Tytuł oryginału: No sonrias que me enamoro

Pierwsze wydanie w języku polskim © by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna, Warszawa 2014

Redakcja: Ewa Holewińska

Skład i łamanie: EKART

Copyright © by Francisco de Paula Fernández, 2013

Copyright © by Editorial Planeta, S.A., 2013

Ilustracje © Anastasiya Zalevska/Shutterstock

Projekt okładki: Víctor Igual, S.L.

Polish language translation copyright © 2014 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-339-9

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Prolog

- CZWARTEK

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

- PIĄTEK

1. Rozdział 11

2. Rozdział 12

3. Rozdział 13

4. Rozdział 14

5. Rozdział 15

6. Rozdział 16

7. Rozdział 17

8. Rozdział 18

9. Rozdział 19

10. Rozdział 20

11. Rozdział 21

12. Rozdział 22

13. Rozdział 23

14. Rozdział 24

15. Rozdział 25

16. Rozdział 26

17. Rozdział 27

18. Rozdział 28

19. Rozdział 29

20. Rozdział 30

21. Rozdział 31

22. Rozdział 32

23. Rozdział 33

- SOBOTA

1. Rozdział 34

2. Rozdział 35

3. Rozdział 36

4. Rozdział 37

5. Rozdział 38

6. Rozdział 39

7. Rozdział 40

8. Rozdział 41

9. Rozdział 42

10. Rozdział 43

11. Rozdział 44

12. Rozdział 45

13. Rozdział 46

14. Rozdział 47

15. Rozdział 48

16. Rozdział 49

17. Rozdział 50

18. Rozdział 51

19. Rozdział 52

20. Rozdział 53

21. Rozdział 54

22. Rozdział 55

23. Rozdział 56

24. Rozdział 57

25. Rozdział 58

- NIEDZIELA

1. Rozdział 59

2. Rozdział 60

3. Rozdział 61

4. Rozdział 62

5. Rozdział 63

6. Rozdział 64

7. Rozdział 65

- Epilog

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

PROLOG

Stojąc przed komputerem, nie odrywa wzroku od monitora. Próbuje wczuć się w rytm muzyki i śledzić jednocześnie ruchy sióstr Cimorelli. Marina zawsze lubiła tańczyć. I śpiewać. Uwielbia to. Zamyka oczy, daje się ponieść muzyce i, ile tchu w płucach, wyśpiewuje refren piosenki Milion Bucks, który zna już na pamięć.

– You and me is more than enough… ‘Cause you make me feel like a milion bucks!

Kładzie dłonie na biodrach i tanecznym krokiem przemieszcza się w prawo, by znaleźć się naprzeciw wielkiego lustra. Zatrzymuje się przed nim i wpatruje się we własne odbicie. Bawi się chwilę swymi długimi blond włosami. Wdzięczy się, przechylając głowę to w lewo, to w prawo.

– Lustereczko, powiedz przecie… kto jest największym pasztetem na świecie?

Dziewczyna obraca się na pięcie i patrzy na stojącego w progu, niewiele od niej młodszego chłopaka z irokezem. Daniel nabija się z niej z paskudnym wyrazem twarzy i z palcem wystawionym w obraźliwym geście. Uśmiecha się ironicznie, nieprzyjemnie.

– Kto ci pozwolił wchodzić do mojego pokoju?!

– Nikt. Nie potrzebuję pozwolenia.

– A właśnie, że potrzebujesz!

– Mieszkam tu i mogę robić, co chcę.

– Nie w moim pokoju.

– To nie jest twój dom.

– Ale pokój jest mój.

– Wiesz, że to nieprawda.

Marina, wściekła, rusza w stronę bezczelnego intruza. Próbuje zamknąć drzwi, lecz on uniemożliwia jej to, wsuwając w nie stopę.

– Ty idioto! Wynoś się z mojego pokoju!

– To nie jest twój dom!

– Tak samo mój jak i twój.

– Dobrze wiesz, że to nieprawda.

– Właśnie, że prawda!

– Ale ty jesteś tępa. Poszukaj sobie innego domu i innych rodziców! Przybłędo!

Marina traci cierpliwość: parska, rzuca się do przodu i z całych sił napiera na drzwi. Chłopak wysuwa stopę, zapomina jednak o dłoni, która zostaje przytrzaśnięta między drzwiami a futryną. Ryk bólu jest rozdzierający. Przerażona dziewczyna natychmiast otwiera drzwi.

– Co tu się dzieje?

Carmen, wysoka ciemnowłosa kobieta, zaalarmowana wrzaskiem i całym tym zamieszaniem, pojawia się, wycierając ręce w kwiecisty fartuszek. Od razu spostrzega opuchniętą dłoń Daniela, który, zbolały, sam nie wie, co z nią zrobić. Palce mu drżą.

– Prze… przepraszam. Ale on… mi dokuczał.

– To boli!

– Czy wy chcecie mnie wykończyć? – pyta kobieta, przytrzymując delikatnie dłoń chłopaka. – Co ci się słało? Jak tyś to sobie zrobił?

– Przytrzasnęła mnie drzwiami!

– Co takiego?

– To było… niechcący – tłumaczy się Marina, blada jak ściana.

– Kłamie! Zrobiłaś to specjalnie.

– Naprawdę, nie mam już do was siły.

– Ja nic nie zrobiłem! To wina tej przybłędy!

– Nie mów tak o swojej siostrze!

– Dlaczego? Przecież to adoptowana przybłęda!

Carmen kręci głową. Im starsze są jej dzieci, tym bardziej napięte stają się stosunki między nimi. Nigdy jednak nie przypuszczała, że sprawy zajdą aż tak daleko. Nie mogą się wzajemnie ścierpieć. Ściśle rzecz biorąc, to Daniel nie cierpi Mariny. I to już od dłuższego czasu. Marina zresztą też nie może znieść Daniela i ciągłego braku szacunku z jego strony.

– Trzeba jechać do lekarza. Niech to obejrzy.

– Ani mi się śni jechać do lekarza.

– Jasne, że pojedziesz! To zaczyna wyglądać coraz gorzej!

– Boże! Wszystko przez tę skończoną kretynkę!

– Daniel! Dość tego! Natychmiast przestać obrażać swoją siostrę!

– Po co ty się w ogóle urodziłaś?!

– Daniel!

Marina czuje, że zaraz pęknie jej serce. Nie jest jednak w stanie zareagować. Z zaczerwienionymi, szklistymi oczami siada bez słowa na łóżku. Krzyżuje ramiona i wbija wzrok w podłogę. Dłużej już tego nie wytrzyma.

Tymczasem wciąż docierają do niej wyzwiska brata i protesty usiłującej go uciszyć matki. Czy to jej wina, że biologiczni rodzice jej nie chcieli? Nikt jej nie chce; nikt jej nie kocha. Czuje się kompletnie odtrącona. Zrobiła, co mogła, żeby przeżyć. Żeby wszystko było w porządku. Zrobiła wszystko, co tylko się dało. Wszystko. Ale…

– Głupia przybłędo! Zobacz, jak przez ciebie wygląda moja ręka!

– Albo przestaniesz się tak zwracać do siostry, albo…!

Marina, rozgoryczona, podnosi się z łóżka i rzuca się biegiem w stronę balkonu. Jest zamknięty, ale w tym momencie nie ma to dla niej żadnego znaczenia. W chwili zderzenia cienka szyba, która dzieliła ją od czyhającej poza krawędzią balkonu pustki, tłucze się w drobny mak. Cała ta scena, choć wygląda jak z filmu, dzieje się naprawdę. Ciało Mariny spada i ląduje na chodniku przy ulicy, przy której dziewczyna mieszka, a za nim podąża przerażone spojrzenie kobiety, która zdecydowała kiedyś, że ta mała blondyneczka o zielonych oczach zostanie jej córką.

CZWARTEK

ROZDZIAŁ 1

– Pocałujesz mnie?

– A gdzie?

– Zaskocz mnie.

Raúl uśmiecha się, odgarnia jej włosy i pochyla się nad Valerią, zbliżając wargi do jej szyi. Delikatnie muska jej skórę, składając upragniony pocałunek.

– I jak? – pyta, odchylając się do tyłu, żeby zajrzeć jej w oczy.

– W porządku. Nie najgorzej, ale…

– Ale co?

– Bywało lepiej.

– Ach tak?

– Tak.

– Dużo lepiej?

– Hm. Tak… Zdecydowanie tak.

Chłopak marszczy brwi i poważnieje. Wyzwanie. Lubi wyzwania. Ponownie przysuwa się do swojej dziewczyny, ale tym razem koncentruje się na jej ustach. W jego pocałunku siła miesza się ze słodyczą. Valerii aż zapiera dech. Zamyka oczy i daje się ponieść. Mijają sekundy, mija ponad minuta. Wreszcie, ledwie przytomna, uwalnia się od chłopaka, chciwie łapiąc powietrze.

– A teraz? Lepiej?

– Wow.

– To chyba znaczy, że ci się podobało, prawda?

– Jakbyś zgadł.

– Wejdzie do pierwszej dziesiątki?

– Hm. Do pierwszej dziesiątki.

– Serio?

– Myślę, że tak.

– No proszę, naprawdę musiało być świetnie, żebyś to przyznała.

– O co ci chodzi?

– O nic. Po prostu nie lubisz przyznawać mi racji.

– Nieprawda!

– Prawda, prawda.

– Nazywasz mnie uparciuchem?

– Oboje nimi jesteśmy, czyż nie?

Valeria mlaska z niesmakiem, ale zaraz uśmiecha się i daje chłopakowi buziaka.

– Tym pocałunkiem z pierwszej dziesiątki zasłużyłeś sobie na nagrodę – mówi rozbawiona i delikatnie stuka go palcem w nos. Wstaje z sofy, na której siedzieli, i kieruje się do kuchni. Raúl obserwuje ją, zaintrygowany. Co też ona znowu wymyśliła?

Kocha ją. Coraz bardziej. Nawet jeżeli… Tak, bardzo ją kocha.

W ciągu tych ponad czterech miesięcy dużo razem przeżyli. Mieli wzloty i upadki, były momenty euforii i kilka kryzysów. Nawet parę razy mieli to już zakończyć. Tymczasem jednak ich związek wciąż się rozwija i każdy dzień oznacza kolejny krok naprzód, kolejne nowe doświadczenie. A jednak nie wszystko jest tak, jak mogłoby się wydawać.

– Po co ci ten fartuszek? – pyta, zdziwiony, na widok wracającej z kuchni Valerii. – I miska?

– Upiekę ci ciasto.

– Przecież ty nie umiesz piec ciasta.

– Jak to nie? Ha! Zupełnie we mnie nie wierzysz.

– Nie to, żebym nie wierzył, tylko…

Ale Valeria nawet nie zamierza go słuchać. Udając obrażoną, wraca pospiesznie do kuchni, specjalnie głośno przy tym tupiąc.

Ile razy on już to widział? Bawią go te jej fochy, czasem prawdziwe, czasem udawane. Kiedy rumienią jej się policzki, znów przypomina tamtą nieśmiałą dziewczynkę, którą poznał jakiś czas temu, gdy miała czternaście lat i nie była w stanie wydusić z siebie słowa, kiedy ją o coś pytał, a za każdym razem, gdy szukał jej wzroku, odwracała się zmieszana. Od tamtego czasu sporo się zmieniło. Teraz to dzięki tej dziewczynie czuje, że żyje, to z nią dzieli radości i niepokoje. Bywa nieznośna, ale zrobiłby dla niej wszystko. Tylko z nią jedną do tej pory uprawiał seks i do niej jednej wzdycha dniem i nocą. Muza, której od tak dawna poszukiwał i która pojawiła się wreszcie jego życiu.

Raúl wstaje z sofy i dołącza do Valerii w kuchni. Dziewczyna trzyma właśnie w rękach książkę kucharską.

– Może być czekoladowe? – pyta na jego widok. – Moja mama ma tutaj czekoladę, którą daje do ciast do kawiarni.

– Dobra. Niech będzie.

– Nie, powiedz, powiedz, jakie chcesz ciasto? Mogę zrobić jakieś inne, jeśli wolisz.

– Czekoladowe brzmi super.

– To świetnie – stwierdza zdecydowanym tonem Valeria. – Zobaczmy… Od czego powinnam zacząć?

Raúl podchodzi do dziewczyny i wkłada jej do ręki swój BlackBerry.

– To może zadzwonisz do kawiarni?

– Głupek! – woła Valeria i zwraca mu smartfon. – Mam zamiar zrobić domowe ciasto czekoladowe. I będzie to… najlepsze ciasto, jakie w życiu jadłeś!

Chłopak wzrusza ramionami i siada na niewielkim kuchennym blacie. Obserwuje, jak Valeria wlewa do miski mleko, dodaje cukier, czekoladę, masło i miesza wszystko drewnianą łyżką. Następnie przelewa zawartość miski do garnka, który stawia na wolnym ogniu i znów zaczyna mieszać.

– Nieźle ci idzie.

– Oczywiście. A co myślałeś?

– No dobrze, ale to dopiero początek. Nie bądź taka pewna siebie. Temu czemuś sporo jeszcze brakuje do ciasta.

– Pomału. Tutaj piszą, że to zajmie godzinę.

– Godzinę… o rany!

– Właśnie. Możesz więc sobie iść i w tym czasie zająć się czymś innym. Dzisiaj nie kręcicie?

– Kręcimy, ale dopiero o siódmej.

– To możesz pójść się przejść, a kiedy wrócisz, będzie na ciebie czekało najpyszniejsze czekoladowe ciasto na świecie.

– Nie chcesz, żebym ci pomógł?

– Nie – z powagą zapewnia Valeria. – Powiedziałam ci już, że sama się tym zajmę. Zobaczysz, wyjdzie takie, że palce lizać.

– Zobaczymy…

Raúl uśmiecha się i zeskakuje z blatu. Obejmuje dziewczynę, ona jednak nie przestaje mieszać gęstniejącej w garnku masy. Całuje ją czule w usta, ale Valeria natychmiast uwalnia się z jego objęć.

– Idź już sobie! Jeśli nie wyjdzie, to będzie twoja wina!

– Idę już, idę.

Czekoladowy aromat zaczyna wypełniać kuchnię. Mocny, smakowity zapach szybko opanowuje niewielkie pomieszczenie. Raúl zaciąga się nim i pogłaskawszy dziewczynę po głowie, wraca do salonu. Zakłada bluzę i wychodzi, wcześniej informując o tym Valerię.

Dzień jest pochmurny, wieje lekki wiatr, a na rogach ulic liście formują się w niewielkie kupki. Raúl spaceruje spokojnym krokiem. Powoli. Mija godzina…

Zamyślony, wyciąga z kieszeni bluzy swój smartfon i wchodzi na Whats-Appa. Przegląda nowe posty dodane w grupie osób zaangażowanych w reżyserowany przez niego film. Wygląda na to, że aktor grający główną rolę nie może dziś przyjść. Zawsze coś jest nie tak. Już w momencie, gdy się na to decydował, wiedział, że nie będzie łatwo. Ale teraz okazuje się, że codziennie pojawia się jakiś nowy problem! Ale to nic. To przecież jego pierwsze doświadczenie reżyserskie. Początki nigdy nie są łatwe. Ważne, że w przyszłości na pewno mu to pomoże. W tej wymarzonej przyszłości, w której ma zostać wielkim reżyserem filmowym. Chociaż dzięki temu filmowi, choć krótkometrażowemu, zyskał też już coś innego.

Sygnał komórki oznajmia nadejście SMS-a. Raúl czyta z uśmiechem:

Wybacz, że taki ze mnie uparciuch. Po głębszym zastanowieniu muszę uznać, że pocałunek jednak nie łapie się do pierwszej dziesiątki.

I zaraz następna wiadomość:

Tak, bez wątpienia plasuje się w pierwszej piątce.

Jest taka słodka.

Raúl myśli chwilę nad odpowiedzią. Idzie dalej, trzymając BlackBerry w dłoni i czując na twarzy podmuchy wiatru. Zna drogę na pamięć, mimo że w ciągu ostatnich dwóch miesięcy tylko raz szedł tędy razem z nią.

Jestem pewien, że Twoje ciasto też znajdzie się w piątce najlepszych, jakie kiedykolwiek jadłem.

Wysyła. Zatrzymuje się na czerwonym świetle i pisze dalej.

A nawet jeśli nie, to masz przed sobą całe lata na rozpieszczanie i uwodzenie mnie przy użyciu cukru i czekolady, Komisiu.

Komisiu. Kiedyś, gdy rozmawiali na czacie na Tuenti, Raúl pomylił się i połączył „kotka” z „misiem”. Od tego czasu te czułe „Komisie” zaczęły coraz częściej wkradać się do ich pisemnych pożegnań.

Zapala się zielone światło i Raúl przechodzi na drugą stronę ulicy. Dostaje kolejną wiadomość od Valerii. Dziewczyna pisze mu, jak bardzo go kocha. Nie mógłby w to wątpić, w końcu okazuje mu uczucie na każdym kroku.

Dlatego też, mimo że Raúl zawsze powtarza, że „prawdziwą prawdą” jest nie to, co ktoś mówi, ale to, w co ktoś wierzy, to jednak boli go, że nie może przestać oszukiwać Valerii.

Bo przecież na razie naprawdę nie może.

ROZDZIAŁ 2

Hipnotyzują go jej usta. Rozmawia z nią i nie może oderwać wzroku od jej warg. Czasem nie dociera do niego nawet treść tego, co ona mówi. Jest prześliczna.

– Bruno! Czy ty mnie w ogóle słuchasz?

– Oczywiście.

– Tak? To o co cię pytałam?

– Czy trzy to dobry wynik.

– No właśnie, dobry?

– Nie. Powinno wyjść minus trzy.

Ester wzdycha i opada na łóżko. Chłopak podchodzi bliżej i siada obok niej.

– Nie zaliczę tej matmy – skarży się dziewczyna ze spojrzeniem wbitym w sufit pokoju przyjaciela.

– Zobaczysz, że zaliczysz. Nie idzie ci tak źle.

– Nie? Pewnie masz rację – idzie mi gorzej niż źle.

– Bez przesady. Jedyny błąd tutaj polega na tym, że zamiast na minusie wyszedł ci wynik na plusie. Sposób rozwiązania jest poprawny.

– Robię za dużo takich błędów.

– To są normalne błędy, jestem pewien, że sprawdzian napiszesz świetnie.

– Skoro tak twierdzisz…

Jasne, że tak twierdzi! I nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości. Dałby sobie rękę uciąć za to, że jego przyjaciółka bez problemu zaliczy sprawdzian z matematyki kończący drugi trymestr. Już jego w tym głowa, żeby pomóc jej się przygotować jak najlepiej, niezależnie od tego, ile godzin mieliby na to poświęcić. Czyż nie po to są przyjaciele, żeby pomagali sobie zawsze i we wszystkim?

Cóż, Bruno byłby szczęśliwszy, gdyby między nimi było coś więcej niż przyjaźń.

Od całej tej sprawy z Rodrigiem zbliżyli się do siebie jeszcze bardziej, o ile było to w ogóle możliwe. Po tym, jak ją potraktował trener, Ester przez parę tygodni nie mogła dojść do siebie. Bruno nie tylko służył jej wówczas ramieniem, na którym mogła się wypłakać, ale zmobilizował też całą swoją wyobraźnię, by skłonić przyjaciółkę do uśmiechu. Słuchał jej, okazywał jej zrozumienie, pocieszał ją i opiekował się nią przez cały czas trwania jej emocjonalnego kryzysu. Zawsze, gdy potrzebowała rozmowy, był do jej dyspozycji.

Od tamtego czasu minęły już ponad cztery miesiące, a Ester ani razu nie umówiła się z żadnym chłopakiem. Zero flirtów – ani z rówieśnikami, ani ze starszymi. W związku z tym Bruno zaczął żywić cichą nadzieję, że to on mógłby zostać jej wybrankiem. A jednak dni mijają i nic właściwie się nie dzieje. Najgorsze jest to, że uczucie, które już wcześniej nosił w sercu, przybrało teraz na sile, stając się jednocześnie bardziej bolesne niż kiedykolwiek wcześniej.

– Chcesz rozwiązać to zadanie jeszcze raz? – pyta z uśmiechem.

– Nie. Nie ma sensu robić w kółko tego samego. Poza tym będę już lecieć, muszę jeszcze dokończyć wypracowanie i pouczyć się francuskiego. Bo matma to nic w porównaniu z francuskim.

– Raúl nie może ci pomóc?

– Nie, jest zbyt zajęty przy filmie.

– Nie jestem najlepszy z francuskiego, ale jeśli chcesz, możemy pouczyć się razem.

– Nie, nie martw się o mnie. Udało mi się znaleźć korepetytora.

– Co? Korepetytora z francuskiego?

– Tak. To chłopak mojej kuzynki – odpowiada Ester, wyciągając się na prawym boku. – Ma do mnie przyjść o siódmej.

– Poznałaś go już?

– Nie, nigdy go jeszcze nie spotkałam. Dawno już nie rozmawiałam z tą kuzynką. Aż do wczoraj. Ona prawie nie korzysta z Facebooka i w ogóle z portali społecznościowych. Za to moi rodzice widzieli się niedawno z jej mamą i to ona opowiedziała im o tym chłopaku. Jest Francuzem, ale doskonale mówi po hiszpańsku.

– I zadzwoniłaś do niej, żeby o nim poplotkować?

– Nie! – woła dziewczyna, śmiejąc się lekko zmieszana. Zadzwoniłam, żeby opowiedzieć jej o moich problemach z francuskim. No dobrze, niech ci będzie… i żeby trochę poplotkować.

– Wiedziałem!

– No tak…

– Czyli chłopak twojej kuzynki będzie ci udzielał korepetycji, hm…

– Tak. Przez godzinę dziennie, od poniedziałku do piątku, aż do zakończenia roku szkolnego. I to za darmo…

Bruno nie jest zachwycony tym pomysłem. Wprawdzie Ester nie miała zwykła zadawać się z pierwszym lepszym, a poza tym to chłopak jej kuzynki, ale nigdy nie można być do końca pewnym. Wcale mu się nie podoba, że jego przyjaciółka będzie spędzać tyle czasu sam na sam z jakimkolwiek innym chłopakiem niż on. Bo nawet jeśli między nim a Ester jest wyłącznie przyjaźń i nawet jeśli sprawia mu ból myśl, że nie może liczyć na nic więcej, to jej towarzystwo i tak jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie ma w życiu.

– Mam nadzieję, że dzięki niemu zdasz.

– Ja też, to dla mnie ostatnia deska ratunku! – Ester siada na łóżku naprzeciw Bruna.

Patrzą na siebie uśmiechnięci, każde innego rodzaju uśmiechem.

Uśmiech Bruna jest pełen rezygnacji, podczas gdy na twarzy Ester maluje się przede wszystkim wdzięczność. Dobrze się przy nim czuje. W ciągu ostatnich miesięcy stał się dla niej bardzo ważny. Gdyby nie on, nie wie, jak pozbierałaby się po tej akcji z Rodrigiem.

Co tak naprawdę czuje do swojego przyjaciela? Czy to możliwe, żeby on jej się podobał?

Ta cisza, wypełniana jedynie przez ich spojrzenia, nie jest między nimi czymś normalnym. Ich codzienne kontakty były zupełnie inne.

– Kochani, co zjecie na podwieczorek?

Mama Bruna pojawia się nagle, otwierając – jak zwykle bez pukania – drzwi do pokoju.

– Ja nic, dziękuję – odpowiada szybko Ester, wstając jednocześnie z łóżka i wygładzając na sobie koszulkę. – Właśnie miałam się zbierać.

– Już idziesz? Nie zjesz nawet kawałka szarlotki? Właśnie upiekłam, wyszła przepyszna – mówi kobieta zawiedzionym tonem.

– Jeśli zostawi pani dla mnie kawałek, to jutro chętnie skosztuję.

– A kiedy zostaniesz u na nas na kolacji? – nalega matka Bruna.

– Mamo, daj spokój. Jesteś natrętna. Przestań na nią naciskać.

– Nie denerwuj się – z uśmiechem wchodzi mu w słowo Ester. – Bardzo chętnie zjem z wami kolację któregoś wieczora. Obiecuję.

– Widzisz? Powinieneś uczyć się od Ester dobrych manier. Jesteś taki nieokrzesany, synu.

Uśmiecha się do dziewczyny na pożegnanie, a następnie posyła pełne wyrzutu spojrzenie synowi, który z dezaprobatą kręci głową.

– Nie bierz poważnie tego, co gada moja matka. Ona już tak ma.

– O czym ty mówisz? Bardzo lubię twoją mamę.

– No tak. Bo ty wszystkich lubisz.

Na ustach Ester pojawia się zarys uśmiechu. Dziewczyna bierze swoją teczkę i wychodzi z pokoju. Bruno odprowadza ją do wyjścia.

– Napiszę ci później, jak mi poszło z Francuzem.

– Okej.

„Mam nadzieję, że będzie brzydki, gburowaty i jeszcze niższy ode mnie”.

Ale sam w to nie wierzy. Znając jego szczęście, gość okaże się jakimś francuskim amantem: wysokim, przystojnym, o niebieskich oczach. Będzie jej szeptał do ucha czułe słówka w najbardziej zmysłowym i romantycznym języku świata.

– Do jutra, Bruno.

– To… do jutra.

Ester nachyla się ku niemu i całuje go w policzek. Jeden pocałunek. Może trochę za blisko kącika ust, ale jednak wystarczająco daleko, by uniknąć nieporozumień. Przyjacielski pocałunek. Bardzo przyjacielski…

Bruno lubi czuć na twarzy dotyk jej warg, tym razem cieplejszych niż zwykle. Jej całusy dają mu chęć do życia, choć jednocześnie sprawiają ból. Patrząc za schodzącą po schodach dziewczyną, myśli o tym, jak bardzo mu się ona podoba, jak bardzo ją kocha. Czasem ma wrażenie, że dłużej już tego nie wytrzyma. I mimo że nie chce znów przechodzić przez to, co wcześniej, kiedy sama myśl o niej nie pozwalała mu oddychać, to jednak nic nie może poradzić na skurcz, który czuje teraz w sercu.

Dlaczego nie wolno mu liczyć na nic więcej? Dlaczego nie mogliby być razem? Ale dobrze zna odpowiedź. Nosi ją wyrytą w sercu niczym bolesny tatuaż. Rzeczywistość. Okrutna i szara rzeczywistość.

Wzdycha i wraca do swego pokoju w przekonaniu, że nie ma szans na nic więcej niż ta ich wielka i wspaniała przyjaźń. A jednak Bruno nie wie jeszcze, że uczucia są rzeczą nieprzewidywalną i że kilka chwil temu usta Ester już, już miały dotknąć jego warg.

– Kiedy wyślesz mi swoją fotkę?

Pytanie nie jest dla niej zaskoczeniem. Nie pierwszy już raz ją o to prosi. Ale María jest ostrożna.

– Mówiłam ci już, że nie mam żadnej.

– Jasne! Myślisz, że w to uwierzę?

– Słowo daję, nie mam żadnych swoich fotek na komputerze.

To oczywiście kłamstwo. Mimo że zawsze ucieka przed obiektywem, to jednak ma na laptopie parę swoich zdjęć.

– Ty już dostałaś jedną moją. Teraz ty powinnaś mi jakąś przysłać, żeby było sprawiedliwie, nie sądzisz?

– Paloma, naprawdę nie mam żadnej na laptopie.

– Nie wierzę ci.

– Więc uwierz, bo to prawda.

– Kłamiesz. Trzymaj się.

Użytkownik PalomaLavigne nie jest już podłączony do czatu.

Meri prycha i też zamyka stronę. Ostra jest. Ma dziewczyna charakter. O ile to rzeczywiście dziewczyna. Sama nie wie, co myśleć. Takie to już niebezpieczeństwa czatu, na którym „dziewczyny poszukują dziewczyn”.

Lesbijski czat… Jak ona tu trafiła?

Wchodzi na tę stronę od kilku tygodni. Na początku robiła to z ciekawości. Po pewnym czasie przerodziło się to jednak w swego rodzaju obsesję. Ma potrzebę kontaktu, rozmowy z innymi dziewczynami, które czują tak samo jak ona. Anonimowo i z zachowaniem bezpiecznego dystansu, bez ryzyka. Tyle tylko, że do tej pory większość z nich okazała się facetami. Dlatego właśnie zachowuje taką ostrożność i dba o to, żeby podawać na swój temat jak najmniej informacji. Nie daje nikomu swojego numeru telefonu, nie wysyła swoich zdjęć, nie godzi się na połączenia wideo ani tym bardziej na żadne spotkania.

Teraz podnosi się z krzesła i przechadza się po pokoju. Czuje się samotna. Tyle zmian zaszło ostatnio, i to w tak krótkim czasie. Nie ma obok siebie nawet Gadei, żeby móc z nią pogadać o czymkolwiek. Siostra w dalszym ciągu jest u ojca w Barcelonie, gdzie pojechała ostatecznie zamiast niej. Gdyby tylko Meri wiedziała wówczas, że jednak zostanie w Madrycie, nie odważyłaby się na tamten pocałunek. W dalszym ciągu skrywałaby swoje uczucie do Ester. Teraz nie można już tego odkręcić. Od tamtego wieczoru minęły cztery miesiące. Cztery dziwne miesiące.

– To znaczy, że jesteś les… bijką?

– Tak.

– Jesteś pewna?

– To nie jest kwestia typu: „Którą sukienkę na siebie założyć”, Bruno. To coś, co masz w środku. Tobie podobają się dziewczyny. I mnie też.

– Nie było po tobie widać.

– No cóż…

Nigdy nie zapomni wyrazu twarzy przyjaciela w trakcie rozmowy, którą odbyli nazajutrz po wydarzeniach tamtego wieczoru w kawiarni matki Valerii, gdzie Odtrąceni wyprawili jej pożegnanie. To właśnie tamtego wieczoru przydarzył jej się ten nieszczęsny pocałunek. To był ostatni raz, kiedy spotkali się wszyscy w komplecie. Tamten wieczór.

Z każdą kolejną odpowiedzią na pytanie przyjaciela, na jego twarzy malowało się coraz większe zdumienie.

– I od jak dawna tak masz? To znaczy… kiedy się zorientowałaś, że podobają ci się dziewczyny?

– Nie wiem dokładnie. Mniej więcej rok temu.

– Kiedy pojawiła się Ester?

– Hm… chyba trochę wcześniej.

Zapada cisza. Nie jest im łatwo patrzeć sobie w oczy w czasie tej rozmowy. W dodatku oboje wiedzą, że sytuacja stanie się jeszcze bardziej niezręczna, kiedy dołączy do nich Ester.

– Jesteś w niej zakochana?

– Tak samo jak ty, Bruno.

Karty na stół. Teraz nie ma już między nimi sekretów. Tych, których nigdy wcześniej sobie nie wyznali, mimo że byli przecież praktycznie nierozłączni. Tyle tylko, że te rewelacje wcale nie oczyściły atmosfery między nimi. Wręcz przeciwnie – bardzo ochłodziły ich relację. Kochając się w tej samej osobie, nie mogli uniknąć tego typu konsekwencji.

Z Ester nie poszło jej lepiej niż z Brunem. Meri przeprosiła ją, tłumacząc, że tamten pocałunek to był tylko nagły impuls. Przyjaciółka to zrozumiała, uznała, że nie ma sprawy, i starała się, żeby nic się między nimi nie zmieniło. Okazało się to jednak niemożliwe. Kiedy były razem, María nie potrafiła swobodnie z nią rozmawiać, a i Ester nie wiedziała dobrze, jak się zachować.

Tym sposobem, chociaż przyjaźń przetrwała, pojawił się spory dystans między Meri i jej dwojgiem najlepszych przyjaciół. Prawie przestali razem wychodzić, a ich kontakty w szkole również się rozluźniły. María zaczęła się izolować, zamykając się coraz bardziej we własnym świecie.

– Proszę, nie mówcie o tym nikomu.

– Valerii i Raúlowi też nie?

– Nie. Nie chcę tego rozgłaszać.

Ester i Bruno uszanowali prośbę Meri i nic nikomu nie powiedzieli. Jej rodzice i siostra też nie mają o niczym pojęcia. Dziewczyna zdaje sobie sprawę, że prędzej czy później jej sekret będzie musiał ujrzeć światło dzienne. Tymczasem jednak musi się na to przygotować, bo czuje, że właściwy moment jeszcze nie nadszedł.

ROZDZIAŁ 3

Wciąż jeszcze czuje w ustach smak czekoladowego ciasta, które upiekła dla niego Valeria. Po raz kolejny go zaskoczyła. Co za pyszności! Zjadł ciasto jeszcze gorące, nie miał czasu na czekanie, aż ostygnie, bo o siódmej mieli nagrywać kolejną scenę filmu.

Dziś kręcą przy Puerta del Sol. Kiedy Raúl dociera na umówione miejsce, wszyscy już czekają: główna aktorka, chłopak grający rolę drugoplanową, operator kamery oraz dziewczyna odpowiedzialna za makijaż i kostiumy. Film jest niskobudżetowy. Właściwie „bezbudżetowy”.

Raúl wita się z każdym po kolei. Rozmawia z Albą i z Aníbalem, aktorami, którzy mają wystąpić w dzisiejszej scenie. Brakuje Sama, który napisał na Facebooku, że dziś nie może przyjść, oraz grającej postać drugoplanową Niry, choć ona akurat nie jest dziś potrzebna.

Raúl zamienia parę słów z Juliem, operatorem, i ustala kilka kwestii dotyczących strojów z charakteryzatorką May.

Po kwadransie wszystko jest ustalone i…

– Gotowi? Kamera… Akcja!

Film nosi tytuł Sugus. To historia dziewczyny i chłopaka, którzy poznają się w sklepie ze słodyczami, gdy ona potyka się i upuszcza na podłogę paczkę cukierków Sugus. On się schyla, żeby je podnieść, i w tym momencie oboje zostają rażeni strzałą Amora. Ale to wszystko nie jest takie proste. Oboje mają już bowiem partnerów i przez cały film będą rozdarci pomiędzy wyborem ścieżki przeznaczenia, a dochowaniem wierności tym, których pokochali wcześniej.

W scenie, którą mają dziś nagrywać, główna bohaterka spotyka się ze swoim chłopakiem. Raúl chciał też nakręcić scenę, w której główny bohater ponownie spotyka dziewczynę, kilka dni po tym, jak się poznali, ale okazało się, że muszą to przełożyć.

– Nareszcie! – woła młody aktor, wysoki, niezgrabny chłopak o brązowych oczach.

– Przepraszam. Nie zorientowałam się, że już tak późno.

– Gdzie byłaś? Mieliśmy się spotkać pół godziny temu.

– Zagapiłam się.

– Nie mogłem się do ciebie dodzwonić.

– Przepraszam. Nie zauważyłam, że kończy mi się bateria i kiedy zadzwoniłeś, wyłączył mi się telefon.

Scena rozwija się pośród jego wyrzutów i jej usprawiedliwień. Dziewczyna naprawdę jest w tym dobra. Potrafi wiele przekazać za pomocą gestów i sposobu, w jaki mówi. Ma dopiero szesnaście lat, ale już jest świetną aktorką. Raúl jest z niej naprawdę zadowolony. Miał szczęście, że na nią trafił. A poznali się najzupełniej przypadkiem, jakiś miesiąc temu w kawiarni Constanza.

– Przepraszam, czy to krzesło jest wolne?

Valeria i Raúl odwracają się w kierunku, z którego dochodzi łagodny dziewczęcy głos. Jego właścicielką okazuje się nastolatka o krótkiej ufarbowanej na niebiesko fryzurze. Ubrana jest w ładną białą sukienkę drukowaną w czarne nuty, a na twarzy ma dyskretny makijaż. Nie jest ani szczególnie ładna, ani brzydka. Jedynym, co ją wyróżnia jest kolor włosów oraz bardzo jasne i może trochę smutne oczy.

– Pewnie, możesz je wziąć – odpowiada spontanicznie Raúl.

Dziewczyna zabiera krzesło i uśmiecha się. Tymczasem przy stoliku, do którego się kieruje, zwolniło się już miejsce. Siada więc na nim, a na przyniesionym krześle kładzie torebkę, po czym zaczyna bębnić palcami w blat stolika. Zamawia Coca-Colę light, a następnie jej wzrok zaczyna wędrować od zegara ku telefonowi komórkowemu i z powrotem. Spędza tak ponad pół godziny.

– Ktoś ją wystawił – mówi zasmucona Valeria do Raúla.

– Tę z niebieskimi włosami?

– Tak. Wygląda na to, że jakiś typ bezczelnie ją olał.

– A ty skąd możesz to wiedzieć?

– To widać na pierwszy rzut oka. Która dziewczyna wychodzi, ot tak sobie, sama w piątek wieczorem w takiej sukience i w butach na obcasie? W dodatku taka młoda.

– Młoda? Przecież ona jest w twoim wieku.

– A ja to niby jestem stara?! Nie mam jeszcze nawet szesnastu lat!

Czas płynie i kolejni klienci wychodzą z Constanzy, ale dziewczyna o niebieskich włosach nie rusza się z miejsca. Valeria i Raúl postanawiają nie wychodzić przed nią. Od czasu do czasu przyglądają się jej bacznie i zdają sobie sprawę z jej smutku. Zamówiła kolejną Coca-Colę light i siedzi teraz wsparta na łokciach, z policzkiem opartym na prawej dłoni.

– Ależ mi jej żal – szepcze Val, wtulając się w ramię swojego chłopaka. – Gdybyś ty mi coś takiego zrobił…

– Przecież nie wiemy nawet, czy rzeczywiście ktoś ją wystawił.

– Czego ci jeszcze brakuje dla potwierdzenia?

– Nie wiem, ale…

– Nie przestaje spoglądać na zegar i na komórkę. Poza tym ma łzy w oczach. Z daleka widać, że dostała kosza.

– Równie dobrze może być smutna, bo na przykład z kimś się pokłóciła albo ma jakikolwiek inny problem. Może wcale nie chodzi o faceta, tylko o kogoś z rodziny.

– Jasne, że chodzi o faceta.

Nagle niebieskowłosa otwiera torebkę i czegoś w niej szuka. Wzdycha. Najwyraźniej tego nie znajduje. Niespodziewanie kieruje się w stronę Valerii i Raúla, którzy mogą się teraz lepiej jej przyjrzeć. Rzeczywiście, ma zaczerwienione i wilgotne oczy.

– Macie może… chusteczkę? – Głos jej się łamie i pociąga nosem.

– Tak, zaczekaj chwilę…

Valeria wyciąga z torebki paczkę chusteczek i podaje jedną dziewczynie, a ta uśmiecha się nieśmiało i wyciera sobie oczy, po czym wydmuchuje nos.

– Myślałam…, że można to jeszcze naprawić, ale_ teraz widzę_ że to niemożliwe. A przecież to on_ mnie zdradził.

W tym momencie Raúl patrzy na swoją dziewczynę, której mina mówi mu: „Widzisz? A nie mówiłam?”. No tak, Valeria wiedziała od razu. Od początku nie miała najmniejszych wątpliwości, że chodzi o faceta.

– Usiądziesz z nami na chwilę? – przyjacielsko proponuje Val.

– Nie będę was zanudzać swoimi problemami.

– Nie ma sprawy, nie zanudzasz nas. Jeśli chcesz się wygadać… To fakt, że faceci są beznadziejni.

– Ekhm. Przypominam ci, że ja też jestem facetem – zaznacza Raúl. – Tak na wszelki wypadek.

– Nie wszyscy jesteście identyczni, kochanie. Jednak większość z was pozostawia wiele do życzenia, trzeba to przyznać.

Ich sprzeczka rozśmiesza niebieskowłosą, która decyduje się z nimi usiąść, przynosząc sobie krzesło i swoją szklankę z Colą.

– Nie wiem, czy wszyscy są tacy sami, ale tak czy inaczej mój były to palant. Nie dość, że zadawał się z inną, to jeszcze nie pojawia się, kiedy ma dostać ode mnie drugą szansę.

– Faceci! Są do bani!

– Faceci! – powtarza dziewczyna z uśmiechem i z oczyma znów pełnymi łez.

Od pierwszej chwili niebieskowłosa wzbudza w Valerii instynktowną sympatię. Czuje, że w pewien sposób są do siebie podobne. Wygląda na zwyczajną dziewczynę, a czasem nawet rumieni się, kiedy coś mówi. Nie ma w sobie nic szczególnego i nawet ten cudaczny kolor włosów zdaje się świadczyć głównie o jej braku pewności siebie, kompleksach i chęci zwrócenia jakoś na siebie uwagi. Smutek w oczach sugeruje, że jej życie nie jest usłane różami.

– Mam na imię Valeria – mówi Val z uśmiechem. – A to mój chłopak, Raúl.

– Ja jestem Alba. Miło was poznać.

To pierwsze spotkanie pociągnęło za sobą wiele kolejnych. Wszyscy troje szybko się zaprzyjaźnili, wymienili numery telefonów i adresy na portalach społecznościowych. Bruno, Ester i María również poznali i od razu polubili Albę. I chociaż Odtrąceni nie spotykali się już tak często jak kiedyś, a Alba w niczym nie przypominała Elísabet, to w pewnym sensie udało jej się zająć miejsce tamtej. Zwłaszcza w stosunku do Valerii.

Fakt, że dziewczyna marzyła o byciu aktorką, dodatkowo uatrakcyjnił znajomość. Raúl nie zawahał się przed zrobieniem jej próby do Sugusa, ona zaś wypadła tak dobrze, że z miejsca dostała główną rolę.

– Alba, możesz tu na chwilę podejść?

Alba podbiega do Raúla. Wygląda na zadowoloną, od razu po niej widać, że uwielbia grać i pracować w zespole.

– Co jest, szefie?

– Nie mów do mnie szefie. Jestem reżyserem – odpowiada jej rozbawiony.

– Przepraszam, panie reżyserze. Zagrałam coś nie tak?

– Nie, nie, wszystko świetnie. Tylko kiedy pytasz: „Ty nigdy się nigdzie nie spóźniłeś?”, to niech to nie brzmi tak agresywnie. Spróbuj powiedzieć to łagodniej.

– Dobrze.

– Niech będzie widać, że naprawdę jest ci przykro z powodu spóźnienia, ale jednocześnie, że jesteś zmieszana, bo byłaś z innym chłopakiem, który ci się podoba. Ma być jasne, że masz mętlik w głowie.

– Okej. Załatwione.

– Dzięki.

– Coś jeszcze?

– Nie. A właściwie tak… Jeszcze jeden drobiazg – dodaje chłopak, kiedy Alba, odwrócona do niego plecami, zmierza już na swoje stanowisko przed kamerą. – Kiedy całujesz Aníbala na przeprosiny, nie wpychaj mu języka do ust. To powinien być czuły a nie namiętny pocałunek.

Dziewczyna chichocze i puszcza do niego oko.

Wszyscy wracają na miejsca, żeby powtórzyć ujęcie. Raúl wydaje kilka dyspozycji i aktorzy powtarzają scenę.

Doskonale. Alba stosuje się do wszystkich jego instrukcji, a w dodatku tym razem jeszcze lepiej odgrywa to, co już poprzednio wyszło jej świetnie. Ma niesamowitą zdolność chwytania w lot wszystkich sugestii. Raúl nie mógł trafić lepiej.

Tymczasem jednak tej niebieskowłosej nastolatce o jasnych oczach przyjdzie niebawem odegrać również inną, nieprzewidzianą w scenariuszu scenę.

Wyjdzie wówczas na jaw, że nie ma fikcji większej niż samo życie.

ROZDZIAŁ 4

Ester jest w domu dosłownie od paru minut. Zegar w jej komórce wyświetla za dziesięć siódmą. To oznacza, że nauczyciel francuskiego zaraz tu będzie. Co za szczęście, że chłopak kuzynki zgodził się pomóc jej za darmo. W obecnej sytuacji rodzice nie mogliby sobie pozwolić na opłacanie jej korepetycji. A ona musi przecież zaliczyć jakoś ten przedmiot.

Jednak w tym momencie dziewczyna jest myślami gdzie indziej. Dlaczego miała ochotę pocałować Bruna w usta? Nigdy dotąd jej się to nie przydarzyło.

Przecież nie wydarzyło się nic wyjątkowego. Jako najlepsi przyjaciele są sobie bardzo bliscy. To, co do niego czuje, wydaje jej się oczywiste: to przyjaźń, szczera i czysta przyjaźń. Jeśli zaś chodzi o jego uczucia… No cóż, co do tego Ester nie ma całkowitej jasności. Czasem odnosi wrażenie, że on w dalszym ciągu czuje do niej coś więcej i że usiłuje to ukryć. Sprawia jej to przykrość, bo naprawdę bardzo jej na nim zależy, choć nie w tym sensie, w jakim on by tego chciał. Nadal ma w pamięci tamten anonimowy list, w którym przyjaciel wyznał jej swoje uczucia. A ona musiała je odrzucić.

Tymczasem teraz to ona o mały włos go nie pocałowała. Dlaczego? Czy mógł to być tylko jednorazowy impuls? Zwariować można!

Nagle ktoś dzwoni do drzwi. Ester ponownie spogląda na zegarek. Za siedem siódma. Chłopak kuzynki trochę się pośpieszył. Rodziców nie ma w domu, więc dziewczyna sama idzie otworzyć.

– Cześć.

Na jedną chwilę serce Ester przestaje bić, by w następnej podjąć desperacki galop. Czy to sen? Nie, to nie żaden sen. W każdym razie musiałby to być koszmar.

– Cze… Cześć.

– Co u ciebie?

– Rodrigo. Co ty tu… robisz?

– Byłem w pobliżu i… – Były trener Ester odwraca wzrok i wzdycha. Ponownie patrzy na nią i uśmiecha się nieśmiało. – Prawda jest taka, że miałem wielką ochotę cię zobaczyć.

Wygląda prawie tak samo jak kilka miesięcy temu. Jednak coś zmieniło się w wyrazie jego twarzy. Tak, różnica jest wyraźna: jest teraz mniej agresywny, złagodniał. Wydaje się wręcz pogodny. Tak jak wtedy, kiedy spędzali razem czas po treningach. Ale jego ruchy zdradzają pewne napięcie.

– Wiesz… ja…

– Mogę wejść?

– Ja właśnie… Właśnie na kogoś czekam – odpowiada z wahaniem dziewczyna. Jest bardzo zdenerwowana, stając z nim tak niespodziewanie twarzą w twarz.

– Ach tak. Twój chłopak?

– Nie. Nie mój chłopak. To prywatny nauczyciel. Słabo mi idzie francuski. Dzisiaj zaczynam. To chłopak mojej kuzynki. Ale jeszcze go nie znam. Ja nie mam chłopaka.

Wyrzuca to z siebie jednym tchem, bez żadnej pauzy, aż brakuje jej powietrza. Jak gdyby wcześniej wyuczyła się tej frazy na pamięć, a teraz chciała ją po prostu jak najszybciej powtórzyć. Stara się unikać jego wzroku, jednak nie może się powstrzymać, żeby od czasu do czasu nie spojrzeć mu w oczy. Są piękne… Wpada w sidła jego spojrzenia i oblewa się rumieńcem. Rodrigo jest naprawdę przystojny. W dodatku teraz uśmiecha się, a jego twarz jest taka łagodna. Zdaje się, że trochę mu ulżyło, kiedy usłyszał, że gość na którego Ester czeka, nie jest jej chłopakiem.

– W takim razie lepiej już pójdę. Nie chcę przeszkadzać.

– W porządku.

– Zadzwoń do mnie, jak będziesz miała chwilkę.

– Tego nie mogę obiecać.

– Przemyśl to.

– Dobra, przemyślę.

Rodrigo odwraca się i już ma odejść, ale w ostatniej chwili zmienia zdanie, patrzy jej prosto w oczy i nerwowo przeczesuje dłonią włosy.

– Wyrzucili mnie z drużyny siatkówki – mówi nagle ku ogromnemu zaskoczeniu Ester.

– Co takiego? Kiedy?

– W zeszłym tygodniu. Jestem kompletnie zdołowany.

Tego w życiu by się nie spodziewała. Nigdy by nie zgadła, że Rodrigo przychodzi wyznać jej coś takiego. Raz na jakiś czas sprawdza w Internecie wyniki swojej byłej drużyny i wie, że dziewczyny nadal są drugie w tabeli, zaraz za tamtymi, które wygrywały wszystkie mecze. Musiało wydarzyć się coś naprawdę poważnego, skoro go zwolnili.

Ester nie zna powodu, i woli się nad nim nie zastanawiać, ale stojący przed nią młody mężczyzna budzi w niej teraz pewne współczucie. Na tyle silne, że przezwycięża zmieszanie i zaprasza go do środka. Rodrigo przyjmuje zaproszenie i wchodzi za nią do niewielkiego salonu. Siadają.

– Dlaczego cię wyrzucili? Przecież jesteście na drugiej pozycji, prawda?

– Tak, chociaż te na pierwszej mają o wiele więcej punktów.

– Ale to i tak dobre wyniki.

– No tak, niezłe. Ale to nie z powodu wyników mnie wyrzucili.

– Nie?

– Nie… Pokłóciłem się z prezesem.

– Pokłóciliście się?

– Tak. I to ostro. Zdaje się, że go obraziłem. Chociaż on zrobił to pierwszy.

– O rany.

– Poprosiłem go o większy budżet na ten sezon. Żeby podnieść poziom. Ale on stwierdził, że nie może pakować w nas więcej kasy i że mamy radzić sobie z tym, co już dostaliśmy. Obaj zaczęliśmy wrzeszczeć i ostatecznie mnie wylał.

– Przykro mi.

– Dzięki. Sama wiesz, jaka to ważna część mojego życia. Siatkówka i praca trenera.

– Wiem.

Były czymś więcej niż ważną częścią jego życia. Były całym jego życiem.

Milczą oboje przez dłuższą chwilę. Ester stara się nie patrzeć mu w oczy. Wciąż ma w pamięci świeży ślad tego, co jej zrobił. Jednak, z drugiej strony, nosi też w sobie żywe wspomnienie dawnych uczuć do niego – wspomnienie czułej, ujmującej i zabawnej strony Rodriga. Naprawdę go wtedy kochała. Jak nigdy przedtem nikogo.

– Właściwie, to chciałem powiedzieć ci coś innego.

– Co takiego? – pyta, zaskoczona i niepewna.

– Nie powinienem był cię tak potraktować… Przyszedłem cię przeprosić.

Znowu wziął ją z zaskoczenia. Jego wyraz twarzy i sposób mówienia zdradzały wprawdzie, że w ciągu tych paru miesięcy dokonała się w nim jakaś przemiana, ale usłyszeć przeprosiny z jego ust, to znacznie więcej, niż Ester mogłaby sobie wyobrażać.

– Bardzo mnie zraniłeś.

– Wiem. Byłem idiotą. I chcę cię prosić, żebyś wybaczyła mi moje zachowanie. To po to tu przyszedłem – wyznaje, pochylając się przy tym do przodu i kładąc rękę na jej kolanie.

Znowu wspomnienia. Znowu te uczucia. Na nowo odżywają zapomniane już momenty. To nic takiego, zwykły dotyk ręki, pewnie odruchowy. Mimo to kontakt jego palców z jej kolanem sprawia, że Ester czuje ściskanie w dołku.

– Chyba trochę za późno na przeprosiny.

– Tak. Jest późno. I zrozumiem, jeśli nie zechcesz mi wybaczyć. Po prostu musiałem cię zobaczyć, żeby ci to powiedzieć.

– Minęły cztery miesiące, Rodrigo.

– Wiem. I domyślam się, że musiały być dla ciebie trudne.

– Trudne?

Dziewczyna prycha i kręci głową. Łzy napływają jej się do oczu, ale nie zamierza na nowo rozpamiętywać tamtej sytuacji i znów pogrążać się w bólu. Co to, to nie. Po prostu nie chce. Serce bije jej jak szalone, a niepokój, który ją opanowuje, jest tak silny, że nie pozwala jej zebrać myśli. Rodrigo podnosi się z sofy i pochyla się przed nią. Ale ona na niego nie patrzy. Zakrywa twarz dłońmi. Nie pozwoli, żeby widział, jak przez niego płacze.

– Wyrządziłem ci krzywdę i nie da się tego usprawiedliwić. Ale chcę, żebyś to ode mnie usłyszała, Ester: byłem palantem, kompletnym dupkiem. Mój trudny charakter okazał się silniejszy ode mnie… od nas…, ale ja naprawdę… cię kochałem.

Ona też go kochała. I to bardzo. Niemal obsesyjnie. Znosiła jego humory za każdym razem, gdy zrobiła cokolwiek, co mu się nie spodobało. Tolerowała wszystko: jego krzyki, fochy, odburknięcia… Wszystko! Nawet to, że winił ją za porażki drużyny, kiedy im nie szło. Zakończenie ich związku to był najgorszy dzień w jej życiu. Zarówno ze względu na to, jak to się odbyło, jak i przez to, co ich relacja dla niej oznaczała.

– To nie wystarczy, Rodrigo. Ale wybaczam ci – mówi Ester, zebrawszy w końcu siły. – Wybaczam ci.

– Dziękuję. To mi da trochę spokoju, chociaż nigdy nie zapomnę tego, co ci zrobiłem.

– Nic już na to nie poradzisz… A teraz… Jeśli nie masz nic przeciwko. Mój nauczyciel francuskiego zaraz tu będzie.

– Jasne.

Dziewczyna wstaje, Rodrigo również się podnosi. W milczeniu kierują się do wyjścia. Ester otwiera drzwi.

– Jeszcze raz dziękuję – odzywa się Rodrigo, wychodząc na korytarz. – Mam nadzieję, że dzięki tym korepetycjom zaliczysz francuski.

– Ja też.

Znowu moment milczenia, tym razem krótszy.

– Do zobaczenia, Ester.

– Do zobaczenia.

I żeby nie przedłużać już tej agonii, dziewczyna zamyka drzwi.

Uff. Oddycha z trudem.

Kłębią się w niej najróżniejsze uczucia. Czuje dziwną, mieszaninę lęku, nienawiści i tęsknoty. To nie fair, że gość, który zrobił jej najgorszą rzecz w życiu, przyłazi teraz do niej do domu i ni stąd, ni z owąd się przed nią uzewnętrznia.

Musiał czekać, aż wyleją go z drużyny, żeby przyjść ją przeprosić?

Co to właściwie miało być?!

Ale nie czas teraz na użalanie się nad sobą. Rozlega się dźwięk dzwonka. Ester ma nadzieję, że to nie Rodrigo.

Wraca i otwiera drzwi. Nie, to nie Rodrigo.

Chłopak, który stoi przed nią, nie jest może zbyt wysoki, ale za to bardzo przystojny. Ma jasne oczy i włosy zebrane w kucyk. No i bardzo zmysłowy akcent.

– Cześć. Ty jesteś Ester?

– Tak. To ja…

– Miło mi cię poznać. Ja jestem Alan Renoir, chłopak twojej kuzynki Cristiny i twój nowy nauczyciel francuskiego.

ROZDZIAŁ 5

– Dobra, kochani, świetna robota. Na dzisiaj fajrant. Pamiętajcie, że kręcimy jutro wieczorem. Dam wam jeszcze znać gdzie i o której.

Jest prawie dziewiąta. Wieje teraz mocniej, niż kiedy zaczynali zdjęcia, a w powietrzu czuć nadchodzącą ulewę.

Charakteryzatorka May zbiera szybko swoje rzeczy i odchodzi w towarzystwie Julia, operatora. Żegnają się jako pierwsi. Zaraz po nich zwija się Aníbal, który gra chłopaka głównej bohaterki. Raúl i Alba zostają sami. Ostatnio zawsze zbierają się na końcu. On zostaje dłużej, żeby przejrzeć swoje notatki i zobaczyć, co udało im się zrealizować i co czeka ich w następnej kolejności. A ona lubi po prostu, kiedy Raúl odprowadza ją do domu.

– Idziemy? – pyta Alba, zarzucając na ramię plecak.

– Tak, chodźmy.

Po drodze dziewczyna ściera sobie z twarzy makijaż przy użyciu chusteczki do demakijażu, która zostawiła jej May.

– Musicie nakładać mi tyle tapety? – skarży się.

– Dziewczyna umówiła się ze swoim facetem, to normalne, że przychodzi umalowana.

– Ale Valeria mówi, że nie podobają ci się umalowane dziewczyny. To prawda?

Raúl przygląda się koleżance z uśmiechem. Naprawdę jej o tym powiedziała? Ciekawe, co jeszcze jej opowiada. Ale się zdążyły zakumplować od tamtego piątku w kawiarni Constanza miesiąc temu!

– Nie podoba mi się mocny makijaż. Ale odrobina nie zaszkodzi.

– I to niby ma być odrobina?

– Wymóg scenariusza.

Alba wybucha śmiechem, nie przestając szorować sobie policzków. Idą właśnie wzdłuż ulicy Mayor.

– Jutro kręcimy botellón^1?

– Tak. Taki jest plan.

– A jak będzie padać?

– Jak będzie padać, to się zobaczy.

– To ważna część filmu. Musi wyjść super.

– A niby czemu miałaby nie wyjść?

– Jasne, że wyjdzie… A masz już statystów?

Chłopak uśmiecha się pod nosem, a następnie patrzy na Albę.

– Tak… To znaczy nie. No…, ale mam.

– I wszystko jasne…

– No dobra… Wiem już, kto to będzie, tylko oni jeszcze o tym nie wiedzą. Mam nadzieję, że mogę na nich liczyć.

– Co takiego? Nie wierzę! Chcesz, żeby to byli…

– Odtrąceni. Owszem.

Tym razem wybuch śmiechu Alby, chociaż głośniejszy, urywa się szybciej. Wcale nie zamierzała się z nich nabijać, po prostu ciężko jej wyobrazić sobie Meri czy Bruna, występujących w filmie, a już zwłaszcza w scenie botellónu, choćby tylko w roli statów.

– Fajnie by było, żeby oni też mieli swój udział w Sugusie – stwierdza wesoło – tylko wątpię, żeby zechcieli.

– Dlaczego? Przecież jesteśmy przyjaciółmi. Poza tym nie muszą nawet nic mówić. Wystarczy, że będą trzymać w ręku szklanki i udawać, że piją.

– Ale może trzeba ich było wcześniej uprzedzić?

– Po co? Żeby mieli czas wymyślić jakieś wymówki? – pyta chłopak, wznosząc oczy ku niebu. Właśnie spadła na niego kropla deszczu.

– Lepiej wziąć ich z zaskoczenia i niech grają z marszu. Przecież to tylko chwila.

– Ja tam nie wiem.

– Nie widzisz tego?

– Jakoś nie.

– Kurczę, tak szczerze, to ja właściwie też nie za bardzo. To może im zapłacę?

Niebieskowłosa szeroko otwiera oczy, ale patrząc na Raúla, szybko zdaje sobie sprawę, że reżyser nie mówi poważnie.

– Jeśli zamierzasz płacić statystom, to spodziewam się, że główni aktorzy, którzy godzą się na wymogi twego scenariusza, dostaną kontrakty z prawdziwego zdarzenia.

– Nie mam kasy na kontrakty.

– To chociaż zaproś nas na obiad. A jeszcze lepiej na kolację.

– Jak skończymy produkcję, to pójdziemy na obiad wszyscy razem.

– I ty płacisz.

– Oczywiście. Za siebie.

– Rany, ale skąpy szef mi się trafił!

Uśmiechają się do siebie. Są właśnie przy rynku San Miguel, kiedy Raúl czuje na twarzy kolejną kroplę deszczu. A za chwilę jeszcze jedną na głowie. I następną, większą. Chłopak naciąga na głowę kaptur bluzy, chroniąc się przed przybierającym na sile deszczem. Jednak Alba nie ma czym się przykryć.

– Całkiem przemokniesz. Czemu nie wzięłaś parasolki?

– To nic takiego. Nie uznaję parasolek.

Dziewczyna pochyla głowę i przyśpiesza kroku. Raúl, idąc koło niej, też przyspiesza. Od jej domu dzieli ich jeszcze jakieś dziesięć minut, ale w tej chwili leje już jak z cebra.

– Jeśli się gdzieś nie schowamy, to dotrzesz do domu jako zmokła kura.

– Nie szkodzi.

– Właśnie, że szkodzi. Jesteś gwiazdą mojego filmu, potrzebuję cię całej i zdrowej, żeby móc dalej kręcić. Dlatego…

– Co?

– Jednak spełnię twoje życzenie. Zapraszam cię na kolację.

I nie czekając na odpowiedź, łapie ją za ramię i pociąga za sobą do wnętrza jakiegoś baru.

Lokal jest ciemny, praktycznie pusty i przesiąknięty zapachem smażenia. Poza barem, przy którym kilku klientów dyskutuje namiętnie o piłce nożnej, w pomieszczeniu są cztery ustawione pod ścianą stoliki. Alba i Raúl siadają przy stoliku, stojącym najbliżej drzwi.

– Chyba już wolę zmoknąć, niż coś tutaj zjeść.

– No, nie bądź francuskim pieskiem – odparowuje Raúl, sięgając po leżącą na stoliku niewielką laminowaną kartę. – Na pewno mają tu same pyszności.

– Na pewno.

– Wygląda na domową kuchnię.

– Tego się właśnie obawiam.

W tym momencie rozbrzmiewa melodia piosenki Call me maybe, Carly Rae Jepsen, którą Alba ma ustawioną jako dzwonek w komórce. Dziewczyna odbiera natychmiast, wstaje, szeptem tłumaczy Raúlowi, że dzwoni jej mama, po czym z telefonem przy uchu kieruje się w najbardziej odległą część lokalu.

Raúl przegląda kartę dań, ale kątem oka zerka na rozmawiającą przez telefon Albę. Nie wygląda mu to na miłą pogawędkę. Alba wprawdzie nie podnosi głosu, ale z jej gestów można wyczytać, że sytuacja jest poważna. Najwyraźniej o coś się kłócą. Tak naprawdę niewiele wie o jej rodzinie. Właściwie można powiedzieć, że nawet ją samą ledwo zna. Wie, że ma szesnaście lat, że chodzi do pierwszej klasy liceum i właściwie niewiele więcej. Niebieskowłosa nie ma zwyczaju mówić o sobie. Pierwszy i ostatni raz otworzyła się trochę tamtego dnia, kiedy ją poznali. Opowiedziała im wówczas o zdradzie jej byłego chłopaka i o tym, jak ją właśnie wtedy wystawił. Później już o tym gościu nie słyszeli. Najfajniejsze jest to, że tak się zaprzyjaźniła z Valerią i w pewnym sensie wypełniła pustkę po Elísabet. To właśnie Val uparła się, że Alba powinna zagrać główną rolę w jego filmie. Dzięki temu, mimo że Raúl i Alba codziennie po zakończeniu zdjęć wracają razem do domu, jego dziewczynie przez myśl nawet nie przejdzie żadna scena zazdrości. A znając ją, nietrudno zgadnąć, że gdyby obsadził w tej roli inną aktorkę, zaczęłyby się jakieś problemy. Raúl wie, co Val przeżywa, kiedy zbliżają się do niego inne dziewczyny.

Właśnie dlatego nie o wszystkim może jej powiedzieć…

Ale kocha ją. Co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości.

Siedzę z Albą w barze i czekamy, aż przestanie padać – pisze jej na WhatsAppie. – Jak dotrę do domu, to pogadamy, Komisiu.

Valeria nie każe mu długo czekać na odpowiedź.

Okej. Bawcie się dobrze. Ucałuj ode mnie Albę. Sam jesteś Komisiem.

Raúl uśmiecha się i chowa BlackBerry do kieszeni bluzy. Spogląda w głąb lokalu. Alba zakończyła już rozmowę i właśnie wraca do stolika.

– Val przesyła ci pozdrowienia – mówi, gdy dziewczyna zajmuje swoje miejsce.

– Aha.

– Wszystko w porządku? – pyta Raúl. – Jest jakaś niewyraźna.

– Tak, nie przejmuj się. Po prostu moja matka jest strasznie uciążliwa – odpowiada, zmuszając się do szerokiego uśmiechu. – Nawet nie chce mi się o tym gadać.

– Na pewno?

– Na pewno – odpowiada Alba stanowczo. – Dobrze, popatrzmy, cóż to za pyszności tu serwują.

Okazało się, że jedzenie rzeczywiście nie było takie złe. Oboje zamówili po kanapce z kalmarami, popularnej w tej okolicy, i po butelce wody mineralnej. I chociaż chleb nie był już pierwszej świeżości, a po posiłku oboje wyglądali, jakby właśnie wymoczyli dłonie w oliwie, to i tak było okej.

– No i jak?

– W sumie miałeś rację. Całkiem to smaczne – odpowiada dziewczyna, z trudem przeżuwając kęs kanapki.

– Ach tak? Smakuje ci?

– Nie jest złe. Nie spodziewałabym się, że mogą tu mieć coś zjadliwego.

Uśmiechają się do siebie.

Tymczasem deszcz z coraz większą siłą dudni o madryckie ulice. Ale to nie potrwa długo. Zaledwie kilka minut, akurat tyle, ile siedząca w barze para potrzebuje na dokończenie swoich kanapek. Następnego dnia wyjdzie piękne słońce i nie spadnie już ani kropla deszczu. Będzie to jednak dzień obfitujący w sytuacje znacznie bardziej niespodziewane niż dzisiejsza ulewa.

ROZDZIAŁ 6

Nuci piosenkę Pabla Alborana, którą przed chwilą usłyszała w radiu Europa FM. Zdaje się, że przestało już padać. Żeby się co do tego upewnić, Valeria wygląda przez szybę w salonie. No proszę, rzeczywiście nie pada. Otwiera więc okno i wystawia głowę na zewnątrz, wdychając zapach wilgotnej ulicy. Powiew chłodnego powietrza uderza ją w twarz, ale to wcale jej nie zniechęca. Uwielbia to uczucie.

Jest szczęśliwa, mimo że tęskni. Ma ogromną ochotę wysłać Raúlowi kolejną wiadomość przez WhatsAppa, ale nie chce mu się narzucać. Ciekawe, czy nadal jest z Albą w barze…

Musi uzbroić się w cierpliwość i poczekać, aż to on do niej zadzwoni. Na pewno niedługo to zrobi.

Wzdycha i z rękami za głową wyciąga się w fotelu. Za każdym razem, kiedy akurat nie spędza czasu ze swoim chłopakiem, jej ulubionym zajęciem jest rozmyślanie o nim. Są razem już od ponad czterech miesięcy. Któż mógł przewidzieć, że tak to się ułoży? Zwłaszcza pamiętając o tym, jak trudno było jej wyznać mu swoje uczucia. Gdyby on nie zrobił pierwszego kroku, wszystko potoczyłoby się inaczej. Kto wie jak…

Światło lampy razi ją w oczy, przymyka więc powieki. Wspomina ich pierwszy pocałunek. Jego słodkie wargi tamtego listopada. To było cudowne… Jak nagle ziszczający się sen. Wzruszona, otwiera oczy i w tej samej chwili rozmarzony uśmiech momentalnie odpływa z jej warg. Coś właśnie przeleciało nad jej głową. Coś, co można by porównać do małego kolorowego szybowca. Valeria jednym susem zrywa się na równe nogi.

– Rany… Wiki, co ty tu robisz?!

Jej papużka południowoamerykańska powinna być przecież w klatce!

Ptaszek przysiada na telewizorze. Dziewczyna powoli zmierza w jego stronę, gdy nagle uświadamia sobie, że zostawiła przecież otwarte okno. Jeden fałszywy ruch, a zwierzątko wybierze wolność.

Decyduje się więc na zmianę planu. W pierwszej kolejności należy zamknąć okno, a potem, na spokojnie, spróbuje złapać ptaka.

– Wiki, nie ruszaj się stamtąd. Siedź, gdzie siedzisz.

Ale ptaszek, nic sobie nie robiąc z poleceń swojej pani, przemieszcza się radośnie na okienną ramę, skrzecząc przy tym wyzywająco.

– Wiki, proszę cię, siedź spokojnie.

Krok po kroku, dziewczyna przybliża się do miejsca, w którym usadowiła się papużka. Musi bardzo uważać, żeby jej nie spłoszyć i żeby nie wyfrunęła przez okno. Valeria czuje w gardle rosnącą gulę. Jeśli jej pupilka ucieknie za okno, może być bardzo trudno ją później odnaleźć. Jeszcze kilka metrów. Tymczasem ptaszyna rozpościera skrzydła i paraduje w ten sposób po okiennej ramie. Wygląda na to, że cała ta sytuacja niezmiernie ją bawi, czego z pewnością nie można powiedzieć o zestresowanej Valerii. Dziewczyna nie bardzo wie, co robić, choć ma pełną świadomość, że kiedy rzuci się łapać papużkę, musi wykazać się przy tym wyjątkowym refleksem.

– Wiki, nie bądź niedobra, co? Proszę cię, nawet nie myśl o tym, żeby wyskoczyć na ulicę – szepcze błagalnie. – Chodź tu do mnie. No już.

Jeszcze niecały metr. Ptaszek przechyla łebek na bok i patrzy z zaciekawieniem. Na brzmienie głosu Valerii wydaje z siebie gwizd, porzuca okienną ramę i podejmuje nieśpieszny lot w kierunku ramienia dziewczyny, która wzdycha z ulgą. Całe szczęście! Wszystko wydaje się być już pod kontrolą, jednak dokładnie w momencie, gdy Valeria chce wziąć papużkę w dłonie, żeby zanieść ją z powrotem do klatki, Wiki rozpościera skrzydła i jak wystrzelona z procy leci przez okno wprost na ulicę.

– Nieee!

Valeria wychyla się przez okno, ale nigdzie nie widzi Wiki. Wiki przepadła gdzieś tam, pośród nocnych ciemności. Zdesperowana dziewczyna ukrywa twarz w dłoniach i wybucha płaczem. Straciła właśnie nie tylko swojego ukochanego ptaszka, ale jednocześnie prezent podarowany jej przez Raúla dla uczczenia dwóch miesięcy ich związku.

– Ale przecież umawialiśmy się, że nie robimy sobie prezentów. Nie mam pieniędzy, żeby ci coś kupić!

– Wiem, wiem. I wcale nie musisz mi nic kupować. Zresztą prezent, który mam dla ciebie, nie kosztował mnie ani grosza.

– Jak to?

– Za pół godziny będę u ciebie i wszystko ci wyjaśnię.

– Za pół godziny?

– Tak, muszę wcześniej jeszcze po coś pójść.

– Aleś ty tajemniczy!

Valeria rozłącza rozmowę i zamyśla się. Co to może być za prezent? Irytuje ją, że nie dotrzymał umowy i jednak kupił jej coś z okazji dwóch miesięcy bycia razem. Przecież wspólnie postanowili tego nie robić. Ona wydała wcześniej wszystkie zaoszczędzone pieniądze na gwiazdkowe prezenty! Jednak, mimo wzburzenia, od środka zżera ją ciekawość.

Kiedy Raúl pojawił się u niej w domu z zamkniętym w klatce kolorowym ptaszkiem, jej zaskoczenie było ogromne.

– To papużka południowoamerykańska. Potocznie nazywa się je nierozłączkami.

– Skąd ją wziąłeś?

– Znikąd jej nie brałem, to ona mnie znalazła. Szedłem sobie ulicą, kiedy sfrunęła mi na głowę.

– Na pewno ma właściciela.

– Też tak pomyślałem. Dlatego przez ponad godzinę pytałem we wszystkich okolicznych domach, ale nikt nic nie wiedział. Te ptaszki bardzo często i łatwo uciekają. Ale bez opieki nie przeżyją.

Valeria pochyla się, żeby popatrzeć na swego małego gościa. On tymczasem zwraca się do niej przodem, przesuwa dzióbkiem po kratach klatki, a następnie wydaje z siebie słodki trel.

– Kurczę, ale słodziak.

– Chyba jej się spodobałaś.

Dziewczyna się uśmiecha. Jej też spodobała się ta kolorowa ptaszynka.

– Ma jakieś imię?

– Nie wiem. Wymyśl jej jakieś.

– A to samczyk czy samiczka?

– Pojęcia nie mam.

– Trzeba będzie pogrzebać w necie i zobaczyć, jak to się u nich sprawdza.

– Jeśli chcesz, zajrzę później do Wikipedii.

– Wikipedia. Hm. Wiki… Ładnie – Valeria ponownie przygląda się papużce. Raúl niechcący właśnie pomógł wymyślić dla niej imię. – Tak, do tej buźki zdecydowanie pasuje imię Wiki.

Valeria ma łzy w oczach, postanawia jednak nie tracić czasu na lamenty. Musi odnaleźć małego łobuza, zanim będzie za późno. Przecież nie pozwoli, żeby zgubił się jej na zawsze. Pospiesznie opuszcza mieszkanie. Chcąc zaoszczędzić na czasie, wybiera schody i z pełną prędkością przeskakuje po dwa stopnie naraz.

Kiedy wychodzi na ulicę, przejmuje ją nocny chłód. Nie wzięła ze sobą nic do okrycia. Rozgląda się dookoła i przeciera wilgotne od płaczu oczy. Nagle uświadamia sobie w pełni, jak trudne zadanie ją czeka. Przecież to jak szukać igły w stogu siana. Ale i tak spróbuje. Musi to zrobić. Ptaszek uciekł dosłownie przed chwilą, a nie jest to jakiś jastrząb czy orzeł, żeby zdołał odlecieć daleko.

W lewo czy w prawo? Ocenia, że wiatr wieje z lewej strony, więc rusza w prawo. Przecież nierozłączki to najmądrzejsze ptaszki na świecie. Wiki nie jest głupia, nie będzie pchać się pod wiatr.

Valeria idzie chodnikiem, przypatrując się każdemu mijanemu drzewu oraz gzymsom najniższych balkonów. Jest jednak zbyt ciemno. Choćby miała Wiki na wyciągnięcie ręki, to i tak nie zdołałaby jej dojrzeć. Czuje się zupełnie bezradna i znów zaczyna płakać. Łzy spływają jej do ust, w czasie gdy gwiżdże i nawołuje swoją małą przyjaciółkę.

Po zaledwie pięciu minutach poszukiwań, kilka metrów przed sobą widzi jakąś postać, która unosząc dłoń do ramienia, ściąga z niego coś, co chwilę wcześniej musiało tam usiąść. Niemożliwe… To chyba cud!

Z uformowanych na kształt koszyczka dłoni mężczyzny wystaje kolorowy łebek nieprzestającej skrzeczeć papużki. Z walącym sercem Valeria biegnie w kierunku nieznajomego. Stając przed nim, stara się ukryć łzy, przy czym dodatkowo jeszcze się czerwieni.

– Ten maluch jest może twój?

Ma wyjątkowo przyjemną barwę głosu. Val szacuje, że może nie mieć nawet dwudziestu pięciu lat. Jest nienagannie ubrany, ma na sobie koszulę i elegancką, choć nieformalną marynarkę. Nie jest to może jakiś zapierający dech w piersiach przystojniak, ale zdecydowanie ma w sobie „to coś”.

– Tak. Uciekła mi.

– To równie niegrzeczne co inteligentne ptaszki.

– Mnie to mówisz? Nie mam pojęcia, w jaki sposób zdołała sama otworzyć klatkę.

Mężczyzna uśmiecha się, demonstrując bielusieńkie, piękne i równe uzębienie. Valeria zwraca na nie szczególną uwagę, wspominając jednocześnie swój aparat ortodontyczny. Mogłaby się założyć, że on też kiedyś nosił coś takiego.

– Proszę. U ciebie będzie jej lepiej.

Wiki wraca więc do rąk swojej pani, która, gdy tylko udaje jej się zamknąć ją w dłoniach, łaja ją po cichu.

– Ogromne dzięki. Naprawdę. Nie wiem, jak ci się odwdzięczę.

– Postawisz mi kiedyś kawę, okej? Moment.

Choć używa tego utartego zwrotu, to najwyraźniej traktuje go jednak zupełnie poważnie. Z kieszeni spodni wyjmuje skórzany portfel, a z niego wyciąga wizytówkę. Właśnie ma ją wręczyć Valerii, kiedy uświadamia sobie, że dziewczyna ma zajęte obie ręce. Rzuca więc okiem na jej dżinsy i bezczelnie wsuwa swoją wizytówkę do tylnej kieszeni jej spodni. Val robi się nagle czerwona jak burak.

– Ale.

– Mam na imię Marcos. Na wizytówce jest adres mojego Twittera, numer telefonu i informacja o tym, czym się zajmuję.

– Ja… jestem Valeria. I nie mam wizytówki.

– Nie przejmuj się – odpowiada jej z uśmiechem, a następnie cmoka ją w oba policzki. – Lepiej wracaj do domu, zanim twoja papużka znów dokądś się wybierze.

– Tak… najlepiej właśnie… tak zrobię.

– Miło było cię poznać.

– Wzajemnie.

– No i spodziewam się niebawem zaproszenia na kawę.