Drodzy Czytelnicy,

Ida pojawiła się w Pozory mylą, powieści, w której głównym bohaterem jest Cort Grier, i tam też zarysowałam jej postać. Jednak Ida Merridan w dużym stopniu zaprzeczyła stworzonemu przeze mnie wizerunkowi jej osoby. Poprzedzające fabułę Pozory mylą tragiczne losy Idy zafascynowały mnie, i coraz lepiej poznając tę niezwykłą kobietę, zaczynałam lepiej rozumieć jej prawdziwe oblicze. (Nie jestem niespełna rozumu. U większości pisarzy obserwuję różne dziwaczne interakcje z bohaterami utworów, którzy w miarę powstawania powieści stają się coraz bardziej realnymi postaciami funkcjonującymi w coraz bardziej realnym środowisku).

Pokochałam Jake’a McGuire’a, ledwie go dostrzegłam w Dwoje w Montanie, i aż do tej pory przyszło mi czekać na opowieść, która byłaby dla niego odpowiednia. Ida i Jake zapałali do siebie wzajemną niechęcią, a nawet wrogością, lecz to się zmieniło dzięki awarii jaguara. Dwoje boleśnie doświadczonych przez życie ludzi odnalazło siebie, a mnie sprawiło prawdziwą przyjemność, że mogłam opowiedzieć o ich wspólnych losach.

Mam nadzieję, że książka się spodoba. W miarę upływu lat (muszę przyznać, ukończyłam ich siedemdziesiąt cztery), które wypełniłam już z górą dwustoma powieściami, czasami powtarzam pomysły fabularne. I nie należę bynajmniej do pisarskiej elity. Mieszkam w bardzo małym, cudownym podgórskim mieście w północnej Georgii, a jako osoba niepełnosprawna fizycznie dość rzadko mogę wychodzić na zewnątrz. Jim, którego zdrowie szwankuje o wiele bardziej, i ja pozostajemy w domowym zaciszu, dla rozrywki oraz interakcji grając od czasu do czasu na komputerach. I za życiem ogółu niezbyt nadążamy. Dlatego piszę o tym, co poznałam – o niewielkich wspólnotach, gdzie wszyscy się znają, gawędzą po sąsiedzku ponad płotami i potrafią przyjaznym gestem ręki obdarzyć każdą osobę przechodzącą obok domu. Wyprowadzam psa, czeszę koty i pielę ogródek. Oto mój świat.

Dziękuję Wam za życzliwość, za modlitwy i miłość, za to, czym Wy wszyscy tak hojnie mnie obdarzacie. Chciałabym dawać Wam więcej niż po kilka książek w roku. Dbajcie o siebie, wzajemnie okazujcie sobie miłosne przywiązanie, bądźcie też bezpieczni. Pozostaję Waszą największą fanką.

Ściskam Was mocno,

Darzymy miłością lekarzy, którzy opiekują się nami, i kochamy ludzi doglądających naszych innych pociech, mianowicie istotek rozpoznawalnych po sierści. Jesteśmy wdzięczni weterynarzom, zootechnikom i całej reszcie. Moją domową fauną zajął się doskonały personel lecznicy dla zwierząt Northeast Veterinary Hospital w mieście Cornelia. Poświęcam moją książkę właśnie tamtejszym pracownikom, a należą do nich: dr Doug i dr Cecily Nieh, Hollis, Debbie, Wynn, Amber, Zach, Rene, Taylor, Emma, Shannon, Jenna, Madi, Diane, Marissa, Mariah i Chris. Jesteście po prostu cudowni.

Z głęboką wdzięcznością muszę ponadto wspomnieć o naszych przyjaciołach w Cornelia Veterinary Hospital, którzy uratowali w minionych latach tyle miłych nam istotek.

Wszystkich Was kocham. Dziękuję za to, co robicie dla miłośników zwierząt, gdziekolwiek tacy się znajdują!

Rozdział pierwszy

Popijając kawę w kafejce, Jake McGuire zadumał się głęboko nad swoim życiem.

Szczerze cieszył się na myśl, jak potoczyły się losy Miny. Poślubiła pochodzącego z Teksasu Corta Griera, który okazał się bogatym, szanowanym i wpływowym hodowcą bydła. Dla Miny jego prawdziwa pozycja społeczna i biznesowa okazała się nie lada niespodzianką, bo poznała Corta jako zwyczajnego kowboja, który pomagał swemu kuzynowi, Bartowi Riddle’owi, prowadzić ranczo pod miastem Catelow w stanie Wyoming.

Historia ich miłości może wprawić w zdumienie. Mina była znaną autorką powieści romantycznych, ale jej największą pasją było uczestnictwo w niebezpiecznych misjach realizowanych przez oddział profesjonalnych najemników. Ci ludzie wzięli ją pod swoje skrzydła, dzięki czemu mogła od podszewki poznać tajniki tej fascynującej i niebezpiecznej profesji. Cort Grier nie wiedział o tym, a sam też nosił maskę, udając ubogiego kowboja. Jego rzeczywisty status Mina poznała dopiero po ślubie, a Cort dowiedział się, czym naprawdę zajmuje się jego żona, w jeszcze bardziej zaskakujący sposób. Otóż gdy przybyła na ranczo męża, skrzyknęła zaprzyjaźnionych najemników do walki z grasującą w tych okolicach groźną bandą przemytników. Mina i Cort musieli bardzo się postarać, by stworzyć dobry związek, ale można przy tym powiedzieć, że niezależnie od początkowych trudności, wyglądało to tak, jakby szczęście po prostu było im pisane. A niedawno urodził im się synek Jeremiah.

Wprawdzie Mina jest właścicielką rancza w Catelow, ale zostawiła je pod zarządem ojca i zamieszkała z Cortem oraz synkiem w ogromnej rodzinnej posiadłości małżonka, która położona jest w Latigo na zachodzie stanu Teksas.

Owszem, Jake cieszył się, że taki los przypadł Minie w udziale, ale zarazem był głęboko zasmucony. Darzył Minę prawdziwą miłością i bardzo go zabolało, że nie skusił jej swoim bogactwem i wysoką pozycją społeczną, którą sobie wywalczył ciężką pracą. Po raz pierwszy naprawdę się zakochał, niestety umiłowana kobieta ofiarowała swe uczucia innemu mężczyźnie.

Jake mógł powrócić na farmę hodowlaną, którą prowadził w Australii razem z kuzynem Miny, Roganem, ale pożary buszu mocno zagrażały ich wielkim stadom. Poza plagą ognia, po części będącej skutkiem celowych podpaleń, panowała wyniszczająca susza i brakowało paszy. Rogan uważał, że wyjdą na prostą, jeśli sprzedadzą sporo trzody czystej krwi. Jake od jakiegoś czasu przebywał w Stanach, żeby zaradzić niepomyślnej sytuacji finansowej i zatrudnić fachowców do ratowania ogromnej australijskiej posiadłości przed pożarami i ulokowania ocalałego bydła w bezpiecznym miejscu.

Wyniszczający żywioł okazał się mniejszym ciosem dla Jake’a niż dla Rogana, który szczerze pokochał Australię i tamtejszą posiadłość. Był też właścicielem olbrzymiego rancza w pobliżu Catelow, ale ponieważ nienawidził zim i śniegu, spędzał w rodzinnym domu tylko cieplejsze miesiące, a przez pozostałą część roku posiadłością zajmował się zarządca.

Chyba że dobytku pilnował Jake, którego coraz bardziej irytowały wyjazdy ze Stanów. Tęsknił do Catelow, a gdy został przewodnikiem Miny Michaels po mieście, a także zabierał ją na wypady do znanych pięciogwiazdkowych restauracji w innych stanach, szybko doszedł do wniosku, że wszędzie może być dobrze, ale w ojczyźnie najlepiej. I opuszczał ją z coraz większą niechęcią.

Właściwie głupio myślał, bo przecież Minę stracił i żadna inna kobieta nie wiązała go z krajem. Popijając kawę, spoglądał w głąb filiżanki, jakby tam były zapisane odpowiedzi na jego rozterki. Czuł się jeszcze bardziej samotny niż wiele lat temu, gdy zmarli jego rodzice. W tamtej chwili był ich jedynym dzieckiem, bo jego starszy brat zginął tragicznie, a innego rodzeństwa nie miał. Brakowało mu matki, ale o ojcu nigdy nie wspominał choćby słowem. I nie miał żadnych krewnych.

Pragnął mieć dzieci, dlatego tak bardzo zabiegał o względy Miny i wbrew wszystkim znakom na niebie i ziemi łudził się nadzieją, że zdoła pokonać właściciela rancza w Teksasie. Ale tak się nie stało. Jake chodził po świecie ze złamanym sercem, choć nie dawał tego po sobie poznać, natomiast salonowe lwice z Catelow, głównie Pam Simpson, za wszelką cenę próbowały go wyswatać, mniej lub bardziej nachalnie zwracając uwagę Jake’a a to na gorące wdówki, a to na szukające nowej szansy rozwódki. Owszem, miewał przelotne romanse, ale w końcu takie pseudozwiązki nie tylko go znużyły, lecz i zniesmaczyły. Wreszcie zaczęło do niego docierać, co tak bardzo atrakcyjnego widzą w nim kobiety. Po pierwsze pieniądze, po drugie pieniądze, a dopiero potem całą resztę. Choć nic dziwnego, że tak go postrzegały, bo nadzwyczaj hojnie obdarzał te, z którymi się spotykał. Po prostu stać go było na brylanty, pięciogwiazdkowe hotele i restauracje, a także na zagraniczne podróże prywatnym odrzutowcem. Ale od jakiegoś czasu coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że nie tyle uwodzi, co kupuje partnerki. Albo, jak sam to kpiąco określał na własny użytek, brał je na jakiś czas w dzierżawę.

Gdy pogodzony z tą myślą dość głośno chrząknął, zgromadzeni przy kontuarze i czekający na swoje zamówienia ludzie omietli go spojrzeniami, a pewna kobieta utkwiła w nim wzrok.

Jake znał ją. Była to Ida Merridan, mieszkająca w miasteczku rozwódka, która wprost olśniewała urodą. Miała gęste, ale krótko ścięte czarne włosy, błękitne oczy, niesamowicie długie rzęsy i zabójczą figurę. Innymi słowy, wyjątkowo atrakcyjna kobieta. Jednak Jake miał z nią pewien problem, a mianowicie irytował go jej styl życia. Ktoś ogólnikowo mógłby określić go jako swobodny, lecz Jake był bardziej precyzyjny i nazywał rozwiązłym. Intensywnie plotkowano, że Ida kolekcjonuje mężczyzn jak lalki, a gdy partner zaczyna ją nudzić, natychmiast go porzuca. Mówiono też, że dwukrotnie brała ślub. Pierwszy mąż zmarł, a o drugim wiedziano tylko tyle, że był i że się z nim rozwiodła.

Zanim zauroczyła go Mina, Cort Grier flirtował z Idą. Jake widział ich, jak przyklejeni do siebie tańczyli na pewnej imprezie, natykał się także na nich, gdy przyjeżdżał do miasta, a zdarzało mu się to dość często. Zamożny hodowca bydła i wesoła rozwódka nie kryli się ze swoim romansem, który zresztą trwał niezbyt długo. Panowała powszechna opinia, że Ida nie wybrzydza w doborze partnerów, łapie tego, który jest pod ręką, zabawia się z nim przez jakiś czas, a potem następuje krótkie „adiós”.

Jake, delikatnie mówiąc, nie przepadał za takimi kobietami. Tak było dziś, i zarzucał sobie z tego powodu obłudę, bo przed laty prowadził hulaszcze życie. A teraz, siedząc w kawiarni i udając obojętność, odwrócił wzrok od przenikliwych oczu Idy i dalej sączył kawę.

Nieraz wspomina się o podwójnych standardach, o tym, że mężczyźni uprawiają seks, gdy tylko zdarzy się okazja, a kobiety za to samo są karane. Warto jednak pamiętać, że sto pięćdziesiąt lat temu istniało racjonalne wytłumaczenie tego stanu rzeczy, bo nie znano jeszcze skutecznej metody kontroli urodzeń. Małżonek nie skąpił zainteresowania innym partnerkom, by nie narażać swej małżonki na kolejne ciąże w rytmie „co rok prorok”, przez co mogłaby nie dożyć nawet czterdziestki. Jake zastanawiał się, ile współczesnych kobiet choć trochę wie o tamtych czasach, wątpił też, by wiele z nich uświadamiało sobie, że przynajmniej niektóre obyczaje społeczne wyrastają z konkretnych uwarunkowań i dlatego są uzasadnione. Hm, bywają po trosze uzasadnione, skorygował się w duchu.

Zerknął na Idę Merridan, która obdarzyła uśmiechem pracowniczkę lokalu, płacąc za jedzenie na wynos. Nie lubił jej, a ona o tym wiedziała. Swoją opinię o niej wyraził niedwuznacznie na imprezie, w której przed tygodniem wzięli udział. Gospodyni, amatorka swatania, zadziałała w swoim stylu i jako para znaleźli się na parkiecie. On świetnie czuł w tańcach latynoskich, ona również, niestety trafił się im powolny staroświecki kawałek w takcie dwudzielnym, dla Jake’a irytujący, bo wymagał zbytniej bliskości partnerów.

– Nie zabijam śmiertelnym wirusem, nie cierpię na żadną zakaźną chorobę – skwitowała Ida, gdy Jake z jawną niechęcią, jakby była tykającą bombą zegarową, prowadził ją na parkiet. Jej też nie była w smak taka wzajemna bliskość, ale podenerwowanie przykryła demonstracyjnie złym humorem.

Jake uniósł brwi. Jego oczy o srebrzystym odcieniu przeszywały porcelanowobłękitne tęczówki Idy.

– Czyżby? Sprawdziła to pani w medycznym laboratorium? – spytał, żeby ją zirytować.

Ida zareagowała już nie tyle nieprzyjaznym, co wrogim spojrzeniem, i stwierdziła zwięźle:

– Nie chcę z panem tańczyć.

Chociaż Jake zachowywał maksymalny dystans, by nie sugerować żadnej intymności w muzycznych rytmach, taniec Idy raził nienaturalnością. Miała zasłużoną reputację pożeraczki męskich serc, więc jej jawnie okazywana antypatia do Jake’a mogła zdziwić.

– Podobno nie jest pani zbyt wybredna, mówi się, że satysfakcjonuje panią pierwszy z brzegu facet – wycedził po chwili Jake. – Ale jakoś we mnie pani nie zagustowała, co?

Ida przełknęła, po czym się rozejrzała jakby z nadzieją, że muzyka zaraz umilknie.

– Pomyślałem o banalnej ripoście z pani ust, na przykład o zapewnieniu, że spotyka się pani tylko z mężczyznami o upodobaniach podobnych do swoich – zadrwił Jake.

Jakaś para wirowała trochę za blisko nich, więc raptownie przyciągnął Idę do siebie i zakręcił nią, by zapobiec kolizji.

Jej reakcja była równie nagła, co niespodziewana: umknęła wzrokiem, odsunęła się od Jake’a i zadrżała.

– Nie mogę… – wydusiła z siebie, nie kryjąc złości.

Jake nie odrywał od niej oczu.

– Każdy, byle nie ja, czy tak? – wyszeptał zjadliwie.

Ta kobieta bardzo go obraziła, w każdym razie tak to odczuwał, choć nie potrafiłby wskazać konkretnego powodu swojej reakcji.

Ida nawet nie raczyła spojrzeć na niego, tylko odwróciła się na pięcie i zeszła z parkietu, a po niedługim czasie podziękowała gospodyni za zaproszenie na imprezę, pożegnała się pod naprędce zmyślonym pretekstem, wsiadła do auta i odjechała. Jake, który stał przy wazie z ponczem, był zdumiony jej zachowaniem. Odniósł wrażenie, że Ida Merridan się go boi. Co zakrawało na absurd, skoro całe miasto doskonale wiedziało, kim ona jest: zuchwałą kobietą i bezwstydną uwodzicielką.

Jake ocknął się ze wspomnień i znów zerknął na kontuar, gdzie Ida odbierała zamówienie, a na koniec znów się uśmiechnęła do pracownicy lokalu.

Chyba że ona w coś pogrywa, pomyślał Jake. Przed mężczyzną, którego bierze na celownik, udaje nerwową i zalęknioną.

Nie miał jednak szans na to, by potwierdzić swoją teorię, bo od tamtej imprezy Ida unikała go jak zarazy. Nawet teraz nadłożyła drogi, by nie przejść obok niego, gdy zmierzała do drzwi kawiarni.

Jake dopił kawę i odniósł filiżankę na kontuar.

– Cindy, serwuje pani świetną kawę – powiedział z uśmiechem.

– Miło słyszeć, panie McGuire. – Cindy, prywatnie babcia od ładnych paru lat, też się uśmiechnęła. – Mój mąż, który jeździ ciężarówkami, jest uzależniony od czarnej kawy i gdybym nie sprostała jego oczekiwaniom, uciekłby do młodszej i lepszej kawiarki – dodała z wesołym błyskiem w oku.

– Akurat uwierzę! – Jake zachichotał. – Mack świata nie widzi poza panią. – Spojrzał w kierunku drzwi i spytał: – A tamta szczęśliwa rozwódka nie jada razem z pospólstwem?

– Ach, chodzi panu o Idę… – w zadumie stwierdziła Cindy. – Była moją sąsiadką, bo gdy wróciła do Catelow i robili u niej remont, przez pewien czas wynajmowała blisko mnie domek. Rzadko wychodziła na zewnątrz, a pewnej nocy usłyszałam jej krzyk i zadzwoniłam do biura szeryfa. Bałam, że to włamanie, napad… Dyżurował sam szeryf Cody Banks i szybko przyjechał, żeby sprawdzić, co się stało. – Gdy Jake zmarszczył brwi, czekając na dalszy ciąg, Cindy westchnęła i dodała: – Szeryf powiedział, że Ida była strasznie blada, jakby zobaczyła ducha, a Cody’emu wyjaśniła, że kolejny raz wystraszył ją senny koszmar. I przeprosiła szeryfa za nocne zamieszanie.

– Koszmary… – Jake pokręcił głową. – Kto by przypuszczał.

– Następnego dnia, a była to niedziela, w drodze do kościoła odwiedziłam Idę, żeby przeprosić ją za niepotrzebne wzywanie szeryfa, ale zapewniła, że nie ma do mnie pretensji, bo to normalny odruch, gdy w pobliżu ktoś krzyczy, i prosiła o wybaczenie za nocne hałasy.

– Czy powiedziała, z jakiego powodu nawiedza ją koszmarny sen?

– Nie wprost, ale w pewnym momencie wspomniała o drugim mężu, który jej grozi. Z tego, co zrozumiałam, facet uwikłał się nielegalne interesy, a ona jest bogatą kobietą…

– Wzbogaciła się na rozwodzie z tym człowiekiem? – z domyślnym uśmieszkiem spytał Jake.

– Nie, to nie tak. Majętny był pierwszy mąż, a gdy owdowiała, pojawił się ten drugi. Zgaduję, że ożenił się z nią dla pieniędzy. Z tym że niewiele o tym wiadomo.

– Czy Ida wprowadziła się tutaj niedawno? – zapytał Jake. – Nie wiem o wszystkim, co się dzieje w tych stronach. Owszem, jestem właścicielem rancza i sklepu z paszą oraz karmą, ale często wyjeżdżam w interesach i mam ograniczone kontakty.

– Stąd pochodzili dziadkowie Idy i jej matka, i tu się urodziła. Ale gdy była w piątej klasie, ojciec Idy dostał lepiej płatną pracę w Denver i przeprowadzili się całą rodziną. – Cindy ciężko westchnęła. – Stało się to tuż po samobójstwie Bess Grady.

– W małej Grady podkochiwał się brat mojego najlepszego przyjaciela. Byli wtedy w podstawówce, a chłopak bardzo się przejął jej śmiercią – wyjawił Jake, ale pewne szczegóły zachował dla siebie. Podobnie jak Cindy, chodził w tym mieście do szkoły i wcale nie wywodził się z zamożnej rodziny, choć obecnie opływał w bogactwa. – Jak się powiodło rodzicom Idy w Denver?

– To smutna historia. Jej ojciec tuż po trzydziestych piątych urodzinach zmarł na zawał, a owdowiała matka już nigdy nie zaznała szczęścia. Żyła tylko dla córki, a kiedy Ida ukończyła osiemnaście lat, wybrała się na wycieczkowy rejs i wypadła za burtę. Ciała nie odnaleziono.

– Musiał to być dla niej wielki cios – skomentował Jake.

– Zaraz po maturze podjęła pracę w Denver w dużej firmie, i chyba zlitował się nad nią szef, bo w niedługim czasie wziął z Idą ślub. Podobno bardzo plotkowano, wypominając im dużą różnicę wieku. Szef milioner miał już swoje lata, ale nie był przedtem żonaty.

– Czy ich małżeństwo było szczęśliwe? – zapytał Jake zły na siebie, że tak bardzo go to interesuje. Nie umiałby wyjaśnić, dlaczego zaciekawiło go szczęście Idy i jej zmarłego małżonka.

– Hm…

– Proszę mówić – zachęcił Jake. – Jak pani wie, nie zajmuję się plotkami.

– Cóż, jeden z moich kuzynów, który był znajomym właściciela pewnej firmy… tej firmy, o której mówimy… rozgłaszał, że to gej. – Gdy Jake uniósł brwi, dodała: – No właśnie, dziwi się pan, dlaczego jakiś gej poślubił Idę. Ale traktował ją dobrze.

– Słyszałem o jego samobójstwie.

Cindy skinęła głową, czujnie zerkając wokół, czy nikt nie podsłuchuje.

– Porzucił go partner. Miał też inne kłopoty, ale rozstanie z kochankiem go załamało. Tak boleśnie je odczuł, że wszedł na najwyższe piętro wieżowca, w którym mieściła się siedziba jego korporacji, i wyskoczył. Jego były partner wystąpił do sądu przeciwko Idzie. Wmówił sobie, że coś mu się należy za czas, który spędził ze starszym mężczyzną. Ida złożyła swój pozew i na dawnego partnera jej męża spadły koszty sądowe. Pomagał Idzie bardzo sprytny adwokat. – Cindy uśmiechnęła się znacząco. – Mąż zostawił jej niemal cały majątek, a było tego naprawdę dużo. W pożegnalnym liście podziękował za okazaną mu życzliwość.

Mimo niechęci do Idy, Jake trochę się wzruszył.

– Pewnie ona nie jest z gruntu zła…

– Nikt nie jest, panie McGuire – odparła Cindy. – Tyle że niektórzy ludzie mają w życiu gorzej.

– Święta prawda – skwitował Jake.

Cindy uśmiechnęła się serdecznie i spytała:

– Wciąż brakuje panu Miny?

– Trochę – odparł z nostalgicznym uśmiechem. – Ale ona, Cort i ich maleństwo są szczęśliwi w Teksasie, co bardzo mnie cieszy. Wiem, co u nich słychać dzięki jej ojcu, który zarządza ich podmiejskim ranczem.

– Umie pan przegrywać.

– Innej opcji nie mam. – W jego oczach o srebrzystym odcieniu czaił się smutek. – Nikogo nie można zmusić do miłości.

– To prawda – zgodziła się Cindy.

Jake opuścił kafejkę i wsiadł do auta, ale zobaczył Idę, która ze smartfonem przy uchu stała obok swojego jaguara.

– Tak – rzuciła z irytacją. – Tak, dobrze usłyszałam, że dopiero za dwie godziny może ktoś tu przyjechać, choć o drugiej muszę być u lekarza. Ale od tej wiedzy mój samochód nie odpali…

Jake podszedł do niej, a Ida popatrzyła na niego zaskoczona.

– Mogę panią zawieźć do lekarza. Proszę zostawić kluczyki w kawiarni, u Cindy Bates, a osobie, z którą pani rozmawia, wyjaśnić, gdzie będą do odebrania. Niech mechanik po robocie zamknie auto i kluczyki odniesie do Cindy.

Ze zdumieniem słuchała jego szybkich dyspozycji, a z komórki dobiegał zniecierpliwiony głos.

– Och, przepraszam – powiedziała. – Znalazło się rozwiązanie naszego problemu. Zaproponowano mi podwiezienie. Zostawię kluczyki w kawiarni, u Cindy. Odbierze je pan od niej, a po robocie odniesie je pan, dobrze? – Milczała przez chwilę. – No to super. Bardzo panu dziękuję. Rachunek… Tak, oczywiście. Dzięki. – Ida skończyła rozmowę i nieufnie spojrzała na Jake’a. – Czy na pewno nie nadłoży pan drogi?

– Żaden kłopot. Proszę o kluczyki.

Ida podała mu je, a on wskazał gestem swojego czerwonego mercedesa i zdalnie go otworzył.

– Proszę wsiadać, zaraz wracam.

Jake nie poczekał, by sprawdzić, czy go posłuchała, tylko ruszył do kawiarni. Ida była trochę zażenowana, ale poczuła też swoisty podziw. Nagle Jake wydał jej się bardzo przystojnym mężczyzną. Wysoki, wysportowany i muskularny, niemal atleta, ale nie epatował siłą fizyczną. Miał doskonałe maniery i magiczne oczy, którymi zapewne umiał sięgać w głąb kobiecej duszy. Gdyby miała spośród potencjalnych partnerów wybrać tych, którzy zasługują na miano atrakcyjnego mężczyzny, to Jake na pewno zmieściłby się na podium. Jednak sprawy między nimi tak się przedstawiały, że absolutnie nie było to możliwe.

Gdy Jake wsiadł do auta, Ida czekała na niego z zapiętym pasem na miejscu pasażera.

– Nigdy nie prowadziłam mercedesa. Czy to wygodne samochody? – spytała, żeby nawiązać rozmowę.

– Przede wszystkim są niezniszczalne, to znaczy prawie wcale się nie psują. Dokąd jedziemy?

– Na Aspen Street, następny dom za piekarnią.

Jake uruchomił wielkie auto i wyprowadził je z parkingu.

Ida trzymała na kolanach pękatą torebkę i wbijała w nią paznokcie. Jake nie mógł się domyślić, jak trudno było jej przebywać obok mężczyzny, który był dla niej tak naprawdę kimś obcym. Jake jej nie lubił, wręcz czuł do niej dużą niechęć, i wcale tego nie ukrywał. A to, że Ida w demonstracyjny sposób opuściła imprezę, na której wprawdzie pojawili się osobno, ale na moment połączono ich w parę, tylko pogorszyło wzajemne relacje.

W czasie dalszej jazdy Ida już nie próbowała zagadywać, dopiero pod sam koniec wskazała miejsce parkingowe, które przyznano zespołowi chirurgów ortopedów. Jake powstrzymał się od komentarza, chociaż Ida była młodą kobietą, a przynajmniej na taką wyglądała, natomiast ortopedia kojarzyła mu się z ludźmi w emerytalnym wieku.

– Dzięki za podwiezienie – powiedziała uprzejmie.

– Musi pani wrócić do domu – odparł Jake. – Proszę dać mi komórkę.

Powiedział to tak władczym tonem, że bez słowa wręczyła mu swój telefon.

Jake poszukał listy kontaktów. Była pusta, na co skrzywił się nieznacznie.

Ida znów poczuła się zażenowana tą sytuacją i spytała trochę niepewnie:

– Na co panu mój smartfon?

Jake coś pomajstrował w jej telefonie i oddał go Idzie.

– Wpisałem numer mojej komórki. Proszę zadzwonić, kiedy będzie pani wolna. Wrócę tu i odwiozę panią do pani auta.

– Mogę pojechać taksówką…

Jake ograniczył się do wymownego spojrzenia.

Ida zagryzła wargi, a po chwili stwierdziła:

– Nadużyję pańskiej życzliwości.

Fascynowało go jej zachowanie. To, co do tej pory sądził o tej kobiecie, nie potwierdziło się w rzeczywistości. Ida odczuwała przy nim pewien dyskomfort, była onieśmielona, wycofana. A przedtem Jake postrzegał ją jako osobę pełną życia, duszę towarzystwa na imprezie. Czyżby zakładała różne maski?

– Muszę zajrzeć do mojego sklepu z paszą, żeby z kierownikiem sprawdzić kilka faktur. To, że pomogę pani, w niczym mi nie przeszkodzi.

– W takim razie… okej. Dzięki.

Wyłączył silnik, wysiadł z mercedesa i otworzył drzwi od strony pasażera, a raczej pasażerki, która się zarumieniła. Naprawdę!

– Czy w naszym nowoczesnym i nazbyt liberalnym świecie jest to zabronione? Czy to zbrodnia otworzyć przed kobietą drzwi, by mogła wysiąść?

– Akurat mnie odpowiadają dobre maniery, a czy są akceptowane, o to już nie dbam – odparła trochę niepewnym głosem.

Jake, bardzo zaintrygowany tą reakcją, popatrzył na Idę z ukosa.

– Jeszcze raz dziękuję. – Zerknęła na swój niemarkowy zegarek. – Jestem już spóźniona. – Powoli ruszyła w stronę kliniki.

Jake dopiero teraz zauważył, że Ida nieznacznie utyka. Dziwne, pomyślał. Zadawniona kontuzja? Jakiś wypadek? Ale to nie jego sprawa. Tyle że zaintrygowały go losy tej kobiety. O wiele bardziej, niżby tego chciał.

Ida siedziała w poczekalni gabinetu doktora Menzera, próbując pojąć, dlaczego Jake McGuire, który darzył ją jawną niechęcią, nagle stał się tak bardzo pomocny. Nie liczyła na męską życzliwość, udawała kobietę o dzikim, nigdy niezaspokojonym temperamencie, byle tylko mężczyźni zostawili ją w spokoju. Nawet z pewną przesadą systematycznie budowała swoją fatalną reputację, prowokując kolejne plotki o tym, jak wielkie seksualne oczekiwania ma wobec potencjalnych partnerów do łóżka. Z podziwem wspominała tych, którzy ją zadowolili, i z zabójczą złośliwością napomykała o tych, którzy ją zawiedli, sugerując przy tym, że gdy znów jej się trafi ktoś taki, gotowa jest to ujawnić w miasteczku ze wszystkimi kompromitującymi nieszczęśnika detalami.

Oczywiście nie mówiła tego wszystkiego wprost, lecz jej aluzje były na tyle czytelne, że stały się dla niej swoistą ochroną przed komplikacjami w życiu prywatnym. Słusznie bowiem założyła, że niewielu mężczyzn miało do tego stopnia rozbuchane ego, by wdawać się w bliższe relacje z tak niebezpieczną kobietą.

Można by powiedzieć, że kimś takim okazał się Cort Grier, ale sprawa była głębszej natury. W ciężko pracującym hodowcy bydła Ida nieoczekiwanie zyskała przyjaciela, na którym mogła się wesprzeć w trudnych chwilach. A przecież Cort Grier miał wszelkie prawo, by gardzić kobietami, bowiem los zwykł stawiać na jego drodze damy w pierwszym rzędzie pragnące jego bogactwa, a nim samym były już mniej zainteresowane. Ida i Cort bardzo się zaprzyjaźnili, dzięki czemu zdobyła się na szczerość, czego dotąd nie dostąpił żaden z obecnych w jej życiu mężczyzn. I bardzo ją uradowało szczęście Corta. Darzył Minę i swego synka bezgraniczną miłością, co w oczach Idy było cudownym zrządzeniem losu.

Gdy Cort się ożenił, usunęła go z listy kontaktów telefonicznych, choć do tamtego czasu był jej jedynym przyjacielem. Ale nie chciała, by ktokolwiek pomyślał, że nadal na niego poluje, choć poślubił inną.

Tak więc lista kontaktów w telefonie Idy opustoszała całkowicie, bo innych numerów nie zapisała, a komórka służyła jej tylko w nagłych sytuacjach i do buszowania w internecie. Adwokaci Idy mieli jej numer stacjonarny, który był wyposażony w automatyczną sekretarkę, i to jej wystarczało. Nikomu nie podała numeru swojej komórki i wyłączyła pocztę głosową. Gdyby jakimś cudem ktoś jednak zadzwonił do niej, i tak się nie nagra.

Pomyślała, że wyzerowana lista kontaktów to swoisty ewenement we współczesnym świecie, dlatego Jake tak na to zareagował, ale jej to odpowiadało. Natomiast mogłaby się założyć, że na jego liście kontaktów jest aż nadto imion i nazwisk.

Nie za bardzo zależało jej na poznaniu tak zwanego odpowiedniego mężczyzny. Z pozoru wiodła beztroskie i wygodne życie zamożnej singielki, ale tak naprawdę zbierały się nad nią czarne chmury. Jej były mąż, Bailey Trent, niedawno wyszedł na wolność i ponownie związał się z przestępczym półświatkiem oraz wrócił do hazardu, od którego był uzależniony. To, że udało mu się opuścić więzienie, wprost nie mieściło się jej w głowie. Sama doprowadziła do tego, że wylądował za kratkami, bo był damskim bokserem i wiele przez niego wycierpiała. A gdy znalazł się pod kluczem, jego skłonność do agresji wybuchła z jeszcze większą silą i zamordował współwięźnia. Ida była przekonana, że po czymś takim Bailey nigdy nie odzyska wolności. Ale odzyskał.

Ponieważ zaczął nękać ją telefonami i nagrywał na stacjonarny numer pełne gróźb komunikaty, skontaktowała się ze swoimi adwokatami z Denver, nie miała jednak pewności, czy kiedykolwiek zdoła się uwolnić od eksmęża stalkera. Bailey nie podał jej numeru kontaktowego, a przez numery, z których do niej dzwonił, nie można go było wyśledzić. Ale w każdej chwili mógł zaatakować, jak to się stało przed aresztowaniem, gdy odmówiła mu pieniędzy. Ta groźba wisiała nad nią jak miecz Damoklesa.

Gdy niechcący trąciła dłonią biodro, skrzywiła się z bólu. Ale co się dziwić, skoro miała za sobą złamanie miednicy i ciężki uraz kości udowej, co uznała za nieodwracalny i tym samym katastrofalny uszczerbek na zdrowiu. Ale szczęśliwie chirurg ortopeda, istny geniusz w swoim fachu, perfekcyjnie poskładał kości miednicy i uda, co po jakimś czasie skwitowała żartobliwą frazą, że musi być mistrzem w układaniu puzzli. Dwa zabiegi chirurgiczne, czyli częściowa wymiana kości biodrowej i umieszczenie wzdłuż uda płytki zabezpieczonej metalowymi śrubami, generalnie zlikwidowały ten zdrowotny problem, jednak ból powracał, dlatego w ostatnich miesiącach Ida częściej pojawiała się w gabinecie ortopedy.

Ponieważ w uszkodzoną miednicę wdał się wtórny artretyzm, sytuację dodatkowo komplikowały nadchodzące chłody. Ida potrzebowała kolejnej recepty na silne leki przeciwzapalne, dlatego umówiła się na wizytę.

O poważnej kontuzji, którą spowodował jej drugi mąż, starała się nie myśleć. Gdy go poznała, wydał jej się kulturalnym mężczyzną o serdecznym usposobieniu. Nawet nie zaświtała jej myśl, że Bailey Trent grał przez cały okres narzeczeństwa, bo zależało mu na ślubie tylko z powodu jej odziedziczonego po pierwszym mężu majątku, na którym zamierzał położyć łapę.

Na samo wspomnienie jego brutalności zadrżała. To wydarzyło się na pierwszej kondygnacji wielopoziomowego garażu. Bailey z ogromnym impetem cisnął Idę na ścianę, a gdy się osunęła na podłogę, znów ją chwycił i wyrzucił na zewnątrz. Dzięki Bogu, wylądowała na trawniku, a nie na betonie. Poczuła ból, jakiego nigdy przedtem nie doświadczyła. Oczywiście Bailey odegrał scenę histerycznej rozpaczy, zanim przyjechała karetka. Jakoby dołożył wszelkich starań, by biedną żonę uratować przed upadkiem, ale nie zdołał temu zapobiec. A co do przebiegu zdarzenia, zapowiadała się gra pod tytułem: jej słowo przeciwko jego słowu. Także podczas jej pobytu w szpitalu doskonale odgrywał osobę zrozpaczoną. I nikt nie zdawał sobie sprawy, że to on brutalnie zaatakował i skrzywdził żonę, która poza obrażeniami ciała doznała tak silnego szoku, że przez prawie cały okres hospitalizacji była w stanie półświadomości. Szczęśliwie pod koniec pobytu w szpitalu doszła do jakiej takiej równowagi psychicznej, niestety, choć zaplanowała to inaczej i nawet podjęła próbę ucieczki, z powodu pewnych okoliczności musiała wrócić do domu, czyli do małżeńskiego piekła. Bailey na zewnątrz był dżentelmenem i oddanym mężem, ale w mieszkaniu zamieniał się w tyrana i okrutnika. Jednak po miesiącu stracił czujność i przy świadkach pobił ją do nieprzytomności, za co trafił do więzienia.

Ida miała nadzieję, że aż do śmierci pozostanie za kratkami, ale była to naiwna mrzonka. Bailey zawsze umiał uzyskać od innych to, na czym mu zależało. Miał kontakty w narkobiznesie i zapewne dzięki temu załatwił sobie przedterminowe zwolnienie, bowiem znany był z tego, że potrafi zorganizować dostawy najbardziej pożądanych i najtrudniej dostępnych używek, co miało znaczenie dla różnych wpływowych osób. A gdy już wyszedł na wolność, koszmar Idy powrócił.

O to, że znalazł się w więzieniu, obwiniał nie siebie, sprawcę okrutnego pobicia, ale ofiarę tego pobicia, czyli żonę. Ida dodatkowo rozwścieczyła go tym, że po rozwodzie zrezygnowała z nazwiska Trent i wróciła do nazwiska pierwszego męża, czyli znów została panią Merridan. Ale najbardziej wściekał się na myśl, że Ida jest milionerką, a on grzęźnie w hazardowych długach i żyje z dnia na dzień z tego, co zarobi na narkotykach i innych mętnych interesach. Uważał siebie za pokrzywdzonego przez los, a raczej przez byłą żonę, która z tej racji winna jest mu odszkodowanie. I dokładał wszelkich starań, by wyegzekwować od niej swój „dług”.

Dopiero gdy Ida go spłaci, być może obieca, że nie spotka jej już nic złego. Oznajmił jej to wprost, na co Ida, ku jego skrajnemu zaskoczeniu, przerwała rozmowę i zablokowała w komórce jego numer. Coś takiego nie mieściło się w jego zdemolowanej przez narkotyki głowie. Naprawdę nie rozumiał, że po tym wszystkim, co przez niego przeżyła, nie chce mieć z nim nic więcej do czynienia.

Szeryf Cody Banks wysłuchał Idy ze współczuciem, choć nie przekazała mu całej prawdy, wyjawiła tylko, że jej były mąż, który okazał się brutalem, stara się ją dopaść. Tak czy inaczej, szeryf Banks jako ultrakonserwatysta nadal miał poważne zastrzeżenia co do prowadzenia się Idy Merridan, ale zarazem jako jeden z niewielu mieszkańców Catelow dowiedział się, że pod maską kryje się kobieta, która rozpaczliwie potrzebuje pomocy i zrozumienia. Przede wszystkim obiecał, że Bailey Trent będzie się trzymał z daleka od niej. Szeryf doradził jej, by postarała się o oficjalny zakaz zbliżania się. Ida dość łatwo załatwiła taki dokument, ale od urzędniczki usłyszała, że ten zakaz rzadko kiedy jest wart papieru, na którym został wydrukowany. Dlatego Ida zadzwoniła do kancelarii adwokackiej w Denver i zleciła przysłanie detektywa, którego zadaniem będzie śledzenie Baileya. Szczęśliwie stać ją było na to, bo jedyne, czego jej w życiu nie brakowało, to pieniędzy. I te pieniądze obronią ją przed psychopatą i narkomanem, przed złoczyńcą udającym dżentelmena.

Ida nie mogła pojąć, jakim cudem okazała się aż tak naiwna, by po owdowieniu wyjść za kogoś takiego jak Bailey Trent. Ale cóż, za pierwszym razem też nie wykazała się bystrością, bo poślubiła dużo od niej starszego geja, który ukrywał swoją orientację. Choć ten układ miał również spore plusy dla obu stron, bo ona zyskała stabilizację finansową, a on wyciszył plotki o sobie. O homoseksualizmie pierwszego męża dowiedziała się dopiero po ślubie, napisał też o tym w pożegnalnym liście tuż przed popełnieniem samobójstwa.

To wszystko sprawiło, że zaczęła postrzegać siebie w bardziej szarych barwach, uznała, że jest kobietą mało bystrą i niezbyt atrakcyjną.

Z tym że jej pierwszy mąż, po którym znów nosiła nazwisko, okazał się mężczyzną życzliwym i uroczym, a także dbał o to, by żona miała pogodne i łatwe życie. Przynajmniej tyle mógł jej zapewnić i wywiązał się z tego bez zarzutu. A Ida szczerze go opłakała, gdy spoczął w grobie.

Potem poznała Baileya Trenta. Dopiero poniewczasie boleśnie się przekonała, jaki jest naprawdę, ale gdy zaczęli się spotykać, była nim zauroczona. Bailey okazywał jej namiętność, lecz na przedślubny seks nie nalegał. Naiwnie uznała to za przejaw staromodnych obyczajów i musiało minąć trochę czasu, by zrozumiała, że ze strony Baileya był to pełen wyrachowania podstęp. Pragnęła seksu z Baileyem, po raz pierwszy w życiu nie potrafiła zapanować nad zmysłami, a on to wykorzystał, by jak najprędzej zaprowadzić ją do ołtarza.

Podekscytowana Ida czekała na noc poślubną. Choć była już dorosłą kobietą i wdową, z powodu dziwnych okoliczności życiowych wciąż niewiele wiedziała o seksie. Tylko tyle, co wiedzieć powinna wychowana w poszanowaniu tradycyjnych zasad moralnych współczesna dziewczyna. Oczekiwała pięknych doznań, niestety nikt jej nie ostrzegł, że niektórzy mężczyźni są wyuzdanymi brutalami.

To, co przeżyła w tamtą i następne noce, rzuciło ją w otchłań fizycznego i psychicznego cierpienia, które powracało w sennych koszmarach, a siniaki i narastające przerażenie sprawiły, że zaniechała wszelkiego oporu. Pod koniec pierwszego tygodnia ich małżeństwa Bailey ostro poturbował Idę, wyrzucając ją z pierwszego piętra garażu. Była to jego kolejna perwersyjna igraszka, z której czerpał sadystyczno-seksualną satysfakcję, a dla Idy mogła skończyć się śmiercią. Jednak ona, tak strasznie udręczona przez ten „miodowy tydzień”, już nie była tym zdziwiona, może tylko odnotowała w pamięci, że ból był większy niż zwykle.

Po opuszczeniu szpitala Ida, by się ratować, uciekła, jednak Bailey odnalazł ją i przekonał osoby, które się nią zaopiekowały, że żona przesadnie zareagowała na coś, co było tylko godnym pożałowania incydentem, a on kocha ją do szaleństwa i nie może bez niej żyć.

Ida wiedziała swoje: Bailey nie może żyć bez jej pieniędzy. Ale namówiono ją, by mu wybaczyła i dała szansę ich małżeństwu. Mili znajomi, którzy przyjęli Idę u siebie, mieli za sobą ćwierć wieku szczęśliwego pożycia i nie byli w pełni świadomi tego, co ją spotkało, a ona zbyt się wstydziła, by wszystko im wyjawić.

– Pani Merridan?

Otrząsnęła się z zadumy i z uśmiechem poszła za młodą pielęgniarką do gabinetu lekarskiego.

Doktor Menzer zbadał ją i nie kryjąc niezadowolenia, spytał:

– Czym się ostatnio zajmowałaś?

Zawstydzona Ida zaczęła wyjaśniać:

– Jest jesień…

– W przenoszeniu ciężkich donic z patio do nasłonecznionego salonu mogą pomóc potężni, barczyści mężczyźni. – Doktor nie zdołał się powstrzymać przed zgryźliwym komentarzem, a Ida jeszcze bardziej się zaczerwieniła. Rok w rok, tuż przed spodziewanymi mrozami, robiła to samo: ukochane zioła i ozdobne rośliny przenosiła do mieszkania. – Takie zajęcia są ponad twoje siły, przecież wiesz o tym.

– Nie mogę pozwolić, by moje kwiaty zmarniały. I uwielbiam świeże zioła.

– To je kupuj.

– Ze straganu to nie to samo co własne – odparła rezolutnie.

Doktor Menzer bezradnie pokiwał głową, po czym stwierdził z naciskiem:

– Ido, nie wszystko możesz robić sama, masz pewne ograniczenia, a już szczególnie chodzi o takie prace, które wymagają dużego wysiłku. Te są absolutnie wykluczone! Naprawdę nie potrafisz postępować rozsądnie?

– Rozsądnie… – Ida ciężko westchnęła. – Wiesz, on wyszedł na wolność – dodała, a jej błękitne oczy na moment nabrały intensywniejszej barwy. – I domaga się pieniędzy. Grozi, że jeśli mu ich nie dam, czeka mnie coś gorszego niż to, czego doświadczyłam, zanim go posłano do więzienia.

– Porozmawiaj z Codym Banksem.

– Już z nim rozmawiałam. Wydano mi też dokument zakazujący Baileyowi zbliżania się do mnie. – I dodała ciszej: – Ale to go nie powstrzyma, gdy będzie chciał mnie skrzywdzić… zabić.

– Skoro tak bardzo mu zależy na pieniądzach, to na pewno ich nie dostanie, jeśli cię zamorduje, prawda? – bez ogródek podsumował doktor Menzer.

– Nie da się zaprzeczyć, brzmi logicznie. – Milczała przez chwilę. – Też się nad tym zastanawiałam i poszłam krok dalej, biorąc pod uwagę najgorsze. Kiedy Bailey wylądował za kratami, sporządziłam z prawnikiem nowy testament i potwierdziłam go notarialnie. Wykluczyłam Baileya z grona moich spadkobierców. Nie ma takiej opcji, by po mojej śmierci dostał choćby centa. – Przymknęła oczy i dodała ze smutkiem: – Po pierwszym telefonie Baileya wróciły senne koszmary.

– Potrzebujesz pomocy psychologa.

– Już próbowałam, ale na darmo. – Zadumała się na moment. – Czasami myślę, że coś ze mną nie tak. Bo jakich wyborów dokonuję? Pierwszy mąż okazał się gejem, a drugi… Z tym że Charles był dobrym, czułym człowiekiem, i nigdy nie powiem o nim złego słowa. Natomiast Bailey Trent to jego całkowite przeciwieństwo. Niestety trochę za późno dotarło do mnie, jaki jest naprawdę.

– Wszyscy popełniamy błędy – próbował ją pocieszyć, uśmiechając się nieznacznie.

– Owszem, ale mało kto trafia z powodu tych błędów na OIOM. – Też starała się uśmiechnąć.

– Najważniejsze, że przeżyłaś, a to coś znaczy.

– Oczywiście…

– Poproszę Melanię, żeby przygotowała ci receptę na silniejsze leki przeciwzapalne – powiedział doktor Menzer, dokonując odpowiedniego wpisu w komputerze. – Będziesz je przyjmować tylko przez pięć dni, a potem co najmniej dziesięć dni przerwy, by nie zaszkodzić wątrobie i nerkom.

– To aż tak silne środki?

– Bardzo silne. Dlatego nie siadaj za kierownicą, kiedy będziesz je przyjmować.

– Nie siądę. – I dodała ciepło: – Dziękuję za leki i za to, że mnie wysłuchałeś.

– A masz innego powiernika?

– To smutna prawda, ale nie mam.

– Wpadnij do nas kiedyś pod wieczór. – Doktor Menzer wstał. – Sandy się ucieszy, gdy będzie mogła uraczyć cię swoją słynną pieczenią rzymską i chlebem własnego wypieku.

– Twoja żona świetnie kucharzy. I jestem wdzięczna za to zaproszenie, ale…

– Ale? – Uniósł brwi.

– Carl, każdego, z kim się towarzysko spotykam, mogą spotkać poważne kłopoty. Bailey mnie nęka, na razie tylko nagrał się na sekretarkę, ale nie mam złudzeń, to będzie eskalować, a ja nie chcę narażać was na kłopoty.

– Posłuchaj… – zaprotestował Carl.

– Nie – wpadła mu w słowo. – Ale bardzo dziękuję. I uprzedź Sandy, że jak już się wokół mnie uspokoi, zgłoszę się do niej na korepetycje z pieczenia chleba.

– Uprzedzę – odparł z uśmiechem. – A ty bądź w stałym kontakcie z Codym. On cię ochroni. – Gdy Ida skinęła głową, dodał trochę niepewnie: – Ido, jest nam z Sandy bardzo przykro, że zachęcaliśmy cię do powrotu do Baileya. Naprawdę nie zdawaliśmy sobie sprawy, co to za człowiek.

– Skąd mogliście wiedzieć? On jest potworem, ale perfekcyjnie to ukrywa, a ja za bardzo się wstydziłam, by wyjawić wam całą prawdę. Ale to już minęło, nie przejmujcie się.

– Dbaj o siebie.

– Dbam najlepiej, jak potrafię. – Uśmiechnęła się.

– I nie zapominaj, że niezbyt forsowne ćwiczenia wzmocnią twoje mięśnie.

– Jak miałabym zapomnieć, skoro pewien lekarz wciąż mi o tym przypomina? Ale mówiąc serio, wiem, jakie to ważne, dlatego kupiłam płytę DVD z ćwiczeniami tai-chi dla ludzi dotkniętych artretyzmem. Już przerobiłam pierwszy zestaw i nie rymsnęłam na stolik do kawy, wyobrażasz to sobie?

– I tak trzymaj! – rzucił wesoło.

– Obiecuję, doktorze.

Ustaliła w recepcji termin następnej wizyty, wyszła na zewnątrz, wyjęła smartfona i zawahała się. Nie powinna zacieśniać znajomości z McGuire’em. Owszem, dzisiaj zachował się wobec niej uprzejmie, ale było oczywiste, że jej nie lubi, więc po co w to brnąć? Drugi powód był całkiem innej natury i dużo poważniejszy. Chodziło o Baileya. Nie wolno jej nikogo, w tym i Jake’a, narażać na niebezpieczeństwo z jego ręki. Im mniej bliskich znajomych, tym lepiej. Dlatego postanowiła wezwać taksówkę.

Ale nim w internecie wyszukała jedyną w tym mieście firmę taksówkarską, na parking zajechał czerwony mercedes i stanął obok niej.

Rozdział drugi

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

DIANA PALMER, a właściwie Susan Spaeth Kyle, jest bestsellerową autorką New York Timesa, uznaną za jedną z dziesięciu najlepszych amerykańskich pisarek romansów. Posiada niezwykły talent do opowiadania najbardziej zmysłowych historii z właściwym sobie urokiem i humorem.

Pierwszą powieść napisała w 1979 roku. Wcześniej przez szesnaście lat pracowała jako dziennikarka prasowa. Wydała ponad sto książek, które przetłumaczono na kilkanaście języków.

Jest członkinią licznych towarzystw, zrzeszeń i organizacji dobroczynnych. W wieku czterdziestu pięciu lat wróciła na uczelnię, by uzupełnić wykształcenie – ukończyła historię, archeologię oraz filologię hiszpańską. W wolnym czasie uprawia ogródek, czyta książki i słucha muzyki. Uwielbia iguany. Mieszka z rodziną w Cornelii w stanie Georgia.

Polecamy powieści Diany Palmer

Władca pustyni

Papierowa róża

Wyzwolona

Pewnego razu w Paryżu

Pozory mylą

Po północy

Dżinsy i koronki

Księżniczka z Teksasu

Wygrane marzenia

Odzyskane uczucia

Magia uczuć

Serce jak głaz

Nieodparta pokusa

Droga do serca

On i ja

Niezwykły dar

Po drugiej stronie

Ukryte uczucia

Nigdy nie zapomnę

Miłość i reszta życia

Gorączka nocy

Osaczony

Dwa kroki w przyszłość

Desperado

Do dwóch razy sztuka

Nora

Magnolia

Pewnego razu w Arizonie

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Wyoming True

Pierwsze wydanie: HQN, Toronto 2020

Opracowanie graficzne okładki: Madgrafik

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Redaktor prowadzący: Alicja Oczko

Opracowanie redakcyjne: Jakub Sosnowski

Korekta: Monika Ulatowska

© 2020 by Diana Palmer

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2021

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Niniejsze wydanie zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

ISBN 978-83-276-7590-3

HarperCollins Polska sp. z o.o.

ul. Domaniewska 34a

02-672 Warszawa

www.harpercollins.pl

Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink