Copyright © Ewa Seremak-Piprek, 2022

Projekt okładki: Ewa Seremak-Piprek

Ilustracje na okładce: © ewapiprek

Redakcja: Magdalena Ceglarz

Korekta: ERATO

e-book: JENA

ISBN 978-83-66995-74-1

Wydawca

tel. 512 087 075

e-mail: redakcja@bookedit.pl

www.bookedit.pl

facebook.pl/BookEditpl

instagram.pl/bookedit.pl

Niniejsza książka jest objęta ochroną prawa autorskiego.

Całość ani żadna jej część nie mogą być publikowane

ani w inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej

bez zgody wydawcy.

Mojemu Tacie,

któremu nie zdążyłam pochwalić się,

że zostałam PISARKĄ…

Książeczkę moją dedykuję przede wszystkim kobietom 50+, które podobnie jak ja, były KATOedukowane religijnie w zakurzonych, ciemnych salkach przykościelnych w czasach PRL-u, kiedy aby dowiedzieć się czegokolwiek o historii Kościoła rzymsko-katolickiego czy jego poczynaniach, trzeba było ruszyć szanowne cztery litery do biblioteki, i to nie do każdej. Nie rozumiejącym, co się z nami, Polakami, stało – gdzie się podział tamten katolicyzm, który dziś odrzucają ich dzieci i wnuki?

Polecam ją jako prezent od młodych apostatek/-ów dla ich MAM – pań obecnie 40-, 50-, 60-letnich, nie korzystających wystarczająco z internetu, które ciągle jeszcze, nawet wbrew faktom, wierzą w tamtą zapamiętaną w dzieciństwie „dobroć” i „miłość” Kościoła. Ateistkom/Ateistom książka pomoże zrozumieć, na czym polega opór (strach) ich koleżanek, kolegów, rodziców, babć i dziadków etc… przed oficjalnym opuszczeniem KOŚCIOŁA – tej zbrodniczej w swojej głupocie nieŚWIĘTEJ instytucji.

Niegdyś doświadczyłam oddziaływania katechezy (wraz z edukacją PSEUDOseksualną) na sobie. Wiem, co wyprawia z człowiekiem i jak głęboko tarmosi psychikę oraz co sprawia, że słaba w gruncie rzeczy, niespójna ideologia staje się wyznacznikiem światopoglądu. Niekiedy na całe życie. Uważam, że każda/-y Polka/-ak powinna/-nien zastanowić się nad tym, co i jak doprowadziło do makabrycznej rzeczywistości, która jest naszym udziałem.

Książka nie jest pracą naukową i do tego nie aspiruje, moim celem było raczej zachęcenie do samodzielnego zgłębiania szeroko pojętej „tematyki” Kościoła katolickiego. Niemniej starałam się sprawdzić w kilku źródłach każdą wymienianą datę czy informację, by uniknąć przekłamań lub wprowadzania czytelnika w błąd.

Lekturę szczerze odradzam tym, którzy uważają się za szczęśliwych posiadaczy tak zwanych UCZUĆ RELIGIJNYCH, szczególnie tych katolickich, ponieważ te potencjalnie mogą zostać im obrażone. Mam świadomość obecności, nawet wśród najbliższych, grupy osób gotowych do gardła mojego skoczyć w obronie tychże „uczuć” oraz „wartości”. Czyli tego, co ja za zło w czystej postaci uważam, a poniżej zamierzam udowodnić.

Nie spotkałem w moim życiu nikogo, kto by stracił wiarę

po przeczytaniu Marksa i Engelsa, natomiast spotkałem wielu,

którzy ją stracili po spotkaniu ze swoim proboszczem

– napisał ksiądz filozof Józef Tischner

w Historii filozofii po góralsku.

o przemyśleń, które zaowocowały poniższym tekstem, skłoniły mnie wydarzenia minionego roku, kiedy do Pierwszej Komunii Świętej przystępował mój 9-letni kuzyn, a ja zobaczyłam wrażliwego chłopczyka, który sparaliżowany strachem przed śmiercią i piekłem spać w nocy przestał, a starając się uniknąć koszmarnego przeznaczenia, biegał rozmodlony do kościoła tak często, jak to możliwe. Znikąd przypełzły moje osobiste demony. Zapomniane, lecz jak widać – nie całkiem…

– Babciu, nie modliłem się dziś rano! – Mały chłopiec zwrócił się do eleganckiej, około 60-letniej kobiety, obok której stał w krótkiej kolejce w aptece.

– Kochanie, nic się nie stało – odpowiedziała. – Pomodlisz się, kiedy przyjdziemy do domu.

– Babciu, ale ja muszę. – Chłopczyk odwrócił się i odchodząc kilka kroków, uklęknął pomiędzy regałami z kosmetykami i suplementami diety. Obserwujący go ludzie uśmiechali się rozbawieni, czy raczej zażenowani? Tylko babcia dziecka patrzyła na niego smutno, zrezygnowana… – Stolica wolnej, podobno świeckiej, Polski, Warszawa. Czerwiec A.D. 2018.

* * *

Św. Augustyn z Hippony (354–430), jeden z najważniejszych twórców pierwszej doktryny chrześcijaństwa i najbardziej znanych DOKTORÓW Kościoła (tytuł nadawany tym, którzy wnieśli znaczący wkład w pogłębienie zrozumienia misterium Boga i wydatnie powiększyli bogactwo doświadczenia chrześcijańskiego[1] – o nadmiernie rozwiniętej wyobraźni Wiki nie wspomina), w wydanej w 397 roku rozprawce Do Symplicjana o różnych problemach użył po raz pierwszy pojęcia „grzech pierworodny”. Odkrył, zbadał meritum problemu i nazwał. Uznał też, że tenże powstał już u zarania dziejów w ogrodach Edenu, a polegał na uniesieniu się przez prarodziców pychą, co poskutkowało nieposłuszeństwem wobec boskiego regulaminu dotyczącego sposobu użytkowania otaczającej ich przyrody. Za namową węża Ewa zerwała owoc zakazany z drzewa poznania dobra i zła. Spróbowała, Adasia też poczęstowała. Kiedy to uczynili, odkryli, iż są nadzy, co do tej pory nie przeszkadzało im wcale, lecz obecnie zawstydziło. Bóg to zauważył i domyślił się ich niesubordynacji. NAGOŚĆ bowiem jest zła… Aniołowie doradzili wyproszenie nieposłusznych z raju, gdyż co będzie, jeżeli zechcą skosztować innych magicznych owoców, na przykład z drzewa nieśmiertelności? Staliby się wtedy aniołom i samemu Bogu równi, a to wszak nie do pomyślenia. Prarodzice nie tylko musieli opuścić kwitnący Eden, ale zostali też obarczeni trudami samodzielnego życia, bez pomocy ze strony wszechmocnego. Albowiem jak mówi ludowe przysłowie: ciekawość pierwszym krokiem do piekła jest. Przyjmować na wiarę trzeba, co Bóg prawi, a Kościół naucza, wtedy wszystko będzie dobrze.

Pychę uznano za matkę wszystkich grzechów. W tym samym miejscu i czasie wstępnie ustalono stosunki, jakie będą panować w rodzinie ludzkiej. Bóle porodowe dostały się Ewie, a po niej wszystkim jej córkom, jako kara dodatkowa za podsunięcie Adasiowi wyżej opisanego pomysłu konsumpcyjnego. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej […]. Do niewiasty powiedział: obarczę cię niezmiernie wielkim trudem twej brzemienności, w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemu mężowi będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą (Rdz 3, 15–16).

Ponieważ zachodziło uzasadnione podejrzenie, iż wykorzystała do tego swoje kobiece wdzięki (czytaj: uwiodła bezwolnego nieboraka), uznana została winną KUSICIELSTWA. Bo jak inaczej mogła to sprawić? Przecież żaden światły mąż nie mógł posłuchu dawać szalonym pomysłom swojej ciekawskiej żony! Co innego, jeżeli jego myśli seks zajmował. Wtedy owszem, mógł zgodzić się na niejedno. Tym właśnie sposobem seks, ten najpiękniejszy dar od Boga, położył się smętnym cieniem na całej ludzkości. Wyżej opisany grzech pierworodny podobno odziedziczyliśmy po prarodzicach i obecnie każdy z nim się rodzi, dlatego zgodnie z tym, co Kościół PRZEDSTAWIA WIERNYM DO WIERZENIA, koniecznym jest zmycie go przy użyciu wody świętej, po wniesieniu odpowiednich opłat świątynnych. Przy okazji delikwent jest wciągany w poczet katolików. Ot, przybyła nowa „duszyczka” – owieczka do stada.

Latem roku Pańskiego 2017 w wiejskim sklepie stoją dwie miejscowe kobiety. Rozmawiają głośno z ekspedientką o koszmarnym wypadku drogowym, który niedawno wydarzył się w ich okolicy. Młoda kobieta jechała samochodem z dwójką malutkich dzieci – z trzyletnim chłopcem i dwutygodniową dziewczynką. Nie wiadomo, co się dokładnie stało ani dlaczego zaczęła wyprzedzać inny pojazd. Nie zdążyła. Czołowe zderzenie z dostawczą furgonetką. Obecnie matka w ciężkim stanie przebywa w szpitalu, a dzieci – obydwoje nie żyją. Straszna tragedia. W pewnym momencie jedna z kobiet mówi, mając na myśli poszkodowaną:

– Co ona sobie myślała!? Jak mogła jeździć samochodem z takim maleńkim dzieckiem, jeszcze NIEOCHRZCZONYM!? Przecież to trzeba tak uważać!

– Tak, tak, trzeba było! – potakuje jej rozmówczyni.

Stojąca obok, mimowolnie słuchająca ich rozmowy Miastowa, w tym momencie odwraca się gwałtownie i wzburzona, podnosząc głos, mówi:

– Co wy wygadujecie, durne baby! Co to za Bóg, który nie chce zabrać do siebie takiego maleństwa? – Logiką tej uwagi zaskoczyła je bardzo. Zerkają na siebie ukradkiem, a Miastowa, widząc ich niepewne miny, kontynuuje rozeźlona już bardzo konkretnie. – Bóg, który pozwala, aby różni bandyci i zboczeńcy mieli odpuszczone grzechy?! Przez całe życie skrzywdzili wielu ludzi, a na koniec wyspowiadani, wybaczeni, skomunikowani, olejami świętymi namaszczeni i siup! Prościutko do swojego bozi w niebiesiech! Człowiekiem przyzwoitym trzeba być przez całe życie, a nie gusła odwalać w finale! A taki maluszek, co mu zawinił, że go nie chce? Ten wasz cały Bóg to jakiś porąbany skurwiel jest!

Miejscowe zamarły. Kto to widział, żeby tak wyrażać się o samym BOGU!?

* * *

Tradycja oczyszczenia wodą jest bardzo stara. Żydowska. Jest to rytualne obmycie w mykwie poprzez zanurzenie się w całości, mające na celu usunięcie pozostałości nieczystości rytualnej, czyli stanu uznawanego za sprowadzający na człowieka podatność na działanie/podszepty złych duchów. To osobista czynność mająca na celu ułatwienie pojednania człowieka z Bogiem, a co za tym idzie – z samym sobą oraz polepszenie życia poprzez pogłębienie duchowości i postanowienie naprawy błędów wynikających ze słabości. Ciekawy zwyczaj również z punktu widzenia współczesnej psychologii. Słowo „mykwa” oznacza zbiór. W sensie fizycznym termin ten odnosi się do basenu, w którym zbierana jest woda „naturalna”, nietknięta ludzką ręką, na przykład deszczówka, woda rzeczna lub z podziemnych źródeł. W kulturze i tradycji żydowskiej łaźnia rytualna ma tak wielkie znaczenie, że talmudyści zdecydowali, iż w społeczności, która nie posiada ani mykwy, ani synagogi – zbudowanie tej pierwszej jest sprawą nadrzędną. Wykorzystywana jest zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety. Nadal zanurzenie w niej związane jest z pewnymi aktami rytualnymi: Mimo że wydaje się to tożsame z wykąpaniem się, założenia są inne. W sytuacjach, w których prawo żydowskie nakazuje skorzystanie z mykwy, osoba zanurzająca się powinna być wykąpana i umyta w sensie fizycznym. Mykwa jest „narzędziem duchowym”, dlatego zanurzenia w niej nie należy tłumaczyć względami higieny[2].

W Biblii Starego Testamentu, tożsamej dla Żydów i katolików, opisana jest cała gama „nieczystości”, które potencjalnie „zaciągnąć” mógł na siebie człowiek. Na przykład poprzez kontakt ze zwłokami czy dotknięcie zwierzęcia uznawanego za nieczyste albo podejrzenie zachorowania na trąd, który szczęśliwie okazał się zwykłą wysypką. Kobieta zobowiązana była do oczyszczenia się w wodzie po każdej menstruacji – zanim będzie współżyć z mężem, w celach prokreacyjnych naturalnie. Podobnie po porodzie. Niezależnie od płci, każdy obfity wypływ krwi z ciała skutkował zaciągnięciem stanu nieczystości. Wylewanie nasienia poza ciałem żony lub podczas nocnych polucji także jest zaliczone do stanu wymagającego zmycia, jako wystąpienie przeciw prawu bożemu polegające na marnowaniu daru prokreacji.

Nieczystość mógł zaciągnąć mężczyzna przez cudzołóstwo, czyli obcowanie (seks) z żoną bliźniego swego. Kobiecie w takich okolicznościach nie było aż tak łatwo – siup do wody i po sprawie – w przypadku posądzenia przez męża, gdy więc duch podejrzenia ogarnie męża i zacznie podejrzewać żonę swoją, w wypadku gdy rzeczywiście się splamiła, lub będzie ją posądzał, choć się nie splamiła – wówczas winien mąż przyprowadzić żonę swoją do kapłana i przynieść jako dar ofiarny za nią… Całość jest nadal do wglądu (Lb 5, 11–31). Owa kobieta, domniemana cudzołożnica, dostawała do wypicia przeklętą „wodę gorzką” – była to jej gehenna, czyli tortura, swoisty test, po którym: łono jej spuchnie, a biodra zwiotczeją, i będzie owa kobieta przedmiotem przekleństwa pośród swego ludu. Jeśli jednak ta kobieta nie stała się nieczysta, lecz przeciwnie – jest czysta – pozostanie bez szkody i znowu będzie rodzić dzieci.

W Biblii wyliczono wiele przykładów zastosowania wody w celach religijnych. Rytualnego obmycia dokonują oczywiście NEOFICI PRZYJMUJĄCY JUDAIZM, otrzymując w ten sposób nowe, odmienne od dotychczasowego życie, stają się jak „dziecko nowo narodzone”.

Zwyczaje związane z użyciem wody chrześcijaństwo przejęło wprost od żydów i nawet dzisiaj, w sytuacji, gdy komunikat (czyli hostia) upadnie na podłogę z rąk katolickiego księdza, ten podnosi go i wkłada do naczynia z czystą WODĄ. Jednak w ŻADNYM miejscu Biblia (ani w Starym, ani w Nowym Testamencie) nie wspomina o konieczności chrztu niemowląt. Opisane jest oczyszczenie 30-letniego Jezusa Chrystusa przez zanurzenie w Jordanie – właśnie wtedy rozpoczął on swoją drogę misyjną. Został przygotowany i mógł przyjąć na siebie trud nauczania. Obmycia dokonał Jan Chrzciciel – pierwszy szafarz. To odróżnia chrześcijan od żydów, którzy nadal praktykują oczyszczenie poprzez samozanurzenie. Przy czym Jan nie zrobił tego indywidualnie, specjalnie „dla Jezusa”. On stał w rzece i nawoływał do obmycia się wszystkich, którzy przyszli, aby szykowali się w ten sposób na przyjście MESJASZA. Chrześcijanie uważają, że to Jezus nim był, podczas gdy żydzi na swojego nadal czekają.

Zdaniem księży właśnie wtedy ustanowiono SAKRAMENT CHRZTU i należy udzielać go wiernym. Zadziwiający to pomysł, uwzględniając rozumienie nieczystości moralnej jako GRZECHU powstałego w wyniku wykroczenia popełnionego przeciw innym członkom wspólnoty lub przeciwko PRZEPISOM ŚWIĄTYNNYM, a opisany rytuał dotyczył osoby samego Boga, w ludzkim wcieleniu wprawdzie, ale przecież i tak – BEZGRZESZNEGO. Uznano, że ponieważ nauczał: …zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego (J 3, 5), musiał tę metodę wypróbować najsampierw na sobie. Takie właśnie jest oficjalne wyjaśnienie, nadal podawane wiernym do wierzenia. Pokrętne nad wyraz.

Osobiście uważam, że na myśli miał raczej postanowienie poprawy zachowania, umocnione rytuałem… Ale co ja wiem. Jego opinię o żydowskim przywiązaniu do rozmaitych rytuałów oczyszczania można poznać dogłębniej (Mk 7, 2–6): …zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I [gdy wrócą] z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych [zwyczajów], które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych. Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami?» Odpowiedział im: «Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Nawet pomijając kwestie higieniczne, to wyraźnie słychać w jego słowach, że Boga w sercu trzeba mieć, a nie w formalnych obrzędach.

Społeczności żydowskie nadal praktykują zarówno oczyszczenie osobiste, jak i zanurzanie nowo nabytych naczyń. Mykwy wciąż funkcjonują. W Warszawie jest kilka czynnych. Chrześcijanie uznali obmycie, oczyszczenie wodą za rytuał przyjęcia do wspólnoty chrześcijańskiej, a księża siebie za szafarzy – następców Janka Chrzciciela. Początkowo w pierwszych wiekach chrzest, a wraz z nim nową religię, mógł przyjąć wyłącznie człowiek dorosły. Kiedy w 202 roku cesarz rzymski Septymiusz Sewer wydał edykt zakazujący przechodzenia na chrześcijaństwo – jedyną możliwością stał się chrzest dzieci. Nikt się przesadnie nie rozczulał narodzinami dziecka – wiele z nich umierało i zdawano sobie sprawę, że jeszcze wszystko się może zdarzyć. Prawdziwymi narodzinami było uroczyste przyjęcie do wspólnoty, rozumiane jako narodziny „w Chrystusie” połączone z obrzędem pierwszego oczyszczenia. W identyczny sposób ludzie dorośli postępowali, ZMIENIAJĄC WSPÓLNOTĘ wyznaniową, do której należeli, a było ich wówczas wiele, zaciekle się zwalczających i wzajemnie zarzucających sobie błędy interpretacji.

Św. Augustyn z Hippony opisał przypadek pewnego chrześcijanina: Biskup upomina młodzieńca, który w szale często bił swą matkę i nawet w tych dniach, gdy surowe prawo przebacza największym zbrodniarzom, nie cofnął bezbożnych rąk przed łonem, które go na świat wydało. Groził matce, że przeniesie się do sekty Donata, i że zabije tę, którą w niesłychanym szaleństwie ustawicznie maltretował. Groził jej, przechodzi do sekty donatystów, przyjmuje drugi chrzest w szaleństwie i pragnąc nadal rozlać krew matki, przyodziewa się w białe szaty. Zostaje umieszczony wewnątrz chóru, wysoki i wyniosły, ów zbrodniarz knujący matkobójstwo zostaje ukazany oczom wzdychającego ludu jako na nowo odrodzony[3]. Cytat jest opisem formalnego przystąpienia do nowego Kościoła, połączonego z oczyszczeniem/odrzuceniem błędów/grzechów przeszłości. Oto istota tematu! Choć w tym karygodnym przypadku należy wątpić w skuteczność rytuału.

Przez pierwsze wieki chrześcijaństwa budowano specjalne budynki (baptysteria), przeznaczone wyłącznie do tych ceremonii, gdzie zanurzano delikwenta w całości. Dopiero w XIII wieku (we Włoszech w XV wieku) zastąpiono to symbolicznym polewaniem jedynie głowy nad misą chrzcielną. W niej też oczyszczano naczynia używane podczas mszy.

* * *

Augustyn rozważał problematykę grzechu pierworodnego wielokrotnie, lecz nie udało mu się udzielić jasnej odpowiedzi na pytanie, czy, a przede wszystkim JAK, to możliwe, aby dziecko przynosiło takowy ze sobą na świat? W jaki sposób niby miałoby go „zaciągnąć”? Wyjaśnienia udzielił dopiero filozof, teolog, doktor nauk wszelakich – św. Tomasz z Akwinu (żył około 1225–1274), który uznał, że grzech pierworodny jest grzechem natury, a nie osób, jego nośnikiem jest zaś dusza[4]. Tym sposobem konsekrowani wpadli na iście szatański pomysł, żeby nowo urodzonego człowieczka „obdarować” wrodzonym CIĘŻKIM GRZECHEM, bez którego usunięcia/zmazania/zmycia nie będzie mógł NIGDY dostąpić nieba i zbawiania. Pokrętne rozumowanie, uwzględniając, że Chrystus, składając z siebie ofiarę na krzyżu, zmazał WSZYSTKIE grzechy świata, czyli bazowego dotyczyć też to powinno, zwłaszcza że został odpokutowany (praprapramatka Ewa obecnie jest katolicką świętą). Jak więc może być nadal dziedziczony i wraz z duszą przenoszony na noworodka? Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, GŁUPOTA… (Mk 7, 20–22). Mowa tu jest o DOROSŁYM człowieku i jego CZYNACH wynikających z błędów lub złej woli, więc JAK można było maleńkie, niewinne dziecko obarczyć wydumanym grzechem? Jeżeli bardzo się chce, to można. Nie należy doszukiwać się przesadnej logiki w konsekrowanym myśleniu. Kościół podaje do wierzenia, a wierny ma słuchać, a nie mędrkować. Czyścić dzieciaka i basta!

Ze względu na tę pewność wiary Kościół udziela chrztu na odpuszczenie grzechów nawet małym dzieciom, które nie popełniły grzechu osobistego – uchwalono na Soborze trydenckim (KKK 403). Po ponad tysiącu latach intensywnego kombinowania temat przyklepano oficjalnie i ostatecznie, kwestia przestała podlegać jakiejkolwiek dyskusji. Generując strach przed niedopełnieniem tego „obowiązku”, wymuszono na rodzicach ochrzczenie każdego malucha, czyli „zapisanie” go na listę. W okresie szczytowej prosperity „jedynej prawdziwej wiary” dotyczyło to blisko 100% populacji. Sobór trydencki obradował w latach 1545–1563 i będę o nim wspominała wielokrotnie, jako że znany jest z licznych kreatywnych idei/przepisów dla wiernych/poddanych do stosowania.

Chrzest stał się niemal obsesją okołoporodową. Znane były na przykład historie położnych, które twierdziły, że z obaw przed nieszczęśliwym finałem ciąży… oraz unikając oskarżenia o spowodowanie CZARAMI (bo jak inaczej?) śmierci dziecka, chrzciły noworodki w łonie matki, wlewając do macicy wodę święconą przez rurkę[5]. Dzieci zmarłe bez chrztu długo zakopywano poza murami cmentarza lub też w jego rogach. Podobnie jak ateistów zwanych wówczas bezbożnikami, samobójców, heretyków, czyli osoby innego wyznania, oraz publicznych grzeszników. Niewinnych „nie-chrzczeńców” grzebano na polach, w lesie i „na granicy”, czyli na rozstajnych drogach, albo pod progami czy przy ścianach domów. Oczywiście bez księdza, czyli chyłkiem, pogardliwie i niegodnie, jakby same winne były wykluczenia. Lub wcale ich nie było. Zrozpaczonej matce nie pozwalano malucha nawet do grobowca rodzinnego włożyć. A najlepsze jest to, że są tacy, którzy twierdzą, jakoby to „kultura chrześcijańska” wniosła do Europy „szacunek dla życia ludzkiego”! Tylko dla niechrzczonego życia go zabrakło…

Właśnie takimi chytrymi sposobami/interpretacjami świętych ksiąg przez wieki ugruntowano w wiernych przeświadczenie o konieczności chrztu. Wytatuowane zostaje to trwale i dobitnie w umyśle człowieka (jeszcze człowieczka) już na samym wstępie przyswajania katechezy, aby potem, gdy ten już dorośnie – strach o własne dziecko spowodował, że przybiegnie prosić o tę „niezbędną” usługę, nawet z wdzięcznością zapłaci „co łaska”. Jeszcze obecnie zdarza się czasem, że babcia czy inna religijna ciocia ochrzci malucha w tajemnicy, wiedząc, że rodzice sami nie zamierzają tego zrobić. Uważając, że w ten sposób spełnia „dobry uczynek”. Kościół z całą mocą nadal podkreśla rangę tego pierwszego (i najtańszego) SAKRAMENTU jako jednej z najważniejszych, BAZOWYCH „prawd wiary”, z którymi mnie także dane było się zapoznać, zdecydowanie bliżej, niż bym tego sobie życzyła. Gdyż i mnie, jako maleńką dziewczynkę, kochani rodzice, kierując się poczuciem obowiązku uwolnienia mojej osóbki od wyżej opisanej wady wrodzonej, czyli moim, w ich mniemaniu, dobrem, zanieśli pewnego pięknego dnia do starego warszawskiego Kościoła Konkatedralnego na Kamionku. Zostałam ochrzczona, a oni uroczyście obiecali Bogu, księdzu oraz wszystkim zgromadzonym wychować mnie zgodnie z nauką, inaczej doktryną Kościoła katolickiego, zwaną również „naszą polską tradycją”. Nieświadoma zagrożenia trafiłam do spisu duszyczek. Mój protest, któremu podobno dawałam wyraz z głębi malutkich płucek na całe gardło, daremnym był niestety. Później rodzice, posłuszni złożonemu przyrzeczeniu, nie tylko nauczyli mnie obchodów świąt katolickich niesłusznie za narodowe uchodzących, ale też posyłali do kolejnych salek katechetycznych, gdzie próbowano formatować mnie na POLSKĄ KATOLICZKĘ. Na moje szczęście – średnio skutecznie.

Każde dziecko zaraz po tym, jak trafi w łapska katechetów, uczy się starannie na pamięć słów, które należy wypowiedzieć na głos, aby rytuał chrzcielny był skuteczny i opisany powyżej defekt duszy naprawiał. Pomylić się nie wolno – bozia nie uzna, czar nie podziała: ja ciebie chrzczę w imię ojca i syna itd… Potrzebne jest to na wypadek, gdyby gdzieś kiedyś w dalszym życiu znalazł się w sytuacji, gdy MUSI (na przykład) umierające dzieciątko ochrzcić. Tego DOKONAĆ może skutecznie każdy katolik, byle właściwą formułkę znał i prawidłowo zastosował. Przedstawiane jest jako pierwsza pomoc poszkodowanemu, nawet przed telefonem na pogotowie. Dzieciak słucha i WIERZY. Ja także uwierzyłam.

Obecnie jako kobieta dojrzała, a nawet lekko przejrzała, czyli w wieku trochę więcej niż konkretnym, postanowiłam podzielić się swoimi przemyśleniami na temat tamtych spraw i wydarzeń. Osobista refleksja nad dojrzewaniem z perspektywy menopauzy, chęć uporządkowania wspomnień, które samowolnie przychodząc, dręczyły mnie w większym bądź mniejszym stopniu niemal przez całe dorosłe życie. Moja ANTYSPOWIEDŹ.

W miarę pisania wracają zatarte częściowo wspomnienia i, oplatając mnie, przywołują obrazy, zapachy, dźwięki, a równocześnie z nimi emocje: tęsknotę, radość, strach, smutek… Jest tego ciągle więcej i więcej. Mam wrażenie otwierania kolejnych pokoi moich myśli. Przechodzę przez nie, a ta podróż nie jest ani łatwa, ani przyjemna. Jednak dziś dla mnie to TYLKO stare emocje i lęki, z którymi na szczęście już umiem się mierzyć jak równa z równymi.

Coraz wyraźniej widzę, jak bardzo zostałam poszkodowana zastosowaniem wobec mnie metod wychowawczych zgodnych z czymś, co nazywane jest naszą tradycją lub katolickimi wartościami. Kolejni funkcjonariusze kościelni, pod których opiekę oddawali mnie ufni rodzice, w ramach lub pod pozorem kształcenia religijnego starali się przez wiele lat wypełniać moją niewinną dziewczęcą duszę strachem przed kobiecością, przed seksem, macierzyństwem, ogólnie przed ŻYCIEM. Przede wszystkim jednak próbowano, deklasując mnie jako osobę płci żeńskiej, odebrać mi poczucie własnej wartości, także możliwość kochania siebie w sposób, w jaki każda z nas kochać się powinna i na to ZASŁUGUJE! Niestety, prawie im się to udało! Bo nawet przy wszystkich staraniach wspomaganych szczęśliwym dzieciństwem oraz moim silnym, niewątpliwie niepokornym, charakterem tak znowu daleko od tej pożal-się-boże-niby-edukacji nie udało mi się uciec! W każdym razie, przynajmniej w mojej ocenie, NIEWYSTARCZAJĄCO daleko.

Wychowanie, czyli inaczej FORMATOWANIE KATOLICKIE, świadomie nazywam indoktrynacją do niewolnictwa. Zaprogramowaną i – co gorsza – odbywającą się pod szyldem MIŁOŚCI, którą Bóg podobno darzy nas wszystkich w stopniu nieograniczonym. Opieram to twierdzenie na osobistych doświadczeniach i wiedzy, których życie mi dostarczyło. W mojej ocenie większość osób należących do Kościoła w wyniku zetknięcia się z powyższym jest zdecydowanie mniej dobra i szczęśliwa, niż potencjalnie mogłaby być, gdyby nie została tej możliwości pozbawiona już na wstępie wszystkiego.

Polacy – aktywni katolicy (w przeważającej większości, choć trafiają się wyjątki) – NIE LUBIĄ SAMYCH SIEBIE ANI NIKOGO INNEGO. Bardzo często są agresywni, a MIŁOŚĆ BLIŹNIEGO wydaje im się abstrakcją, której nie rozumieją. Wystraszeni, nastroszeni i wyuczeni bezradności. Pełni kompleksów i wściekli na cały otaczający świat, który postrzegają jako wrogie miejsce tymczasowego pobytu przymusowego. Podobni są w tym do ciągle bitego małego pieska, który panicznie ujada, cały roztrzęsiony, a w sprzyjających okolicznościach gryźć próbuje, odreagowując w ten sposób złość i frustrację. Najgorzej nastawieni są wobec ludzi, którzy w ich ocenie mają „lepiej”, i tych szczególnie zaciekle starają się wciągnąć do swojego bagna. Niech mają tak samo! Co się będą wywyższać! Uważam, że winę za taki stan polskiego człowieczeństwa ponosi w znaczącym stopniu nasza polska, katolicka tradycja wychowania.

Mój przyjaciel powiedział kiedyś, że mieszkając w Dublinie, gęsto przez rodaków zaludnionym – swoich poznawał po tym samym: ktoś, kto się nie uśmiecha, w oczy nie patrzy, tylko chyłkiem przemyka – to na pewno Polak. Sama też taka byłam, dopóki zachód Europy mnie nie odmienił.

Życie jest wyzwaniem samo w sobie, ale jak ma temu sprostać ktoś, kto – zamiast mierzyć się z nim samodzielnie – jedynie czeka na jakiś łut szczęścia od Boga i modli się do tegoż na kolanach, dając w ten sposób dowód całkowitego braku panowania nad swoim losem? Wielu wręcz woli wierzyć w tzw. przeznaczenie, na które nie mają realnego wpływu, niż w SIEBIE, swoje możliwości, umiejętności i pracę! Takie wychowanie jest WYBITNIE szkodliwe w kontekście planowania przyszłości zarówno osobistej, jak i globalnej. W skrócie: jeżeli moje życie jest bez znaczenia, osiągnięcia są niczym w porównaniu z „życiem wiecznym”. Czyli? Po co walczyć i się starać? Przyrodę czy zwierzaki chronić? Liczy się tylko to, co po śmierci! A tu na Ziemi? PO NAS CHOĆBY POTOP!

Durnym, ciemnym, zastraszonym ludem łatwiej się rządzi – oto WIELKA TAJEMNICA WIARY! Czytaj: tresura. Bowiem najłatwiej jest wziąć dziecko i wbrew intencji rodziców wychować na osobnika wypranego z każdej własnej decyzji czy myśli, niezdolnego do próby wyciągnięcia wniosku nawet z faktów oczywistych i udowodnionych. Strasząc kilkulatka tajemniczymi, mistycznymi opowieściami, w które ten święcie wierzy, aby później pokazać mu drogę wybawienia z zagrożenia, które nigdy nie istniało, bo samemu się je wymyśliło! Jeszcze pozostaje wpoić reguły zachowania, wprawdzie sprzeczne z naturą i zdrowym rozsądkiem, które jednak tresowany uzna za święte, konieczne do uzyskania zbawienia po śmierci, szczęścia w niebie i tak zwanego życia wiecznego. Niezbędne, aby mógł pozostawać we wspólnocie osób wyznających podobne poglądy. Tadam! Niewolnik gotowy! Depresja, nocne lęki i nerwice – gratis w pakiecie.

Tak „wyedukowany” człowiek jako dorosły z dumą obnosi swoje kajdany w postaci krzyżyka na szyi. Jeszcze swojego wyświęconego oprawcę za dobroczyńcę i opiekuna uważając, wychwala i zaciekle broni przed wskazanymi przez tegoż wrogami, nawet siebie gotowy poświęcić! Kiedyś swoje dzieciaki na te „nauki” przyprowadzi, zamiast samemu dawać im przykład. Przecież nawet nie potrafi. Bo i skąd miałby, jeżeli wierzy, że własny los jest w rękach boskich, a nie jego własnych? Nie wierząc w siebie, nie umie wziąć odpowiedzialności za nic i za nikogo. Może nie chce, bo tak jest łatwiej? Niech inni wezmą jego dziecko i nauczą „o Bogu”. Człowiek, który zapomniał, co niegdyś przeżył podczas katechizacji, i sądzi, czasem nawet głośno to mówi: przecież w religii nie ma nic złego… Bóg jest „dobry”. Czyżby? A co jeszcze ważniejsze: skąd ta pewność, że to mistyczne dobro również jego ziemski personel cechuje? Tak się kręci szalona karuzela z pokolenia na pokolenie – kolejnym ludziom rujnując życie. Kiedy się wreszcie zatrzyma? Wszystkie religie od zarania skrzętnie wykorzystywały niewiedzę ludzi i ich strach przed zjawiskami, których ci nie potrafili sobie wytłumaczyć ani zrozumieć. Generał Tadeusz Kościuszko, bohater Polski i Stanów Zjednoczonych, w 1814 roku w listach do księcia Adama Czartoryskiego poruszał istotne sprawy: tolerancję religijną, etykę świecką oraz społeczną szkodliwość ogłupiania ludu religią. Ponad 250 lat później aktualne jest niemal każde słowo:

Czy nie lepiej byłoby zacząć od rozumowania razem z ludźmi, aby dać im poznać, że w prawdziwym ich interesie leży działanie uczciwe i sprawiedliwe, żeby byli raczej dobrymi ojcami i synami przywiązanymi do swej ojczyzny i posłuszni prawom, niż żeby sobie szkodzili i oszukiwali się nawzajem pozbawieni wszelkiej spokojności umysłu i miotający się, by się przeciwstawić zasadzkom i podstępom innych; jeśli do takiego wychowania dodacie dobre prawa, które karząc zbrodnie, utrudniają jednocześnie pomnożenie się występków; jeśli do tego dodacie jeszcze swoją własną osobą przykład cnót we wszelkich okolicznościach, niewątpliwie cały lud pójdzie za wami, gdyż ludzie są z natury naśladowcami podobnie jak małpy.

Ale – przeciwnie – jeśli zaczniecie od oświecania księży, dostarczycie im więcej środków do zniewolenia ludu i do trzymania go silniej pod ich wpływem; albowiem wszelkie ciało udzielne w narodzie będzie działało przeciw poczynaniom rządu, przy którym będą istniały utajone rewolty, konspiracje, w które niestety obfituje historia; nie można spodziewać się, że zmienią postępowanie, gdyż w ich interesie leży istotnie fascynowanie oczu ludu kłamstwem, strachem przed piekłem, dziwacznymi dogmatami i abstrakcyjnymi czy też niezrozumiałymi ideami teologii.

Księża zawsze wykorzystają ciemnotę i przesądy ludu, posłużą się religią – w co nie możecie wątpić – jako maską, by przykryć swą hipokryzję i niegodziwość swych przedsięwzięć. Lecz w końcu cóż z tego wynika? Lud nie wierzy więcej w nic, jak na przykład we Francji, gdzie chłopi nie mając obyczajów ani religii, są bardzo ciemni, przebiegli i występni.

Widziano rządy despotyczne posługujące się tą zasłoną religii w przekonaniu, że była ona najmocniejszą podporą ich władzy; wówczas to wyposażono w sposób możliwie najbogatszy księży kosztem nędzy ludów. Przyznano im najbardziej oburzające przywileje łącznie z zasiadaniem przy tronie. Słowem, do tego stopnia rozmnożono łaski, dobra i bogactwa duchowieństwa, że połowa narodu z tego powodu cierpi i jęczy w nędzy, podczas gdy oni nic nie robiąc, opływają we wszystko.

Obecnie, kiedy znamy złowrogie skutki tego błędu, wydaje mi się, że nie ma lepszego środka, jak pozwolić im, by popadli w upodlenie i ustanowić na koszt rządu szkoły dla chłopów, gdzie będą mogli uczyć się moralności, rolnictwa, zawodów i rzemiosł.

Przemawiam do filozofa i do zręcznego polityka; rząd niezależnie od jego charakteru nie powinien mieć innej religii poza religią Natury. Ten niezmierny glob [sic! – chodzi o wszechświat – M.S.] zapełniony nieskończoną ilością gwiazd, jak również nasze serca szukające bezwiednie ucieczki od wszystkich naszych nieszczęść, świadczą w sposób oczywisty o istnieniu Istoty Najwyższej; my jej wcale nie rozumiemy, ale czujemy ją wewnętrznie i musimy ją wszyscy wielbić. Zostawmy więc wszystkim sektom i wszystkim religiom wolność uprawiania kultu, pod warunkiem, że będą one posłuszne prawom ustanowionym przez naród[6].

Polska wieś, piękna, malownicza, rozlewiska Narwi jak u Orzeszkowej. Jest rok 2017. Miastowa ma we wsi dom po dziadkach, w którym spędza czas przyjemnie na łonie natury, napawając się widokami i czystym powietrzem. Jest sobota, upalne lato. Siedząc na tarasie, patrzy na leniwą rzekę i czeka na swoje dwie miejscowe kuzynki, które dzisiaj wykonują pracę na rzecz WSPÓLNOTY. Poszły posprzątać i udekorować kwiatami kościół przed jutrzejszym nabożeństwem. Na każdy dom, czyli na każdą rodzinę we wsi, przychodzi kolej i wtedy dwie, trzy osoby idą sprzątać. Taki zwyczaj. Kuzynki poszły, a Miastowa czeka i niepokoi się coraz bardziej, bo ich nieobecność dziwnie długo trwa. Ile może sprzątać? Kościół malutki – godzinę, dwie? A ich nie ma już ponad sześć! Wreszcie! Wracają ledwo żywe, zziajane i spocone, umęczone ponad wszelką przyzwoitość…

– Gdzie wyście były tyle czasu? – pyta Miastowa.

– Ach… bo wiesz, jak już skończyłyśmy sprzątanie, to ksiądz chciał, abyśmy mu jeszcze ogródek opieliły – odpowiada zrezygnowanym głosem jej kuzynka.

Miastowa zamarła, a całe jej słuszne w swojej obfitości jestestwo zatrzęsło się z oburzenia i odrazy. Groźnie nafukana inwigiluje dalej:

– Cooooo? A ile wam ksiądz zapłacił? No pytam, ile!?

Na twarzach kuzynek widać konsternację połączoną z zaskoczeniem. Nie wiedzą, o co chodzi, co zrobiły nie tak. Nie znajdują odpowiedzi, a Miastowa kontynuuje coraz bardziej rozzłoszczona, najbardziej tym, że jest całkowicie nierozumiana.

– Czy wy ogłupiałyście do reszty?! Mało to macie w domu roboty, żebyście miały w sobotę na cudzych grządkach tyrać? Młodemu byczkowi zachciało się warzywka uprawiać, to niech sam je sobie pieli! A jak mu nie w smak katabasowe rączęta brudzić, a święty grzbiet naginać, to niech zapłaci, a nie wam robić każe! Baby pańszczyźniane sobie bezczelny klecha znalazł! Jeszcze trochę, a za pokutę wam odrobek na księżym zada. A może już to robi?! – kpi bezlitośnie.

Milczenie głuche zamiast odpowiedzi. Tylko patrząc na nią – oczy mają jak spodeczki, coraz większe i większe…

* * *

Dlaczego nawet w dzisiejszej, skomputeryzowanej Polsce zdarza się, że ksiądz jest we wsi jakby NADobywatelem, jedynie z racji sprawowanej funkcji? Akurat to skomplikowane szczególnie nie jest. Całkiem niedawno, przed II wojną światową, często był jedynym, który w wiosce biegle czytać i pisać umiał. „Na księży” Kościół zdeklarowanych idiotów nie przyjmował nigdy, zwłaszcza gdy ci pochodzili z chłopstwa i tam mieli wrócić ze swoją „posługą”.

Miastowa dobrze pamięta swoją prababcię, która do końca życia nie zrozumiała, na czym polega przepływ prądu i jak to się dzieje, że żarówka sama świeci. Zelektryfikowali jej dom, lecz siedziała na stołku obok kontaktu wiszącego na ścianie tak długo, aż przyszedł ktoś z domowników i prztyczek naciskając, światło włączył. Sama nie zrobiła tego nigdy – bała się. Świecę to owszem zapalić umiała, ale dzieci schowały w obawie, że chałupę podpali. Siedziała starowina cichutko i czekała… Jak więc taka kobiecina miała nie uwierzyć w wielkość i świętość księdza, który przecież tyle wiedział i każdemu podpowiedział, co robić? Każdemu poradził w sprawach urzędowych czy w zatargu z sąsiadem. Ksiądz to ważna persona! A w zamian zawsze można mu było… ogródek wypielić, majtasy wyprać czy mendel jajek przynieść albo garnek miodu. Niemiła księdzu ofiara – pódź ciele do obory! Takie wsiowe przysłowie. Skąd się wzięło? Czyżby ksiądz oczekiwał znaczniejszej ofiary niż zdrowy cielak? Od biednego chłopa, który zapewne często sam do garnka nie miał co włożyć? Jak mówi inne powiedzonko: chłop je kurę, gdy jest chory albo gdy kura jest chora. Za co te ofiary i dlaczego tak drogo? A co jeszcze ważniejsze: jakie zalecenia miał dla swoich następców Jezus, cieśla z Nazaretu, kiedy ich wysyłał między ludzi z APOSTOLSKĄ misją? Ciągle się na jego słowa powołują, ale sami chyba nic a nic nie rozumieją.

Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie! Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów… (Mt 10, 10). Jezus był lewakiem? Bo trochę tak brzmi. Koloratkowym „następcom” umknęło coś naprawdę istotnego. Słowo Pana sobie, a życie sobie. Wszak ktoś tego księdza utrzymać musiał (na odpowiednim dla jego stanowiska poziomie).

Dla zupełnej jasności – na potrzeby tej książeczki zakładam, że Jezus Chrystus z Nazaretu był POSTACIĄ HISTORYCZNĄ. Niezależnie od zdobytej wiedzy, która odmieniła mój światopogląd wyniesiony z katechezy, nadal trudno jest mi się pogodzić ze światem, po którym NIGDY nie chodził. Niemniej zdania historyków są podzielone.

* * *

Kościół doskonale wiedział, co robi, kiedy edukacji chłopów zakazywał. Czytać nie umieli, 4 klasy najwyżej, a msze po łacinie – ani powyższego, ani innych podobnych fragmentów nie dane im było nigdy poznać. Bo i po co to? Do roboty w polu? Zbędne. Ksiądz mógł zinterpretować słowa Ewangelii, jak mu najwygodniej było, chłop miał słuchać, a nie mędrkować! Wychowanie potomstwa królów, książąt czy innych wpływowych osobistości w wyświęcone, najczęściej jezuickie rączki oddane było i kształtować mogli plastyczne dziecięce umysły według swojej osobistej wygody, interesu i upodobań.

Jak do tego doszło? Początkowo wszyscy chrześcijanie byli SOBIE RÓWNI. Pierwsze gminy przypominały raczej wspólnoty hippisów. Biblia (z greckiego: βιβλίον, biblion, czyli „zwój papirusu lub księga”) mówi, iż Jezus jest JEDYNYM KAPŁANEM, czyli pośrednikiem z Bogiem, innych być nie powinno! Starszych (apostołów) wyznaczył do przekazywania swoich słów dalej. Musieli być osobami o wysokich walorach moralnych, które predestynowały ich do przewodniczenia grupie. W swoim pierwszym liście św. Piotr (5, 1–4) napisał: Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.

Ignacy Antiocheński (zmarł około 107 roku) jako pierwszy w listach[7] kierowanych do wspólnot Azji Mniejszej pisał o sprawowaniu „kultu” KONIECZNIE w obecności prezbitera[8] (gr. πρεσβύτερος, czyli „starszy”). Lub BISKUPA – po grecku epískopos (επίσκοπος) – słowo to początkowo znaczyło tyle, co zarządca/opiekun/dozorca. Techniczny, a nie kierownik podwórka, już na pewno nie „książę Kościoła” z monopolem na sprawowanie kultu. Bezczelnością jest więc gaworzenie o „spuściźnie” apostolskiej, którą jeden biskup przekazuje przez „nałożenie rąk” kolejnemu. Eucharystia (efcharistó gr. ευχαριστώ = podziękowanie) była WSPÓLNĄ ucztą organizowaną przez ww. „technicznego”, a nie rozdawaniem wafelków zapodawanych koniecznie w pozycji klęczącej! Pierwsi chrześcijanie tak dzielili się JEDZENIEM z biedniejszymi członkami wspólnoty – nie zjadali ciała bozi!

Dopiero około III wieku zostali ostatecznie podzieleni na laików oraz zawodowych „starszych”, którzy uznali się za KAPŁANÓW kultu. Była to funkcja dziedziczna, lecz przestała nią być przypuszczalnie z powodu niepokornych synów, na równi niechętnych do kontynuowania misji ojców, jak do zwrotu majątku, który ci od wiernych otrzymywali. Później dochodziły kolejne święte stanowiska i sakramenty wraz z cenami za ich sprzedaż. Obecnie jest to instytucja wybitnie hierarchiczna, podzielona, a dodatkowo umacniająca podobne podziały w społeczeństwie. Nie wydaje mi się, aby wypadało nadal używać określenia WSPÓLNOTA CHRZEŚCIJAN dla określenia całego Kościoła, gdyż to w rzeczywistości jest kler oraz wierni, którzy ich utrzymują, płacąc co łaska za wszelkie „usługi”.

* * *

Nieprzypadkowo tak wielu WIELKICH Polaków, czyli nie tylko wykształconych, ale co jeszcze ważniejsze, umiejących myśleć samodzielnie – uznawało Kościół za społecznego SZKODNIKA, któremu nie tylko należy zabierać wszelkie ponadnormatywne przywileje, ale też za wszelką cenę odsunąć od jakiegokolwiek wpływu na politykę oraz na wychowanie dzieci!

Kościół winien być oddzielony od państwa, nie wolno mu zajmować się kształceniem młodzieży. Naród winien być panem własnego losu i jego prawa powinny być nadrzędne wobec praw Kościoła. Żadna religia nie może im przeczyć, odwołując się do prawa boskiego, przeciwnie, każda religia powinna być posłuszna prawom ustanowionym przez naród[9] – z listu Tadeusza Kościuszki do Adama Czartoryskiego. Wiedział, o czym mówi!

Były to czasy Oświecenia i nauczanie ludu prostego, a także magnatów przechodziło z jezuickich (i pijarskich) rączek w świeckie. Zakon jezuitów zlikwidował papież Klemens XIV w 1773 roku, a olbrzymi majątek – w Polsce szacowany na, bagatela, 32 miliony (!) złotych, miał być zinwentaryzowany, a następnie wyprzedany. Dochody powinny zasilić „fundusz edukacyjny”, czyli nowo powstałą Komisję Edukacji Narodowej (pierwszą w Europie). Biskup wileński Jakub Massalski został jej prezesem. Nawykły do zbytku i luksusu bez kalania się jakąkolwiek pracą uznał, że nic wielkiego się nie stanie, jeżeli ukradnie nieco na własne wygody. Jak pomyślał, tak zrobił. W efekcie zarzucano mu defraudację około 600 tysięcy złotych, pochodzących ze sprzedaży kościelnych naczyń, które zabrał „na przechowanie”. Dopiero interwencja księdza Hugona Kołłątaja zakończyła biskupie dolce vita. Wówczas sprawę zamieciono pod dywan, a biskupowi się upiekło – co przywłaszczył, to jego. Osądziła go kilka lat później ulica warszawska. Za udział w „Targowicy” i przyjmowanie łapówek od Rosji został powieszony podczas insurekcji warszawskiej w 1794 roku.

Niesławna „Targowica” była w znaczącym stopniu „zasługą” kleru. Już przyjęcie Konstytucji 3 Maja wywołało kompletną panikę wśród polskiego duchowieństwa. Nuncjusz papieski Saluzzo[10] pisał do Rzymu, że ustawa ta jest bezbożnym, jakobińskim dziełem oraz zamachem stanu przy udziale aprobującego tłumu, czyli ma pozory rewolucji! Kler obawiał się, iż Polacy nie poprzestaną na Konstytucji, lecz pójdą dalej i pozbawią duchowieństwo wszelkich funkcji państwowych, zlikwidują przywileje, skonfiskują majątek. Precedens już zrobiono – kilka lat wcześniej Sejm Wielki uchwalił ustawę przeznaczającą dochody diecezji krakowskiej na wojsko polskie.

Następca Klemensa, Pius VI (pontyfikat 1775–1799), zaczął panowanie od potępienia uchwalonej we Francji Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela oraz przede wszystkim konstytucji cywilnej kleru, ODDZIELAJĄCEJ ich po raz pierwszy od państwa i jego SKARBU. Błogosławił też polskim targowiczanom i wyraził życzenie: …aby stworzenie konfederacji stało się początkiem niewzruszonej spokojności i szczęścia Rzeczypospolitej. Mało to dziwne. „Targowica” gwarantowała polskiemu klerowi utrzymanie przywilejów, im także powierzono cenzurowanie książek. Papież carycę Katarzynę II nazywał „heroiną stulecia”, sławił jej podboje, w tym zainicjowanie rozbiorów Polski[11]. Jak nam (narodowi) miło, prawda?

Nuncjatura polska rozpoczęła intensywne starania celem namówienia polskiego króla Stanisława Augusta do postawy zgodnej z papieskim zaleceniem, czyli poparcia spisku magnatów domagających się rosyjskiej interwencji wojskowej „celem ratowania ojczyzny”. Udało się to, mającemu wielki wpływ na swojego brata, prymasowi Polski – Michałowi Poniatowskiemu. Przez jednych uważany jest za zdrajcę, a inni widzą w nim reformatora oświatowego i nowocześnie myślącego duchownego. Był politykiem i członkiem ówczesnego establishmentu. Bo jaki to był ksiądz? Miał dwóch naturalnych synów – sam został przeznaczony do stanu duchownego przez rodziców, podobnie jak wielu wtedy. Zmarł podczas insurekcji kościuszkowskiej (1794) ponoć z przerażenia, kiedy warszawski tłum zbudował mu szubienicę pod oknami pałacu. Możliwe też, że podano mu truciznę – był w końcu spokrewniony z królem. Krążył wtedy po Warszawie taki wierszyk o jaśnie niesławnym prymasie: Najpierwsze w Polsce posiadał honory, zdzierał kościoły, przedawał klasztory. Rozpustnik, marnotrawnik, zdrajca swej ojczyzny, by uszedł szubienicy, zginął od trucizny. Czy to jest odpowiedź, kim był?

Bez żadnej wątpliwości zdrajcą był biskup inflancki Józef Kossakowski (współpracownik Massalskiego). Przesłuchiwany, na pytanie o pieniądze przyjmowane od Rosjan za nakłanianie posłów do zdrady, odpowiedział bezczelnie: osoba każdego biskupa święta jest i nietykalna… Pomylił się odrobinę. Powieszony został przed kościołem Świętej Anny w Warszawie. Sławny szewc-generał Jan Kiliński opowiadał, że gdy przyszli go aresztować: sfajdał się ze strachu. Znalazło to potwierdzenie, gdy na miejsce stracenia doprowadzony w samej brudnej bieliźnie został. Insurekcja załatwiała sprawy ze zdradliwymi klechami krótko, a konkretnie. Jeszcze kilku biskupów zakończyło swój żywot z powodu działalności przeciwko NARODOWI POLSKIEMU. Osobiście uważam msze dziękczynne odprawiane z okazji kolejnych rocznic Konstytucji za szczyt bezczelności.

* * *

Kler mocno się przeliczył, albowiem żadnemu z zaborców ani na myśl nie przyszło polski Kościół katolicki popierać czy umacniać. Niemiecki cesarz Wilhelm I nawet urzędowo nakazał zwalczanie zarówno naszego języka, jak i Kościoła. Polskie parafie traciły kapłanów, wierni wchłaniani byli przez protestantyzm. Kler katolicki PO RAZ PIERWSZY W HISTORII był na naszych terenach prześladowany i tak zmuszony został stanąć „z narodem” w jednym rzędzie. Na piedestał trafiali księża stawiający opór zaborcom lub biorący bezpośredni udział w powstaniach. NIESTETY w efekcie doprowadziło to do zmieszania pojęć obrony OJCZYZNY z obroną WIARY (ojców – wiadomo). Do dziś dziwi mnie niezmiernie, że w szkole PRL-u o tym się NIE UCZYŁAM. Ocenzurowana historia? Dzięki której konsekrowani zdrajcy mogli „opokę” udawać i inną „ostoję” polskości! Ostatnie 200–250 lat naszej historii jest kluczowe dla zrozumienia przyczyny, dlaczego Kościół nadal zajmuje w Polsce uprzywilejowaną pozycję.

W okresie zaborów nawet kościelne „cuda” miewały proNARODOWY charakter. Przykładem są między innymi objawienia Maryjne, trwające od czerwca do września 1877 roku w Gietrzwałdzie (wówczas na terenie Prus). Dwóm dziewczynkom w wieku komunijnym ukazała się Matka Boża w formie projekcji na przykościelnym klonie. Dzieci przedłożyły jej różne pytania, głównie osobiste, lecz nie tylko: Czy Kościół w Królestwie Polskim będzie oswobodzony? Czy osierocone parafie na południowej Warmii wkrótce otrzymają kapłanów? Święta Pani, mówiąc do nich nie po aramejsku, jakby się można było po niej spodziewać, lecz po polsku, w gwarze warmińskiej, zapewniła dziewczynki, że Kościół na polskich ziemiach nie będzie prześladowany, uzależniła to od szczerych modlitw wiernych. Pobłogosławiła też pobliskie źródełko i woda z niego, jak gminna wieść niesie, od tego czasu leczniczą ma moc.

Tak o wydarzeniach tych i ich konsekwencjach wspomina sanktuariummaryjne.pl: Wielkie zmiany dokonały się w życiu społeczno-politycznym. Objawienia Matki Bożej uznano jako przebudzenie świadomości narodowej miejscowych Warmiaków i odrodzenie się ich poczucia jedności z Polakami z innych dzielnic. Skoro Przenajświętsza Panienka przemówiła do dzieci warmińskich po polsku to grzechem jest jeśli ktokolwiek języka ojczystego jako daru Bożego się wyrzeka! Argumentem tym posługiwali się działacze narodowi z południowej Warmii, kiedy w 1885 roku podejmowano akcję petycyjną i organizowali wiece w sprawie przywrócenia języka polskiego w szkołach ludowych, potem powtarzano wiele razy w „Gazecie Olsztyńskiej” i przed wyborami do parlamentu pruskiego, kiedy zabiegano o głosy dla polskiego kandydata.

Poza dziewczynkami Świętą Panienkę miały widywać też zupełnie dorosłe kobiety, o których tak napisał biskup Filip Krementz: Największym ich przewinieniem było to, że świadomie symulowały objawienia, wzajemnie się porozumiewały, co i jak miały zeznawać wobec proboszcza i innych przy spisywaniu protokołu. Inicjatorką tych oszustw była Bilitewska, która już od święta Narodzenia Bogurodzicy w r. 1877 nalegała na Wieczorkównę, aby ją powiadamiała o swoich objawieniach. Przychodziła nawet potajemnie w nocy do jej domu, aby się z nią umówić co do szczegółów zeznań, np. co do ilości dusz wybawionych z czyśćca i razem z nią układała fałszywe wypowiedzi św. Józefa, np. co do zatwierdzenia objawień przez biskupa. […] okłamała lekarza, ukrywając przed nim chorobę ojca na epilepsję. Podobnie na pytanie Komisji Biskupiej, czy do samego ślubu zachowała dziewictwo, zataiła grzechy, przez które stała się deflorata. Jej zdaniem wizje Bilitewskiej, jeśli je miała, „mogły być szatańskie”. Skąd pan biskup posiadł wiedzę o nieprzepisowym prowadzeniu się pani przedślubnym? Od miejscowego księdza? A fe, gdzie tajemnica spowiedzi?

Proboszcz, chcąc ratować obie panie od zupełnego ośmieszenia, tak usprawiedliwiał je w piśmie do biskupa: przedtem była zupełnie niedoświadczona, z nikim się nie spotykała, poza domem rodzinnym, szkołą i kościołem nie wstępowała do żadnego domu. Teraz składały jej hołdy wysokie osobistości, hrabiny i księżniczki, które ją nawiedzały w jej domu, nawet w rękę całowały. Nic dziwnego, że zły nieprzyjaciel mógł niespostrzeżenie nakłonić ją do niektórych głupstw. Teraz jej skrucha jest bardzo wielka, całe jej zachowanie jest jasne i szczere. Tak myślę, że jej wizje mogły nie pochodzić od złego ducha. Zdaje się ona całkowicie na wolę Bożą i cieszyłaby się, jeśliby, za czym tęskniła od dzieciństwa, została przyjęta do jakiegoś klasztoru, może jako dziewczyna służebna do klasztoru we Fromborku[12]…

Cóż powiedzieć? Baby zmyśliły wszystko, marząc, aby „zaistnieć” na forum szerszym nieco niż miejscowy rynek, a dzieci fantazjowały, zapewne chciały „COŚ” widzieć/przeżyć na fali religijnego uniesienia. Ot, dziecinne marzenie schwytane w locie. Też byłam dziewczynką w wieku komunijnym i wiem, że takowa niejedno może „zobaczyć”. Zwłaszcza zafascynowana mającymi miejsce 19 lat wcześniej – sławnymi na całą Europę i świat – objawieniami w Lourdes. Jedną z dziewczynek była Basia Samulowska, późniejsza siostra Stanisława – wstąpiła do zakonu i długie lata pracowała w Gwatemali, tam również zmarła w 1950 roku. Osoby, które ją znały jako dorosłą, mówiły, że nigdy nie opowiadała o swoich doświadczeniach z dzieciństwa, a jedynie uśmiechała się, milcząc… Jakoś wcale jej się nie dziwię. Też bym tak reagowała, widząc, jak moje niewinne, dziecięce fantazje rozrosły się do monstrualnego kultu. Wyszło, jak wyszło.

Jednak faktem niewątpliwym jest, że o prześladowaniach Kościoła polskiego zarówno dziewczynki, jak i kobiety MUSIAŁY usłyszeć od kogoś z nim związanego, a rozpropagowanie patriotycznej wymowy tego „cudu” to zasługa w znacznym stopniu kleru. Czyżby im odpowiadało rezydowanie na terenie polskim bardziej niż na pruskim? Mieli rację – mają się dzisiaj u nas jak te pączuchy w maśle. Objawienia gietrzwałdzkie wzmocniły ruchy patriotyczne na Warmii, a samo miejsce stało się celem pielgrzymek. Zresztą jest nim do dzisiaj, goszcząc corocznie około milion wiernych. „Cud” jest nadal oficjalnie uznawany przez Kościół. Bazylika i dom pielgrzyma wybudowane, turystyczno-religijny biznes nadal się kręci aż miło. Podobną rolę w naszych, dzieci z PRL-u, oczach spełniał Jan Paweł II. Na równi religijną, jak i NARODOWĄ.

* * *

Wracając do głównego wątku, 123 lata zaborów zakończyło odzyskanie niepodległości w listopadzie 1918. Pozycja polskiego Kościoła, który mógł się poszczycić udziałem w tym wielkim dziele, uległa znaczącemu wzmocnieniu, co w najmniejszym stopniu nie odpowiadało najważniejszemu architektowi – Józefowi Piłsudskiemu. Niestety był zmuszony się z tym liczyć. Podczas pierwszych powszechnych wyborów w wolnej Polsce (w 1919 roku) prawo głosu otrzymali chłopi (60% społeczeństwa) oraz KOBIETY, a obie te grupy były pod bardzo silnym wpływem kleru! Marszałek musiał uznawać siłę propagandowej tuby z ambon, zdawał sobie sprawę, że jego socjaliści w takich warunkach nie mają szansy na pełnię władzy! Dodatkowo wśród chłopstwa NIEPODLEGŁA POLSKA miała nikłe poparcie. To akurat wcale nie jest dziwne. Pewną dozę wolności, czyli uwłaszczenie, przynieśli im ZABORCY, a nie polscy panowie szlachta, którzy w Konstytucji III Maja nadal odmówili im praw obywatelskich. Chłopom było dokładnie obojętne, jakim językiem mówi ich „władza”, jeżeli tylko była dla nich „dobra”. Wincenty Witos tak napisał w swoich wspomnieniach: Chłopi bali się Polski niesłychanie, wierząc, że z jej powrotem przyjdzie na pewno pańszczyzna i najgorsza szlachecka niewola. Powstania uważali za jakąś potworną zbrodnię, której nawet nie umieli nazwać ani określić, a powstańców za dzikich, pomylonych zbrodniarzy, będących plagą ludności i nieszczęściem dla chłopów.

Sam Piłsudski (w relacji księdza Żongołłowicza) o swoich utarczkach z Kościołem tak mówił w 1934: Stosunki z duchowieństwem polskim są bardzo ciężkie. […] biskupi chcieliby zabrać wszystko – majątki, władzę, rząd, «całą Polskę». Niczym nie można ich zadowolić, nasycić… A pazerność kleru była prawdziwym problemem społecznym w Polsce przedrozbiorowej! Ceny za pogrzeb kształtowały się w niektórych miejscach na poziomie astronomicznie wysokim. Proboszczowie życzyli sobie opłat za każde uderzenie w dzwon, każdą świecę przy katafalku, użycie krzyża czy chorągwi kościelnych… i tak dalej. W efekcie cena ZNACZNIE przekraczała nawet kościelny oficjalny taryfikator[13], którym biskupi, widząc zanikające poparcie dla Kościoła w upadającej Rzeczypospolitej, bezskutecznie próbowali ograniczyć pazerność klechów. Nic dziwnego, że zdarzało się pokątne, poza cmentarzem, grzebanie zmarłych, szczególnie wśród zbiedniałej szlachty i wyzyskiwanego chłopstwa. Oto jak powstawał olbrzymi majątek, który dekret Bieruta skonfiskował, a TERAZ „wolna” Polska „zwraca” Kościołowi. Na remont starszych szpitali ciągle brakuje pieniędzy, ale na to są. Całe szczęście, że wówczas wszystkiego nie udało im się wyszarpać, bo dzisiaj kwity chyba na całą Polskę mieliby. Zawzięty spór wybuchł po śmierci Marszałka. Krakowski arcybiskup za nic nie chciał się zgodzić na pochówek w wawelskiej krypcie. Osobiście uważam za skandal absolutny, by o miejscach tak świętych dla narodu, jak to konkretne, decydowali funkcjonariusze wyznaniowi! Zupełnie jakby to była ICH własność prywatna!

Ksiądz Żongołłowicz, już jako wiceminister do spraw wyznań religijnych i oświecenia publicznego (w latach 1930–1936), powiedział: pozycja Rządu idącego na ustępstwa klerowi nie przyczynia się do pokojowego współżycia Państwa i Kościoła i – wydaje się to paradoksem – w miarę ustępstw pogarsza się stosunek, przechodząc w czynną walkę kleru z Rządem, w ustawiczny wzmożony agresywny wysiłek kleru do zastąpienia Rządu w Państwie przez ujęcie w ręce władzy świeckiej. Normalny stosunek się układa, gdy z obu stron jest równa agresywność i równowaga sił[14]. Czy to nam czegoś nie przypomina?

Dwudziestoletni moment wolności Rzeczypospolitej to był błysk – zbyt krótki dla zbudowania choćby w miarę rzetelnej państwowości, a już wybuchła II wojna światowa. Niektórzy uważają nawet, iż to była kontynuacja tej poprzedniej, gdyż dopiero ona zniosła feudalne przywileje i klasowe nierówności w Europie, tworząc ją niejako na nowo. Niestety, dzieląc jednocześnie żelazną kurtyną, za którą my, Polacy, utknęliśmy na kolejne 45 lat Polski Ludowej pod okupacją radziecką. Kościół, wydawało się, że utknął wraz z nami. Jednak niejako „przy okazji” zyskał w komunistach wroga, którego pozornie zwalczając, mógł sprawiać wrażenie stania po stronie narodu. „Zastępcza ojczyzna” dla ludu z watykańskimi przywilejami dla kleru, jak zawsze. Ale o tym cicho sza. Nawet dzisiaj niewiele wiadomo.

SOCJALIZM w powojennej Polsce nie tylko wieś zelektryfikował, ale też analfabetyzm wyplenił, powszechną edukację wprowadzając i nie jest dziwne, że stał się dla kleru pierwszoplanowym wrogiem. Urodzona w trakcie II wojny światowej Mama moja powtarzała, że gdyby nie zmiana ustroju – ona sama jako trzecie, najmłodsze dziecko, a co gorsza dziewczynka, najwyżej w polu robić mogłaby lub zakonnicą zostać, a nie szkoły kończyć, usamodzielnić się i wyprowadzić do Warszawy. Rodziców „na gospodarce” po prostu nie byłoby stać na jej wykształcenie.

Jednak wiedza i umiejętności to jeszcze nie wszystko. Pytanie smutne brzmi: dlaczego, nawet obecnie, niektórzy ze swojego rozumu tak niewiele korzystają? Dlaczego pozwalają się traktować, jakby wciąż chłopami pańszczyźnianymi byli? Dlaczego ciągle Polacy często „wierzą” bardziej w księdza niż w Boga? Nie znają Ewangelii? Myślenie aż tak nie boli. Obu stron to dotyczy zresztą, bo nadal trafiają się księża nawiedzeni czy raczej prymitywni do tego stopnia, by ręce swoje za święte uważać, które chętnie by do całowania nadstawili, twierdząc, jakoby ta niehigieniczna czynność mogła skutkować łaską odpustu grzechów spływającą na całującego! Albowiem dzięki święceniom są to dłonie samego JEZUSA, a nie pulchne łapki księżula Tomka Jochemczyka, którymi być może masturbował się dziś rano jeszcze przed brewiarzem. Fuj. Sama nie dałabym wiary, że ktoś może podobne bzdury wygadywać na trzeźwo (chyba), publicznie, w telewizji, gdybym nie zobaczyła na własne oczy i nie usłyszała na własne uszy – od stycznia 2020 filmik krąży po sieci ku uciesze gawiedzi, na YouTube jest dostępny na kanale wRealu24.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ciąg dalszy dostępny w pełnej wersji książki.

[1] Doktor Kościoła, https://pl.wikipedia.org/wiki/Doktor_Ko%C5%9Bcio%C5%82a [dostęp: 18 III 2022].

[2] Mykwa. Gmina Wyznaniowa Żydowska w Warszawie, https://warszawa.jewish.org.pl/pl/religia/mykwa/ [dostęp: 1 II 2022].

[3] Św. Augustyn, Listy. List 34. do Euzebiusza, tłum. ks. dr hab. Wacław Eborowicz.

[4] Tomasz z Akwinu, Scriptum super sententiis.

[5] Kinga Filipek, Marek E. Marcyniak, Seksuologia demonologiczna w XV-XVIII stuleciu, 2007.

[6] Ujawniamy nieznany rękopis Naczelnika. Autor: Marian Skrzypek, historyk filozofii i religii, badacz myśli francuskiego i polskiego Oświecenia, laureat francuskich Palm Akademickich, https://www.tygodnikprzeglad.pl/kosciuszko-o-religii/ [dostęp: 5 II 2022].

[7] Listy, tłum. Wojciech Kania, Tarnów 1987.

[8] Bardzo dobry opis tej funkcji: https://pl.wikipedia.org/wiki/Prezbiter [dostęp: 13 II 2022]

[9] „Kwartalnik Historyczny”, R. LXXII, nr 4, 1965.

[10] Ferdinando Maria Saluzzo (ur. 20.11.1744, zm. 03.11.1816) – włoski kardynał, biskup tytularny Kartaginy, nuncjusz apostolski w Rzeczypospolitej w latach 1784–1794.

[11] Por. Otton Beiensdorf w książce Papiestwo wobec sprawy polskiej w latach 1772–1864.

[12] Wszystkie cytaty dot. wydarzeń w Giedrzwałcie z 1877 roku: Historia. Objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie. Autor wstępu: Bp Jan Obłąk, http://sanktuariummaryjne.pl/page/24/historia [dostęp: 3 II 2022].

[13] Cenniki przebadał ks. prof. Henryk Karbownik, wnioski opisał w Ofiara iura stolae na ziemiach polskich w latach 1285–1918.

[14] Cytaty z wypowiedzi ks. Żongołłowicza pochodzą: Jarosław Kuisz, Niepodległość Polski musi prowadzić do laicyzacji, https://kulturaliberalna.pl/2020/11/17/kuisz-niepdleglosc-musi-prowadzic-do-laicyzacji/ [dostęp: 5 II 2022].

Kobiety nie powinny przemawiać, gdyż noszą na wargach piętno Ewy, która przypieczętowała los mężczyzny

– stwierdził papież Honoriusz III (pontyfikat: 1216–1227).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Kobiety ze swej natury są przeznaczone do wspólnych uciech…

– Wykombinował niejaki Karpokrates,

żyjący w II wieku w Aleksandrii, założyciel gnostyckiej sekty.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Nauczać zaś kobiecie nie pozwalam ani też przewodzić nad mężem, lecz chcę, by trwała w cichości. Albowiem Adam został pierwszy ukształtowany, potem – Ewa. I nie Adam został zwiedziony, lecz zwiedziona kobieta popadła w przestępstwo.

– Fragment z 1 Listu Pawła do Tymoteusza (2, 11–15).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Czerwona zaraza po naszej ziemi na szczęście nie chodzi.

Co wcale nie znaczy, że nie ma nowej, która chce opanować

nasze dusze, serca i umysły. Nie marksistowska i bolszewicka,

ale zrodzona z tego samego ducha – neomarksistowska.

Nie czerwona, ale tęczowa

– powiedział biskup, metropolita krakowski, Marek Jędraszewski,

dnia 1 VIII 2019 w homilii wygłoszonej w Kościele Mariackim

z okazji 75. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Warunkiem istnienia dyktatury jest ciemnota tłumu, dlatego dyktatorzy bardzo o nią dbają, zawsze ją kultywują. I trzeba całych pokoleń, aby to zmienić, aby wnieść światło. Nim to nastąpi, często ci, co obalili dyktatora, mimowolnie i wbrew sobie działają jako jego spadkobiercy, kontynuując swoją postawą i sposobem myślenia epokę, którą sami zniszczyli

– napisał Ryszard Kapuściński w książce Szachinszach.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Etyka Arystotelesa wynikała w dużym stopniu z jego teorii bytu, ale także była wypracowana na drodze praktycznych obserwacji. Rozumiał on cnotę (gr. aretí, αρετή) jako dążenie do doskonalenia swojej formy, czyli duszy. Dopiero gdy ta osiągnie optymalną, przeznaczoną dla danej jednostki postać, to wtedy jednostka ta osiągnie trwałe szczęście[126].

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

[126] https://pl.wikipedia.org/wiki/Arystoteles [dostęp: 9 II 2022].

Jak ostrzegał św. Mateusz (Mt 7, 1–2): Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni. Jakim sądem sądzicie, takim będziecie sami osądzeni…

zykowałam do druku tę książkę, gdy nagle, niespodziewanie zmarł mój Tata. Ta sama ciocia, która rozpaczała na cmentarzu, gdy musiała samodzielnie pochować swego brata, niemal histerycznie zareagowała na informację, że chcę zrobić świecką ceremonię. Bo nie życzę sobie batmana wymachującego kropidłem nad MOIM Tatą. No nie, tak nie powiedziałam – chyba trupem by mi na miejscu padła! Niemniej sens mojej wypowiedzi był podobny. Przekonanie jej wymagało ode mnie pewnego wysiłku. Z nadal żywym, pomimo upływu ponad dziesięciu lat, bólem, powiedziała: A pamiętasz, jak ksiądz potraktował wujka… Jednak ŚWIECKA ceremonia wydała się jej być NIEMOŻLIWA do zaakceptowania. Bo taka jest NASZA tradycja. Może. Ale nie moja. Już NIE. Zrobiłam Tacie piękną ceremonię. Osobiste pożegnanie skupione na osobie zmarłego. Prawdziwy pogrzeb, a nie lodowaty kościół, szopka, gusła i zrzutka na tacę od zgromadzonych, zupełnie jakby ksiądz nie skasował wcześniej „co łaska” za fatygę, ale nie mniej niż…

Bazową lekturą, z której garściami czerpałam podczas pisania książki, jest Biblia Tysiąclecia (oraz w mniejszym stopniu Biblia Warszawska) autorów licznych, nieznanych lub nie do końca pewnych.

Otton Beiensdorf, Papiestwo wobec sprawy polskiej.

Catherine Blackledge, Historia waginy.

Jacob Burckhardt, Czasy Konstantyna Wielkiego, przekł. Paweł Hertz.

Paweł Choisard, Św. Tomasz z Akwinu i Astrologia, przekł. dr St. Kostka.

Ignacy Ryszard Danka, Pierwotny charakter Apollina i Artemidy.

Erich von Däniken, Wspomnienia z przyszłości.

Bart D. Ehrman, Nowy Testament, Prawda i fikcja w Kodzie Leonarda Da Vinci, Przeinaczanie Jezusa: kto i dlaczego zmieniał Biblię, Naśladowcy Jezusa: prawda i fałsz Piotr, Paweł i Maria Magdalena.

Mircea Eliade, Historia wierzeń i idei religijnych.

Euzebiusz z Cezarei, Życie Konstantyna, przekł. T. Wnętrzak.

Etienne Gilson, Tomizm. Wprowadzenie do filozofii św. Tomasza z Akwinu.

Tomasz Graff, Stosunki polski ze stolicą apostolską na tle wyboru pseudopapieży – od czasów wczesnopiastowskich do soboru pizańskiego. Wybrane aspekty i zarys problematyki, Zeszyty naukowe U.J. MCCLXV1I, 2004, „Prace Historyczne” z. 131.

Jan Paweł II, Wstańcie, chodźmy!, Elementarz Teologii Ciała, Redemptoris Missio oraz inne listy i encykliki, które papież popełnił.

Henryk Karbownik, Ofiara iura stolae na ziemiach polskich w latach 1285–1918, Lublin 1995.

Sławomir Koper, Miłość, seks i polityka w starożytnych Grecji i Rzymie, Tajemnice i sensacje świata antycznego, Śladami pierwszych Piastów.

Zenon Kosidowski, Gdy słońce było bogiem.

Zygmunt Kubiak, Mitologia Greków i Rzymian.

Adam Leszczyński, Ludowa historia Polski.

Raymond A. Moody, Życie po życiu.

Andrzej Nowicki, Studia nad Łyszczyńskim, „Euhemer – Przegląd Religiozawczy” nr 2 (148), 1988.

Orygenes Przeciw Celsusowi, tłum. Stanisław Kalinkowski.

Ojciec nie taki święty. O papieżu, który erotyką się parał, Kulturawplot.pl

Jan Parandowski, Mitologia: wierzenia i podania Greków i Rzymian.

Tomasz Pietras, Krwawy wilk z pastorałem. Biskup krakowski Jan zwany Muskatą.

Platon, Uczta, Fedon, Fajdros.

Joshua Roy Porter, Zaginiona Biblia.

Giovanni Reale, Historia filozofii starożytnej.

Timothy Snyder, Czarna ziemia. Holokaust jako ostrzeżenie.

Ewa Stawicka, Proces Jana Husa, Palestra 40/5–6(461–462), 75–83, 1996 r.

Jerzy Strzelczyk, Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian.

Święty Tomasz z Akwinu różne dzieła, fragmenty dostępne:

www.corpusthomisticum.org.

Mirosław Tryczyk, Miasta śmierci. Sąsiedzkie pogromy Żydów.

Wojciech Tochman, Dzisiaj narysujemy śmierć.

Steven Weinberg, Pierwsze trzy minuty.

Józef Wielowski, Sprawa Kazimierza Łyszczyńskiego.

Tomasz Wiślicz, Zarobić na duszne zbawienie. Religijność chłopów małopolskich od połowy XVI do końca XVIII wieku.

Hanna Zaremska, Żydzi w średniowiecznej Polsce Gmina Krakowska.

Od autorki

Antyspowiedź

Edukacja seksualna po KATOLICKU

Jawnogrzesznice i BĘKARTY

Ewa Zpsiegoogona i inne Wiedźmy

Boscy odmieńcy

Trzeba ruszyć doopę do biblioteki

Święty Kremówka

Apostazja dobrej chrześcijanki

Zakończenie

Źródła