Anna Snoekstra

Córeczka

Tłumaczenie:

Dorota Stadnik

Dla mojej matki

Zawsze umiałam grać. Trafiając na obleśnego typa, stawałam się intrygującą uwodzicielką. Mając do czynienia ze szlachetnym obrońcą uciśnionych, byłam niewiniątkiem o sarnich oczach. Na tego ochroniarza nie zadziałało ani pierwsze, ani drugie z moich wcieleń.

Prawie mi się udało. Drzwi supermarketu już się rozsunęły, kiedy wielka łapa opadła na moje ramię. Tylko kilkanaście kroków dzieliło mnie od cichej uliczki wysadzanej drzewami o żółtopomarańczowych liściach.

Mężczyzna ścisnął mnie jak imadłem, a potem zaprowadził do biura na drugim końcu sklepu. To było maleńkie pomieszczenie bez okien ledwie mieszczące starą szafę na dokumenty, biurko i drukarkę. Wyjął z mojej torby bochenek chleba, ser i jabłko, i położył to wszystko na blacie między nami. Na widok tych rzeczy poczułam wstyd, ale ze wszystkich sił starałam się wytrzymać jego spojrzenie. Oświadczył, że mnie nie puści, jeśli nie podam nazwiska. Na szczęście nie miałam przy sobie portfela. Po co komu portfel, skoro nie ma pieniędzy?

Próbowałam na tym facecie wszystkich swych zwyczajowych sztuczek, ze łzami włącznie, ale na próżno. To nie był mój najlepszy popis aktorski. Nie mogłam oderwać wzroku od chleba. Czułam skurcze żołądka, nigdy przedtem nie byłam tak głodna.

Słyszę go teraz. Rozmawia z policjantami pod drzwiami zamkniętego na klucz biura. Spoglądam na tablicę ogłoszeń. Wisi tam grafik pracowniczy, rozpisana na punkty procedura postępowania z kartami kredytowymi z uśmiechniętą buźką dorysowaną na dole i kilka zdjęć z nocnej zmiany.

Nigdy nie chciałam pracować w supermarkecie. W ogóle nigdzie nie chciałam pracować, ale nieoczekiwanie czuję ukłucie zazdrości.

– Przepraszam, że zawracam wam głowę, ale ta zdzira nie chce podać nazwiska.

Ciekawe, czy facet wie, że go słyszę.

– Nic się nie stało. Zabierzemy ją stąd – mówi inny głos.

Drzwi się otwierają i spogląda na mnie para gliniarzy, mężczyzna i kobieta, oboje mniej więcej w moim wieku. Ona ma ciemne włosy starannie związane w koński ogon, a facet jest chudy i ma ziemistą cerę. Już wiem, że okaże się dupkiem. Siadają po drugiej stronie biurka.

– Jestem posterunkowy Thompson, a to posterunkowa Seirs. Zostałaś przyłapana na kradzieży na terenie tego sklepu – mówi funkcjonariusz, nie starając się nawet ukryć znudzenia w głosie.

– Nie kradłam – mówię, naśladując ton dobrze wychowanej kobiety, jakim mówiła moja macocha. – Szłam do kasy, kiedy on mnie złapał. Ten człowiek ma problem z kobietami.

Patrzą na mnie powątpiewająco, taksują brudne ubranie i tłuste włosy. Zastanawiam się, czy śmierdzę. Posiniaczona i opuchnięta twarz nie działa na moją korzyść. Pewnie dlatego zostałam złapana.

– Kiedy tu weszliśmy, obrzucił mnie wulgarnymi epitetami. Nazwał mnie – zniżam głos – zdzirą i dziwką. Obrzydliwość. Mój ojciec jest prawnikiem – dodałam wyniosłym głosem damy. – Spodziewam się, że będzie chciał pozwać sklep za niewłaściwe zachowanie jego pracownika, kiedy opowiem mu, co mnie tu dzisiaj spotkało.

Wymieniają się spojrzeniami, a ja widzę, że nie kupują mojej bajeczki. Powinnam była uderzyć w płacz.

– Skarbie, wszystko będzie dobrze. Podaj nam tylko swoje nazwisko i adres. Przed nocą wrócisz do domu – oznajmia funkcjonariuszka.

Jest w moim wieku, a zwraca się do mnie jak do dziecka.

– Możemy cię aresztować i zabrać na komisariat – dodaje posterunkowy. – Zostaniesz w celi, póki nie ustalimy twojej tożsamości. Będzie o wiele prościej, jeśli od razu podasz swoje nazwisko.

Próbują mnie przestraszyć i nawet im się to udaje, ale z zupełnie innego powodu, niż przypuszczają. Kiedy zdejmą moje odciski palców, ustalenie tożsamości nie zajmie im wiele czasu. Dowiedzą się, co zrobiłam.

– Byłam bardzo głodna. – Drżenie mojego głosu wcale nie jest udawane.

Decyzję podejmuję pod wpływem ich wzroku. Są w nim litość i odraza, zupełnie jakby odmawiali mi jakiejkolwiek wartości. Z pewnością jestem dla nich tylko kolejną bezdomną, ludzkim śmieciem, z którym trzeba się uporać. Odnajduję przechowane w pamięci wspomnienie. I już wiem, jak wybrnę z tych tarapatów.

Siła słów, które za chwilę padną z moich ust, jest ogromna. Przepływa przez moje ciało jak porcja wódki, rozluźnia ściśnięte gardło i wywołuje mrowienie w palcach. Bezradność znika, wiem, że dam radę. Spoglądam na posterunkową Seirs, potem na posterunkowego Thompsona, delektując się chwilą. Obserwuję ich uważnie w oczekiwaniu na moment, w którym zmieni się wyraz ich twarzy.

– Nazywam się Rebeca Winter. Jedenaście lat temu zostałam uprowadzona.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

2014 r.

Opatulona płaszczem i ze spuszczoną głową siedzę w pokoju przesłuchań. W pomieszczeniu jest bardzo zimno. Czekam już od godziny, ale wcale się nie boję. Wyobrażam sobie, jakie zamieszanie wywołałam wśród ludzi po drugiej stronie lustra. Pewnie wzywają członków jednostki zajmującej się poszukiwaniem zaginionych, oglądają zdjęcia Rebeki i porównują je ze mną. To ich powinno przekonać, bo podobieństwo jest uderzające.

Zobaczyłam to wiele miesięcy wcześniej. Byłam wtedy z Peterem, który dawał mi trochę ciepła. Zwykle na kacu robiłam się płaczliwa i spędzałam cały dzień w swoim pokoju, słuchając smętnej muzyki. Z nim było inaczej. Wstaliśmy w południe, usiedliśmy na kanapie, jedząc pizzę i paląc papierosy, aż poczuliśmy się lepiej. To było w czasach, kiedy uważałam, że pieniądze moich rodziców nie mają znaczenia, a ja potrzebuję tylko miłości.

Oglądaliśmy głupi program zatytułowany „Poszukiwani”. Prowadzący mówili o serii makabrycznych morderstw w domu starców w Melbourne. Zaczęłam rozglądać się za pilotem, bo informacja o masakrowanych staruszkach gwarantowała błyskawiczne pogorszenie nastroju. Już miałam zmienić kanał, kiedy prowadzący przeszli do kolejnej historii, a na ekranie pojawiło się zdjęcie. Ta dziewczyna miała mój nos, moje oczy, moje miedziane włosy. A nawet moje piegi.

– Siedemnastego stycznia dwa tysiące trzeciego roku Rebeca Winter skończyła wieczorną zmianę w McDonaldzie usytuowanym w Manuce na południowym przedmieściu Canberry – mówił udramatyzowanym głosem lektor – ale zniknęła gdzieś na trasie między przystankiem autobusowym a domem. Odtąd nikt więcej jej nie widział.

– Jasny gwint, to ty? – zapytał Peter.

Na ekranie pojawili się rodzice dziewczyny. Mówili, że ich córka zaginęła ponad dziesięć lat temu, ale nadal mają nadzieję na jej odnalezienie. Matka była bliska płaczu. Na kolejnej fotografii Rebeca Winter miała na sobie jasnozieloną sukienkę i obejmowała ramieniem jakąś nastolatkę o jasnych włosach. Przez chwilę usiłowałam sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek miałam taką sukienkę.

Portret rodzinny: rodzice wyglądający trzydzieści lat młodziej, dwaj szeroko uśmiechnięci bracia i Rebeca pośrodku. Idylla. Aż się prosiło o biały płotek wokół domu.

– Kurwa, czy to twoja dawno zaginiona bliźniaczka? – dalej pytał Peter.

– Niedoczekanie twoje!

Zaczęliśmy żartować z jego fantazji o figlach z bliźniaczkami i szybko zapomniał o całej historii. W jego mózgu nic nie zostawało zbyt długo.

Próbuję sobie przypomnieć każdy szczegół, jaki podano w tamtym programie. Rebeca Winter pochodziła z Canberry, była nastolatką, w chwili zaginięcia miała piętnaście, może szesnaście lat. Szczęśliwie się złożyło, że bok twarzy mam posiniaczony i spuchnięty, co maskuje dzielące nas różnice. Zanim opuchlizna i sińce znikną, będę już daleko stąd. Muszę tylko kupić sobie czas potrzebny na wydostanie się z komisariatu. Może pojadę na lotnisko. Przez chwilę zadaję sobie w myślach pytanie: co potem? Zadzwonić do taty? Nie rozmawiałam z nim od opuszczenia domu. Kilka razy próbowałam dzwonić z automatu telefonicznego, nawet wybrałam numer jego komórki, ale wtedy moją głowę wypełniał głuchy odgłos padającego ciała i trzęsącymi się rękami odwieszałam słuchawkę. Tata nie chciałby ze mną rozmawiać.

Przez uchylone drzwi zagląda do środka policjantka i posyła mi uśmiech.

– To nie potrwa długo. Przynieść ci coś do jedzenia? – mówi.

– Tak, proszę.

W jej głosie pobrzmiewa lekkie zakłopotanie. Spogląda na mnie, po czym szybko odwraca wzrok.

Połknęli haczyk.

Z baru obok komisariatu przynosi mi pojemnik z parującym makaronem. Jest tłusty i trochę posklejany, ale nigdy w życiu nic mi tak nie smakowało. W końcu do pokoju wchodzi oficer śledczy, kładzie na stole teczkę z aktami i odsuwa sobie krzesło. Z grubą szyją i małymi oczkami wygląda na ordynarnego i prymitywnego. Po sposobie, w jaki siada, wnioskuję, że najlepszą metodą na takiego kogoś będzie odwołanie się do jego ego. Facet usiłuje zagarnąć dla siebie jak najwięcej przestrzeni. Kładzie ramię na oparciu drugiego krzesła, szeroko rozstawia nogi.

– Przepraszam, że tak długo to trwało. – Posyła mi uśmiech.

– W porządku – odpowiadam cichym głosem, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami. Lekko odwracam głowę, by widział tę stronę mojej twarzy, którą pokrywają sińce.

– Niedługo zawieziemy cię do szpitala.

– Nie jestem ranna. Chcę jechać do domu.

– Takie mamy procedury. Dzwoniliśmy do twoich rodziców, ale nie odbierali telefonu.

Wyobrażam sobie telefon dzwoniący w pustym domu Rebeki Winter. Pewnie tak jest lepiej. Rodzice dziewczyny tylko by skomplikowali sprawę. Policyjny detektyw bierze moje milczenie za rozczarowanie.

– Nie martw się, na pewno wkrótce uda się nam z nimi skontaktować. Będą musieli przyjechać tutaj na identyfikację. Potem pojedziecie razem do domu.

Ostatnia rzecz, jakiej mi teraz trzeba, to zdemaskowanie w obecności policjantów. Moja pewność siebie słabnie. Muszę to jakoś odkręcić.

– Niczego bardziej nie pragnę, jak znaleźć się w domu – mówię ze spuszczoną głową.

– Wiem, ale to nie potrwa długo. – Zwraca się do mnie takim tonem, jakby klepał mnie po głowie. – Smakowało? – Patrzy na pusty pojemnik po makaronie.

– Bardzo. Wszyscy są dla mnie tacy mili – mówię, nie wychodząc z roli przestraszonej ofiary.

Funkcjonariusz otwiera szarą teczkę. To akta Rebeki Winter. Czas na przesłuchanie. Przebiegam wzrokiem pierwszą stronę.

– Jak masz na imię? – pyta.

– Rebeca – odpowiadam ze spuszczonymi oczami.

– Gdzie byłaś przez cały ten czas, Rebeco? – Pochyla się w moim kierunku.

– Nie wiem – szepczę. – Strasznie się bałam.

– Czy był tam ktoś jeszcze? Kogoś innego z tobą przetrzymywano?

– Nie, byłam sama. – Widzę, że przysuwa się jeszcze bliżej, jego twarz dzieli od mojej zaledwie kilkanaście centymetrów. – Uratowaliście mnie – dodaję, patrząc mu prosto w oczy. – Dziękuję.

Widzę, jak nabiera powietrza. Jesteśmy zaledwie trzy godziny jazdy od Canberry. Muszę tylko trochę go docisnąć. Teraz, kiedy poczuł się wielki, nie będzie w stanie mi odmówić. To moja jedyna szansa na wydostanie się stąd.

– Pozwoli mi pan jechać do domu? Proszę…

– Musimy najpierw cię przesłuchać, potem zawieźć do szpitala na badania. To ważne.

– Nie można zrobić tego w Canberze? – Pozwalam, by łzy spłynęły mi po policzkach. Mężczyźni nie znoszą patrzeć na płaczące kobiety. Z jakiegoś powodu czują się wtedy nieswojo.

– Zostaniesz przewieziona do Canberry już niedługo, ale najpierw musimy trzymać się procedur, rozumiesz?

– Ale pan tu jest szefem, prawda? Jeśli pan pozwoli mi iść, reszta będzie musiała pana posłuchać. Chcę zobaczyć moją mamę.

– Dobrze. – Zrywa się z krzesła. – Nie płacz, zobaczę, co się da zrobić.

Wraca z dobrą nowiną. Do Canberry przewiozą mnie policjanci, z którymi przyjechałam na komisariat, a tam zajmie się mną policjant z wydziału osób zaginionych, który pracował nad sprawą Rebeki Winter. Kiwam głową i uśmiecham się do niego. Spoglądam na niego jak na bohatera.

Nie dojadę do Canberry. Na lotnisku byłoby mi łatwiej się ulotnić, ale jestem pewna, że i w tej sytuacji sobie poradzę. Widzą we mnie ofiarę, więc ucieczka nie powinna być trudna.

Kiedy wychodzimy z pokoju przesłuchań, wszyscy odwracają się w moim kierunku. Jedna z kobiet przyciska do ucha słuchawkę.

– Jest tutaj. Zaraz zapytam. – Przyciska telefon do piersi i spogląda na policyjnego detektywa. – To pani Winter. W końcu ją złapaliśmy. Chce porozmawiać z Rebecą. Może?

– Oczywiście – odpowiada, uśmiechając się do mnie.

Kobieta podaje mi telefon. Rozglądam się. Wszyscy mają spuszczone głowy, ale wiem, że uważnie się przysłuchują. Biorę od niej telefon i przykładam do ucha.

– Halo?

– Becky, to ty?

Otwieram usta. Powinnam coś powiedzieć, ale nie wiem co.

A ona mówi dalej:

– Och, skarbie, Bogu dzięki. Nie mogę w to uwierzyć. Dobrze się czujesz? Zapewniali, że nic ci nie jest, ale trudno mi w to uwierzyć. Tak cię kocham. Wszystko z tobą dobrze?

– Tak.

– Zostań, gdzie jesteś. Tata i ja przyjedziemy po ciebie.

Jasna cholera!

– Właśnie mieliśmy ruszać – mówię prawie szeptem. Nie chcę, żeby zdradził mnie głos.

– Nie, proszę, nigdzie nie jedź. Zostań tam, gdzie jesteś bezpieczna.

– Szybciej dojadę z nimi. Już wszystko ustalone.

Słyszę, jak przełyka ślinę.

– Przyjedziemy naprawdę szybko – mówi przez ściśnięte gardło.

– Muszę kończyć. – Patrzę na strzygących uszami ludzi i dodaję: – Do widzenia, mamo.

Kiedy oddaję telefon, słyszę w słuchawce jej łkanie.

Ostatnie promienie słońca już zgasły. Niebo jest jasnoszare. Jedziemy już od godziny. Rozmowa się urwała. W powietrzu wisi niezadane pytanie, co się ze mną działo przez te lata, ale policjanci trzymają język na wodzy.

Na szczęście dla mnie, ponieważ sami pewnie mieli lepsze rozeznanie ode mnie, gdzie Rebeca Winter spędziła minioną dekadę.

Z radia dobiega leniwy głos Paula Kelly’ego, krople deszczu dudnią o dach auta i spływają po szybach. Czuję narastającą senność.

– Włączyć ogrzewanie? – pyta Thompson, taksując moją kurtkę.

– Nie, jest dobrze – odpowiadam.

Prawda jest taka, że nie mogę zdjąć kurtki bez względu na temperaturę w wozie. Tuż poniżej zgięcia łokciowego mam znamię, ciemnobrązową plamkę wielkości dwudziestocentówki. W dzieciństwie jej nienawidziłam, ale mama wciąż mi powtarzała, że to ślad po pocałunku anioła. To jedno z moich nielicznych wspomnień o niej. Dorastając, zaczęłam lubić to znamię. Może dlatego, że patrząc na nie, myślałam o niej. A może dlatego, że było po prostu częścią mnie. Nie było jednak częścią Bec. Wątpiłam, by ci idioci dokładnie przeczytali akta i zwrócili uwagę na słówko „brak” w rubryce „znaki szczególne”. Mimo to nie chciałam ryzykować.

Próbowałam zmusić się do ułożenia planu ucieczki, ale zamiast tego nie mogłam się opędzić od myśli o mamie Rebeki. O sposobie, w jaki mi powiedziała, że mnie kocha. Zabrzmiało to zupełnie inaczej niż w wykonaniu mojego taty, który robił to w obecności innych ludzi albo kiedy usiłował wymóc na mnie grzeczne zachowanie. U niej te słowa wypłynęły z samego wnętrza jej istoty, z trzewi. Kobieta, do której jedziemy, naprawdę mnie kocha. A raczej kocha tę, za którą mnie uważa. Ciekawe, co robi w tej chwili. Obdzwania przyjaciół, by podzielić się dobrymi wieściami? Pierze dla mnie pościel? Jedzie do sklepu po nadprogramowe zakupy i martwi się, że z ekscytacji nie zaśnie? Wyobrażam sobie, co się stanie, kiedy poinformują ją o mojej ucieczce w drodze. Tych dwoje policjantów czeka mnóstwo kłopotów. Nieważne, nimi zupełnie się nie przejmuję, ale co z nią? Co ze świeżo posłanym łóżkiem dla mnie? Co z zapasami w lodówce? Co z nagromadzoną miłością? Wszystko pójdzie na marne.

– Muszę do łazienki – oznajmiam na widok znaku, który informował, że gdzieś blisko jest toaleta.

– Dobrze, skarbie – mówi posterunkowa Seirs. – Na pewno nie chcesz poczekać na stację benzynową?

– Nie. – Mdli mnie od tych uprzejmości.

Auto zjeżdża na drogę gruntową i zatrzymuje się przed ceglaną toaletą. Obok mieści się stare stanowisko do grillowania, stoją dwa stoły piknikowe. Za nimi zaczynają się gęste zarośla. Jeśli zyskam przewagę na starcie, nie znajdą mnie w tym gąszczu.

Policjantka rozpina pas, ale uprzedzam jej zamiary:

– Nie jestem dzieckiem. Sama się wysikam, nie potrzebuję pomocy.

Wysiadam z auta i trzaskam drzwiami, nie dając jej szans na polemikę. Deszcz spływa mi po spoconej twarzy. Miło wyjść z dusznego auta. Przed pójściem do toalety spoglądam przez ramię i widzę, jak reflektory świecą w strugach deszczu, a wycieraczki pracowicie usuwają wodę z przedniej szyby. Widzę też, że policjanci rozmawiają i wiercą się na siedzeniach.

Toalety są koszmarne. Na betonowej podłodze stoi woda, zgniecione chusteczki pływają w niej jak miniaturowe góry lodowe. W powietrzu wisi odór piwa i wymiocin, obok toalety stoi pusta butelka po piwie, deszcz bębni o blaszany dach. Wyobrażam sobie, jaka czeka mnie noc w tej ulewie. Będę musiała iść, póki nie dotrę do miasta, a potem co? Znowu zgłodnieję, a pieniędzy nadal nie mam. Ostatni tydzień był najgorszym tygodniem w moim życiu. Musiałam podrywać facetów w barach, żeby mieć gdzie spać. A pewnej nocy, z braku innych możliwości, musiałam schować się w publicznej toalecie w parku i przy najdrobniejszym szmerze podskakiwałam jak oparzona, bo wyobrażałam sobie najgorsze. Miałam wrażenie, że ta noc zapadła na wieczność i nigdy już nie ujrzę światła dnia. Ta toaleta przypominała mi tamtą.

Moja determinacja słabnie. Przez chwilę wyobrażam sobie inaczej spędzoną noc: ciepłe łóżko, pełny żołądek i pocałunek w czoło. To mi wystarczy.

Butelka z łatwością pęka, uderzona o kant sedesu. Podnoszę duży kawałek szkła. Kucam w kabinie i przytrzymuję rękę kolanami. Dociera do mnie, że zaczęłam jęczeć, ale nie pora na słabość. Jeszcze chwila i policjantka przyjdzie sprawdzić, co się ze mną dzieje. Przyciskam ostrą końcówkę odłamka do brązowej plamy. Przeszywający ból odbiera mi oddech. Z rany leci więcej krwi, niż się spodziewałam, ale nie przerywam. Skóra odchodzi od ramienia jak od obieranego ziemniaka.

Podszewka ślizga się po otwartej ranie, gdy wkładam kurtkę. Wyrzucam krwawe dowody do kosza na odpadki i zmywam krew z rąk. Przed oczami zaczynają mi latać ciemne plamy, żołądek wyczynia dzikie harce. Łapię się krawędzi umywalki i oddycham głęboko. Dam radę.

Słyszę trzask drzwi auta, potem kroki.

– Wszystko w porządku? – woła posterunkowa Seirs.

– Zemdliło mnie, mam chorobę lokomocyjną – odpowiadam, sprawdzając, czy w umywalce nie ma śladów krwi.

– Skarbie, jesteśmy prawie u celu. Powiedz, kiedy zrobi ci się niedobrze, to się zatrzymamy.

Deszcz pada jeszcze mocniej, niebo spowija głęboka czerń, lodowate powietrze pomaga walczyć z nudnościami. Gramolę się na tylne siedzenie wozu i zamykam drzwi zdrową ręką. Wracamy na autostradę. Unoszę pulsujące bólem ramię i opieram o zagłówek. Boję się, żeby krew nie zaczęła ściekać do nadgarstka. Głowę wspieram na szybie. Mdłości ustąpiły, pozostało wrażenie unoszenia się na wodzie. Pod wpływem monotonnego dźwięku deszczu, łagodnych tonów radia i panującego w wozie ciepła zamykam powieki i zapadam w półsen.

Nie wiem, jak długo jechaliśmy, zanim dobiegła mnie rozmowa policjantów.

– Chyba zasnęła – mówi posterunkowy.

Słyszę skrzypienie skórzanego siedzenia. Posterunkowa odwraca się, żeby na mnie spojrzeć, ale się nie ruszam.

– Na to wygląda – stwierdza. – Musi być zmęczona.

– Jak myślisz, co się z nią działo przez te lata?

– Według mnie prysnęła z jakimś facetem, może za niego wyszła. W którymś momencie miał jej dość i ją wyrzucił. Sądzę, że był bogaty. Patrzyła na nas wszystkich z góry.

– Powiedziała, że została uprowadzona.

– Wiem, ale nie zachowuje się jak ofiara porwania – stwierdza posterunkowa Seirs.

– Właśnie.

– Zważywszy na okoliczności, jest w całkiem niezłym stanie. Jeśli została porwana, to facetowi na pewno na niej zależało w jakiś chory sposób. A co ty o tym sądzisz?

– Szczerze mówiąc, mam to gdzieś – mówi posterunkowy Thompson. – Ale myślę, że czeka nas odznaczenie albo pochwała.

– No nie wiem. Może jednak powinniśmy zawieźć ją do szpitala? Nie wiem, czy dupek naprawdę tak po prostu ją wypuścił na jej jedno pstryknięcie palców.

– Właściwie jaka jest procedura? Wiem, co trzeba robić w przypadku zaginięcia dzieci, ale co się robi, kiedy wracają?

– Nie mam zielonego pojęcia. Musiałam mieć kaca, kiedy o tym mówili.

Śmieją się oboje, po czym milkną.

– Wiesz, przez cały dzień dręczyło mnie pytanie – przerywa ciszę policjantka – kogo ona mi przypomina. No i w tej chwili mnie olśniło. Tę dziewczynę w szkole średniej, która opowiadała wszystkim naokoło, że ma guza mózgu i na cały tydzień idzie do szpitala na operację. Uczniowie zaczęli zbierać dla niej pieniądze, wielu z nas myślało, że ona umrze. Wróciła w poniedziałek i przez kilka godzin była najpopularniejszą dziewczyną w szkole, aż wreszcie ktoś zauważył, że nie ma ogolonych włosów, nawet trochę. Cała historia od początku do końca była wyssana z palca.

– Tamta dziewczyna patrzyła na ciebie jak nasza księżniczka z tylnego siedzenia, kiedy po nią przyjechaliśmy – odparł Thompson. – Mierzy cię tym zimnym spojrzeniem, jednocześnie kombinując, jak zrobić cię w ciula na milion sposobów.

Po chwili przestaję ich słuchać. Przypominam sobie, że po przyjeździe do Canberry będę rozmawiać z oficerem śledczym, ale jestem zbyt rozbita, żeby wymyślić wiarygodne odpowiedzi na pytania, które na pewno padną. Samochód zjeżdża z głównej drogi.

Budzę się pod wpływem szarpnięcia hamulców. W wozie zapala się światło, gdy policjantka otwiera drzwi po swojej stronie.

– Obudź się, młoda damo – mówi.

Próbuję się podnieść, ale mięśnie mam jak z galarety.

Słyszę nieznany mi głos.

– Funkcjonariusze Seirs i Thompson, jak mniemam. Jestem starszy inspektor Andopolis. Dzięki, że pofatygowaliście się z nią aż tutaj.

– Nie ma sprawy, inspektorze.

– Zacznijmy od razu. Jej matka jest wniebowzięta, ale najpierw ja mam do niej mnóstwo pytań.

Słyszę, jak otwiera tylne drzwi od mojej strony.

– Rebeco, nawet nie wiesz, jak się cieszę – mówi, po czym klęka obok mnie. – Dobrze się czujesz?

Próbuję na niego spojrzeć, ale jego twarz wiruje mi przed oczami.

– Dobrze – mamroczę.

– Dlaczego jest taka blada? – ostrym tonem pyta inspektor. – Co z nią?

– Nic jej nie jest, to tylko choroba lokomocyjna – mówi policjantka.

– Wezwijcie karetkę! – wybucha Andopolis i odpina mi pas. – Rebeco, słyszysz mnie? Co się stało?

– Zraniłam się w rękę podczas ucieczki – słyszę swój głos. – Trochę boli, ale poza tym nic się nie dzieje.

Andopolis odchyla połę mojej kurtki. Zaschnięta krew sięga do samego obojczyka. Widzę to jak przez mgłę.

– Kretyni! Pieprzeni kretyni! – woła Andopolis.

Mam wrażenie, że jego głos coraz bardziej się oddala. Nie widzę reakcji policjantów, nie widzę ich blednących twarzy. Owszem, nie widzę, ale mogę sobie wyobrazić.

Uśmiecham się jeszcze na tę myśl, a potem osuwam się w ciemność.

ROZDZIAŁ DRUGI

Bec, 10 stycznia 2003 r.

Bec już dawno temu postanowiła żyć w taki sposób, jakby była stale obserwowana, a to na wypadek, gdyby za rogiem czaiła się ekipa filmowa albo jej lustro okazało się lustrem weneckim. To oznaczało koniec z ziewaniem bez zasłaniania ust czy dłubaniem w nosie w łazience. Chciała zawsze wyglądać tak, jak powinna wyglądać szczęśliwa i ładna szesnastolatka.

Ale tym razem było inaczej. Od kilku dni miała nieprzyjemne wrażenie, że jest pod baczną obserwacją, jednak gdy błyskawicznie odwracała głowę, nikogo nie widziała. Może po prostu miała zwidy.

Byłoby przerażające, gdyby wszystkie lęki atakujące człowieka stały się rzeczywistością, a inni uznaliby go za szaleńca. Max, sąsiad Bec, krzyczał po nocach, ale mama powiedziała, że pewnie kłóci się z kimś przez telefon. Kiedyś swoim krzykiem obudził Bec o czwartej nad ranem. Oczywiście dyskretnie wyjrzała przez szparę w zasłonach i co zobaczyła? Że Max wrzeszczy sam do siebie. Kilka tygodni później wybił kamieniem okno w ich kuchni, więc tata wezwał policję, która zabrała Maxa. Po powrocie już nie krzyczał, tylko siedział nieruchomo na ganku i stawał się coraz grubszy.

Lepiej bać się cały czas czy nie czuć absolutnie nic? Bec jeszcze nie znalazła odpowiedzi na to pytanie.

Palące słońce wyglądało spomiędzy cieniutkiej warstewki chmur. Jeszcze trochę, a przypiekłaby sobie plecy. Za bardzo lubiła jednak ten obraz samej siebie. Leży na plecach w basenie Lizzie, w zielonym bikini, szeroko rozpościera pokryte piegami ramiona, oddycha spokojnie i głęboko, a jej pępek raz po raz napełnia się wodą. Zastanawiała się, czy akurat teraz ktoś ją obserwuje. Okna sypialni ojca i brata Lizzie wychodziły na basen. W ostatnim roku kilkakrotnie przyłapała ich na taksowaniu jej wzrokiem. Powinna uznać to za obrzydliwość, a jednak wcale tak tego nie odczuwała.

Usłyszała dudnienie stóp o beton, na chwilę wszystko zamilkło, a potem powierzchnia wody eksplodowała fontanną, gdy Lizzie wskoczyła w kucki do basenu. Po chwili szaleńczo rozchichotana wynurzyła się na powierzchnię z włosami przyklejonymi do twarzy.

– Prawie cię miałam!

– Wariatka! – ze śmiechem zawołała Bec, próbując ją podtopić. Lizzie złapała ją w pasie i zaczęły się siłować, wijąc się jak splecione w uścisku węgorze do wtóru pisków i chichotów. Bec w końcu wepchnęła przeciwniczkę pod wodę.

Lizzie wynurzyła się, prychając i odgarniając włosy z twarzy, i zaproponowała:

– Rozejm? – Wyciągnęła do Bec mały palec, nie przestając kaszleć.

Na chwilę złączyły dłonie, po czym Bec odpłynęła jak najszybciej na wypadek, gdyby przyjaciółka zmieniła zdanie. Oparła się o wyłożony kaflami brzeg basenu i starała się uspokoić oddech. Żałowała, że to nie jej dom, a Lizzie nie jest jej siostrą, chociaż tak bardzo się różniły. Bec była szczupła i płaska, podczas gdy Lizzie miała ciało miękkie i krągłe w odpowiednich miejscach. Kiedy Lizzie malowała usta czerwoną szminką, Bec myślała, że jej najlepsza przyjaciółka wygląda jak Marylin Monroe, ale nigdy nie powiedziała tego na głos.

– Znowu kręci mi się w głowie. – Krople wody spływały z rzęs Lizzie, gdy bacznie przyglądała się Bec.

– To twoja wina. – Bec oparła głowę o ramię. Kac powoli odpuszczał, zawroty głowy minęły, żołądek powoli się uspokajał. – Wczorajszy wieczór był świetny. – Tym słowom towarzyszył znaczący uśmieszek. Przyjaciółka nawet nie wiedziała o najlepszych momentach.

– Miałyśmy szczęście. – Lizzie z westchnieniem odepchnęła się od krawędzi basenu. – Lepiej już idź, bo Ellen da ci popalić.

– Cholera! Która godzina? – Bec wygramoliła się z basenu. Rozgrzany beton palił jej stopy, gdy w podskokach zmierzała do salonu. Porwała telefon z kontuaru w kuchni. Było wpół do trzeciej. Miała szansę zdążyć do pracy tylko wtedy, jeśli mocno się pośpieszy. Na wyświetlaczu zobaczyła ikonkę wiadomości. Od niego.

Właśnie się obudziłem. Noce z tobą są niesamowite.

Cieszyła się, że Lizzie nie widzi jej głupawego uśmiechu, z jakim biegnie na górę po strój do pracy. Raz po raz powtarzała sobie w duchu słowa esemesa. Teraz zyskała pewność, że on naprawdę ją lubi. Na podeście schodów wpadła na Jacka, brata Lizzie. Zza otwartych drzwi jego sypialni dobiegały ciężkie metalowe rytmy. Instynktownie wyciągnął przed siebie rękę, a ona poczuła jej ciepło w dolnej części pleców. Przez ułamek sekundy byli tak blisko siebie, jakby się obejmowali. Czuła na skórze jego oddech, jego zapach.

– Przepraszam! – Jack cofnął dłoń jak oparzony.

Onieśmielony wbił wzrok w podłogę i poczerwieniał. Nagle dotarło do niej, że jest prawie naga. Zapiszczała i pobiegła do pokoju Lizzie. Rzuciła mokre bikini na dywan i włożyła roboczy uniform. Cuchnął olejem do smażenia i przykleił się do wilgotnej skóry. Żałowała, że nie ma czasu na prysznic i umycie włosów, ale zawsze robiła wszystko na ostatnią chwilę. Chwyciła kosmetyczkę, nałożyła korektor i grubą warstwę podkładu, potem puder i tusz do rzęs. Lubiła podkreślać oczy grubą konturówką, ale w pośpiechu łatwo się upaćkać. Raz w życiu przyszła do szkoły podobna do pandy i nie chciała więcej tego doświadczyć. W pędzie włożyła balerinki, złapała torbę i zbiegła na dół, przeskakując po dwa schody.

– Na razie, małpo! – zawołała do Lizzie, która w odpowiedzi pokazała jej środkowy palec.

Brama zamknęła się za nią z trzaskiem i Bec pognała ulicą, sprawdzając czas. Za siedemnaście trzecia, więc powinna zdążyć. Zwolniła kroku, bo było za gorąco na bieganie. Ciężkie powietrze przyciskało ją do ziemi. To była irytująca strona lata, dzień w dzień ponad czterdzieści stopni. Przejechała palcami po włosach. Były prawie suche. Miała nadzieję, że nie skręcą się w niesforne loki.

On niedziele miał wolne, Bec chciała jednak, żeby tam był. Porównaliby swoje kace, omówili wydarzenia minionego wieczoru i uśmiali zdrowo. Kciuki biegały po klawiaturze. Napisała:

W drodze do roboty. Szkoda, że cię tam nie będzie :)

Czytała tę wiadomość raz po raz i nie była pewna, czy chce ją wysłać. Nie chciała być aż tak bezpośrednia, chociaż czytała kiedyś w jakimś kobiecym czasopiśmie, że bezpośredniość jest wskazana. Zdecydowała, że uśmiechnięta buźka musi zniknąć, bo była zbyt dziecinna. Zatrzymała palec nad klawiszem „wyślij”. Serce waliło jej w piersi. Zamknęła oczy i opuściła palec, a na jej twarzy pojawił się figlarny uśmieszek. Ciekawe, czy Lizzie domyślała się czegokolwiek. Bec lubiła ten dreszczyk ekscytacji, który dawała świadomość tajemnicy. To było jak igranie z ogniem.

Przez moment przebiegła jej przez głowę myśl o innej tajemnicy. Wspomnienie o niej paliło jak dotknięcie rozgrzanym do czerwoności metalem. Było wyraziste i bolesne. Próbowała odsunąć je od siebie. Nie powinna w ogóle o tym myśleć.

Liście zaszeleściły pod jej nogami, gdy skręciła w główną ulicę. W powietrzu unosił się intensywny zapach rozgrzanego słońcem eukaliptusa, oczy łzawiły. Liście były wyschnięte i czarne na krawędziach, zupełnie jakby piekące promienie spaliły je na wiór. Zebrało jej się na wymioty. Nie chciała ponownego kontaktu z wczorajszym piwem. Przystanęła, złapała się gałęzi i zacisnęła mocno powieki.

Wczorajszy wieczór był udany. Dla tych przeżyć warto było dzisiaj trochę pocierpieć. Najlepsze wieczory poza domem trafiały się nieoczekiwanie. Wczoraj zamykała bar. Zmywała podłogi i czyściła frytkownicę, zatykając nos dwoma palcami. Matty zajmował się grillem. Jego grube palce były czarne od tłuszczu. Bec nie miała pojęcia, dlaczego Matty nigdy nie używa rękawic. Kiedyś bała się tego potężnego faceta z tatuażami na rękach, ale przy bliższym poznaniu okazał się najmilszym mężczyzną, jakiego znała. Bardziej przypominał misia niż członka gangu motocyklowego.

– Po zamknięciu spotykam się z Ellen i Lukiem w pubie. Dołączysz do nas?

– Myślisz, że mogłabym przyprowadzić Lizzie? – zapytała.

Zgodził się, ale nawet gdyby odmówił, i tak by poszła.

W piątkę grali w bilard, a Matty i Luke na zmianę stawiali jej piwo. Nienawidziła piwa, ale nie chciała prosić o cydr, lubiła czuć się jak chłopcy. W pubie było ciemno i pachniało piżmem. Kiedy otworzyła drzwi toalety, zobaczyła w lustrze swoje rozszerzone źrenice, zanim jeszcze zareagowały na jasne światło jarzeniówek. Poprawiła makijaż. Żałowała, że nie ma ubrania na zmianę, nie mogła jednak pozwolić, żeby ten fakt zepsuł jej wieczór.

Próbowała nie gapić się na Luke’a, chociaż bardzo chciała, żeby do niej podszedł. W końcu zrezygnowała z bilardu i usiadła. On zrobił to samo.

– Jak leci, koleżanko? – zapytał.

Uwielbiała, kiedy zwracał się do niej jak do równej sobie. Najbardziej na świecie nie znosiła być traktowana jak mała dziewczynka.

Kiedy usiadł przy niej, poczuła bijące od niego ciepło. Obserwując resztę towarzystwa podczas gry, wymieniali sprośne uwagi. Promieniała, gdy udało jej się rozśmieszyć Luke’a. On zdradził jej kilka sekretów. Ona chłonęła jego słowa. Chciała, żeby ją pocałował. Nie zrobił tego, ale raz wziął ją za rękę i ścisnął mocno, patrząc jej w oczy. Nie musiał nic mówić. Zgadywała, o czym myślał. Była za młoda. Jakiś czas temu wspólnie pracowali na wieczornej zmianie i wtedy powiedział jej o zasadzie, której trzyma się jego przyjaciel. Można randkować z kimś młodszym o połowę plus siedem lat. Spotykanie się z kimś poniżej tej granicy wieku jest niewłaściwe.

– A ty kiedy skończysz siedemnaście lat? – zapytał żartobliwie.

Tamtego dnia do siedemnastych urodzin brakowało jej trzech miesięcy. Dzisiaj tylko miesiąca. Musiała cierpliwie poczekać.

Podkład rozpływał się w słońcu. Bec wydłużyła krok. W McDonaldzie była klimatyzacja, chociaż w punkcie obsługi kierowców niewiele to dawało. Ściskała kciuki, żeby wylądować dzisiaj przy głównej ladzie. I nagle znowu poczuła te ciarki na karku. Odwróciła się. Nikogo. Ulica była dziwnie pusta. Kto mógł, chował się w klimatyzowanych wnętrzach. Przyśpieszyła, ale niepokój pozostał.

Po pracy wracała do domu autobusem. Kiedy wysiadła, niebo było czarne, a powietrze nadal ciężkie i duszne. O tej późnej porze na jej przedmieściu zawsze panowała cisza. Ulica, przy której mieszkała Lizzie, oddychała. W otwartych oknach domów paliły się światła, słychać było muzykę i śmiech mieszkańców. Przez siatkowe drzwi przenikał apetyczny zapach kolacji na gorąco.

Na przedmieściu Bec wszyscy szczelnie zasłaniali kotary. Wokół nich widać było tylko niebieską poświatę telewizorów.

Bec chciała jak najszybciej dotrzeć do domu, otworzyć drzwi, poczuć chłód klimatyzacji, zobaczyć rozbawioną rodzinę zajętą oglądaniem jakiegoś głupiego sitcomu. Chciała poczuć się bezpieczna za zamkniętymi drzwiami.

Chciała, żeby tak było. Tyle że to nie była jej rodzina.

Nogi bolały ją coraz bardziej, gdy szła w górę swojej ulicy. To była długa i trudna zmiana. Ellen zrugała ją za spóźnienie, bo Bec dotarła do pracy dziesięć minut po czasie. W odbiciu swojej twarzy w stali nierdzewnej zobaczyła rozmazany makijaż i włosy skręcone w loki. W tamtej chwili nie mogła temu zaradzić. Siedząc w okienku przeznaczonym do obsługi kierowców, czuła, jak słońce pali jej przedramiona. Przed wyjściem od Lizzie nie zdążyła posmarować się filtrem przeciwsłonecznym.

Wyczerpanie zrobiło swoje. Bec dopadło uczucie, które zwykle jej towarzyszyło, gdy była tak zmęczona, że wszystko w jej mniemaniu szło źle. To strasznie dobijające, dlatego starała się nie myśleć o Luke’u. W obecnym stanie umysłu dzieliłaby włos na czworo i doszłaby do wniosku, że wcale się Luke’owi nie podoba, że jest idiotką i robi z siebie pośmiewisko.

Wolnym krokiem zbliżyła się do domu. Był pogrążony w ciemnościach. W żadnym oknie nie paliło się światło.

Tytuł oryginału: Only Daughter

Pierwsze wydanie: MIRA Books, 2016

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Jakub Sosnowski

Korekta: Małgorzata Narewska

© 2016 by Anna Elizabeth Snoekstra

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa, 2017

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: Mark Owen. Trevillion Images.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-276-2519-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna