Ben Fogle i Steve Cole

Pan Pies i wyskoki foki

Przełożyła Ewa Borówka
Zilustrował Nikolas Ilic

Tytuł oryginału: Mr Dog and the Seal Deal

Tłumaczenie: Ewa Borówka

Redaktorka prowadząca: Anna Kapuścińska

Redakcja: Anna Kapuścińska

Korekta: Jolanta Gomółka

Skład: Ewa Sosnowska

Text copyright © Ben Fogle 2019

Illustration copyright © Nikolas Ilic 2019

Cover design copyright © HarperCollinsPublishers Ltd 2019

Ben Fogle and Nikolas Ilic asserts the moral right to be identified as the author and illustrator of the work respectively.

Pierwsze wydanie: Wielka Brytania,HarperCollins Childern’s Books, 2019.

Copyright for the Polish edition © Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2021

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Wydanie I

Warszawa 2021

ISBN: 978-83-280-9246-4

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział pierwszy. Kim jest Ditzy?

- Rozdział drugi. Na ratunek!

- Rozdział trzeci. Wołanie o pomoc

- Rozdział czwarty. Splątany wątek

- Rozdział piąty. Dojrzeć fokę

- Rozdział szósty. Podwójne odkrycie

- Rozdział siódmy. Radośnie i groźnie

- Rozdział ósmy. Niebezpieczna wyprawa

- Rozdział dziewiąty. Ostatnia nadzieja

- Rozdział dziesiąty. Tak się kończą wyskoki foki

- Słowo od autora

- O autorze

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Willemowi

Rozdział pierwszy. Kim jest Ditzy?

– Aaa! Życie na falach to coś dla mnie! – Pan Pies stał na pokładzie kutra rybackiego wpływającego z terkotem do portu i wdychał słone morskie powietrze. Na szyi zamiast obroży miał zawiązaną czerwono-białą chusteczkę, ciemną sierść na jego chuderlawym ciele targał letni wiatr, a jego przednie białe łapy spoczywały na koszu rybackim wypełnionym połowem prosto z oceanu. – Dobrze, że pozwoliłem rybakom się mną zaopiekować! Tak, bardzo dobrze!

Pan Pies kochał podróże i przygody. Nie miał prawdziwego domu ani wyznaczonego pana czy pani, ale przemieszczając się z miejsca na miejsce, dawał się czasem przygarnąć temu czy owemu. Całkiem niedawno specyficznemu urokowi tego kundelka uległ szyper kutra, John Tregeen. Pan Pies zwrócił się teraz w jego stronę, uniósł kudłate brwi i zamerdał jak szalony ogonem z nadzieją na jakiś kąsek. Na pokładzie jest tyle smakowitych rybek. Jedną na pewno można poczęstować wygłodniałego psiaka?

John Tregeen, wysoki, rumiany blondyn sterujący kutrem, uśmiechnął się do niego.

– Przykro mi, gościu. Te ryby idą na sprzedaż, a nie do psiego pyska! – Wyjął z kieszeni ciasteczko w kształcie kości i rzucił w jego stronę. – Może być?

Pan Pies złapał z wprawą smakołyk i zaraz go schrupał. Mmm, niezły, pomyślał, ale jeden przysmak to stanowczo za mało! Zatańczył na tylnych łapach, żeby skłonić szypra do rzucenia następnego.

Plan się powiódł! W jego stronę poszybował w powietrzu drugi przysmak…

Aż nagle coś białego mignęło, zapikowało i go ukradło!

– Hola! – Pan Pies zmarszczył brwi na widok mewy, która wylądowała po drugiej stronie kutra. Smakołyk znikał właśnie w jej żółtym dziobie.

– Słaby refleks, koleżko – zaśmiał się John.

– To było dla mnie! – upomniał mewę Pan Pies.

– Wybacz, stary druhu – zaskrzeczał ptak. – Znalezione niekradzione. Na plaży nie ma dzisiaj za dużo jedzenia, ludzie właśnie ją sprzątają.

– Doprawdy? – Pan Pies, zaciekawiony, zapomniał o pustym żołądku i spojrzał w stronę złocistej plaży przycupniętej u podnóża pagórka, którego zbocze dumnie prezentowało morzu uliczki i domy tutejszego miasteczka. Na piasku stała chmara dzieci z czarnymi workami i chwytakami do śmieci, a obok zgromadzili się dorośli, którzy ich doglądali i wydawali polecenia.

– Wszystko zbierają – wyjaśniła mewa. – Kawałki lin i sieci, żyłki wędkarskie… i pełno plastikowych odpadków wyrzuconych przez fale.

– To dobrze – odparł Pan Pies. – Śmieci brzydko wyglądają i szkodzą zwierzętom.

– Racja – przytaknął ptak. – Szkoda tylko, że uprzątają też pozostawione przez innych resztki jedzenia.

– Ty to lepiej zmykaj – ostrzegł mewę Pan Pies na widok jednego z dwóch członków załogi Johna, młodego chudzielca o imieniu Sadiq, który machał ręką z zamiarem spłoszenia ptaka.

Ptaszysko machnęło lekceważąco skrzydłem, wzbiło się ponad port i przysiadło na maszcie czerwonego holownika.

Pan Pies już miał poderwać przednie łapy i poprosić o następne ciasteczko, gdy zobaczył, że obok holownika wynurza się z wody czyjaś gładka głowa: szara, nakrapiana na biało, z okrągłymi ciemnymi oczami i rozchodzącymi się we wszystkich kierunkach wąsikami.

– O raju – szczeknął cicho Pan Pies. – To chyba prawdziwa foka, o ile dobrze widzę, a widzę ją pierwszy raz!

Foka spojrzała na mewę.

– I co, pewnie nie ma wieści od Ditzy?

Mewa pokręciła głową.

– Nikt tu Ditzy nie widział. I to od dawna.

Ditzy? Pan Pies zastrzygł uchem. Ciekawe, co to za Ditzy?

– Mam wielką nadzieję, że ktoś ją odnajdzie – oznajmiła posępnie foka. Dała z pluskiem nura, mewa odleciała, a tymczasem John Tregeen trzymał w dłoni następną chrupiącą przekąskę.

Tym razem Pan Pies nie ryzykował: podskoczył na tylnych łapach i porwał przysmak prosto z dłoni szypra.

– Ludzie mówią mi często, że nie dla psa kiełbasa – sapnął zadowolony i przysiadł na zadzie. – Ale się mylą!

John zwolnił obroty, silnik zaterkotał gardłowo i zatrzymali się przy pomoście. Sadiq skoczył do burty, żeby zakotwiczyć łódź, a drugi mężczyzna zaczął wyładowywać skrzynie z rybami. John i jego kolega mieli teraz zawieźć połów na targ, żeby restauratorzy mogli się zaopatrzyć na wieczór w świeże dorsze i flądry. Pan Pies szczeknął na pożegnanie, wskoczył na deski pomostu, zostawił ich samym sobie i zaczął kluczyć między zmierzającymi na plażę letnikami.

– Co za wspaniały dzień na sprzątanie plaży – oświadczył. – A ponieważ PAN to niemal na pewno skrót od Pomagam Albom Nicpoń, lepiej dołączę!

Po drodze zauważył pomnik wielkiej jednookiej foki stojącej – czy też leżącej – na skale naprzeciwko portu. Pan Pies słyszał, że ta osławiona osobniczka zamieszkiwała przez lata pobliską wyspę i regularnie wpływała do portu, żeby zabawiać turystów. Zdaje się, że w tych stronach ludzie przepadają za fokami, pomyślał. Ale kim lub czym jest ta tajemnicza Ditzy i gdzie się podziała?

I właśnie wtedy dojrzał nad portem samiczkę głuptaka spadającą z nieba jak oszczep. Może wypatrzyła rybę wrzuconą z powrotem do wody z któregoś z kutrów? Jej młode, o upierzeniu jeszcze nie tak śnieżnobiałym jak u matki, brodziło po płytkiej pienistej mieliźnie na styku morza i plaży. Pan Pies zmarszczył brwi na widok unoszących się na wodzie śmieci, których jeszcze nikt nie pozbierał.

Nagle zobaczył, że młody głuptak potrząsa mocno głową i rozpaczliwie podskakuje. Najwyraźniej coś utknęło mu w dziobie i nie chciało się odczepić.

Panu Psu z przerażenia aż zaparło dech. Głuptak połknął kawałek plastikowej torebki, a ten stanął mu w gardle!