Sarah Dessen

Druga szansa

Spis treści

1. jeden

2. dwa

3. trzy

4. cztery

5. pięć

Tytuł oryginału: Along for the Ride

Przekład: Monika Nowak
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Agnieszka Grzywacz
Korekta: Alicja Laskowska, Natalia Jóźwiak

Projekt okładki i stron tytułowych: Joanna Wasilewska / KATAKANASTA
Zdjęcia na okładce: Shutterstock

Copyright © Sarah Dessen, 2009
All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

Published by arrangement with Viking Children’s Books, an imprint of Penguin Young Readers Group, a division of Penguin Random House LLC.

Copyright for the Polish edition and translation
© JK Wydawnictwo Sp. z o.o. sp. k., 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-66380-91-2

Wydanie I, Łódź 2020

JK Wydawnictwo Sp. z o.o. sp. k.
ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer firmy Elibri

Mojej matce, Cynthii Dessen, dzięki której nauczyłam się niemal wszystkiego, co wiem o byciu dziewczyną,
i mojej córce, Sashy Clementine, która uczy mnie reszty

Pisanie powieści nigdy nie jest łatwe i zdarza się, że potrzebna jest pomoc. Mam niesamowite szczęście, że zarówno w przypadku tej książki, jak i wielu innych mogłam liczyć na mądrość i rady Leigh Feldman i Reginy Hayes. Barbara Sheldon, Janet Marks i moi rodzice, Alan i Cynthia Dessen, zapewniali mi wsparcie moralne potrzebne każdemu szalonemu pisarzowi, zwłaszcza w połogu. I jak zawsze wdzięczna jestem mojemu mężowi, Jayowi, za to, że wiedział, jak mnie rozśmieszyć, pomagał nie zapominać o ważnych rzeczach i nauczył mnie więcej na temat rowerów, niż było trzeba.

Na koniec zostawiłam mój własny świat dziewcząt, bez których w życiu nie znalazłabym czasu na napisanie tej książki: Aleksandra Marcotte, Claudia Shapiro, Virginia Melvin, Ida Donner, Krysta Lindley i Lauren Caccese. Dziękuję wam wszystkim za wspaniałą opiekę nad nami.

jeden

Wszystkie maile zaczynały się identycznie:

Hej, Auden!!

Ten dodatkowy wykrzyknik działał mi na nerwy. Moja matka z pewnością znalazłaby na niego wiele określeń: niepotrzebny, pretensjonalny, kwiecisty. Dla mnie, tak jak i wszystko, co dotyczyło mojej macochy, Heidi, był po prostu irytujący.

Mam nadzieję, że miło spędzasz ostatnie tygodnie szkoły. U nas wszystko w porządku! Załatwiam ostatnie sprawy przed narodzinami Twojej siostry. Kopie ostatnio jak szalona. Mam wrażenie, że ćwiczy karate! Zajmuję się doglądaniem sklepu (że tak powiem) i ostatnimi poprawkami w pokoju malutkiej. Zdecydowałam się na róż i brąz. Wygląda to naprawdę super. Dołączam zdjęcie, abyś mogła sama ocenić.

Twój tata jest jak zawsze zajęty, głównie pracą nad książką. Pewnie częściej będę się z nim widywać, kiedy mała przyjdzie na świat i ja też będę zarywać nocki!

Mam szczerą nadzieję, że przemyślisz pomysł przyjazdu do nas po zakończeniu szkoły. Byłoby naprawdę fajnie. Lato okazałoby się dla nas jeszcze bardziej wyjątkowe! Przyjeżdżaj, kiedy chcesz. Zawsze jesteś u nas mile widziana!

Buziaki,

Heidi (i Twój tata, no i malutka!)

Zmęczyłam się samym czytaniem. Częściowo z powodu wszechobecnego w mailu tonu podekscytowania – miałam wrażenie, że ktoś wykrzykuje mi jego treść do ucha – ale była to także kwestia samej Heidi. Była taka… obca, pretensjonalna, kwiecista. I przede wszystkim irytująca. I tak właśnie było od samego początku, czyli od czasu, kiedy w zeszłym roku związała się z moim tatą, zaszła z nim w ciążę i wyszła za niego za mąż.

Moja matka twierdziła, że wcale jej to nie dziwi. Odkąd się rozwiedli, snuła przypuszczenia, że nie minie dużo czasu, nim mój tata, jak to ujęła, „nawiąże bliższą znajomość z jakąś studentką”. Heidi miała dwadzieścia sześć lat, tyle samo co mama, kiedy urodziła mojego brata Hollisa (ja przyszłam na świat dwa lata później), ale różniły się od siebie jak noc i dzień. Podczas gdy moja matka, wykładowczyni uniwersytecka słynąca z ciętego dowcipu, cieszyła się sławą ekspertki od roli kobiety w literaturze renesansu, Heidi była… cóż, była po prostu Heidi. Jedną z tych kobiet, do których mocnych stron należą nieustanne dbanie o siebie (pedicure, manicure, pasemka), wiedza na temat dobierania fasonu butów do długości sukienek, no i wysyłanie zdecydowanie zbyt wylewnych maili do osób, które mają ją gdzieś.

Ich zaloty trwały krótko; do implantacji (jak to fachowo określiła moja matka) doszło po zaledwie dwóch miesiącach. I tak oto mój ojciec, długoletni mąż dr Victorii West i autor jednej dobrze przyjętej powieści, obecnie bardziej znany ze swoich międzywydziałowych zatargów niż rodzącej się w bólach nowej publikacji, stał się po raz kolejny świeżo upieczonym mężem i przyszłym ojcem. jeśli dodać do tego nową posadę dziekana wydziału kreatywnego pisania w Weymar College, niewielkiej uczelni w położonym nad morzem miasteczku, wyglądało na to, że mój tata wiedzie zupełnie nowe życie. I choć wiele razy mnie do siebie zapraszali, wcale nie byłam pewna, czy chcę się dowiedzieć, czy w tym jego nowym życiu jest dla mnie miejsce.

Z drugiego pokoju dobiegł mnie nagły wybuch śmiechu i pobrzękiwanie kieliszków. Moja matka zorganizowała kolejne spotkanie absolwentów – zawsze zaczynało się ono od oficjalnej kolacji („W naszej kulturze tak mało jest kultury” – to słowa mojej matki), a potem nieuchronnie przeradzało w głośne, okraszone alkoholem debaty na temat literatury i teorii. Zerknęłam na zegarek – wpół do jedenastej – a następnie dużym palcem u stopy otworzyłam drzwi swojego pokoju i zerknęłam w stronę mieszczącej się na końcu długiego korytarza kuchni. Mama siedziała oczywiście u szczytu naszego wielkiego drewnianego stołu, w jednej ręce trzymając kieliszek z czerwonym winem. Wokół niej jak zawsze kłębiła się grupka absolwentów płci męskiej, wpatrzonych w nią z uwielbieniem, gdy tymczasem ona nawijała, z tego, co udało mi się usłyszeć, na temat Marlowe’a i kultury kobiet.

To kolejna z długiej listy fascynujących sprzeczności w osobie mojej mamy. Była ekspertką od kobiecych postaci w literaturze, ale w prawdziwym życiu nieszczególnie je lubiła. Częściowo dlatego, że tak wiele przedstawicielek płci pięknej po prostu jej zazdrościło: inteligencji (praktycznie poziom Mensy), osiągnięć naukowych (cztery książki, niezliczona liczba artykułów, jedna katedra uniwersytecka jej imienia) czy wyglądu (wysoka, kobiece krągłości, długie czarne włosy, które najczęściej nosiła rozpuszczone i w lekkim nieładzie – to chyba jedyne, nad czym nie miała kontroli). Głównie z tych powodów, ale nie tylko, dziewczyny rzadko zjawiały na jej spotkaniach, a nawet jeśli, to przychodziły raz i raczej nie wracały.

– Pani doktor – rzucił jeden ze studentów, typowy niechluj w taniej marynarce, z szopą zaniedbanych włosów i w czarnych okularach kujonkach. – Koniecznie powinna pani rozwinąć tę tezę w artykule. To naprawdę fascynujące!

Patrzyłam, jak moja matka pociąga łyk wina i wyćwiczonym do perfekcji ruchem odgarnia do tyłu włosy.

– Och, Boże, nie! – odparła tym swoim niskim, chrapliwym głosem (brzmiała jak nałogowa palaczka, choć nie wypaliła w życiu ani jednego papierosa). – Obecnie ledwo znajduję czas na pisanie książki, a za to akurat przynajmniej mi płacą. O ile takie grosze można w ogóle uznać za honorarium.

I znowu śmiech. Moja matka uwielbiała skarżyć się na to, jak mało zarabia na swoich książkach – naukowych, promowanych przez wydawnictwa uniwersyteckie – gdy tymczasem na pisaniu „bzdurnych historii dla kur domowych” (to jej słowa, nie moje) można się nieźle obłowić. W świecie mojej matki każdy powinien taszczyć na plażę dzieła zebrane Szekspira, a na dokładkę jeszcze kilka poematów epickich.

– Niemniej jednak to przedni pomysł – nie ustępował Okularnik. – Gdyby pani chciała, mógłbym, eee… zostać jego współautorem.

Zapadła cisza. Moja matka uniosła głowę i kieliszek. Zmrużyła oczy.

– Och – rzekła. – To urocze z twojej strony. Ale ja nie bawię się we współautorstwo, z tego samego powodu, dla którego nie szukam przyjaciół ani nie wchodzę w związki w pracy. Jestem po prostu zbyt wielką egoistką.

Nawet ze swojego odległego miejsca widziałam, jak Okularnik przełyka głośno ślinę i z rumieńcem na twarzy sięga po butelkę z winem. Idiota, pomyślałam, zamykając z powrotem drzwi. Z moją matką niełatwo jest szybko nawiązać więź, która mogłaby przerodzić się w coś głębszego. Coś wiem na ten temat.

Dziesięć minut później z butami pod pachą wyślizgnęłam się tylnymi drzwiami i wsiadłam do swojego auta. Jechałam niemal pustymi ulicami, mijając spokojne osiedla i ciemne witryny sklepów, aż dostrzegłam w oddali światła bistra Ray’s Diner. Niewielkie, z nadmiarem krzykliwych neonów i zawsze nieco lepkimi stolikami, było to jedyne bistro w mieście otwarte przez całą dobę, trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku. Jako że cierpiałam na bezsenność, większość nocy spędzałam tutaj, czytając albo ucząc się, i co godzinę dokładając jakiś drobiazg do swojego zamówienia. I tak w końcu nadchodził świt.

Z bezsennością zmagałam się od trzech lat, czyli od czasu, kiedy małżeństwo moich rodziców zaczęło się rozpadać. Nie powiem, że mnie to zaskoczyło: ich związek był burzliwy, odkąd tylko sięgałam pamięcią, aczkolwiek wcześniej problemem były raczej kwestie służbowe niż prywatne.

W miasteczku uniwersyteckim zamieszkali zaraz po studiach, gdy mojemu tacie zaproponowano na uczelni asystenturę. Udało mu się znaleźć wydawcę dla swojej pierwszej powieści zatytułowanej Kieł narwala, a mama była w ciąży z moim bratem i próbowała dokończyć pisanie doktoratu. Przeskoczmy od razu w czasie o cztery lata do przodu, do moich narodzin, kiedy to tata unosił się na fali uznania krytyków i komercyjnego sukcesu – lista bestsellerów „New York Timesa”, nominacja do National Book Award – i kierował uczelnianym programem kreatywnego pisania, podczas gdy mama była, jak to lubiła dramatycznie opisywać, „zagubiona na morzu pieluch i zwątpienia we własną wartość”. Dopiero kiedy poszłam do przedszkola, mama z wielkim zapałem wróciła na uczelnię, gdzie otrzymała posadę wykładowcy w niepełnym wymiarze godzin i propozycję publikacji pracy doktorskiej. Z czasem stała się jednym z najpopularniejszych wykładowców, otrzymała pełen etat i wysmażyła drugą, a potem trzecią książkę, gdy tymczasem mój ojciec poniekąd spoczął na laurach. Twierdził, że jest dumny z mamy, żartował sobie, że właściwie to ona zapewnia rodzinie wikt i opierunek. Ale jakiś czas później mojej matce zaproponowano prestiżową katedrę fundacyjną, tacie zaś wydawca podziękował za współpracę. I wtedy zaczęło się robić naprawdę nieciekawie.

Do kłótni dochodziło zawsze w porze kolacji. Wystarczyło, że jedno wygłosiło jakąś mało znaczącą uwagę, a drugie błyskawicznie się obrażało. Pojawiało się małe spięcie – ostre słowo, trzaśnięcie pokrywką – potem wszystko jakby się uspokajało i można by sądzić, że sprawa rozeszła się po kościach… Ale tak nie było. O dziesiątej albo jedenastej nagle wracali do tematu. Po jakimś czasie dotarło do mnie, że po prostu tłumili w sobie negatywne emocje, czekając, aż zasnę. Pewnego wieczoru zdecydowałam więc, że tego nie zrobię. Zostawiałam otwarte drzwi do swojego pokoju, nie gasiłam światła, odbywałam ostentacyjne wycieczki do łazienki, gdzie głośno myłam ręce. Przez jakiś czas to działało doskonale. Aż w końcu przestało i kłótnie wróciły. Tyle że do tego czasu mój organizm tak się już przyzwyczaił do bardzo późnego chodzenia spać, że teraz, jak na ironię, słyszałam każde słowo z ich rozmów.

Znałam wiele osób, których rodzice się rozstali, i każda z nich reagowała na to w inny sposób: pełne zaskoczenie, dojmujące rozczarowanie, uczucie ulgi. Wspólnym mianownikiem tych nieprzyjemnych sytuacji pozostawały szczere rozmowy o tych uczuciach albo z obojgiem rodziców, albo naprzemiennie, ewentualnie z psychologiem podczas terapii indywidualnej lub grupowej. Moja rodzina, jakżeby inaczej, musiała i w tej kwestii okazać się wyjątkiem. Owszem, nadeszła w końcu ta „siadaj-musimy-ci-o-czymś-powiedzieć” chwila. Wiadomość o rozwodzie została mi przekazana przez matkę, nad kuchennym stołem, podczas gdy wyglądający na zmęczonego tata opierał się o pobliski blat.

– Twój ojciec i ja postanowiliśmy się rozstać – oświadczyła spokojnym, rzeczowym tonem, którego używała wobec swoich studentów, kiedy krytykowała ich pracę. – Z pewnością zgodzisz się, że to najlepsze rozwiązanie dla nas wszystkich.

Wcale nie byłam pewna, co czuję. Nie ulgę, nie druzgocące rozczarowanie, ale na pewno też nie zaskoczenie. Uderzyło mnie wtedy, jak mała się poczułam w obliczu tej sytuacji. Jak dziecko. Było to doprawdy przedziwne uczucie. Jakby z dużym opóźnieniem oblała mnie nagła, potężna fala tęsknoty za dzieciństwem.

Oczywiście, że swego czasu byłam dzieckiem. Do momentu, kiedy przyszłam na świat, mój brat – niemowlę z nieustanną kolką, nadaktywny dwulatek, „dziarski” (czytaj: niemożliwy) dzieciak – mocno dał rodzicom w kość. Nadal ich męczył, aczkolwiek teraz już z daleka, bo obecnie włóczył się po Europie, przysyłając sporadycznie maile z natchnionymi pomysłami na to, co zrobi ze swoim dalszym życiem. Towarzyszyła temu zawsze prośba o pieniądze, które miały pomóc mu te śmiałe plany zrealizować. Dzięki temu, że nieustannie poszukiwał samego siebie za granicą, Hollis stał się naszym własnym rodzinnym artystą i nomadą w jednym. Rodzice mogli chwalić się znajomym, że ich syn pali papierosy i rozmyśla nad sensem życia pod wieżą Eiffla, a nie w jakiejś miejscowej knajpce. Było to o wiele bardziej w ich stylu.

Jeśli Hollisa można nazwać wiecznym dużym dzieckiem, to ja byłam jak stara malutka, która jako trzylatka siedziała przy stole podczas prowadzonych przez dorosłych dyskusji o literaturze i grzecznie kolorowała swoje książeczki. Która bardzo wcześnie nauczyła się sama wymyślać sobie zajęcia i która od przedszkola miała obsesję na punkcie szkoły i ocen, gdyż kwestie edukacyjne były jedynym, co zawsze zapewniało jej uwagę rodziców.

– Och, nic się nie stało – mawiała moja matka, kiedy któremuś z jej gości wymsknęło się w mojej obecności słowo na „K…” albo coś równie dorosłego. – Auden jest bardzo dojrzała jak na swój wiek.

Bo byłam, bez względu na to, czy „ten wiek” oznaczał lat cztery, czy siedemnaście. Podczas gdy Hollis wymagał nieustannej uwagi, mnie rodzice mogli zabrać dosłownie wszędzie: do filharmonii, galerii sztuki, na uczelniane konferencje i spotkania komitetów. Umiałam zachowywać absolutną ciszę i zajmować się sobą, stając się wręcz niewidzialna. Zamiast bawić się jak inne dzieci, zwykle zadowalałam się książkami, których miałam oczywiście pod dostatkiem.

Z powodu takiego, a nie innego wychowania niełatwo nawiązywałam relacje z rówieśnikami. Nie rozumiałam ich żywiołowości, energii, krzykliwości, gdy obrzucali się poduszkami albo ścigali się na rowerach. Z jednej strony wyglądało to na fajną zabawę, z drugiej tak bardzo różniło się od tego, do czego byłam przyzwyczajona, że w głowie mi się nie mieściło, bym kiedykolwiek mogła wziąć w niej udział. Zakładając oczywiście, że otrzymałabym zaproszenie, do czego praktycznie nigdy nie dochodziło. Ci, co rzucali poduszkami i jeździli na rowerach, nie uczęszczali raczej do wysoce ambitnych, skupionych na jak najlepszych osiągnięciach prywatnych szkół preferowanych przez moich rodziców.

Na przestrzeni ostatnich czterech lat zmieniłam szkołę trzy razy. Po zaledwie paru tygodniach nauki w liceum Jackson High mama wypatrzyła w moim programie nauczania angielskiego literówkę oraz błąd gramatyczny i czym prędzej przeniosła mnie do Perkins Day, miejscowej szkoły prywatnej. Była mniejsza i bardziej nastawiona na osiągnięcia naukowe, ale nie tak bardzo jak Kiffney-Brown, szkoła społeczna, do której przeniosłam się z kolei w trzeciej klasie. Założona została przez kilku emerytowanych wykładowców, była elitarna – maksymalnie setka uczniów – i miała powiązania z miejscowym uniwersytetem, dzięki czemu dawała możliwość uczestnictwa w kursach na poziomie college’u i gromadzenia punktów przydatnych przy zdawaniu na studia. Choć miałam w tej szkole kilkoro przyjaciół, bliskie relacje utrudniała nam wszechobecna atmosfera rywalizacji, nie wspominając o indywidualnym toku nauki.

Nieszczególnie się tym przejmowałam. Szkoła i nauka były dla mnie czymś w rodzaju ucieczki, dzięki nim mogłam wieść nawet tysiąc alternatywnych żyć. Im więcej rodzice narzekali na wieczne bumelanctwo Hollisa i jego fatalne stopnie, tym pilniejszą ja byłam uczennicą. I choć byli ze mnie dumni, moje osiągnięcia nigdy nie zapewniły mi tego, czego tak naprawdę chciałam. Byłam inteligentnym dzieckiem, powinnam więc była szybko zrozumieć, że rodzice zwrócą na mnie uwagę, tylko jeśli ich rozczaruję albo totalnie zawiodę. Kiedy to jednak w końcu pojęłam, odnoszenie sukcesów było już moją drugą naturą, z którą nie byłam w stanie walczyć.

Tata wyprowadził się z domu, kiedy rozpoczynałam drugą klasę. Wynajął umeblowane mieszkanie tuż obok kampusu, w budynku zajmowanym głównie przez studentów. Miałam u niego spędzać co drugi weekend, ale nastrój miał tak fatalny – niezmiennie męczył się z pisaniem drugiej książki i jej publikacją (albo brakiem tejże), podczas gdy prace mamy cieszyły się sporym zainteresowaniem – że wcale nie miałam na to ochoty. Co nie znaczy, że w domu było lepiej – mama była pochłonięta celebrowaniem życia singielki i sukcesów naukowych, na okrągło miałyśmy gości, studenci walili drzwiami i oknami, a w każdy weekend odbywały się imprezy. Wyglądało na to, że spokój mogę znaleźć jedynie w Ray’s Diner.

Milion razy tamtędy przejeżdżałam, ale na pomysł zajrzenia do środka wpadłam dopiero pewnej nocy, kiedy koło drugiej wracałam do domu. Mój plan nauki w szkole – zajęcia dzienne i wieczorne, elastyczne godziny seminariów, kilka indywidualnych przedmiotów – sprawiał, że wychodziłam z domu i wracałam wedle własnego uznania, bez żadnych albo prawie żadnych pytań ze strony rodziców. Żadne z nich tak naprawdę nie dostrzegało tego, że cierpię na bezsenność. Tamtej nocy zerknęłam na witrynę Ray’s i coś przyciągnęło mnie do tego bistra. Wnętrze wydawało się ciepłe, bezpieczne, a z siedzącymi w nim ludźmi łączyła mnie przynajmniej jedna rzecz – brak snu. Zaparkowałam więc, weszłam do środka i zamówiłam kawę i szarlotkę. Zostałam do wschodu słońca.

W Ray’s podobało mi się to, że choć byłam stałą klientką, nadal mogłam liczyć na spokój. Nikt nie chciał ode mnie więcej, niż skłonna byłam dać, a wszystkie interakcje były krótkie i sympatyczne. Gdyby tylko cały świat działał w tak prosty sposób, mogłabym z radością odgrywać w nim swoją małą rolę.

Jesienią jedna z kelnerek, korpulentna starsza pani z plakietką z imieniem JULIE, podczas dolewania mi kawy zerknęła na wypełnianą przeze mnie aplikację.

– Uniwersytet Defriese – odczytała na głos. A potem spojrzała na mnie. – Niezła uczelnia.

– Jedna z najlepszych – zgodziłam się.

– Myślisz, że się dostaniesz?

– Aha.

Uśmiechnęła się i poklepała mnie po ramieniu.

– Ach, ta młodość i pewność siebie. – I oddaliła się wolnym krokiem.

Miałam ochotę jej powiedzieć, że wcale nie jestem pewna siebie, a jedynie ciężko pracuję. Ale ona zdążyła już podejść do innego boksu i gawędziła wesoło z siedzącym w nim klientem. Zresztą wiedziałam, że tak naprawdę wcale jej to nie obchodzi. Istniały takie światy, w których to wszystko – oceny, szkoła, wypracowania, rankingi, podania na studia, rozszerzona matura – miało duże znaczenie, i takie, w których nie znaczyło absolutnie nic. Całe moje życie należało do tej pierwszej kategorii i nawet w Ray’s, który zdecydowanie był w tej drugiej, nie potrafiłam się od tego uwolnić.

Uczęszczanie do tak specyficznej i mocno nastawionej na osiągnięcia naukowe szkoły oznaczało, że ominęły mnie wszystkie charakterystyczne dla ostatniej klasy momenty, o których przez cały rok nawijali moi dawni znajomi z Perkins Day. Jedyne, co w ogóle brałam pod uwagę, to bal maturalny, i to tylko dlatego, że mój główny rywal o najwyższą średnią, Jason Talbot, zaprosił mnie na niego w ramach zawieszenia broni. W końcu nic z tego nie wyszło – Jason w ostatniej chwili odwołał swój udział w balu, bo otrzymał zaproszenie na jakąś tam konferencję poświęconą ekologii. Wmawiałam sobie, że wcale mnie to nie obeszło i że ten bal to przecież odpowiednik tych wszystkich poduszek i rowerów sprzed lat, błahy i zbędny. Niemniej jednak tamtego wieczoru długo zastanawiałam się, co jeszcze mnie omija.

Przesiadywałam w Ray’s do drugiej czy trzeciej, a nawet czwartej nad ranem i czułam dziwne ukłucie. Kiedy podnosiłam głowę znad podręczników i omiatałam spojrzeniem otaczających mnie ludzi – kierowców ciężarówek, podróżnych, którzy zjechali z autostrady, żeby napić się kawy, przypadkowych dziwaków – dręczyło mnie uczucie, jakiego doznałam tamtego dnia, kiedy moja matka oświadczyła, że ona i tata się rozstają. Jakbym nie pasowała do tego miejsca i powinna być teraz w domu, śpiąc w swoim łóżku, jak wszyscy inni, których za kilka godzin spotkam w szkole. Ale ten niepokój szybko mijał i wszystko wracało do normy. A kiedy kelnerka ruszała na rundkę po sali z dzbankiem kawy, przesuwałam swój kubek na brzeg stołu, bez słowa przekazując to, o czym obie doskonale wiedziałyśmy – że jeszcze tu trochę posiedzę.

Moja przyrodnia siostra, Thisbe Caroline West, przyszła na świat dzień przed ukończeniem przeze mnie szkoły średniej, ważąc niecałe trzy kilo dwieście. Ojciec zadzwonił następnego ranka, kompletnie wykończony.

– Tak mi przykro, Auden. Przepraszam, ale nie dam rady przyjechać, żeby wysłuchać twojego przemówienia.

– W porządku, tato – odparłam. Do kuchni weszła owinięta szlafrokiem mama i podeszła od razu do ekspresu do kawy. – Jak się czuje Heidi?

– Dobrze. Jest zmęczona. Poród był długi i ostatecznie zakończył się cesarką, co wcale jej nie ucieszyło. Ale jestem przekonany, że kiedy trochę odpocznie, to poczuje się lepiej.

– Przekaż jej moje gratulacje.

– Dobrze. A ty daj im dzisiaj popalić, mała. – To było typowe dla mojego słynącego z waleczności taty: wszystko, co miało związek z nauką, stanowiło pole bitwy. – Będę przy tobie myślami.

Podziękowałam mu z uśmiechem. Kiedy się rozłączyłam, mama dolewała sobie właśnie mleko do kawy. Zamieszała, uderzając lekko łyżeczką o ścianki kubka.

– Niech zgadnę – powiedziała. – Nie przyjedzie.

– Heidi urodziła córeczkę – wyjaśniłam. – Dali jej na imię Thisbe.

Matka parsknęła.

– Mój Boże! Tyle szekspirowskich imion do wyboru, a twój ojciec zdecydował się akurat na takie? Biedna mała. Całe życie będzie się musiała tłumaczyć.

Kto jak kto, ale akurat ona nie powinna krytykować jego wyboru. Pozwoliła przecież, aby to tata wybrał imiona dla mnie i mojego brata: Detram Hollis był wykładowcą akademickim, którego darzył szczególnym uznaniem, no a W.H. Auden to jego ulubiony poeta. Przez długi czas żałowałam, że nie mam na imię Ashley czy Katherine, bo ułatwiłoby mi to w pewnym sensie życie, ale mama zwykła powtarzać, że moje imię to w zasadzie coś w rodzaju papierka lakmusowego. Auden to przecież nie Frost ani Whitman, mawiała. Nie był tak znany, a jeśli ktoś o nim słyszał, to przynajmniej mogłam mieć pewność, że wart jest mojego czasu i energii. Pomyślałam sobie, że w przypadku Thisbe jest to jeszcze bardziej adekwatna teoria, zamiast jednak wypowiedzieć to na głos, usiadłam przy stole i jeszcze raz przejrzałam notatki do przemówienia. Po chwili obok mnie usiadła mama.

– Rozumiem więc, że Heidi jakoś przetrwała poród? – zapytała i pociągnęła łyk kawy.

– Miała cesarkę.

– Szczęściara – stwierdziła mama. – Hollis ważył prawie pięć kilo, a znieczulenie nie zadziałało. Mało mnie nie zabił.

Przebiegłam wzrokiem dwie kolejne karteczki, czekając na jedną z opowieści, które zaraz z pewnością usłyszę. O tym, jakim wygłodniałym dzieckiem był Hollis i jak wysysał z jej piersi całe mleko. O tej diabelskiej dolegliwości, jaką były jego kolki, i o tym, jak wszyscy musieli go nieustannie nosić na rękach, a i nawet wtedy jego płacz nie miał końca. Albo o moim tacie i o tym, jak…

– Mam tylko nadzieję, że nie spodziewa się po twoim ojcu wielkiej pomocy. – Wzięła do ręki dwie z moich karteczek i przyjrzała im się z uwagą. Zmrużyła oczy. – Zmienił raz na jakiś czas pieluchę i to było na tyle. Mogłam sobie pomarzyć o tym, by wstawał na nocne karmienie. Twierdził, że ma problemy ze snem i że aby był w stanie wykładać, musi przespać bite dziewięć godzin. Cóż za wygodny zbieg okoliczności.

Mówiąc to, czytała moje notatki, a ja poczułam znajome ukłucie, jak zawsze, kiedy coś mojego autorstwa trafiało pod jej ocenę. Jednak chwilę później mama odłożyła je na stół bez słowa komentarza.

– Cóż – odezwałam się, kiedy wzięła kolejny łyk kawy. – Sporo czasu minęło od tamtej pory. Może tata się zmienił.

– Ludzie się nie zmieniają. Jeśli już, to z wiekiem dane cechy jeszcze bardziej się utrwalają. – Mama pokręciła głową. – Pamiętam, jak siedziałam w naszej sypialni z krzyczącym Hollisem i marzyłam o tym, aby choć raz drzwi się otworzyły, a twój ojciec zaproponował: „Daj mi go, a sama odpocznij”. Z czasem przestało mi nawet zależeć, aby to był twój ojciec. Mógłby to być ktokolwiek. Ktokolwiek.

Wypowiadając te słowa, patrzyła przez okno i mocno ściskała w dłoniach kubek. Pozbierałam ze stołu notatki i ułożyłam je ponownie w należytej kolejności.

– Pójdę się przygotować – rzuciłam, odsuwając krzesło od stołu.

Mama w ogóle się nie poruszyła. Siedziała w bezruchu, jakby czekając, tak jak przed laty w sypialni. Odezwała się dopiero wtedy, gdy znalazłam się już na korytarzu:

– Powinnaś przemyśleć ten cytat z Faulknera. Trochę nie pasuje jako wprowadzenie. Zabrzmi pretensjonalnie.

Spuściłam wzrok na leżącą na samym wierzchu karteczkę, na której napisałam drukowanymi literami: Przeszłość nigdy nie umiera. Nie jest nawet przeszłością[1].

– Dobrze – powiedziałam. Oczywiście miała rację. Jak zawsze. – Dzięki.

Tak bardzo się zafiksowałam na ostatniej klasie liceum i momencie rozpoczęcia studiów, że tak naprawdę w ogóle się nie zastanawiałam, co zrobię z czasem pomiędzy jednym a drugim. Nagle jednak okazało się, że nadeszło lato, a ja nie mam do roboty nic oprócz czekania, aż znowu zacznie się prawdziwe, wypełnione nauką życie.

Przez dwa tygodnie zajmowałam się kompletowaniem rzeczy potrzebnych mi na studia w Defriese i udzielaniem korepetycji w Huntsinger Test Prep. Nie miałam wielu chętnych na zajęcia. Wyglądało na to, że tylko ja myślę o nauce w trakcie wakacji. Moi dawni znajomi z Perkins wysyłali mi zaproszenia na imprezy czy wycieczki nad jezioro. Choć miałam ochotę na te spotkania, to za każdym razem, kiedy do nich dochodziło, czułam, że nie pasuję do reszty. W Kiffney-Brown spędziłam co prawda tylko dwa lata, ale było tam tak inaczej, tak wielki nacisk kładziono na naukę, że nie potrafiłam się odnaleźć w gronie dawnych koleżanek, które nawijały o wakacyjnej pracy i chłopakach. Po kilku takich niezręcznych sytuacjach zaczęłam się skutecznie wymigiwać od wyjścia. No i w końcu zaproszenia przestały przychodzić.

W domu też było dość dziwnie, bo mama otrzymała jakiś czas temu grant na badania i teraz pracowała na okrągło. A kiedy akurat odchodziła od biurka, na zorganizowane naprędce kolacje i popijawki przybywali jej absolwenci. Gdy robiło się zbyt głośno i tłoczno, wymykałam się z książką na werandę i czytałam, aż ściemniało się na tyle, bym mogła jechać do Ray’s.

Pewnego wieczoru byłam zatopiona w książce poświęconej buddyzmowi, kiedy dostrzegłam jadącego ulicą zielonego mercedesa. Przed naszym domem zwolnił, żeby w końcu się zatrzymać. Po chwili wysiadła z niego ładna blondynka w dżinsowych biodrówkach, czerwonej bokserce i sandałach na platformie. W ręce trzymała jakąś paczkę. Zerknęła na dom, następnie na paczkę, potem znowu na dom, po czym ruszyła w jego stronę. Mnie dostrzegła, dopiero kiedy dotarła prawie do schodów.

– Cześć! – zawołała przyjaźnie, co samo w sobie było dość niepokojące. Nim zdążyłam zareagować, z szerokim uśmiechem weszła po schodach. – Ty na pewno jesteś Auden.

– Tak – powiedziałam powoli.

– Jestem Tara! – Sądząc po jej minie, to imię powinno być dla mnie znajome. Kiedy stało się oczywiste, że tak nie jest, dodała: – Dziewczyna Hollisa?

O rany, pomyślałam. A na głos odparłam:

– Och, no tak. Oczywiście.

– Tak się cieszę, że mogę cię poznać! – Podeszła i objęła mnie. Pachniała gardeniami i wkładem zapachowym do suszarki. – Powiedziałam Hollisowi, że będę tędy przejeżdżać w drodze do domu, i poprosił, abym ci to przekazała. Prosto z Grecji!

Wręczyła mi owiniętą w zwykły szary papier paczkę, na której dostrzegłam swoje imię i adres wypisane pochyłym, niedbałym pismem mojego brata. Niezręczna cisza podpowiedziała mi, że dziewczyna czeka, aż otworzę przesyłkę. Tak więc zrobiłam. Moim oczom ukazała się mała ramka na zdjęcia ozdobiona kolorowymi kamykami. Przy dolnej krawędzi wyryto na niej słowa: NAJPIĘKNIEJSZE CHWILE. W ramce znajdowała się fotografia uśmiechniętego Hollisa stojącego przed Tadź Mahal, w krótkich bojówkach, T-shircie i z plecakiem na plecach.

– Super, co nie? – zapytała Tara. – Kupiliśmy ją na pchlim targu w Atenach.

Nie mogłam zdradzić swoich prawdziwych uczuć – musiałabym jej powiedzieć, że trzeba być niezłym narcyzem, żeby dawać w prezencie swoje zdjęcie – więc zamiast tego odrzekłam:

– Śliczna jest.

– Wiedziałam, że ci się spodoba! – Tara klasnęła w dłonie. – Mówiłam mu, że ramki na zdjęcia to coś, co przyda się każdemu. Dzięki nim wspomnienia stają się jeszcze bardziej wyjątkowe, no nie?

Ponownie przyjrzałam się ramce, całkiem ładnym kamykom, uśmiechowi brata. NAJPIĘKNIEJSZE CHWILE, faktycznie.

– Aha – odparłam. – Jak najbardziej.

Tara posłała mi kolejny megawatowy uśmiech, po czym skierowała wzrok na okno znajdujące się za mną.

– Wasza mama jest w domu? Chętnie bym ją poznała. Hollis ją uwielbia, ciągle o niej mówi.

– I vice versa. – Tara spojrzała na mnie, a ja się uśmiechnęłam. – Jest w kuchni. Długie czarne włosy, zielona sukienka. Nie da się jej z nikim pomylić.

– Super! – Nim zdążyłam się odsunąć, znowu zamknęła mnie w uścisku. – Wielkie dzięki.

Kiwnęłam głową. Ta pewność siebie była charakterystyczną cechą wszystkich dziewczyn mojego brata, a przynajmniej do czasu, kiedy jeszcze się za nie uważały. Dopiero później, kiedy maile i telefony się urywały, kiedy Hollis pozornie znikał z powierzchni ziemi, mieliśmy okazję oglądać coś zgoła innego: zaczerwienione oczy, łzawe wiadomości na automatycznej sekretarce, zdarzało się nawet gniewne dodawanie gazu na ulicy przed naszym domem. Tara nie wyglądała na skłonną do tego typu zagrywek, ale w sumie to nigdy nic nie wiadomo.

O jedenastej mama nadal gościła swoich wielbicieli, głośnych jak zawsze. Siedziałam u siebie, od niechcenia sprawdzając swoje konto na Ume.com (zero wiadomości, nie żebym się jakichś spodziewała) i pocztę (jeden e-mail od taty, z zapytaniem, co u mnie słychać). Zastanawiałam się, czy nie zadzwonić do którejś z koleżanek, ale przypomniałam sobie, jak niezręczne okazały się nasze ostatnie spotkania, i zamiast tego po prostu przysiadłam na łóżku. Wzięłam do ręki stojącą na nocnym stoliku ramkę od Hollisa i przyjrzałam się przyczepionym do niej kamykom. NAJPIĘKNIEJSZE CHWILE. Coś w tych słowach i jego uśmiechniętej twarzy przypomniało mi jedną z rozmów moich dawnych koleżanek ze szkoły, w której dzieliły się opowieściami z roku szkolnego. Nie rozmawiały o zajęciach ani o maturze, lecz o innych rzeczach, takich, które dla mnie były równie obce jak Tadź Mahal: plotkach, chłopakach i złamanych sercach. Tamte dziewczyny dysponowały pewnie milionem zdjęć, które pasowałyby do tej ramki. A ja ani jednym.

Raz jeszcze przyjrzałam się uśmiechniętej twarzy brata i przerzuconemu przez jego ramię plecakowi. Podróże zdecydowanie pomagały w zdobywaniu nowych doświadczeń, no i zapewniały zdrową zmianę otoczenia. Nie dla mnie na razie Grecja czy Indie. Ale gdzieś jednak mogłam wyjechać…

Otworzyłam z powrotem laptopa, kliknęłam ikonkę poczty i odnalazłam wiadomość od taty. Niewiele myśląc, wystukałam krótką odpowiedź, dodając do niej pytanie. Nie minęło pół godziny, a tata mi odpisał:

Oczywiście, że powinnaś przyjechać! Możesz zostać tak długo, jak tylko będziesz chciała. Zawsze jesteś u nas mile widziana!

I tym sposobem moje plany na lato diametralnie się zmieniły.

Następnego ranka zapakowałam do samochodu niedużą torbę z ubraniami, laptopa i wielką walizkę pełną książek. Na początku lata udało mi się zdobyć programy nauczania paru moich przedmiotów, a w uniwersyteckiej księgarni upolowałam kilka obowiązkowych lektur. Przecież nic się nie stanie, jeśli wcześniej zapoznam się z materiałem. Raczej nie takie rzeczy zabrałby ze sobą na letnią wyprawę Hollis, ale nie zanosiło się na to, bym miała tam wiele do roboty poza chodzeniem na plażę i spędzaniem czasu z Heidi, a żadna z tych opcji nie wydawała mi się na ten moment szczególnie kusząca.

Z mamą pożegnałam się wczoraj wieczorem, uznawszy, że tak wcześnie rano będzie pewnie jeszcze spała. Gdy jednak weszłam do kuchni, przekonałam się, że z wymalowanym na twarzy zmęczeniem sprząta ze stołu kieliszki i zmięte serwetki.

– Siedzieliście do późna? – zapytałam, choć wiedziałam, że ostatni samochód odjechał spod domu koło wpół do drugiej.

– Niekoniecznie. – Mama napuściła do zlewu wodę. Obejrzała się przez ramię na mój bagaż ustawiony przy drzwiach od garażu. – Wcześnie jedziesz. Tak ci spieszno, żeby się ode mnie uwolnić?

– Nie – odparłam. – Chcę po prostu uniknąć korków.

Prawdę mówiąc, nie spodziewałam się, że mamie zależy na tym, bym spędziła wakacje w domu. I może rzeczywiście by tak było, gdybym wybierała się w jakiekolwiek inne miejsce. Wystarczyło dodać do równania mojego tatę i od razu zmieniał się wynik. Jak zawsze.

– Mogę sobie tylko wyobrazić, co cię tam czeka – powiedziała z uśmiechem. – Twój ojciec z noworodkiem. W jego wieku! Doprawdy, cyrk na kółkach!

– Dam ci znać.

– Och, koniecznie. Masz mi zdawać regularne relacje.

Patrzyłam, jak zanurza ręce w wodzie z płynem i bierze się za mycie kieliszka.

– Jak ci się spodobała dziewczyna Hollisa? – zapytałam.

Moja matka wydała z siebie znużone westchnienie.

– Przypomnij mi, co ona tu robiła?

– Hollis ją przysłał. Z prezentem dla mnie.

– Naprawdę? – Odłożyła dwa kieliszki na suszarkę. – Co to za prezent?

– Ramka z Grecji. Ze zdjęciem Hollisa w środku.

– Ach. – Zakręciła wodę i wierzchem dłoni odgarnęła włosy z twarzy. – Powiedziałaś jej, że powinna je zachować, bo najpewniej więcej go nie zobaczy?

Choć wczoraj pomyślałam to samo, teraz żal mi się zrobiło Tary z jej szczerą, przyjazną twarzą i pewnością siebie, z którą zjawiła się w naszym domu, przekonana, że jest dla Hollisa tą jedyną.

– Nigdy nie wiadomo – rzuciłam. – Może Hollis się zmienił i coś z tego będzie?

Mama odwróciła się i spojrzała na mnie, mrużąc przy tym oczy.

– Auden, co ja ci zawsze powtarzałam o tym, czy ludzie się zmieniają?

– Że tak się nie dzieje?

– Otóż to.

Ponownie skupiła swoją uwagę na naczyniach w zlewie, a ja dostrzegłam wtedy leżące na blacie przy drzwiach czarne okulary kujonki. I nagle wszystko nabrało sensu: głosy, które słyszałam do późna w nocy, jej wczesna pobudka, dziwna chęć szybkiego posprzątania po wczorajszej imprezie. Przez chwilę kusiło mnie, aby wziąć je do ręki upewniwszy się, że ona to widzi. Ostatecznie jednak zignorowałam tę myśl i pożegnałyśmy się uściskiem. Mama jak zawsze mocno mnie przytuliła, jakby nie chciała mnie puścić. W końcu jednak musiała to zrobić, żebym mogła ruszyć w drogę.

[1] Cytat z Requiem dla zakonnicy Williama Faulknera w przekładzie Wacława Niepokólczyckiego.

dwa

Dom taty i Heidi okazał się dokładnie taki, jak się spodziewałam. Biały, z zielonymi okiennicami i szeroką werandą, na której stały bujane fotele i kwiaty w doniczkach. Na drzwiach wisiał żółty ceramiczny ananas z napisem WITAMY! Brakowało jedynie płotu z białymi sztachetami.

W otwartym garażu wypatrzyłam zdezelowane volvo taty, a obok priusa wyglądającego na nowszego. Gdy tylko zgasiłam silnik, do moich uszu dobiegł szum oceanu, na tyle głośny, że woda musiała być gdzieś naprawdę blisko. Faktycznie, kiedy zerknęłam za dom, moim oczom ukazała się wysoka trawa, a za nią wielki błękit, rozciągający się aż do linii horyzontu.

Wspaniały widok to jedno, ale szybko ogarnęły mnie wątpliwości. Spontaniczność nigdy nie była moją mocną stroną, a im dalej od domu się znajdowałam, tym intensywniej rozmyślałam nad perspektywą spędzenia całego lata w towarzystwie Heidi. Co będziemy robić? Może całą grupą chodzić na manicure: ja, ona i niemowlę? A może Heidi będzie nalegać, abym chodziła się z nią opalać, koniecznie w bliźniaczych retro strojach z napisem KOCHAM JEDNOROŻCE? Mimo wielu obaw miałam cały czas przed oczami uśmiechniętego Hollisa, stojącego przed Tadź Mahal. Byłam pewna, że w domu bym się zanudziła. Poza tym rzadko widywałam się z tatą, odkąd się ożenił, i to – osiem pełnych tygodni, kiedy on nie wykładał, a ja nie musiałam się uczyć – wyglądało na moją ostatnią szansę, aby trochę z nim pobyć, nim zaczną się studia, a wraz z nimi moje dorosłe życie.

Wzięłam głęboki oddech i wysiadłam z auta. Idąc w stronę werandy, powtarzałam sobie, że będę się uśmiechać i zachowywać spokój, bez względu na to, co zrobi Heidi. Przynajmniej do czasu, kiedy znajdę się w pokoju, który mi przydzielą, i zamknę za sobą drzwi.

Wcisnęłam dzwonek, następnie zrobiłam krok do tyłu i przybrałam odpowiednio przyjacielski wyraz twarzy. Nikt nie otwierał, więc zadzwoniłam ponownie i nachyliłam się, nasłuchując nieuchronnego stukotu obcasów i radosnego głosu Heidi wołającego: „Już idę!”.

Cisza.

Położyłam dłoń na gałce. Bez problemu się przekręciła, a drzwi się otworzyły. Wsunęłam głowę przez szparę.

– Halo? – zawołałam. Mój głos odbił się echem od pustego, pomalowanego na żółto korytarza z mnóstwem obrazków w ramkach. – Jest tu ktoś?

Znowu cisza. Weszłam do środka i zamknęłam za sobą drzwi. I wtedy to usłyszałam: ponownie odgłos oceanu, tyle że trochę inny, no i znacznie bliżej, jakby fale rozbijały się o brzeg tuż za rogiem. Udałam się śladem tego dźwięku, który stawał się coraz głośniejszy. Spodziewałam się, że zobaczę otwarte okno albo wychodzące na tył domu drzwi. Zamiast tego znalazłam się w salonie, gdzie szum fal był już wręcz ogłuszający. Na sofie siedziała Heidi z niemowlęciem na rękach.

W sumie to nie miałam pewności, że to ona, bo wyglądała zupełnie inaczej niż podczas naszego ostatniego spotkania. Włosy miała związane w niedbały, krzywy kucyk, kilka pasm przykleiło jej się nawet do twarzy. Ubrana była w stare spodnie od dresu i obszerny T-shirt z uczelnianym logo i mokrą plamą na ramieniu. Oczy miała zamknięte, a głowę lekko odchyloną na bok. Myślałam, że śpi, ale wtedy, ledwie poruszając ustami, syknęła:

– Jeśli ją obudzisz, to cię zabiję.

Zamarłam, po czym zrobiłam ostrożny krok w tył.

– Przepraszam – bąknęłam. – Ja tylko…

Natychmiast uniosła głowę i rozejrzała się. Oczy miała zmrużone. Kiedy mnie w końcu zauważyła, na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie. W tej samej chwili wybuchnęła płaczem.

– O Boże, Auden – wyszlochała. – Strasznie, ale to strasznie cię przepraszam. Zapomniałam, że masz… No i uznałam… Ale to żadne usprawiedliwienie… – Urwała. Trzęsły jej się ramiona, a dziecko – tak bardzo maleńkie – nadal spało, niczego nieświadome.

Rozejrzałam się spanikowana po pokoju, zastanawiając się, gdzie się podziewa mój tata. Dopiero wtedy zorientowałam się, że ten niesamowicie głośny szum oceanu wcale nie dochodzi z zewnątrz, lecz ze stojącego na ławie niewielkiego urządzenia. Kto używa fałszywych fal, kiedy w zasięgu słuchu ma prawdziwy ocean? To jedna z wielu rzeczy, które w tej akurat chwili nie miały dla mnie najmniejszego sensu.

– Hm – odezwałam się. Heidi nadal płakała, co jakiś czas głośno pociągając nosem. Udawane fale dudniły w tle. – Pomóc ci może… jakoś?

Drgnęła, odetchnęła głęboko i podniosła na mnie załzawiony wzrok. Pod oczami miała wyraźne cienie, a na brodzie czerwoną wysypkę.

– Nie – odparła, a do jej oczu napłynęły świeże łzy. – Nic mi nie jest. Wszystko… wszystko w porządku.

Nawet ja widziałam, że coś tu nie gra. Nie zdążyłam jednak zaprotestować, bo do pokoju wszedł tata. Trzymał tackę z kawami na wynos i niedużą papierową torbę. Jak zawsze miał na sobie pogniecione spodnie khaki i koszulę. A na nosie lekko przekrzywione okulary. W czasie roku akademickiego najczęściej uzupełniał swój strój krawatem i sportową tweedową marynarką. Bez względu na to, w co był ubrany, niezmiennie zakładał tenisówki.

– Oto i ona! – rzucił na mój widok i podszedł, aby mnie uściskać. Zerknęłam ponad jego ramieniem na Heidi, która przygryzała wargę i patrzyła przez okno na ocean. – Jak podróż?

– Dobrze – odpowiedziałam.

Tata wyjął z tacki jeden kubek i podał mi go, drugi wziął dla siebie, trzeci zaś postawił na ławie przed Heidi, która wpatrywała się w niego takim wzrokiem, jakby nie miała pojęcia, co to takiego.

– Poznałaś już siostrę?

– Eee, nie – odparłam. – Jeszcze nie.

– No dobrze! – Tata odstawił papierową torbę, by pochylić się nad Heidi – w ogóle nie zauważył, że aż zesztywniała – i wziął od niej niemowlę. – Oto i ona. Poznaj Thisbe.

Przyjrzałam się buźce dziecka, tak małej i delikatnej, że aż wydawała się nierzeczywista. Thisbe miała zamknięte oczy i króciutkie, nastroszone rzęsy. Jedna z jej rączek wystawała spod kocyka, a palce były wręcz miniaturowe.

– Śliczna jest – powiedziałam, no bo tak się chyba właśnie mówi.

– Prawda? – Uśmiechnięty tata podrzucił ją lekko i mała otworzyła oczy. Przyjrzała się nam, zamrugała, a potem, zupełnie jak jej mama, nagle się rozpłakała. – Ups – rzucił tata, kołysząc ją. Płacz Thisbe stał się jeszcze głośniejszy. – Skarbie? – zagaił, odwracając się w stronę Heidi, która siedziała w identycznej pozycji jak przed chwilą, a jedynie ręce miała opuszczone bezwładnie wzdłuż tułowia. – Chyba jest głodna.

Heidi przełknęła ślinę, po czym odwróciła się do niego bez słowa. Kiedy ojciec podał jej Thisbe, znowu wbiła wzrok w okno, jak jakiś robot. Płacz stawał się tymczasem coraz głośniejszy.

– Chodźmy na dwór – zaproponował tata. Wziął z ławy torbę i gestem wskazał, abym poszła za nim.

Podszedł do przesuwnych drzwi tarasowych, otworzył je i razem wyszliśmy na taras. W normalnych okolicznościach zaniemówiłabym na ten widok – dom znajdował się praktycznie na plaży, a ścieżka prowadziła prosto na piasek – teraz jednak obejrzałam się z niepokojem na Heidi, która w międzyczasie zdążyła zniknąć, zostawiwszy na ławie nietkniętą kawę.

– Czy Heidi dobrze się czuje? – zapytałam.

Tata otworzył torbę, wyjął z niej muffinkę i podał mi ją. Pokręciłam przecząco głową.

– Jest zmęczona. – Odgryzł kęs, a na koszulę spadło mu kilka okruszków. Strzepnął je, nie przerywając jedzenia. – Thisbe często budzi się w nocy, a ze mnie jest mały pożytek, no bo mam ten problem ze snem i muszę przesypiać codziennie dziewięć godzin. Próbuję ją przekonać do wynajęcia niani, ale ona się nie zgadza.

– Czemu?

– Och, znasz Heidi – rzekł takim tonem, jakby to była prawda. – To taka Zosia Samosia, w dodatku perfekcjonistka. Ale nie martw się, da sobie radę. Te pierwsze miesiące są trudne i tyle. Pamiętam, jak to było z Hollisem, twoja matka dosłownie wariowała. Co prawda on miał potworne kolki. Całą noc go nosiliśmy, a i tak krzyczał. No i ten apetyt! Dobry Boże. Wysysał z waszej mamy mleko do ostatniej kropli, a i tak był wiecznie głodny.

Znałam to na pamięć, więc szybko się wyłączyłam i po prostu delektowałam się kawą. Gdy spojrzałam w lewo, zobaczyłam parę innych domów, a za nimi coś, co wyglądało jak deptak z różnymi lokalami, no i miejską plażę, na której aż roiło się od parasoli i plażowiczów.

– No ale mniejsza z tym. – Ojciec zmiął papierek po muffince i wrzucił go do torby. – Muszę wracać do pracy, więc pokażę ci twój pokój. Pogadamy później, podczas kolacji. Co ty na to?

– Jasne. – Wróciliśmy do środka, gdzie nieprzerwanie dudniło urządzenie do wytwarzania dźwięków. Tata pokręcił głową, nachylił się i je wyłączył. Nagła cisza okazała się wręcz ogłuszająca. – Czyli piszesz?

– O tak. Dobrze mi idzie, zdecydowanie zbliżam się ku końcowi książki – odparł. – W sumie to już tylko kwestia samej organizacji tekstu, podopisywania różnych drobiazgów.

Wyszliśmy do holu, a stamtąd udaliśmy się schodami na piętro. Idąc korytarzem, minęliśmy otwarte drzwi, przez które dojrzałam różową ścianę ozdobioną brązowym borderem w groszki. Panowała tam cisza.

Tata otworzył drzwi sąsiedniego pomieszczenia i gestem zaprosił mnie do środka.

– Wybacz rozmiar pokoju – rzekł, kiedy weszliśmy. – Ale za to masz najlepszy widok.

Nie żartował. Choć pokoik był naprawdę mały – pojedyncze łóżko, komoda i niewiele miejsca na cokolwiek innego – z okna rozciągał się widok na trawę, piasek i morze.

– Super – orzekłam.

– Prawda? Początkowo miałem tu swój gabinet. No ale potem musieliśmy obok urządzić pokój dla małej, więc przeniosłem się na drugi koniec domu. Nie chciałem jej przeszkadzać odgłosami swojego procesu twórczego. – Tata zachichotał, jakby to był doskonały żart. – A skoro o tym mowa, to muszę już wracać do pracy. Ostatnio poranki mam wyjątkowo produktywne. Zobaczymy się na kolacji, dobrze?

– Och. – Zerknęłam na zegarek. Pięć po jedenastej. – Jasne.

– Świetnie. – Uścisnął moje ramię, po czym, nucąc pod nosem, oddalił się korytarzem.

Chwilę po tym, jak minął różowo-brązowy pokój, usłyszałam odgłos zamykających się drzwi.

O wpół do siódmej obudził mnie płacz dziecka.

Aczkolwiek słowo „płacz” to zdecydowanie za mało powiedziane. Thisbe krzyczała, fundując swoim płucom nie byle jaki trening. I choć w moim pokoju nie było tego aż tak bardzo słychać, to kiedy wyszłam na korytarz w poszukiwaniu łazienki, żeby umyć zęby, dźwięk ten okazał się iście ogłuszający.

Przez chwilę stałam pod drzwiami różowego pokoju, nasłuchując, jak krzyk staje się coraz głośniejszy i głośniejszy, w końcu nagle cichnie, by po chwili ponownie rozlec się w powietrzu, nawet jeszcze donośniej. Zastanawiałam się, czy może tylko ja to słyszę, ale w końcu w jednej z rzadkich i krótkich chwil ciszy dobiegło do mnie słabe:

– Ćśśś, ćśśś.

Szybko zagłuszył to głośny płacz.

Było w tym coś tak znajomego, że miałam wrażenie, iż wypływa prosto z mojej podświadomości. Kiedy moi rodzice zaczynali się wieczorami kłócić, powtarzałam sobie raz za razem „ćśśś, ćśśś, nic się nie dzieje”, próbując ich ignorować i zasnąć. Teraz jednak, kiedy to słyszałam, czułam się dziwnie, bo byłam przyzwyczajona, że słyszę to tylko w swojej głowie i otaczającej mnie ciemności. Ruszyłam z miejsca.

– Tato?

Ojciec siedział przed laptopem przy stojącym pod ścianą biurku.

– Hmmm? – zapytał, w ogóle się nie poruszywszy.

Obejrzałam się na drzwi do różowego pokoju, po czym ponownie spojrzałam na tatę. Nic nie pisał, wpatrywał się jedynie w ekran, a na biurku leżał żółty notes z jakimiś notatkami. Ciekawe, czy siedział tu tak przez cały czas, kiedy spałam, czyli ponad siedem godzin.

– Powinnam, eee… zabrać się może za robienie kolacji? – zapytałam.

– Heidi tego nie robi? – odpowiedział pytaniem tata, nie odrywając wzroku od ekranu.

– Chyba jest u małej.

– Och. – W końcu na mnie spojrzał. – Cóż, jeśli jesteś głodna, to przecznicę dalej sprzedają świetne burgery. Mają tam też rewelacyjne krążki cebulowe.

Uśmiechnęłam się.

– Brzmi apetycznie – odrzekłam. – Zapytać Heidi, czy też coś chce?

– Jak najbardziej. A mnie przynieś cheeseburgera i te krążki. – Z tylnej kieszeni spodni wyjął kilka banknotów i podał mi je. – Wielkie dzięki, Auden. Naprawdę to doceniam.

Wzięłam od niego pieniądze, czując się trochę jak idiotka. Oczywiście, że ze mną nie pójdzie, musi się zająć nowym dzieckiem i żoną.

– Nie ma sprawy – odparłam, choć tata już tak naprawdę nie słuchał, odwróciwszy się z powrotem w stronę ekranu. – Niedługo wrócę.

Cofnęłam się do różowego pokoju, gdzie Thisbe nadal zawodziła na cały głos. Tym razem nie musiałam się przynajmniej martwić, że ją obudzę. Zapukałam dwa razy. Po chwili drzwi się uchyliły i ujrzałam Heidi.

Wyglądała jeszcze gorzej niż rano, o ile to w ogóle możliwe. Kucyk zniknął, a włosy zwisały bezwładnie wokół jej twarzy.

– Hej – powiedziałam, a raczej zawołałam, przekrzykując płacz małej. – Idę po coś na kolację. Na co miałabyś ochotę?

– Kolację? – powtórzyła, a ja kiwnęłam głową. – Już pora kolacji?

Spojrzałam na zegarek, jakbym potrzebowała potwierdzenia.

– Jest za kwadrans siódma.

– Boże. – Zamknęła oczy. – Zamierzałam zrobić fajną kolację powitalną dla ciebie. Wszystko sobie zaplanowałam, kurczak i warzywa, i w ogóle. Ale mała jest taka marudna i…

– Żaden problem. Idę po burgery. Tata mówił, że niedaleko stąd jest fajne miejsce.

– Twój ojciec tu jest? – zapytała, poprawiając Thisbe na rękach i zerkając ponad moim ramieniem na korytarz. – Myślałam, że pojechał do kampusu.

– Pracuje w gabinecie. – Heidi nie dosłyszała i nachyliła się ku mnie. – Pisze. – Tym razem podniosłam głos. – No to lecę. Na co masz ochotę?

Heidi stała z płaczącym niemowlęciem, spoglądając na światło wylewające się spod uchylonych drzwi gabinetu taty. Zaczęła coś mówić, ale urwała i głośno westchnęła.

– Wybierz coś dla mnie, na pewno będzie smaczne – rzekła po chwili. – Dziękuję.

Kiwnęłam głową, następnie zrobiłam krok w tył, a ona zamknęła drzwi. Ostatnie, co ujrzałam, to czerwona twarz zawodzącej Thisbe.

Na szczęście na dworze było o wiele ciszej. Kiedy szłam w stronę deptaka, słyszałam jedynie ocean i zwykłe uliczne odgłosy: pokrzykujące dzieciaki, muzykę dobiegającą z przejeżdżającego samochodu, dudniący przez otwarte drzwi jakiegoś baru telewizor.

Po obu stronach wąskiego deptaka mieściły się przeróżne lokale: bistro z koktajlami smoothie, typowy dla nadmorskich miejscowości sklepik sprzedający tanie ręczniki i zegary z muszelek, pizzeria. Mniej więcej w połowie uliczki minęłam niewielki butik z szyldem CLEMENTINE’S i pomarańczową markizą. Do drzwi przyklejono kartkę, na której napisano drukowanymi literami: TO DZIEWCZYNKA! THISBE CAROLINE WEST, URODZONA 1 CZERWCA, 3200 KG. A więc to jest sklepik Heidi, pomyślałam. Dojrzałam w nim stojaki z T-shirtami i dżinsami, sekcję z produktami do makijażu i pielęgnacji ciała, a za ladą stała ciemnowłosa dziewczyna w różowej sukience z przyklejonym do ucha telefonem.

Kawałek dalej mieściło się to miejsce, o którym wspomniał tata – LAST CHANCE CAFÉ, NAJLEPSZE KRĄŻKI CEBULOWE NA PLAŻY! – głosił szyld. Obok zobaczyłam sklep z rowerami. Na stojącej przed nim zdezelowanej drewnianej ławce siedziała grupka chłopaków w moim wieku, rozmawiając i obserwując przechodniów.

– Chodzi o to – oświadczył głośno jeden z nich, krępy chłopak w szortach – że nazwa musi mieć to coś. Energię, czaicie?

– Ważniejsze, żeby była pomysłowa – odezwał się inny, wyższy i szczuplejszy, z kręconymi włosami i wyglądający na żartownisia. – I dlatego powinniście zdecydować się na moją propozycję, Wał Korbowy. To nazwa idealna.

– Brzmi jak sklep z częściami samochodowymi, a nie rowerami – zaprotestował ten niski.

– Rowery mają korby – oświadczył stanowczo jego kolega.

– A samochody wały.

– Rzeki też – odciął się chudy.

– To może chcesz nazwać sklep Wał Brzegowy?

– Nie – odparł jego kolega, a pozostali dwaj się zaśmiali. – Mówię tylko, że liczy się kontekst.

– A kogo obchodzi kontekst? – Niski westchnął. – Potrzebna nam nazwa konkretna i związana ze sprzedawanym towarem. Na przykład… powiedzmy Śmigające Rowery. Albo Rowery Na Nadbiegu.

– A niby jak się wchodzi w nadbieg na rowerze? – zapytał trzeci z chłopaków, odwrócony do mnie tyłem. – To głupie.

– Wcale nie – burknął ten niewysoki. – Poza tym sam niczego nie zaproponowałeś, więc daruj sobie złośliwe komentarze.

Przestałam przyglądać się witrynie Clementine’s i zaczęłam iść dalej. W tym samym momencie trzeci chłopak nagle się odwrócił. Nasze oczy się spotkały. Miał ciemne, krótko obcięte włosy, niesamowitą opaleniznę i szeroki, pewny siebie uśmiech, którym mnie właśnie obdarzył.

– To może – rzucił przeciągle, nie odrywając wzroku od mojej twarzy – nazwijmy sklep: Właśnie zobaczyłem najfajniejszą dziewczynę w Colby?

– Jezu. – Żartowniś pokręcił głową, a jego kolega głośno się zaśmiał. – Żałosny jesteś.

Oblałam się rumieńcem, ale zignorowałam słowa opalonego. Szłam twardo przed siebie, wyczuwając na sobie jego spojrzenie, mimo że dzielił nas coraz większy dystans.

– Stwierdzam tylko oczywiste – zawołał. – Mogłabyś podziękować, wiesz?

Nie zrobiłam tego. Milczałam, choćby dlatego, że nie miałam pojęcia, jak zareagować. Kontakty z koleżankami miałam mocno ograniczone, natomiast z chłopcami – nie licząc tych, z którymi rywalizowałam w szkole o najlepsze stopnie – praktycznie zerowe.

Co nie znaczy, że nikt nigdy mi się nie podobał. W Jackson chodziłam na zajęcia z pewnym chłopakiem, beznadziejnym z matematyki, i zawsze pociły mi się dłonie, kiedy to jego przydzielano mi jako partnera do eksperymentów. A w Perkins Day niezdarnie flirtowałam z Nate’em Crossem, który siedział obok mnie na rachunkach, ale w nim kochały się wszystkie dziewczyny, więc trudno to uznać za coś poważnego. Dopiero w Kiffney-Brown, kiedy poznałam Jasona Talbota, zaczęłam mieć nadzieję, że może w końcu uda mi się zaszpanować jakimiś damsko-męskimi historyjkami podczas następnego spotkania z koleżankami. Jason był inteligentny, przystojny i zdecydowanie potrzebował pocieszenia po tym, jak dziewczyna z Jackson rzuciła go dla, jak sam to określił, „młodocianego przestępcy z tatuażem”. Szkoła nie była duża, więc spędzaliśmy razem sporo czasu, rywalizując o to, które z nas wygłosi mowę na zakończenie nauki jako najlepszy uczeń w naszym roczniku. Kiedy zaprosił mnie na bal maturalny, czułam większą ekscytację, niż skłonna byłam przyznać. Tyle że finalnie mnie wystawił, wybierając „doskonałą okazję na wzbogacenie swojego CV”, jaką była międzynarodowa konferencja ekologiczna.

– Wiedziałem, że to zrozumiesz – powiedział, kiedy bez słowa pokiwałam głową na jego wymówkę. – Ty wiesz, co jest naprawdę ważne.

Okej, może nie nazwał mnie piękną, niemniej na swój sposób był to komplement.

W Last Chance panował spory ruch. Na miejsca przy stolikach czekała grupka osób, a przez niewielkie okienko widać było, jak w kuchni uwijają się dwaj kucharze. Złożyłam zamówienie u ładnej ciemnowłosej dziewczyny z kolczykiem w wardze, po czym usiadłam pod oknem, aby zaczekać. Tamci chłopcy nadal okupowali ławkę. Ten, który do mnie zagadał, też teraz siedział. Ręce miał wyciągnięte za głową i z czegoś się śmiał, a w tym czasie jego niski, krępy kolega jeździł przed nim na rowerze, co i rusz wykonując mały podskok.

Chwilę trwało, nim otrzymałam zamówienie, ale szybko się przekonałam, że tata miał rację. Warto było czekać. Cebulowe krążki podgryzałam, jeszcze zanim wyszłam na deptak, który o tej porze pełen był rodzin raczących się lodami, randkujących par i biegających po piasku dzieciaków. W oddali malował się zapierający dech w piersi zachód słońca, barwiący niebo na pomarańczowo i różowo. Szłam powoli, ze wzrokiem utkwionym w kolorowym niebie, nawet nie zerkając na sklep rowerowy. To znaczy zrobiłam to, kiedy już go prawie minęłam. Opalony chłopak nadal tam był, aczkolwiek rozmawiał akurat z wysoką, rudowłosą dziewczyną, której pół twarzy zasłaniały okulary przeciwsłoneczne.

– Hej! – zawołał do mnie. – Jeśli się zastanawiasz, co robić dziś wieczorem, to na Cyplu jest ognisko. Zajmę ci najlepsze miejsce. Obok mnie!

Zerknęłam na niego. Ruda wyglądała na poirytowaną, więc nic nie odpowiedziałam.

– Ach, a więc to prawdziwa łamaczka serc! – zaśmiał się chłopak. Szłam, wyczuwając gdzieś między łopatkami świdrujące spojrzenie rudowłosej. – Będę na ciebie czekał, nieznajoma!

Po powrocie do domu wyjęłam trzy talerze i po zestawie sztućców, nakryłam do stołu i wypakowałam jedzenie. Układałam właśnie saszetki z keczupem w stosik, kiedy z góry zszedł tata.

– Tak mi się wydawało, że czuję krążki cebulowe – oświadczył, pocierając z zadowoleniem dłonie. – Super to wygląda.

– Heidi zejdzie? – zapytałam, kładąc mu na talerzu cheeseburgera.

– Nie jestem pewien – odparł, częstując się krążkiem. Z pełnymi ustami dodał: – Thisbe ma trudny wieczór. Pewnie Heidi chce ją najpierw uśpić.

Zerknęłam w stronę schodów, zastanawiając się, czy to możliwe, że mała nadal płacze, bo przecież nie było mnie co najmniej godzinę.

– Może, eee… zaniosę jej jedzenie na górę?

– Jasne, super. – Tata wysunął krzesło i usiadł.

Przez chwilę stałam i patrzyłam, jak zjada kolejny krążek, a drugą ręką otwiera leżącą na stole gazetę. Wcześniej bardzo chciałam zjeść kolację razem z nim, pewnie że tak, ale wcale mi się nie podobało, że tak to będzie wyglądać.

Thisbe rzeczywiście płakała. Usłyszałam to od razu, gdy z talerzem w ręce weszłam na górę. Drzwi do różowego pokoju były uchylone i zobaczyłam, że Heidi siedzi na bujanym fotelu, oczy ma zamknięte i kołysze się w przód i w tył, w przód i w tył. Zawahałam się, czy w ogóle jej przeszkadzać, ale musiała wyczuć zapach jedzenia, bo otworzyła oczy.

– Pomyślałam, że pewnie chce ci się jeść! – zawołałam. – Czy chcesz… Zostawić ci kolację?

Zamrugała, po czym spuściła wzrok na nieprzerwanie wyjącą Thisbe.

– Możesz tam postawić. – Wskazała głową na stojącą obok fotela białą komodę. – Za chwilę zjem.

Podeszłam do komody i odsunęłam na bok pluszową żyrafę i książkę zatytułowaną Twoje dziecko: Podstawy, otwartą na stronie z nagłówkiem: Marudzenie: co jest jego powodem i jak możesz mu zaradzić. Stawiając talerz, pomyślałam, że albo Heidi nie miała czasu, żeby to przeczytać, albo ta książka jest naprawdę do kitu.

– Dzięki – rzuciła słabo Heidi. Nadal się kołysała, a ruch ten był niemal hipnotyzujący, tyle że najwyraźniej nie dla Thisbe, która cały czas płakała. – Po prostu… nie wiem, co robię nie tak. Jest najedzona, przebrana, przytulam ją, a ona… Nienawidzi mnie czy co?

– Pewnie ma po prostu kolkę.

– Ale co to konkretnie znaczy? – Heidi przełknęła ślinę, po czym ponownie spojrzała na twarz córki. – To nie ma sensu. Robię wszystko, co tylko mogę… – Urwała, a ja pomyślałam o tacie, który zajada na dole krążki cebulowe i beztrosko czyta gazetę. Czemu jego tu teraz nie ma? Ja też nie znałam się na niemowlętach. W chwili, kiedy to pomyślałam, Heidi ponownie podniosła na mnie wzrok. – Boże, Auden, tak mi przykro. – Pokręciła głową. – Jestem pewna, że to ostatnie, o czym chcesz słuchać. Jesteś młoda, powinnaś gdzieś wyjść, dobrze się bawić! – Pociągnęła nosem i otarła dłonią oczy. – Wiesz, jest takie miejsce zwane Cyplem, na końcu tej ulicy. Wszystkie dziewczyny z mojego sklepu spędzają tam wieczory. Powinnaś to obczaić. Na pewno jest tam fajniej niż tutaj, no nie?

W myślach przyznałam jej rację, ale uznałam, że wypowiedzenie tego na głos byłoby niegrzeczne.

– Może się wybiorę – rzekłam zdawkowo.

Heidi kiwnęła głową, po czym spojrzała na Thisbe.

– Dzięki za jedzenie. Ja naprawdę… doceniam to.

– Nie ma sprawy – odparłam.

Nadal siedziała ze wzrokiem wbitym w małą, więc uznałam to za sygnał do tego, aby wyjść. Zamknęłam za sobą drzwi.

Tata kończył właśnie kolację, przeglądając przy tym rubrykę sportową. Kiedy usiadłam naprzeciwko niego, podniósł wzrok i uśmiechnął się.

– No i jak? Malutka śpi?

– Nie bardzo. – Odwinęłam swojego burgera. – Nadal płacze.

– Rety. – Odsunął krzesło i wstał. – Lepiej tam zajrzę.

Nareszcie, pomyślałam, kiedy zniknął na schodach. Odgryzłam kęs burgera. Był zimny, ale nadal całkiem smaczny. Zdążyłam zjeść dopiero połowę, kiedy tata wrócił. Podszedł do lodówki i wyjął z niej piwo. Siedziałam i przeżuwałam kanapkę, a on w tym czasie odkapslował butelkę, pociągnął solidny łyk i wbił wzrok w ocean.

– Na górze w porządku?

– Och, jasne – odparł lekko, przekładając butelkę do drugiej ręki. – Mała ma po prostu kolkę, tak jak kiedyś Hollis. Niewiele można zrobić, trzeba to po prostu przeczekać.

Sęk w tym, że kochałam tatę. Może i bywał humorzasty, i z całą pewnością zasługiwał na miano egoisty, ale zawsze był dla mnie dobry, a ja darzyłam go podziwem. W tej jednak chwili doskonale rozumiałam, dlaczego ktoś może go tak bardzo nie lubić.

– Czy Heidi… Czy jej mama nie może przyjechać jej pomóc?

– Zmarła parę lat temu. – Tata pociągnął kolejny łyk piwa. – Ma brata, ale jest starszy, mieszka w Cincinnati i ma własne dzieci.

– No, a niania albo coś w tym rodzaju?

Spojrzał na mnie.

– Ona nie chce pomocy – rzekł. – Tak jak ci mówiłem, chce to robić sama.

Przypomniało mi się, jak Heidi spoglądała błagalnie w stronę gabinetu taty i jaka wdzięczność malowała się na jej twarzy, kiedy przyniosłam kolację.

– Może jednak powinieneś, no wiesz, jakoś ją przekonać. Wydaje się bardzo zmęczona.

Przez chwilę mi się przyglądał, a z jego twarzy trudno było cokolwiek wyczytać.

– Auden – powiedział w końcu. – To nie jest coś, czym akurat ty powinnaś się przejmować, tak? Ja i Heidi musimy sami rozwiązać ten problem.

Innymi słowy: odpuść sobie, młoda. I miał rację. To jego dom, ja byłam tu gościem. Arogancją z mojej strony było zjawiać się tutaj i zakładać, że wiem wszystko lepiej, opierając się tylko na kilku godzinach obserwacji.

– No tak. – Zmięłam papierową serwetkę. – Oczywiście.

– No dobrze. – Głos taty ponownie wydawał się rozluźniony. – Więc… wracam teraz do pracy. Chciałbym skończyć dzisiaj ten rozdział. Dasz sobie sama radę?

W sumie to nie było nawet pytanie. To zabawne, ile może zdziałać odpowiednia intonacja.

– Pewnie – odparłam. – Idź. Poradzę sobie.

trzy

Okazało się jednak, że jest zupełnie inaczej. Potwornie się nudziłam, a Thisbe nie przestawała płakać. Wypakowałam swoje ubrania, przejrzałam podręcznik do ekonomii i pokasowałam niepotrzebne wiadomości w telefonie. Wszystko to zajęło mi łącznie czterdzieści minut. Jako że mała nadal płakała – nadal! – w końcu narzuciłam na siebie bluzę, związałam włosy i postanowiłam się przejść.

Początkowo wcale nie planowałam wybierać się na ten cały Cypel. Pragnęłam jedynie zaczerpnąć świeżego powietrza, uwolnić się od hałasu i mieć możliwość przeanalizowania tego, co wieczorem wydarzyło się między tatą a mną. Poszłam jednak w kierunku przeciwnym do deptaka, a po jakimś czasie chodnik zakończył się ślepym zaułkiem, w którym zaparkowało całkiem sporo samochodów. W bok odchodziła wąska dróżka, a w dali dojrzałam światło. Pewnie to błąd, pomyślałam, ale wtedy przypomniał mi się roześmiany Hollis na zdjęciu w ramce i ruszyłam pewnie w tamtą stronę.

Ścieżka wiła się pośród trawy i wydm, by w końcu dotrzeć do szerokiego pasa piasku. Wyglądało to tak, jakby kiedyś była to plaża, z czasem jednak erozja albo sztormy, albo jedno i drugie, utworzyły swoisty półwysep, na którym przebywała teraz grupka ludzi. Niektórzy siedzieli na wyrzuconym przez ocean drewnie zbitym w prowizoryczne ławki, inni kłębili się wokół sporego ogniska. Z boku stała duża furgonetka z beczką na pace, a obok niej siedział ten wysoki, chudy chłopak ze sklepu rowerowego. Mój widok najwyraźniej go zaskoczył. Zerknął w stronę ogniska, gdzie stał jego kolega, ten, który mnie wcześniej zagadywał, w czerwonej wiatrówce i z plastikowym kubkiem w ręce. Rozmawiał z dwiema dziewczynami – tą rudowłosą, którą już widziałam wcześniej, i drugą, niższą, z czarnymi włosami splecionymi w warkoczyki. Musiał być czymś zaaferowany, bo zamaszyście gestykulował wolną ręką.

– Po twojej prawej! – usłyszałam za sobą czyjeś wołanie.

Ułamek sekundy później rozległ się świst. Odwróciłam się i zobaczyłam, że w moją stronę pędzi na rowerze krępy chłopak, którego widziałam na deptaku. W ostatniej chwili uskoczyłam mu z drogi. Okrążył wydmę i wystrzelił na piach. Nie zdążyłam jeszcze uspokoić oddechu, kiedy znowu usłyszałam stukot pedałów i na ścieżce pojawiły się dwa kolejne rowery. Jadący na nich jasnowłosy chłopak i dziewczyna z krótkimi włosami minęli mnie szybko, śmiejąc się i rozmawiając ze sobą. Słodki Jezu, pomyślałam i znowu zrobiłam krok do tyłu, tyle że tym razem na coś wpadłam. A raczej na kogoś.

Kiedy się odwróciłam, moim oczom ukazał się wysoki chłopak z ciemnymi, spiętymi na karku włosami. Miał na sobie znoszoną niebieską bluzę z kapturem. Prześlizgnął się po mnie wzrokiem – oczy miał zielone i głęboko osadzone – jakby ledwie rejestrując ten widok.

– Sorki – bąknęłam, choć wina wcale nie leżała po mojej stronie: to on zakradł się za moje plecy. Ale chłopak jedynie kiwnął głową, jakbym faktycznie była mu winna przeprosiny, po czym z rękami w kieszeniach ruszył w stronę plaży.

Nie potrzebowałam kolejnego znaku, aby zrozumieć, że pora się stąd zbierać. Gdy to jednak zrobiłam, usłyszałam za sobą głos:

– Widzisz? Wiedziałem, że nie potrafisz mi się oprzeć!

Odwróciłam się i oto przede mną stał chłopak z deptaku, nadal z kubkiem w ręce. Ruda i dziewczyna z warkoczykami stały teraz przy beczce, patrząc na nas z dezaprobatą. Z nerwów nie bardzo wiedziałam, co odpowiedzieć, wtedy jednak przypomniała mi się mama w otoczeniu swoich absolwentów. Pewna siebie, brylująca. Może i nie wiedziałam, co Auden powinna powiedzieć. Znałam jednak na pamięć techniki mojej matki.

– Tak ci się tylko wydaje – rzuciłam od niechcenia.

– Cóż, to oczywiste, że tak myślisz. Nie przystąpiłem jeszcze do ofensywy.

– Ofensywy? – zapytałam.

Wyszczerzył się. Uśmiech – promienny i szeroki – był jego mocną stroną i on świetnie o tym wiedział.

– Jestem Jake. Pozwól, że przyniosę ci piwo.

Ha, pomyślałam. Wcale nie było to takie trudne.

– Sama je sobie przyniosę – oświadczyłam. – Ale proszę bardzo, prowadź.

O co ci chodzi?

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć na to pytanie. Ani wtedy, kiedy Jake zadał mi je po raz pierwszy, gdy odsunęłam się od niego i zapięłam niezdarnie koszulę, po czym potykając się, odeszłam wydmami ku ścieżce. Ani kiedy szłam ulicą, przy której znajdował się dom taty, próbując wytrząsnąć piasek z włosów. Kiedy wślizgnęłam się bocznymi drzwiami do środka, usta miałam spuchnięte i podrażnione, a w skórę na plecach wbijało mi się zapięcie założonego pospiesznie stanika.

Weszłam po cichu na górę, ciesząc się, że nie słyszę niczego oprócz własnych kroków. Thisbe w końcu spała. Po długim, gorącym prysznicu założyłam spodnie dresowe i bokserkę, po czym po raz kolejny otworzyłam podręcznik do ekonomii. Choć próbowałam się skupić na treści, spokoju nie dawały mi przebłyski z dzisiejszego wieczoru: ostry ton taty, leniwy uśmiech Jake’a, nasze mało subtelne, pospieszne zbliżenie za wydmami i to, jak nagle wszystko wydało mi się takie dziwaczne i niewłaściwe, zupełnie nie w moim stylu. Może mama potrafiła odgrywać zdystansowaną, egoistyczną sukę. Ale tym właśnie było i moje zachowanie: grą. Do czasu, aż gra dobiegła końca. Jestem inteligentną dziewczyną. Dlaczego więc zrobiłam coś tak głupiego?

Do oczu napłynęły mi łzy. Przycisnęłam dłoń do twarzy, próbując je powstrzymać. Bezskutecznie. W dodatku okazały się zaraźliwe, bo chwilę później usłyszałam, że Thisbe znowu zaczyna swój koncert. Ktoś – wiedziałam, że Heidi – przeszedł pospiesznie przez korytarz, rozległ się dźwięk otwieranych, a zaraz potem zamykanych drzwi.

Thisbe płakała przez godzinę, jeszcze długo po tym, jak obeschły moje łzy. Może kierowały mną wyrzuty sumienia z powodu tego, co dziś zrobiłam. A może po prostu potrzebowałam odwrócić uwagę od własnych problemów. Nie zastanawiając się nad powodem, wyszłam na korytarz i ruszyłam do pokoju Thisbe. Tym razem nie pukałam. Otworzyłam drzwi, a Heidi, z udręką malującą się na spuchniętej i mokrej od łez twarzy, podniosła na mnie wzrok.

– Daj mi ją – powiedziałam stanowczym głosem, wyciągając ręce. – A ty odpocznij.

Byłam pewna, że w podręczniku Twoje dziecko: podstawy nie napisano ani słowa o spacerowaniu deptakiem o wschodzie słońca jako lekarstwie na kolkę. Z drugiej strony nigdy nic nie wiadomo.

W pierwszej chwili wcale nie miałam pewności, że Heidi odda mi dziecko. Wahała się, mimo wielogodzinnego płaczu Thisbe i własnego przemęczenia. Dopiero kiedy zrobiłam kolejny krok w jej stronę i dodałam: „No już”, Heidi głośno wypuściła powietrze i chwilę później trzymałam już na rękach swoją siostrę.

Była taka maleńka. I strasznie się wierciła, przez co wydawała się jeszcze bardziej delikatna, choć zważywszy na te jej piekielne krzyki, gdzieś w sobie musiała skrywać spore pokłady siły. Była ciepła, a na jej karku czułam wilgoć, włoski miała mokre. Biedactwo, pomyślałam, zaskakując tym samą siebie.

– Nie wiem, czego ona chce. – Heidi klapnęła z powrotem na bujany fotel, który uderzył oparciem w ścianę. – Po prostu… nie mogę… nie mogę dłużej słuchać jej płaczu.

– Idź się przespać – powiedziałam stanowczo.

– Sama nie wiem – mruknęła. – Może powinnam…

– Idź.

I choć nie chciałam, aby zabrzmiało to tak ostro, Heidi posłuchała mnie. Dźwignęła się z fotela, minęła mnie i udała się do sypialni.

A ja zostałam sama z płaczącą Thisbe. Przez chwilę próbowałam ją po prostu nosić. Chodziłam najpierw po pokoju, potem zeszłam na dół, do kuchni, stamtąd do salonu, co trochę ją uspokoiło, ale tak naprawdę w niewielkim stopniu. Wtedy przy drzwiach dostrzegłam wózek. Dochodziła piąta, kiedy włożyłam do niego swoją siostrę, nadal krzyczącą, i wyszłam z nią z domu. Nim dojechałyśmy do skrzynki na listy, siedem metrów od drzwi, mała ucichła.

To niemożliwe, pomyślałam. Zatrzymałam się i zajrzałam do wózka. Po chwili Thisbe nabrała powietrza i zaczęła koncert od nowa, jeszcze głośniej niż do tej pory. Szybko zaczęłam pchać wózek i po kilku obrotach kółek… znowu zapadła cisza. Przyspieszyłam i skręciłam na ulicę.

Kiedy dotarłyśmy do deptaka, przykryta kocykiem Thisbe smacznie już spała. Na dworze powiewał lekki wietrzyk. Jedynym, co słyszałam, był szum oceanu i dźwięk obracających się kółek.

Gdy dotarłyśmy do Last Chance Café, w końcu dojrzałam kogoś w oddali, plamę koloru i ruch. Dopiero gdy zawróciłyśmy do pomarańczowej markizy Clementine’s, dotarło do mnie, że był to ktoś jadący na rowerze. Znajdował się w miejscu, w którym deptak kończył się przed samą plażą. Mrużąc oczy, przyglądałam się, jak rowerzysta staje na przednim kole, wykonuje kilka podskoków i opada, kręcąc kierownicą. Przez chwilę jechał zygzakiem do tyłu, po czym nagle ruszył szybko przed siebie, wykonując odbicie od stojącej w pobliżu ławki. Jego ruchy były płynne, niemal hipnotyzujące. Pomyślałam o Heidi na bujanym fotelu i śpiącej w wózku Thisbe, subtelnej, uspokajającej mocy ruchu. Tak bardzo byłam pochłonięta własnymi myślami, że dopiero gdy niemal zrównałam się z rowerzystą, rozpoznałam niebieską bluzę i związane w kucyk włosy. To był ten chłopak, na którego wpadłam wieczorem na Cyplu.

Zaskoczony naszym pojawieniem się na ścieżce, podskoczył i niezdarnie zahamował. Po jego minie widziałam, że on też mnie poznał. Nic jednak nie powiedział, choćby zwykłego „cześć”. No ale ja też milczałam. Właściwie to oboje tylko staliśmy i patrzyliśmy na siebie. Zrobiłoby się pewnie mocno niezręcznie, gdyby Thisbe znowu nie zaniosła się płaczem.

– Och. – Zaczęłam szybko kołysać wózkiem. Moja siostra natychmiast ucichła, ale oczy miała otwarte. Chłopak przyglądał jej się bez słowa i z jakiegoś powodu poczułam się w obowiązku wyjaśnić: – Ona… To była długa i trudna noc.

Ponownie przeniósł wzrok na mnie. Miał strasznie poważną minę. Niemal udręczoną, aczkolwiek nie miałam pojęcia, czemu przyszło mi do głowy akurat to określenie. Chłopak spojrzał z powrotem na Thisbe i powiedział:

– Tak jak każda.

Otworzyłam usta, aby coś powiedzieć – a przynajmniej z grzeczności przytaknąć czy coś w tym stylu – ale on już odjeżdżał. Bez pożegnania, bez ani słowa więcej, odwrócił kierownicę i pedałując, oddalał się od nas. Zamiast jechać w prostej linii, poruszał się po deptaku zygzakiem, powoli, aż do samego końca.

cztery

To dla ciebie.

Przede mną na małym żółtym talerzyku pyszniła się krągła, perfekcyjna muffinka z jagodami. Obok niej, niczym dodatek, lśniła odrobina masła.

– Twój tata mówił, że właśnie takie lubisz najbardziej – dodała Heidi. – Rano na bazarku kupiłam jagody i wzięłam się za pieczenie.

Choć nadal widać było po niej zmęczenie, teraz moja macocha o wiele bardziej przypominała Heidi, którą znałam. Włosy miała schludnie spięte, no i założyła dżinsy oraz czysty T-shirt. A usta pomalowała błyszczykiem.

– Naprawdę nie musiałaś tego robić – odpowiedziałam.

– Mylisz się, Auden. – Heidi brzmiała nadzwyczaj poważnie. – Musiałam.

Dochodziła czternasta. Dopiero co zeszłam na dół po siedmiu godzinach snu. Heidi opłukiwała właśnie w kuchni miskę, a niemowlę spało na jej ramieniu. Podeszłam od razu do ekspresu, nie będąc w nastroju na rozmowę, nim jednak zdążyłam uruchomić mechanizmy obronne, ona ogłuszyła mnie uściskiem i wypiekami.

– Dzięki tobie – oświadczyła, siadając na krześle naprzeciwko mnie – spałam nieprzerwanie przez cztery godziny po raz pierwszy, odkąd ją urodziłam. To było cudowne doświadczenie.

– To naprawdę nic takiego, Heidi. – Wolałabym, żeby odpuściła ten temat.

– Mówię poważnie. – Najwyraźniej nie załapała aluzji. – W tej chwili jesteś moją ulubioną osobą na całym świecie.

Super, pomyślałam z przekąsem. Wyłuskałam muffinkę z papierowej papilotki i zamiast udzielić jakiejkolwiek odpowiedzi, odgryzłam kęs. Babeczka była jeszcze ciepła i przepyszna, a ja poczułam się nagle potwornie niewdzięcznie przez to, jak do tej pory oceniałam Heidi.

– Naprawdę dobra – przyznałam.

– Tak się cieszę! – W tym momencie zadzwonił telefon. – Jak już mówiłam, chociaż tak mogłam ci się odwdzięczyć.

Odgryzłam kolejny kęs, a Heidi wstała, przekładając Thisbe na drugie ramię, i wzięła z blatu słuchawkę.

– Halo? Och, Maggie, dobrze, zastanawiałam się właśnie, czy dotarła ta dostawa… Chwileczkę, wszystko w porządku? – Zmrużyła oczy. – Masz taki głos, jakbyś płakała. Płaczesz?

Boże święty, pomyślałam, biorąc do ręki gazetę i przeskakując wzrokiem po nagłówkach. Co jest nie tak z kobietami w tym miasteczku? Czy wszystkie muszą być takie uczuciowe?

– Okej – powiedziała powoli Heidi. – Po prostu twój głos brzmiał… Nie, nie, oczywiście. Słucham? Powinna być w gabinecie, w tej szufladzie po lewej stronie. Nie ma? Hmm. Poczekaj, niech się zastanowię… – Rozejrzała się, po czym zasłoniła usta dłonią. – Cholera. Tutaj jest, leży przy drzwiach wyjściowych. Boże, jak to się stało? Nie, zaraz ci ją podrzucę. Żaden problem, wsadzę Thisbe do wózka…

Osoba na drugim końcu linii mówiła coś wysokim i piskliwym głosem. Przełknęłam łyk kawy, potem drugi, i w tym momencie do rozmowy wtrąciła się Thisbe. Zastanawiałam się, czy kobiece emocje są niczym cykle menstruacyjne. Wyglądało na to, że w tym przypadku zgrywały się ze sobą doskonale.

– O rety – rzekła Heidi, zerkając na zegarek. – Posłuchaj, muszę ją najpierw nakarmić. Powiedz, proszę, temu dostawcy… Może w szufladzie jest dość gotówki? A możesz sprawdzić? – W rozmowie nastąpiła pauza, podczas której Thisbe z popłakiwania przeszła w fazę porządnego krzyku. Heidi westchnęła. – Dobrze. Nie, nie, zaraz przyjdziemy. Po prostu… Za chwilę. Okej. Pa.

Rozłączyła się i kołysząc Thisbe, podeszła do schodów.

– Robert? – zawołała w stronę piętra. – Skarbie?

– Tak? – odparł chwilę później tata. Głos miał przytłumiony.

– Mógłbyś nakarmić za mnie Thisbe? Muszę zanieść do sklepu książeczkę czekową.

Usłyszałam nad głową kroki, a potem głos mojego taty, głośniejszy i wyraźniejszy:

– Do mnie mówisz?

W tej właśnie chwili Thisbe zawyła jeszcze głośniej i Heidi musiała ją przekrzyczeć:

– Tak się zastanawiałam, czy nie mógłbyś dać Thisbe butelki. Ja muszę lecieć do sklepu, bo zostawiłam tutaj książeczkę czekową i myślałam, że uda się zapłacić za dostawę gotówką, ale jest jej za mało…

Zbyt wiele informacji, pomyślałam, dopijając kawę. Czemu Heidi zawsze musi tak wszystko komplikować?

– Skarbie, to naprawdę kiepski moment na to, abym zrobił sobie przerwę – odparł tata. – Możesz zaczekać dwadzieścia minut?

Thisbe zawyła w odpowiedzi.

– Nie wiem… – mruknęła Heidi, spuszczając na nią wzrok.

– W porządku – oświadczył mój ojciec, a ja z miejsca rozpoznałam ten rozdrażniony i niechętny ton. W porządku, tak samo mówił kiedyś do mojej mamy, to ty nas utrzymuj. W porządku, pewnie rzeczywiście wiesz więcej o tym, czego oczekuje branża wydawnicza. W porządku, porzucę zupełnie pisanie, przecież nie nominowano mnie nigdy do National Book Award. – Daj mi tylko chwilę i…

– Ja to zaniosę – odezwałam się, odsuwając krzesło. Heidi obejrzała się na mnie. Była zaskoczona, ale nie tak bardzo jak ja sama. Sądziłam, że dawno temu odpuściłam sobie tego rodzaju zachowanie. – I tak chcę się wybrać na plażę.

– Jesteś pewna? – zapytała Heidi. – Tak bardzo pomogłaś mi w nocy, że nie chcę cię znowu wykorzystywać…

– Sama się zaoferowała, Heidi – wtrącił tata. Nadal nie pofatygował się, żeby zejść na dół. – Nie zachowuj się jak męczennica.

Co w sumie było całkiem niezłą radą, myślałam sobie dziesięć minut później, kiedy szłam deptakiem z książeczką czekową i muffinkami dla dziewczyn ze sklepu. Przebywałam w Colby zaledwie od dwudziestu czterech godzin i już nie poznawałam samej siebie. Pomyślałam, że moja matka byłaby zdegustowana moim zachowaniem. Sama byłam.

Kiedy weszłam do Clementine’s, pierwszym, co ujrzałam, okazała się ta ciemnowłosa dziewczyna z wczorajszej imprezy. Stała przy ladzie i rozmawiała z kurierem UPS.

– Wiem, że to głupie, że nadal tak za nim płaczę – mówiła właśnie. – Ale spotykaliśmy się przez dwa lata. To nie była przelotna znajomość, tylko poważna sprawa, na tyle, na ile to możliwe w tym wieku. Więc czasami, na przykład dzisiaj… jest mi po prostu trudno.

Wyraźnie skrępowany kurier na mój widok aż się rozpromienił.

– Oto i książeczka czekowa – rzucił.

– Och! – Dziewczyna odwróciła się w moją stronę i zamrugała z konsternacją. – Czy Heidi… Ty jesteś…?

– Jej pasierbicą – wyjaśniłam.

– Serio? Super! Przyjechałaś pomóc przy małej?

– Nie…

– Nie mogę się doczekać, kiedy ją poznam – weszła mi w słowo. – Ma cudne imię! Takie niespotykane. Aczkolwiek wydawało mi się, że Heidi zamierzała ją nazwać Isabel. Albo Caroline? Ale może coś źle zrozumiałam…

Wręczyłam jej książeczkę czekową. I torbę. Kiedy spojrzała na nią pytająco, wyjaśniłam:

– Muffinki. Heidi upiekła.

– Naprawdę? – Otworzyła ją, podekscytowana. – Och, pachną bosko. Ramon, chcesz? – Wyciągnęła torebkę w stronę kuriera, który ochoczo się poczęstował, a następnie ku mnie. Pokręciłam głową, więc dziewczyna wyjęła jedną muffinkę dla siebie. – Wielkie dzięki. No dobrze, wypiszę szybko ten czek i oddam ci książeczkę, bo pamiętam, że Heidi potrzebowała mieć ją przy sobie do jakichś kwestii rachunkowych, no a nie chciałabym, żebyś musiała biegać tam i we w tę. Co prawda przydałoby się mieć ją tu na miejscu, ale z drugiej strony…

Kiwnęłam głową – znowu o wiele za dużo informacji naraz – i podeszłam do stojaka z dżinsami. Za nim, pod ścianą, wisiały kostiumy kąpielowe, więc zaczęłam je przeglądać. Sięgnęłam właśnie po czerwone bikini z szortami, nawet nie takie najgorsze, kiedy usłyszałam dzwoneczek sygnalizujący otwarcie drzwi.

– Dostawa kofeiny! – rozległ się głos jakiejś dziewczyny. – Podwójna mokka z bitą śmietaną. Twoja ulubiona, do usług!

– A ja – odezwał się inny głos – mam najnowszy numer „Hollyworld”. Dosłownie dziesięć minut temu trafił do kiosku.

– Dziewczyny! – zapiszczała Maggie. Obejrzałam się z zaciekawieniem, ale stojak ze strojami kąpielowymi skutecznie zasłaniał mi widok. Udało mi się jedynie dostrzec, że Ramon zdołał się już ulotnić, szczęściarz jeden. – Co to za okazja?

Przez chwilę żadna się nie odzywała, a ja wróciłam do dyskretnego przeglądania strojów. W końcu jedna z dziewczyn bąknęła:

– Cóż… Chodzi o to… Musimy ci coś powiedzieć.

– Mnie? – zapytała Maggie.

– Tak – przytaknęła ta druga. Przez chwilę znowu panowała cisza. – No dobrze, zanim to powiemy, chcę podkreślić, że robimy to dla twojego dobra. Okej?

– Okej – powiedziała powoli Maggie. – Ale nie podoba mi się wasz ton…

– Jake obściskiwał się wczoraj wieczorem z jakąś laską – wyrzuciła z siebie trzecia dziewczyna. – Na Cyplu.

O cholera, pomyślałam.

– Co takiego?! – zachłysnęła się Maggie.

– Leah! – warknęła pierwsza dziewczyna. – Jezu. Przecież uzgodniłyśmy, że przekażemy jej to w delikatny sposób.

– To ty to powiedziałaś – zripostowała Leah. – Ja uważam, że powinnyśmy zrobić to szybko i zdecydowanie, jak podczas woskowania brwi. Wtedy najmniej boli.

– Mówicie poważnie? – W głosie Maggie słychać było napięcie. Zgarbiłam się, zastanawiając się na poważnie, czy jest tu może jakieś tylne wyjście, którym mogłabym czmychnąć. – Skąd wiecie? Co to za jedna? No i jak…?

– Byłyśmy tam – odparła spokojnie Leah. – Widziałyśmy, jak przyszła i jak najpierw ze sobą rozmawiali, a potem poszli razem za wydmy.

– I nie powstrzymałyście go? – zapiszczała Maggie.

– Hej – odezwała się jej koleżanka. – Wyluzuj, okej?

– Daruj sobie te głupie rady, okej, Esther? – Maggie brzmiała na wściekłą. – Kim ona była?

Cisza. Głupia Heidi i jej głupia książeczka czekowa, pomyślałam, chowając się za stojakiem ze strojami jednoczęściowymi.

– Nie wiemy – powiedziała Leah. – Jakaś turystka.

– No a jak wyglądała? – chciała wiedzieć Maggie.

– A czy to ważne? – zapytała Esther.

– Oczywiście! Najważniejsze!

– To nie ma żadnego znaczenia – westchnęła Leah.

– Była ładniejsza ode mnie? – zapytała ostro Maggie. – Wyższa? Założę się, że miała jasne włosy. Była blondynką?

Cisza. Wyjrzałam ostrożnie zza stojaka i wcale się nie zdziwiłam, gdy zobaczyłam znajome twarze: rudą i dziewczynę z warkoczykami. Wymieniły spojrzenia, po czym ta z warkoczykami – Esther – powiedziała:

– Miała czarne włosy i jasną cerę. Wyższa od ciebie, ale raczej chuda.

– I wcale nie miała ładnej cery – dodała ruda, czyli Leah.

Wzdrygnęłam się. Po pierwsze, nie byłam chuda! Zgoda, miałam kilka pryszczy, ale to tylko chwilowe. Nie był to jakiś wielki problem. Zresztą kim one były, żeby tak kogoś oceniać…

Nagle kostiumy rozstąpiły się przede mną niczym Morze Czerwone. Przy akompaniamencie obijających się o siebie wieszaków znalazłam się twarzą w twarz z Maggie.

– Czy nie wyglądała przypadkiem jak ta tutaj? – zapytała, mierząc mnie spojrzeniem zmrużonych oczu.

– O w mordę – rzuciła Leah. Stojąca obok niej Esther zasłoniła sobie dłonią usta.

– Nie mogę w to uwierzyć – oświadczyła Maggie, gdy tymczasem ja walczyłam z pokusą zasłonięcia sobie twarzy wiszącym najbliżej kostiumem. – Wczoraj wieczorem obściskiwałaś się z Jakiem?

Przełknęłam ślinę i zabrzmiało to głośniej niż wystrzał.

– Wcale nie… – zaczęłam słabo, ale słysząc, jak drży mi głos, urwałam i zaczerpnęłam powietrza. – To nic nie znaczyło.

– Nic nie znaczyło – powtórzyła Maggie. A potem puściła wieszaki i pozwoliła, aby ręce opadły jej wzdłuż tułowia. – Obściskujesz się z miłością mojego życia, facetem, za którego pragnęłam wyjść…

– O rany – westchnęła Leah. – Zaczyna się.

– I to nic nie znaczyło? Naprawdę?

– Maggie. – Podeszła do nas Esther. – Daj spokój. To nie chodzi o nią.

– W takim razie o co?

Tym razem westchnęła Esther.

– Wiedziałaś, że prędzej czy później do tego dojdzie.

– Nie – zaprotestowała Maggie. – Nie wiedziałam. Wcale tego nie wiedziałam.

– Wiedziałaś. – Esther położyła dłoń na jej ramieniu. – Spójrz prawdzie w oczy. Gdyby nie ona, byłaby to jakaś inna dziewczyna.

– Jakaś inna głupia dziewczyna – dodała Leah. Przekartkowała trzymane w ręce czasopismo. Po chwili, jakby po namyśle, zerknęła na mnie i rzuciła: – Bez urazy. On jest po prostu idiotą.

– Wcale nie – zaprotestowała Maggie, a do oczu napłynęły jej łzy.

– Daj spokój, Mag. Wiesz, jaki jest Jake. – Esther zerknęła na mnie, po czym wzięła przyjaciółkę za rękę. – I naprawdę musisz sobie w końcu dać z nim spokój. Jeśli się nad tym porządnie zastanowić, to pewnie ich romansik to najlepsze, co mogło ci się przytrafić.

– Zgadza się – przytaknęła Leah, przerzucając kolejną kartkę.

– A skąd ty to możesz wiedzieć? – jęknęła Maggie, ale pozwoliła się zaprowadzić z powrotem do lady i z odrętwieniem przyjęła od Leah kubek z mokką.

– Stąd – odparła łagodnie Esther – że wciąż siedziałaś i się zadręczałaś, sądząc, że ten głupek do ciebie wróci. A teraz musisz odpuścić, bo widzisz, że to bez sensu. Tak naprawdę to ona wyświadczyła ci przysługę.

Maggie obejrzała się na mnie, a ja szybko się wyprostowałam. Nie mogłam uwierzyć, że w ogóle się nią przejmowałam. Była delikatna i różowa jak poduszeczka do pudru. Z tą myślą wyłoniłam się zza strojów kąpielowych i ruszyłam w stronę drzwi.

– Chwileczkę – odezwała się Maggie.

Nie musiałam się zatrzymywać, mogłam po prostu wyjść bez słowa. Ale zwolniłam i odwróciłam się w jej stronę.

– Czy ty… – zaczęła, po czym urwała i odetchnęła głęboko. – Czy Jake ci się naprawdę podoba? Powiedz mi. Wiem, że to żałosne, ale muszę to wiedzieć.

Przez chwilę patrzyłam jej w oczy, czując na sobie z kolei spojrzenia jej przyjaciółek.

– On nic dla mnie nie znaczy – odparłam.

Maggie stała bez ruchu, jakby analizowała moją odpowiedź. W końcu wzięła do ręki książeczkę czekową, podeszła do mnie i podała mi ją.

– Dzięki – rzuciła.

Może gdybym była lepsza w dziewczyńskie zagrywki, mógłby to być punkt zwrotny między nami. Taki, w którym pokonujemy początkowe nieporozumienia, uświadamiamy sobie, że mamy ze sobą wiele wspólnego, i zostajemy prawdziwymi przyjaciółkami na całe wakacje. Ale szczerze mówiąc, był to teren, którego nie znałam za dobrze i do odkrywania którego wcale się nie kwapiłam, nawet jako turystka. Wzięłam więc książeczkę, kiwnęłam głową na pożegnanie i wyszłam ze sklepu, pozostawiając je same – tak jak w przeszłości wiele innych osób – aby mogły mnie do woli obgadywać.

– No to opowiadaj mi wszystko – rzekła moja matka.

Telefon zadzwonił późnym popołudniem, kiedy smacznie spałam. Nawet nie patrząc na wyświetlacz, wiedziałam, że to mama. To była jej ulubiona pora na pogaduszki. Poza tym nie spodziewałam się telefonu od nikogo innego, może z wyjątkiem Hollisa. On jednak dzwonił z kolei wyłącznie w środku nocy, nie ogarniając idei stref czasowych.

– Cóż – stłumiłam ziewnięcie – jest tu naprawdę ładnie. Powinnaś zobaczyć mój widok z okna.

– Z pewnością jest ładnie – odparła mama. – Ale nie zanudzaj mnie opisami scenerii. Chcę poznać konkrety. Jak tam twój ojciec?

Przełknęłam ślinę. Zerknęłam na zamknięte drzwi, jakbym cudownym sposobem mogła przebić się przez nie wzrokiem i dotrzeć aż do gabinetu taty. To niesamowite, jak łatwo moja matka potrafiła poruszyć jedyny temat, o którym nie chciałam rozmawiać. Zawsze tak było.

Spędziłam u taty jak na razie trzy dni, podczas których miałam przyjemność przebywać w jego towarzystwie przez najwyżej trzy godziny. Albo pracował w gabinecie, albo spał a czasami schodził do kuchni po coś na ząb. To by było na tyle, jeśli chodzi o moje plany spędzania czasu razem i zacieśniania więzi, wspólnego raczenia się krążkami cebulowymi i zażartych międzypokoleniowych dyskusji na temat literatury i mojej świetlanej przyszłości. Nasze „rozmowy” odbywały się najczęściej w trakcie mijanki na schodach i było to coś w stylu: „Jak leci? Dobrze. Byłaś dzisiaj na plaży? Tak”. Jednak wszystko przebijało to, jak, gdy pukałam do drzwi jego gabinetu. Wtedy nawet nie odwracał się od komputera, a moje próby nawiązania dialogu odbijały się od tyłu jego głowy niczym nietrafione pociski.

Nie było to wcale fajne. Jeszcze gorsze jednak wydawało mi się to, że podczas gdy mój własny ojciec praktycznie pozostawał nieobecny, Heidi znajdowała się dosłownie wszędzie. Gdy schodziłam, żeby zrobić sobie kawę, ona akurat karmiła w kuchni małą. Gdy próbowałam ukryć się na tarasie, pojawiała się na nim z Thisbe w nosidełku, zapraszając mnie na wspólny spacer po plaży. Nie mogłam czuć się bezpiecznie nawet u siebie, mając pokój dziecięcy tuż za ścianą. Moje najmniejsze westchnienie czy ruch było odbierane przez Heidi jako zachęta do pogawędki czy wspólnego oglądania telewizji.

To oczywiste, że moja macocha czuła się samotna. Ale ja nie. Byłam przyzwyczajona do samotności, a wręcz ją lubiłam. Dlatego dziwiło mnie to, że w ogóle dostrzegam brak zainteresowania ze strony taty i że się tym przejmuję. A te wszystkie muffinki, szczebiotanie i przesadna serdeczność ze strony Heidi tylko pogarszały sytuację.

Mogłam powiedzieć mamie o tym wszystkim. W końcu dokładnie coś takiego pragnęła usłyszeć. Tyle że z jakiegoś powodu wyżalenie jej się byłoby dla mnie przyznaniem się do porażki. No bo czego się niby spodziewałam, przyjeżdżając tutaj? Obrałam więc inną taktykę.

– Cóż – zaczęłam. – Sporo pisze. Całe dnie spędza w gabinecie.

Mama przez chwilę milczała.

– Doprawdy – rzekła w końcu.

– Aha. Tata twierdzi, że książka jest prawie gotowa i że to już tylko dopinanie szczegółów.

– Dopinanie, które zajmuje całe dnie? – Auć. – Co z dzieckiem? Pomaga Heidi przy małej?

– Mhm – odparłam i od razu tego pożałowałam, wiedząc, że takie mruknięcie zdradzi mamie zbyt wiele. – Pomaga. Ale Heidi jest pełna determinacji, aby robić wszystko sama…

– Och, błagam cię – przerwała mi mama. W jej głosie słyszałam satysfakcję. – Nikt nie chce być wyłącznym opiekunem noworodka. A jeśli tak twierdzi, to tylko dlatego, że nie ma wyboru. Widziałaś, jak twój ojciec zmienia pieluchę?

– Na pewno to robi.

– Tak, ale Auden… – Skrzywiłam się. Miałam wrażenie, że cios za ciosem zostaję zapędzona w kozi róg. – Widziałaś, jak to kiedykolwiek robił?

– No nie.

– Ach. – Mama ponownie wypuściła powietrze i niemal słyszałam, że się uśmiecha. – Cóż, dobrze wiedzieć, że pewne rzeczy się nie zmieniają.

Chciałam wtrącić, że skoro była tego taka pewna, to nie powinna teraz udawać zdziwienia. Zamiast tego zapytałam:

– A co u ciebie?

– U mnie? – Westchnienie. – Och, stara bieda. Poproszono mnie o poprowadzenie zespołu, którego zadaniem jest zredagowanie kursów angielskiego na przyszły rok. Możesz sobie chyba wyobrazić, ile wiąże się z tym problemów, prawda? W kilku periodykach ukażą się wkrótce moje artykuły, czeka mnie wyjazd do Stratford, no i jak zwykle mam na głowie zbyt wiele prac magisterskich, których oczywiście nie da się dokończyć bez ciągłego prowadzenia studentów za rączkę.

– Fajne lato – stwierdziłam, otwierając okno.

– Nawet mi nie mów. Ci absolwenci… przysięgam, że to się po prostu nigdy nie kończy. Wszyscy są tacy biedni. – Ponownie westchnęła, a ja pomyślałam o tych leżących na blacie okularach w czarnych oprawkach. – Mam wielką ochotę ulotnić się tak jak ty na wybrzeże i spędzić lato na beztroskim leżeniu na plaży.

Wyjrzałam przez okno na wodę, biały piasek i jaśniejący w oddali Cypel. Taa, miałam ochotę powiedzieć. Właśnie.

– Hollis odzywał się do ciebie? – zapytałam.

– Przedwczoraj w nocy – zaśmiała się mama. – Poznał jakichś Norwegów, którzy wybierali się na jakiś zlot w Amsterdamie. Są właścicielami internetowego start-upu i zainteresowali się nim. Chcą, żeby pomógł im ogarnąć amerykański target czy coś takiego. W każdym razie twój brat pojechał z nimi do Holandii. Uważa, że może się to przerodzić w jakąś stałą współpracę…

Przewróciłam oczami. To zabawne, że mnie mama potrafiła od razu przejrzeć na wylot, nawet przez telefon, za to Hollis jedzie do Amsterdamu zabawić się z nowo poznanymi ludźmi, przedstawia to jako krok w kierunku przyszłej kariery, a ona łyka to jak pelikan. Litości.

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi. Kiedy je otworzyłam, zdziwiłam się wielce na widok stojącego w progu taty.

– Hej – zagaił z uśmiechem. – Wybieramy się na kolację, pomyślałem, że może chciałabyś do nas dołączyć.

– Pewnie – wypowiedziałam bezgłośnie w nadziei, że mama, nawijająca nadal jak nakręcona o Hollisie, tego nie usłyszy.

– Auden? – Niestety. Jej głos wyraźnie rozbrzmiał w głośniku, a tata aż się skrzywił. – Jesteś tam?

– Tak – odparłam. – Ale właśnie przyszedł tata i zaprosił mnie na kolację, więc muszę kończyć.

– Och. A więc skończył na dzisiaj z dopinaniem?

– Później zadzwonię – odparłam szybko, po czym rozłączyłam się i zacisnęłam dłoń na telefonie.

Tata westchnął.

– Jak się miewa twoja matka?

– Dobrze. Chodźmy.

Na dole czekały na nas Heidi z telefonem przy uchu i Thisbe w wózku. Tata otworzył drzwi, a Heidi wyszła, pchając wózek i nie przestając mówić:

– Ale to nie ma sensu! Sama przygotowałam listę płac, a na koncie mieliśmy wystarczająco środków. Po prostu… Cóż, oczywiście. Bank wie najlepiej. Strasznie mi przykro, Esther, to takie krępujące. Posłuchaj, idziemy właśnie w waszą stronę. Wypłacę z bankomatu trochę gotówki, a w poniedziałek się tym zajmiemy na poważnie, okej?

Kiedy wyszliśmy z domu, tata zrobił głęboki wdech.

– Morskie powietrze to istne dobrodziejstwo! – oświadczył, klepiąc się w klatkę piersiową. – Jest świetne dla pokrzepienia duszy.

– Masz dobry nastrój – stwierdziłam, a tymczasem Heidi nadal nawijała przez telefon. Ruszyliśmy wszyscy w stronę ulicy.

– Ach, cóż, tak bywa, gdy artysta osiągnie przełom w swej pracy – odparł tata. Dotknął dłoni Heidi i przejął od niej wózek. Z uśmiechem odsunęła się na bok, a on zaczął pchać karocę Thisbe. – Miałem problem z jednym ze środkowych rozdziałów, nie potrafiłem odnaleźć rytmu. Dzisiaj jednak nagle… wszystko spięło się w jedną całość. – Pstryknął palcami. – O tak! Z dalszą częścią pójdzie mi teraz o wiele łatwiej.

Zerknęłam na Heidi, która z zatroskaną miną mówiła coś o opłatach bankowych.

– Myślałam, że to już tylko dopinanie szczegółów – powiedziałam do taty.

– Co? – zapytał i skinął głową mijającemu nas biegaczowi ze słuchawkami w uszach. – Och, no tak. Cóż, to tylko kwestia spięcia całego materiału w spójną całość. Jeszcze kilka takich udanych dni jak dzisiaj, a do połowy lata skończę ten szkic.

– Wow – stwierdziłam. Heidi rozłączyła się w końcu i przeczesała palcami włosy. Tata objął ją w talii, przyciągnął do siebie i pocałował w policzek.

– Wspaniale, prawda? – powiedział z uśmiechem. – Cała nasza czwórka razem na pierwszej wycieczce Thisbe do Last Chance.

– Cudownie – zgodziła się Heidi. – Ale muszę po drodze wstąpić do sklepu. Pojawił się jakiś problem z wypłatą dla pracowników…

– Jest piątkowy wieczór, skarbie! – rzucił tata. – Odpuść sobie. Sprawy służbowe mogą zaczekać do poniedziałku.

– Tak, ale… – Znowu zadzwonił jej telefon. Zerknęła na wyświetlacz i odebrała. – Halo? Leah, tak, co się… Och. Nie, już o tym wiem. Jesteś teraz w pobliżu sklepu? Okej, w takim razie podejdź tam, a spróbuję to załatwić.

– Te jej pracownice – zacmokał z niezadowoleniem tata. – Typowe nastolatki. Zawsze mają jakiś problem.

Kiwnęłam głową ze zrozumieniem, jakbym sama nie była nastolatką. No ale w sumie dla mojego taty należałam pewnie do innej kategorii niż dziewczyny z Clementine’s.

– Ich czeki nie mają pokrycia – wyjaśniła mu Heidi. – To dość poważna sytuacja.

– No to zadzwoń do księgowego, niech on się tym zajmie – odparł tata i spojrzał na Thisbe, która właśnie zasypiała. – Teraz jest czas dla rodziny.

– To nie on zajmuje się wypłatami, ale ja.

– No to niech zaczekają, aż zjemy kolację.

– Nie mogę tego zrobić, Robercie. Dziewczyny zasługują na zapłatę i…

– Posłuchaj – przerwał jej z irytacją tata – czy to nie ty przypadkiem twierdziłaś, że za mało czasu spędzam z tobą, małą i Auden? Nalegałaś, abym porzucił pracę i udał się na rodzinną kolację.

– Tak – przyznała Heidi. Znowu zadzwonił jej telefon. – Ale…

– Więc wcześnie skończyłem i jestem tu z wami. A to mój najlepszy jak dotąd dzień, jeśli wolno mi przypomnieć – kontynuował oschle, gdy szliśmy deptakiem. – A teraz ty nie chcesz zrobić tego samego i choć na chwilę zapomnieć o butiku.

– Robercie, to moja firma.

– A pisanie nie jest moją pracą?

O rany, pomyślałam. Wystarczyło zmienić kilka detali – profesura zamiast firmy, zespoły zamiast pracowników – a okazało się, że to ta sama kłótnia, do której dochodziło przed laty z mamą. Spojrzałam na Heidi. Wydawała się spięta, gdy w polu widzenia pojawił się jej sklep, przed którym czekały Esther i Leah.

– Posłuchaj – powiedziała do taty. – Weź Auden i Thisbe i zajmijcie stolik, a ja do was za chwilę dołączę. To zajmie dosłownie kilka minut. Okej?

– W porządku – zgodził się tata, choć widać było, że nie jest to po jego myśli.

Nie tylko on nie był zadowolony. Dwadzieścia minut później, kiedy szykowaliśmy się do zajęcia stolika, Thisbe obudziła się i zaczęła marudzić. Początkowo było to ciche pomiaukiwanie, ale nie minęło wiele czasu, a zamieniło się w głośny płacz.

– Och. – Tata kołysał wózek w przód i w tył. Thisbe wciąż zawodziła. – Cóż. Auden, mogłabyś…?

Nie pojawił się żaden czasownik, nie miałam więc pojęcia, o co mnie prosi. Gdy jednak mała nie przestawała płakać, przyciągając uwagę wszystkich gości, tata posłał mi kolejne, tym razem już przepełnione paniką spojrzenie. Wtedy dopiero dotarło do mnie, że oczekuje, abym to ja wkroczyła do akcji. Co było absurdem. A co jeszcze większym? Fakt, że to zrobiłam.

– Wyjdę z nią. – Przejęłam od niego wózek i skierowałam go w stronę drzwi. – A ty może…

– Zaczekam i złożę dla nas zamówienie. Tylko wróć z nią, kiedy się uspokoi, dobrze?

Jasne. Czyli nieprędko.

Wyszłam z wózkiem na deptak, gdzie płacz Thisbe mógł się swobodnie roznosić w przestrzeni, i usiadłam na ławce. Przez chwilę przyglądałam się twarzy mojej siostry, pomarszczonej i czerwonej od płaczu, następnie odwróciłam się w stronę restauracji. W głębi lokalu dostrzegłam tatę, siedzącego samotnie przy stoliku dla czterech osób, z rozłożonym przed sobą menu. Przełknęłam ślinę i, przejechawszy dłonią po twarzy, zamknęłam oczy.

Ludzie się nie zmieniają – tak mówiła moja matka, no i oczywiście miała rację. Tata nadal był nieliczącym się z innymi egoistą, a ja nadal nie chciałam w to uwierzyć, nawet jeśli dowód miałam tuż przed nosem. Może przeznaczeniem każdego człowieka jest popełnianie raz za razem tych samych głupich błędów, bez wyciągania żadnych wniosków? Płacz Thisbe przerodził się w krzyk. Miałam wielką ochotę do niej dołączyć, wyprostować się, otworzyć usta i pozwolić, aby lata frustracji, smutku i całej reszty negatywnych emocji wylały się w końcu ze mnie, raz a dobrze. Zamiast tego siedziałam w milczeniu, aż nagle poczułam na sobie czyjś wzrok.

Otworzyłam oczy i obok wózka ujrzałam chłopaka, którego spotkałam na Cyplu, a potem na deptaku. Miał na sobie dżinsy, wyblakły T-shirt z napisem LOVE SHOVE i znoszone adidasy. Pojawił się nie wiadomo skąd i nagle stał tutaj, tuż obok mnie, wpatrując się w moją płaczącą siostrę. Skorzystałam z okazji i w końcu przyjrzałam mu się dokładnie: opalona skóra, zielone oczy, ciemne, długie do ramion, niedbale związane włosy. Gruba, wyraźna blizna, biegnąca wzdłuż przedramienia i odchodząca od łokcia niczym rzeka od morza.

Nie miałam pojęcia, co on kombinuje, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że podczas naszego ostatniego spotkania, praktycznie w tym samym miejscu, generalnie mnie olał. Ale w tej akurat chwili nie miałam nawet siły na przesadne analizowanie jego zamiarów.

– Strasznie krzyczy – powiedziałam tylko.

Chłopak milczał. Z jakiegoś powodu, Bóg jeden wie jakiego, poczułam przymus zwierzenia mu się ze swoich problemów.

– Szczerze mówiąc, ona ciągle płacze. Albo to kolka, albo po prostu… Nie wiem, jak mogę jej pomóc.

Nadal milczał. Tak jak tamtego wieczoru na Cyplu, a potem na deptaku. Najgorsze było to, że wiedziałam, iż nic nie odpowie, a mimo to i tak do niego mówiłam. Co było zupełnie nie w moim stylu, bo na ogół to ja jestem osobą, która…

– Cóż – odezwał się nagle, po raz kolejny mnie zaskakując – zawsze pozostaje winda.

Posłałam mu zdziwione spojrzenie.

– Winda?

W odpowiedzi chłopak pochylił się i – nim zdążyłam go powstrzymać, a przecież powinnam – wyjął Thisbe z wózka. To było ostatnie, czego się po nim spodziewałam. Paradoksalnie obchodził się z nią z zaskakującą swobodą, o wiele bardziej intuicyjnie niż ja, mój tata i nawet Heidi razem wzięci.

– To – rzekł i odwrócił małą, tak że trzymał ją teraz tyłem do siebie (oczywiście nadal krzyczącą i szaleńczo wymachującą nóżkami) – jest winda. – A potem zgiął nogi w kolanach, przykucnął i szybko się wyprostował. Powtórzył przysiad raz, dwa, trzy razy. Przy czwartym z kolei przysiadzie Thisbe przestała protestować, a na jej twarzy pojawił się dziwny wyraz spokoju.

Stałam i wpatrywałam się w niego jak oniemiała. Kim był ten koleś? Nadąsanym nieznajomym? Rowerowym akrobatą? Zaklinaczem niemowląt? A może…

– Eli! – Nagle za jego plecami pojawiła się Heidi. – Tak myślałam, że to ty.

Chłopak obejrzał się na nią i lekko zarumienił.

– Hej. – Gwałtownie zatrzymał windę. Thisbe zamrugała i wybuchnęła płaczem.

– O rety. – Heidi wzięła ją od niego. Do mnie zaś skierowała pytanie: – Gdzie jest twój ojciec?

– Zajął stolik – wyjaśniłam. – Mieliśmy akurat siadać, kiedy Thisbe zaczęła marudzić.

– Pewnie jest głodna. – Heidi zerknęła na zegarek. Thisbe zawyła głośniej, a ja spojrzałam na tego chłopaka – Elia – próbując przetrawić to, czego przed chwilą byłam świadkiem. – Co za dzień! Nie uwierzycie, z jakim bajzlem musiałam się dziś mierzyć. Książeczka czekowa straciła ważność, wygląda na to, że jakimś cudem zapomniałam o depozycie czy jakoś tak, dobrze, że dziewczyny są takie wyrozumiałe. Jasne, nie płacę im nie wiadomo ile, ale ciężko pracują i…

Gdzieś w trakcie jej monologu zmieszanego z płaczem dziecka – nie wspominając już o Eliu, będącym świadkiem tego przedstawienia – poczułam, że podnosi mi się temperatura. Dlaczego Heidi ze wszystkiego musiała robić takie wielkie halo?

– No to wracam do sklepu – rzekł do niej Eli. – A tak w ogóle, moje gratulacje.

– Och, Eli, słodki jesteś, dziękuję ci – odparła Heidi, kołysząc niemowlę. – I tak się cieszę, że poznałeś Auden! Jest tu nowa, praktycznie nikogo nie zna i po cichu liczyłam na to, że znajdzie się ktoś, kto pomoże jej się zaaklimatyzować w miasteczku.

Zrobiło mi się jeszcze bardziej gorąco, poczułam wypełzające na twarz rumieńce. W ustach Heidi zabrzmiało to tak, jakbym rozpaczliwie potrzebowała towarzystwa. Dlatego zareagowałam dość chłodno, kiedy Eli kiwnął mi głową, po czym przeciął deptak i pchnął drzwi do sklepu rowerowego.

– Thisbe, skarbie, już dobrze – gruchała Heidi do małej, wkładając ją z powrotem do wózka. A do mnie rzuciła: – Tak się cieszę, że przyjaźnisz się z Eliem!

– Nie przyjaźnię się – odparłam. – W sumie to nawet się nie znamy.

– Och. – Obejrzała się na sklep rowerowy, jakby szukała w nim potwierdzenia moich słów, i po chwili znowu przeniosła wzrok na mnie. – Cóż, to naprawdę fajny chłopak. Jego brat, Jake, jest mniej więcej w twoim wieku. Do niedawna spotykał się z Maggie. Paskudne rozstanie, mówię ci. Nadal się z niego nie otrząsnęła.

Jego brat? Oblałam się rumieńcem. To miasteczko musi być naprawdę małe! A Heidi paplała dalej.

– Powinnyśmy wrócić do restauracji? – zapytała. – A może powinnam wrócić z Thisbe do domu… Jest strasznie rozdrażniona. Jak myślisz? To znaczy chętnie zjadłabym kolację na mieście, ale zastanawiam się…

– Nie wiem – wyrzuciłam z siebie, choć wiedziałam, że powinnam ugryźć się w język. – Nie wiem, co powinnaś zrobić, okej? Wiem tylko, że jestem głodna i chcę zjeść coś smacznego w towarzystwie mojego ojca. Więc jeśli tobie to nie przeszkadza, to tak właśnie zrobię.

Widziałam, że moje słowa sprawiły jej przykrość.

– Och – odrzekła po chwili. – Cóż, jasne. Oczywiście.

Zachowałam się paskudnie. Byłam tego świadoma, a mimo to odwróciłam się i odeszłam, zostawiając ją samą z płaczącym niemowlęciem. Ale gotowa byłam przysiąc, że ten żałosny dźwięk wędruje razem ze mną, wypełniając moje uszy, nawet kiedy dotarłam do stolika, przy którym tata już coś jadł. Podniósł na mnie wzrok, a kiedy usiadłam naprzeciwko niego, przesunął w moją stronę menu.

– Odpręż się – powiedział lekko. – Jest piątkowy wieczór.

No tak, pomyślałam. Oczywiście, tato. A kiedy kilka minut później na stolik wjechały krążki cebulowe, starałam się zastosować do jego rady. Tyle że z jakiegoś powodu tym razem aż tak bardzo mi nie smakowały. Pyszne były. Ale nie tak bardzo jak poprzednim razem.

Miałam wieloletnie doświadczenie w wyczuwaniu, kiedy jest już po kłótni, a kiedy dopiero się ona rozkręca. Po kolacji zrobiłam sobie więc rundkę wzdłuż plaży, bardzo długą i niespieszną. Mimo wszystko słabo oszacowałam czas, bo kiedy dwie godziny później wchodziłam na werandę, usłyszałam ich rozmowę:

– …nie rozumiem, czego ode mnie chcesz. Poprosiłaś, abym przerwał pracę i poszedł z wami na kolację. Tak zrobiłem. A ty i tak nie jesteś zadowolona.

– Chciałam, żebyśmy zjedli kolację razem!

– I tak by się stało, gdybyś nie postanowiła iść do sklepu. To był twój wybór.

Puściłam klamkę i wycofałam się w cień na werandzie. Ostatnie, czego chciałam, to znaleźć się w samym środku kolejnej kłótni dorosłych.

– Chciałabym po prostu… – Głos Heidi łamał się.

Cisza była niemal nieznośna. Przerwał ją w końcu tata.

– Chciałabyś co?

– Nie wiem – odparła Heidi. – Po prostu… sądziłam, że będziesz spędzać z nami więcej czasu.

– Cały czas jestem w domu, Heidi. – Ton głosu taty był totalnie beznamiętny.

– Tak, ale siedzisz sam w gabinecie. Nie poświęcasz czasu Thisbe, nie zajmujesz się nią. Nie bujasz jej ani…

– Ustaliliśmy wszystko zaraz po tym, jak zaszłaś w ciążę – przerwał jej tata. – Mówiłem ci, że nie jestem w stanie funkcjonować z deficytem snu, że potrzebuję codziennie przespać dziewięć godzin. Wiedziałaś o tym.

– W porządku, ale mógłbyś się nią zajmować w ciągu dnia, albo rano, żebym mogła ogarnąć sprawy służbowe. Albo nawet…

– Przecież mówiłem ci, jak bardzo zależy mi na tym, żeby skończyć pisanie książki, zanim zacznie się rok akademicki. W roku akademickim jest to niemożliwe, Heidi, wakacje to moja jedyna szansa na spokojną pracę.

– Tak, oczywiście, ale…

– I dlatego – kontynuował tata, wchodząc jej w słowo – proponowałem, abyśmy zatrudnili opiekunkę. Ale ty nie chciałaś.

– Nie potrzebuję opiekunki – żachnęła się Heidi. – Jedynie wolną godzinę raz na jakiś czas.

– No to poproś Auden! Nie dlatego chciałaś, aby tu przyjechała?

Poczułam się dosłownie tak, jakbym dostała w twarz. Do policzków nabiegła mi krew, moje serce biło jak oszalałe.

– Nie zaprosiłam Auden po to, aby opiekowała się naszym dzieckiem – zaprzeczyła Heidi.

– W takim razie po co to zrobiłaś?

Cisza. W głębi duszy ucieszyłam się, bo czasem pytanie potrafi zranić bardziej niż odpowiedź. W końcu Heidi rzekła:

– Z tego samego powodu, dla którego chcę, abyś spędzał więcej czasu z Thisbe. Dlatego, że to twoja córka i powinieneś chcieć z nią przebywać.

– O Jezu – jęknął tata. – Czy ty naprawdę myślisz…

To nie był koniec, oczywiście, że nie. Mój tata nigdy nie zadowalał się jednym zdaniem, kiedy mógł wypowiedzieć cały akapit. Tym razem nie byłam jednak w stanie dłużej tego słuchać. Wyjęłam z kieszeni kluczyki i wsiadłam do samochodu.

Przez trzy godziny jeździłam uliczkami Colby. Dojeżdżałam aż do uczelni, na nabrzeże, potem z powrotem. Ta miejscowość była zdecydowanie zbyt mała, aby się zgubić, chociaż naprawdę się starałam. Kiedy zajechałam pod dom, nim weszłam do środka, upewniłam się, że wszystkie światła są już zgaszone.

W środku panowała cisza. Przy schodach jak zawsze stał wózek, przez poręcz przerzucona była tetrowa pieluszka, a na stoliku przy drzwiach leżały klucze taty. Inaczej niż zwykle wyglądał jedynie stół w kuchni, na którym leżały teraz sterty dokumentów, dwa grube notesy i książeczka czekowa. Na wydartej z notesu kartce Heidi próbowała najwyraźniej ogarnąć problem z wypłatami dla pracowników. „ODMOWA ZAPŁATY?” – napisała, a także: „DEPOZYT 6 – 11” i „SPRAWDZIĆ WSZYSTKIE WYPŁATY OD KWIETNIA, BŁĘDY?”. Domyśliłam się, że niewiele jej to pomogło.

Kiedy tak patrzyłam na zawalony dokumentami blat, przypomniała mi się jej mina, gdy na nią warknęłam, oraz to, co potem powiedziała tacie na mój temat. Zupełnie się nie spodziewałam, że Heidi kiedykolwiek stanie po mojej stronie, że będzie mnie bronić przed moim własnym ojcem. Jeszcze bardziej szokujące było to, że czułam w stosunku do niej wdzięczność. To było zupełnie nie w moim stylu.

Zerknęłam na zegarek. Pokazywał kwadrans po północy, jak na moje standardy dość wcześnie. Miałam przed sobą całą noc. A na blacie stał ekspres do kawy, przygotowany już na rano. Włączyłam go więc, a kiedy kawa zaczęła się parzyć, otworzyłam książeczkę czekową Heidi i zabrałam się za szukanie tego, co jej widocznie umknęło.

pięć

Hej, Aud. To ja! Co u ciebie?

W telefonie rozległ się głos mojego brata, głośny i wesoły jak zwykle. W tle słychać było dudnienie basów. Byłam pewna, że Hollis spędza także czas w miejscach innych niż kluby i dyskoteki, tyle że jakoś nigdy z nich do mnie nie dzwonił.

– Nic ciekawego – odparłam, zerkając na zegarek. Była dwudziesta trzydzieści mojego czasu, co oznaczało, że u niego jest już dobrze po północy. – Szykuję się właśnie do pracy.

– Pracy? – Hollis wypowiedział to słowo takim tonem, jakby pochodziło z obcego języka. No i w jego przypadku w sumie tak było. – Wydawało mi się, że miałaś spędzać lato na beztroskim wylegiwaniu się na plaży.

Byłam przekonana, że nie przypadkiem akurat tak dobrał słowa. Pewnie właśnie tak moje plany przedstawiła mu mama. Tak samo jak Hollis potrafił urabiać matkę, tak i ona potrafiła wpłynąć na niego. Łączyła ich bardzo silna więź, kiedy przebywali razem, niemal czuło się ją w powietrzu. Mama twierdziła, że to dzięki tym wszystkim nocom, które spędzili razem w czasie jego kolek. Ja jednak uważałam, że to po prostu wrodzona swoboda w kontaktach z kobietami – poczynając od tej, którą poznał jako pierwszą – wynikająca z ekstrawertycznego usposobienia Hollisa.

– No cóż – odpowiedziałam bratu. Muzyka w tle stała się nagle jeszcze głośniejsza. – Nie planowałam, że będę pracować. Tak jakoś wyszło.

– To do bani! – orzekł Hollis. – Człowiek na chwilę tylko zmniejszy czujność i już pakuje się w kłopoty. Musisz na siebie uważać, czaisz?

Czaiłam. I to aż za bardzo. Prawda była jednak taka, że sytuacja, w której się znalazłam, wcale mnie nie zaskoczyła. Co więcej, wpakowałam się w nią z szeroko otwartymi oczami. Mogłam obwiniać tylko i wyłącznie siebie.

– Nie mogę w to uwierzyć! – oświadczyła Heidi, kiedy zeszłam na dół po nocy spędzonej nad jej rachunkami. Jak zawsze zastałam ją w kuchni, z Thisbe w nosidełku. – Kiedy kładłam się spać, panował tu taki bajzel, no a rano… Rano wszystko było już naprawione. Jesteś cudotwórczynią! Skąd w ogóle wiedziałaś, jak to ogarnąć?

– W zeszłym roku przez jakiś czas pracowałam w księgowości – wyjaśniłam, wyjmując z lodówki kawę. Kiedy wstawałam, później niż reszta domowników, dzbanek był już zawsze pusty, więc parzyłam sobie świeżą. – Nie było to takie trudne.

– Dwie godziny ślęczałam wczoraj nad tą książeczką. – Wzięła ją ze stołu i zamachała nią. – I nie potrafiłam znaleźć problemu. Jak wpadłaś na pomysł, żeby zwrócić uwagę na podwójne potrącenie podatku?

Włączyłam ekspres, marząc o tym, aby najpierw napić się kawy, a dopiero potem musieć rozmawiać z kimkolwiek. Marzenie ściętej głowy.

– Rejestr wskazywał, że stało się tak w maju – odparłam. – Uznałam więc, że mogło dojść do powtórki z rozrywki. A potem, kiedy przyjrzałam się zeznaniom podatkowym…

– W nich także panował straszny bałagan, niczego nie mogłam tam znaleźć! A teraz wszystko jest poukładane. Musiałaś na to poświęcić kilka godzin!

Cztery, pomyślałam. Ale na głos zaprzeczyłam:

– Nie. Wcale nie. To żaden problem.

Heidi pokręciła głową z niedowierzaniem. Ekspres wyprodukował w końcu dość kawy na wypełnienie jednej czwartej kubka, więc szybko ją sobie do niego przelałam. Na razie musiało mi to wystarczyć.

– Wiesz – ciągnęła Heidi – od kilku miesięcy noszę się z zatrudnieniem kogoś do pomocy w kwestiach księgowych, ale szukałam osoby, której będę mogła w pełni zaufać. Nie chciałam powierzać tak odpowiedzialnych kwestii komuś z ulicy.

Boże święty, pomyślałam. Błagam, pozwól mi wypić kawę!

– Ale gdybyś była zainteresowana – kontynuowała Heidi – sowicie bym ci to wynagrodziła. Poważnie.

Czekając na kofeinowego kopa, odparłam:

– Nie planowałam pracować tego lata. I nie należę do rannych ptaszków, ale to chyba wiesz…

– Nic nie szkodzi! Dziewczyny każdego dnia odkładają utarg do sejfu, i to jedyne, co trzeba zrobić do konkretnej godziny. Resztę, jak księgi rachunkowe, listy płac i nadzór nad kasą, mogłabyś ogarniać później, nawet wieczorami. W sumie tak byłoby lepiej.

No świetnie. Znalazłam się w pułapce i wychodziło na to, że z każdym dobrym uczynkiem pogrążam się coraz bardziej. Skąd u mnie to nagłe zachowanie godne dobre Samarytanina? Najwidoczniej mój rozgrzany od plażowania mózg nie potrafił pojąć, że w przypadku Heidi jedna rzecz nigdy nie wystarczy, że zawsze pociągnie za sobą kolejną, a ta jeszcze następną.

– To naprawdę ciekawa propozycja – rzekłam do Heidi – ale…

Przerwałam na odgłos kroków. Chwilę później do kuchni wszedł tata, trzymając pusty talerz, na którym stała puszka po dietetycznej coli. Ze spojrzeń, jakie wymienili on i Heidi, wywnioskowałam, że ich wczorajszy spór nie został jeszcze zażegnany. Atmosfera uległa nie tyle ochłodzeniu, co arktycznemu zamarznięciu.

– Hej – rzucił do mnie tata, wstawiwszy talerz do zlewu – widzę, że w końcu wstałaś. O której chodzisz zwykle spać?

– Późno – odparłam. – Albo wcześnie, zależy jak na to spojrzeć.

Skinął głową, po czym opłukał talerz i postawił go na suszarce.

– Ach, ta młodość. Noce bez snu, zero zmartwień. Zazdroszczę ci.

Naprawdę nie ma czego, pomyślałam cierpko.

– Auden przeglądała w nocy moje rachunki – odezwała się Heidi. – Znalazła błąd, przez który wszystko mi się posypało.

– Naprawdę? – zapytał tata, patrząc na mnie.

– Próbuję ją namówić, aby dla mnie pracowała – dodała Heidi. – Kilka godzin dziennie przy papierkowej robocie.

– Heidi. – Tata opłukał dłonie. – Auden nie przyjechała tutaj do pracy. Pamiętasz?

Jedna mała uwaga, ale za to taka, która zadziałać jak torpeda. I tak się stało: Heidi aż się skrzywiła.

– Oczywiście, że nie – powiedziała szybko. – Pomyślałam tylko, że mogłaby… gdyby zechciała…

– Powinna cieszyć się czasem spędzanym z rodziną – przerwał jej tata. I uśmiechnął się do mnie. – Co ty na to, Auden? Może zjemy dziś razem kolację?

Niezły był, musiałam mu to przyznać. Dokładnie tego chciałam, czasu spędzonego sam na sam z nim, i tylko to się liczyło. Prawda? I co z tego, że chodziło mu teraz o odegranie się na Heidi za wczorajszy wieczór?

– Świetny pomysł – powiedziała Heidi. Kiedy na nią spojrzałam, uśmiechnęła się do mnie, ale jej uśmiech wydawał się ciut wymuszony. – I zapomnij o tym, co mówiłam. Twój tata ma rację, powinnaś cieszyć się wakacjami.

Nie spuszczając wzroku z Heidi, tata dopił colę. Minęło sporo czasu, odkąd musiałam wysłuchiwać kłótni rodziców, ale generalnie nic się nie zmieniło. To samo napięcie, takie same przytyki. Znajoma mina taty, kiedy wiedział, że wygrał.

– Właściwie – odezwałam się, nim zdążyłam się zastanowić, co właściwie robię – chętnie odłożyłabym sobie trochę kasy na studia. Ale nie chciałabym też spędzać całych dni na pracy?

Heidi była zaskoczona, ale podekscytowana. Zerknęła na tatę – którego wyraz twarzy można było eufemistycznie określić jako „lekko poirytowany” – po czym rzekła:

– Och, nie będzie! Zajmie ci to najwyżej jakieś piętnaście godzin w tygodniu. A może i mniej, skoro jesteś taka dobra w te klocki.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki