Tytuł oryginału: Since You’ve Been Gone

Redakcja: Anna Suligowska-Pawełek

Korekta: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcia na okładce: zdjęcie nieba © Jassada Wattanaungoon I Dreamstime.com

Zdjęcie dziewczyny © Viktor Gladkov I Dreamstime.com

Copyright © 2014 by Morgan Matson. Published by arrangement with Folio Literary Management, LLC and GRAAL Literary Agency.

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-444-0

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej: Tomasz Szymański

konwersja.virtualo.pl

SPIS TREŚCI

Podziękowania

1. Lista

2. Zbieraj nocą jabłka

3. 55 S. Ave. Pytaj o Monę

4. Przytul jakiegoś Jamiego

5. Podziel się tajemnicą w ciemności

6. Pocałuj nieznajomego

7. Śpij pod gwiazdami

8. Penelope

9. Zniszcz coś

10. Wsiądź na rumaka, yo, kowbojko

11. Tańcz do świtu

12. Wykąp się nago

13. Sukienka bez pleców. I okazja, by się w niej pokazać

14. Ukradnij coś

15

16. Jedź w podróż

17. Znajdź swoją zgubę

18. Zaryzykuj

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Amalii

Duncan

Musisz mi uwierzyć. Jesteśmy przyjaciółmi.

Cecily

Nie wydaje mi się.

Prawdziwi przyjaciele mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji. Kiedy zgubisz się w lesie, wchodzą do niego, znajdują cię i zabierają do domu. Prawdziwi przyjaciele nigdy nie muszą cię przekonywać, że naprawdę nimi są.

Bug Juice © Andrea Hughes & Scott Hughes

Gotham Dramatists, All Rights Reserved

PODZIĘKOWANIA

Justinie! Mawiają, że tylko dobrzy ludzie umierają młodo, ale jedynie najlepsi są w stanie przeczytać ponad czterystustronicowy rękopis przez weekend, oddać go ze wspaniałymi poprawkami – i tak cztery razy. Być może masz rację, że jestem szalona, ale DZIĘKUJĘ za twoją cierpliwość, błyskotliwość, świetne uwagi i humor. I jeszcze za to, że dzięki tobie nigdy nie czułam się tak, jakby to była moja ostatnia szansa. Jestem ci niezmiernie wdzięczna.

Dziękuję mojej superagentce Emily Van Beek, która zawsze wspaniale się mną opiekuje.

Lucy Ruth Cummins jest geniuszem. Bardzo dziękuję za najpiękniejszą okładkę na świecie i za to, że włączyłaś mnie w proces jej tworzenia. Kucyki Butterscotch i Snickerdoodle już do ciebie jadą. Dziękuję też Meredith Jenks za niesamowite zdjęcia!

Jessi Kirby, gdzie byłabym ja (i ta książka), gdyby nie ty? Z całego serca dziękuję ci za twoją przyjaźń, twoją dobroć, zaangażowanie i za to, że podzieliłaś się swoim pięknym kawałkiem plaży z pisarkami w potrzebie. Nie dałabym sobie rady bez ciebie.

Mam szczęście należeć do cudownej wspólnoty pisarek, które samym swoim przykładem dają mi ogromne wsparcie i wiele mnie uczą. Całuski, cukiereczki i ciasteczka dla Lauren Strasnick, Rosy Lin, Leslie Margolis, Rachel Cohn, Jordan Roter, Anne Heltzel i Liz Werner. Dziękuję również Janet i Lee Batchlerom.

Dziękuję Alexandrze Cooper za wiele różnych rzeczy, zwłaszcza za naszą pierwszą, dwugodzinną rozmowę o tej książce, którą odbyłyśmy w Starbucksie w Teksasie.

Dziękuję wspaniałej ekipie z S&S – Danielle Young, Anne Zafian, Mary Marotcie, Paulowi Crichtonowi, Bernadette Cruz, Chrissy Noh, Katy Hershberger, Katrinie Groover i Venessie Carson. Nie mogłabym trafić w lepsze ręce.

Podziękowania i uściski dla mojej rodziny – Mamy, Jasona, Amandy i Katie.

Dziękuję też z całego serca Amalii Ellison – towarzyszce podróży, wspólniczce w zbrodni, najlepszej przyjaciółce.

1
LISTA

Lista dotarła do mnie dwa tygodnie po zniknięciu Sloane.

Nie odebrałam jej, bo po raz kolejny poszłam do domu przyjaciółki, wiedziona nadzieją, że wreszcie ją tam spotkam. Jadąc, z wyłączonym iPodem i rękami mocno ściskającymi kierownicę, zdecydowałam, że gdyby tam była, nawet nie prosiłabym jej o wyjaśnienie. Nie kazałabym jej tłumaczyć, dlaczego nagle przestała odbierać telefon, odpisywać na SMS-y i maile ani dlaczego zniknęła razem z rodzicami i ich samochodem. Wiedziałam, że mentalne negocjacje z tym, który rozdaje kosmiczne karty, były absurdalne, ale to nie powstrzymywało mnie przed podobnym myśleniem w drodze na Randolph Farms Lane. Mogłam obiecać cokolwiek, byle tylko Sloane tam była. Bo gdyby była, wszystko znowu nabrałoby sensu.

Nie byłoby przesadą stwierdzenie, że ostatnie dwa tygodnie były najgorszymi w moim życiu. W pierwszy weekend po zakończeniu roku szkolnego, wbrew swojej woli i mimo protestów, zostałam zaciągnięta przez rodziców na północ stanu. Kiedy wróciłam do Stanwich po odwiedzeniu zdecydowanie zbyt wielu sklepów z antykami i galerii sztuki, zadzwoniłam do niej natychmiast, z kluczykami do samochodu w dłoni. Czekałam z niecierpliwością, aż odbierze i powie mi, gdzie jest albo że siedzi w domu, tak, żebym mogła po nią pojechać. Sloane nie odebrała jednak telefonu wtedy ani godzinę później, ani wieczorem, ani kiedy zadzwoniłam do niej przed snem.

Następnego dnia pojechałam do niej do domu, gdzie zobaczyłam tylko zasłonięte okna i puste miejsce po samochodzie jej rodziców. Nie odpowiadała na wiadomości i wciąż nie odbierała telefonu. W słuchawce słyszałam od razu głos automatycznej sekretarki, ale nie martwiłam się. Jeszcze nie. Sloane czasami pozwalała, by w jej telefonie wyczerpała się bateria i nigdy nie wiedziała, gdzie podziała ładowarkę. A jej rodzice, Milly i Anderson, często nie pamiętali, by poinformować ją o swoich wyjazdowych planach. Zabierali ją do miejsc takich jak Palm Beach i Nantucket, z których wracała z prezentami i mnóstwem opowieści. Byłam pewna, że to właśnie się wydarzyło.

Po trzech dniach bez wieści zaczęłam się jednak niepokoić. Po pięciu wpadłam w panikę. Kiedy nie mogłam już usiedzieć w domu i wpatrywać się w ekran telefonu, w nadziei, że wreszcie zadzwoni, zaczęłam jeździć po mieście, odwiedzać nasze ulubione miejsca, wciąż wyobrażając sobie jej postać. Nigdzie jej jednak nie było: nie leżała w słońcu przy stole piknikowym w Sadzie, nie przeglądała stojaków z przecenami w „Do dwóch razy sztuka” ani nie dojadała kawałka pizzy z ananasem w Kapitanie Pizzy. Po prostu zniknęła.

Nie wiedziałam, co ze sobą począć. Zazwyczaj widywałyśmy się codziennie i bez przerwy rozmawiałyśmy lub wysyłałyśmy sobie SMS-y najróżniejszej treści, nawet tak bzdurne jak „Wydaje mi się, że w nowej spódnicy wyglądam jak amiszka, powiesz mi, jeśli tak jest?” (ja) albo „Zauważyłaś, że już od dość dawna nikt nie widział potwora z Loch Ness?” (ona). Przez te dwa lata, kiedy byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami, dzieliłam się z nią niemal wszystkimi swoimi myślami i doświadczeniami, a nagła cisza wydawała się ogłuszająca. Nie wiedziałam, co zrobić, pisałam więc kolejne wiadomości i próbowałam ją znaleźć. Wciąż sięgałam po telefon, żeby powiedzieć Sloane, że nie potrafię poradzić sobie z faktem, że ona nie odbiera swojego.

Jadąc przed siebie jej ulicą, wstrzymałam oddech, jak robiłam wtedy, kiedy byłam mała i otwierałam swój ostatni prezent, przepełniona nadzieją, że to ta jedna rzecz, której jeszcze nie mam, której pragnę najbardziej na świecie.

Podjazd był jednak pusty, a w domu wciąż panowała ciemność. Mimo to zaparkowałam pod jej domem i zgasiłam silnik. Oparłam się o siedzenie, próbując powstrzymać gulę, która podchodziła mi do gardła. Nie wiedziałam już, co mam zrobić, gdzie jeszcze szukać. Sloane nie mogła zniknąć. Nie wyjechałaby, nie uprzedzając mnie.

Gdzie się zatem podziała?

Kiedy poczułam, że łzy napływają mi do oczu, wysiadłam z samochodu i zmrużyłam powieki w porannym świetle. Fakt, że dom był pusty tak wcześnie, stanowił dowód, którego potrzebowałam, gdyż Milly i Anderson rzadko wstawali przed dziesiątą. Chociaż nie spodziewałam się, że cokolwiek z tego wyniknie, podeszłam do domu i wspięłam się po szerokich, kamiennych schodach pokrytych zielonymi, letnimi liśćmi. Ich warstwa była tak gruba, że musiałam nogą odsunąć je na bok, i wiedziałam, że to najlepszy dowód na to, że od dawna nikogo tam nie było. Podeszłam jednak do drzwi, uniosłam mosiężną kołatkę z rzeźbionym lwem i zapukałam mimo wszystko, jak już pięć razy w tym tygodniu. Czekałam, próbując zajrzeć przez szybkę z boku drzwi, wciąż żywiąc cień nadziei, że za chwilę usłyszę kroki biegnącej korytarzem Sloane, która po chwili otworzy drzwi i rzuci mi się w ramiona, od razu opowiadając mi wszystko z prędkością karabinu maszynowego. W domu było jednak cicho, a ja przez szybę dostrzegałam tylko wiszącą tuż za drzwiami plakietkę ustanawiającą status domu jako „jednego ze skarbów Stanwich”, która wyglądała zawsze, jakby duchy zostawiły na niej odciski palców.

Na wszelki wypadek odczekałam kolejnych kilka minut, potem odwróciłam się i usiadłam na górnym stopniu pośród liści, ze wszystkich sił starając się nie dostać ataku histerii.

Jakaś część mnie wciąż miała nadzieję, że obudzi się z tego bardzo realistycznego koszmaru i że za chwilę obudzę się, a Sloane będzie tam, gdzie powinna, po drugiej stronie słuchawki, już planując nasz wspólny dzień.

Dom Sloane znajdował się w miejscu, które nazywałam zawsze „pustkowiem”, gdzie domy stawały się coraz większe i coraz bardziej od siebie oddalone coraz większymi połaciami ziemi. Mieszkała dziesięć mil od mojego domu, więc kiedy byłam w dobrej formie, bez trudu pokonywałam ten dystans biegiem. Chociaż jednak nasze okolice znajdowały się niedaleko od siebie, nie mogłyby bardziej się od siebie różnić. Tutaj samochody przejeżdżały tylko od czasu do czasu, a cisza zdawała się podkreślać moją samotność, to, że nikogo nie było w domu, i że prawdopodobnie nikt do niego nie wróci. Pochyliłam się naprzód, pozwalając włosom zasłonić mi twarz. Skoro nikogo nie było w domu, oznaczało to przynajmniej, że mogłam tu chwilę zostać i nikt mnie nie wyprosi. Pewnie mogłabym nie ruszać się stąd przez cały dzień. Naprawdę nie wiedziałam, co innego miałabym ze sobą zrobić.

Usłyszałam cichy warkot silnika i gwałtownie podniosłam głowę, po raz kolejny czując, jak nadzieja wypełnia mi serce. Samochodem, który podjeżdżał powoli, nie było jednak nieco podniszczone bmw Andersonów, lecz żółty pick-up, którego tył wypełniony był kosiarkami i grabiami. Kiedy zaparkował przed schodami, zobaczyłam na jego boku tekst zapisany stylizowaną kursywą: Stanwich Landscaping – przeczytałam. „Sadzonki… ogrodnictwo… ochrona roślin… i wiecheć, wiecheć więcej!”. Sloane uwielbiała kiepskie slogany i nazwy sklepów. Nie to, żeby była wielką fanką gier słownych, ale zawsze twierdziła, że lubi wyobrażać sobie, jak właściciele je wymyślali, jak zadowoleni musieli być z siebie, kiedy wreszcie podejmowali decyzje. Od razu zapisałam w pamięci hasełko, żeby powiedzieć o nim Sloane i dopiero po chwili przypomniałam sobie, jakie to głupie.

Trzej faceci wysiedli z samochodu i podeszli do bagażnika, a dwóch zaczęło wyciągać sprzęt. Wyglądali na starszych ode mnie. Zamarłam na schodach, spoglądając na nich. Wiedziałam, że to dobra okazja, żeby spróbować uzyskać jakieś informacje, ale to wymagałoby zagadania do nich. Zawsze byłam nieśmiała, chociaż dwa ostatnie lata wyglądały nieco inaczej. Odkąd zaprzyjaźniłam się ze Sloane, czułam się tak, jakby otaczała mnie siatka bezpieczeństwa. Ona była zawsze gotowa grać główne skrzypce, kiedy chciałam, żeby to zrobiła, a kiedy nie, wiedziałam, że jest obok i pomoże mi, jeśli zdenerwuję się czy zirytuję. A kiedy zostawałam sama, niezręczne i nieudane interakcje nie wydawały się aż tak ważne, skoro wiedziałam, że będę je mogła wkomponować w opowieść, z której będziemy się później śmiać. Bez niej zaczynałam sobie uświadamiać, jak beznadziejnie idzie mi radzenie sobie samej.

− Hej. – Aż podskoczyłam, zauważając, że zwraca się do mnie jeden z ogrodników. Spoglądał na mnie, osłaniając oczy od słońca, podczas gdy jego dwaj koledzy podnosili kosiarkę. – Mieszkasz tutaj?

Pozostali dwaj odstawili kosiarkę na miejsce, a ja zorientowałam się, że jednego z nich znam: chodził ze mną na angielski rok wcześniej. To czyniło całą sytuację jeszcze bardziej niezręczną.

− Nie – odparłam, słysząc od razu, jak chrapliwie zabrzmiał mój głos. Przez ostatnie dwa tygodnie rodzicom i młodszemu bratu odpowiadałam monosylabami, a coś więcej mówiłam właściwie jedynie do automatycznej sekretarki Sloane. Przełknęłam ślinę i zaczęłam raz jeszcze. – Nie, nie mieszkam tu.

Chłopak uniósł brwi, a ja wiedziałam, że to sygnał, że powinnam sobie iść. W ich oczach byłam intruzem, potencjalną przeszkodą w pracy. Teraz wpatrywali się już we mnie wszyscy trzej, wyraźnie czekając, aż sobie pójdę. Gdybym jednak porzuciła dom Sloane – gdybym poddała się tym obcym chłopakom w żółtych koszulkach – jak miałabym zdobyć jakiekolwiek informacje? Czy moje odejście oznaczałoby, że po prostu przyjęłam do wiadomości, że zniknęła?

Chłopak, który się do mnie odezwał, skrzyżował ramiona na piersi. Wyglądał na zniecierpliwionego, naprawdę nie mogłam więc już dłużej siedzieć nieruchomo. Gdyby Sloane ze mną była, umiałaby ich zapytać o cokolwiek. Pewnie udałoby jej się już zdobyć numery telefonów przynajmniej dwóch z nich i prosiłaby teraz, żeby pozwolili jej wykosić swoje imię na trawniku. Gdyby jednak Sloane tu była, nie trzeba byłoby o nic pytać. Policzki mi płonęły, kiedy zrywałam się na nogi i szybko zbiegałam po kamiennych schodach. Moje klapki ślizgały się na liściach, ale na szczęście udało mi się nie przewrócić, bo to uczyniłoby sytuację jeszcze bardziej żenującą. Skinęłam głową do chłopaków, po czym wbiłam wzrok w ziemię.

Gdy odchodziłam, oni wzięli się do pracy, podzielili sprzętem i zaczęli kłócić o to, który czym się zajmie. Chwyciłam klamkę drzwi samochodu, ale jeszcze ich nie otworzyłam. Czy naprawdę po prostu odjadę? Nawet nie spróbowawszy?

− Przepraszam – powiedziałam, ale najwyraźniej niewystarczająco głośno, bo żaden z nich nawet na mnie nie spojrzał, dwóch nie przestawało kłócić się o to, na którego przypadała kolej nawożenia, a w tym czasie mój kolega z angielskiego wyginał sobie w dłoniach czapeczkę bejsbolową. – Przepraszam – powtórzyłam, tym razem zdecydowanie zbyt głośno, bo wszyscy chłopcy natychmiast spojrzeli na mnie. Czułam, że pocą mi się dłonie, ale wiedziałam, że nie mogę się teraz zatrzymać, że nie wybaczyłabym sobie tego. – Ja tylko… yyy… – odetchnęłam z drżeniem. – Moja przyjaciółka tu mieszka, a ja próbuję ją znaleźć. Czy wy… – zorientowałam się nagle, jakbym oglądała samą siebie w telewizji, jak kretyńsko musiało brzmieć w moich ustach zadawane ogrodnikom pytanie o losy mojej przyjaciółki. – Chodzi mi o to… czy to oni zatrudnili was do tej pracy? Jej rodzice? Milly i Anderson Williamsowie?

Chociaż starałam się tego uniknąć, bezwiednie chwytałam się tej możliwości z nadzieją, że uda mi się coś wreszcie zrozumieć. Jeśli to Williamsowie zatrudnili Stanwich Landscaping, może oznaczało to, że po prostu gdzieś wyjechali i chcieli, żeby w tym czasie ktoś uporządkował ich ogród. Że to tylko nieco dłuższa podróż w jakieś miejsce, gdzie nie ma zasięgu ani Internetu. I tyle.

Chłopcy popatrzyli po sobie. Nie wydawało się, by kiedykolwiek słyszeli któreś z tych nazwisk.

− Przykro mi – powiedział chłopak, który odezwał się do mnie jako pierwszy. – Po prostu dostaliśmy adres. Nic o niczym nie wiemy.

Pokiwałam głową, czując, że wyczerpałam ostatnią rezerwę nadziei. Pomyślałam sobie, że obecność ogrodników jest w zasadzie dość tajemnicza, bo nigdy wcześniej nie dostrzegłam, by Andersonowie wyrażali jakiekolwiek zainteresowanie swoim trawnikiem, chociaż towarzystwo historyczne ze Stanwich wielokrotnie naciskało na nich, by zatrudnili kogoś, kto zająłby się ich posiadłością.

Dwaj chłopcy zniknęli z drugiej strony domu, a ten, który kiedyś chodził ze mną na angielski, popatrzył na mnie, wkładając na głowę czapkę.

− Przyjaźnisz się ze Sloane Williams, prawda?

− Tak – odparłam od razu. Właśnie z tego powodu znana byłam w szkole, ale nigdy mi to nie przeszkadzało, a teraz tym bardziej cieszyłam się, że zostałam zidentyfikowana w ten sposób. Może coś wiedział? Słyszał jakąś plotkę? – To właśnie jej szukam. To jej dom, więc…

Chłopak pokiwał głową i przepraszająco wzruszył ramionami.

− Przykro mi, ale nic nie wiem – powiedział. – Mam nadzieję, że ją znajdziesz. – Nie spytał, jak mam na imię, a ja nie przedstawiłam się sama z siebie. Po co miałabym to robić?

− Dzięki – wymamrotałam chwilę zbyt późno, bo on zdążył już dołączyć do kolegów.

Spojrzałam raz jeszcze na dom, który nie przypominał mi już nawet dawnego domu Sloane i zdałam sobie sprawę, że jedyne, co mogę zrobić, to odjechać.

Nie pojechałam prosto do domu, lecz zatrzymałam się w Stanwich Coffee, znów przez chwilę licząc na to, że w rogu siedzieć będzie dziewczyna z niedbałym, spiętym ołówkiem kokiem na głowie, czytająca brytyjską książkę, taką, w której zamiast cudzysłowów wstawia się myślniki. Sloane jednak nie było. A w drodze do samochodu zdałam sobie sprawę, że gdyby faktycznie była w mieście, niemożliwym byłoby, żeby do mnie nie oddzwoniła. Minęły dwa tygodnie. Musiało się stać coś złego

O dziwo, ta myśl utrzymała mnie na powierzchni, kiedy wracałam do domu. Wychodząc co rano, pozwalałam, żeby moi rodzice zakładali, że spotkam się ze Sloane, a kiedy pytali, co mam w planach, mówiłam coś niejasnego o szukaniu pracy. Teraz już wiedziałam, że to dobry moment, żeby powiedzieć im, że się martwię, że muszę odkryć, co się stało. Zresztą może oni coś wiedzą, chociaż nie przyjaźnią się z jej rodzicami. Po raz pierwszy spotkali się, kiedy Milly i Anderson przyszli do nas do domu, żeby odebrać Sloane po noclegu u nas, dwie godziny spóźnieni. Gdy wymienili się uprzejmościami, a my ze Sloane się pożegnałyśmy, tata zamknął drzwi, zwrócił się do mamy i westchnął: „Czułem się jak w sztuce Gurmana”. Nie zrozumiałam, co chce przez to powiedzieć, ale po tonie jego głosu rozpoznałam, że nie był to komplement. Chociaż nie byli przyjaciółmi, i tak mogą coś wiedzieć. Albo może przynajmniej będą wiedzieli, gdzie szukać.

Coraz silniej chwytałam się tej myśli, zbliżając się do domu. Mieszkaliśmy niedaleko jednej z czterech, rozrzuconych po Stanwich, dzielnic handlowych. Moja okolica była przyjazna pieszym i zawsze pełna ludzi zmierzających na plażę, która znajdowała się jakieś dziesięć minut drogi samochodem od naszego do domu. Stanwich, Connecticut, znajduje się nad zatoką Long Island Sound i chociaż nie ma tu fal, można znaleźć piaszczyste plaże, piękne widoki i cudowne domy, które zamiast podwórek mają morskie fale.

Nasz dom z kolei był starą wiktoriańską kamienicą, której moi rodzice nie przestawali naprawiać, odkąd wprowadziliśmy się tam sześć lat wcześniej. Podłogi były nierówne, a sufity niskie, cały parter zaś podzielony był na mnóstwo małych pomieszczeń, które kiedyś pełniły rolę różnych saloników. Moi rodzice jednak – którzy przez lata mieszkali ze mną, a potem także z moim młodszym bratem, w maleńkich mieszkankach, zazwyczaj gdzieś nad spożywczakiem albo tajską knajpą – nie mogli uwierzyć w swoje szczęście. Nie zastanawiali się zbyt długo nad faktem, że dom się właściwie rozsypywał, że był nieszczelny, ogrzewanie jego trzech pięter w zimie kosztowało fortunę, a w lecie nie dało się go schłodzić, jako że zbudowany był przed wynalezieniem klimatyzacji. Po prostu rzucił na nich urok.

Dom pierwotnie został pomalowany na jasny fiolet, ale kolor przez lata zbladł i stał się lawendowy. Z przodu znajdował się szeroki ganek, na dachu – taras. Miał zdecydowanie zbyt wiele okien, by dało się wytłumaczyć ich liczbę jakąkolwiek logiką, i pokój w wieżyczce, który służył moim rodzicom za gabinet.

Parkując przed domem, zauważyłam mojego brata, który siedział na schodkach na ganku całkowicie nieruchomo. To samo w sobie było zaskakujące. Beckett miał dziesięć lat i nie umiał chwili usiedzieć spokojnie, wdrapując się w miejsca przyprawiające o zawrót głowy, ćwicząc swoje ruchy ninja i beztrosko jeżdżąc na rowerze po okolicy, najczęściej w towarzystwie swojej najlepszej przyjaciółki Annabel Montpelier, otoczony w promieniu pięciu mil przez groźne spojrzenia pchających wózki matek.

− Hej – powiedziałam, wysiadając z samochodu i ruszając ku schodom, nagle zmartwiona, że przez dwa ostatnie tygodnie, kiedy nie zwracałam uwagi na to, co się wokół mnie dzieje, i właściwie przesypiałam wspólne posiłki, przegapiłam coś ważnego. Może po prostu Beckett za bardzo wkurzył moich rodziców i kazali mu siedzieć na dworze? Wiedziałam, że dowiem się tego niedługo, skoro zamierzałam porozmawiać z nimi o Sloane. – Wszystko w porządku? – spytałam, wchodząc po trzech schodkach na ganek.

Spojrzał na mnie, a potem znów na swoje trampki.

− Znowu się zaczyna.

− Jesteś pewien? – podeszłam do drzwi i otworzyłam je. Miałam nadzieję, że Beckett się myli: do tej pory zdarzyło się to tylko dwa razy. Może źle odczytał znaki?

Beckett wszedł za mną do pomieszczenia, które kiedyś było przedpokojem, ale które zamieniliśmy w coś w rodzaju składziku, w którym zostawialiśmy nasze płaszcze, szaliki, klucze i buty. Weszłam do domu, mrużąc oczy w słabym świetle.

− Mamo? – zawołałam, krzyżując palce w kieszeni dżinsowych szortów w nadziei, że Beckett się pomylił.

Kiedy jednak moje oczy przyzwyczaiły się do półmroku, przez otwarte drzwi kuchni zobaczyłam górę przedmiotów z supermarketu w sąsiednim miasteczku. Na kuchennych ladach leżały gigantyczne ilości jedzenia i różnych towarów – makaron z serem instant, ogromne pudła płatków śniadaniowych, galony mleka, niemal obsceniczny ogrom serowych mini bajgli. Kiedy przyglądałam się temu wszystkiemu, zaczęło do mnie docierać, że Beckett miał absolutną rację. Zaczynali nową sztukę.

− A nie mówiłem? – westchnął Beckett.

Moi rodzice byli parą dramatopisarzy, którzy w czasie roku szkolnego pracowali na lokalnej uczelni Stanwich College, co było zresztą przyczyną naszej przeprowadzki. Mama uczyła dramaturgii na wydziale teatru, a tata krytyki literackiej na wydziale anglistyki. Oboje byli zajęci i zestresowani – zwłaszcza kiedy mama reżyserowała przedstawienie, a tata miał na głowie prace roczne i egzaminy studentów – ale relaksowali się w czasie wakacji. Czasami wyciągali jakiś stary tekst sztuki, nad którą pracę zaczęli parę lat wcześniej, ale najczęściej przez trzy miesiące mieli wolne. Letnie miesiące przebiegały według ściśle określonego wzoru. W czerwcu tata uznawał, że czuje się osaczony przez arbitralne zasady społeczne i ogłaszał, że jest prawdziwym mężczyzną. Oznaczało to w największym skrócie, że grillował wszystko, co mieliśmy zjeść, nawet rzeczy, których raczej nie powinno się grillować, jak na przykład lazanie, i zapuszczał brodę, przez co w połowie lipca wyglądał już jak człowiek z gór. Mama mniej więcej w tym samym czasie wymyślała sobie jakieś nowe hobby, które określała jako swoje „pole wolności twórczej”. Raz, kiedy uczyła się robić na drutach, dom wypełniły koślawe szaliki, potem wszystkie stoły w domu zajęły jej puzzle, a my musieliśmy stawiać sobie talerze na kolanach. W zeszłym roku postanowiła urządzić ogródek warzywny, tam jednak wzrastała tylko cukinia, przyciągająca sarny, które trzeba było zwalczać. Pod koniec sierpnia mieliśmy już serdecznie dosyć przypalonego jedzenia, a tata dziwnych spojrzeń podczas wizyt na poczcie. Tata się golił, my zaczynaliśmy znów korzystać z kuchenki, a mama odkładała na bok szaliki, puzzle i cukinie. Był to dość dziwny wzór postępowania, ale był nasz i przyzwyczaiłam się do niego.

Kiedy jednak pisali, wszystko się zmieniało. Jak dotąd zdarzyło się to tylko dwa razy. Gdy miałam jedenaście lat, wysłali mnie na letni obóz i, choć to doświadczenie dla mnie było paskudne, zaowocowało pomysłem na sztukę. Sytuacja powtórzyła się, kiedy ja miałam lat trzynaście, a Beckett sześć. Pewnego wieczora wpadł im do głowy pomysł na nową historię, po czym zniknęli w jadalni na resztę lata. Jedzenie kupowali hurtowo i tylko od czasu do czasu sprawdzali, czy jeszcze żyjemy. Wiem, że ignorowanie nas nie było ich zamiarem, ale pracowali razem wiele lat przed naszymi narodzinami i zachowywali się, jakby wrócili do dawnych czasów, kiedy całe ich życie polegało na pisaniu i nic prócz sztuki nie było ważne.

Naprawdę jednak nie chciałam, żeby to samo zdarzyło się znowu, zwłaszcza teraz, kiedy ich potrzebowałam.

− Mamo! – zawołałam znowu.

Mama wyłoniła się z jadalni, a ja zauważyłam z rozpaczą, że ubrana jest w T-shirt i dresowe spodnie, czyli typowy strój do pisania, a jej włosy związane są w koczek na czubku głowy.

− Emily? – spytała mama. Rozejrzała się dokoła. – Gdzie jest twój brat?

− Ekhm, tutaj – powiedział Beckett, machając do niej ręką.