RHUS38420

ISBN 978-83-7686-490-7

Wydanie polskie Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna, Warszawa 2016

Tytuł oryginału: Supergirl at Super Hero High

Redakcja: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: Ekart

Korekta: Kinga Szafruga

Copyright ©2016 DC Comics.

DC SUPER HERO GIRLS and all related characters and elements

© & TM DC Comics and Warner Bros. Entertainment Inc.

DC LOGO: TM & © DC. WB SHIELD: TM & © WBEI. (s16)

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Dedykacja

Prolog

Część pierwsza

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Część druga

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Część trzecia

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

EPILOG

O autorce

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Mamy i Taty.
Dziękuję, że zawsze zachęcaliście mnie do marzeń.

PROLOG

WONDER WOMAN! – krzyknęła stanowczym głosem dyrektor Waller.

Wonder Woman zmrużyła oczy. Nie potrafiła wyjaśnić, co się dzieje. Okrzyki radości nasilały się. Podobnie jak lekceważące komentarze Cheetah, która ostentacyjnie ziewała i przeciągała się z gracją baleriny. Niby przypadkiem, choć całkiem naumyślnie szturchnęła Katanę. Ta od razu odpowiedziała siłą. Na szczęście aula, jak i pozostałe budynki w Super Hero High zbudowane zostały tak, by wytrzymać ataki najeźdźców, burze ogniowe, komety oraz – co najważniejsze – kłótnie nastolatków.

– Bardzo proszę, by dołączyła do mnie Wonder Woman – powiedziała dyrektor, zapraszając nastolatkę na scenę.

Wyraźnie tłumiła uśmiech. Nie wypadało, by dyrektor była radosna. W końcu Amanda „the Wall” Waller znana była z rządzenia szkołą żelazną ręką. Siła i pewność siebie to jej przymioty. Nie było tu miejsca na zabawy i swawole. Zresztą nawet jej wygląd – sztywna fryzura i potężne ramiona, na których spoczywały surowe marynarki – był w stanie powstrzymać całą flotę intruzów z innej planety lub uspokoić salę wypełnioną głośnymi nastolatkami obdarzonymi niezwykłymi mocami.

Harley Quinn z kanału Quinntesencje Harley na ViewTube zaśmiała się i rozpoczęła nagranie. Bumblebee przemknęła koło niej i podleciała do Wonder Woman, by poprowadzić ją w stronę sceny.

– Szybciej, Wondy! – krzyknęła radośnie, a żółtawe skrzydła uniosły ją w powietrze. Wiesz, że dyrektor Waller nie lubi, jak każe jej się czekać!

Zazwyczaj bardzo towarzyska Wonder Woman stanęła na scenie zakłopotana i wsłuchiwała się w słowa dyrektor. Na jej długich, gęstych czarnych włosach pobłyskiwała złota tiara.

– Tytuł „bohaterki miesiąca” trafi do osoby, z której nasza szkoła może być naprawdę dumna. Nie uczęszcza tu dla własnych korzyści, lecz większego dobra i potrafi docenić innych. Tym cechuje się prawdziwy lider.

Wonder Woman nie mogła powstrzymać łez. Chodziła do Super Hero High zaledwie kilka miesięcy. Hipolita, jej matka i królowa wyspy Themyscira była przepełniona dumą. Nie mogła się doczekać, by podbiec do córki.

– Wonder Woman – kontynuowała dyrektor Waller. – Twoim pierwszym zadaniem będzie oprowadzenie po szkole nowej uczennicy Super Hero High. O! Zdaje się, że właśnie nadlatuje!

Tłum zaniemówił. Wonder Woman wyraźnie się uśmiechnęła. Zniesmaczona Cheetah uniosła brew. Harley Quinn nie przestawała filmować. A więc plotki, które krążyły po korytarzach Super Hero High, nie były wyssane z palca!

CZĘŚĆ
PIERWSZA

ROZDZIAŁ 1

Od czasu, kiedy ruszyła ku nieznanemu, przemierzając galaktyki, minęła wieczność. Tak przynajmniej myślała. Jej statek kosmiczny może i nie obrał najszybszego kursu, ale doprowadził ją w miejsce, w którym powinna się znaleźć. Nie pamiętała podróży. Jej myśli wędrowały do czasu, w którym była szczęśliwa. Kiedy nie musiała się niczym przejmować, kiedy wszystko było oczywiste i łatwe… Kilka systemów słonecznych od naszej planety, trochę po lewej stronie, młoda dziewczynka kończyła właśnie przygotowywać kartkę z okazji urodzin mamy. Wtedy nagle usłyszała syreny alarmowe. Ćwiczenia alarmowe odbywały się często. Kara dobrze znała ten sygnał. Nauczyła się go nawet ignorować. Tym razem było inaczej. Kara ujrzała panikę w oczach matki, która wbiegła nagle do jej pokoju.

– Kara! Pospiesz się! Chodź ze mną, teraz, natychmiast! – mówiła, tracąc oddech.

Kara momentalnie złapała matkę za rękę. Wybiegły. Z rąk dziewczynki wypadła kartka, na której można było przeczytać: „Dla najlepszej mamy w całej galaktyce”. Kara nie zdążyła dopisać „Kocham na zawsze, Kara”. Jej ojciec doglądał statku kosmicznego. Gdy zobaczył żonę z córką, przez sekundę na jego twarzy dało się zauważyć uczucie ulgi. Po chwili był znów bardzo poważny:

– Kara, wskakuj! – Zamiast dobrze jej znanego spokojnego głosu usłyszała obcy stanowczy ton. Przestraszyła się.

– Nie ma czasu! Kara! Wskakuj!

Syreny wyły jeszcze głośniej. Kara Zor-El z planety Krypton zrobiła, co jej polecono. Czuła, że jej serce przyspiesza. Statek zaczął się kołysać, ale nie wystartował. To były wibracje wywołane wstrząsami dochodzącymi z jądra planety. Ręce mamy trzęsły się, kiedy zakładała Karze naszyjnik z kryształem:

– Karo, kochamy cię bardziej, niż możesz sobie wyobrazić – powiedziała. Ojciec podszedł i czule je objął. – Mamo! Nic nie rozumiem! – dodała w panice Kara. Rodzice uścisnęli ją jeszcze mocniej.

– Co się dzieje? Czy ja coś zrobiłam?

– Nic nie zrobiłaś – powiedziała mama, delikatnie przesuwając jej jasną grzywkę znad oczu. Na twarzy miała wypisane zmartwienia. – Staraj się, jak tylko potrafisz Karo, a dasz sobie radę. Obiecuję. Masz serce prawdziwej bohaterki.

Rodzice Kary byli zawsze silnymi i mądrymi osobami, dlatego nic nie przygotowało jej na widok ich łez. Przypięli córkę do jedynego fotela w kapsule i odsunęli się od statku. Bez ostrzeżenia drzwi statku zatrzasnęły się. Kara została w środku. Sama. Wyciągnęła ręce w stronę szyby. Po drugiej stronie jej matka zrobiła to samo. Ojciec w ostatniej chwili odciągnął mamę. Statek wystartował.

Zanim Kara zrozumiała, co się stało, ogromna i bardzo potężna eksplozja rozjaśniła niebo. Statek zakołysał się pod wpływem uderzenia. Odłamki planety i jej budynków trafiały w kapsułę, która gwałtownie zaczęła obracać się wokół własnej osi. Dobrze, że Kara był przypięta pasami bezpieczeństwa, inaczej mogłaby nie przeżyć tej szamotaniny. Straciła przytomność. Nie wiedziała, że jej statek zboczył z kursu, i to z prędkością znacznie przewyższającą prędkość promieni świetlnych. Taki pęd spowodował, że czas spłatał jej kilka niespodzianek, o czym Kara niedługo miała się przekonać. Kiedy odzyskała przytomność, najbardziej zaskoczyła ją wielka cisza. Wolałaby już słyszeć huk uderzających w statek odłamków skalnych. Przynajmniej to pozwoliłoby uciec myślami od tego, co działo się przed jej oczami. Obserwując panel sterujący, zauważyła, że zbliża się do Ziemi, planety odległej o 21.7 lat świetlnych i zamieszkanej przez obcą rasę nazywaną ludźmi. Sterowany przez autopilota statek zaczął właśnie zwalniać. Zbliżali się do atmosfery ziemskiej. Patrząc przez okno, Kara widziała, jak niebieska kula z każdą sekundą staje się większa. Kiedy promienie słońca otoczyły horyzont, żółta poświata musnęła całą jej powierzchnię. Kara zobaczyła rozległe niebieskie obszary, białe wiry i ogromne połacie zieleni. Kilka chwil później przed jej oczami pojawiły się góry i oceany. Gdy skupiła wzrok, mogła dostrzec stada dzikich mustangów galopujących po polach, miasta z zakorkowanymi przez pojazdy drogami i domy, w których mieszkały szczęśliwe rodziny. Na te ostatnie spoglądała najdłużej. Wtedy właśnie usłyszała awaryjny sygnał ostrzegawczy. Statek zaczął się niekontrolowanie kołysać. Wchodziła w ziemską atmosferę. Kara miała nadzieję na najlepsze, przygotowała się jednak na najgorsze.

ROZDZIAŁ 2

Głęboko w sercu Ameryki, gdzie złote kłosy starały się dosięgnąć wielkiego błękitu nieba, nastoletnia Kara Zor-El czuła wielkie osamotnienie. Choć jej zadbany żółty dom wypełniała radość, ona tylko udawała wesołą. Obserwując świeżo malowane, fioletowe ściany swojej sypialni, wierzchem dłoni otarła łzy. Patrzyła na pluszaki, które miały jeszcze metki z cenami, i na poprzyklejane na ścianach plakaty popularnych zespołów. Usłyszała, że to teraz jej pokój. Mimo to bardzo tęskniła za swoim prawdziwym domem. Powrót był jednak niemożliwy.

Smallville w stanie Kansas w Stanach Zjednoczonych na Ziemi znajdowało się bardzo daleko od planety Krypton. Kara dokonała tego odkrycia tak samo niespodzianie, jak jakiś czas temu inny mieszkaniec Kryptona… Kiedy ich planeta przestała istnieć, on, będąc jeszcze niemowlęciem, został wysłany na Ziemię. Teraz był nastolatkiem i największym bohaterem swojej adoptowanej planety. Rodzina Kentów zaopiekowała się nim, wychowała go i kochała jak własnego syna. Teraz jego moce wyczuły i zlokalizowały wchodzący w atmosferę statek Kary. Chłopak uratował ją i przedstawił rodzinie, u której zamieszkała. Jednak jakim cudem był już nastolatkiem? Przecież opuścili planetę w tym samym czasie.

– Różne trajektorie w przestrzeni, tunele i takie tam – starał się wytłumaczyć zakłopotanej Karze.

Droga, którą obrał jej statek, zajęła o wiele więcej czasu niż podróż Supermana. Kara przybyła na Ziemię dwadzieścia lat po Kryptończyku!

– Mam ci tyle do opowiedzenia! Wszystko jednak w swoim czasie – powiedział Superman. Siedzieli na kanapie w salonie Kentów. Ciotka Martha i wujek Jonathan popatrzyli na siebie z niepokojem.

– Najpierw jednak musisz przyzwyczaić się do życia na Ziemi. Posiadasz moce, o których jeszcze nie wiesz. Zobaczysz, z każdym dniem będą silniejsze. Używaj ich z rozwagą, Karo. Możesz czuć się tu bezpiecznie. Jesteś w dobrych rękach. Obiecuję.

Zanim zdążyła coś powiedzieć, Superman zniknął. Całe jej życie wywróciło się do góry nogami. Jej planeta, wszystko, co kochała, i wszystko, co znała, zostało zniszczone. Jedyną pamiątką był kryształowy naszyjnik otrzymany od matki.

Ciocia Martha i wujek Jonathan byli bardzo mili, Kara wyczuwała jednak ich współczucie. Prawda była taka, że w tej chwili także sama sobie współczuła. Nikt nie miał jej tego za złe. Wyobraźcie sobie tylko – w jednej chwili rysujecie laurkę dla mamy, a w drugiej zostajecie wysłani w kosmos i przez małe okienko obserwujecie, jak wasza planeta przestaje istnieć.

Widząc zaangażowanie Kentów i bijącą od nich dobroć, Kara bardzo się starała, by widziano w niej radosną i optymistyczną dziewczynę. Bez pytania pomagała w domu i na farmie. Nastolatka, która na Kryptonie nawet nie potrafiła zasłać własnego łóżka, tu, na Ziemi, sama robiła pranie! Jednak nie czuła się tu jak w domu. Tu było zupełnie inaczej. Od kiedy wylądowała na Ziemi, coś się z nią stało. Superman ostrzegł ją, że posiada potężne moce. Siły, przez które obawiała się nawet kichnąć. Nie chciała mimowolnie czegoś zniszczyć. Sama przecież nie wiedziała nawet, jakie to moce posiada. Tymczasem one z każdym dniem stawały się coraz potężniejsze.

Kiedy pierwszy raz zebrała jajka od kur, bezwiednie rozgniotła je swoim uściskiem. Gdy trzeba było zagonić trzy zagubione krowy do stada, Kara przypadkiem podrzuciła jedną kilkadziesiąt metrów w górę. Na szczęście złapała mućkę, nim ta uderzyła o ziemię. Był też incydent z laserami. Kiedy pierwszy raz wypróbowała swoją rozżarzoną moc, lasery emitowane z jej oczu były tak potężne, że uderzając w pole kukurydzy, spowodowały wielką eksplozję popcornu. Prażona kukurydza dosłownie zasypała niewielkie Smallville; dla widzów kina plenerowego była to niespodziewana uczta. Mimo tych wszystkich wpadek była jedna moc, której Kara nie miała dosyć – latanie. Początkowo bardzo uważnie, chcąc pozostać blisko farmy Kentów, Kara obleciała tylko kilka stanów. Później mogła już latać wyżej i dalej, za każdym razem sprawdzała swoje umiejętności. Latając, czuła wielki spokój. Przypominała sobie mamę, tatę i ich dom. Teraz jej rodziną były inne osoby. Nie zapominała o tym. Ciocia Martha i wujek Jonathan swoim zachowaniem, troską i akceptacją sprawiali jednak, że Kara jeszcze bardziej tęskniła za rodzicami. Krótkie chwile, które Kara Zor-El spędziła na farmie Kentów, można by porównać do przebywania w kokonie. Mimo rosnących mocy, była bezpieczna i nieustannie pozostawała pod opieką innych. Nocą, przed snem, często rozmyślała o tym, jak diametralnie zmieniło się jej życie. Nie wiedziała jednak, że wkrótce zmieni się ponownie…

ROZDZIAŁ 3

Mijały tygodnie. Kara przyzwyczaiła się do rutyny. Wczesna pobudka i pomoc na farmie. Cudowne domowe posiłki. Długi sen po całym dniu ciężkiej pracy przy przenoszeniu stogów siana, dźwiganiu maszyn rolniczych i budowaniu kilometrów ogrodzeń.

– Jest tak, jakby Clark był tu z nami – mówiła ciocia Martha, używając jego ziemskiego imienia.

– Dobry z niego młodzieniec – dodawał wujek Jonathan, polerując jedną z jego nagród. – Nieźle radzi sobie na studiach, choć jest cały czas zajęty!

– Á propos szkoły – szybko rzuciła ciocia Martha. – Kara, nadszedł czas, byś zaczęła myśleć o wyborze o liceum. Kochamy każdą minutę, którą spędzasz z nami, ale…

Wujek Jonathan kiwnął głową na znak, że zgadza się z ciocią.

– Myśleliśmy o posłaniu cię do Super Hero High. Powinnaś spędzać czas z rówieśnikami. Kochamy cię całym sercem, ale nasza pomoc w zakresie twoich zdolności jest bardzo ograniczona. Potrzebujesz ekspertów, którzy cię poprowadzą. My tymczasem jesteśmy tylko zwykłymi śmiertelnikami.

Kara spojrzała znad notatnika, w którym szkicowała portrety rodziców. Pomyślała, że Kentowie są kimś znacznie ważniejszym niż tylko zwykłymi śmiertelnikami. W końcu to ciocia Martha i wujek Jonathan. Przy nich czuła się szczęśliwa. Dlaczego zatem próbowali się jej pozbyć? Zdawała sobie sprawę, że czasem jej wysiłki szły na marne i chcąc pomóc, tylko pogarszała sprawę, jak choćby z tym nieszczęsnym silosem zbożowym. Nie chciała go przewrócić. To był wypadek. Poza tym wpadła do niego niechcący. Ktoś jednak nagrał to zdarzenie i opublikował film, jak potem ustawia silos na miejsce. W komentarzach pisano, że to kuzynka Supermana, i nawet zaczęto nazywać ją Supergirl.

– Nie rozumiem. Superman był u was przez długie lata – zaprotestowała.

– Kochana – powiedziała ciocia Martha – ale twój kuzyn trafił do nas jako niemowlę. Jego moce rosły tak, jak rósł i on, czyli powoli. Rozwijały się latami.

– Ty zaś, Karo – wtrącił wujek Jonathan – już teraz obdarzona jesteś bardzo potężnymi zdolnościami. Wręcz niewyobrażalnymi dla człowieka. Co więcej, one z dnia na dzień rosną w siłę.

I wtedy Kara zdała sobie sprawę, że obowiązek szkolny jej nie ominie. Zresztą jej rodzice bardzo tego chcieli. Co prawda rozważała wtedy Korugar Academy, zlokalizowaną dosłownie kilka sektorów od domu. To byłby dobry wybór. Chodziły tam najpotężniejsze nastolatki w galaktyce. Zresztą każde z nich było na swój sposób kimś obcym. Może tam nie czułaby się inna. Kentowie byli jednak przekonani, że alma mater Supermana będzie dla niej bardziej odpowiednia.

– Chociaż zerknij na ich stronę – zachęcał wujek.

– Myślę, że ci się spodoba – dodała, uśmiechając się, ciocia Martha.

Kara starała się odwzajemnić uśmiech. Wróciła do pokoju, gdzie pochyliła się nad komputerem, i zobaczyła film witający nowych kandydatów Super Hero High. Ku jej zdziwieniu, pomimo początkowej niechęci, wkrótce była naprawdę zainteresowana. Liceum wyglądało na bardzo przyjazne miejsce. Przeglądając kolejne fragmenty prezentacji, poczuła rosnący entuzjazm. Najbardziej spodobały jej się sceny, w których pojawiała się Wonder Woman. Z oczu wojowniczej księżniczki Amazonek biło poczucie pewności siebie i siły. W przeciwieństwie do Kary, Wonder Woman zdawała się mieć wszystko pod kontrolą. Kara przeczytała także artykuły o Wonder Woman w „Daily Planet” napisane przez Lois. Wirtualne archiwum gazety pełne było opisów heroicznych wyczynów nastolatki, która wielokrotnie uratowała Metropolis z opresji. Chcąc dowiedzieć się więcej, Kara kliknęła link prowadzący do Quinntesencji Harley, w skrócie HQTV. I tak poznała Harley Quinn, która przedstawiła się hasłem „Cała Harley, całą dobę! Specjalnie dla was przekazuję najnowsze wieści i plotki ze świata supernastolatków”. Obejrzała jeden filmik, potem następny, po chwili kolejny. Quinntesencje nie miały końca. Pokazywały uczniów Super Hero High w najróżniejszych sytuacjach. Jak wpadali na ściany i na siebie nawzajem. Jak przypadkowo przewracali opancerzone samochody. Widziała filmik, w którym coś poszło nie tak na laboratoriach z chemii, oraz ten, w którym wszyscy mieli fatalne fryzury. Oglądając, Kara śmiała się szczerze. Wreszcie przekonała się, że nie jest sama i że nie jest najbardziej niezdarną nastolatką na świecie. Są gorsi. Mimo wszystko pomyślała, że chciałaby być bardziej jak Wonder Woman. Może wtedy pasowałaby do reszty uczniów. Wonder Woman wyglądała dostojnie nawet w ujęciach rejestrujących jej wpadki i pomyłki. Kara poprawiła opaskę na włosach i zawiązała sznurówki czerwonych tenisówek za kostkę. Spojrzała w lustro. Poprawiła niebieską koszulkę z rodzinnym herbem. Chrząknęła, po czym wyciągnęła rękę i powiedziała: – Miło cię poznać, Wonder Woman. Nazywam się Kara Zor-El, po chwili jednak poprawiła się: nazywam się… Supergirl.

Może Super Hero High nie byłoby błędem. Przez resztę dnia Kara szukała jakichkolwiek wzmianek o tym niezwykłym miejscu. Super Hero High właśnie zwyciężyło setny Supertriathlon, a to dzięki zespołowi, na czele którego stała Wonder Woman. Liceum szczyciło się też edukowaniem najlepszych i najbystrzejszych superbohaterów. Wystarczy spojrzeć na jej kuzyna. Z drugiej strony Korugar Academy również miała znanych uczniów i jedną wielką zaletę: żadnych sprawdzianów czy klasówek. Za to w Super Hero High była Wonder Woman. Dodatkowo pani dyrektor Amanda Waller sama skontaktowała się z Karą i nagrała dla niej wideozaproszenie, w którym powiedziała, że „ma szczerą nadzieję, że Kara dołączy do naszej rodziny w Super Hero High”. Tymczasem Korugar Academy znana była z częstych wymian uczniów. Miała najwyższy procent obcych wśród licealistów w całym Układzie Słonecznym. To nie był łatwy wybór. Tę decyzję musiała podjąć sama. Szkoła, do której się zapisze, z pewnością będzie miała duży wpływ na jej dalsze życie.

– Kara! – zawołała ciocia Martha, stojąc na dole schodów. – Już czas. Jesteś gotowa?

– Jeszcze chwilka – odpowiedziała Kara.

Wykorzystując rentgen w oczach, poszukała walizki. Okazało się, że była ukryta pod stosem ubrań i koców. Z prędkością trąby powietrznej spakowała się, posprzątała pokój i kilka sekund później stała przy schodach.

– Idę! – krzyknęła, po czym momentalnie potknęła się i spadła na sam dół schodów.

Walizka otworzyła się w powietrzu i cała jej zawartość wypadła. Wszystko, łącznie z broszurą Korugar Academy. Kartka przemówiła metalicznym głosem: „Dziękujemy za zainteresowanie Korugar Academy! Zlokalizowana w 1417 sektorze szkoła to idealna destynacja dla tych, którym nieobca jest najlepsza edukacja! U nas sprawdziany są opcjonalne. Nie ma ocen! Zostaniesz najlepszą wersją siebie, bo nie akceptujemy żadnej innej wersji! Dołącz do nas”.

Kara starała się złapać walizkę i jej zawartość w powietrzu, w efekcie obijała się o ściany, łamiąc przy tym meble. Zniszczyła kolekcję ceramicznych sów cioci Marthy i zabytkowe kolejowe lampy wujka Jonathana.

– Imponujące! – rzuciła ciocia Martha, wychylając się spod stołu w jadalni.

Kara przeżyła tę falę zniszczenia, dom jednak wyglądał, jakby przeszedł przez niego huragan. Można zresztą powiedzieć, że tak się stało. Ten huragan nazywał się Supergirl.

– Dziękujemy, że pomogłaś nam pozbyć się tych staroci – dodała radośnie ciocia Martha. – Mam teraz przynajmniej powód, by zrobić remont.

Wujek Jonathan, który wrócił w tym momencie ze stodoły, rozejrzał się po pokoju.

– Dobra robota – rzucił.

Zakłopotana Supergirl opuściła głowę.

– Zobaczysz. Super Hero High pomoże ci oswoić moce – obiecała ciocia Martha. – Pokochasz to miejsce.

– Kończą ją najlepsi superbohaterowie na świecie – dodał wujek Jonathan.

W głowie Kary pojawiła się wątpliwość. Wiedziała, że szkoła ma wysokie standardy. Rygor, ciągłe testy i sprawdziany, presja sukcesu…, a ona była tylko dziewczyną z Kryptona, która nie potrafiła kontrolować swoich mocy. A jeśli nie chcę zostać superbohaterką? Czy ktokolwiek mnie o to zapytał? Jak mogę nią zostać? Kara zastanawiała się. Przecież nawet siebie nie potrafię wyciągnąć z tarapatów, a co dopiero innych? Raz jeszcze spojrzała na broszurę Korugar Academy. Leżała na podłodze, a wydobywający się z niej głos powtarzał już tylko: „dołącz do nas… dołącz do nas… dołącz”. Kara podniosła ją, podarła i wyrzuciła. Miała nadzieję, że Kentowie jej nie zobaczyli. Pożegnała się z wujostwem i wzbiła w powietrze. W ręce trzymała walizkę. By pozbyć się wątpliwości, kilkakrotnie okrążyła Ziemię. Spoglądała w dół i nagle dostrzegła piękno tej planety, która wyglądała jak kolorowa kołdra zszyta ze wspaniałych kultur i krajobrazów. Wykorzystując swój supersłuch, napawała się muzyką rozlegającą się na różnych kontynentach. Nagle ułyszała grającą na skrzypcach dziewczynę w jej wieku. To, że miała pasję, dodało Karze sił i odwagi. Instynktownie złapała w dłoń swój kryształowy naszyjnik, który zaczął nagle pobłyskiwać. Gdyby tylko jej rodzice mogli tego doświadczyć. Tata zawsze chciał podróżować. Marzyła jej się wspólna wyprawa.

Masz serce bohaterki – słyszała słowa mamy. – Staraj się, jak tylko potrafisz, Karo, a dasz sobie radę. Obiecuję.

Kara przyspieszyła. Słowa mamy dodały jej odwagi. Czuła większą pewność siebie. Była gotowa na nowy początek. Przebiła warstwę chmur, pomachała do pasażerów samolotów, które mijała, i poszybowała nad Metropolis. Właśnie tu czekało na nią nowe życie w Super Hero High.