Bolesław Leśmian

NAPÓJ CIENISTY

Wydawnictwo Avia Artis

2023

ISBN: 978-83-8226-920-8

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

spis treści

POWIEŚĆ O ROZUMNEJ DZIEWCZYNIE

Powieść o rozumnej dziewczynie

I
Tak mówię do dziewczyny: Nie wwódź mnie w bór ciemny,
Nie wołaj po imieniu, nie patrz oko w oko, —
Bo nigdy nie wiadomo, co za stwór tajemny
Z mroku na świat pod ludzką przychodzi powłoką.

A nuż jestem odmienny, niźli tobie chce się, —
Niż ten, którego tulisz w niemej pieszczot skardze.
Poznasz mię nad jeziorem — i w polu i w lesie —
A nie poznasz na łożu, nie poznasz przy wardze.

O, nie pytaj mnie o nic! Nie widuj mnie we śnie!
Ufaj moim pieszczotom, wierzaj w me tumany.
W ramion twoich zaciszu pragnę tak bezkreśnie
Zasnąć choćby na chwilę — inny i nieznany.

Nuć mi do snu cokolwiek, byle oczy zwierać.
Niech twa pierś mię kołysze, jak chce i jak umie —
A gdy przyjdzie godzina, nie wzbraniaj umierać!
Wszak rozumiesz? Nieprawdaż?
Dziewczyna rozumie.

II
I znów mówię: Gdy w nagłej stu zmierzchów żałobie
Czekałaś na me przyjście, nim się Bóg nadarzy, —
Mnie tylko, mnie jednego nie było przy tobie!
Zapóźniłem się... Winna jakaś mgła bez twarzy...

Nieraz w obcych mi cieniów biegnę rozwiewiska
I zatracam ścieżynę do własnej rozpaczy.
Czemuż jestem daleki? A ty — czemu bliska?
I tak zawsze i zawsze i nigdy inaczej!

Czemu wczoraj tę brzozę wśród słońca błyskotów
Ozdobiłem, pląsając, w perły i korale?
Dziś dla ciebie mi zbrakło strwonionych klejnotów,
Puste są moje dłonie i czcze moje żale.

Czasem bywają takie na uboczu święta,
Dusza przez sen tak szumi, że w tym właśnie szumie
O tych, których się kocha, najmniej się pamięta...
Wszak rozumiesz? Nieprawdaż?
Dziewczyna rozumie.

III
I znów mówię: Nie było i nigdy nie będzie!
Stać się miało gdziekolwiek i już się nie stanie!
Chciałem chatę snom ciosać i biec na spotkanie
I zamieszkać wraz z tobą w miłosnym obłędzie.

Czemuż dusza w mrok dąży? Czemu losem zwie go?
Nigdy razem! A wpobok czas pusty się wlecze.
Czy jest we mnie ktoś inny, oprócz mnie samego,
Co ulega tym smutkom, którym ja krwią przeczę?

O, spojrzyj, jak ja teraz bezwolnie się trudzę,
Szczęściu swemu dziwaczne gromadząc przeszkody!
Jak swe żale uśpione o północy budzę
I jak, idąc ku tobie, omijam ogrody!

Mógłbym duszę po kwiatach dla ciebie roztrwonić,
Mógłbym śmiercią oślepły znaleźć cię w gwiazd tłumie,
Ale szczęścia własnego nie potrafię bronić!
Wszak rozumiesz? Nieprawdaż?
Dziewczyna rozumie.

IV
I znów mówię: Gdy zazdrość w pustce mię zaskoczy,
Śnię o innej... Nikt nie wie, czem jest jej pieszczota.
Ma wszystkich zmarłych dziewcząt niezbadane oczy.
Suknia jej — prosto z bajki, — cała brzmi od złota!

Jedziem w modrej karocy. Usta ku mnie chyli.
Tłum wyśnionych cudaków w zachwyceniu czeka
Na pierwszy pocałunek... Ona jeszcze zwleka,
A ja ciebie wśród tłumu postrzegam w tej chwili.

Stoisz — chora i w łachman odziana żebraczy.
Widzisz mnie. Ja umyślnie wzrok utkwiłem w niebie.
I starzejesz się z bólu i brzydniesz z rozpaczy,
I nikt już, nikt nie zdoła dziś pokochać ciebie!

Więc biegnę z nagłym krzykiem, chwytam cię w ramiona,
I płacz piersi schorzałej pieszczotami tłumię!
Umierasz, a ja szepcę: „Wiedziałem, że skona!“ —
Wszak rozumiesz? Nieprawdaż?
Dziewczyna rozumie.

V
Rozumie i piersiami chce karmić noc ciemną,
A na byle skinienie swe czoło rozchmurza,
I wie, że o mnie trzeba rozmawiać nie ze mną,
I, dumając o wszystkiem, dłoń w kwiatach zanurza.

Śledzi drogi dalekiej zbłąkaną krzywiznę,
Gdzie wzrok ginie, jak w nurtach rozwiewnej mogiły,
I w zwierciadle przegląda swoje wargi żyzne,
Czy mnie bardziej, niż ona, ku sobie zwabiły?

I przesłania je dłonią i patrzy ciekawie,
Czem jest bez nich? Czy sobą? I nie wie, czy sobą?
Bo dla oczu, zwierciadła zbłyskanych żałobą,
Ubożeje ust brakiem, że niema jej prawie...

A gdy przyjdę, — zwierciadło żegna znakiem krzyża,
I wprzód wargi podaje w skupionej zadumie,
A potem — dośmielona — całą siebie zbliża
I całuje i płacze i wszystko rozumie!...

Sen

Śniło mi się, że konasz samotnie,
Mnie nie było, ale jestem już!...
Biegłem do cię powrotnie, powrotnie
Po przez gęstwę błyskawic i burz.

Leżysz — męką szpecona bezkarną
I zanikiem wychudzonych lic.
Dłonie twoje do próżni się garną...
Patrzysz na mnie i nie mówisz nic.

Więc porwałem cię w ramion spowicie
Razem z śmiercią, co twe piersi ssie, —
I swe własne tchnąłem w ciebie życie, —
Tchnąłem życie — i zbudziłem się!

Pierwsza schadzka

Pierwsza schadzka za grobem! Rozwalona brama.
Stąpaj pilnie!... Ucałuj ten po drodze krzak.
Czy to — ty? — Już zmieniona, a jeszcze — ta sama?
Upewnij!... Wzrok mi słabnie... Podaj dłonią znak!

Niema znaków! Oddawna już w nic się rozwiały!
Niema żadnych upewnień! Nikt nie wierzy w nas!...
Zmilkły śmiechy w ciemnościach i płacze ustały.
W pajęczynie po kątach zagnieździł się — czas...

Zejdź z drogi — ćmom i kwiatom!... Postroń się złudzeniom!...
Chyba najrzeczywistszy jest ten — siana stóg...
Czemu płaczesz? — Dla ludzi, oddanych istnieniom,
Ból nasz — ledwo jest dreszczem księżycowych smug.

Rozmowa

— Czekam na ciebie — żywa,
Zbudzona, niecierpliwa.
Pożądam nieprzytomnie
Twych dłoni, warg i lic, —
I śpiewam, póki o mnie
Śmierć jeszcze nie wie nic!
Czemu od jezior strony
Zaklęty i spóźniony
Przychodzisz w nocy znój,
Kochanku mój?

— Przychodzę na lamenty,
Spóźniony i zaklęty.
Ciało się moje mroczy,
Ze śpiewu idąc w śpiew.
Nie wiedzą błędne oczy,
Jak odbić zieleń drzew?
I te, co się płomienią,
Złe sny poza zielenią?
Nim pierwszy zwiędnie liść,
Mów — dokąd iść?
— Idź w koło — idź w półkole...
Idź miedzą poprzez pole, —
I rozpaloną głowę
Burzliwych pełną zórz,
Na maki purpurowe,
Mijając chabry, złóż!
Traw zieleń, błękit nieba
Raz jeszcze ujrzeć trzeba...
Przypomnieć jeszcze raz
Świat wokół nas...

— Widziałem sny ogromne,
Lecz już ich nie przypomnę.
Wiosenne spadły deszcze,
A niema moich snów!
Raz jeszcze i raz jeszcze
O makach w polu mów!
Bądź dla mnie — jako ruczaj,
Głębiny mnie nauczaj —
I wędrowania w dal,
I szmeru fal!

— Nie jestem ja ruczajem
W dolinie poza gajem,
Lecz w lesie — nagłym kwiatem
Zakwitnę do twych stóp.
To — wszystko! Nic — pozatem!
Pozatem — mgła i grób...
Patrz w sady — łąki — lasy,
Jak w kres po wszystkie czasy!
Patrz we mnie, jako w zdrój, —
Kochanku mój!

Dziewczyna przed zwierciadłem

Zwierciadło moje, bezdenny strumieniu,
Tajemnych zwierzeń odwzorny krysztale!
Po jakim żwirze, po jakim kamieniu
Z otchłani w otchłań włóczyłeś swe fale,
Nimeś wytropił sny moje i dotarł
Do mej sypialni, zbielałej od znoju,
By znieruchomieć na ścian mych postoju —
Srebrny — w szkarłatnem rozdwojeniu kotar!
Z jakich ty dolin nieznanych i lasów
Wybiegłeś, szumiąc i dzwoniąc po darni,
By zanieszumieć w pobliżu atłasów
Mojego łoża i mojej męczarni!

Czeka mnie zawsze w twych głębiach udusznych
Schadzka ze sobą! I nikt nie wyśledzi
Pieszczot, któremi, jak lgnistym snem, bredzi
Ciał dwoje, sobie nawzajem posłusznych...
Z nich jedno, chłonąc upojeń mgłę białą,
Własnem spojrzeniem swą nagość bezwstydzi,
A drugie — w lustrze — udaje, że widzi,
I tak omdlewa, jak gdyby widziało...

Strumieniu, piersi chłodzący mi obie!
Ciało omyte fal twoich wezbraniem
Zbywa się nagle niewiedzy o sobie
I siebie pierwszem ogarnia kochaniem!
Bo któż mnie kochać potrafi zgadliwiej,
Niźli — ja sama? Któż baśń o pieszczocie
Spełni?... Kto dłonią, zagrzebaną w złocie
Mych włosów, w taki lwi sen rozegrzywi
Tę przędzę nikłą? Kto równy mi w szale
Usta pokrwawi o sen mój, nim pierzchnie?
Niczyja — będę!... Wzburz gładką powierzchnię,
Strumieniu chłonny! Rozwichrzyj swe fale!
Wystąp z ciasnoty hebanowych brzegów!
I zatop nagle tę moją świetlicę
I łoże, zmorą szarpane noclegów, —
A mnie — zazdrosną o głąb topielicę —
Zmień w zwierciadlaną rusałkę, bym ciało
Samo się w sobie co chwila widzące,
Bawiła pląsem, aż w pył się roztrącę
O śmierć, jak perła o perłę zuchwałą!

Namowa

Ty nie słuchaj, dziewczę moje, starej matki trwożnych rad!
Jej się złoci — próg rodzinny, nam się złoci — cały świat!

Co ją nęci — nas przeraża! Nienawiścią do niej spłoń, —
Nienawiścią, która do ust odtrąconą tuli dłoń...

Mam ja w piersi — śpiewną burzę, — ty w zanadrzu — wonny los!..
Wiedz, że będzie stara matka przeklinała siwy włos!

W szyb opalu tkwi ukosem odbitego nieba skrót, —
Błękitnieje, złociścieje... Razem — w życie! Razem — w cud!

Nierozsądni, nieoględni wywędrujem w taki jar,
Gdzie się czai — nieskończoność i gdzie czyha — wieczny czar!

Nie ociągaj się ze szczęściem! Daj mi tylko dłonią znak, —
Dość zamyśleć, dość zapragnąć, by się stało właśnie tak!

Będę ja się w trudach pieszczot zmagał z tobą w mrok i znój, —
W twem objęciu i zaklęciu spełnię się — sen skryty twój!

I spełniony i zjawiony rozpanoszę się śród zórz,
A tych dłoni, co się splotły, nie rozplotę nigdy już!
Przenocujem nicość w słońcu, a za taką w słońcu noc
Oddaj spokój, co uwięził twego ciała czar i moc!

Słyszysz burzy zew znajomy? Złoty miecz przy boku mam.
Pójdź-że dziewczę, w niewiadomość, w bezpowrotność — tylko tam!

To nieprawda, żem cię podszedł pogrążoną jeszcze w śnie,
I że niema żadnych cudów! To — nieprawda! Nie i nie!

Czemuż trwonisz czas na wróżby? Naszym będzie cały świat!
Ty nie blednij — ty nie słuchaj starej matki trwożnych rad!

Niewiedza

Nie, — ty nie wiesz o tem, nie zgadujesz wcale,
Ile mych przeznaczeń lgnie do twojej dłoni,
Kiedy ją wbrew słońcu odwracasz niedbale,
By chłodniejszym wierzchem — ulżyć zgrzanej skroni.

Nie wiesz, jaki zamęt łudzi mnie i mroczy,
Jaka mrzonka z twojem spoufala ciałem,
Gdy, ssąc milczkiem wodę, wznosisz ku mnie oczy
Sponad brzegów szklanki, którą sam — podałem...

A gdy noc cię w drodze do zaświatów zdybie,
I wzdłuż okien spłyną mglistych kotar zwoje, —
Nie wiesz, ile czaru tkwi w tej drobnej szybie,
Poza którą do snu naglisz piersi dwoje!

Tajemnica

Nikt nas nie widział, — chyba te ćmy,
Co puszyścieją w przelocie.
I tak nam słodko, że tylko — my
Wiemy o naszej pieszczocie.

Młodsza twa siostra, zrywając wrzos,
Śledziła szept nasz daleki...
I, mówiąc z nami, ucisza głos, —
A milknąc — spuszcza powieki.

I po ogrodzie mknie wzdłuż i wszerz,
Zaprzepaszczona w swym śpiewie!
I tak nam słodko, że ona też
Wie o tem, o czem nikt nie wie...

Zmierzch

Pierwsza zmierzchu fala
Spływa ponad dach.
W szybach — mrok, a zdala
Słońce się dopala
W nasturcjach i mgłach.

Mąci nam rozmowę
Pustych murów biel...
Dłonie swe różowe
Ściel pod moją głowę, —
Nic nie mówiąc, ściel!

Kto swe serce zbada
W taki zmierzch jak ten?
Łza śmiertelnie blada
W snu głębinę spada,
Choć nie wierzy w sen!...

Gdy domdlewasz na łożu

Gdy domdlewasz na łożu, całowana przeze mnie,
Chcę cię posiąść na zawsze, lecz daremnie, daremnie!

Już ty właśnie — nie moja, już nie widzisz mnie wcale:
Oczy mgłą ci zachodzą, ślepną w szczęściu i szale!

Zapodziewasz się nagle w swojem własnem pomroczu,
Mam twe ciało posłuszne, ale ciało — bez oczu!...

Zapodziewasz się nagle w niewiadomej otchłani,
Gdziem nie bywał, nie śniwał, choć kochałem cię dla niej!...

We śnie

Śnisz mi się obco. Dal bez tła,
Wieczność się w chmurach błyska.
Lecimy razem. Mgła i mgła!
Bóg, ciemność i urwiska.

Do mgły i mroku naglisz mnie
I szepcesz, zgrzana lotem:
— „Toć ja się tobie tylko śnię!
Nie zapominaj o tem“...

Nie zapominam. Mkniemy wzwyż
Do niewiadomej mety.
O, jak ty trudno mi się śnisz!
O, jawo moja, gdzie ty?

Nocą umówioną

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pociemku

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nad ranem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Romans

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zaklęcie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wyznanie spóźnione

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Już czas ukochać w sadzie...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Piosenka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zmierzch bezpowrotny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Brat

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Tamten

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nocą

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Tam na rzece...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wiersz księżycowy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

DZIEWCZYNA

Dziewczyna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

DŻANANDA

Dżananda

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

POSTACIE

Postacie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Matysek

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dzień skrzydlaty

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Bałwan ze śniegu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pszczoły

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W zakątku cmentarza

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kocmołuch

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Znikomek

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wiosna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Srebroń

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kopciuszek

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Lalka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Akteon

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Alcabon

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W pałacu królewny śpiącej

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Marcin Swoboda

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Poeta

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Urszula Kochanowska

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jadwiga

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Migoń i Jawrzon

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zmierzchun

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Śnigrobek

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wrogowie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kochankowie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Karczma

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ludzie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Anioł

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Niewidzialni

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Goryl

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pozorzanie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dokoła klombu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

PANNA ANNA

Panna Anna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W CHMUR ODBICIU

W chmur odbiciu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Poranek

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wół wiosnowaty

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przed świtem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wieczór

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Niedziela

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Magda

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przedwieczerz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W odmętach wieczoru

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Powrót

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W śniegu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Po deszczu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pejzaż współczesny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

MIMOCHODEM

Módlmy się...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Uwiędły sad...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Płomienny uśmiech...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zwoływali się surmą...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Coś tam mignęło...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

SPOJRZYSTOŚĆ

Spojrzystość

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W lesie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Strumień

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zwierzyniec

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ćmy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zwiewność

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wspomnienie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Sen

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Klęska

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Noc

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W czas zmartwychwstania

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W trwodze

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wiedza

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Samotność

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Po co tyle świec nade mną...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na poddaszu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Trupięgi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Chałupa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Niewiara

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przechodzień

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zły jar

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Modlitwa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Bóg mnie opuścił...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

DO SIOSTRY

Do siostry

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W NICOŚĆ ŚNIĄCA SIĘ DROGA

Cmentarz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Za grobem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ubóstwo

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Betleem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Po śmierci

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W nicość śniąca się droga...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Słowa do pieśni bez słów

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

MARSJANIE

Marsjanie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

PAN BŁYSZCZYŃSKI

Pan Błyszczyński

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

ELJASZ

Eljasz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

DWAJ MACIEJE

Dwaj Macieje

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Bolesław Leśmian

NAPÓJ CIENISTY

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Bolesława Leśmiana .

Autor: Anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2023