michał. – Jak się lepiej poznamy. – Potem otworzył drzwi do klasy, w której właśnie rozpoczęła się geografia.

– Gadałaś z tym chamem? – spytała Małgosia, gdy Kamila usiadła na miejscu.

– Z jakim chamem?

– No, z Michałem.

– Tym czarnym kolesiem?

– Tak.

– To on się Michał nazywa?

– Tak. To straszny cham.

– A dla mnie był miły.

– No wiesz… Nie widziałaś go kilka dni temu.

– Rany! Musisz mi wszystko dokładnie opowiedzieć. Przez to tygodniowe spóźnienie nie wiem, kto jest fajny, a kto nie. Zupełnie jakbym przyszła tu w połowie roku.

– Nie gadać mi tu! – krzyknął nauczyciel geografii, zwany przez uczniów Labradorem. – Jak masz na imię? – spytał, spoglądając karcącym wzrokiem na Kamilę.

– Kamila.

– Aaa, to dla ciebie rok szkolny rozpoczyna się później niż dla innych. Upominam cię, że nienawidzę gadulstwa i niepunktualności. I mam nadzieję, że na dzisiejszą lekcję spóźniłaś się po raz pierwszy i ostatni.

– Pewnie nie, bo to taka angielska flegma – skomentowała dość głośno Kaśka i wybuchnęła śmiechem.

Nikt jej nie wtórował.

WYPRACOWANIE O LECIE

– Muszę przyznać, że lektura waszych wypracowań o wakacjach sprawiła mi wielką przyjemność – pochwaliła klasę pani Czajka, oddając zeszyty. – Jest wprawdzie parę prac, które napisane zostały „na odwal się”, ale na szczęście tylko kilka.

– Bo jak pani powiedziała, że trójki, dwójki i pały nie będą stawiane do dziennika, to po co się starać? – odezwał się Czarny Michał z właściwą sobie arogancją.

– Tak, rzeczywiście – w głosie pani Czajki dało się wyczuć kpinę. – Miałam na myśli między innymi twoją pracę, ale nie tylko. Są w klasie jeszcze inne lenie, ale dziś nie będziemy się nimi zajmować.

– Proszę pani! – Kamila podniosła rękę.

– Tak?

– Mnie tydzień nie było w szkole. Ja to wypracowanie napisałam, ale przyniosłam dopiero dziś… Czy pani…?

– Oczywiście, że przeczytam i sprawdzę. Ale dobry stopień postawię ci tylko wtedy, jeśli zasłużysz na szóstkę.

– Dobrze – odparła Kamila.

– Pewnie napisała o tej swojej Anglii – powiedziała Kaśka teatralnym szeptem.

– A co? Miałam pisać o Pcimiu Dolnym, w którym nigdy nie byłam i nawet nie wiem, czy istnieje?

– Istnieje – wtrącił Biały Michał. – Byłem tam kiedyś na wakacjach.

– Bo gdzie indziej by cię nie wpuścili – odezwał się Czarny Michał.

– Przestańcie! – ucięła pani Czajka. – Czy nie możecie się uspokoić? Minęły dopiero dwa tygodnie, a zachowujecie się jak ludzie, którzy się nie lubią. Ja rozumiem, że w każdej społeczności, nawet tak małej jak klasa, powstają animozje, ale czy się to wam podoba, czy nie, będziecie razem żyć przez najbliższe trzy lata. I naprawdę lepiej by było, żebyście się polubili. A jeśli nie, to chociaż nie przeszkadzali jeden drugiemu i nie dogryzali.

Odpowiedziała jej cisza. Zarówno oba Michały, jak i Kamila z Kaśką spuścili głowy. Ale głupio zrobiło się chyba i reszcie klasy, bo milczeli wszyscy.

– Chciałabym, byście posłuchali tego, co napisał Maciek – poprosiła nauczycielka i omiotła wzrokiem klasę.

– Powiedziała pani, że praca może mieć dowolną formę… – Maciek zerwał się z miejsca.

– Powiedziałam i podtrzymuję. Ja, broń Boże, nie mówię, że to, co napisałeś, jest złe! Przeczytamy najoryginalniejsze prace. Zaczniemy od twojej, bo dawno czegoś podobnego nie widziałam. Wyjaśnij najpierw wszystkim, co napisałeś.

– Ojej… – jęknął Maciek i spuścił głowę. – No, wiersz, bo pani powiedziała, że dowolna forma, a ja nie miałem żadnego pomysłu – tłumaczył Maciek, cały czas nie podnosząc głowy.

– Wiersz to bardzo dobry pomysł, wprawdzie zrezygnowałeś z przecinków i kropek, no i rym ci się tam posypał w jednym miejscu, ale… rozumiem, że chciałeś mnie trochę oszczędzić. Powiem ci, że moi domownicy bardzo się ubawili. Przeczytasz teraz koleżankom i kolegom?

– Rany! Muszę?

– Nie jęcz! Czytaj! – poprosił Aleks, który uwielbiał być pierwszy, i fakt, że polonistka nie zwróciła uwagi na jego wypracowanie, najpierw trochę go zabolał. Ale teraz zaczęła go zżerać ciekawość. Co też takiego napisał ten Maciek, że rodzina pani Czajki się ubawiła?

Podobnie działo się z resztą klasy. Z różnych miejsc zaczęły dobiegać Maćka ponaglenia, by czytał. Dlatego wziął z ręki wychowawczyni zeszyt i zaczął:

– Moje wakacje

W lecie byłem na obozie

I przygody różne miałem

Najpierw w lesie się zgubiłem

Potem w rzece się skąpałem

W lesie było grzybobranie

W którym wziąć miałem ochotę

Lecz przestraszył mnie odyniec

Znaleziono mnie w sobotę

W rzece chciałem łowić ryby

By je upiec na ognisku

Kumpel zepchnął mnie do wody

Więc obiłem go po pysku

Ale za złe zachowanie

Musiałem obrać ziemniaki

Dwie godziny obierałem

I na rękach mam żylaki

Miałem też inne przygody

Pisanie o nich jest głupie

Zwłaszcza że te opowieści

Czytelnik będzie mieć w nosie

W tym momencie klasa, która już od dobrej chwili dusiła się ze śmiechu, ryknęła. Maciek musiał przerwać. Spojrzał zakłopotany na panią Czajkę. Nauczycielka z trudem powstrzymywała chichot.

– Czytaj dalej! – wystękał Aleks między kolejnymi falami rechotu.

– Teraz przyznam się do czegoś

Nazmyślałem tu straszliwie

Lecz prawdy pisać nie mogę

Bo jest nudna obrzydliwie

Wakacje spędziłem w domu

Szwendając się po Warszawie

Prawie nie ma o czym pisać

Bo minęły już po sprawie

Wiem że wierszyk ten jest krótki

I że treści w nim jest mało

Ale proszę by mej pracy

Nie nagradzać dzisiaj pałą

Wakacje miałem do bani

I nigdzie nie pojechałem

Napisałem głupi wierszyk

Tylko taki pomysł miałem

– Maćku – powiedziała pani Czajka, gdy skończył czytać, a klasa przestała się śmiać – pały na pewno ci nie postawię.

– Szóstkę! Szóstkę! – krzyczeli prawie wszyscy.

I choć po Maćku swoje wypracowania czytali jeszcze Kinga, Małgosia, Natalka i Aleks, to żadne nie wzbudziła takich emocji, jak wiersz Maćka.

– Dzięki tym pracom lepiej was poznałam – wyznała pani Czajka. – Wiem już, co kogo interesuje, jak każde z was patrzy na świat, a nawet kto umie rymować. Wprawdzie jest parę osób, których postawa życiowa mnie martwi, ale…

– Eee, pierwsze śliwki robaczywki! – powiedział Maciek, ośmielony pochwałą wychowawczyni.

A klasa znowu ryknęła śmiechem. Tego dnia to on był niekwestionowanym faworytem całej I a. No i dostał szóstkę – za ten wiersz, w którym raz łamał się rym… Choć pani Czajka postawiła ją z pewnym wahaniem.

CI OKROPNI RODZICE

To było pierwsze klasowe zebranie. Pani Czajka była bardzo zdenerwowana, bo zebrania działały na nią stresująco. Jej zdaniem, i nie tylko jej, z roku na rok rodzice uczniów stawali się coraz okropniejsi. Po pierwsze mieli coraz więcej pretensji do szkoły. Po drugie bywało, że pisali skargi do ministerstwa, a wreszcie po trzecie okazywali się czasem bardzo konfliktowi. Jacy okażą się ci? Rodzice jej poprzedniej klasy byli znośni. Ale koleżanka z pokoju nauczycielskiego ze swoimi przeżywała prawdziwy horror. „Oby mnie się to nie przytrafiło” – myślała i wietrzyła klasę przed zebraniem, sprawdzając przy tym w myślach listę spraw, które chciała omówić.

Zebranie rozpoczęło się punktualnie. Pani Czajka przedstawiła się, podała terminy kolejnych zebrań, ferii zimowych, przerw świątecznych i sobót, w które trzeba będzie odpracowywać majowy weekend. Poinformowała, że w szkole działają dwie drużyny harcerskie oraz kilka kółek zainteresowań: plastyczne, teatralne, polonistyczne i matematyczne. Potem zapisała na tablicy nazwiska i imiona poszczególnych nauczycieli. Podała też, kiedy przyjmują szkolny pedagog i psycholog. Powiedziała, że prosi o przyniesienie zaświadczeń o dysgrafii i dysleksji do końca miesiąca. Zaproponowała wiosenną wycieczkę do Białowieży i wreszcie spytała, czy są jakieś pytania i sprawy, które trzeba omówić.

– Chciałem zgłosić, że córka nie będzie chodziła na religię… – odezwał się tata Natalki i chciał jeszcze coś dodać, ale w tym momencie odezwała się mama Stasia, a w jej głosie czuć było oburzenie:

– A to czemu? Jest pan komunistą?

– Nie – odparł tata Natalki i zaśmiał się. – Świadkiem Jehowy.

– Koszmar! Powinien się pan nawrócić.

– Przepraszam – wtrąciła się mama Maćka. – Ale pani znowu wprowadza zamieszanie. Kiedy dzieci chodziły do podstawówki, robiła pani podobne uwagi w stosunku do mojego syna i mnie. Ja też zgłaszam, że syn nie będzie chodził na religię. To znaczy on może siedzieć w klasie, jeśli nikomu nie będzie przeszkadzał, ale proszę, by go nie oceniano ani nie odpytywano i tak dalej.

– Pani też jest świadkiem Jehowy? – spytał tata Natalki z zainteresowaniem, ale mama Maćka nie zdążyła zareagować, bo ponownie wtrąciła się mama Stasia i z pogardą w głosie rzuciła:

– Luteranką.

– Jesteśmy wyznania ewangelicko-augsburskiego – spokojnie wyjaśniła mama Maćka. – A pani zachowaniu się dziwię. W końcu Ojciec Święty tyle mówi o zjednoczeniu Kościoła i o ekumenizmie, że naprawdę powinna się pani wstydzić swojej nietolerancji.

– Niech tu pani imienia Ojca Świętego nie wymawia, bo pani prawa nie ma!

– Przepraszam, ale ja już pani kiedyś tłumaczyłam, że kilka lat temu podczas pielgrzymki Ojciec Święty sam odprawiał mszę u nas w zborze. Moi przodkowie znaleźli schronienie w Polsce w siedemnastym wieku, bo byliśmy wtedy państwem bez stosów, a dziś, na początku dwudziestego pierwszego wieku, pani zachowuje się jak ze średniowiecznego ciemnogrodu!

– Proszę państwa! – zainterweniowała pani Czajka. – Przerwijcie państwo z łaski swojej te spory. Ja ze swej strony bardzo prosiłabym, byście nie przenosili tych… – tu zawahała się, nie wiedząc, jakiego słowa użyć, ale po chwili dokończyła już pewnie i stanowczo – …tych animozji na dzieci.

– Na szczęście syn tej pani ma więcej oleju w głowie niż jego matka – mruknęła mama Maćka i zamilkła.

– Proszę o oświadczenia w sprawie religii na piśmie – podsumowała pani Czajka i podała czyste kartki. – Teraz przeszłabym do opłat. Ubezpieczenie w tym roku wynosi…

* * *

Kiedy po zebraniu pani Czajka została sama w klasie, pomyślała, że ci rodzice nie są jeszcze chyba tacy najgorsi. Ale uświadomiła też sobie, że po raz pierwszy pojawił się w jej klasie konflikt z powodu religii. Co roku w szkole trafiało się jakieś dziecko innego wyznania, bo w końcu na Saskiej Kępie mieszkało sporo ewangelików, ale po raz pierwszy wśród rodziców miała kogoś, komu inne wyznania najwyraźniej przeszkadzały. Nie przypuszczała jednak, że ten mały spór, którego była świadkiem, okaże się wstępem do innego, o wiele poważniejszego.

* * *

Burza wybuchła następnego dnia po zebraniu. W pokoju nauczycielskim panią Czajkę zagadnęła katechetka.

– Basiu… Bo ja zupełnie nie wiem, co zrobić…

– Z czym?

– Przyszła do mnie dziś matka jednego ucznia. Twojego ucznia… – powiedziała i zamilkła.

– No i co?

– Zażądała ode mnie, żebym na religii namawiała dzieci, by nawróciły swoich kolegów na prawdziwą wiarę.

– Jezu! – westchnęła pani Czajka i aż usiadła z wrażenia.

– No… Basiu… – obruszyła się pani Grażyna. – Ty nie wzdychaj, tylko posłuchaj mnie, bo ja nie wiem, co robić.

– Ja sobie wyobrażam! Miałam pewien przedsmak tego na zebraniu.

– Odmówiłam jej, a ona powiedziała, że pójdzie do parafii i zażąda usunięcia mnie…

– A parafia akurat się zgodzi! W czasach, gdy tyle mówi się o zjednoczeniu Kościoła. Ty się nie martw!

– Co: „nie martw”? Ona już nawet była u dyrektora! Zrobiła mu straszną awanturę. Mnie było tak wstyd…

– Ale chyba za nią?

– No bo wmieszała mnie w to wszystko. Powiedziała, że powinnam szerzyć wiarę.

– No i?

– Nic. Dyrektor wyjaśnił jej, że ja nie jestem misjonarzem, a moja praca to nie szerzenie wiary wśród prymitywnych ludów wyznających kult wudu, i odesłał ją… do stu diabłów.

– Kochana! Jako katechetka to ty nie mów o diable! – wtrącił się wuefista, a pani Czajka się zaśmiała.

– Grażyna! – powiedziała po chwili. – Ty się tym nie przejmuj. Niech ona nawet napisze do kurii i samego prymasa. Nie będą słuchać takich bzdur. Przecież sama wiesz, że to bzdury.

– Ja wiem, ale rozumiesz… Jak myślę sobie, co ona wygadywała…

– Daj spokój. Zresztą… porozmawiam z jej synem.

– Grażyna! – odezwał się milczący dotąd informatyk. – Jak ja bym chciał mieć twoje problemy. Do mnie przyszła dziś delegacja rodziców żądająca podniesienia poziomu lekcji informatyki, a ja nie mam wielu pomocy naukowych! Oni chcą dostępu do internetu z każdego komputera. Jak ja im mówię, że to kosztuje, to oni, że nauka w szkole jest bezpłatna. A przecież internetu nie dostarcza nam Ministerstwo Edukacji, tylko Telekomunikacja Polska. I oni nie rozumieją, że na to trzeba mieć pieniądze.

– Tak… – powiedziała pani Czajka. – Rodzice dziś to nie to co kiedyś. Jest z nimi o wiele więcej kłopotu niż z dziećmi…

* * *

– Stasiek! Idziesz do wychowawczyni! – krzyknęła Kinga, wbiegając do klasy przed geografią. – O, dzień dobry panu – dodała już ciszej na widok nauczyciela, który rozkładał na biurku dziennik i zeszyty.

– Teraz? – Labrador, który bardzo nie lubił, gdy uczniowie opuszczali jego lekcje, skrzywił twarz w niezadowolonym grymasie.

– Tak – odparła Kinga. – Pani prosiła, żeby teraz przyszedł.

– Wobec tego idź – powiedział nauczyciel i podszedł do tablicy, by napisać na niej temat, choć jeszcze nie było dzwonka na lekcję.

Stasiek wrócił po dwudziestu minutach. Na twarzy poczerwieniał jak burak. Nawet Tomkowi nie chciał zdradzić, o czym rozmawiał z panią Czajką. Do końca geografii patrzył tylko w okno i ciężko wzdychał. A kiedy rozległ się dzwonek na dużą przerwę, zawołał Natalkę.

– No? – spytała Natalka i nie odwracając głowy, pakowała zeszyty do plecaka.

Stasiek podniósł się z miejsca i podszedł do jej ławki.

– Bo ja bym chciał, byś usłyszała to ode mnie i wiedziała, że ja tak nie myślę.

– Ale o co chodzi?

– Jak znam życie, to mama Staśka po raz kolejny chce kogoś nawracać. Tym razem ciebie, bo jesteś świadkiem Jehowy – odezwał się Maciek i podszedłszy do nich, oparł rękę na ramieniu Staśka. – Mnie nawracała przez sześć lat. Chciała posłać do pierwszej komunii i nie mogła zrozumieć, że jak skończę szesnaście lat, to pójdę do konfirmacji. A Stasiek próbuje cię przeprosić za swoją mamę, bo po raz kolejny się wstydzi jej zachowania, zamiast je olać. Ty się, chłopie, nie przejmuj! – powiedział do Staśka i klepnął go w ramię.

Natalka zaśmiała się, a Stasiek powlókł na swoje miejsce, rzucając:

– Łatwo ci mówić: „nie przejmuj się”. Nawet nie wiesz, czego ja od niej wysłuchuję w domu.

– Wiem, że będzie szczęśliwa, jak zostaniesz księdzem.

– Właśnie – westchnął Stasiek, spoglądając z zazdrością na Maćka i Natalkę.

„Ci to mają święte życie” – pomyślał i wyjął z teczki drugie śniadanie. A w uszach dźwięczały mu słowa Maćka: „A Stasiek próbuje cię przeprosić za swoją mamę, bo po raz kolejny się wstydzi jej zachowania”. Kiedy mama przestanie przynosić mu wstyd? Kiedy przestanie narzucać swoje zdanie i wolę? Miał nadzieję, że w gimnazjum, ale teraz już wiedział, że gimnazjum to wcale nie jest próg dorosłości. Że mama nadal traktuje go jak dziecko.

FOTOPLASTYKON I INNE ZDJĘCIA

Wycieczkę do fotoplastykonu wymyślił Maciek. Przyniósł do klasy folder, w którym pokazane było, co też w takim fotoplastykonie można zobaczyć i co to w ogóle jest.

– Pamiętacie Vabank Machulskiego? – spytał na przerwie. – To miejsce, gdzie Kwinto spotykał się z Duńczykiem?

Okazało się, że tylko kilka osób z klasy nie widziało filmu. Dla większości fakt, że można obejrzeć takie miejsce „na żywo”, okazał się lepszą zachętą niż krótka historia warszawskiego fotoplastykonu wyczytana z folderu.

– Niedawno skończył sto lat! – zachwalał Maciek.

– Proszę pani! Pójdziemy? – prosiły dziewczyny, z których najgłośniej wołała Kinga.

Ją to magiczne miejsce zainteresowało najbardziej.

– Bez sensu oglądać takie nudy – mruknęła Kaśka.

– To wcale nie jest nudne – wyjaśnił Maciek. – Oglądasz trójwymiarowe zdjęcia.

– Eee tam! Głupie obrazki – prychnął Czarny Michał na tyle głośno, że usłyszała go wychowawczyni.

– Jak ci się nie podoba, możesz nie iść – powiedziała pani Czajka. – Tylko proszę, byś miał napisane przez mamę usprawiedliwienie.

* * *

Jednak trzy dni później na wycieczkę do fotoplastykonu poszli wszyscy. Z nauczycieli towarzyszyła im jeszcze Milady. A Czarny Michał, ku zdumieniu całej klasy, miał ze sobą nawet aparat fotograficzny.

– Po co ci on? – spytał Maciek, gdy wsiadali do autobusu. – Przecież mówiłeś, że to będzie nuda.

– No i właśnie dlatego wziąłem aparat – odparł Michał. – Jak będę robić zdjęcia, to nie będę się nudzić.

Pstrykać zaczął już w autobusie. Panią Czajkę, chłopaków, ale najczęściej… Kamilę. Jej profil i okoloną prawie białymi włosami twarz. Parę razy w obiektywie uchwycił jej spojrzenie, ale… nie wydawała się zadowolona z faktu, że ktoś robi jej zdjęcia. A Michał nie chciał, by zorientowała się, że szczególnie go interesuje.

* * *

Fotoplastykon okazał się sporym pokojem, w którym centralne miejsce zajmowała wielka drewniana beczka, otoczona miejscami siedzącymi. Kiedy się przed nią siadło, na wprost oczu miało się dwa okularowe otwory, a przez nie jak przez lornetkę oglądało się migające przed oczami obrazki.

Przewodnik nie zdążył nawet otworzyć ust, kiedy Aleks zadał pierwsze pytanie:

– Czy to prawda, że ten fotoplastykon grał w Vabanku?

– Nie – odparł spokojnie przewodnik, a po sali błyskawicznie rozległ się szmer rozczarowania. – Film kręcono w studiu w Łodzi – usłyszeli, kiedy pani Czajka zdołała ich w końcu uciszyć. – Ale ten fotoplastykon też ma swoją filmową historię.

– Jaką? Jaką? – posypały się ze wszystkich stron pytania.

– Kto oglądał serial Stawka większa niż życie?

Tylko kilka osób podniosło ręce.

– A kto by tam oglądał takie starocie! – prychnął Czarny Michał, choć akurat ten serial znał dość dobrze.

– W tym serialu pokazano nasz fotoplastykon.

– Tobie to nic nie pasuje – zauważył Aleks.

– O co ci chodzi? – zirytował się Czarny Michał.

– Najpierw nie odpowiadał ci sam fotoplastykon. Teraz stary serial. Ale aparatu cyfrowego nie masz! Tylko jakiś staroć – zakończył i pogardliwie prychnął.

Michał spojrzał na trzymanego w ręce zenita – stara lustrzanka służyła mu kolejny rok.

– Lubię swój aparat – mruknął.

Ale Aleks go nie usłyszał. Przewodnik puszczał właśnie projekcję zdjęć starej Warszawy. Z głośników płynęła muzyka Chopina.

– Czy dla ludzi fotoplastykon to było takie kino? – spytała Kamila.

Michał spojrzał w jej stronę. Siedziała obok Małgosi. Właśnie oderwała wzrok od przesuwających się miarowo zdjęć i patrzyła wyczekująco na przewodnika.

– Tak, ale nie tylko. Dawniej nie każdego stać było na zdjęcie, a tutaj za niewielkie pieniądze mógł podziwiać inne kraje…

– Na przykład Anglię – zauważyła złośliwie Kaśka.

– Weź już przestań z tą Anglią, bo się zrzygam – powiedział Biały Michał.

– Ty byś oczywiście wolał oglądać gołe baby – odcięła się Kaśka.

– Jeśli nie przypominałyby ciebie – odparował Michał. – A poza tym wyobraź sobie, że niekoniecznie jestem tym zainteresowany. Gołą babę to ja już w swoim życiu widziałem.

– Ale pewnie tylko raz!

– Jezu! Trzymajcie mnie! Czy nikt nie może tej idiotki uciszyć?! – zawołał Biały Michał i rozejrzał się po twarzach kolegów.

– W Vabanku oglądali gołe baby w fotoplastykonie – stwierdził Maciek.

– Proszę pana, ma pan gołe baby?! – zawołało kilka osób.

Jedni chowali się za plecami innych – tak jakby dzięki temu nikt z dorosłych nie mógł się zorientować, kto dokładnie pyta. Przewodnik spojrzał bezradnie na nauczycielki.

– Czy wy możecie się uspokoić? – zdenerwowała się pani Czajka. – Tylko wstyd przynosicie.

* * *

– Zależy ci na jej zdjęciach, co? – Aleks popatrzył wymownie na Czarnego Michała, który w drodze powrotnej po raz kolejny fotografował Kamilę w autobusie.

– O co ci chodzi? – spytał Michał.

– Nic. Tylko stwierdzam, że ciągle fotografujesz Kamilę…

– Wszystkich fotografuję.

– Nie udawaj. Widziałem. Kamila w bucie, w hucie, na drucie…

– Ty się lecz!

– Eee, to ty się będziesz musiał leczyć.

– Ja? A to z czego?

– Z bólu złamanego serca! – krzyknął Aleks i wyciągnąwszy przed siebie ręce, zawołał: – Michałowi serce pika jak klapa od śmietnika!

– Wiesz co? Ten rym to chyba od dziadka zapożyczyłeś… – warknął Michał.

Czuł jednak, że policzki mu płoną. Zwłaszcza że akurat w tym momencie Kamila spojrzała w jego stronę i zachichotała.

– Chłopcy! Cały autobus na was patrzy! – zawołała pani Czajka.

– W domu pewnie oprawisz sobie to zdjęcie, będziesz trzymał pod poduszką, a przed snem się do niego modlił – podsunął Aleks szeptem, by pani Czajka nie mogła go usłyszeć.

I wtedy Michał zrobił coś, czego sam się nie spodziewał. Otworzył klapkę aparatu, prześwietlając przy tym film, wyjął rolkę i zawiesił na szyi zdumionego Aleksa. A potem wysiadł z autobusu na najbliższym przystanku. To dlatego następnego dnia pani Czajka wpisała mu do dzienniczka uwagę.

PRZESIADKA

„Ta klasa jest jednak bardzo skłócona i konfliktowa” – stwierdziła pani Czajka, idąc do pokoju nauczycielskiego. Myśli te pojawiły się po dopiero co skończonej, choć niedoprowadzonej do końca lekcji z seksuologiem. To przez tę lekcję musiała wszystkich poprzesadzać. A przecież nie widziała tego, co działo się w czasie zajęć. Taktownie zostawiła panią seksuolog sam na sam z I a. Ale sama mina gościa powiedziała jej, że w klasie nie działo się za wesoło.

O zorganizowaniu lekcji z seksuologiem wychowawczyni myślała od początku roku. A rozmowy, których była świadkiem w fotoplastykonie, upewniły ją, że trzeba to zrobić szybko.

„Te gołe baby… Zresztą… co tu się dziwić. Dojrzewają” – pomyślała. Sama nie czuła się jednak na siłach rozmawiać. W końcu jest polonistką, a nie biologiem. To dlatego na zebraniu wspólnie z rodzicami podjęła decyzję, że do klasy przyjdzie specjalista seksuolog z poradni wychowawczo-rodzinnej.

* * *

– Podobno ma przyjść jakaś baba i będzie mówić, jak się robi dzieci – poinformował klasę Aleks.

– Ale ty jesteś prymitywny – zauważył zgryźliwie Michał.

– Eee, od razu prymitywny! Nazywam rzeczy po imieniu. Pani Czajka powiedziała, że dziś na godzinę wychowawczą przyjdzie z nami rozmawiać seksuolog. No to wiadomo o czym.

– Dlaczego od razu ma być mowa tylko o robieniu dzieci? – spytał Maciek. – Może będzie mówiła o jakichś innych sprawach…

– Ciekawe o czym?

– A czy seks to tylko robienie dzieci?

– Ciekawe, skąd taka baba może wiedzieć, jak się robi dzieci? Przecież to nie baba robi, tylko babie robią! – odezwał się milczący dotąd Biały Michał.

– Tak – syknęła Kaśka – a niektórym babom robią takie głupie jak ty. Współczuję twojej matce!

– To ja twojej współczuję! Musi wydawać fortunę na to, żebyś wyglądała jak człowiek.

– Właśnie! Wiecie, dlaczego kobiety się malują i perfumują? – spytał Maciek.

– Wiemy! – odkrzyknęła Ewa, która znała niezliczoną ilość kawałów. – Bo są brzydkie i śmierdzą. Głupi dowcip.

– Boże, jacy ci chłopcy są beznadziejni! – jęknęła Kinga. – Przecież to wstyd przed tą panią, która tu zaraz przyjdzie.

– Myślę, że widziała już niejednego idiotę w swoim życiu – odparła Ewa. – Ci nie zrobią na niej większego wrażenia.

* * *

Pani, która przyszła na rozmowę, była w średnim wieku i wyglądała na bardzo poważną. I poważnie zaczęła przemowę, że cała I a składa się z ludzi, którzy właśnie weszli w wiek dojrzewania.

– Część z was niedługo się zakocha, choć będziecie się tych uczuć trochę wstydzić. Dotyczy to zwłaszcza chłopców. Ja nie przyszłam mówić wam o tym, skąd się biorą dzieci. To powinniście wiedzieć z biologii. Przyszłam porozmawiać o tym, co dzieje się z wami. Nagle niektórzy z was zaczęli w dziewczynkach dostrzegać kobiety…

– Poza Kaśką – szepnął dość głośno Biały Michał, ale pani chyba go nie słyszała, bo ciągnęła:

– …dziewczynki też spoglądają na was jak na mężczyzn, choć częściej szukają sobie sympatii w starszych klasach, uważając, że jesteście jeszcze zbyt dziecinni.

– Lub niedorozwinięci – stwierdziła Kinga, obserwując, jak Aleks z Białym Michałem przedrzeźniają Kaśkę: wpychali sobie pod swetry postawione na sztorc podręczniki, by wyglądać jak biuściaste seksbomby. Aleks udawał, że ma w ręku lusterko i poprawia właśnie makijaż.

– Chłopcze! – zawołała do niego pani seksuolog, ale Aleks, zajęty malowaniem ust na niby, w ogóle nie zwrócił na nią uwagi. Dopiero siedzący za nim Maciek szturchnął go w ramię. – Tak! Ty! Do ciebie mówię! Czy ty się dobrze czujesz? – denerwowała się pani seksuolog, gdy tylko Aleks podniósł oczy i na nią spojrzał. – Pytam się ciebie o coś!

Aleks zerwał się z ławki, aż podręcznik z hukiem wypadł mu spod swetra. Klasa zachichotała.

– Czy ty słyszałeś, co mówiłam przed chwilą? – spytała pani.

Aleks spuścił głowę.

– Mówiłam, że jesteście bardziej dziecinni od dziewcząt. Że wydajecie się im czasem niedojrzali. Myślę, że ty ze swoim impertynenckim i chamskim zachowaniem jesteś tego najlepszym przykładem! – Pani podnosiła głos coraz bardziej. – Ja sobie gardło zdzieram, a ty się wygłupiasz. Co? Nie wiesz, po co kobietom piersi?

Klasa patrzyła na Aleksa, który stał ze spuszczoną głową. Biały Michał, korzystając z zamieszania, próbował powolnymi ruchami pozbyć się spod swetra podręcznika.

– Najwyraźniej nie dorosłeś jeszcze do takich poważnych tematów – grzmiała pani seksuolog. – Powiesz mi, po co kobietom piersi, z których się tak śmiałeś?

– On w ogóle nie dorósł! – westchnęła Kaśka.

I ten żeński głos, o dziwo, uciszył panią. Rozejrzała się po sali.

– Czy chcecie mnie o coś spytać? – odezwała się po chwili.

Spytać chcieli o sto spraw, ale krzycząca pani seksuolog nie wzbudziła ich zaufania, więc w klasie panowała cisza.

– Siadaj – nakazała Aleksowi, który po zajęciu miejsca natychmiast zaczął grać z Białym Michałem w okręty.

– Dojrzałość to nie tylko zdolność do rozmnażania się. To przede wszystkim odpowiedzialność – mówiła pani seksuolog. – Dorosły człowiek odpowiada za swoje czyny. Nie mam tu na myśli zbrodni, tylko pewne intymne zachowania. Dorosły i poważny człowiek nie bawi się uczuciami. Nie traktuje seksu jako zabawy. Bo seks to nie jest zabawa.

– Taaa, to prawdziwa męka – mruknął Aleks i szturchnąwszy Białego Michała, szepnął: – Be pięć.

Nudnym wykładem, na którym mowa była o tym, co już kiedyś słyszeli nawet na lekcjach religii, zdegustowani byli wszyscy. Nawet Kinga, bo liczyła, że dowie się, dlaczego kiedy ma okres, tak straszliwie boli ją brzuch.

– Czy ktoś ma jakieś pytania? – odezwała się po raz kolejny pani seksuolog.

Nikt się nie odezwał.

– Przy inicjacji seksualnej ważne jest, gdzie ona się odbywa. Jaka jej towarzyszy atmosfera. Inaczej zarówno dziewczyna, jak i chłopak mogą mieć skazę na całe życie. Dlatego istotne jest nie tylko to, by towarzyszyło temu wielkie uczucie, lecz także wybór miejsca.

– Wielkie miejsce to, moim zdaniem, łąka – mruknęła Kaśka.

Jej również wykład pani seksuolog nie przypadł do gustu.

– Tak! A na niej taka krowa jak ty – burknął Aleks, który winą za to, że pani seksuolog go skrzyczała, obarczył Kaśkę. „Przecież, gdyby nie była taka głupia, nie przedrzeźniałbym jej” – myślał.

– Ja może i krowa, ale ty bykiem na pewno nie jesteś – odcięła się Kaśka na tyle głośno, że pani seksuolog zamilkła.

Poprosiła siedzącą w pierwszej ławce Kamilę o wywołanie pani Czajki z pokoju nauczycielskiego. Kamila, ociągając się, wyszła z klasy. Kiedy po chwili wychowawczyni wysłuchała opowieści o zachowaniu swoich podopiecznych, zarządziła przesiadkę. Miejsca zmienili wszyscy, których pani seksuolog wskazała jako szczególnie uciążliwych podczas wykładu. Niestety, w trakcie zadzwonił dzwonek. Za karę całą przerwę spędzili na sprzątaniu sali z papierków, których było dość sporo, bo, jak się okazało, Stasiek z Tomkiem puszczali podczas lekcji samolociki.

To właśnie dlatego Kamila z Małgosią znalazły się w ostatniej ławce środkowego rzędu, a pierwszą ławkę w tym rzędzie zajęła Kaśka.

– No i co? – zagadnęła ją Małgosia, kiedy skończyli lekcje. – Podobno w pierwszej siedzą tylko kujony? – I zostawiwszy osłupiałą Kaśkę, wyszła z klasy.

Następnego dnia Kaśka chciała wrócić na swoje miejsce, ale pani Czajka się nie zgodziła. Bo choć Kinga poszła do niej na rozmowę i wstawiła się za całą klasą, tłumacząc, że pani seksuolog nie była zbyt fajna, to wychowawczyni pozostała nieugięta.

– Dzięki temu będę was miała na oku. I tak zapowiadacie się na najbardziej konfliktową klasę, jaką kiedykolwiek miałam.

CERAMIKA

Na ceramikę Maciek chodził kolejny rok. Lubił te zajęcia. Wprawdzie dawno już przestał opowiadać o nich na prawo i lewo z wielkim entuzjazmem, bo byli i tacy, którzy uważali, że to niemęskie. Jak taka dziewczyna, która chodziła tu w zeszłym roku. Właśnie przez nią jeden chłopiec zrezygnował z zajęć i na odchodne powiedział pani Joannie, że to nie jest dla chłopaków. Plastyczka, opowiadając to grupce swoich uczniów, się śmiała. Maciek też się śmiał, choć było mu trochę przykro, bo Olek był jego najlepszym kolegą na tych zajęciach. No i rówieśnikiem. Chociaż chodził do szkoły na drugim końcu miasta, a na zajęcia dowozili go rodzice, ale i tak lepszy rówieśnik z daleka niż zadzierający nosa licealiści i studenci czy dzieciaki z pierwszych klas podstawówki.

– No cóż… takie jest życie – zauważył filozoficznie Piotr, ojczym Maćka, kiedy usłyszał, że na ceramice nie ma już Olka.

Maciek wzruszył ramionami i wrócił do swojego pokoju. Owszem. Zajęcia z ceramiki uwielbiał. Od kilku lat u pani Joanny lepił z gliny najpierw samochody, samoloty, pistolety, potem figurki pokemonów, wreszcie całkiem zgrabne sylwetki ludzików, które ustawiał na półkach dużego pokoju jako wystawę. Mama z ojczymem z dumą prezentowali je znajomym. Wśród figurek byli też czarodzieje na miotłach. Ci ostatni powstali pod wpływem lektury książek Joanne Rowling.

* * *

– Ulepisz coś matce? – spytał Piotr, stając w drzwiach jego pokoju. – W końcu święta za pasem…

– Tylko co?

– Podstawkę do kadzidełek, naczynie na spinacze lub zszywki…

– Dobra. Coś wymyślę.

– A co robisz?

– Czytam.

– To nie idziesz na tę ceramikę?

– Idę, ale za godzinę. Mam jeszcze czas, to go wykorzystuję.

– Chłopie! Z ciebie będzie dupa, nie mężczyzna. W piłkę nie grasz, sportów nie uprawiasz, tylko czytasz i lepisz.

– No weź…

Maciek nie lubił, gdy ktoś przeszkadzał mu w lekturze. A był akurat w mrożącym krew w żyłach momencie pasjonującej książki. No i na dodatek Piotr też powiedział, że ceramika to niemęskie zajęcie.

– Co: „no weź”?

– Nie każdy musi być jak ty.

– Koszykówkę byś uprawiał.

– Z moim wzrostem?

– No to siatkówkę.

– Eee, prędzej jazdę na rowerze lub wrotkach.

– No i co ty tam czytasz? – zainteresował się Piotr, zauważywszy, że w czasie całej rozmowy Maciek zerka w otwartą książkę.

– Harry’ego.

– No przecież już to czytałeś.

– Ale to nie ten tom co wtedy. Jest kilka.

– Eee, ty i te twoje tomy. Idę na basen. – Piotr machnął ręką i wyszedł.

* * *

W drodze na ceramikę, Maciek spotkał… Małgosię. Wszedł do sklepiku po paczkę ciastek. Na zajęcia wszyscy je przynosili. Małgosia czekała w kolejce. Maciek stanął za nią.

– Co kupujesz? – zagadnął.

– Całą masę rzeczy. Chleb, masło, mleko, ser żółty, pomidory, ogórka, bułkę tartą…

– Dobra, wierzę ci, że zapamiętałaś, ale już więcej nie wymieniaj.

Parsknęli śmiechem.

– A ty? – spytała Małgosia.

– Ciastka.

– To pościsz przed świętami – zażartowała.

– He, he. Nie. To na zajęcia.

– Na jakie? – zaciekawiła się Małgosia.

– A takie… – Maciek zawahał się. „Powiedzieć jej o tej ceramice czy nie powiedzieć?” – myślał gorączkowo. Wreszcie wpadł na pomysł, jak z tego wybrnąć, i dodał pospiesznie: – …plastyczne.

– O! To fajnie! – odparła Małgosia. – Ja to nie mam talentu.

– Eee, jakiś pewnie masz – zawyrokował Maciek, ale rozmowa utknęła. Nie wiedział, co mówić dalej.

Ale Małgosia poprosiła:

– Pokażesz mi kiedyś swoje prace?

– Nie bardzo jest co oglądać.

– No nie bądź taki skromny – nalegała ze śmiechem.

Ale Maciek nie zdążył nic odpowiedzieć, bo ekspedientka spytała Małgosię, co jej podać.

– Poczekać na ciebie? – zaofiarowała się Małgosia, gdy zrobiła zakupy.

– Ja tylko ciastka – poprosił Maciek.

– Jakie? – spytała sprzedawczyni.

– Mogą być jeżyki, byle szybko.

– Jak kocha, to poczeka – zaśmiał się jakiś pijaczek, który właśnie wszedł do sklepiku, a Maciek zaczerwienił się i zapłacił. „Słyszała czy nie słyszała?” – zastanawiał się, spoglądając z niepokojem na Małgosię. Ale chyba nie słyszała.

– Gdzie teraz? – zagadnęła go wesoło.

– Tu obok, na Niekłańską.

– To cię odprowadzę.

– To raczej ja ciebie.

– To się spóźnisz, a poza tym ja jeszcze muszę do apteki.

– Chyba że tak.

Kiedy stanęli przed domem pani Joanny, Małgosia zawołała:

– Ja wiem! Tu chodzi też taka mała Kasia, która mieszka u mnie na klatce. Ona na to mówi glinki. A tata zawsze z niej żartuje…

– Chodzi… – potwierdził Maciek niechętnie i umilkł, bo właśnie w tym momencie na horyzoncie pojawiła się mała Kasia.

– Cześć, Maciek, cześć, Małgosia – przywitała się dziewczynka i gdy weszła za furtkę, z bezpiecznej odległości krzyknęła: – Zakochana para, zakochana para!

Zaczerwienili się i spojrzeli pod nogi.

– Też kiedyś chciałam się zapisać – wyznała Małgosia, chcąc odwrócić uwagę od słów małej Kasi. – Wiesz, ale to drogie zajęcia, więc rodzice się nie zgodzili – dodała po chwili.

– Przecież mówiłaś, że nie masz talentu… – palnął Maciek i nagle zrobiło mu się głupio.

Zobaczył, że Małgosia ma stare, przetarte rękawiczki i dopiero teraz zrozumiał, że nie chciała, by wiedział, że u niej w domu się nie przelewa. Poza tym oglądał jej rysunki na plastyce. Talent miała. O, na pewno!

– Wybrałam zajęcia z francuskiego – wyjaśniła, jakby chcąc podkreślić, że jednak jej rodziców na coś stać.

– Długo będziecie tam sterczeć? – usłyszeli nagle głos pani Joanny.

Jej głowa pojawiła się w okienku pracowni.

– Lecę! – odkrzyknął Maciek. – Kiedyś pokażę ci te rzeczy – obiecał Małgosi na odchodne.

„A może i coś ulepię?” – pomyślał i pomachał ręką. Akurat zaczął padać śnieg. Kiedy otworzył drzwi, cała grupa już siedziała przy stole i pracowała w najlepsze. Starsi chłopcy powitali go gromkim „Uuuuuuuuu”, co miało chyba oznaczać uznanie. A przynajmniej Maciek tak to zrozumiał, kiedy Paweł, świeżo upieczony licealista, skomentował:

– Niezła dupcia z tej okularnicy.

– Yhm – mruknął Maciek i postanowił, że koniecznie ulepi coś dla Małgosi. Ale co i z jakiej okazji na razie nie miał pomysłu.

NOWY ROK

Tuż przed świętami Ewa zaprosiła wszystkie dziewczyny z klasy na sylwestra. Tylko dziewczyny.

– Ojej – zmartwiła się Kamila, która na święta i Nowy Rok miała zaplanowany wyjazd do Trójmiasta.

– Co się martwisz – burknęła Kaśka. – To będzie nudna impreza, bo co może być ciekawego na imprezie bez facetów.

– A czemu bez facetów?

– Bo Ewa mówiła, że to będzie babska impreza.

– Czy to prawda? – dopytywali się chłopcy.

– Prawda – odpowiedziała Ewa i dodała: – Wy nie jesteście nam do niczego potrzebni. Przyjść mają tylko dziewczyny. Wszystkie, które chcą i mogą.

– Tańczyć i tak nie umiecie! – wtrąciła Kinga i zaśmiała się.

– O przepraszam! – zaprotestował Maciek. – Kto nie umie, ten nie umie!

Po czym, skłoniwszy się przed Aleksem, zaczął wygłupiać się i pląsać wokół niego, mówiąc przy tym kwiecistym językiem:

– O pani! Pozwól, że uchwycę twą różową dłoń, której zapach mnie oszałamia…

– A to dlatego, że właśnie się nią podcierałam po kupce – odparł Aleks piskliwym głosem, wdzięcząc się przy tym i mrugając rzęsami tak, jak jego zdaniem mrugać mogła tylko prawdziwa dama.

– Nigdy w to nie wątpiłem, albowiem, ponieważ, gdyż…

– I wy dziwicie się, że nie jesteście zapraszani? Zresztą te wasze dziecinne zabawy… – prychnęła pogardliwie Kaśka i wyszła z klasy. Po pięciu minutach wróciła w towarzystwie Krzyśka z III b.

– Słyszałem, że ktoś u was robi imprezę – zagadnął Krzysiek, podchodząc do pląsającego Maćka. – Te, kuzyn, weź przestań, bo obciach mi przynosisz.

– No co! – zaperzył się Maciek. – Dziewczyny mówią, że nie umiemy tańczyć, więc ja z panią…

– Aleksandrą – usłużnie podsunął piskliwym głosem Aleks.

– Właśnie. Dziękuję ci, pani, i wybacz, że nie pamiętałem twego imienia – odparł Maciek i udał, że całuje Aleksa w dłoń. – Ja z panią Aleksandrą pokazuję, jak tańczy prawdziwy mężczyzna.

– To prawda, że ta impreza jest tylko dla bab? – spytał Krzysiek.

– Prawda – potwierdziła Kaśka, choć to nie ona była pytana.

– Możesz, Maciek, przyjść do nas. Poimprezujemy razem, a po północy chętnie odwiedzimy twoje koleżanki na ich nudnej babskiej imprezie.

– To ja z wami – powiedziała przymilnie Kaśka.

– Ty idź do bab – odrzekł Krzysiek i podszedł do ławki, w której siedziały Kamila z Małgosią, przeglądając najnowszy numer „Victora Gimnazjalisty”.

– Wy też idziecie na tę babską imprezę? – spytał, choć patrzył przy tym tylko na Kamilę.

– Ja nie idę – odparła, nie podnosząc wzroku znad kolorowych stron.

– Dlaczego?

– Bo nie ma mnie wtedy w Warszawie.

– Aha… – w głosie Krzyśka zabrzmiało rozczarowanie. – Fajna gazeta? – próbował podtrzymać rozmowę.

– Fajna – odparła Małgosia, która czytała właśnie Prawdy i mity o pierwszym pocałunku.

Krzysiek zajrzał jej przez ramię i zaśmiał się. Nie zdążył jednak powiedzieć, co go tak rozbawiło, bo akurat zadzwonił dzwonek na lekcje.

* * *

Na sylwestra do Ewy przyszła nawet Kaśka. Oczywiście już od progu tłumaczyła, że wpadła tylko na chwilę i że zaraz leci na prawdziwą imprezę, a nie na taką dla małolatów, gdzie nawet nie można nikogo poderwać. Ale dziewczyny nie zwracały już na to gadanie uwagi. Przez te kilka miesięcy szkoły zdążyły Kaśkę poznać, choć jej zadzieranie nosa i udawanie dorosłej nadal bardzo je wkurzało.

– Co będziecie robić, dziecinki? – rzuciła, wchodząc do dużego pokoju.

Miała na sobie sukienkę, na widok której dziewczyny zatkało. No i makijaż. Znów wyglądała jak dorosła.

– Wróżyć – odparła Ewa, która jako jedyna nie dała po sobie poznać, że jest zaskoczona. Większość dziewczyn ubrała się odświętnie, ale nie były to jakieś wymyślne kreacje. Tylko Kaśka wystroiła się na wielkie wyjście.

– Wróżyć? – powtórzyła i udając wielkie zdziwienie, spytała: – A co może być w takich wróżbach?!

– Na przykład, jakie będziesz miała stopnie – odezwała się Kinga, dla której dobre stopnie były najważniejsze.

– He, he – zarechotała Kaśka. – Akurat stopnie to nie jest to, na czym mi specjalnie zależy. Są ważniejsze rzeczy niż nauka.

– Na przykład? – drążyła Małgosia.

– Ty i tak niewiele z tego zrozumiesz – odparła Kaśka.

– Chcesz? – Ewa pokazała Kaśce talię kart. – Powróżę najpierw tobie. W końcu spieszysz się na poważną imprezę – ostatnie zdanie Ewa wypowiedziała z przekąsem.

Kaśka kiwnęła głową, więc Ewa położyła przed nią potasowane karty i nakazała:

– Przełóż.

– Jak?

– Lewą ręką do siebie na trzy kupki.

Po chwili dookoła stołu ustawił się wianuszek dziewczyn, które słyszały, jak Ewka, biorąc do ręki coraz to nową kupkę kart, mówiła:

– Jaka jesteś… lubisz się stroić…

– To widać i bez kart, no nie?

– Lubisz też kłamać.

– Weź… do bani z takimi wróżbami! – prychnęła Kaśka i wstała.

– Poczekaj! – zawołała Ewa. – Nie przerywaj mi, tylko siedź i milcz.

– Ona naprawdę umie wróżyć – szepnęła Kinga do Małgosi. – Wiem coś o tym. Znamy się z Ewą od dziecka i ona zawsze umiała. Nie wiadomo skąd.

– Jesteś samotna, ale udajesz, że masz mnóstwo znajomych. Lubisz znajdować się w centrum zainteresowania. O czym nie wiesz… Chłopak, którym się interesujesz, ma na oku inną. Nie spodziewasz się… że spotkanie towarzyskie, na które trafisz, nie okaże się zbyt udane. Co być musi… Spotka cię wielka przykrość. W nowym roku padniesz ofiarą plotek i pomówień. Serce zaspokoi… jakiś prezent, ale nie ty go dostaniesz. Dostanie go ktoś inny, wyniknie z tego nieporozumienie, a cała ta sytuacja cię ubawi.

– Mnie też powróż! – posypały się zewsząd prośby.

– Zaraz… – mruknęła Ewa. – Słuchaj, Kaśka. Z tych kart wynika, że ty nie wybierasz się na żadną inną imprezę… – zaczęła Ewa, a wtedy Kaśka zerwała się jak oparzona z krzesła.

– Wybieram się! I właściwie powinnam już wychodzić – burknęła i porwawszy torebkę, wybiegła do przedpokoju. Po chwili usłyszała głos Małgosi:

– To teraz mnie.

– Dobra – odpowiedziała jej Ewa i Kaśka usłyszała odgłos tasowania kart, a potem krótkie: – Przełóż.

– Tak dobrze? – upewniła się Małgosia.

– Dobrze – odparła Ewa i rozpoczęła wróżbę. – O czym nie wiesz… Że bardzo podobasz się temu kolesiowi, który i tobie się podoba. Czego się nie spodziewasz… Że dostaniesz po Nowym Roku prezent, o którym od dawna marzyłaś. Co być musi…

Dalej Kaśka nie słuchała. Nacisnęła klamkę i zawołała w głąb mieszkania Ewy:

– To na razie!

– Cześć! – odkrzyknął chór dziewczyn.

* * *

Stała na klatce sama i łykała łzy.

„Jestem kompletnie głupia – myślała. – Ewka miała rację. Wszystko, co mówiła, to prawda. Przyszłam tu, bo Krzysiek wspomniał, że może wpadnie… A on chyba nie wpadnie. I co ja powiem w domu, jak teraz wrócę?”.

Kaśka przypatrywała się futerku przy zimowym płaszczu. Oglądała torebkę – dokładnie taką, o jakiej marzyła od dawna, a którą mama kupiła jej na Gwiazdkę. I wcale nie czuła się szczęśliwa. Co z tego, że była lepiej ubrana od tych wszystkich gęsi z klasy? Cóż z tego, że była od nich ładniejsza? Krzysiek kiedyś jej powiedział, że jest ładna. A teraz te pasztety, zwłaszcza Ewka i okularnica Gośka, siedzą tam, a ona… stoi tu, na klatce. Nie panując nad emocjami, zaszlochała tak głośno, że nagle drzwi od mieszkania Ewy otworzyły się. W progu stanęła Kinga.

– Co ty tu robisz? – zawołała. – Dziewczyny! Chodźcie! Kaśka tu siedzi i płacze.

– Sorry za te wróżby – powiedziała Ewa, stając w progu. – Zmyślałam.

Kaśka pokiwała smętnie głową i wytarła pięścią oczy, rozmazując przy tym makijaż, nad którym tak się napracowała przed wyjściem.

– Chodźcie, zagramy w monopol – zaproponowała Małgosia, odkrywając w pokoju Ewki na półce charakterystyczne pudełko.

Po chwili cała grupa dziewczyn siedziała dookoła planszy i grała w najlepsze. Nawet nie zauważyły, kiedy minęła północ. Ocknęły się dopiero, kiedy do drzwi zastukali bawiący się u sąsiadów rodzice Ewy. Przyszli z życzeniami i zapewnieniem, że jeśli trzeba, mogą zacząć odprowadzać wszystkie dziewczynki.

– Ty naprawdę nazmyślałaś w tej wróżbie dla Kaśki? – spytała Ewę Kinga.

– Coś ty, znasz mnie – odparła Ewa.

– To po co jej powiedziałaś, że to bzdury?

– A co miałam zrobić? Widziałaś, jak ryczała.

* * *

Maciek z Krzyśkiem, mimo swoich wcześniejszych zapowiedzi, na tę babską imprezę w ogóle nie dotarli. Krzysiek, wiedząc, że nie będzie tam Kamili, stracił zainteresowanie, choć przed Maćkiem nie chciał się przyznać z jakiego powodu. A Maciek… przecież nie poleci tam sam. Żeby Małgosia sobie coś pomyślała? O, co to, to nie! Nigdy w życiu. W końcu on jest poważnym mężczyzną, a nie takim babiarzem jak Krzysiek. Maciek spojrzał w gwiazdy. Już był Nowy Rok.

KOMPLECIK

– To jest moja sprawa, co na siebie wkładam! Nikt mnie nie będzie obrażał! – krzyknęła Kamila i… wybiegła z klasy.

Wszystko zaczęło się rano, kiedy przyszła do szkoły ubrana w komplecik złożony z czerwonej skórzanej minispódniczki i takiej samej bluzeczki z dekoltem. Komplecik był cud-miód. Ciotka, która mieszkała na stałe w Londynie, a do Polski przyjeżdżała jedynie na święta, wyszperała go dla Kamili w jednym z londyńskich butików. Dała go jej na Gwiazdkę z komentarzem:

– Takiego nie będzie miała żadna z twoich koleżanek.

– Zwariowałaś, Iwona? Dajesz czternastoletniej panience taki strój?

Mama Kamili zawsze z rezerwą i niezadowoleniem patrzyła na prezenty, jakie jej młodsza siostra wręczała córce. Teraz pokręciła głową z dezaprobatą, oglądając kusą spódniczkę i wydekoltowaną górę. I tylko Kamila uśmiechnęła się z wdzięcznością do ciotki, po czym w podskokach pobiegła przymierzyć prezent.

Przez półprzymknięte drzwi słyszała rozmowę mamy i ciotki.

– Iwona! To jest strój dla dorosłych kobiet, a nie dla panienki! Nawet tak wyrośniętej jak Kamila. Gdzie ona w tym pójdzie? Chyba nie do szkoły?

– Do szkoły to nie! – odparła ciotka Iwona. – Ale… na jakąś imprezę do koleżanki. Poza tym nie przesadzaj, Halinko! Czasy mundurków szkolnych dawno minęły! Mamy dwudziesty pierwszy wiek. Nie możesz z Kamili robić zakonnicy.

– Ale ja się o nią martwię! Ma czternaście lat, a wygląda prawie jak siedemnastolatka! Sama widzisz, jaką ma figurę. I jeszcze te jasne włosy…

Choć chłopcy doceniali nietypową urodę Kamili, ona sama nie była zadowolona ze swojego wyglądu. Teraz jednak zakręciła się przed lustrem.

„Dziewczyny naprawdę zzielenieją z zazdrości! – pomyślała. – No a Krzysiek z III b może wreszcie zwróci na mnie uwagę. Mam w tym nie iść do szkoły? A to czemu? Gdyby mama widziała, jak przychodzi ubrana Kaśka, to może inaczej by patrzyła na sprawę! Kaśka to i paznokcie maluje! We wrześniu przyszła w butach na obcasach! Takich klapkach! I powiedziała, że jej te buty służą za kapcie. Piękne kapcie! Obcas prawie siedem centymetrów!”.

No i dzisiaj, pierwszego dnia po bożonarodzeniowej i noworocznej przerwie, Kamila pojawiła się w szkole w nowym angielskim kompleciku. W szatni dziewczyny z wrażenia zaniemówiły. Obracały ją, jakby była manekinem, i tylko Kaśka podeszła z rezerwą.

– Pokaż się, dziecko – poprosiła, po czym szybko otaksowawszy wzrokiem czerwony komplecik, dodała: – Całkiem zgrabnie jak na ciebie.

Kamilę zamurowało. Znowu te przycinki. Znowu mówienie: „Dziecko”! Ta Kaśka! Zanim Kamili przyszła do głowy odpowiedź, za plecami usłyszała wypowiedziane z przekąsem zdanie:

– No tak… ty byś na pewno wyglądała lepiej…

To Krzysiek. Na widok Kamili zabawnie poruszył brwiami i puścił do niej oko, a potem rzucił kpiące spojrzenie Kaśce i dodał:

– Lepiej nie mówić!

– A co? Coś ci się nie podoba?

Krzysiek wzruszył ramionami i odszedł.

Na lekcjach nauczyciele udawali, że nie zauważają stroju Kamili, a może rzeczywiście go nie widzieli? Schowana w ostatniej ławce środkowego rzędu dotrwała bez słowa komentarza z ich strony aż do lekcji polskiego, którą mieli z wychowawczynią. Wtedy rozpętało się piekło. A wszystko zaczęło się od debilnej karteczki przysłanej do Małgosi. Przez kogo? Nie wiedziały. Jej treść wywołała u obu dziewczyn atak śmiechu. O ile jednak śmiech Małgosi był cichutki, o tyle Kamila śmiała się dość głośno. To dlatego pani Czajka podeszła do ławki i zapytała:

– A tobie co tak wesoło?

Kamila nie mogła przestać się śmiać, więc nauczycielka przeczytała kartkę:

– Oto, co bawi uczennicę Kamilę! Jeśli masz ochotę na seks na dużej przerwie, uśmiechnij się. Będę czekał w damskiej toalecie. Leonardo DiCaprio – przeczytała pani Czajka, a zanim skończyła, klasa ryknęła śmiechem. – Nie wiem, czy jest to śmieszne, ale wiem, że mamy język polski…

W tym miejscu urwała, bo dopiero teraz zauważyła strój Kamili.

– Jak ty jesteś ubrana? To jest szkoła! – wykrzyknęła. – Czy wam wszystkim po świętach rozum odebrało? – zwróciła się do klasy. – Ślecie sobie na lekcjach jakieś bzdury. Ja wiem, że hormony wam się burzą, ale trzeba się opanowywać. Dobrze, że jest zima i to ubranie masz pod płaszczem. Gdybyś w lecie tak szła ulicą, toby się tylko samochody zatrzymywały i pytaliby cię: „Za ile?!”.

Klasa zamarła. Zachowanie wychowawczyni nie po raz pierwszy wzbudziło ich konsternację. Współczuli Kamili, bo pani Czajka trochę przesadziła. Jednak nauczycielka miała rację. Strój zdecydowanie był nieodpowiedni do szkoły. Ze zdaniem wychowawczyni wszyscy się liczyli, chociaż często swoimi uwagami sprawiała przykrość. Potrafiła powiedzieć w oczy najgorszą prawdę. Ale była sprawiedliwa. Zdarzało się, że kogoś ganiła za fatalne zachowanie i jednocześnie stawiała dobry stopień za odpowiedź. Po tych kilku miesiącach szkoły poznali ją już dość dobrze.

Kamila to wiedziała, ale gdy usłyszała słowa nauczycielki i podchwyciła kpiące spojrzenie Kaśki, nie wytrzymała. To wtedy właśnie krzyknęła: „To jest moja sprawa, co na siebie wkładam! Nikt mnie nie będzie obrażał” i wybiegła z klasy.

Ledwo usiadła w korytarzu na ławce pod oknem, kiedy drzwi otworzyły się ponownie i z klasy wyszła Kaśka. Kierując się do toalety, rzuciła niby od niechcenia do Kamili:

– Ubrałaś się tak specjalnie, bo chcesz, żeby on zwrócił na ciebie uwagę?

Kamila nie zareagowała. Nie podniosła nawet głowy, tylko wpatrywała się w podłogę. Kaśka przystanęła obok.

– Nie udawaj, że nie słyszysz – ciągnęła swój wywód kpiącym tonem. – Krzysiek i tak na ciebie nie spojrzy. Zresztą, widziałaś sama rano w szatni.

– A skąd ty to możesz wiedzieć?

Pytanie, które dobiegło z głębi korytarza, daleko zza pleców Kaśki, spowodowało, że cała aż podskoczyła! Dobrze znała głos, który je wypowiedział. To był Krzysiek. Już drugi raz dzisiaj zjawił się w pobliżu całkiem niespodziewanie.

KOMÓRKA

O komórce Małgosia marzyła od wakacji – od kiedy okazało się, że na letni obóz Kamila jedzie z nowym telefonem. Na obozie jednak z komórki Kamili korzystały we dwie. Tak więc naprawdę o własnej komórce Małgosia zaczęła marzyć w chwili, kiedy jesienią ulewa złapała ją na mieście. O! Gdyby wtedy miała telefon, to od razu zadzwoniłaby po taksówkę albo po tatę! A tak… z przemoczonymi nogami stała na przystanku. Karty telefonicznej nie miała, bo akurat się skończyła. Kiosku też nie było, poza tym i tak nie szukałaby go w takim deszczu, no i przemoczone nogi poobcierały się w półbutach. Zapłaciła za to tygodniowym przeziębieniem.

Ale kiedy w sylwestra na zabawie u Ewy około dwunastej wszyscy rozpoczęli okupację telefonu, w związku z czym rodzice Małgosi nie mogli doczekać się na życzenia od niej – klamka zapadła! Tata Małgosi zdecydował, że kupi córce komórkę! Na kartę! Przysługiwać jej będzie jedna najtańsza karta na miesiąc lub jedna najdroższa na trzy miesiące. O tych postanowieniach Małgosia dowiedziała się, gdy przyszli do nich rodzice Kamili, by dogadać sprawę ferii zimowych. Chcieli zabrać córkę i jej najlepszą przyjaciółkę do Szklarskiej Poręby. Gdy zapadały najważniejsze ustalenia: co Małgosia ma ze sobą zabrać na wyjazd, ile to wszystko będzie kosztowało, gdzie zamieszkają oraz co i gdzie będą jedli, tata Małgosi podszedł do swojego biurka i z jednej z szuflad wyjął wielkie pudełko, w którym leżał nowiuteńki telefon komórkowy.

– To dla ciebie, Małgorela!

Tata zawsze nazywał ją Małgorelą, kiedy był z niej dumny lub gdy był zadowolony z siebie albo kiedy coś sprawiało mu wielką przyjemność. A za jedną z takich najprzyjemniejszych pod słońcem rzeczy uważał dawanie jedynaczce prezentów.

– Panie Henryku! – zaoponowała pani Halina, mama Kamili. – Komórka to niepotrzebny wydatek! Oboje z mężem mamy telefony! Telefon ma też Kamila, więc gdy będzie pan chciał się skontaktować z córką, wystarczy, jak…

Urwała zgromiona spojrzeniem męża. Rodzice Kamili byli zdecydowanie lepiej sytuowani. I najwyraźniej zdawali sobie z tego sprawę, skoro zaczęli mówić o niepotrzebnym wydatku. Oboje pracowali w telewizji, mieli dwa samochody i wielkie mieszkanie.

Pan Henryk pokiwał głową niby ze zrozumieniem i wyjaśnił:

– Przecież nie będziecie wszędzie chodzić we czwórkę. Dla państwa też będzie wygodnie, gdy pójdziecie sobie gdzieś sami. Wtedy i wy będziecie mogli w każdej chwili porozumieć się z dziewczynkami, a i one, gdyby się zgubiły, też szybko się odnajdą dzięki telefonom.

Małgosia skrzywiła się. Nie cierpiała, kiedy ojciec mówił o niej „dziewczynka”. A przecież tyle razy tłumaczyła, że dziewczynka to taka, która ma pieluszkę, smoczka i grzechotkę. Z drugiej strony patrzyła teraz na ojca i było jej go po prostu żal. Najwyraźniej całą premię, którą otrzymał za projekt, przeznaczył na różne rzeczy dla niej i dla mamy. No bo przecież pół godziny temu mama dostała wymarzoną zmywarkę do naczyń! A teraz ktoś go tak gasi, że niepotrzebnie. Potrzebnie! Szkoda tylko, że nie kupił jej tej komórki na Gwiazdkę. Wtedy i sylwester byłby ciekawszy – mogłaby słać esemesy.

Cała rozmowa zdarzyła się wczoraj. I dlatego dzisiaj – choć Małgosia obiecała nie zabierać telefonu do szkoły – w jej plecaku spoczęła komórka. Jeszcze na klatce dziewczyna otworzyła plecak i… przełożyła telefon do kieszeni płaszcza. W autobusie oglądała spis numerów, który na razie zawierał jedynie numer domowy, do taty, do mamy i do Kamili do domu. Ten na komórkę Kamili musiała dopiero wpisać. Rzadko na niego dzwoniła, bo Kamila komórki nie używała na co dzień – rodzice jej zabronili. Telefon był zresztą zarejestrowany na jej mamę i jak przychodziły rachunki, rodzice Kamili szczegółowo kontrolowali, do kogo i po co córka dzwoni.

W szkole już w szatni rozpoczęło się oglądanie telefonu. Najgłośniej mówiła oczywiście Kaśka. Powiedziała, że komórka Małgosi to nic takiego.

– W ogóle komórka na kartę to syf – głos Kaśki słychać było na całą szatnię. – Nie ma roamingu, czyli nie odbiera za granicą, a w ogóle to nie najlepszy model…

Tego Małgosia już nie słyszała, bo właśnie do szatni weszła Kamila.

– No, pokaż to cudo! – poprosiła przyjaciółkę. – Mama mówiła, że twój ojciec zwariował i za ostatnie pieniądze ci kupił… Ojej! – urwała i spojrzała na zarumienioną twarz Małgosi. – Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało. Ja wcale tak nie myślę. To moja mama. Wiesz, jaka ona jest!

– Nie za takie ostatnie pieniądze! – wyjaśniła Małgosia i opowiedziała o projekcie, który przyniósł ojcu premię, i o radości mamy, że już nie musi męczyć rąk, bo wszystko zrobi za nią zmywarka do naczyń.

Małgosia od razu wpisała telefon komórkowy przyjaciółki, która tylko westchnęła.

– Zazdroszczę ci – wyznała. – Ty swój możesz nosić do szkoły, a ja… niby mam telefon, nie na kartę, ale za każdym razem muszę prosić mamę, żeby mi go wydała! Zupełnie jakby to nie był mój telefon! I co chwila tylko: „Będziesz zarabiała, to będziesz rządziła!”.

Kiedy Maciek zobaczył telefon Małgosi, od razu wymienił się z nią numerami.

– No! Stara! To teraz będziemy w kontakcie!

Zadzwonił dzwonek. Wszyscy zajęli swoje miejsca w ławkach. Tego dnia lekcje zdawały się ciągnąć w nieskończoność. Na polskim komórka Małgosi leżała w plecaku. Klasa wiedziała, że kto jak kto, ale pani Czajka nie znosi tych nowoczesnych urządzeń. Zwłaszcza że nie wszystkie komórki mają polskie litery. A to powoduje – jak kiedyś powiedziała – „zupełny brak szacunku do mowy ojczystej! No i nieporozumienia!”. Ech… Klasa o wiele lepiej wiedziała, jakie nieporozumienia mogą wynikać z niestosowania polskich znaków. W końcu jakiś czas temu między Maćkiem i Czarnym Michałem wybuchła prawie wojna! Jak się okazało, Maciek wysłał Michałowi esemesa: „Niepotrzebna mi twoja laska. Ktoś inny mi da!” i chodziło mu o to, że Michał nie chciał mu pożyczyć książki. Michał zaś z wrodzoną złośliwością oznajmił klasie, że Maciek jest – delikatnie mówiąc – seksualnie odmienny! A tego dla Maćka było za wiele – zmieszał Michała z błotem, a że kto jak kto, ale Maciek język ma cięty, więc Michał rzucił się z pięściami. Trzeba ich było rozdzielać.

Pani Czajka oprócz komórek nie lubiła jeszcze kilku rzeczy: żelków owocowych, na widok których robiło się jej niedobrze, i pachnących gumek, które na szczęście wyszły z mody, ale z pokolenia na pokolenie przechodziła opowieść o tym, jak to przed laty, jeszcze w podstawówce, jedna z uczennic włożyła sobie kawałki gumek do nosa, by udawać morsa, a pani Czajka na ten widok… musiała wyjść z klasy. Tak więc żelki i komórki nie były mile widziane na lekcjach polskiego.

Dlatego wszyscy aż zamarli, gdy nagle w samym środku zawiłych gramatycznych tłumaczeń rozległ się dźwięk nadchodzącego esemesa. I to prosto z plecaka Małgosi.

– A to co?

Klasa zamarła, gdy padło pytanie zagniewanej nauczycielki.

– Tyle razy prosiłam, by wyłączać telefony, kiedy wchodzicie na lekcje! A najlepiej by było, gdybyście w ogóle nie przynosili ich do szkoły. Wiecie dobrze, że zdarzają się kradzieże! Małgorzata! Proszę wyjąć telefon i wyłączyć, a następnie położyć u mnie na biurku. Dostaniesz go po lekcjach.

Kiedy po lekcjach Małgosia zapukała do pokoju nauczycielskiego, by odebrać komórkę, usłyszała krótki wykład na temat kultury.

– Kiedy wchodzisz do banku czy na pocztę, to widzisz tam napis: Zakaz używania telefonów komórkowych – mówiła wychowawczyni. – Powstał już nawet komórkowy savoir-vivre. Niestosowanie dobrych obyczajów świadczy, niestety, o twojej kulturze…

Jednak słowa pani Czajki nie były teraz ważne. Najważniejszy dla Małgosi był ten pierwszy esemes, który przyszedł na jej telefon. Szybko odczytała wiadomość: (.)(.) To są cycki szczęścia. Wyślij je do 5 osób, jeśli chcesz mieć udany seks w nowym roku. Nadawcą był… oczywiście Maciek! Poznała nie tylko po podpisie. Ze wszystkich znajomych tylko on miewał takie pomysły.

INTELEKTUALIŚCI I ŁAMAGI

Małgosia stała wściekła. Jak ta Kamila mogła! Tak przy wszystkich! Nazwała ją łamagą przy Maćku, Krzyśku i tylu innych ludziach! Maciek się śmiał – widziała to w jego oczach! Czemu w ogóle się umówili, że jadą w to samo miejsce na ferie? Ech… i tak pewnie by się spotkali gdzieś na jednej z uliczek Szklarskiej Poręby. O tym wszystkim myślała, sunąc powoli i dość pokracznie w kierunku instruktora.

W miasteczku znaleźli się kilka dni temu. Wszyscy spotkali się na peronie już podczas odjazdu. Maciek przyjechał tu z kuzynostwem – Krzyśkiem i Magdą. Jego mama (nie wiadomo czemu) bezgranicznie im ufała. Magda jest pełnoletnią studentką, ale Krzysiek? Że niby dwa lata starszy? I co z tego? Natomiast Kamilę z Małgosią wzięli pod swoje skrzydła rodzice Kamili.

Początkowo pogoda nie sprzyjała spacerom. Zawieje i zamiecie oraz mróz poniżej piętnastu stopni były koszmarem! Zwłaszcza dla mieszczuchów. Uliczki górskiego miasteczka były zatłoczone ludźmi, którzy zamiast zjeżdżać na nartach, spacerowali od knajpki do baru czy budki z ciepłym jedzeniem.

– Z jednej strony cieszę się, że odpocznę od gier komputerowych, ale z drugiej… – Krzysiek zawiesił głos. – Skoro nie można iść na narty, bo jakiś tam stopień zagrożenia lawinowego, to chociaż przydałby się symulator skoków na komputerze. No bo ile można grać w szachy?

Siedzieli w pokoju przy stoliku. Krzysiek drapał się w głowę pełną włosów sterczących jak druty.

– Starożytni grali godzinami – rzucił filozoficznie Maciek, patrząc na planszę. Szachy, obok warcabów, scrabbli i boggle, były jego ulubioną grą. W przeciwieństwie do Krzyśka, który lubił sport, Maciek wolał grać i… czytać.

– Ty się ciesz, że Maciek w ogóle wziął jakieś gry – powiedziała Magda. – Tutaj byś ich nie uświadczył, bo wszyscy nastawieni są na turystów, a nie kasparowów czy innych geniuszy.

– Ścisz się! W ogóle nie mogę się skupić – Krzysiek był wyraźnie wkurzony. Ale nic dziwnego. Młodszy o dwa lata cioteczno-cioteczny ogrywał go kolejny raz! Ech… – Nudna ta gra! – Krzysiek odsunął planszę. – Bokiem mi wychodzi! Szach, roszada, ecie-pecie but w klozecie!

– W scrabble też przegrałeś – zauważył Maciek.

– Bo mi litera nie szła!

– Nie litera nie szła, tylko cały rok siedzisz z nosem w monitorze nad zręcznościowymi głupotami. Nic dziwnego, że całkowicie od tego zdurniałeś.

– Daj spokój. – Krzysiek machnął ręką. – Znajdź lepiej te twoje panienki, bo zanudzimy się tu na śmierć!

– Bogowie! Co ja słyszę! Komputerowiec o zranionym sercu zainteresował się laską z mojej klasy? – Maciek uniósł ręce w teatralnym geście. – Już ci przeszło zatrucie organizmu wirusem zwanym Katarzyną? Nie boisz się, że twoja nowa wybranka to kolejna zaraza? I to groźniejsza? Kaśka to był zwykły trojan, a może ta uszkadza pliki boot sektora?

– Jak cię zaraz zdzielę! Przysięgam, że cię sieknę, złośliwy smarkaczu! – Krzysiek próbował udawać wściekłego, ale miny Maćka mu na to nie pozwalały. Chcąc nie chcąc, musiał parsknąć śmiechem, gdy Maciek, niezrównany w odgrywaniu komedii, ciągnął, zwracając się do Magdy:

– Siora! Patrz! Krzysiek u lekarza: „Mózg mi nie wybiega poza cztery mega”.

Tu nastąpił długi rymowany monolog, w czasie którego brat patrzył na Maćka z politowaniem: „Co za bzdury on ma w głowie – myślał. Ale i z podziwem: – Skąd te rymy bierze?!”.

– Oto mydlana opera Krzyśka, znanego lamera! – zakończył Maciek i skłonił się jak w teatrze.

– A która go tam trafiła? – spytała Magda, śmiejąc się serdecznie.

– Prawdziwa białogłowa, Ka… mi… mi… mi…

Dalej nie mógł dokończyć, bo Krzysiek zerwał się z krzesła i zamknął mu usta jednym tekstem:

– Zobaczymy, czy będziesz takim bohaterem, kiedy przyjdzie ci przypiąć narty!

* * *

Wypogodziło się dopiero po kilku dniach. Komórki od razu poszły w ruch. Maciek wysłał Małgosi esemesa: O pani! Czy zechcesz ujrzeć me szlachetne oblicze wpatrzone w twe zaparowane na mrozie okulary?. Odpowiedziała, by wieczorem wpadł z Krzyśkiem do nich do schroniska. Tak też zrobili. Na miejscu zapadła decyzja, że jutro idą na narty. Wprawdzie Małgosia z Maćkiem obstawali przy spacerze, ale… Krzysiek i Kamila uparli się. Narty i koniec!

W ten sposób następnego dnia chłopcy dotarli pod jeden z wielu wyciągów. Dziewczyn jeszcze nie było. Za to na malutkim wzniesieniu powstała ślizgawka, z której spora gromadka ludzi zjeżdżała po prostu na butach. Gdy Krzysiek to zobaczył, aż pisnął:

– Jezu! Jak w dzieciństwie pod szkołą! – zawołał i pobiegł w kierunku wąskiego paska lodu.

Maciek został na straży nart i czekał na dziewczyny. W głowie miał tylko jedno: „Jak wymigać się od nart?”. Nie zauważył nawet, że Krzysiek z impetem wpadł w grupkę rechoczących nastolatek. Kiedy wraz z całą gromadą otrzepywał się ze śniegu, nadeszły Kamila z Małgosią. Kamila z przodu, z nartami dumnie niesionymi na ramieniu. Małgosia za nią z bardzo nieszczęśliwą miną.

– Ładnie się zabawiacie! – zawołała Kamila, wciskając pod czapkę niesforne kosmyki białych włosów i spoglądając z zaciekawieniem na Krzyśka.

– Zjeżdżacie? – wysapał czerwony na twarzy trochę z mrozu, a trochę ze wstydu, że przyłapano go na takiej dziecinnej zabawie.

– Ja chętnie! – Kamila poprawiła rękawiczki i zaczęła przypinać narty.

– A Maciek gdzie? – spytała Małgosia drżącym głosem.

Towarzystwo najweselszego w klasie kolegi bardzo by jej w tej sytuacji pomogło. Podeszli do niego we trójkę – minę miał nieszczególną.

– Klasowa sierotka Małgosia szuka u ciebie pocieszenia, o szlachetny rycerzu! – zażartowała Kamila, naśladując pełen patosu ton, jakim zazwyczaj odzywał się Maciek. Tym razem jednak chłopiec milczał. Kamila nie zwróciła na to uwagi i powiedziała do Małgosi: – Gocha, nie ma przebacz! Musimy nauczyć cię jeździć na nartach. Nie możesz przez całe życie być łamagą!

Każdy inny w jej głosie wyczułby serdeczność, ale nie Małgosia. A już na pewno nie wtedy, gdy była mowa o jej pięcie achillesowej, czyli sporcie.

– Wiecie, co ona dzisiaj w nocy przez sen wołała? „O Jezu! O Jezu! Ja się zabiję!”.

Docinki Kamili rozbawiły nie tylko Krzysztofa i Maćka, lecz także wszystkich stojących dookoła.

– Już ja ci pokażę – mruknęła Małgosia przez zaciśnięte zęby i przypięła buty do nart. „Raz kozie śmierć” – pomyślała, a potem powoli i dość pokracznie przesunęła się w kierunku instruktora, myśląc przy tym, jacy wszyscy są okrutni i jak im pokaże, na co ją stać.

Maciek patrzył na nią z zazdrością. Przypięła narty jakby nigdy nic. Jakby całe życie tylko to robiła. A on? Nawet śmiać się z siebie w tym momencie nie umiał. Spojrzał ze strachem na sprzęt, który z taką niechęcią za namową Krzyśka wypożyczył. Ech…

– Ty! Alberto Tomba! – głos Krzyśka usłyszał niemal w środku czaszki. – Idź na oślą łączkę za Małgośką, bo do końca życia będziesz tylko intelektualistą.

Małgosia spojrzała na Maćka. Niepewnie stawiał narty na ziemi.

– Maciek? Ty też się tak boisz? – spytała cicho.

Skinął głową. Już nie był sam.

SŁONIK

Wsuniętą do kieszeni szkolnego plecaka paczuszkę Kamila zauważyła dopiero na dużej przerwie. Od razu się domyśliła, że to walentynka. Niecierpliwie rozerwała białą torebkę w czerwone serduszka – w środku leżał malutki gipsowy słonik na nartach.

„To chyba od Krzyśka” – pomyślała. Kamila czuła, że chłopak jest nią zainteresowany. Kiedy w górach wygrała z nim slalom, usłyszała, że jest niesamowita. No i chyba była, bo gdy wygrała bieg narciarski dla turystów, to jej zdjęcie zamieścili w gazecie. Tylko jak udało mu się podłożyć paczuszkę? Ktoś mu musiał pomóc. Ale kto?

Kamila nie widziała Krzyśka dzisiaj w szkole. Nie będzie przecież chodzić i pytać wszystkich. Musi udawać zaskoczenie. Właśnie! Zaskoczenie! Zaskoczenie w sumie jest, choć jest też przypuszczenie, kto się kryje za tajemniczym prezentem. Tylko… kiedy jej podrzucił tę walentynkę? Małgosia akurat wyszła z klasy, ale może ona coś widziała? Na razie Kamila postawiła słonika na ławce. „A jeszcze rok temu nie znosiłam tego amerykańskiego święta!” – pomyślała.

– O! Jaki fajny! Skąd masz? – zainteresowała się Małgosia, gdy wróciła do sali pod koniec przerwy.

– Znalazłam w plecaku.

– Swoim?

– No przecież nie cudzym! – zniecierpliwiła się Kamila.

– Ojej! Pytam, bo wcześniej go tu nie było.

– Nie było, bo dopiero teraz znalazłam.

– Skąd się wziął? – Małgosia oglądała słonika ze wszystkich stron, jakby to miało pomóc w odkryciu odpowiedzi.

– Wiesz, myślałam, że on ci to dał, żebyś mi podrzuciła.

– Jaki on?

– Krzysiek.

– Nie widziałam go dzisiaj. – Małgosia pokręciła głową.

– Ja też nie – odparła Kamila.

– Swoją drogą, chyba cię wzięło. – Małgosia uśmiechnęła się i miała jeszcze coś dodać, ale przerwał jej dzwonek.

Do klasy weszła reszta uczniów, a za nimi Milady. Kamila przyglądała się dokładnie każdemu. Może ktoś na prośbę Krzyśka wsunął tego słonika do jej plecaka? Ale twarze kolegów i koleżanek nic nie zdradzały.

Kamili przyszło do głowy, że może Maciek spiskował z Krzyśkiem, w końcu był jego kuzynem, ale jeśli tak, to nie dawał nic po sobie poznać.

Lekcja się zaczęła, jednak Kamila nie słuchała. Przyglądała się słonikowi, jakby samym patrzeniem na figurkę miała rozwiązać walentynkową tajemnicę. Z zamyślenia wyrwało ją dopiero zadane po angielsku pytanie:

– Co to jest?

Kamila podniosła oczy. Milady z uśmiechem zachęcała do odpowiedzi.

– Nie wiem – odparła.

– Nie wiesz? Myślę, że wiesz!

Nauczycielka angielskiego zawsze najwyżej ocenia udział w zwykłych rozmowach na lekcji. Wielokrotnie im powtarzała, że nigdy nie poznają języka, jeśli nie zaczną myśleć i mówić po angielsku. Nawet o bzdurach.

– To walentynka! – dało się słyszeć głos z końca klasy.

Kamila wiedziała, do kogo należał. Do Kaśki. Jak zwykle wtrącała się w nie swoje sprawy. A poza tym najwyraźniej chciała wziąć udział w rozmowie i poprawić stopnie.

– Od kogo? – spytała Milady.

Kamila wzruszyła ramionami. Już chciała odpowiedzieć, że nie ma pojęcia, kiedy znowu dobiegł ją głos duszącej się ze śmiechu Kaśki:

– Czarny Michał jej to dał.

Klasa aż ryknęła! A Kamila pomyślała: „Jasne! Teraz już wiem, że od Krzyśka. A ciebie, larwo, aż skręca z wściekłości i zazdrości”.

Tych dwóch Michałów było tak różnych jak ich czupryny. Czarny Michał był uważany za klasowego przystojniaka. Ale na tym, zdaniem dziewczyn, kończyły się jego zalety. Głupi. Zarozumiały. Złośliwy. Takimi epitetami go określały. Teraz Kamila nawet nie spojrzała w stronę Czarnego Michała. Klasa nadal rechotała, a Kaśka kulawo, bo kulawo, ale po angielsku tłumaczyła, że Kamila dostała słonika ze względu na swój narciarski talent, który oczarował wszystkich, a zwłaszcza Michała. Że jej zdjęcie na nartach, wycięte z gazety, zamieszczono w szkolnej gazetce wiszącej na korytarzu koło sekretariatu.

Po skończonej lekcji Kamila podeszła do Kaśki.

– Ty to masz tak głupie pomysły, że aż zęby bolą.

– O co ci chodzi? – Kaśka zdawała się naprawdę nie rozumieć.

– Do tego stopnia jesteś zazdrosna o Krzyśka, że palniesz każdą bzdurę?

– Ja? Zazdrosna o Krzyśka? – Oczy Kaśki robiły się coraz bardziej okrągłe. – Czy ty się dobrze czujesz? Ja i Krzysiek to przeszłość. I to tak odległa jak średniowiecze. Kiedy ja z nim kręciłam, to ty bawiłaś się lalkami Barbie.

To powiedziawszy, wydęła pogardliwie wargi i wyszła z klasy.

– Ona jest bezczelna i strasznie zarozumiała! Nie może przeżyć, że Krzysiek się mną interesuje, i wciska mi tego… tego zimnego i zarozumiałego idiotę! – Kamila potrząsnęła głową, aż grzywka opadła jej na oczy.

Odgarniając włosy z czoła, spojrzała na Małgosię, która wzrokiem wskazała miejsce tuż za jej plecami. Kamila odwróciła się. Czarne oczy Michała patrzyły na nią uważnie. Przez chwilę mierzyli się wzrokiem, po czym Kamila wzruszyła ramionami i odwróciła głowę.

Do końca lekcji Krzysiek nie pojawił się w szkole. To czyniło sprawę słonika jeszcze bardziej tajemniczą. W dodatku Małgosia delikatnie wybadała Maćka – to nie on wsunął Kamili paczuszkę do plecaka. Skąd więc się tam wziął? Małgosia mniej się tym interesowała. Pochłonięta rozmową z Maćkiem nie zwracała uwagi na Kamilę, która w szkolnej szatni po raz kolejny oglądała gipsowego słonika-narciarza.

– A ty co wziąłeś z biblioteki? Harry’ego Pottera?

– Eeee. To już dawno przeczytałem, poza tym mam własnego – odparł Maciek, zapinając suwak kurtki.

Cała klasa już wyszła. Tylko oni zostali w szatni.

– Wszystkie cztery tomy? – spytała Małgosia.

– A ile byś chciała?

– Zapowiedzianych jest siedem… – odparła Małgosia zaczepnie, po czym pchnęła drzwi i cała trójka wyszła przed szkołę.

– No dobra, ale przetłumaczone są cztery. A ty czytałaś wszystkie?

– Wszystkie!

– Ja tylko filmu jeszcze nie widziałem.

– Ja też nie. – Małgosia zamilkła spłoszona.

„Zaproponować mu?” – pomyślała. Ale zanim sama sobie na to pytanie odpowiedziała, Maciek wypalił:

– A może byśmy się przeszli? – spytał, spoglądając raz na jedną, raz na drugą dziewczynę. – Marzycielka! – krzyknął Kamili w ucho. – Pytam się o coś. Idziemy na Pottera? Do jutra będziesz się gapić na tego słonia?

– Idźcie sami. Ja nie chcę – odparła Kamila i rzuciwszy krótkie: „Cześć”, przebiegła przez ulicę.

Obejrzała się. Małgosia z Maćkiem szli, pogrążeni w rozmowie. Nie zauważyli więc, że ruszyła pędem w kierunku majaczącej w oddali znajomej sylwetki.

„Udam, że to przypadek” – postanowiła, zbliżając się do Krzyśka.

– Cześć. Nie było cię. Ale dostałam – zziajana wyrzucała z siebie kolejne słowa.

– Cześć – uśmiechnął się Krzysiek. – Byłem na badaniach. A… co dostałaś?

– Słonika!

Kamila szybko wyciągnęła figurkę z kieszeni. Stali pod cukiernią.

– Śliczny, prawda?

– Prawdę mówiąc, taki sobie – zawyrokował Krzysiek, obracając figurkę w dłoniach. – Ale narciarz jak się patrzy. Zupełnie jak ty! Skąd go masz?

Kamilę zatkało. Minutę temu była pewna, że to od Krzyśka, a teraz… stała z gipsowym słonikiem w ręku i nie wiedziała, co powiedzieć.

„Ale ze mnie idiotka – myślała. – Jak Krzysiek miałby podrzucić mi słonika, skoro nie było go w szkole? Musiałby dać go komuś dzień wcześniej… Jeżeli to jest naprawdę od Michała, to chyba zaraz rozbiję ten… ten gipsowy kicz!”.

Nagle słonik, do tej pory pieczołowicie trzymany na ławce i chroniony w kieszeni, przestał być miłą, walentynkową niespodzianką.

– Chodź ze mną po ciasto – zaproponował Krzysiek. – Ten słonik to chyba walentynka? – stwierdził bardziej, niż spytał, a Kamila tylko westchnęła. – Kto ci go dał?

– Zimny, zarozumiały idiota! – odparł ktoś z boku.

Oboje z Krzyśkiem spojrzeli w tym kierunku. Czarny Michał wychodził z cukierni z jakąś paczką. Kamila zaczerwieniła się. Najchętniej zapadłaby się teraz pod ziemię. W uszach dźwięczało jej ostatnie słowo Michała – idiota.

„A ze mnie jaka idiotka!” – jęknęła w duchu i udając, że nic się nie stało, zaczęła oglądać ciastka. Ale było jej głupio.

KINO

– Moja mama zarezerwowała już dla nas bilety. Przyjedziemy po ciebie tak, żebyśmy wylądowali w kinie pół godziny przed seansem – tłumaczył Maciek Małgosi. – Mama nas potem odwiezie z powrotem.

Siedzieli w klasie tyłem do drzwi, więc nawet nie usłyszeli, kiedy za ich plecami stanęła Kaśka:

– Idziecie do kina, dzieciaczki?

Małgosia wymieniła się z Kamilą porozumiewawczym spojrzeniem i popatrzyła na Kaśkę z niechęcią. Nie cierpiały jej pogardliwego tonu. Zresztą chyba nie tylko one, bo kiedy do nich dołączyła, Maciek rzucił: „Pogadamy później” i się ulotnił.

– No? – Kaśka szturchnęła Małgosię. Wyraźnie szukała zwady. – Ogłuchłaś czy co? Na co idziecie?

– Na Harry’ego – rzuciła Małgosia na odczepnego i odwróciła się plecami.

– I tak we dwójkę? Tylko czemu na film dla dzieci? Nie możesz się zdecydować: Barbie czy szminka? Ten cały Harry to jest dla ośmiolatków! Moja siostra się tym zaczytuje!

Małgosia nie odpowiedziała na żadną z zaczepek, choć Kaśka stała z nimi jeszcze kilka minut. Docinała, że matka, która będzie robić za przyzwoitkę, nie jest im specjalnie potrzebna, bo Małgosia „stanik ogląda jedynie na manekinie”. Aż Kinga, jak zwykle zajęta powtarzaniem lekcji, przerwała czytanie notatek, by powiedzieć:

– Weź ty się, Kaśka, lecz!

* * *

I pomyśleć, że jeszcze wczoraj to kino, do którego Małgosia miała iść z Maćkiem, zaczęło się niebezpiecznie oddalać. Wszystko dlatego, że kiedy powiedziała rodzicom, że chce iść na film Harry Potter i kamień filozoficzny, usłyszała, że owszem, pójdzie, ale… nie dziś.

– Może jutro – powiedział tata i zanurzył nos w rozłożonych na biurku papierach.

Tymczasem Maciek miał po nią przyjść za dwie godziny. Ech, te pieniądze! Tata nie ma ani grosza! Na myśl o dzwonieniu do Maćka Małgosi zrobiło się słabo. Znowu ma komuś tłumaczyć, że w domu ledwo wiążą koniec z końcem? Ale przecież musiała coś Maćkowi powiedzieć. W przeciwnym razie on przyjdzie z mamą… i co wtedy? Będzie wstyd, gdy na miejscu okaże się, że Małgosia nie ma pieniędzy. A może skłamać? Nie może iść, bo ma imieniny cioci, o których na śmierć zapomniała? Ale że w piątek… A może Kamila coś wymyśli? Małgosia szybko wykręciła znany na pamięć numer.

– Halo? – Kamili głos w słuchawce brzmiał obco.

– To ty, Kamila? – zdziwiła się Małgosia. Zamiast odpowiedzi usłyszała szloch. – Co się stało?!

– Słoń! Ten cholerny gipsowy słoń!

– Stłukł się?

– Nie! Niestety nie!

– Jak to: „niestety”?

– Bo ten słoń… to Michał! – szlochała Kamila.

– Co Michał? – spytała Małgosia, ale odpowiedział jej tylko płacz. – Nic nie rozumiem! Mów jaśniej! No i poradź, co mam powiedzieć Maćkowi? Nie mogę z nim iść do kina, bo tata dopiero jutro da mi pieniądze.

Kamila urywanym głosem wydukała, że zaraz przyjdzie, i odłożyła słuchawkę. „Kama też ma problem – rozmyślała Małgosia wpatrzona w przestrzeń. – Ciekawe, o co chodzi z Michałem i słoniem? Czyżby Kaśka miała rację? To on go podrzucił?”. Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk telefonu. Maciek! Małgosia nie wierzyła własnym uszom. Chciał przełożyć kino na jutro, bo…

– Jutro jest piątek! – mówił podekscytowany. – A w piątek w Multikinie grają nocny, magiczny seans. O północy! Tylko czy twoi rodzice cię puszczą? Zadzwonię znów za chwilę, gdyby mieli jakieś „ale”, to powiedz im, że moja mama nas zawiezie i przywiezie.

Pod Małgosią ugięły się nogi.

„Boże! – pomyślała. – Jak ja o to zapytam?”. Przecież już raz pytała rodziców, czy może pójść z Maćkiem do kina? To wtedy tata powiedział swoje: „Może jutro” i wrócił do pracy, a mama… spojrzała na nią spoza okularów. Zawsze tak patrzyła, kiedy uznawała, że w córce odzywa się kobieta. Małgosia jednak odbierała to spojrzenie jako mówiące: „Robisz coś złego”. Może dlatego, że potem następowała cała seria pytań? Tym razem musiała odpowiadać na pytania dotyczące Maćka. Że to ten chłopiec, z którym jeździła na nartach. Ten, który jest taki wesoły.

– Mamo… – zaczęła teraz i głos utknął jej w gardle. „Może lepiej nie pytać mamy? Może tatę?” – pomyślała. – Tato… – urwała raptownie.

A jak tata powie, że nie?

Nagle jednocześnie zadzwonił telefon i ktoś zapukał do drzwi.

– Idź otwórz, a ja odbiorę – usłyszała Małgosia głos ojca.

– Tata mnie podrzucił samochodem – powiedziała stojąca za drzwiami Kamila.

A telefon? Dzwoniła mama Maćka! Małgosia zorientowała się po treści rozmowy, no i po tym, że tata zmieniał się na twarzy jak kameleon. Zgodził się! Gdy skończył rozmawiać, z okrzykiem radości rzuciła mu się na szyję. Nawet Kamila, która przyszła w grobowym nastroju, zaśmiała się, widząc, jak przyjaciółka zawisła na tacie, który rzucił:

– Przestań udawać krawat. A jutro zachowuj się przyzwoicie. Żebym się za ciebie nie wstydził!

Ech, ten tata! Zawsze taki strasznie zasadniczy.

– Myślisz, że Michał się zakochał? – spytała Małgosię Kamila. Siedziały w jej ciasnym pokoiku.

– Nie wiem – Kamila westchnęła. Już nie płakała, ale minę miała niewesołą. – Nie lubię go – strasznie mnie denerwuje! A poza tym… pal sześć Michała, ale przed Krzyśkiem to tak wyszło, jakbym myślała, że słonik jest od niego.

– No przecież tak myślałaś.

– Ale skoro nie był od niego, to lepiej, żeby Krzysiek nie myślał, że ja myślałam…

– Myślałam, myślałam… A co w tym złego? Słonik był na nartach? A z kim jeździłaś na nartach? Z Krzyśkiem. Masz prawo myśleć, że dostałaś prezent od niego. Śmiej się z całej sytuacji, i tyle.

– Faktycznie. – Kamila spojrzała na Małgosię z uznaniem.

Pierwszy raz to ona, a nie Kamila wykazała się zdrowym rozsądkiem. A wszystko dlatego, że sprawa z kinem się wyjaśniła.

* * *

W piątkowy wieczór wylądowali w kinie pół godziny przed seansem. Mama Maćka zostawiła ich przed kasą, w której czekały zarezerwowane telefonicznie bilety. Co robić przez te pół godziny? Kupili popcorn i colę i usiedli przy stoliku w kinowym bufecie.

– Ciekawe, jak wygląda Malfoy – Małgosia odezwała się pierwsza.

– Nie widziałaś zajawek? – zdziwił się Maciek z ustami pełnymi popcornu.

– Nic a nic.

– A zdjęcia w gazecie?

– Jakoś nie pamiętam, by był na nich Malfoy.

– Może to i dobrze… – nagle urwał. – Czemu się tak rozglądasz? Szukasz kogoś?

– Tak tylko patrzę. Kaśka się śmiała, że to film dla dzieci, ale dzieci na ten seans niewiele przyszło.

– Przejmujesz się Kaśką?

– Nie, tylko… – Małgosia wzruszyła ramionami – tylko ona mnie denerwuje. Te jej teksty… – urwała raptownie.

Nie powie przecież Maćkowi, że chodzi o te głupie gadki o staniku. Na chwilę zapadła niezręczna cisza.

– Chodź, zajmiemy nasze miejsca – zaproponował Maciek, zbierając rzeczy ze stołu.

Po dwóch godzinach wyszli rozgadani, z wypiekami na twarzy. Film zachwycił oboje. Wprawdzie zdaniem Małgosi mecz quidditcha trwał za długo, no i nie wszystkie wątki były pokazane, ale klimat był.

– Tylko czemu zmienili hasło do Gryffindoru? W książce było „świński ryj” i bardzo mnie bawiło, a tutaj jakieś coś bez sensu – zastanawiał się Maciek, kiedy wsiadali do samochodu. – Wiesz, że my się w domu tak wygłupialiśmy? Pamiętasz, mamo? Jak dzwonił domofon, to się pytaliśmy o hasło, no i odzew miał brzmieć „świński ryj”. Ale któregoś razu byłem przekonany, że to ojczym, i mówię do domofonu: „Hasło”, a ten ktoś: „Otwórz”, więc ja na to: „A świński ryj gdzie?” i wiesz… okazało się, że to listonosz…

– O rany! – Małgosia przerwała mu raptownie i aż usta rozdziawiła ze zdumienia.

– Co?

Przy wyjściu z kina stała Kaśka i rozglądała się. Obok niej była najwyżej ośmioletnia dziewczynka, którą Kaśka trzymała za kołnierz kurtki.

– To jej siostra – wyjaśnił Maciek.

– Odpowiednia para na randkę w kinie – stwierdziła Małgosia nie bez złośliwości.

– Ta mała na pewno jest „bardzo dorosła, a stanika nie widuje tylko na manekinie” – dodał Maciek, przedrzeźniając głos Kaśki tak udanie, że Małgosia ryknęła śmiechem.

LEPIEJ BYĆ RUDĄ

Kamila z Małgosią stały w kolejce po obiad.

– Jak tam, albinosko? – głos Kaśki zabrzmiał tuż przy uchu Kamili i szybko się oddalił.

Kaśka stanęła na końcu kolejki. Od kiedy zauważyła, że jakikolwiek przytyk do koloru włosów sprawia dziewczynie przykrość, nie zwracała się do niej inaczej jak „albinosko”. Kamila i tym razem próbowała udawać, że nie słyszy, ale… słyszała. Aż za dobrze! Kaśka to zauważyła, więc uśmiechała się triumfalnie. Kamila spuściła głowę, by ukryć wiszące na rzęsach łzy.

– Nie warto płakać z powodu Kaśki – pocieszająco orzekła Małgosia i poklepała Kamilę po plecach. – Pamiętasz, jak na samym początku szkoły z powodu okularów nazwała mnie kobrą? Ona chyba ma jakiś problem ze sobą.

Nagle tuż obok nich pojawił się Maciek.

– Witajcie, o szlachetne panie, czy zajęłyście kolejkę swemu pokornemu słudze? Błagam! Ulitujcie się nad głodnym, cne białogłowy!

– Białogłowa! Nie mogłeś Maciek lepiej trafić! – dobiegł ich z końca kolejki szyderczy głos Kaśki.

– Sami sobie jedzcie! – krzyknęła Kamila i wybiegła ze stołówki.

Maciek z Małgosią stali bezradnie przy okienku, które właśnie się otworzyło. Wyjrzała przez nie pani kucharka i z uśmiechem poprosiła o podanie talonów obiadowych.

– Co jej się stało? – spytał Maciek.

Małgosia zrobiła ręką gest wokół własnej głowy.

– Aureola? – palnął.

– Nie aureola, wariacie, tylko włosy! – Małgosia się zaśmiała.

– No to co, że włosy?

– Ech… – Machnęła zniecierpliwiona ręką i wzięła talerz z zupą. – Czy możemy wziąć dla koleżanki? – spytała panią kucharkę. – Talon zaraz doniesiemy.

– To może ja pójdę po Kamilę? – spytał Maciek.

– Lepiej ja to zrobię – stwierdziła Małgosia, ale w tej samej chwili Kamila zjawiła się przy stoliku.

– Przepraszam – powiedziała i zasiadła do jedzenia zupy. Przez chwilę panowała grobowa cisza.

– Ja nie miałem nic złego na myśli – zaczął Maciek, ale Kamila krótko przerwała:

– Wiem.

Zapadło milczenie. Dopiero pod koniec drugiego dania Maciek ośmielił się znowu odezwać:

– Azaliż, waćpanna, nie gniewasz się?

– A zaliż ten talerz i zamknij się wreszcie – warknęła Kamila, a po chwili dodała: – Cny rycerzu.

Cała trójka ryknęła śmiechem.

* * *

– Przecież wiesz, Kamila, jaki jest Maciek… On mówi kwiecistym językiem i ciągle pajacuje, ale przecież nie chciał sprawić ci przykrości…

Stały w łazience przed lustrem wiszącym nad umywalką i poprawiały fryzurę. Kamila patrzyła na swoje odbicie. Westchnęła. To, co mówiła przyjaciółka, zdawało się do niej nie docierać.

– Gocha, ty nawet nie wiesz, jak ja bym chciała być… no nie wiem, nawet rudą!

– A co to za problem? Przecież włosy zawsze można ufarbować.

– Chyba nie wiesz, co mówisz! Już by mi mama dała popalić! Ona uważa, że to, co mam na głowie, to piękny kolor, „taki oryginalny i niepowtarzalny”. Dziękuję za taką oryginalność!

– Przecież chłopcy też tak uważają. Sama słyszałam, jak Michał…

– Nie bądź złośliwa!

– Nie jestem! Nie lubisz Michała, ale on uważa, że masz najpiękniejsze włosy na świecie.

– Jego sądy na temat moich włosów mam gdzieś!

* * *

Kiedy po lekcjach wszyscy ubierali się w szatni, Kaśka, wypinając dumnie pierś, rzuciła jakby od niechcenia:

– Jeden facet, z którym kiedyś kręciłam, miał szczura albinosa. Szczur miał czerwone oczy…

– Daj spokój, Kaśka!

To Czarny Michał próbował załagodzić zaognioną sytuację.

– O! Patrzcie go! Obrońca się znalazł! Ciągnie czarne do białego! A więc to jednak prawda, że przeciwieństwa się przyciągają.

Michał zamilkł. Małgosia spojrzała na Kamilę. Broda jej się trzęsła i jeszcze chwila, a wybuchnęłaby płaczem. Chcąc ratować przyjaciółkę przed dalszymi atakami, zawołała:

– Kaśka, a ten facet, z którym kręciłaś, to ile miał lat? Osiem? I może w ogóle był płci żeńskiej? I poszliście razem na randkę do kina? Na Harry’ego Pottera na przykład? I to w ostatnią sobotę?

Maciek zachichotał:

– I nosił stanik?

– O co chodzi? Jakiś kawał opowiadacie?

Do szatni weszła spóźniona Ewa, słynąca z tego, że zna tysiące kawałów.

– O, nic takiego – wyjaśniła Małgosia. – Po prostu Kaśce wydaje się, że jest wielce dorosła i że zjadła wszystkie rozumy. Kiedy ostatnio szliśmy z Maćkiem do kina na Harry’ego Pottera, to śmiała się z nas, że to film dla dzieciaków. Tymczasem widzieliśmy ją w kinie, i to właśnie na tym seansie. Na dodatek była z jakimś dzieciakiem…

– Może z własnym! – Ewa zachichotała. – Znacie ten kawał? „»Mamo, czy mogę pójść na dyskotekę?«. »Nie! Córeczko, ja w twoim wieku…«. »Wiem, wiem – siedziałaś w domu, bo ja miałam już dwa lata«”.

Wszyscy ryknęli śmiechem. Tylko Kamili było nie do śmiechu. Ukradkiem wycierała łzy. Za to Kaśka wyszła z szatni, głośno trzaskając drzwiami – była naprawdę wściekła.

„Nie cierpię tej Ewki – myślała. – Ciągle tylko kawały opowiada. Maciek rechocze. Kamila z Małgośką trzymają się jak dwie nierozłączki. I na dodatek Krzysiek interesuje się tą albinoską! Jasne, że albinoską, bo jak inaczej nazwać… dziewuchę o białych włosach? O, i jeszcze Krzysiek tu idzie!”.

Krzysiek rzeczywiście zmierzał do szatni, w której Maciek, Małgosia i Kamila kończyli zmienianie butów. Mijając Kaśkę, skinął głową, ale się nie zatrzymał.

– Maciek! – zawołał od progu. – Mama prosi, żebyś zaraz po szkole zajrzał do nas.

– Jezu! Wiem! Mamy iść wszyscy do babci! Wiem!

Nagle Krzysiek spojrzał na zaczerwienioną twarz Kamili.

– Co ci się stało?

Odpowiedziało mu wzruszenie ramion i niknący w oddali głos Kaśki:

– Przewrażliwiona albinoska przejmuje się kolorem swoich włosów!

W szatni zapadła cisza. Michał patrzył na Kamilę, ale ta starannie unikała jego wzroku. Zrezygnowany sięgnął po teczkę i poszedł. Kamila, Małgosia, Maciek i Krzysiek zabrali się razem.

– Co jest grane? – niecierpliwie dopytywał Krzysiek.

Małgosia i Maciek patrzyli wyczekująco na Kamilę. Chcieli, żeby to ona coś powiedziała. Ale Kamila milczała.

– No przecież nie powiesz, że przejmujesz się jakimiś bzdurami!

– To nie są bzdury! Ty nie wiesz, jak to jest mieć białe włosy! Całą podstawówkę marzyłam, by obudzić się i mieć je inne. Z mamą ciągle wojowałam. Chciałam farbować, ale powiedziała, że nie ma mowy. Że są piękne. Ale nie są! – Kamila aż tupnęła nogą! – Mam ochotę ogolić do łysej głowy te kudły!

Tak bardzo szlochała, że z trudem zrozumieli jej opowieść. Kamila miała siedem lat, gdy jakaś pani w szkolnej świetlicy powiedziała dzieciom, że takie białe włosy oznaczają brak pigmentu. Dzieciaki usłyszały „rak pigmentu” i wmawiały Kamili, że niedługo umrze. Ta pani opowiadała też o szczurach laboratoryjnych, które mają białą sierść i czerwone oczy. I chociaż Kamila czerwonych oczu nie miała, to przez kilka lat mówili na nią szczur.

– I ty obraziłaś się na mnie za tę białogłowę?! Nie mogę tego zrozumieć – dziwił się Maciek. – Powinnaś na złość Kaśce mówić o sobie „białogłowa”.

– A w rozmowach telefonicznych przedstawiać się jako albinoska – dodał Krzysiek. – Co to za problem?

– Włosy można ufarbować. – Małgosia poklepała przyjaciółkę. – Za kilka lat rodzice nie będą mogli ci nic zabronić.

– Ale ja nie chciałbym, żebyś miała inne włosy – powiedział cicho Krzysiek. – Inne włosy to mają wszyscy. A z takimi jesteś jedyna w całej szkole!

BRELOCZEK

„Wszystko przez Kingę! To ona wprowadziła modę na te cholerne breloczki! – szlochała w domu Małgosia, próbując złapać oddech. Spazmatyczny płacz na to nie pozwalał. Zamknięta w pokoju wyła, aż ściany się trzęsły. – Jakie to niesprawiedliwe! – chlipała. – W życiu bym czegoś takiego nie zrobiła!”.

Od kilku tygodni nastała w klasie moda na breloczki zwierzaczki. Dziewczyny przyczepiały je do kluczy od mieszkania, do plecaków, portfeli i gdzie tylko się dało.

Kinga uwielbiała zwierzęta, ale już wiedziała, że nie będzie mogła zostać ani weterynarzem, ani zoologiem, ani zootechnikiem. Nic z tych rzeczy. Uczulenie na sierść wykluczało nawet posiadanie chomika. A tymczasem marzyła o własnym zwierzaku! Tak więc Kinga otaczała się namiastkami. Miała torebkę w kształcie pieska, portfel w kształcie kociej głowy, a pewnego dnia przyniosła do klasy breloczek myszkę. Ten breloczek zachwycił wszystkie dziewczyny. Na dodatek Ewa powiedziała, że zwierzęta przynoszą szczęście – nie tylko słonie, każda figurka zwierzęcia może stać się amuletem. I tak rozpoczęła się oszałamiająca kariera pluszowych breloczków w klasie pani Czajki.

Oczywiście nosiły je wszystkie dziewczyny oprócz Kaśki, która skrytykowała modę jako zbyt dziecinną, choć po lekcjach podobno sama nosiła taką torebkę pieska, z jaką paradowała Kinga. Ale Kaśka – wiadomo, chciała za wszelką cenę pozować na dorosłą.

Breloczka nie miała też Małgosia. Ten pluszowy kosztował trzydzieści złotych. A dla niej to za dużo! Jakiś miesiąc temu (po perypetiach z kinem) tata przyznał jej kieszonkowe – trzydzieści złotych miesięcznie – równowartość dwóch biletów kinowych. Gdy kupi sobie breloczek, już nic jej nie zostanie. Rodziców nie poprosi – i tak wie, co odpowiedzą.

Małgosia z westchnieniem patrzyła na dyndające przy plecakach koleżanek pieski, kotki, słoniki, żyrafy, hipopotamy oraz myszki. Było jej przykro i czuła się osamotniona, bo nawet Kamila uległa breloczkomanii i powiesiła przy plecaku owieczkę. Nazwała ją Kluską i na lekcjach sadzała na ławce. A dziś… owieczka Kamili nagle zniknęła!

– Nie widziałaś mojej Kluski? – spytała Kamila na dużej przerwie.

– Nie – odpowiedziała Małgosia, nie podnosząc wzroku znad książki.

Kamila wysypała wszystko z plecaka, powiodła wzrokiem po podłodze pod ławką. Wszystko na próżno. Owieczki Kluski nigdzie nie było. Małgosia oderwała się od lektury.

– Wiesz co? Pójdźmy do pani woźnej, może ona coś wie.

Ale woźna nie tylko nie widziała owieczki, lecz także nakrzyczała, że wydają pieniądze na głupoty, nie pilnują, a rodzice tylko pracują na te bzdury. W takim razie co się stało z Kluską? Do końca przerwy Kamila miała zbolałą minę. Nie mogła się skupić na matematyce. Małgosia pocieszała przyjaciółkę:

– Znajdzie się!

Kamila pokręciła głową – nie była tego już taka pewna. Aż nagle… klasowa poczta pantoflowa przyniosła jej jakąś karteczkę. Kamila przeczytała i z dziwną miną nachyliła się do Małgosi.

– A może ją ktoś ukradł? – powiedziała Kamila szeptem.

– A po co ktoś miałby kraść breloczek? – zdziwiła się Małgosia.

– Bo nie ma swojego – wyszeptała Kamila, przerysowując z tablicy zadanie o trójkątach.

– Głupi kawał. – Małgosia wzruszyła ramionami. – Przecież z całej klasy breloczka nie mam tylko ja… – nagle urwała, spojrzawszy na Kamilę. W oczach przyjaciółki zobaczyła nieufność, która wyglądała jak wielki znak zapytania. – Ach tak! – rzuciła zagniewana na tyle głośno, że ściągnęła na siebie karcący wzrok matematyczki. – To proszę! Zajrzyj sobie do mojego plecaka!

Małgosia to zrobiła, a w plecaku… na samym wierzchu leżała Kluska! Małgosię aż zatkało! Wyjęła breloczek z plecaka, jednym ruchem zgarnęła do środka książki i wybiegła z klasy, nie zważając na krzyk matematyczki:

– Co to ma znaczyć?! Proszę tu natychmiast wrócić, bo wstawię złą ocenę z zachowania!

Małgosia popędziła do szatni. Woźna nie chciała wydać jej ubrania, bo trwały lekcje, ale dla wzburzonej dziewczynki brak kurtki nie był przeszkodą. W końcu już wiosna. Tak jak stała, wybiegła ze szkoły. Wprawdzie i pan ochroniarz protestował, ale… co tam jego protesty! Plama na honorze, jaka powstała za sprawą owieczki Kluski, była zbyt wielka, by przejmować się matematyczką, woźną czy ochroniarzem. Teraz Małgosia chciała tylko jednego – jak najszybciej wyjść ze szkoły.

W domu nie mogła się uspokoić – cały czas szlochała. Wreszcie przyszedł tata! Zapłakana urywanym głosem opowiedziała, co się stało. O breloczkomanii, o Klusce i spojrzeniu Kamili. Tata kazał się uspokoić, a potem zapytał:

– A czemu Kamila tak nagle wpadła na pomysł, że może ktoś ukradł ten breloczek?

– Nie wiem!

– A wcześniej o tym nie pomyślała?

– Nie.

– Ale nagle ni z tego, ni z owego…

– Nie ni z tego, ni z owego, tylko jakąś karteczkę dostała…

– Małgosiu! To co ty? Dziecko jesteś?

– Dziecko, dziecko… Ty ciągle, że ja jestem dziecko.

– Oj. – Tata zniecierpliwionym gestem nakazał spokój. – Ktoś jej na karteczce coś napisał. Co? Pewnie, że jakaś głupia owieczka jest w twojej torbie. W ogóle zamieszanie z powodu jakiegoś głupiego breloczka uważam za dziecinadę, ale o to już mniejsza. A poza tym skąd ten ktoś wszystko wiedział? Bo sam tę owieczkę tam włożył. Trzeba zerknąć na tę kartkę. A Kamila też głupia! Brać sobie do serca anonim. Nikt dorosły nie traktuje poważnie listów podpisanych życzliwy. Przecież gdybyś ty pierwsza bez tej historii z kartką zajrzała do torby, to sama byś jej breloczek oddała…

– Tak! Ale co z tego! Kiedy… nie zajrzałam pierwsza! Kiedy najpierw przyszła ta nieszczęsna kartka! Poza tym czy ty nie rozumiesz, tato, że mnie nie chodzi o to, skąd się wziął w moim plecaku breloczek, ale o to, że Kamila uwierzyła, że jestem w stanie go ukraść! Uwierzyła tylko dlatego, że ciągle nie mam pieniędzy? Że nie na wszystko mnie stać?!

– Małgorzata! – Głos taty był karcący. Ilekroć mówił do niej „Małgorzata”, oznaczało to, że coś robi źle. – Gdyby ilością pieniędzy mierzono wartość człowieka…

– Wiem, wiem… – Małgosia poglądy taty znała na pamięć.

Ale z całej klasy ona jedna nie miała breloczka. No i Kaśka! Nagle coś jej przyszło do głowy… Czyżby to Kaśka uknuła ten spisek? Tylko po co? I jakie to ma znaczenie, skoro okazało się, że Kamila wierzy, że Małgosia może coś jej ukraść?

– Małgorela! – Tata szturchnął córkę łokciem i mrugnął porozumiewawczo. – Daj Kamili ochłonąć. Prawdziwa przyjaźń przechodzi czasem burze. Ona działała pod wpływem emocji, takiej nagłej chwili. Rozumiesz? Jak sobie wszystko w domu przemyśli, to zadzwoni albo przyjdzie…

I jakby na potwierdzenie słów ojca w tym momencie rozległ się dzwonek. Za drzwiami stali Kamila, Kinga i Maciek, który trzymał w ręku kurtkę Małgosi.

Kamila nic nie powiedziała, tylko ze szlochem padła przyjaciółce w objęcia. Wtoczyli się do ciasnego pokoiku Małgosi. Pierwszy odezwał się Maciek i Małgosia dopiero teraz spostrzegła, że ma guza i podbite oko.

– Pewnie zastanawiasz się, co się stało? – powiedział, odgadując niezadane pytanie Małgosi. – Ano tyle, że musiałem stłuc na kwaśne jabłko Czarnego Michała!

– Ta historia z Kluską to jego sprawka – wyjaśniła Kinga. – Chciał jakoś zwrócić na siebie uwagę Kamili. Pomyślał, że jak was skłóci, to będzie miał szansę i swoje pięć minut.

– Małgoś… – szlochała Kamila. – Ja przepraszam, że mogłam choć przez chwilę pomyśleć, że to ty. Kartka zupełnie mnie zmyliła. Zgłupiałam. Poza tym… ten breloczek… bzdura. Nie wart takich emocji. A ten debil Michał nie ma u mnie żadnych szans. Jutro przyniosę do szkoły jego walentynkowego słonika i mu na łbie rozbiję!!!

– A ja mam coś dla ciebie – powiedziała wesoło Kinga i wyciągnęła z kieszeni kurtki maleńką paczuszkę. – To nie ode mnie – zastrzegła. – Nie powiem od kogo.

– Małgorela! Jeśli zależy ci tak bardzo na tym breloczku, to trochę ci dołożę, a trochę zarób – w drzwiach rozległ się głos taty. – Zanieś stare gazety do punktu skupu, zbierz butelki i oddaj do sklepu… No i nadal aktualna jest propozycja pani Anny, możesz wyprowadzać jej psa. Za każdy spacer dwa złote!

– Pieniądze chętnie zarobię – odpowiedziała Małgosia. – Ale breloczka kupować nie będę! – Uśmiechnęła się i pokazała to, co wyjęła z wręczonej przez Kingę paczuszki.

Na jej dłoni leżał pluszowy breloczek małpka. Tylko kto jej to podarował?

PLOTKA

„Jak to łatwo człowiekowi zrobić krzywdę” – myślała Małgosia, owijając tego dnia już czterdziestą piątą książkę w papier. Siedziała kolejną godzinę w bibliotece. Sama się zgłosiła do pomocy pani bibliotekarce. Po tej nieszczęsnej historii z breloczkiem, kiedy to mimo protestów matematyczki wybiegła z klasy, tata odbył rozmowę z panią Czajką. Wychowawczyni, wysłuchawszy wyjaśnień i ojca, i córki, była skłonna porozmawiać z panią od matematyki i anulować ocenę z zachowania. Ale tata Małgosi powiedział:

– Małgosia źle postąpiła, wychodząc ze szkoły. Niech to jakoś odpracuje.

– Dziś kończymy lekcje o pierwszej. To ja może do trzeciej pomogę w bibliotece? – zaproponowała Małgosia nieśmiało.

Trochę się bała, że wychowawczyni uzna, że wolontariat w bibliotece uczennicy, która czyta najwięcej książek w klasie, nie jest dostateczną karą. Na szczęście okazało się inaczej. Pani Czajka stwierdziła, że to dobry pomysł. Zadecydowała jednak, że w bibliotece poza Małgosią będą pracować również Michał z Maćkiem. I to nie tylko tego dnia, ale przez cały tydzień. Obaj chłopcy zrobili kwaśne miny, kiedy usłyszeli, że będą razem spędzać czas po lekcjach. Michał nawet powiedział, że woli zły stopień z zachowania niż pracę w bibliotece u boku Maćka. Maciek tylko wzruszył ramionami.

– A ty co? – spytała go pani Czajka.

– Mnie tam korona z głowy nie spadnie, jak z nim popracuję. Ale może dlatego, że moja korona mocno siedzi. Ponadto wyznaję zasadę Sokratesa. Jak osioł mnie kopie, to nie reaguję, bo osioł jest osłem i trudno mieć do niego pretensje o ośle zachowanie.

Michał chciał się jakoś odgryźć, ale wtedy nauczycielka przypomniała o wypracowaniu domowym na wolny temat: „Największa zmora mojej klasy”, więc cała trójka się oddaliła.

Małgosia z Maćkiem myśleli, że wszyscy będą okładać książki. Tymczasem bibliotekarka przydzieliła tę pracę Małgosi, a chłopcom wyznaczyła inne zadanie – odkurzanie regałów.

– Zaczniecie od góry od tego regału, a jak skończycie, weźmiecie się do następnych – powiedziała, wskazując na szafę stojącą w najdalszym kącie.

Michał westchnął. Perspektywa współpracy z Maćkiem, łącząca się pewno z koniecznością podjęcia jakiejś rozmowy, przygnębiała go. Małgosia w drugim kącie czytelni dostała do dyspozycji cały stół.

Praca szła spokojnie. Chłopcy, poza zdawkowymi słowami: „trzymaj”, „podaj”, „weź”, jednak nie odzywali się do siebie. Małgosia co jakiś czas zaczytywała się w książce, którą miała obłożyć. Otwierając na chybił trafił, czytała jedno zdanie, a kiedy okazywało się interesujące, nie przerywała. Niestety – ta metoda sprawiła, że w ciągu godziny oprawiła tylko pięć książek. Bibliotekarka śmiała się. Lubiła Małgosię – w końcu to stała bywalczyni szkolnej biblioteki.

Michał z Maćkiem ze sprzątaniem regałów przesuwali się w kierunku stolików dla czytelników. Przy jednym z nich siedziały dziewczyny z trzeciej klasy. Chłopcy nie widzieli ich twarzy, bo widok zasłaniały im regały. Nie widzieli, ale co nieco słyszeli – jakieś strzępy rozmowy trzecioklasistek wpadały im w ucho. Początkowo rozmowa dotyczyła egzaminu gimnazjalnego. Potem… jakiejś dziewczyny, i to z pierwszej klasy… To zainteresowało obu.

– Podobno Krzysiek z nią był – mówił pierwszy głos.

– Nasz Krzysiek? – spytał drugi.

– Nasz, nasz – trzeci głos zdawał się przedrzeźniać koleżankę. – Taki nasz, jak i wszystkich. Ona jest z pierwszej!

– Właśnie! – odezwał się pierwszy głos. – Ponoć kręcili razem, zanim ona przyszła tu do szkoły.

– Czyli jak była w szóstej klasie? – zdziwił się drugi głos.

– A tak! Bo po niej nie widać, ile ma lat! Ona ma biust jak Pamela Anderson przed operacją wyjęcia silikonu!

Tu nastąpił chichot. Po chwili chłopców dobiegł dalszy ciąg rozmowy:

– I co między nimi zaszło?

– Podobno go zdradziła – niemalże szeptem wyjaśnił pierwszy głos, więc chłopcy z trudem to usłyszeli.

– Zdradziła? Znaczy, co zrobiła? Całowała się z innym?

– Całowała? Ty myślisz, że ona z tych, co to się tylko całują? Bo sama się nie całowałaś?

– Czy się całowałam, czy nie, to nie twój zafajdany interes! – Dziewczyna podniosła głos, aż bibliotekarka musiała ją uspokajać:

– Ciszej tam! Jesteś w bibliotece!

Przez chwilę rzeczywiście panowała cisza. Maciek podszedł do Małgosi i szturchnął ją w ramię. Szeptem opowiedział o rozmowie, która toczyła się przy stoliku trzecioklasistek. Małgosia schowała się z nim za regałem.

– To na czym ta zdrada polegała?

– Nie wiem, ale on źle o niej mówi.

– Rany! – jęknął drugi głos. – To musiała mu dać do wiwatu! I ona chodzi do naszej szkoły?

– Tak. Ale on się teraz interesuje inną. Też z pierwszej klasy. I tamta jest strasznie zazdrosna!

– Która? Ta obecna czy ta poprzednia?

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Trzecioklasistki zerwały się od stolika. Małgosia, Maciek i Michał zostali za regałami – patrząc na siebie pytającym wzrokiem. Pierwszy odezwał się Michał:

– Czy nie wydaje się wam, że to było o Kaśce? Krzysiek to twój kuzyn, zdaje się, że on z nią kręcił… No i interesuje się Kamilą…

– Ty też – przerwała Michałowi Małgosia.

Znowu zapadło milczenie. Nagle drzwi biblioteki otworzyły się i wbiegła Ewa. Spytała o coś bibliotekarkę i ruszyła do regału, przy którym stała cała trójka.

– O, Maciek! Koniecznie muszę ci opowiedzieć kawał. Padniesz ze śmiechu!

– Mów! – Maciek spojrzał na nią wyczekująco. Zawsze to coś, co odwróci uwagę Michała od podsłuchanej rozmowy.

– „Było włamanie do igloo. Przyjechała eskimoska policja i pytają Eskimosa: »Co pan robił w nocy z 15 października na 30 marca?«”.

Ryknęli śmiechem.

Maciek i Małgosia wrócili do stolika, przy którym Małgosia wcześniej okładała książki.

– Myślisz, że to naprawdę o Kaśce? – zainteresował się Maciek.

– Nieeee wieeeem – odparła Małgosia niepewnie. – Nie mówmy o tym nikomu, dobra?

– Dobra – zgodził się Maciek i wrócił do regału, książek, sprzątania i Michała.

Ewy już nie było, a Maciek i Małgosia nie podejrzewali nawet, że Michał zdążył jej przekazać sensacyjną wiadomość.

* * *

Kiedy następnego dnia zaczęły się lekcje, cała klasa podawała sobie z ust do ust historię dotyczącą „złego prowadzenia się Kaśki”. W opowieściach koleżanek i kolegów raz po raz pojawiało się słowo „puszczalska”. Na końcu ową sensację Kamila przekazała Małgosi.

– Skąd to wiesz? – dociekała Małgosia.

– Natalia mi mówiła, a ta z kolei słyszała podobno od Zosi, której to powiedziała Ewa – tłumaczyła podekscytowana Kamila. – Ewie zaś Michał, który słyszał na własne uszy, jak wczoraj w bibliotece mówiły o tym dziewczyny z ostatniej klasy.

– Kamila – Małgosia zaczęła niepewnym głosem. – Ja też byłam w bibliotece. Też słyszałam tę rozmowę. Tam nawet nie padło imię dziewczyny. Tam nie było ani słowa o tym, o czym ty mi powiedziałaś. Padło tylko imię chłopaka: Krzysiek.

Kamila z wrażenia aż usiadła obok krzesła. Rozejrzała się nieprzytomnym wzrokiem po klasie, która na widok koleżanki dźwigającej się z podłogi i masującej cztery litery wybuchła głośnym śmiechem. Kamila dostrzegła twarz Kaśki, która kuliła się w ławce. Nagle dziewczyna zerwała się z miejsca i wybiegła z klasy. Kinga popędziła za nią, wołając:

– Małgośka, chodź ze mną!

Z Małgosią do drzwi ruszyła Kamila, ale Kinga krzyknęła:

– Tylko Małgośka!

W drzwiach toalety Kinga zdążyła Małgosi szepnąć:

– To od Kaśki dostałaś breloczek. Ona wcale nie jest taka zła.

Małgosia wytrzeszczyła oczy ze zdumienia. Prędzej spodziewałaby się breloczka od Zosi czy Hanki niż od Kaśki. A jednak! Kaśka stała przy umywalkach i wyła. Łzy leciały jej po twarzy. Małgosia podeszła i chciała ją objąć, ale Kaśka uciekła i zamknęła się w kabinie.

– Kaśka! – wołała Małgosia. – Ja powiem wszystkim, że to jest nieprawda, bo ja słyszałam tę rozmowę w bibliotece. Przecież tam nie padło nawet twoje imię!

Ale Kaśka milczała. Z kabiny dobiegał szloch. Dopiero po kilkunastu minutach dał się słyszeć urywany szept:

– Idźcie po Czajkę.

Małgosia pobiegła po wychowawczynię, której po drodze streściła całą sytuację. Tego dnia Kaśka została zwolniona do domu.

– Pożyczasz Kowalskiemu złotówkę – tłumaczyła pani Czajka na zwołanej naprędce godzinie wychowawczej. – Ktoś mówi, że to ty pożyczyłeś od Kowalskiego złotówkę, inny, że było to dziesięć złotych, a jeszcze inny, że sto. Potem suma rośnie i dochodzi do miliona. Wreszcie pożyczka zamienia się w kradzież, a następnie w napad rabunkowy. Na końcu dowiadujesz się, że zamordowałeś Kowalskiego dla miliona. A przecież… ty mu tylko pożyczyłeś złotówkę. Zapamiętajcie to sobie. Plotkom nie należy wierzyć. Nie wolno też ich rozsiewać. Jeśli idzie o historię z Kaśką, sami wymyślcie, jak naprawić wyrządzoną jej krzywdę.

Kiedy teraz w bibliotece, okładając kolejną książkę, Małgosia przypomniała sobie wydarzenia z poprzedniego dnia, wiedziała już, o czym napisze wypracowanie Największa zmora mojej klasy.

„Ale wypracowanie Maćka będzie chyba jednak o bójce” – pomyślała, bo za tę historię z plotką Maciek znowu stłukł Michała. Na szczęście tym razem nie na terenie szkoły.

BALANGA

Po historii z plotką o Kaśce Kamila czuła się nie w porządku. Niby tłumaczyła sobie, że wszystkiemu winna jest Ewka, która sensację przyniosła do klasy, a w ogóle to Michał, który to Ewce powiedział, ale… sumienie gryzło. Ech… czasu nie da się cofnąć. Stało się. Plotka poszła w świat, narobiła dużo złego, więc teraz… trzeba to naprawić. Ale jak? No przecież nie zacznie podlizywać się Kaśce! Może zrobić balangę? Dla całej klasy? Ech… mama się nie zgodzi. Rozmyślała o tym na lekcji geografii, zamiast patrzeć na rozstawioną na środku klasy mapę. Z zamyślenia wyrwało ją szturchnięcie w bok.

– Drakula robi imprezę – szepnęła Małgosia.

– Tam u siebie? – Kamila zdziwiła się. – To daleko!

– Wcale nie! Jak wsiądziesz w pospieszny, to dojedziesz na miejsce w dwadzieścia minut.

– Z jakiej okazji ta balanga? I skąd o tym wiesz?

Ale Małgosia nie zdążyła odpowiedzieć. Geograf stanął nad głowami dziewczynek i zmierzył je surowym wzrokiem.

* * *

Na przerwie wszystko się wyjaśniło. Maks, ze względu na wystające zęby zwany Drakulą, rzeczywiście robił imprezę i chciał, by odwiedziła go cała klasa. Rodzice rozbudowali dom stojący na obrzeżach miasta. Maks, który wcześniej zajmował pokój razem ze starszą siostrą, teraz miał do dyspozycji całe piętro z dwoma pokojami, kuchnią i łazienką. Wszystko dzięki temu, że jego ojciec był znanym aktorem – za ostatnią rolę dostał nawet jakąś nagrodę. Na początku roku, kiedy wszyscy się poznawali, część klasy go skreśliła, uznając, że „taki to na bank będzie zadzierał nosa”, a pozostali odnosili się do niego przesadnie przyjaźnie, jakby fakt, że tata ich kolegi jest aktorem, szczególnie im pochlebiał. I tylko kilka osób, w tym Maciek i Małgosia, podeszło do sprawy obojętnie. Aktor to zawód, i tyle. Maks okazał się zupełnie normalny, ale trzymał się na uboczu. Najwyraźniej teraz chciał jakoś zaistnieć. Zrobił coś, czego nie zrobił nikt do tej pory – zaprosił wszystkich!

Kamila pomyślała, że mogłaby zaprosić Krzyśka, ale przypomniała sobie, że będzie ta okropna Kaśka, a potem… że Kaśce ostatnio stała się krzywda, i tak myśli Kamili zatoczyły koło.

Zwierzyła się ze swoich dylematów Małgosi, która odpowiedziała:

– Jeśli Krzysiek jest tobą naprawdę zainteresowany, to i dziesięć Kasiek ci nie zaszkodzi.

No tak, tylko… jak tu zaprosić Krzyśka? Podejść? Tak zwyczajnie? Na przerwie? Poza tym, czy zechce? Jego za moment czeka egzamin końcowy, potem liceum… Może już nie będzie zachwycał się blondwłosą Kamilą. Jeśli odmówi… Małgosia jakby czytała w myślach koleżanki. Nachyliła się do Maćka i coś szepnęła mu na ucho. Maciek zniknął z klasy, a po chwili wrócił z Krzyśkiem. Podszedł z nim do Kamili i Małgosi i powiedział:

– Szlachetne damy! Aby wasza podróż do odległego zamku, w którym straszy lord Maksymilian Drakula, okazała się podróżą bezpieczną, przyprowadziłem tego oto rycerza Krzysztofa, który będzie bronił waszej cnoty! Będzie jej bronił również na zamku i nie dopuści, by ta krwiożercza bestia, lord Drakula, wyssał krew z waszych smukłych, bielutkich szyjek.

– No Maciek! Dlaczego mi to robisz?! – krzyknął Maks z udanym oburzeniem i wyszczerzył swe słynne wystające zęby, udając, że naprawdę jest Drakulą. – A ja miałem taką nadzieję, że uda mi się przedłużyć mój nędzny żywot krwią tych oto dziewic.

* * *

Impreza zapowiedziana została na najbliższą sobotę. Każdy dostał mapkę pokazującą, jak dojść od przystanku do domu Maksa, oraz rozkład jazdy autobusów nocnych. Małgosia przyszła w towarzystwie Kamili, Maćka i Krzyśka. Pierwszy raz znalazła się w tak luksusowo urządzonym domu. I chociaż z całej klasy żyła najskromniej, była jedyną osobą, która przyniosła Maksowi prezent – gliniany świecznik. Mama jej poradziła, kiedy Małgosia wyjaśniła, co to za okazja.

– Impreza w nowym mieszkaniu to parapetówka, a na parapetówki przynosi się prezenty. Takie na nowe mieszkanie. – Mama wyjęła z szafy świecznik. – Masz! – powiedziała. – Żebyś nie szła z pustymi rękoma.

Świecznik zyskał uznanie w oczach rodziców Maksa. Jego mama przyznała:

– Prezent na nowe mieszkanie czyni cię dorosłym. Będziesz musiał sam dbać o swoich gości. My zostaniemy tylko na chwilę.

Dziewczyny wystroiły się jak na rewię mody. Kinga wystąpiła w długiej sukni, Anka w spódniczce mini, a Ewa w obcisłych dzwonach. Wprawdzie czerwony komplecik Kamili nie zrobił już na nikim takiego wrażenia jak poprzednio, ale Kaśka powitała ją słowami:

– Widzę, że zapamiętałaś moje słowa, dziecinko, że całkiem nieźle w tym wyglądasz. Jeszcze będą z ciebie ludzie! Może i staniesz się kobietą?

– Daruj sobie te uwagi, bo to ręce opadają – burknęła Kamila i pomyślała, że wszystko wróciło do normy.

I rzeczywiście. Kaśka znowu była tą samą wstrętną Kaśką. Niestety, na imprezę przyszedł też Czarny Michał. Kamila czuła na sobie jego wzrok. Gdy była w pokoju, jak cień pojawiał się w pobliżu. Kilka razy podchodził do niej, najwyraźniej z zamiarem poproszenia do tańca, ale wówczas Kamila szybko znikała z pokoju. Maciek z Krzyśkiem, Białym Michałem i kilkoma chłopakami okupował sprzęt Maksa.

Tańce odbywały się w jednym z pokoi. Rodzice Maksa przynieśli pojemnik z helem i napełnili nim kilka balonów, które natychmiast przyczepiły się do sufitu. Pokazali też, jak można zmienić głos, wciągając do płuc odrobinę helu. Piski tych chłopców, którzy na co dzień byli obdarzeni dość niskim głosem, rozśmieszyły wszystkich. Potem rodzice, którzy powtarzali, że są tu gośćmi, zeszli na dół i w „królestwie Maksa” została tylko I a.

– Ty chyba zostaniesz didżejem – powiedział w pewnym momencie Maciek do Krzyśka, gdy ten po raz kolejny po kilku taktach wyłączył jakąś płytę i puścił inną. Dziewczyny na parkiecie niecierpliwiły się. Zwłaszcza Kinga, która uwielbiała tańczyć, no i Anka, należąca do zespołu tanecznego. Maks pokazywał chłopcom swój komputer. Część dziewczyn nie tańczyło – stały na tarasie i oglądały ogródek będący dziełem mamy Maksa. I tylko Czarny Michał snuł się sam.

– Proszę państwa! – dał się słyszeć głos Maćka, który tym razem wczuł się w rolę didżeja rapera. – Jestem Maciek z I a, ta muzyka nie jest zła, chociaż Kaśka się tu pcha, zabawa jest wesoła.

– Cienkie te twoje rymy – mruknął Czarny Michał.

– Rymuj lepiej. – Maciek wzruszył ramionami.

– Nie przejmuj się nim. – Kaśka najwyraźniej chciała, by paczka przyjęła ją w swoje szeregi, ale dziewczyny zupełnie nie zwracały na nią uwagi.

– Maks, czy jest jeszcze sok? – spytał Czarny Michał, a Maks, zajęty objaśnianiem dziewczynom zasad działania czegoś tam w łazience, rzucił przez ramię:

– Jak się skończył, to idź na dół do kuchni rodziców. Oni ci powiedzą, gdzie jest. A jakby ich nie było, to poszukaj sam. W lodówce na pewno coś się znajdzie. Albo w spiżarni koło lodówki. Może na stole…

W kuchni Maksa, w której jak sam Maks powiedział, nikt nigdy jeszcze nic nie ugotował, więc i zapasów nie było, trwały wróżby. Ewka stawiała kabałę na stole.

– Bzdury, i tyle – skwitowała Natalia.

– Nie takie znów bzdury – rzuciła Małgosia, która zajrzała tu na chwilę. – W sylwestra Ewka wywróżyła mi prezent na Nowy Rok i dostałam komórkę.

– Nawet jak bzdury, to pobawić się można! – przyznała pojednawczo Ewa.

– Maks jest jednak fajny! – rzuciła Kinga. – Bałam się, że będzie bufonowaty, bo ma szmal i superdom, i takich rodziców, no i to wszystko – zatoczyła ręką koło po luksusowej kuchni – ale on jest normalny.

– Normalny? – To Czarny Michał stanął w drzwiach i lekko chwiał się na nogach. – Przecież jest Drakukukulą – to powiedziawszy, beknął i dostał czkawki.

Dziewczyny wytrzeszczyły oczy, a chłopcy zamarli. Krzysiek, jako najstarszy, podszedł do Michała i pociągnął nosem.

– Czuć piwo! – stwierdził i krzyknął: – Maks!

– No i co z tego… hyp, że hyp… piwo?

Wszystkich zatkało! Maks przypomniał sobie, że sam wysłał kolegę po sok. Michał najwyraźniej wypił coś innego. Kamila patrzyła na Michała z politowaniem, co wyprowadziło go z równowagi, bo krzyknął, głośno przy tym czkając:

– A ty… hyp, co się gapisz?… hyp? Unikałaś… hyp, unikałaś… hyp, a teraz się… hyp… gapisz!

Sparaliżowana klasa nie wiedziała, co robić. I nagle Maciek coś wymyślił. Zadzwonił po mamę, która w ciągu kwadransa przyjechała samochodem. Wsadzili Michała do auta tak, by rodzice Maksa nie zorientowali się, co się stało. Maks bał się, że tata będzie zły. Nie o to, że zginęły mu trzy butelki piwa, ale że niewłaściwie dbał o gości. Po drodze Małgosia, Maciek i jego mama wysłuchali litanii czknięć, modląc się przy tym, by wszystko się dobrze skończyło. I tylko w poniedziałek wybuchła bomba. Mama Michała przyszła do klasy, poszeptała coś do pani Czajki, która natychmiast kazała wyjąć dzienniczki i zanotować, że na środę zwołane jest zebranie rodziców.

ODKURZACZ NA WYCIECZCE

Zebranie rodziców wszyscy przywitali ze strachem. A nuż planowana wycieczka do Białowieży się nie odbędzie? Maks zdenerwował się najbardziej. Już nawet nie wycieczką. Czuł, że może na nią nie pojechać, jeśli wyjdzie na jaw fakt, że Michał upił się u niego w domu. Co robić?

– Powiedz im, że Michał miał alkohol ze sobą – poradziła Kinga.

– Głupia jesteś? – obruszyła się Ewa. – Wtedy wyjdzie jeszcze gorzej!

– To co robić?!

– Może powiedz, że wypił przez przypadek – zaproponowała Ewa. – Trafił na piwo w kuchni u Maksa rodziców i wypił.

– A nie lepiej, Maks, żebyś po prostu powiedział rodzicom przed zebraniem, co się stało? – spytał Maciek.

– To będzie awantura, że wtedy im nie powiedziałem – odezwał się milczący dotąd Maks.

– Awantura i tak będzie – stwierdził Maciek. – A lepiej, jak dowiedzą się od ciebie, czego mają się spodziewać na zebraniu.

Zapadło milczenie. Trudno było nie zgodzić się z jego słowami. Po zebraniu o incydencie u Maksa dowiedzą się wszyscy. I co dalej? Maks zdecydował się posłuchać rady Maćka.

Ku jego zdumieniu rodzice przyjęli opowieść o pijanym Michale… rykiem śmiechu! A tata to nawet przyznał, że jak on chodził do szkoły, to nie takie numery robili! Kiedyś ukradli nauczycielowi z szafki piersiówkę i… wiatrówkę, a potem spędzili dzień na komisariacie. Nauczyciel ich wykupywał z posterunku, by się sprawa nie wydała i rodzice się nie dowiedzieli. W końcu mieli wówczas po szesnaście lat.

Tak więc zdaniem taty Maksa trzy piwka po lekcjach to jest nic w porównaniu z butelką wódki i bronią palną w czasie lekcji.

* * *

Zebranie zapowiadało się burzliwie. Mama Michała już na korytarzu słała piorunujące spojrzenia w kierunku rodziców Maksa.

Na zebraniu pani Czajka zaczęła omawiać wycieczkę do Białowieży. Do incydentu z piwem jedynie nawiązała:

– Ponieważ ostatnio zdarzył się przypadek, że uczeń z naszej klasy spożył alkohol, i to w dużej ilości – tu pani Czajka wymownie spojrzała na Michała i jego matkę – więc z góry uprzedzam, że wszelkie próby kupowania na wycieczce piwa, wina i innych trunków będą miały poważne konsekwencje. – Tu znowu przerwała i powiodła wzrokiem po klasie. – Z reguły takie słowa kierowałam do uczniów starszych klas. Nie pierwszych! Ale ostatnia historia zmusiła mnie, bym powiedziała to już teraz. Przed pierwszą klasową wycieczką…

I nagle… z ławki zerwała się mama Michała.

– Jestem oburzona! – zaczęła wykrzykiwać. – Moje dziecko wróciło do domu pijane, a pani sobie to lekceważy! Należy ukarać…

– Kogo? – spytała pani Czajka. – Przecież to nie miało miejsca w szkole, tylko po lekcjach. A wtedy za dzieci odpowiadają rodzice.

– To gdzie byli rodzice tego całego Maksa! – gorączkowała się mama Michała.

Nagle dał się słyszeć spokojny głos mamy Maćka:

– Owszem, takich rzeczy nie należy bagatelizować, ale to pani powinna porozmawiać z dzieckiem, a nie obarczać winą szkoły i rodziców Maksa. Jakoś nikt inny u Maksa się nie upił ani nawet nie próbował alkoholu.

Przez chwilę panowała cisza.

– Pani mi obiecała, że poruszy tę sprawę na zebraniu… – wyszeptała mama Michała.

– Proszę pani! – w głosie pani Czajki dało się wyczuć zniecierpliwienie. – Ja poruszyłam tę sprawę.

– Ale nie tak, jak pani chciała – odezwał się tata Maksa. – Pani z pewnością domagała się zlinczowania nas.

– A bo to jest państwa wina! W domu piwo trzymać! – krzyczała mama Michała.

– Czy pani zwariowała? – nie wytrzymał milczący dotąd na zebraniach tata Kingi.

– Proszę się uspokoić! – zawołała pani Czajka. – Nie będziemy zajmować się tym, co się stało, bo stało się to poza szkołą! Tu – pani Czajka położyła nacisk na słowo „tu” – mówimy o tym, co może się stać! A mamy w perspektywie wycieczkę. I to już jest państwa zadanie!

* * *

A więc jadą! Wszyscy! Autokar pod szkołę zajechał punktualnie. Mateusz już w godzinę od rozpoczęcia podróży zjadł cały prowiant, jaki mama zapakowała mu na wyjazd. Mniej więcej w drugiej godzinie wyruszył na… żebry.

– Kto ma coś do zjedzenia?! – próbował przekrzyczeć szum silnika i autokarowy telewizor.

Dziewczyny podtykały mu swoje kanapki, pierniczki i paczki chipsów.

– Wiesz co, Mateusz… – Kaśka trąciła jego ramię.

– Co?

– Ty się zachowujesz jak… odkurzacz!

Wszyscy, którzy to słyszeli, ryknęli śmiechem! Odkurzacz! A to dobre!

Na miejsce dotarli dość szybko. Rozpakowali się w pokojach, przebrali, wyciągnęli aparaty fotograficzne i… pognali na spotkanie z przewodnikiem, który miał ich oprowadzić po rezerwacie. Kamila dostała ostatnio nowy aparat fotograficzny. To ona została osobą odpowiedzialną za zdjęcia do klasowej kroniki. Uwieczniła więc Małgosię na tle łosia. Maćka na tle klatki z dzikami. Kaśkę, Kingę i Hankę na tle woliery z ptakami. Oraz… panią Czajkę wpatrzoną w żubra i zasłuchaną w opowieść przewodnika. Po zwiedzaniu wyszli na placyk przed muzeum, gdzie stały budki pełne pamiątek.

Cała klasa zaczęła się kłębić wokół stoisk pełnych kiczowatych jeleni, żubrów, łosi, termometrów z mchem i sztucznymi grzybami.

– Mam łychę! Drewnianą! – wykrzykiwał Mateusz. – W domu odkurzę nią superbigosik, na który namówię babcię! Ta łycha będzie właśnie do tego!

Do ośrodka wrócili na obiad. Niestety, nowa Mateuszowa łycha nie mogła zostać użyta. Porcje obiadowe były za małe.

Wieczorem miało być ognisko.

– Niech każdy, kto ma ze sobą Off lub Autan, natrze się tym specyfikiem, wieczorem mogą gryźć komary – poradziła pani Czajka i pomaszerowała do pokoju.

Przebieranie się na ognisko zdawało się nie mieć końca.

– Kaśka! Po co ci szminka na ognisku, na którym będziesz jadła kiełbasę prosto z kija! – krzyknęła pani Czajka, gdy w łazience przyłapała Kaśkę na szminkowaniu ust. – Ja z tobą zwariuję! W mini na ognisko? Już się przebierać! Tam będą komary, błoto i w ogóle nie jest to okazja, na którą należy się stroić!

Mateusz sam zjadł cztery kiełbasy, choć na jedną osobę przypadała jedna. Ale… od czego jest się odkurzaczem? Tyle osób z klasy nie dokończyło swoich porcji. Ku rozbawieniu klasy chłopak zostawił sobie na noc różne resztki z ogniska.

Po tym, jak wrócili do ośrodka i ogłoszono ciszę nocną, rozpoczęło się hałasowanie. Wszyscy biegali po pokojach, podglądali się przez dziurki od klucza i bawili się dość wesoło do czasu, aż podglądającemu Kamilę Michałowi nie nabito klamką guza na czole, a podsłuchującej chłopców Agnieszki nie uderzono drzwiami w ucho. Ryki w ośrodku ustały.

Mateusz położył się do łóżka z… łychą, wzbudzając tym wielką wesołość współmieszkańców.

– Mateusz, czy ty aby nie chcesz zostać w przyszłości kucharzem? – spytał Maciek.

– Yhym – odparł Mateusz, który już w łóżku i piżamie obżerał się przyniesionymi z ogniska resztkami.

Michał z Patrykiem zaczęli we dwóch przepychanki i kłótnie o to, kto ma spać na górze, a kto na dole piętrowego łóżka. Prośby Mateusza o spokój: „Chcę oddać się trawieniu, koledzy!” nie skutkowały. Nagle poczuł, jak lądują mu na twarzy skarpetki, którymi obrzucali się chłopcy.

Następnego dnia czekało ich tylko zwiedzanie muzeum, wejście na wieżę obserwacyjną i po obiedzie odjazd do domu. Pobudka okazała się łatwa. Wszyscy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ocknęli się już o szóstej rano. Tylko Mateusz nie miał humoru. Nie mógł znaleźć żadnej ze swoich par skarpetek, ani czystej, ani brudnej. Znikły! Tak po prostu! Pani Czajka musiała pożyczyć mu własne.

Poza tym zwiedzanie, obiad i pakowanie przebiegły bez zakłóceń. Mateusz napakował sobie sporo prowiantu z obiadu. Ponadto przeszedł się do sklepiku obok ośrodka i kupił na drogę pączki.

Gdy ruszali, by zdążyć na ósmą do domu, Mateusz właśnie pałaszował trzeciego pączka.

Mniej więcej po godzinie od wyjazdu ktoś trącił w ramię drzemiącą na przednim siedzeniu autokaru panią Czajkę. To był Maciek.

– Proszę pani – zaczął – odkurzacz zachorował.

– Co takiego? – Nauczycielka przetarła sennie oczy, które następnie wytrzeszczyła, myśląc, że źle słyszy.

– Mateusza rozbolał brzuch – powtórzył Maciek. – Całą wycieczkę odkurzał, co się dało, i teraz wymiotuje.

Zatrzymali autokar. To, co działo się na poboczu drogi, przechodziło ludzkie pojęcie. Pani Czajka biegała po wodę, obmywała twarz Mateusza, Mateusz zieleniał, Maciek układał piosenkę o odkurzaczu, który struł się kiełbasami, a kierowca biegał na stację benzynową po gorzką herbatę i węgiel. Poza tym obyło się bez przygód. Po powrocie pani Czajka uznała jednak, że klasa zdała egzamin i pojedzie na letni obóz. Jeśli nie w te wakacje, to w następne na pewno.

– Tylko Mateusz będzie musiał być na diecie! – dodała wesoło. – Odkurzaj to ty sobie lodówkę w domu.

Mateusz spuścił głowę.

– To wszystko nic – powiedział grobowym głosem. – Czy pani wie, że w tej całej Białowieży została moja łycha?

KEMPING

Kamila nie chciała jechać na wczasy.

– To co z tego, że do Chorwacji? – pytała mamę. – Jeśli nie będę tam miała żadnego towarzystwa?

– Ktoś się znajdzie… – Mama Kamili prasowała ubrania i układała w szafie. Czuła, że Kamila chciałaby zabrać też Małgosię. Wprawdzie w samochodzie znalazłoby się miejsce, ale… rodzice Małgosi nie mieli na taki wyjazd pieniędzy i nigdy by się nie zgodzili, by Małgosia była na czyjejś łasce. – Przyjadą Majewscy z synem – uprzedziła mama i dodała, jakby Kamila nie wiedziała: – Jest w twoim wieku.

– O Boże! To ja już wolę umrzeć! – jęknęła i burknąwszy: „że też ja nie mam siostry!”, zamknęła drzwi od swojego pokoju.

– Ale masz brata! – krzyknęła za nią mama.

– Dziesięć lat młodszy, to się nie nadaje! – odkrzyknęła Kamila i włączyła muzykę.

A więc nic się nie da zrobić. Jedzie. Z Małgosią umówiła się na esemesy – bo taniej, kartki – bo ładniej i obszerne listy – bo można się w nich rozgadać. A Majewski? Zgroza! Kamila tego Olka Majewskiego wprost nienawidziła. Znała go od wczesnego dzieciństwa. Wprawdzie po raz ostatni widziała go, gdy mieli po osiem lat, ale tę bezczelną gębę dobrze zapamiętała. Podlec prowadził podwójne życie. Gdy rodzice byli w pobliżu, wymądrzał się i popisywał wiedzą o samochodach, zwierzętach i matematyce, co powodowało potem tyrady mamy: „Oluś taki mądry, a ty znowu zrobiłaś błąd i napisałaś »chlep«”. Jednak kiedy tylko rodzice znikali z pola widzenia, wówczas ów geniusz podwijał jej sukienkę patykiem, ciągnął ją za włosy i na cały regulator mówił w kółko „padu” albo „reksiu”. Takie towarzystwo to marna perspektywa na wakacje.

Chorwacja przywitała ją słońcem, rybami, owocami i wielkim kempingiem, na którym roiło się od turystów. Tylko ludzi w jej wieku jak na lekarstwo. Przeważały rodziny z małymi dziećmi i studenci.

– Zanudzę się na śmierć! – jęknęła Kamila, rozglądając się.

– Nie zanudzisz – odparł tata. – Zaraz zadzwonię do Zbyszka i ustalę, w której części kempingu się rozłożył.

– To wiesz co, tato? – Kamila poderwała się z miejsca przerażona, że spotkanie z Majewskimi, a zwłaszcza z ich głupim synkiem, nastąpi za chwilę. – To ja pójdę na plażę, a spotkamy się później, co? Jeszcze zdążę się przywitać z…

– Wykluczone! – odparła mama. – Przywitasz się, bo musisz wiedzieć, gdzie oni są rozbici, i dopiero potem pójdziesz na plażę. Zresztą może Olek z tobą pójdzie? Zagracie w piłkę czy coś?

* * *

Majewscy rozłożeni byli niedaleko, zaledwie kilka miejsc dalej. Ku radości Kamili Olka z nimi nie było. Dwie godziny wcześniej poszedł pływać.

– Oleś świetnie pływa – pochwaliła się pani Irena. Przez kilka minut opowiadała o jego sukcesach w sekcji dżudo. Koło niej siedziała sześcioletnia Malwina, nadąsana jak osa.

– Malwinko! Przywitaj się z gośćmi – poprosił pan Zbyszek, sięgając do lodówki turystycznej po piwo.

Ale Malwina słowem się nie odezwała.

Jak się okazało, mama nie pozwoliła jej pomalować paznokci u nóg, więc dziewczynka burknęła, że nie odezwie się aż do obiadu. Usta zaciśnięte w cienką kreskę były wykrzywione w grymasie. Aż najniespodziewaniej w świecie stanął przed nią Kuba i spytał:

– Pokemony znasz?

Odpowiedziała mu cisza.

– Mam figurkę Mew two…

Znów cisza.

– Mam pokedexa!

– Pokaż… – Cichutki głos Malwiny oznajmił wszystkim, że dąsy się skończyły.

– Co tak stoisz, Kamilko? – spytała pani Irena. – Idź na plażę. Na pewno znajdziesz Olka. Nie widziałaś go dawno, ale poznasz… Nic się nie zmienił.

Kamila skinęła głową i ruszyła w stronę plaży. Poprawiła chustkę, chowając pod nią włosy. Ledwo dotarła do plaży i zanurzyła stopy w ciepłym morzu, ktoś do niej pomachał. Wysoki, wysportowany chłopak…

„Rany! Olek!” – uświadomiła sobie i bez zastanowienia ruszyła pędem po płytkiej wodzie w przeciwnym kierunku. Po chwili obróciła się w biegu, by spojrzeć, czy ten idiota jej nie goni, i wtedy… zderzyła się z kimś.

– Nic ci się nie stało? – spytał ją po angielsku wysportowany chłopak. Milczała, trochę zaskoczona pytaniem, ale uzmysłowiła sobie, że to przecież Chorwacja… Mnóstwo turystów.

– Nie – odpowiedziała po chwili i pomyślała, że oto jest okazja znów poćwiczyć język.

– A tobie?

– Też nie – odparł chłopak i na chwilę zapadło milczenie. – Czemu tak biegłaś?

– Uciekałam przed kimś, z kim nie chcę się spotkać…

Kamila dowiedziała się, że jego rodzice również zmusili do wyjazdu. Chłopak miał na imię Alex. Rozmawiali o wszystkim – o tym, co lubią i czego nie lubią. Gadali i zanim się spostrzegli, minęło południe. Kamila była dumna ze swojej znajomości języka. Wprawdzie czasem brakowało jej słów, bo z wujkiem Hugh rozmawiała na inne tematy niż z rówieśnikami, ale… powolutku, powolutku dogadywała się z Aleksem. Teraz musiała wracać i wtedy okazało się, że Alex mieszka na tym samym kempingu. Szli ramię przy ramieniu. Po drodze umówili się, że najpierw pójdą do jego obozowiska, by zobaczyła, gdzie to jest, a potem do niej, by jakoś w tym tłoku móc się jeszcze odnaleźć. Zwłaszcza że na wieczór umówili się na plażę. Kamili Alex bardzo się podobał. Wesoły, dowcipny i niegłupi…

Kiedy weszli między namioty i przyczepy, Kamila z radością stwierdziła, że muszą mieszkać niedaleko siebie. Zanim jednak zdążyła to powiedzieć, jak spod ziemi wyrośli przed nimi rodzice Olka. Pan Zbyszek przywitał ich z uśmiechem:

– No! Widzę, że młodzież znalazła się w tym tłumie.

Oboje stanęli jak wryci.

– Twoi rodzice, Kamilko, poszli do siebie – wyjaśniła pani Irena. – Malwina jest z nimi, bo Kuba wyciągnął ją na rozmowę o pokemonach. Ty, Olku, też możesz tam dołączyć, bo obiad jemy dziś wspólnie.

Kamila spojrzała najpierw na rodziców Olka, a potem na Aleksa-Olka. „No tak… – pomyślała. – W końcu ja też przedstawiłam mu się jako Kama”.

* * *

Podczas obiadu wszyscy zaśmiewali się z historii o poznaniu na plaży. I tylko jednego mama Kamili nie mogła zrozumieć.

– Czemu żadne z was nie spytało drugiego, skąd jest?

Ale na to pytanie ani Kamila, ani Olek nie potrafili odpowiedzieć.

Kiedy wieczorem poszli na plażę oglądać zachód słońca, Olek przyznał:

– Gdybyś nie miała chusteczki na głowie, pewnie od razu poznałbym cię po włosach. W końcu takich nie znajduje się na każdej głowie.

– I co? Uciekłbyś?

Olek wzruszył ramionami i odparł po angielsku:

– Nie wiem.

NA KRAŃCU ŚWIATA

– Adrian jestem – przedstawił się chłopak.

Jagoda błyskawicznie przysunęła się do niego, jakby chciała zaznaczyć, że Adrian to jej terytorium. Małgosia skinęła głową na powitanie. Bynajmniej nie dlatego, że miała brudne ręce, bo drylowała mirabelki na kompot i przebierała jagody na konfiturę.

„Nic tak nie brudzi jak jagody” – stwierdziła w myślach filozoficznie, mając na uwadze zarówno owoce, jak i koleżankę, z którą połączył ją wakacyjny los.

* * *

Te pierwsze wakacje gimnazjalne nie były dla Małgosi zbyt udane. Wszystko przez jakieś tajemnicze kłopoty finansowe rodziców. Najpierw nigdzie nie miała jechać. Ale tata powiedział, że siedzenie w domu w wakacje sprawia, że człowiek nie czuje się wypoczęty.

– No to co mam zrobić? – spytała Małgosia.

Jeszcze w maju myślała, że uda się jej przez lipiec coś zarobić i w sierpniu wyjechać na przykład do Urli, na działkę do Ewy, która kilka razy do siebie zapraszała. Jednak dość szybko okazało się, że wszelka praca zarobkowa, na przykład w McDonald’s, jest dla trochę starszych od niej. Pomysł z wyprowadzaniem cudzych psów za pięć złotych dziennie też okazał się pozbawiony sensu, bo zgłosiły się tylko dwie panie. A ponieważ każda chciała, żeby wyprowadzać jej pupila o tej samej porze, a na dodatek obie mieszkały od siebie dość daleko, więc Małgosia nie dałaby rady tego pogodzić. Musiała wybrać jednego psa.

Niestety miesięczny zarobek za zajęcie się tym jednym zwierzakiem wyniósłby najwyżej sto pięćdziesiąt złotych. Dlatego z wyjazdu na działkę Ewy musiała zrezygnować. Sto pięćdziesiąt złotych to przecież stanowczo za mało, by przez miesiąc móc siedzieć u kogoś na działce i za te pieniądze jeść. Co robić? Po długiej debacie rodzice zdecydowali, że z braku funduszy wyślą ją w sierpniu na wieś do cioci Zuli, koleżanki mamy ze studiów. Ciocia Zula wyszła za mąż za dyplomowanego rolnika. W wielkim gospodarstwie na terenie historycznego Podlasia było sporo do roboty, więc ciocia Zula pracowała głównie w domu, pomagając mężowi. I tylko czasem wzdychała, że dyplom biologa wisi na kołku. Ciocia Zula poza tym, że oferowała świeże powietrze i można było jej za wakacje zrewanżować się pracą, miała zdaniem rodziców Małgosi jeszcze jedną zaletę. Zaleta nazywała się Jagoda i była jej córką, Małgosi rówieśnicą.

Dziewczynki widziały się tylko raz. Małgosia miała wtedy pięć lat, więc z pobytu nie pamiętała zbyt wiele poza tym, że niektóre zwierzęta znane z książek zobaczyła pierwszy raz na własne oczy i mogła ich dotknąć. Jej fascynacja zwierzętami była wtedy na tyle wielka, że pewnego dnia w chlewie włożyła głowę między sztachety i ku własnej wielkiej radości została oblizana przez maciorę. Choć ją zachowanie prośnej świni zachwyciło, szybko okazało się, że dorośli nie podzielają jej entuzjazmu. Ciocia Zula zaniemówiła, a jej mąż, zwany przez Małgosię wujkiem Zenkiem, szybko wyjaśnił pięciolatce, że świnia, która ma małe prosiaki, potrafi być niebezpieczna.

– Dobrze, że nie odgryzła ci nosa – powiedział i wymógł na Małgosi przyrzeczenie, że od tej pory ilekroć zechce dotknąć jakiegoś zwierzęcia, będzie się pytała.

– Nawet kury potrafią być niebezpieczne – tłumaczyła jej potem ciocia Zula i pokazała bliznę Jagody po, jak się wyraziła, „spotkaniu” z kogutem.

Dziewczynka miała na kości policzkowej krzyżyk. Po latach Małgosia nie pamiętała wyglądu Jagody, a tylko ową bliznę przypominającą czerwony krzyżyk. No i do serca wzięła sobie wykład o zwierzętach. Bez pytania nie wyciągała ręki do żadnych.

* * *

– Jagoooda!!! – Echo niosło krzyk cioci Zuli przez zagajnik na pola. Małgosia pierwszy raz słyszała, by ktoś na dworze tak głośno i długo kogoś wołał. – Jagoooda! Goooście!

– A nie lepiej zadzwonić na komórkę? – spytała, ale zaraz ugryzła się w język.

Może Jagoda nie ma telefonu? Może jej nie stać? W końcu ona, Małgosia, komórkę ma od niedawna.

– Przecież tu prawie nie ma zasięgu – odpowiedziała ciocia Zula i gestem zaprosiła do domu. – Wejdźcie na prawo, do kuchni. Zenka nie ma, bo pojechał pilnie do Niemiec w interesach. Wróci za tydzień. Siadajcie tam, a ja jeszcze raz ją zawołam. Jagoooda!

Podwórko było przestronne, z czterech stron okolone budynkami. Że są to obora, stodoła, kurnik i budynek gospodarczy z garażem, Małgosia dowiedziała się dużo później. Dom stał od strony szosy. Murowany, niegdyś pomalowany na żółty kolor, który z biegiem lat wyblakł na słońcu, wyglądał na solidny. Zbudowali go jeszcze rodzice wujka Zenka.

Układ izb pochodził z lat pięćdziesiątych, dlatego gdy Małgosia weszła do wielkiej kuchni, jej oczom ukazały się jeszcze dwie pary drzwi. Tego, że prowadzą do pokoi, którymi można obejść dom niemal w kółko, dowiedziała się później. Jagoda przyszła po dobrym kwadransie wołania. Jak się okazało, zawiadomił ją ktoś z sąsiedztwa. Przez ten czas ciocia Zula zdążyła przygotować herbatę.

Jagoda wpadła do kuchni jak po ogień. Rzuciła Małgosi krótkie: „Cześć” i siadła na wprost niej przy białym stole.

– No i czemu w zabłoconych butach? – spytała ciocia karcącym głosem.

– Bo przyszłam z pola, a nie ze Złotych Tarasów – burknęła Jagoda.

Miała ciemne blond włosy spięte w koński ogon. Krzyżyk, czyli blizna po spotkaniu z kogutem, dawno zblednął, więc Małgosia z trudem znalazła na twarzy dziewczynki zapamiętane sprzed lat znamię. Znad szklanek z herbatą obie patrzyły na siebie badawczo. Podobno pierwsze spojrzenie mówi o człowieku wszystko. Jeśli to prawda, to Małgosia nie miała wątpliwości. Ten pobyt nie będzie udany.

W spojrzeniu i zachowaniu Jagody było coś odpychającego. Może to pogarda? Małgosia kiedyś czytała, że zdarzają się ludzie ze wsi, którzy nie lubią mieszczuchów. Podobno czują się od nich gorsi, więc maskują to pogardą i okazywaniem niezadowolenia. Z góry zakładają, że mieszczuch jest zarozumiały. Czyżby Jagoda tak właśnie myślała?

Jeszcze godzinę temu, kiedy Podlasie przywitało Małgosię i odwożącego ją samochodem tatę przelotnym deszczem, miała inne myśli. Z okien samochodu spoglądała na mijany krajobraz. Lasy, pola, łąki i rzeczułka. To było wszystko, na co mogła tutaj liczyć. Plus Jagoda. Małgosia wiązała z pobytem u niej wielkie nadzieje. Jeśli na tym odludziu jest jakaś dziewczyna, na pewno będzie fajnie. Zwłaszcza że to przecież rówieśnica. Skoro jej mama jest wykształcona, ona też pewnie lubi czytać. Małgosia wzięła ze sobą pięć książek. Więcej nie będzie potrzebne. Jagoda na pewno coś jej pożyczy. Poza tym ma tu przecież pomagać w gospodarstwie. Nie zostanie zbyt wiele czasu na czytanie. Tak myślała jeszcze godzinę temu. Teraz Jagoda siedziała naprzeciwko niej. Obca. Nieprzystępna. A na dodatek tata żegnał się z ciocią Zulą. Nie było odwrotu. Jak ona to przeżyje?

* * *

– Zaprowadź Małgosię do pokoju – powiedziała ciocia Zula.

– Ja jej tu nie zapraszałam. Sama sobie prowadź!

– Jagoda! – Ciocia Zula zarumieniła się i wznosząc oczy do nieba, zamachała rękoma w błagalnym geście. – Mamy gościa!

– To nie jest mój gość! – burknęła Jagoda i wybiegła z domu na podwórko.

– Wracaj! – krzyknęła za nią ciocia Zula i rzuciła się w kierunku drzwi. – Jagoooda! Wracaj, bo pożałujesz! Niech no tylko ojciec wróci! Zobaczysz! – Ostatnie słowa, wykrzyczane na progu domu w przestrzeń obejścia, zabrzmiały chyba naprawdę groźnie, bo po kwadransie Jagoda była z powrotem.

Zanim jednak wróciła, Małgosia zdążyła wysłuchać, jakie ciocia Zula ma z nią kłopoty, że w gimnazjum, do którego Jagoda poszła, jest niefajne towarzystwo. Że na Jagodę zły wpływ mają koleżanki. Że tu wszystkie za bardzo interesują się chłopakami. Że ze względu na przyjazd Małgosi zabroniła dziś Jagodzie iść do jednej z koleżanek i to pewnie dlatego tak się teraz zachowuje. I żeby ona, Małgosia, nie przejmowała się tym wyskokiem.

– To się wszystko za moment ułoży – zapewniła ciocia Zula, ale miała przy tym jakiś taki głos, że Małgosia wcale nie była przekonana.

Cioci Zuli łatwo mówić. Jak przez prawie miesiąc mieszkać pod jednym dachem z kimś, kto nawet nie chce jednego zdania z nią zamienić?

– Ciociu… Może ja zadzwonię po tatę, on na pewno jest niedaleko, on jeszcze by po mnie wrócił… – szepnęła.

– Dziecko… – Ciocia Zula od razu złagodniała i uspokoiła się. – Nie ma takiej potrzeby. Moja droga, zapewniam cię, że jej przejdzie. – Ciocia Zula otworzyła drzwi do jednego z pomieszczeń, a potem do kolejnego. – To jest twój pokój. Będziesz tu spać, a za ścianą masz łazienkę z ubikacją. Jest też wejście z pokoju Jagody. Łazienka po prostu dzieli wasze pokoje. Sypialnia moja i wujka jest na górze, więc mamy własną łazienkę. Kiedy ty korzystasz, to zamykasz od środka drzwi od strony pokoju Jagody. A jak ona korzysta, to zamyka te z twojej strony. W ciągu dnia, jak jesteśmy w polu czy w obejściu, to i tak korzystamy z tak zwanej letniej toalety. Wiesz, taka drewniana wygódka z serduszkiem.

Małgosia skinęła głową na znak, że zrozumiała. Zresztą po chwili przyszła Jagoda.

– Co mam robić? – burknęła, patrząc spode łba na Małgosię.

Oczywiście pytanie było skierowane do cioci Zuli.

– Oprowadź gościa – poprosiła ciocia Zula. – Pokaż jej całe obejście, bo Małgosia pewnie już nic nie pamięta. Poza tym wiele się zmieniło od twojej ostatniej tu wizyty.

To ostatnie zdanie ciocia powiedziała już do Małgosi.

Dodała też, że ponieważ jest niedziela, poza wieczornym udojem i karmieniem inwentarza nikt nic nie będzie już dziś robił. Dlatego po półgodzinie, gdy rzeczy Małgosi były już wypakowane, obie dziewczyny poszły zwiedzać gospodarstwo. Rozmowa od początku się nie kleiła. Jagoda jakby machinalnie pokazywała oborę, stodołę i kurnik. Małgosia w ogóle nie pojęła, gdzie zaczynają ani gdzie kończą się ich pola. Czuła, że pokrzyżowała Jagodzie jakieś plany, dlatego szybko zaproponowała:

– Pokaż mi wszystko tak raz-dwa i idź do swoich zajęć. Ja chętnie wrócę do pokoju, posiedzę i poczytam.

– Została tylko wygódka – stwierdziła Jagoda. – Jest z tyłu za stodołą, po drodze na pole – dorzuciła szybkie wyjaśnienie, jakby chcąc tym samym dać do zrozumienia, że tam już Małgosi nie zaprowadzi. Cały czas patrzyła w tamtym kierunku.

Małgosia podążyła za jej wzrokiem. Dopiero w tym momencie zrozumiała te słowa i ton. Oto od strony pól i stodoły zbliżał się do nich jakiś chłopak. Jagoda nie wyglądała na zadowoloną. Małgosia miała wrażenie, że nie chce, by ona i ten chłopak się spotkali.

– To ja idę – pożegnała się i pobiegła w stronę domu.

Jagoda jej nie zatrzymywała. Małgosia miała wrażenie, że jest jej nawet wdzięczna.

* * *

– On jest mój. Rozumiesz? – zakomunikowała Jagoda później, gdy wróciła do domu i bezceremonialnie weszła do pokoju zajmowanego przez Małgosię.

– Yhm – mruknęła Małgosia, z trudem odrywając wzrok od książki.

Stowarzyszenie Wędrujących Dżinsów wciągało ją coraz bardziej. Nieprzyjemna rówieśnica, z którą miała spędzić najbliższe dni, jawiła się jej teraz jako intruz przeszkadzający w podróżach po kartach powieści. Znów zaczęła żałować, że wzięła tylko pięć książek. Co zrobi, jak je skończy? Od cioci Zuli już wiedziała, że komórki tutaj mają bardzo słaby zasięg, który potrafi zaniknąć w trakcie rozmowy. Dlatego pozostało tylko esemesowanie. Komputer wprawdzie w domu jest, ale tylko czasem łączą się z niego z internetem – przez linię telefoniczną, co oznacza wysokie rachunki i blokowanie linii. To dlatego z internetu starają się korzystać rzadko.

– Komputer stoi w pokoju Jagody – powiedziała ciocia. A Małgosia zrozumiała, że tu, w Hruszewie, nie zajrzy do sieci ani razu.

Chciała spytać, gdzie jest biblioteka, ale chyba podświadomie żywiła jeszcze nadzieję, że Jagoda ma jakieś książki.

– Żebyś się do niego nie zbliżała. Słyszysz? – mówiła Jagoda coraz agresywniej.

– Słyszę – burknęła Małgosia. – Nie interesuje mnie żaden chłopak – dodała wyraźnie zniecierpliwiona i wróciła do czytania.

Jagoda wyszła z pokoju.

Przez resztę wieczoru dziewczynki nie odzywały się do siebie. Każda siedziała w swoim pokoju. Podczas kolacji ciocia Zula bezskutecznie próbowała zainicjować jakąś rozmowę. Nie udało się. Jagoda była burkliwa i nieprzyjemna. Małgosia zdecydowała się milczeć i nie podjęła żadnego z rozpoczętych przez ciocię tematów.

* * *

– Bo nie chcę. – Małgosię dobiegł strzęp rozmowy, którą Jagoda z kimś prowadziła.

Drzwi łazienki, które wiodły do pokoju Jagody, zamknęła na klucz. Spytała ciocię Zulę, czy może wziąć kąpiel. Otrzymawszy zgodę, nalała do wanny wody i zanurzyła się w niej razem z książką. Uwielbiała czytać podczas kąpieli. W ciszy, skupiona nad lekturą, nawet nie usłyszała, kiedy Jagoda wróciła do siebie. Dopiero ten strzęp rozmowy, prawdopodobnie telefonicznej, sprawił, że zainteresowała się tym, co dzieje się za ścianą.

– Nie chcę, żeby on ją poznał – tłumaczyła Jagoda, starając się bezskutecznie panować nad głosem. – Pamiętasz, że na początku lipca do Judyty przyjechała kuzynka. Kamil, który latał koło Judyty, zainteresował się tą kuzynką i już Judyta poszła w odstawkę. My dopiero byliśmy na trzech spacerach. Nie chcę, by się nagle okazało, że on na tę Małgosię patrzy…

Jagoda urwała wywód. Najwyraźniej teraz mówił ktoś, kto był po tej drugiej stronie słuchawki. No tak… to, co przed chwilą Małgosia usłyszała, właściwie wyjaśniało zachowanie Jagody. Tylko jak ją przekonać, że nie jest zainteresowana tym chłopakiem?

– Ale on się domaga, bym go jej przedstawiła. Przyszedł już do mnie dwa razy, a teraz powiedziałam, że nie może, bo mamy gościa – tłumaczyła dalej Jagoda, starając się ściszyć głos.

Małgosia nie wiedziała, jak się zachować. Głupio jej było podsłuchiwać, ale czuła, że teraz nie może się ruszyć. Zastygła w wannie. Dzięki temu poznała dalszą cześć opowieści, z której wynikało, że starszy o dwa lata Adrian, którego sylwetka mignęła dziś Małgosi, jest najatrakcyjniejszym chłopakiem w okolicy i teraz w wakacje zwrócił uwagę na od dawna nim mocno zainteresowaną Jagodę. Z rozmowy wynikało, że do tej pory zajmował się innymi dziewczynami. Jagoda jakby czekała na swoją kolej. Teraz przyjechała Małgosia i Jagoda bała się, że Adrian zainteresuje się gościem. Małgosia obiecała sobie, że zrobi wszystko, by nie doszło do jej spotkania z Adrianem. Chce tu mieć spokój.

* * *

Następne dwa dni spędziła, pomagając cioci Zuli. Głównie w robieniu przetworów. Do perfekcji opanowała szypułkowanie agrestu, czyszczenie porzeczek i innych owoców. Zręcznie kroiła twarde gruszki na ćwiartki, by można było je przyrządzić w occie. Jagoda zajmowała się pracami w polu i ogródku. Zapewne dlatego, że wtedy miała pretekst do spotkania z Adrianem. Małgosia kilka razy słyszała, jak ciocia Zula wychodziła jej szukać. Za każdym razem Jagoda biegła spomiędzy pól, burcząc, że niby oddaliła się tylko na chwilę.

– Ona myśli, że ja głupia jestem i nie wiem, gdzie biega – westchnęła ciocia Zula, wracając z pola po kolejnym poszukiwaniu Jagody. – Strzela oczami za tym Adrianem, a to taki szałaputa! Przecież on jest z nią w gimnazjum w równoległej klasie, bo już dwa razy nie zdał! Najpierw nie zdał w podstawówce. Teraz w gimnazjum się z nim męczą. Przepuścili do drugiej klasy, bo ileż razy można siedzieć w pierwszej. A ona nie rozumie, że to nie towarzystwo dla niej! Jej się zdaje, że jak on dziś taki ładny i rozchwytywany, to całe życie taki będzie. Teraz korzysta z tego, że ojciec wyjechał. Bo jakby tu był, toby się ten Adrian nawet nie zbliżył do naszego domu.

– Ciociu, czy jest tu gdzieś w pobliżu jakaś biblioteka? – spytała Małgosia, chcąc zmienić temat.

– Biblioteka? – Ciocia Zula zastanowiła się przez chwilę. – Chodzi ci o taką, z której można wypożyczyć książki?

– Tak… Bo ja, ciociu, wzięłam tylko pięć i właściwie kończę już czwartą, więc chętnie bym coś wypożyczyła…

– To będzie trudne, bo najbliższa jest w Platerowie, a to ponad jedenaście kilometrów stąd. No i jeszcze w Łosicach, ale to już w ogóle prawie dwadzieścia kilometrów… Poza tym tobie by nie wypożyczyli, bo to niestety trzeba być stąd. Musiałby ktoś z nas z tobą pojechać i wypożyczyć na siebie. Tu na wsi to jest inaczej niż w mieście. – Ciocia Zula westchnęła ciężko. Przez chwilę patrzyła przez okno w jakiś sobie tylko widoczny punkt. – Ale my tu w domu mamy trochę książek – odezwała się już weselszym tonem. – Jak teraz będę szła na strych po puste słoiki, to zerknę do sypialni, czy znajdzie się coś takiego, co by ci się mogło spodobać.

Ledwo ciocia Zula zniknęła w sieni, gdy do kuchni wpadł jakiś chłopak.

– Adrian jestem – przedstawił się, ale Małgosia się tego domyśliła, bo tuż za nim wbiegła zdyszana Jagoda.

Małgosia skinęła głową na powitanie, a w tym czasie Jagoda błyskawicznie przysunęła się do chłopaka, jakby chciała zaznaczyć terytorium.

– A czemu ty tu siedzisz w kuchni? – spytał Adrian, patrząc na Małgosię w dziwny sposób, aż skuliła się pod jego wzrokiem.

Miała wrażenie, że chłopak jest zbyt śmiały. W jego spojrzeniu było coś takiego, że jeszcze chwila, a zarumieniłaby się po same uszy. Na dodatek zaczął się do niej przysuwać. Odsunęła się. Pomału zaczynała rozumieć zdenerwowanie Jagody. Chłopak zachowywał się jak typowy flirciarz.

– Może pójdziesz z nami wieczorem na spacer? – zapytał.

Małgosia spojrzała nad jego ramieniem na Jagodę. O! Gdyby wzrok mógł zabijać, z pewnością leżałaby teraz martwa.

– Nie. Dziękuję – odparła, a widząc jego zdziwione spojrzenie, dodała: – Wolę poczytać. – Odwróciła się plecami do chłopaka.

Gdy po chwili ciocia Zula wróciła do kuchni, nie było w niej ani Adriana, ani Jagody.

– Coś dla ciebie znalazłam – odezwała się, wnosząc naręcze książek.

Wśród nich dziewczyna dostrzegła tę, którą od dawna chciała przeczytać. Nosiła tytuł: Małgosia contra Małgosia, a jej autorką była Ewa Nowacka. Słyszała o książce od mamy, która zapewniała, że gdy była w jej wieku, zaczytywała się tym i jest to opowieść ponadczasowa. Niestety w szkolnej bibliotece tej książki nie było. Teraz miała okazję zajrzeć do środka.

* * *

Zajście w kuchni uświadomiło Małgosi, że pomiędzy nią a Jagodą jest jakaś przepaść. Mogła wynikać z tego, że Jagodę fascynował Adrian, a w Hruszewie rozrywek było jak na lekarstwo. W każdym razie przez prawie tydzień, który minął od jej przyjazdu na wieś, dziewczynki właściwie ze sobą nie rozmawiały. I może dałoby się tak dalej funkcjonować – do końca sierpnia Małgosia zamknięta w swoim świecie czytałaby książki, a Jagoda biegała na spotkania z Adrianem – gdyby nie fakt, że brak zainteresowania ze strony Małgosi zdecydowanie zdenerwował Adriana. Zaczął wręcz szukać jej towarzystwa. To z kolei sprawiło, że Jagoda robiła się dla niej coraz bardziej nieprzyjemna. Raz niby przypadkiem zapomniała otworzyć zamknięte od środka na klucz drzwi łazienki. Małgosi w nocy zachciało się do toalety, więc musiała biec przez podwórko do wygódki. Jagoda rano przepraszała i tłumaczyła się, że to przypadkiem, ale Małgosia widziała ten triumf w jej oczach. Zachowanie rówieśnicy tłumaczyła sobie tym, że najwyraźniej spacery z Adrianem nie przebiegają tak, jak to sobie Jagoda wcześniej wymarzyła.

Tego popołudnia odpoczywała na leżaku w ogródku i czytała książkę. Skończyła już pomagać w kuchni, a poza tym ciocia powiedziała, że przecież ma wakacje. No fakt. Ma. Dlatego pochłonięta przygodami swojej imienniczki, która przeniosła się w czasy króla Jana Kazimierza, nie usłyszała kroków za plecami. Nagle… ktoś wyrwał jej książkę z rąk. Z zaskoczenia aż podskoczyła na leżaku. Gdy podniosła głowę, zobaczyła Adriana.

– Oddaj – poprosiła, wyciągając rękę po książkę.

– Jak pocałujesz.

Zaniemówiła. Pocałować? Ona?! Jego?!! Wzdrygnęła się na samą myśl. Po chwili okazało się, że pytanie słyszała również Jagoda, która przybiegła do ogródka za Adrianem. Małgosi nawet w głowie nie postało pocałować chłopaka. Ponownie wyciągnęła rękę i powtórzyła prośbę:

– Oddaj.

Ale Adrian nie miał takiego zamiaru. Przekomarzając się z nią jak dziecko, przerzucał książkę z ręki do ręki.

– Nie chcesz oddać, to zostaw na leżaku – rzuciła chłodno, podnosząc się, i ruszyła w stronę domu.

Usłyszała jeszcze, jak Jagoda prosi, by Adrian zostawił książkę i żeby poszli na spacer, tak jak obiecał. Chłopak jednak najwyraźniej nie chciał, bo po chwili Małgosię dobiegł jego wściekły syk:

– Spadaj!

To jedno słowo doprowadziło Jagodę do jakiejś furii. Błyskawicznie podbiegła do Małgosi i uderzyła ją pięścią w plecy z taką siłą, że dziewczynka zachwiała się i po chwili leżała jak długa na ziemi. Tuż przed jej nosem wylądowały okulary, z których wypadło jedno szkło. Adrian rzucił się jej na pomoc, co jeszcze bardziej rozwścieczyło Jagodę, bo z całej siły nadepnęła okulary i zmiażdżyła na ścieżce. Małgosia odepchnęła rękę Adriana, który chciał jej pomóc wstać. Zostawiła też na ścieżce zniszczone okulary i pobiegła w stronę domu. Jeszcze chwilę się powstrzymywała, ale łzy już wisiały jej na rzęsach. Schwyciła leżący na stoliku w pokoju telefon, który od przyjazdu tutaj milczał jak zaklęty i wbiegłszy do łazienki, zamknęła się od środka.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

Text © copyright by Małgorzata Karolina Piekarska

Projekt okładki Marta Blachura

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka

Opieka redakcyjna Joanna Kończak

Korekta Ewa Mościcka, Katarzyna Nowak

Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13054-9

Plik wyprodukowany na podstawie Klasa pani Czajki, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.