Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

1. Wybieram własną drogę

2. Zrozumieć, co mówi ciało

• Poznaj swoje ciało i jego język

3. Umysł – niezapisana karta

• Poznaj swój umysł

4. Rozpalam światło duszy

• List od mojej duszy

5. Ścieżki powrotu do źródła

• Oczyszczenie

• Przebaczenie

• Wdzięczność

• Intuicja – moja prawda

6. Smak tworzenia własnych zasad, czyli zmieniam swoją narrację

• Joga kundalini w moim codziennym życiu

• Czas na słuchanie siebie. medytacja

• Kryja wewnętrzna witalność i wytrzymałość

• Przez żołądek do serca

• Moja misa zdrowia

• Natura moim domem, inspiracją, źródłem

7. Cud życia

8. Inspiracje na siedem dni tygodnia, przepisy

9. Podziękowania

10. Bibliografia

Treści zamieszczone w książce służą edukacji. Nie mogą być traktowane jako profesjonalna porada lekarska, diagnostyka czy leczenie. Każdy problem zdrowotny należy konsultować z lekarzem. Autor nie bierze odpowiedzialności za sposób wykorzystania podanych informacji.

Copyright © by Beata Abramczyk 2022
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2022

Wydawca: NATALIA GOWIN

Redakcja: EWA CHARITONOW

Korekta: LENA MARCINIAK-CĄKAŁA / Słowne Babki, IZABELA JESIOŁOWSKA

Projekt graficzny okładki i makiety, skład i łamanie: EWA TOMASIK

Zdjęcia: MARCIN ABRAMCZYK str. 6, PAWEŁ BONDARCZYK str. 84

Pozostałe zdjęcia BEATA ABRAMCZYK

Grafiki: iStock

Grafika na okładce: iStock

Warszawa 2022
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67157-56-8

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl
facebook.com/wydawnictwoluna
instagram.com/wydawnictwoluna

Konwersja: eLitera s.c.

.

Rozdział 1

WYBIERAM WŁASNĄ DROGĘ

Czas pędzi tak szybko, że zastanawiam się, czy wiemy, kiedy żyjemy naprawdę, a kiedy nam się tylko wydaje.

Kiedyś, będąc w górach, podchodziłam już mocno zmęczona pod szczyt. Natura oferowała mi pejzaż z widokami jak z Narnii. Idąc, słyszałam ciszę przerywaną śpiewem ptaków, już niby wiosenną, choć wszystko wokół mnie wciąż skrywał lód. Słyszałam szum potoku, który niebawem okazywał się szumem spadających z drzew drobnych lodowych kryształków. Ta niesamowita przestrzeń, ta pustka i poczucie współistnienia z chwilą dawały mi niezwykłe uspokojenie, wyciszenie.

I właśnie w takim czasie, w podróży, pomyślałam o swojej drodze, którą przebyłam przez ostatnich siedem lat. Jak bardzo zmieniła ona mnie i moje zasady, które kiedyś były wyznacznikami umownego dobrego życia.

Reguły, schematy tak często powielane przez pokolenia piszą scenariusze nam wszystkim.

Jako dzieci nie zastanawiamy się nad nimi. Kto je stworzył i dlaczego je naśladujemy na wzór innych. Obserwujemy, na przykład, starsze rodzeństwo, rodziców, babcie, dziadków. „Ach, żebym miała już tyle lat co oni!”, myślimy. Jako nastolatkowie chcemy być dorośli, decydować w pełni o sobie, a jako osoby dorosłe zachłystujemy się wolnością wyboru. Ale tylko na chwilę. Szybko powracamy do utartych schematów, tych, których nauczyliśmy się, żyjąc w społeczności. Ktoś zadecydował za nas, co jest dobre, jak mamy się zachowywać, jak żyć – a my wpasowujemy się w te normy, instrukcje, dogmaty. Nieustannie słyszymy, że życie jest trudne i ciężkie. Że magiczny sukces wymaga od nas ciągłej pracy. Pracujemy więc – coraz więcej i więcej. Bierzemy na siebie coraz więcej i więcej obowiązków. Nie możemy zwolnić, bo konkurencja czeka za rogiem. Nie możemy okazać słabości – przecież damy radę zająć się dziećmi, pracą, domem, psem, rodzicami i czym tam jeszcze. Musimy, zwłaszcza my, kobiety, przy tych wszystkich obowiązkach być zadbane, uśmiechnięte, pełne wigoru, dowcipu i miłości. Mieć czas na samorozwój, pasje i pomoc charytatywną.

Pragniemy, aby nasze życie toczyło się spokojnie, bezpiecznie, szczęśliwie. Ale szukamy tego wszystkiego na wzór innych – próbując gromadzić dobra materialne, które mają nam zapewnić bezpieczeństwo. Bazujemy na naszej pracy, pozycji, karierze, pieniądzach, nauce. Nasz świat jest wypełniony po brzegi gadżetami, chęcią posiadania coraz to lepszych, droższych rzeczy, wkładanych nam do rąk przez reklamy. Nasz rozwój przebiega jednotorowo, ścieżką, która ma nas ubogacać dosłownie. A nasz świat duchowy, ten prawdziwy, głęboko ukryty w nas samych, tylko czasami przedziera się przez zasłonę tej mgły. Rodzina służy nam jako platforma do tworzenia złudnego świata, który sobie wymarzyliśmy, i równocześnie jako przestrzeń do odreagowywania naszych frustracji i niespełnionych marzeń. Najczęściej szukamy winnych w partnerach, rodzicach, dzieciach. Koło się toczy, a my w tym szalonym wirze gubimy instynkt, nasz kod najbliższy naturze.

Czy takie postrzeganie świata jest ci znajome? Czy nie uważasz takich zachowań za wariactwo? A czy możesz – i chciałabyś – powiedzieć im STOP?

Wpojonym nam zasadom, które tak mocno wrosły, wpisały się w naszą codzienność, uwierzyliśmy, że tak ma być. I jeszcze jesteśmy dumni z siebie, że dajemy radę je dźwigać i pokonywać kolejne poprzeczki. Kiedy coś się wali, stajemy do walki, a zgliszcza po niej skrzętnie zamiatamy i zamykamy w sobie głęboko.

Żyjemy w nieustannym konflikcie ze sobą, często nie mając o tym pojęcia.

Nasze przebodźcowane ciało, przebodźcowany umysł są tak bardzo obciążone, że nie ma możliwości, by na dłuższą metę działały dobrze. Odczuwamy coraz silniejszy niepokój, towarzyszą nam gonitwa myśli, lęk, stres, frustracja. Chorujemy, wszystko nas boli i wytrąca z utartych, schematycznych codziennych torów.

Jesteśmy coraz bardziej zagubieni, nieporadni i bezsilni. Tracimy kontakt ze sobą. Próbujemy te nasze napięcia w ciele i umyśle leczyć „nagrodami”: modnymi ciuchami, fast foodami, słodyczami, alkoholem, papierosami, przetworzonym jedzeniem.

Niestety, życie w takim kołowrotku odziera nas z tego, co mamy najcenniejsze – z naszego zdrowia, naszej wrażliwości, wreszcie intuicji, która nie jest w stanie podpowiedzieć nam, czego naprawdę potrzebujemy i co nas faktycznie uszczęśliwi i doprowadzi do dobrostanu.

Zrozumiałam ten mechanizm siedem lat temu. Dzięki mojemu ciału, które jasno dało mi odczuć, że muszę dokonać zmian. Opisuję to dokładnie w moich trzech książkach Hashimoto. Droga do uzdrowienia siebie, Twoja mapa odporności. Poznaj siebie na nowo, czy Hashimoto. Twoje cztery pory roku.

Dziś podążam własną drogą. Wkroczyłam na nią, bo zmieniłam obowiązujące w mojej ówczesnej codzienności reguły i zasady. Ale żeby tak się stało, abym nauczyła się żyć swobodnie i w poczuciu pełnej wolności, musiałam zagłębić się w siebie.

Odkąd wkroczyłam na ścieżkę świadomego życia, wybieram to, co mi służy, a odrzucam wszystko, co odbiera mi zdrowie i moc.

Odnalazłam klucz do przemian i uzdrowień dających nam pełnię życia. Dlatego pragnę zaprosić cię na wędrówkę w przestrzeń własnego ciała, umysłu i duszy, która pozwoli ci zrozumieć, dlaczego jest to takie ważne. Podpowiedzieć ci, jak dotrzeć do własnego źródła mocy i jakimi narzędziami czy technikami możesz się wspierać każdego dnia. Ja przez te wszystkie lata – do dzisiaj – stosuję je, ale i poszukuję aktywnie nowych. Od tamtego czasu są ze mną: joga nidra, refleksologia, joga kundalini, medytacja, modlitwa, mantry, pranajama, pisanie dziennika. Nastąpiła również ewolucyjna zmiana w mojej kuchni, w całym moim podejściu do codzienności. Wykorzystywanie energii w świadomym celu i otaczanie się naturą przyniosły – i przynoszą nadal – niewyobrażalne efekty w moim życiu. To, czego doświadczam, jest moją podróżą, w której zawsze liczy się tu i teraz: aktualny oddech, aktualne doświadczenie, zapis aktualnego dnia, odpuszczenie, przebaczenie, wdzięczność, ufność, miłość i niesienie w świat dobra.

Jeżeli chcecie podążyć moją ścieżką – zapraszam.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki