Tytuł oryginału: Last Train to Babylon

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Redakcja: Anna Pawłowicz, Ewa Holewińska

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce: © Jose Antonio Sánchez Reyes | Dreamstime.com

Copyright © 2014 by Charlee Fam. Published by arrangement
with HarperCollins Publishers. All rights reserved.

Polish language translation copyright © 2015 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-364-1

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Część pierwsza

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

11. Rozdział 11

12. Rozdział 12

13. Rozdział 13

14. Rozdział 14

15. Rozdział 15

16. Rozdział 16

17. Rozdział 17

18. Rozdział 18

19. Rozdział 19

20. Rozdział 20

21. Rozdział 21

22. Rozdział 22

23. Rozdział 23

24. Rozdział 24

25. Rozdział 25

- Część druga

1. Rozdział 26

2. Rozdział 27

3. Rozdział 28

4. Rozdział 29

5. Rozdział 30

6. Rozdział 31

7. Rozdział 32

8. Rozdział 33

9. Rozdział 34

10. Rozdział 35

11. Rozdział 36

12. Rozdział 37

13. Rozdział 38

14. Rozdział 39

15. Rozdział 40

16. Rozdział 41

17. Rozdział 42

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Marv

Prolog

Deszcz atakuje mój samochód stojący na odległym krańcu pustego parkingu przy stacji kolejowej. Wycieraczki tańczą w obłąkańczym rytmie. Smuga dymu unosi się z papierosa, opartego o popielniczkę – maskuje woń liczącego trzy lata odświeżacza powietrza o zapachu wanilii i drzewa sandałowego. Nie palę, chociaż bardzo pragnęłabym poczuć, jak gęsta mgła rozpełza się po moim wnętrzu, wypełnia płuca – wypełnia pustkę, którą we mnie wydrążyłeś.

Patrzę na ceglany budynek i wyobrażam sobie, jak skaczę. Widzę, jak stoję z wysoko uniesioną głową, wyciągniętymi na boki ramionami, stopy na samym brzegu.

I wtedy z głośników dobiega: „Ostatni pociąg do Babylon wjeżdża na stację”.

Pociąg przetacza się nad moją głową, wycieraczki tańczą w obłąkańczym rytmie.

Moje kolana tkwią między klatką piersiową a wielką kierownicą.

Smuga dymu unosi się z papierosa.

Przypomina mi się scena z obozu letniego, miałam sześć, może siedem lat. Są tam inne dzieciaki, ale ich twarze zatarły się w pamięci. Wszyscy mamy na sobie workowate koszulki farbowane metodą tie-dye z napisem: Lake Walter Fajowe Lato ’95 czy innym równie beznadziejnym hasłem.

Siedzimy wokół stołu pod zardzewiałym blaszanym dachem. Wszędzie walają się kawałki brystolu, czerwone, zielone, czarne. Niebieskie, zielone, pomarańczowe. Nie sposób znaleźć całej kartki. Wszystko pocięte i zmasakrowane za pomocą tych koszmarnych nożyczek, które trzeba trzymać w lewej ręce – bezpiecznych nożyczek.

Jakiś chłopiec wysypuje niebieski brokat. Trochę chyba wpadło mi do oka.

Buduję domek z patyków po lodach. Pewnie użyłam za dużo kleju.

Zawsze używam za dużo kleju.

Kolana przyciskają się do wibrującej kierownicy. A wycieraczki tańczą w obłąkańczym rytmie. Z papierosa unosi się smuga dymu. Samochód stoi na parkingu, podskakuje w miejscu i dudni.

Pociąg do Babylon wjeżdża na stację. Planowany odjazd godzina 1:53.

Deszcz siecze w ostrym świetle latarń, wysokich jak żyrafy. Nikt mnie nie widzi. Wycieraczki tańczą na przedniej szybie. I smuga dymu. I wciąż cię czuję, szorstkie opuszki twoich palców, uśmiech Kota z Cheshire, który nie znika z twojej twarzy, kiedy mnie pożerasz. Kawałek. Po. Kawałku. Twoje włosy są miękkie, przemyka mi przez myśl, że pewnie używasz odżywki. Dziwne. Pewnie mama cię nauczyła. Potem jednak przypominam sobie, że twoja matka nie żyje. I robi mi się przykro. Przykro z jej powodu. Wycieraczki tańczą na przedniej szybie, smuga dymu unosi się z papierosa, silnik buczy, a ja buduję domek z patyków po lodach, a ty mnie pożerasz i może to przez zioło, ale mam wrażenie, że zaraz rozszczepię się na kawałki, a ty mówisz wyluzuj, spokojnie, mówisz, żebym się zamknęła, twój kumpel próbuje spać, a ja mówię przestań przestań przestań i zastanawiam się, czy twój kumpel słyszy, i zastanawiam się, co teraz myśli twoja zmarła matka, mówisz, żebym się zamknęła, wycieraczki tańczą, smuga dymu unosi się z papierosa, twoja ręka tłumi moje nieme krzyki i już wiem, że nic więcej nie mogę zrobić, tylko przeczekać, a ty mnie pożerasz. Kawałek. Po. Kawałku. Wycieraczki tańczą na przedniej szybie, i smuga dymu, a twój kumpel kaszle, a ja próbuję zapełnić pustkę, którą we mnie wydrążyłeś i próbuję zignorować świat, który stworzyliśmy i twoją moc niszczenia, naszą moc tworzenia, wycieraczki tańczą w obłąkańczym rytmie, smuga dymu unosi się z papierosa, twój kumpel kaszle, buduję domek z patyków po lodach.

Część pierwsza

Rozdział 1

Piątek 10 października 2014, 3:53

Czuję się tak, jakby ktoś wydrapał mi zatoki i nalał chloru do nosa. Wszystko jest ciepłe i wilgotne, w skroniach huczy, w środku głowy zieje sterylna pustka. Okno jest otwarte, słyszę uderzenia deszczu o metalową siatkę. Czuję też zapach: deszcz, środki odkażające i lateks. Tak chyba pachnie, kiedy człowiek budzi się w szpitalu.

Moje oczy otwierają się dosłownie na sekundę i zaraz zamykają. Mrugam dwa razy. Nie wiem, czy nadal mam szkła kontaktowe. Wszystko widzę jak przez mgłę, oprócz białych ścian i metalowego basenu obok mojej twarzy.

Jakaś kobieta odchrząkuje.

– Hej. – Jej głos uderza we mnie jak cios, głowę przeszywa ból. – Jak się czujesz, Aubrey?

Dźwięk odbija się od ścianek wydrążonej czaszki. Mrużę oczy i patrzę w kierunku drzwi, skąd dochodzi głos. Kobieta macha do mnie, podnosi się z krzesła.

– Mam na imię Laura. – Mówi powoli, wyraźnie. Podchodzi do łóżka, jakby oczekiwała, że uścisnę jej dłoń, ale jestem podłączona do kroplówki, która wtłacza przejrzysty zimny płyn w moje żyły, więc nie mogłabym się ruszyć, nawet gdybym bardzo chciała wykazać się kulturą osobistą.

– Hej? – mówię. Głos mi się łamie. Kobieta ma na sobie dżinsy i jasnozielony sweter. Włosy opadają w jasnych lokach dokoła twarzy, podskakują na ramionach, kiedy podchodzi bliżej. Może przez te włosy, nie wiem, w każdym razie ma taki sprężysty krok i sprawia wrażenie stanowczo zbyt rześkiej. Już jej nie lubię.

W pierwszej chwili biorę ją za niewiele starszą od siebie, może pod trzydziestkę czy tuż po – ale kiedy znowu się odzywa, słyszę w jej głosie ten powolny rozsądny ton, który pojawia się dopiero w okolicach czterdziestki.

– Jesteś w szpitalu, Aubrey – mówi. Nie podoba mi się, że powtarza moje imię, jakby uważała, że dzięki temu poczuję się bezpiecznie. – Pracuję tu. Jestem pracownikiem socjalnym. Terapeutką. – Milknie, a po chwili robi kolejny krok w moją stronę. – Wolę to drugie. Brzmi mniej oficjalnie. – Chyba się uśmiecha, nadal nie widzę zbyt wyraźnie.

– Wiem, gdzie jestem – odpowiadam. Siada na metalowym krześle przy drzwiach. – Ale co ja tu robię?

– Pamiętasz, co się zdarzyło tej nocy? – Trzyma na kolanach podkładkę do pisania.

Chcę powiedzieć, że nie. Chcę powiedzieć: Nie, Lauro, najwyraźniej nie pamiętam, bo inaczej chyba bym nie pytała, prawda? Zamiast tego milczę, zaciskam powieki i próbuję wydobyć coś z pamięci. Biorę wdech i znów zamykam oczy. Niewiele tego, ale fragmenty ostatniej nocy zaczynają wracać jak kawałki rozbitego szkła: zapach, obraz, dźwięk. Strzaskane fragmenty, nic, czego mogłabym się uchwycić.

Pamiętam bar u O’Reilly’ego – wchodzę i widzę Erica Robbinsa, ma na sobie krawat w kolorze miętowej zieleni, siedzi przy kontuarze i bawi się butelką piwa. Chyba podchodzi do mnie Adam, powietrze jest gęste i mętne, otacza mnie ze wszystkich stron. A potem tylko deszcz. Deszcz, dym, wycieraczki i gorący od whiskey oddech na moim gołym brzuchu.

Ale nie mówię tego Laurze.

– Niczego nie pamiętam – odpowiadam. – Niczego. Przepraszam.

– Nic nie szkodzi. Nie musisz przepraszać. – Przesuwa się na
krześle bliżej łóżka. Metal skrzypi na wyłożonej kafelkami podłodze. Krzywię się.

Nadal nie mam pojęcia, skąd do cholery się tu wzięłam, więc milczę i czekam, aż Laura mnie oświeci. Przez chwilę zastanawiam się, czy może kogoś zabiłam, rozwaliłam samochód, przejechałam małe dziecko. Ale w takim przypadku pewnie przykuliby mnie kajdankami do łóżka. W każdym razie tak to wygląda w „Prawie i porządku”.

A potem ogarnia mnie panika i myślę sobie, że może zrobiłam coś głupiego. Może rzuciłam się na tory czy coś równie okropnego i banalnego w tym rodzaju. Ale niemal natychmiast odrzucam od siebie tę myśl, uspokajam się. Jestem stanowczo zbyt praktyczna, nie chciałabym przysporzyć niedogodności tym wszystkim ludziom w pociągu, z których większość pewnie zresztą znam.

To jest właśnie Long Island. Skaczesz pod pociąg i masz gwarancję, że znasz co najmniej dziesięcioro siedzących w nim pasażerów.

Chcę się dowiedzieć, dlaczego tu trafiłam. No, jakaś część mnie wie. Część mnie chciałaby wcisnąć twarz w wykrochmaloną poduszkę i zapomnieć, że wróciłam do tej pierdolonej dziury w dupie. Ale Laura tylko się uśmiecha, zadowolona z siebie, jakby czekała, kiedy zapytam – jakby to była część procesu.

– Są tu moi rodzice? – pytam. Ze zgrozą myślę o konfrontacji z Karen, ale spodziewam się, że stoi teraz na korytarzu, przyciska ucho do grubych drewnianych drzwi, czeka na sygnał. Możliwe jednak, że nikt do niej nie zadzwonił. Mam dwadzieścia trzy lata i sądzę, że istnieje jakaś zasada poufności, zakładająca, że mogę czasem coś spierdolić i nikt nie wezwie zaraz mojej matki. Nie jestem jednak pewna, jak załatwia się tego rodzaju sprawy w szpitalu. Pomimo wielu dziwnych rzeczy, które wyczyniałam przez ostatnich pięć lat, jeszcze do żadnego nie zdarzyło mi się trafić.

– Twoja mama tu była, lecz poszła do domu – odpowiada Laura. – Uznała, że będzie lepiej, jeśli najpierw porozmawiamy na osobności.

No jasne. Podnoszę rękę i pocieram grzbiet nosa kciukiem i palcem wskazującym. Karen też jest terapeutką, w szkole – ściśle rzecz biorąc, psychologiem szkolnym, ale w sumie co za różnica. Dobrze to zna: czy chodzi o trzynastolatkę, która podcięła sobie żyły z powodu bulimii i mobbingu w sieci, czy o kogoś takiego jak ja – pozornie dobrze przystosowaną dwudziestoparolatkę w środku ciągu alkoholowego/załamania psychicznego / tego-czegoś-co-właśnie-się-dzieje-ale-boję-się-spytać. Przykro mi, ale nikt, czy ma lat trzynaście, czy dwadzieścia parę, nie będzie powierzał najgłębszych, najmroczniejszych sekretów własnej matce. Matki tylko wszystko komplikują swoimi pokręconymi emocjami.

Przy okazji Karen jest również trenerką cheerleaderek w średniej szkole i jej próbom pomocy zawsze towarzyszy, jak na mój gust stanowczo zbyt duża, dawka sportowego animuszu.

Ale Karen jest sprytniejsza, niż mi się wydaje. Wie, że nigdy nie skłoni mnie do rozmowy, takiej prawdziwej. Nigdy nie otwierałam się przed nią, nie wypłakiwałam się na jej ramieniu. Nie jestem takim typem. W przeciwieństwie do moich braci. Przylepne marudne beksy. Prawdziwe maminsynki. Gen odpowiedzialny za podstawowe ludzkie odruchy najwidoczniej w moim przypadku nie działa – tak przynajmniej żartuje sobie Karen, kiedy wysuwam się z uścisku albo unikam kontaktu wzrokowego podczas poważnej rozmowy. Wie, że szybciej zwierzę się przypadkowej terapeutce, czyhającej na mnie na szpitalnej sali – czysty biznes.

Znowu wszystko się rozmywa, świat mętnieje.

– Miałam kontakty – mówię, zbyt powoli, i zaczynam się zastanawiać, czy słowa przypadkiem nie wpadły do środka mojej głowy, a może się rozpuściły. Po prostu rozpuściły się w oczach. Laura patrzy na mnie obojętnie. Panuje aroganckie milczenie, więc zaczynam mówić, chociaż wyczuwam, że ona mnie osądza, ocenia, robi w myślach notatki na temat mojego stanu psychicznego. – Nie powinnam spać w kontaktach. – Głos niknie, a w piersi czuję dziwne mrowienie – ale takie intensywne. Jakby moje ciało za chwilę miało odpłynąć albo pójść na dno jak kamień. Ona ciągle na mnie patrzy. Mrowienie obejmuje gardło. Nie wiem, co znaczy to uczucie, ale mi się nie podoba. Przemyka mi przez głowę, że to pewnie lek, który we mnie wlewają. A może po prostu kac-gigant. Próbuję odnaleźć słowa. Próbuję wymyślić, co mam powiedzieć – coś, dzięki czemu wydam się mniej pacjentką, a bardziej normalną-zwykłą-spokojną Aubrey.

Pocieram oczy i siadam na łóżku, ciągnąc wenflon.

– Od kiedy tu jestem?

Laura uśmiecha się, tak jakby wyraz jej twarzy mógł w jakikolwiek sposób wpłynąć na poziom mojego spokoju.

– Nie martw się o soczewki – mówi. Ale się martwię, a ona, mówiąc mi, jak mam się czuć, traci sporą liczbę punktów.

Deszcz mocniej uderza o metalową siatkę.

Po raz pierwszy chwytam swoje odbicie w szybie. Włosy wyglądają tragicznie, poranek po masakrycznej imprezie, sterczą we wszystkie strony. Wargi spuchnięte i popękane. Czuję się trochę jak bohaterka „Przerwanej lekcji muzyki”. Może nie potrafię zagrać tak seksownej i walniętej postaci jak Angelina, ale jestem blisko. Naprawdę, kurwa, blisko.

Na mojej twarzy powoli rozlewa się szelmowski uśmieszek.

– Co cię tak bawi? – pyta Laura. Też się uśmiecha, niepewnie, jakby próbowała naśladować moje rozbawienie, jakby czekała na dobry dowcip.

– Nic – odpowiadam. – Po prostu próbuję wczuć się w rolę.

– Jaką rolę? – Znowu poważnieje. Pożartować to się z nią nie da. Próbuję ją odczytać. A ona myśli, że umie odczytać mnie, wiem o tym. Jestem w dziewięćdziesięciu procentach pewna, że wiem, co ona myśli i w siedemdziesięciu pięciu, że się myli.

– Nie jestem walnięta – mówię. Nie zamierzałam powiedzieć tego na głos. Ale słowa jakby same wysunęły mi się z ust.

– Nikt tak nie twierdzi.

– To dlaczego tu jestem? – Czuję, że głos zaczyna mi drżeć, więc kończę z pytaniami i gniotę w rękach prześcieradło.

– Miałaś sporo alkoholu we krwi – wyjaśnia, znowu opierając podkładkę na kolanach.

Czekam na dalszy ciąg – na szczegóły. Czekam, aż mi powie, jak bardzo spierdoliłam. Ale ona tylko patrzy. Tak jakby to wystarczyło. Ale to nie jest odpowiedź na moje pytania. Oczywiście, że miałam sporo alkoholu we krwi. Zwykle mam sporo alkoholu we krwi, ale nigdy wcześniej nie wylądowałam z tego powodu w szpitalu, w dodatku w towarzystwie pracownicy socjalnej, czającej się w nogach łóżka.

– Pamiętasz, co mogło tej nocy wywołać u ciebie zły nastrój, Aubrey?

Wzruszam ramionami. Nie cierpię tego, że umieszcza moje imię na końcu zdania, jakby prócz nas ktoś tu jeszcze był.

Co tak nieśmiało, Lauro? mam ochotę spytać. Czemu nie powiesz tego wprost?

– Czy to z powodu Rachel? Utrata przyjaciółki bywa wyjątkowo traumatycznym doświadczeniem. Twoja mama mówiła, że dzisiaj odbędzie się pogrzeb.

No tak. Powinnam była to przewidzieć. Jasne, że mamusia podzieliła się z panią terapeutką tą kluczową informacją. Powinnam była się przygotować. Dobre zagranie, Lauro. Bardzo dobre.

– Ona nie była moją przyjaciółką. Nie rozmawiałyśmy od wielu lat – kłamię. Tylko tyle mogę powiedzieć. Chyba wystarczy. Może nawet uwierzyła, przynajmniej chwilowo. Laura uśmiecha się i odchyla na oparcie.

Z jakiegoś powodu przypomina mi się Adam, ale odsuwam tę myśl niemal natychmiast. Przez te wszystkie lata nauczyłam się układać różne sprawy w osobnych szufladkach. Rachel czy Adam, nie mam siły ani miejsca w głowie, by teraz się nimi zajmować, więc opadam na posłanie i zamykam oczy.

– Co cię gnębi, Aubrey? – Znowu wypowiada moje imię. Mam ochotę odpowiedzieć: Nie wiem, Lauro. Nie wiem, co mnie gnębi, Lauro, ale nie Adam i z pewnością nie Rachel. Jednakże nie mówię tego. Bo gdybym stwierdziła, że wiem, co mnie nie gnębi, powinnam też wiedzieć, co gnębi, a nie jestem gotowa, by w to wnikać. Nawet nie znam tej kobiety, oszczędzę jej fascynujących szczegółów.

Wzrusza ramionami, pełna zrozumienia, i mówi:

– Może na dzisiaj wystarczy.

Rozdział 2

Pięć dni wcześniej, 5 października 2014.

Nadal mam na sobie strój do treningu, kiedy dzwoni Karen. Danny wyszedł dziesięć minut temu, po kawę i bajgle.

– Aubrey? – Jej głos drży i jest pełen współczucia, nawet nie śmiałabym próbować jej dorównać.

– Taaa – odpowiadam, stając przed łazienkowym lustrem. Tam przeważnie odbieram telefony. To jedyne pomieszczenie w całym mieszkaniu, gdzie można liczyć na prywatność.

– Wszystko w porządku?

– Aha.

– Nic nie powiedziałaś.

– A co niby miałam powiedzieć?

– Była twoją najlepszą przyjaciółką.

– Nie była moją najlepszą przyjaciółką.

Obie oddychamy do słuchawki. Słyszę, jak mózg mojej matki wrze, rozpaczliwie próbuje wywołać u mnie jakieś emocje.

– Cóż, mam nadzieję, że przyjedziesz do domu. Tak chyba byłoby właściwie – mówi. Biorę głęboki wdech, a potem mocno wydmuchuję powietrze w słuchawkę. Właściwie, oczywiście. Wiem. Ale od kiedy to Rachel i właściwe zachowanie idą w parze? Niemal słyszę, jak moja matka potrząsa głową i zastanawia się, jaki błąd popełniła, czemu ta dziewczyna jest taka twarda i zimna.

– Aubrey – zaczyna ponownie, a ja znowu wciągam powietrze w obrzydliwie głośny sposób, dając do zrozumienia, że moja cierpliwość jest na wyczerpaniu. – Doskonale. Tylko powiadom mnie, jeśli zmienisz zdanie. Twój pokój służy mi teraz za biuro.

Wiem, że nigdy nie spotyka się z uczniami poza szkołą, zapewne potraktowała mój pokój jako coś w rodzaju szafy na dokumenty – bezpieczną przestrzeń, w której może przeglądać swoje notatki i skierowania; jakoś jednak nie mogę pozbyć się nieprzyjemnej wizji, w której pryszczaci trzynastolatkowie paradują po mojej dawnej sypialni, a potem wracają do domu i walą konia na wspomnienie niezasłanego łóżka i mebli z białej wikliny.

– Zobaczymy – odpowiadam.

– Dobrze. Kocham cię. – Wstrzymuje oddech, zapewne czeka na odpowiedź, chociaż nie odpowiadam na to zdanie już od wielu lat. Rozłączam się i kładę telefon na brzegu umywalki. Próbuję przepędzić Rachel ze swojej głowy, ale przez cały czas czuję narastającą ciekawość. Czy naprawdę chciała umrzeć? Czy zostawiła list?

Myślę o własnych listach samobójczych. Przez te lata zebrałam sporą kolekcję: pięć różnych brudnopisów, czyli wypada średnio jeden na rok. Nie zamierzam się rozczulać. Obiecałam sobie dawno temu – to znaczy pięć lat temu – że nigdy taka nie będę. Pięć lat, pięć gotowych listów pożegnalnych. Tak się składa, że pięć to moja ulubiona cyfra – ale to na marginesie. Od pięciu lat pracuję nad idealnym listem pożegnalnym, a tymczasem Rachel po prostu to zrobiła. To dość zabawne, o ile ktoś chciałby zagłębić się w tę sprawę, naprawdę porządnie ją przemyśleć.Ja nie mam na to czasu.

Czasami, w samotności, przepisuję jeden z tych listów – staranna i metodyczna praca, wymagająca najlepszego charakteru pisma, tego od kartek urodzinowych i podań o pracę. Zapisuję całą tę wymęczoną historię – a właściwie tę część, którą chcę opowiedzieć. Potem przypominam sobie, że zapomniałam o jakimś istotnym szczególe, jakiejś subtelnej oskarżycielskiej uwadze, zgniatam papier w kulkę, wyrywam nową kartkę z ozdobionej monogramem papeterii i zaczynam od początku.

Trzymam je wszystkie starannie zebrane w teczce, schowanej w górnej szufladzie biurka, tak na wszelki wypadek.

Rozpuszczam włosy, przeczesuję je palcami, patrzę na siebie w lustrze. Włosy są wilgotne i posklejane po treningu, ale na razie nie mam ochoty na prysznic. Pocieram zwiniętą dłonią białą plamę na szkle. Chyba powinnam umyć lustro, ledwo coś widać zza rozmazanych smug pasty do zębów i lakieru do włosów. Zapisuję w pamięci, żeby kupić w drogerii środek do czyszczenia luster. Dodaję do listy: windex, papier toaletowy, ręczniki papierowe. Uzupełnianie zapasów łazienkowych to moja działka i staram się o tym pamiętać, ale czasem jednak zapominam i przypominam sobie dopiero, kiedy Danny, siedząc na kiblu, wygłasza pasywno-agresywną tyradę na temat brakującego papieru toaletowego.

Ale tym razem pamiętam, że mam pójść do sklepu. Zdaję
sobie sprawę, że nie jest to najlepszy moment na robienie listy zakupów, biorąc pod uwagę fakt, że właśnie dowiedziałam się o śmierci najlepszej przyjaciółki – byłej najlepszej przyjaciółki – ale jakoś nie mam innego pomysłu, czym mogłabym się w tym momencie zająć.

Otwieram szerzej oczy, mrugam trzy razy, tak dla pewności. Nic. Całkiem suche. Wiedziałam. Zresztą nie przypominam sobie, kiedy ostatnio płakałam.

Typowe. Typowa Rachel. Wsadzam kciuk pod cieknące sitko, patrzę, jak krople spływają na paznokieć, i stwierdzam, że ciemnoczerwony lakier zaczyna odpryskiwać.

Wyobrażam sobie, jak to robi, jak odlicza tabletki. Pewnie wzięła tylko sześć czy siedem, żeby dobrze wyglądało, w każdym razie nie dość, by się zabić. To byłoby tak bardzo w jej stylu – upozorować próbę samobójstwa i napawać się uwagą otoczenia. Biedna Rachel. Taka wrażliwa. Co możemy dla niej zrobić?

Szkoda, że nikomu nie zależało aż tak, by ją powstrzymać.

Mój BlackBerry leży na brzegu umywalki, alert poczty głosowej ciągle mruga.

Rachel zadzwoniła w piątek, dzień przed. Byłam z grupą znajomych w jakimś hipsterskim barze w Williamsburgu. Nie bywam na Brooklynie, rzadko wypuszczam się poza Upper East Side, więc humor już miałam mocno popsuty, a wizja rozmowy z Rachel bynajmniej go nie poprawiała. Nie odebrałam. Nie odbierałam od tamtego dnia w restauracji, ale o tym nikt nie wie. Tylko raz, właśnie wtedy, zostawiła wiadomość. A teraz maleńka koperta na ekranie kusi: no dalej. Zrób to. Naciśnij. Przyłóż mnie do ucha. Opowiem ci sekret.

Telefon nadal leży na ceramicznej obudowie umywalki, mam ochotę zatkać odpływ, odkręcić gorącą wodę i niechcący go zepchnąć. Zamykam oczy, liczę do trzech, wyobrażając sobie, jak tonie; jak tonie ostatni ślad istnienia Rachel Burns.

Raz. Wciągam powietrze przez nos.

Nie mogłam wiedzieć, że to zrobi.

Dwa.

Nie mogłam nic na to poradzić.

Trzy.

To już nie mój problem.

Patrząc, jak woda spływa z palców i zbiera się w umywalce, próbuję przypomnieć sobie nazwę lakieru.

Zawsze była słabsza ode mnie. Apodyktyczna, bez wątpienia. Ale słaba. Teraz wiem to na pewno.

Jeszcze raz pocieram pięścią lustro. Słychać skrzypienie, szyba zaparowuje jeszcze mocniej. Próbuję nie zwracać uwagi na pulsujący ból w lewym biodrze. Tatuaż pali pod tkaniną spodenek jak świeża rana, wiem jednak, że tak naprawdę tego bólu nie ma. Wiem, że istnieje tylko w mojej głowie. Wszystko istnieje tylko w mojej głowie. I dlatego skupiam się na wycieraniu lustra.

To się chyba nazywa „bóle fantomowe”.

Zrobiłyśmy tatuaż razem, ten sam wzór. Rachel właśnie skończyła osiemnaście lat, a ja sfałszowałam dowód. Pozwoliłam jej wybrać, ale pewnie i tak nie miałabym nic do gadania. Mówiła o nim „sercogram”, ale nie wiem, czy rzeczywiście istnieje taki termin, czy też sama go wymyśliła. Zawsze wymyślała różne rzeczy, gówniane nazwy, i krzyczała na mnie, że nie nadążam. „Jezu, Aub. Każdy wie, co jest sercogram”.

Czuję na skórze miejsce, w którym mnie napiętnowała. Litery R i A splecione razem w czarne serce. Pulsuje pod materiałem. Pewnie tylko w mojej głowie. Zastanawiam się, czy go nie usunąć. Ukrywam go najlepiej, jak potrafię, ale i tak zbyt często, zbyt wielu chłopakom musiałam tłumaczyć znaczenie tajemniczego sercogramu wyrytego na moim lewym biodrze. Szczególnie często zdarzało się to w college’u, na początku, przed Dannym. W końcu przestałam tłumaczyć, za każdym razem historia przebiegała dokładnie w ten sam sposób.

Zaczynało się od macanek pod ścianą w jakimś zatęchłym barze z przypadkowym facetem w piątkową noc. W tym czasie zachowywałam ostrożność. Miałam sporo na koncie, ale zawsze zachowywałam kontrolę. W końcu wytaczaliśmy się na zewnątrz, zwykle prosto w śnieg lub deszcz lub śnieg z deszczem; nie wiedziałam, gdzie są znajomi i właściwie mnie to nie obchodziło. Nauczyłam się, że w takich sytuacjach nie należy liczyć na innych.

Wskakiwaliśmy do taksówki – gość zawsze znacznie bardziej pijany ode mnie, przez całą drogę do akademika ślinił się nad moimi cyckami – i szliśmy do mojego pokoju, do mojego łóżka, zawsze. Nigdy jego. W pewnym momencie znikała bluzka i jego uwagę natychmiast przykuwał czarny atramentowy wzór, wystający z rozpiętych dżinsów.

On: Fajny tatuaż.

Ja: Dzięki.

On: Co znaczy?

Ja: Nic.

On: Kto to jest R.A.? Mam nadzieję, że nie jakiś facet!

A potem, przekonany o własnej oryginalności, prawdziwy romantyk w łóżku, opierał się na łokciu, uśmiechał słodko, pochylał i całował bardzo powoli.

Znikał, zanim cokolwiek się wydarzyło. Przeważnie symulowałam nagłe mdłości, wyskakiwałam z pościeli i pędziłam do łazienki. Udawałam, że rzygam do kibla, kilka razy spuszczałam wodę dla efektu, a potem uprzejmie prosiłam, żeby sobie poszedł. Zawsze działało.

Przez pięć lat atrament wyblakł, ale tatuaż nadal przywołuje wspomnienia, za każdym razem, kiedy idę do łazienki, za każdym razem, kiedy się rozbieram, kiedy staję naga przed lustrem. A teraz Rachel nie żyje i został mi tylko sercogram.

Sama nie wiem, czy jestem zazdrosna. Nie, „zazdrosna” to nieodpowiednie słowo. Ale w pewnym sensie czuję żal, że mnie uprzedziła. Samobójstwo nie jest już dla mnie żadną opcją. Wyszłoby tandetnie i melodramatycznie. Słyszę, jak mówią: Nie mogła żyć z poczuciem winy; a może nie mogła żyć bez niej; słyszałem, że zawarły pakt.

Wolałabym, by nie wiązano na zawsze mojej osoby z Rachel.

Wychodzę z łazienki, padam na sofę i czekam na Danny’ego. Siadam po turecku, znowu wbijam wzrok w paznokcie. Próbuję nie stracić kontaktu z rzeczywistością, tą tutaj i teraz.

Spotykam się z nim od trzech lat – jest wysokim irlandzkim chłopakiem, pochodzi gdzieś spod Albany – i ani razu nie wspominałam o Rachel, o tym, jak wobec mnie postąpiła. Niewiele opowiadam o swoim życiu przed studiami, a szczególnie o kilku ostatnich miesiącach szkoły.

Poznałam Danny’ego w college’u. Oboje byliśmy na drugim roku. Widywałam go w kampusie, ale nie miałam wyrobionego zdania na jego temat. Wyglądał trochę na dupka – typowy chłopak z bractwa, w czapeczce Metsów, może grający w rugby, może nie. Jedna z tych pospolitych twarzy, które niełatwo od siebie odróżnić, jasnobrązowe krótko ścięte włosy, koszulka polo.

Trudno wyobrazić sobie mniej romantyczny początek. To było na imprezie bractwa. Nalał ciepłego piwa do mojego kubeczka jednorazowego. Gadaliśmy może przez dziesięć minut, taaa, ciepłe piwo z beczki, a następnego dnia zostawił mi wiadomość na Facebooku. Trzy tygodnie później zaczęliśmy ze sobą chodzić. Miałam mononukleozę, a on był dla mnie bardzo miły – to właściwie podsumowuje cały nasz związek. Zrezygnował z szaleństw piątkowej nocy i przyszedł do mnie z pierwszym sezonem „Zagubionych” i mrożonym jogurtem ze stołówki. Kiedy wyzdrowiałam, czułam się zobowiązana. Ale „Zagubieni” jakoś mnie nie wciągnęli, co zresztą okazało się największym problemem w naszym związku. Nigdy się z tym nie pogodził.

– Jak możesz nie przejmować się losem tych postaci? Wyspy? – pytał z niedowierzaniem.

To powinno było dać mu do myślenia.

Dwa i pół tygodnia po ataku mononukleozy byłam z powrotem na nogach, zatapiając smutki w sporych ilościach wódki z Red Bullem. Dobrze się razem bawiliśmy, Danny i ja.

Nasz związek nadal jest lekki, łatwy i przyjemny. On płaci czynsz – no, właściwie jego rodzice, przynajmniej do końca studiów – i prawie nigdy się nie kłócimy. Jest miły i dość przystojny. Nie mam powodów do narzekań, nie licząc faktu, że uparcie uprawia seks w skarpetkach.

Ale w szufladzie biurka, wciśnięte pod teczkę z listami, w których żegnam się ze światem, leżą trzy starannie skomponowane listy, w których z nim zrywam.

Słyszę klucz w zamku. Siadam prosto, próbuję zachowywać się jak gdyby nigdy nic. Wchodzi do środka, na przedramieniu trzyma tacę z kawą. Nadal nie wiem, czy powiedzieć mu o telefonie. Ale jakoś tak w środku śniadania wyrywam wnętrzności bajglowi i mówię, całkowicie obojętnie, że ona nie żyje, że prawdopodobnie popełniła samobójstwo.

Podnosi się, wyraźnie zamierza mnie objąć.

– Nie trzeba – ostrzegam, wyciągając przed siebie ręce. – Nie byłyśmy blisko. – Patrzy na mnie dziwnie, siada na brzegu sofy. – Chyba nawet nie pojadę na pogrzeb – oznajmiam. – W każdym razie nie chcę. To będzie żenada. – Nie było to do końca prawdą. Chwilę wcześniej zdecydowałam, że w tym tygodniu pojadę do domu, przynajmniej po to, by zadowolić Karen i nie wyjść na totalną chamkę. Ale co do pogrzebu, nadal nie byłam pewna. Ta część zgadzała się z prawdą.

– Zrób to, co powinnaś zrobić – mówi Danny. Unosi brew i wgryza się w bajgiel z makiem.

– Co? – Odkładam swój bajgiel na stolik i wbijam wzrok w Danny’ego. Wzrusza ramionami. – Czemu tak na mnie patrzysz?

– Nie, nic – odpowiada. – Potrząsa głową i tak jakby się uśmiecha, zawsze tak robi, kiedy nie chce mnie zdenerwować. Po chwili milczenia jednak próbuje wyjaśnić, co ma na myśli. Przy tym nie przestaje przeżuwać bajgla z serkiem kremowym. Odrażające, mam ochotę powiedzieć, żeby zamknął usta, kiedy je, ale zamiast tego czekam, aż dokończy myśl.

– Po prostu uważam, że powinnaś pójść, to wszystko. – Nie patrzy na mnie. Intensywnie gapi się na bajgiel w swojej dłoni, przeżuwa wyjątkowo starannie. – Tak będzie właściwie.

Właściwie.

– Cóż, Karen stwierdziła, że jeśli nie przyjadę, to znaczy, że jestem suką bez serca, więc chyba nie mam wyboru. – Upijam kawy, czekam, aż zaprzeczy, powie, że to niemożliwe, że nawet gdybym się starała, nigdy nie będę suką bez serca, i że zawsze mam wybór.

Ale nie mówi.

– Twoja mama w sumie ma rację.

Ściskam nos między kciukiem i placem wskazującym, zamykam oczy. W tym momencie naprawdę nie mam ochoty się z tym mierzyć. Dziewczyna jest trupem, a i tak zdołała spierdolić mi niedzielę.

Patrzę na zjedzony do połowy bajgiel.

Moim zdaniem była całkiem ładna.

No nie wiem, może. Ładna, tylko trochę pulchna.

Chwytam resztki bajgla i wkładam z powrotem do papierowej torby wraz z pozostałymi śmieciami.

Już widzę w wyobraźni pogrzeb Rachel, prawdziwy ubaw: jej matka łka nad białą trumną, młodsza siostra Chloe – teraz ma chyba coś koło szesnastu lat – pali jednego za drugim na parkingu, Jeff, ojczym, łypie na mnie pożądliwie z ciemnego kąta.

Czuję to wyraźnie. Ta niezręczna cisza, kiedy wchodzę do kościoła, wszystkie spojrzenia utkwione we mnie, jej najlepszej przyjaciółce, która ją zostawiła; i kosmiczna chmura mdlących woni: kwiaty, zbyt dużo perfum i kadzidło, to, które palą w katolickich kościołach.

Pani Price, nasza nauczycielka z drugiej klasy, która oczywiście też tam będzie, weźmie mnie w swe kościste ramiona i powie, że wyrosłam na śliczną młodą kobietę, jaka szkoda, że nie utrzymywałam z Rachel kontaktów, może nadal by żyła. Uściski, całe mnóstwo, różnego typu. Przeciągające się, takie z jedną ręką na ramieniu, full contact. Już mam dosyć.

Ally i całej reszty bandy z Seaport oczywiście też nie zabraknie, będą tulić się do siebie w kąciku, ściskać i łkać, dając odrażający pokaz rozpaczy, przerywając czasami tylko po to, by trzasnąć sobie focie na Instagram w idealnie dopasowanych na okazję strojach – Funeral Chic. Będzie też Eric Robbins w mundurze Marines, goście potrząsają jego ręką, dziękują za wszystko, co robi dla tego wspaniałego kraju. Na samą myśl żołądek wywraca się na drugą stronę, a gardło zaciska. Kilka razy przełykam ślinę, żeby nie zwymiotować połówki pożartego bajgla.

Będzie pełne współczucia kiwanie głową. I będzie Adam.

Na pewno będzie Adam, szare oczy i niedbałe długie włosy, durna twarz, wiecznie jęczący i narzekający.

Podnoszę się, zbieram okruchy z koszulki. Danny przyciąga mnie do siebie. Moja twarz wciska się w jego pierś pod dziwnym kątem. Nos się zgina, nie mogę oddychać, mam ochotę odsunąć się od niego, ale zmuszam ciało, by rozluźniło się w jego objęciach, i udaje mi się, chociaż tylko na pięć sekund – to i tak mój rekord. Raz. Dwa. Pachnie cedrem; trzyma swetry w starej skrzyni, stojącej koło naszego łóżka. Trzy. Cztery. Puszcza mnie, robię krok w tył. Moje życie z Dannym jest wygodne. Bezpieczne. Spokojne. Pozwala mi zachować pozory, nie wzbudzać podejrzeń. I na samą myśl, że mam zostawić to wszystko dla pogrzebu w Long Island, wywracają mi się flaki.

Wyciągam ręce przed siebie i mówię:

– W tym mieście nie ma szans na porządny manikiur. Za dwadzieścia dolców chyba mógłby wytrzymać trochę dłużej niż tydzień.

Danny patrzy na mnie jak na wariatkę. Spoglądam na złażący lakier i przypominam sobie tytuł: Wicked[1].

Rozdział 3

Czy tylko ja uważam, że słowo „pogrzeb” brzmi bardzo dziwnie? Jak tryb rozkazujący od „pogrzebać”. Sam czasownik jest dziwny. Pogrzebać w uchu. Pogrzeb sobie w uchu. Pogrzeb Rachel.

Siedzę na kamiennej werandzie, cztery budynki od domu, żeby Danny mnie nie zobaczył, ukryta bezpiecznie między dwoma wielkimi domami z piaskowca, kilka kroków od York Avenue. Jest wilgotno, zbyt gorąco jak na październik, lewa skroń pulsuje bólem.

Pocieram ją dwoma palcami, w ustach trzymam papierosa. Pozwalam sobie na jeden dziennie – zwykle rano, przed pracą – tak żeby zaspokoić największy głód. Ale to już drugi. Rachel nie żyje, dzisiaj należą mi się dwa.

Danny nie wie, że palę, sama nie uważam się za palaczkę. Bo nie palę, przynajmniej tak sobie tłumaczę. Nie jestem palaczką, nie oszukuję. Danny sądzi, że palę tylko wtedy, kiedy jestem zestresowana albo pijana, mówi, że gdybym naprawdę paliła, musiałby ze mną zerwać. Ale wnioskując z ukradkowych spojrzeń, które rzucał mi dzisiaj zza laptopa, myślę, że jednak zmieniłby zdanie.

Telefon zadzwonił zaledwie cztery godziny temu, ale ja już widzę, co kryje się za tymi ostrożnymi uwagami, są dla mnie przejrzyste jak szkło: Jeśli pojedziesz do domu… Kiedy zdecydujesz się, czy… Jeśli czujesz się na siłach…

Wolałabym, żeby spytał wprost. Jedziesz na pogrzeb, Aubrey? Chciałbym wiedzieć, żeby ułożyć własne plany. Chyba musiałabym to uszanować. Ale dopóki nie zapyta, zamierzam celowo unikać odpowiedzi.

Robię rundkę, przez trzydzieści sekund smaruję ręce żelem antybakteryjnym, dodaję kroplę kremu, spryskuję włosy mgiełką o zapachu kokosowym i wsadzam do ust miętową gumę. Ten rytuał zwykle zabija niepożądaną woń.

Wracam do domu, przeglądam rzeczy, rozsiewając woń pinacolady, a Danny ogląda mecz Jetsów. Bielizna, prawie pusta fiolka xanaxu, kilka swetrów, za mało skarpet. Przy każdej przerwie na reklamę zaglądam do pokoju, by sprawdzić, czy przypadkiem nie wstał, żeby mnie skontrolować. Dezodorant, żel do mycia twarzy. Nie rusza się już od godziny. Może zasnął? Szczoteczka, spodnie do jogi. Wyciągam z szafy wór z brudnymi ubraniami – może przynajmniej będzie jakaś korzyść z tego wyjazdu. Jednym ruchem zgarniam do wora wszystko, co leżało na łóżku.

W łazience wysyłam z telefonu e-mail do szefa. Odkręcam prysznic, szum wody, gwałtownie pryskającej na ścianę, tłumi dźwięk palców uderzających o klawiaturę.

Hej, Jonathan.

Chciałam cię tylko powiadomić, że z powodu śmierci kogoś w rodzinie muszę na kilka dni pojechać do domu. Przepraszam, że tak w ostatniej chwili. Odezwę się po pogrzebie, w połowie tygodnia, i dam znać, kiedy wracam do pracy.

Załączam do redakcji kronikę kryminalną z ostatniego tygodnia.

Dzięki.

Aubrey Glass

UpperEastSidePost.com

975 Lexington Avenue, czwarte piętro

Nowy Jork, NY 10 021

Łazienka wypełnia się parą.

Mam nadzieję, że mnie wywali.

Od początku wiedziałam, że to nie jest zawód dla mnie. Skupione wyłącznie na sprawach lokalnych dziennikarstwo internetowe – takie, które wymaga dużego zainteresowania obszarem, którym się zajmujesz, zamiłowania do szczegółów i spraw życia codziennego i niewiele lub zero pracy reporterskiej, może nie licząc cotygodniowego telefonu do dzielnicowego komisariatu policji.

Nie jestem reporterką. A przynajmniej się za nią nie uważam. Jestem twórcą treści, co nie wymaga specjalnych umiejętności, i jestem w najlepszym przypadku średnia. Moja praca polega w przeważającej części na kopiowaniu i wklejaniu komunikatów prasowych. Zawsze sądziłam, że będę pisarką, prawdziwą dziennikarką czy autorką bestsellerów, ale po college’u zdałam sobie sprawę, że nie mam o czym pisać i że nic tak naprawdę mnie nie pasjonuje. A to chyba warunek bycia dobrym pisarzem? Pasja? Tak więc, dopóki mogę korzystać z karty kredytowej taty – ofiara zadośćuczynienia, jak mówi Danny – nie przeszkadzają mi monotonia i niskie wynagrodzenie.

Moje ostatnie dzieło dla „UES Post” wyglądało następująco:

19. dzielnicowy komisariat policji zwraca uwagę mieszkańców na
częste przypadki ekshibicjonizmu w autobusach, szczególnie tych jeżdżących na trasie wzdłuż Third Avenue. Ekshibicjoniści obnażają się w celu odwrócenia uwagi wybranego pasażera, w tym czasie ich wspólnicy okradają upatrzoną ofiarę. Nowojorska policja zaleca:

– noś zapinaną torbę, nigdy nie noś portfela w tylnej kieszeni

– unikaj zamieszania i awantur, mogą one mieć na celu odwrócenie uwagi pasażerów

– jeśli ktoś cię potrąci lub nagle zrobi się wokół ciebie tłoczno, pamiętaj, że możesz być narażony na okradzenie i/lub akt ekshibicjonizmu

– unikaj kontaktu wzrokowego z ekshibicjonistą

– jeśli ktoś cię okradnie bądź obnaży się w twojej obecności, natychmiast zawiadom kierowcę i ostrzeż pozostałych pasażerów, że
w pojeździe znajduje się złodziej/ekshibicjonista.

Moi rodzice nadal nie mogą pogodzić się z faktem, że nie zobaczą mojego nazwiska w druku. Mogą liczyć najwyżej na podpis helveticą pod rzędem guzików mediów społecznościowych.

Wkładam czarne legginsy, płaskie buty i za duży ciemnoszary sweter, łykam xanax, owijam szyję czarnym szalem i przesłaniam suche oczy Ray Banami.

Danny rzeczywiście śpi, więc zostawiam liścik na stoliku kawowym i zabieram worek z praniem. Nie jest to jeden z tych pożegnalnych listów, schowanych w szufladzie biurka, raczej stonowana wersja, w której obiecuję, że wrócę pod koniec tygodnia i proszę, by się o mnie nie martwił i uszanował moją potrzebę przestrzeni w tym jakże trudnym czasie.

Ręce zaczynają drżeć, serce wali. Idę w stronę Second Avenue, żeby złapać taksówkę, przeciągam ręką wzdłuż linii włosów, ocieram pot. Ludzie się gapią. Za gorąco na sweter i szal, ale czuję, że dostałam wysypki na szyi i dekolcie. Pojawia się za każdym razem, kiedy jadę do domu – czerwone plamy – i wiem, że nie ujdzie uwadze Karen: O Boże, co ci się stało? Masz alergię? Może chcesz coś antyhistaminowego? Wolę więc zakryć wszystko ubraniem niż tłumaczyć się z faktu, że na samą myśl o powrocie do domu dostaję wysypki.

A chociaż jak na październik jest idiotycznie gorąco, wiem, że
kiedy dotrę do Long Island, temperatura spadnie o co najmniej dziesięć stopni. Zasysam powietrze w płuca, lecz pierś zaciska się mocno i powietrze nie może się przedostać, a na papierosa jest za późno. Nie zdążyłabym na pociąg, a poza tym wypaliłam dzisiaj już dwa. Wiem, że muszę po prostu wytrzymać, nim xanax zadziała, ukoi walenie serca i pulsowanie w czaszce. Po kilku minutach czuję, jak lek rozlewa się po moim wnętrzu, krew przestaje wrzeć, wszystko się uspokaja.

[1] Wicked – musical oparty luźno na powieści Gregory’ego Magiera pt. „Wicked: życie i czasy Złej Czarownicy z Zachodu”. Opowiada historię z Krainy Oz z punktu widzenia czarownic.