O książce

Bel i Jade, dwie jedenastolatki, skazano za zabicie małej dziewczynki. Osadzone w dwóch różnych zakładach poprawczych, zostały na zawsze napiętnowane.

TO MY! TO MY ZABIŁYŚMY CHLOE!
JESTEŚMY ZŁEM WCIELONYM!

Obie żałują, że kiedykolwiek się spotkały.

Po dwudziestu pięciu latach dziennikarka Kirsty Lindsay podczas zbierania materiałów do artykułów o serii morderstw w podupadającym nadmorskim kurorcie spotyka sprzątaczkę Amber Gordon. Po raz pierwszy od dnia, który na zawsze odmienił ich życie. Muszą zrobić wszystko, by nie odkryto ich dawnej tożsamości i nie zrujnowano tego, co każda z nich z takim trudem budowała… na kłamstwie. Ale przeszłość upomni się o swoje, a ich trop zwietrzą nie tylko żądne sensacji brukowce, lecz także psychopatyczny zabójca.

ALEX MARWOOD

To pseudonim literacki brytyjskiej dziennikarki, która współpracowała z wieloma gazetami na terenie całego kraju. Jej pierwsza powieść, Dziewczyny, które zabiły Chloe, została w 2013 roku nominowana w Wielkiej Brytanii do nagrody przyznawanej przez International Thriller Writers, a w Stanach Zjednoczonych zdobyła Edgar Allan Poe Award w kategorii Najlepsza Powieść roku 2014. Przetłumaczona dotychczas na 17 języków, odniosła sukces porównywalny do Dziewczyny z pociągu.

Alex Marwood mieszka w Londynie i pracuje nad kolejnymi książkami.

Tytuł oryginału:
THE WICKED GIRLS

Copyright © Alex Marwood 2012
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Magdalena Koziej 2015

Redakcja: Monika Strzelczyk

Zdjęcia na okładce: Silas Manhood (dziewczynki), Shutterstock (tło)

Projekt graficzny okładki: Hannah Clark – LBBG

ISBN 978-83-7985-242-0

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Spis treści

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

Dla Williama Mackesy’ego

PROLOG

1986

Koc, który jest w celi, sądząc po zapachu, nigdy nie był prany. Chociaż Jade go zrolowała i wepchnęła w kąt zaraz po tym, jak ją tu przyprowadzono, w przegrzanym pomieszczeniu i tak unosi się ohydny kwaśny odór moczu i brudnego ciała. Strażniczka Magill podnosi zwinięty koc i podaje jej na wyciągniętej ręce.

– Masz to narzucić – mówi. – Na głowę, żeby nie widzieli twojej twarzy. Bo nie wolno.

To zupełnie zbędne. Miesiąc temu twarz Jade była we wszystkich gazetach, i jutro też się tam znajdzie. Patrzy z odrazą na koc. Strażniczka Magill przymruża oczy.

– Wiesz co, Jade? Jak chcesz, możesz sobie wyjść bez nakrycia. Oni wszyscy wprost marzą, żeby cię zobaczyć. A mnie to wisi.

Już mnie widzieli, myśli Jade. Wciąż gapili się na moją twarz. Była w gazetach, w wiadomościach. To dlatego każą nam co roku ustawiać się do szkolnych fotek. Wcale nie są przeznaczone dla naszych rodzin. Chodzi o to, żeby zawsze mieć pod ręką zdjęcie, które można sprzedać prasie. Żeby było coś pod nagłówek. ŚWIAT SIĘ MODLI. ZNAJDŹ NASZEGO ANIOŁKA. Albo, jak w moim wypadku: ANIELSKA TWARZ DIABŁA.

Przez otwarte drzwi słyszy wrzask. Bel wciąż krzyczy. Zaczęła, kiedy ogłoszono werdykt, a od tej pory minęło wiele godzin. Między grubymi ścianami celi Jade słyszała tylko ciszę. Nie przebijały się przez nią żadne dźwięki: ani skowyt tłumu, ani pospieszny tupot stóp w ferworze przygotowań. Od czasu do czasu rozlegało się tylko metaliczne zgrzytnięcie zaślepki judasza albo dźwięczny huk przy zatrzaskiwaniu innych ciężkich drzwi; poza tym kamienna cisza, szmer jej własnego oddechu, mocny łomot serca. Kiedy strażniczka Magill otworzyła drzwi, hałas wydawał się ogłuszający, nawet tu, w suterenie: dzikie, śpiewne głosy obcych domagających się sprawiedliwości. Tłum żąda Jade. Chcą jej i Bel. Tyle wie.

Magill znów podaje jej koc. Tym razem Jade go przyjmuje. I tak każą go jej narzucić, czy jej się to podoba, czy nie. Ociera się dłonią o dłoń strażniczki, a ta gwałtownie cofa rękę, jakby skóra dziecka była powleczona trucizną.

Bel wyje jak zwierzę schwytane we wnyki.

Odgryzłaby sobie rękę, gdyby to pozwoliło jej uciec, myśli Jade. Dla niej to jest gorsze niż dla mnie. Nie miała takiego trudnego życia jak ja.

Strażniczka Magill czeka, wykrzywia usta tak, że ich kąciki opadają w dół.

– Jak się czujesz, Jade?

Przez chwilę Jade sądzi, że to pytanie wynika z troski, ale jedno spojrzenie na twarz funkcjonariuszki przekonuje ją, że jest wręcz przeciwnie. Jade gapi się na nią szeroko otwartymi oczami. Czuję się mała, myśli. Czuję się mała, samotna, przestraszona i skołowana. Wiem, że wrzeszczą, bo chcą mnie dorwać, ale nie rozumiem, dlaczego tak mnie nienawidzą. Wcale nie chciałyśmy, żeby to się stało.

– Kiepsko, co? – pyta wreszcie Magill, nie doczekawszy się odpowiedzi. – Nie jest fajnie, no nie?

Słychać krzyki Bel, odgłosy szarpaniny w korytarzu.

– Nienienienienie! Proszę! Proszę! Nie mogę! Ja chcę do mamy! Mamuuusiuuu! Nie mogę! Nie zabierajcie mnie tam! Nienienienie!

Jade ogląda się na strażniczkę. Twarz Magill przypomina halloweenową maskę, wszystkie opadające bruzdy są czarne i czerwone. W jej gniewnym spojrzeniu jest ta sama nienawiść, którą słychać w głosach tłumu na zewnątrz. Jade jest winna. Teraz już nikt nie musi się zachowywać tak, jakby zakładano, że może być inaczej.

Klamka zapadła. Już nie jesteśmy „podejrzanymi”, „dziećmi w areszcie”. Teraz jesteśmy „Dziewczynami, które zabiły Chloe”. Diablicami.

Magill ogląda się, by sprawdzić, czy ktoś z przełożonych jest w zasięgu słuchu, po czym obniża głos.

– Dobrze ci tak, ty cholerna suko – syczy. – Gdyby to ode mnie zależało, przywróciłabym karę śmierci.

ROZDZIAŁ 1

2011

Martin zerka na zegarek. Prawie dziesiąta. Niedługo będzie wychodziła do pracy. Wyłączono już neony na kolejce górskiej w Funnland, rozjarzyły się halogenowe lampy łukowe, które zalewają światłem wesołe miasteczko po zamknięciu – zarówno po to, by przegonić maruderów, jak i po to, by pomóc sprzątaczkom dojrzeć kulki gumy do żucia, lepkie plamy po napojach, ketchup bezmyślnie rozsmarowany w różnych miejscach. Będzie w szatni. Jak wielu ludzi, którzy odbijają kartę, przychodzi bardzo punktualnie, a potem trochę się ociąga przed przystąpieniem do pracy. Zdejmuje cywilne ubranie i wbija się w tenisówki i fartuch.

Czuje znajomy przypływ wściekłości na myśl o tym, jak się od niego odcięła. Zero odpowiedzi, zero kontaktu, tylko pusta cisza, dzień po dniu. Czy chociaż o nim myśli? Odpuścił na trzy godziny, ale dłużej już tego czekania nie zniesie. Bierze milczący, znienawidzony telefon i wybiera jej numer. Wstukuje tekst: odpowiedz proszę, nie ignoruj mnie. Gapi się na ekran, kiedy aparat przetrawia i wysyła wiadomość.

Na ulicy pod oknem zatrzymują się uczestniczki wieczoru panieńskiego. Poznaje to po tym, że ryczą na całe gardło piosenkę Going to the Chapel. Zawsze śpiewają właśnie to albo Nice Day for a White Wedding, w kółko sam refren, albo Here comes the bride, short, fat and wide. Istnieje milion piosenek ślubnych, ale dziewczyny, które bawią się na wieczorach panieńskich, nie wykraczają poza ten skromny repertuar.

Wrzask na ulicy, a potem chóralny rechot. Ktoś się przewrócił. Martin podnosi się z łóżka i podchodzi do okna. Przez szparę między zasłonami wygląda na zewnątrz. Osiem kobiet w różnym stadium upojenia alkoholowego. Panna młoda – welon i tabliczki z literą L, jak nauka jazdy – leży na ziemi, bo wywaliła się za sprawą piętnastocentymetrowych obcasów i tłustego tyłka. Przewala się po chodniku w obcisłej miniówce, brzuch wyłazi jej nad paskiem, a cycki wylewają się z dekoltu, podczas gdy dwie koleżanki ciągną ją za blade, galaretowate ramię. Pozostałe kumpelki stoją na chodniku, wytykają ją palcem, zataczając się i wyjąc ze śmiechu. Jedna z nich – szorty, wielkie kolczyki w kształcie kółek i top w poziome paski, bez ramiączek – nagabuje o ogień facetów omijających wężykiem młócącą rękami pannę młodą.

Pasiasta trafia na żyłę złota. Banda facetów – miasto jest okupowane w każdy weekend przez takich młodych byczków, którzy nie mają paszportów, zezwoleń kuratorów albo nie stać ich na to, by zarzygiwać sangrią ciepły hiszpański beton – zatrzymują się, przypalają jej papierosa, nawiązują rozmowę. A raczej zaczynają się nawzajem przekrzykiwać. Pod oknem Martina ludzie porozumiewają się wyłącznie wrzaskiem, bo mają uszy zniszczone dudniącymi basami, słuch przytępiony przez alkohol, ecstasy i kokainę, która teraz kosztuje chyba mniej niż paczka fajek. I nie trzeba się ruszać z domu, by zażyć dragi.

Panna młoda wreszcie staje na nogi. Kuleje albo udaje i wspiera się na ramieniu jednego z byczków. Martin patrzy, jak ręka mężczyzny pełznie w dół obcisłej spódniczki, by pomalutku wślizgnąć się pod nią. Panna młoda głośno chichocze, bez przekonania odgania klapsem natrętną dłoń, zachęcająco trzepocząc rzęsami. Ręka powraca. Ruszają w stronę nocnych klubów.

Pasiasta pozostaje w tyle, opiera się o okno wystawowe i rozmawia z facetem od zapalniczki. Zatacza się z boku na bok, chyba nie widzi, jak jej koleżanki znikają za rogiem. Podciąga top, podnosząc opadający, spłaszczony biust, i odgarnia lakierowane włosy z oczu. Uśmiecha się kokieteryjnie do mężczyzny, lekko napiera na jego ramię. Tak przebiega współcześnie podryw. Nawet nie trzeba już kupować dziewczynie drinka. Wystarczy, że pożyczysz jej zapalniczkę, jest twoja.

Martin opuszcza zasłonę i powłócząc nogami, wycofuje się do pokoju. Czuje, jak dopada go depresja. Nie rozumie świata. Czasami czuje się tak, jakby ci ludzie specjalnie wybierali drogę koło jego mieszkania, by sobie z niego szydzić. Żeby przypomnieć mu o zabawie, która go omija, o tym, że te błyszczące od cekinów, roztańczone stworzenia przeszłyby na drugą stronę chodnika, gdyby próbował się do nich przyłączyć. Whitmouth go rozczarowało. Kiedy umarła matka, a on mógł już wybrać sobie miejsce pobytu, myślał, że świat się teraz przed nim otworzy, życie wreszcie potoczy się zgodnie z jego wolą, lecz okazało się, że tylko obserwuje innych bawiących się ludzi, jakby oglądał to w telewizji.

Uważałem, że to bajkowa kraina, myśli, włączając gołą żarówkę na suficie. Kiedy byłem dzieckiem. Gdy przyjeżdżaliśmy tu często z Bromwich. Jak wiele rodzin. Podwieczorki i zjeżdżalnia na molo, najwyższa budowla w okolicy. To dlatego tu wróciłem… te wszystkie miłe chwile, te wspomnienia, cała ta nadzieja. Teraz ledwie mam śmiałość spojrzeć na wejścia do mijanych sklepów, w obawie że zobaczę podciągnięte kolana Linzi-Dawn, a pomiędzy nimi spuszczone dżinsy Keifera, który ją posuwa, a ja znów wyłączony, nigdy niechciany, zawsze podglądający.

Jeszcze nie odpowiedziała. Martina przechodzą ciarki, kiedy gapi się na pusty wyświetlacz. Za kogo ona się ma?

Rzuca telefon na łóżko, włącza telewizor, patrzy na złe wiadomości przesuwające się na pasku BBC. Cholera, Jackie. Nie masz prawa mnie tak traktować. Skoro zamierzasz okazać się taka jak cała reszta, dlaczego udawałaś, że jesteś inna?

Kolejny wrzask na ulicy. Martin maksymalnie pogłaśnia telewizor. Wściekłość spowodowana przez odrzucenie wpełza mu pod skórę; niewidzialna, nieusuwalna. Przecież wystarczy tylko, by odpisała. Nie chce wychodzić, ale jeśli mu nie odpowie, będzie musiał. Matka zawsze go zapewniała, że w życiu najważniejsza jest wytrwałość. A on wie, że jest najwytrwalszy ze wszystkich.

ROZDZIAŁ 2

Amber Gordon raz w tygodniu sprząta szafkę z rzeczami zaginionymi. To jej ulubione zajęcie. Lubi związaną z tym staranność, ostateczność, nawet jeśli oznacza ona po prostu stwierdzenie, że jeśli ktoś nie wrócił po swoją własność przez dziewięć miesięcy, to już nie przyjdzie. Sprawia jej przyjemność ciekawość, spokojne poczucie, że węszy w życiu innych ludzi, kiedy ze zdziwieniem ogląda różne rzeczy – sztuczne szczęki, kolczyki z brylantami, dzienniki – których zaginięcia nie zauważyli albo uważali, że nie warto po nie wracać. Najbardziej jednak lubi rozdawanie prezentów. Dla personelu sprzątającego z Funnland niedzielne wieczory są szansą na wcześniejszą Gwiazdkę.

Tego wieczoru połów jest dobry. Pośród zapomnianych parasolek, plastikowych torebek z pamiątkowymi kamykami, breloczków do kluczy z napisem „Prezent z Whitmouth” trafiają się prawdziwe skarby. Pozłacana jarmarczna bransoletka z wisiorkami: serduszka, amorki dyndają pomiędzy kawałkami kamieni półszlachetnych. Odtwarzacz MP3 – taniocha, nie jakiś bajer z dotykowym ekranem, ale działający, pełen nagrań. Wielka torebka z żelkami Haribo. I karta telefoniczna na rozmowy międzynarodowe, jeszcze nierozpakowana i nieaktywowana. Na jej widok Amber się uśmiecha. Wie, kto z niej skorzysta i zadzwoni do domu, by odbyć długą, ważną rozmową. Dziękuję, nieznajomy poszukiwaczu zabawy, kimkolwiek jesteś, myśli. Prawdopodobnie o tym nie wiesz, ale uszczęśliwisz dziś pewnego człowieka z wyspy Saint Lucia.

Zerka na zegarek i widzi, że jest już spóźniona na przerwę. Zamyka szafkę, wrzuca prezenty do torby przewieszonej przez ramię i idzie szybko do kantyny przez zalany jasnym światłem teren lunaparku.

· · ·

Moses znów pali. Dla niego to rodzaj zabawy. Wie, że ona wie – teraz, kiedy już nigdzie nie wolno palić, jeden sztach w pomieszczeniu jest tak łatwy do wykrycia jak ślad szminki na kołnierzyku – że to jego sprawka. A jednak i tak lubi to sprawdzać, naginać zasady i patrzeć, co się będzie działo. Zawarli w tej sprawie milczący rozejm. Amber czuje, że są utarczki słowne, które warto prowadzić, i takie, na które szkoda tracić oddech, a tak jest w tym wypadku.

Zresztą, Moses jest dobrym pracownikiem. Zanim obsługa kawiarni zjawi się rano, ich teren będzie lśnił czystością i emanował chemiczną woń cytryny.

Kiedy otwiera drzwi, dostrzega, że Moses wzdryga się i wrzuca niedopałek do stojącej przed nim otwartej puszki po coli. Amber tłumi uśmiech, kiedy podwładny przybiera wyraz zranionej niewinności, a jednocześnie udaje, że jej nie zauważył. Jak zawsze znacząco patrzy mu w oczy i posyła porozumiewawczy uśmiech. W życiu wciąż jest się zamieszanym w jakieś machlojki, a ona odkryła, że gdy się jest szefem, tym bardziej się w nich uczestniczy.

Niewiele z tego, co dzieje się w Funnland, umyka uwadze Amber. W pomieszczeniu jest pełno ludzi, których jednak nie upomina za drobne uchybienia. Kiedy odzywa się telefon Jackie Jacobs, cała robota staje, ale za to Jackie podkręca wszystkich nieustannymi uwagami z podtekstem seksualnym, które bez przerwy płyną z jej ust pomiędzy jednym a drugim telefonem. Blessed Ongom każdej nocy przychodzi do kawiarni pierwsza, a wychodzi ostatnia, a do tego pracuje tylko w połowie tak ciężko jak jej koleżanki i koledzy. No i oczywiście Moses o żołądku robota. Można na nim polegać, kiedy chodzi o sprzątanie zanieczyszczeń po klientach, które mniej odpornych doprowadzają do łez.

Pomieszczenie jest zatłoczone. Wspólna przerwa na herbatę to rytuał, z którego żaden z tych nocnych pracowników za nic w świecie by nie zrezygnował. Nawet nowi, nawet ci, którzy mówią po angielsku tak słabo, że muszą się porozumiewać za pomocą uśmiechów i gestów.

Zeskrobywanie przez całą noc świadectw zabawy innych ludzi to ciężka harówka. Amber dobrze o tym wie. Jeśli krótka nasiadówka i trochę wczorajszych pączków czynią sprawę znośniejszą, nie widzi powodu, by gonić podwładnych do roboty. Jeśli tylko wszystko jest wykonane przed zakończeniem zmiany o szóstej nad ranem, nie wtrąca się do tego, jak personel planuje sobie pracę. Przecież Suzanne Oddie ani reszta zarządu nie zjawią się u nich ze stoperami i podkładkami na dokumenty, skoro mogą sobie leżeć otuleni pościelą z najlepszej egipskiej bawełny. To wielka zaleta pracy w nietypowych godzinach: jeśli robota jest wykonana, nikogo nie obchodzi, kto ani jak się tym zajmuje.

Mosesowi rzednie mina, a w jego ciemnych oczach pojawia się zwątpienie, kiedy Amber rusza w kierunku jego stołu. Myśli, że w końcu jednak zamierzam go obsztorcować, dociera do niej. Chociaż znamy się od lat, to teraz z powodu mojego awansu traktuje mnie – jak oni wszyscy – z pewną podejrzliwością. Amber uśmiecha się i widzi, że jego nieufność rośnie. Zmusza się do śmiechu, choć czuje się lekko urażona.

– Wszystko w porządku, Moses! – woła uspokajająco. – Mam coś dla ciebie. Dociera do jego stolika, wyjmuje kartę telefoniczną z torby i podaje mu ją. – Wieczór rzeczy znalezionych – mówi. – Jest na tym chyba ze dwadzieścia funtów. Pomyślałam, że może zechcesz zadzwonić do babci.

Podejrzliwość znika, zastępuje ją głębokie, ciepłe zadowolenie. Babcia Mosesa, mieszkająca w Castries na Saint Lucii ostatnio zachorowała, prawdopodobnie długo już nie pożyje. Amber wie, że Moses nie wytrzaśnie pieniędzy, by polecieć na jej pogrzeb, ale przynajmniej ta ostatnia rozmowa telefoniczna może pomóc mu znieść stratę.

– Dziękuję, Amber – mówi Moses i rozpromienia się w białym szerokim uśmiechu. – Dziękuję, jestem ci bardzo wdzięczny.

Amber cmoka, mierzwi sobie włosy.

– Nie ma za co – rzuca niedbale. – Nie moja strata. – Odchodzi.

Dobrze wie, jak cała reszta, że to nie całkiem prawda. Jej poprzedniczka traktowała rzeczy znalezione jako prywatną premię. Ale ona by tak nie mogła. Jeszcze nigdy w życiu nie zarabiała tyle co teraz i czułaby się okropnie, pozbawiając tych miłych upominków ludzi otrzymujących minimalne wynagrodzenie. Oni nie są jedynie jej pracownikami, są też sąsiadami. Przyjaciółmi. Gdyby trzymała się od nich z dala w pracy, wkrótce omijaliby ją z daleka na ulicy. Daje bransoletkę Julie Kirklees, chudej osiemnastolatce, której mocny gotycki makijaż często pokrywa, jak podejrzewa Amber, podbite oczy, po czym podchodzi do lady.

Nalewa sobie herbaty z dużego termosu i wsypuje dwie porcje cukru. Omiata wzrokiem towar wystawiony w lodówce i na talerzach przykrytych kloszami, które stoją na górze. Ta praca ma niewiele plusów, ale jednym z nich jest niemal nieograniczony dostęp do resztek śmieciowego żarcia. Amber podejrzewa, że niektórzy z jej pracowników żywią się głównie tymi podeschniętymi hamburgerami, letnimi parówkami, pasztecikami, zimnymi frytkami, a zupa pomidorowa z puszki i jabłka w cieście to jedyne spożywane przez nich dodatki owocowo-warzywne.

Właściwie to nie jest zbyt głodna. Chce po prostu przeciągnąć przerwę pomiędzy rozliczaniem faktur a rozpoczęciem sprzątania, które rezerwuje wyłącznie dla siebie, bo nie wierzy, że ktoś może wystarczająco dobrze wywiązać się z tego zadania. Przebiega wzrokiem talerz z babeczkami i wielkimi mięknącymi ciastkami z kawałkami czekolady. Zza pleców dobiega ją głos Blessed, która rozwodzi się nad czymś z wyrafinowanym afrykańskim obrzydzeniem.

– No, nie wiem… Co oni sobie myślą. A ich znajomi… Czy ci ludzie to zwierzęta?

Amber wybiera kanapkę z sałatą i szynką, z wczorajszą datą przydatności do spożycia. Będzie gliniasta w środku, bułka o smaku tektury, ale nie ma nic innego do wyboru z pikantnych rzeczy, a na słodkie nie ma ochoty.

– O co chodzi, Blessed? – pyta, obracając się do stolika.

Jackie dopija kawę z kubka.

– Blessed znów trafiła na balasa.

– Co? – Amber siada i zaczyna odwijać kanapkę. – Na karuzeli z gondolkami?

Blessed kiwa głową, krzywi się.

– Na samym środku siedziska. Nie mam pojęcia, jak im się to udaje. No bo przecież muszą ściągnąć spodnie, żeby kucnąć.

Na twarzy Jackie pojawia się wyraz zadumy.

– Ciekawe, czy robią to, kiedy karuzela się obraca?

– Przykro mi, Blessed – mówi Amber. – Dasz sobie z tym radę? Czy chcesz, żebym…?

– Nie – wpada jej w słowo Blessed. – Na szczęście Moses już się tym zajął. Ale dziękuję. Doceniam propozycję.

– Dzięki Bogu za Mosesa – dopowiada Jackie. Leżący przy jej łokciu telefon budzi się z podskokiem do życia, przesuwa się po stole.

– Dobry Boże – odzywa się Tadeusz, wyrwany z nocnego odrętwienia. – Nie wierzę. W pół do trzeciej nad ranem? Do kogo dzwonią o tej porze? Kobieto, jesteś nienasycona!

Jackie cmoka z niezadowoleniem.

– Chciałbyś. – Podnosi telefon, krzywi się. – Ożeż kurwa.

Amber wgryza się w kanapkę. Ciepła, rozmiękła, dziwnie kojąca.

– Co jest?

Jackie podsuwa Amber telefon. Tadeusz odczytuje jej przez ramię tekst na wyświetlaczu. Gdzie jestes? Nie masz prawa tak robic. Zadzwon!

– Ktoś jest napalony – mówi.

– Raczej ostro pojebany – prycha Jackie.

Tadeusz spogląda na nią z szacunkiem.

– Prześladuje cię jakiś zbok?

Jackie gwałtownie podnosi głowę znad wyświetlacza.

– Czy dzięki temu moja wartość rynkowa rośnie, Tad?

Tadeusz wzrusza ramionami. Przywykł do tego, że jego szczupła sylwetka i wilczy urok oznaczają łatwe przyciąganie, trudne odpychanie. Blessed wygląda na zaniepokojoną.

– Co to za facet?

– Oj, taki tam… kretyn. Poszłam z nim raptem na dwie randki.

I nie tylko, myśli uszczypliwie Amber. Ale nic nie mówi, a jedynie przesuwa telefon z powrotem do właścicielki. Dawno temu nauczyła się nie osądzać. Przynajmniej na głos.

– Nie odpisujesz, prawda? – dopytuje się Blessed. – Nie powinnaś mu odpowiadać, Jackie.

Jackie kręci głową.

– Już nie. Głupio zrobiłam, że na początku byłam trochę za miła, ale teraz już nie. Pokręcony palant. Umówiłam się z nim drugi raz tylko dlatego, że było mi go żal, bo za pierwszym razem mu nie stanął.

– Jackie! – protestuje Blessed. Nie znosi takich gadek. A jednak zawsze siada przy stoliku razem z Jackie. – Nie powinnaś. Odpowiadać. Musisz uważać. Bo wiesz, są tacy, co zabijają kobiety. Wiesz przecież. Musisz być ostrożna.

– E tam – rzuca Jackie. – On nie jest jakimś tam cholernym seryjnym mordercą. To żałosny onanista.

– Nie powinnaś sobie z tego żartować – mówi Blessed. – W tym roku w Whitmouth zginęły już dwie dziewczyny, tuż przy plaży. A ty nic nie wiesz o tym mężczyźnie. Właściwie nic.

– Nie żartowałam. Przykro mi.

Blessed kręci głową.

– No i nie żartuj. Nie rozumiem, dlaczego ludzie w ogóle się tym nie przejmują.

– Bo te dziewczyny nie były stąd – mówi Tadeusz. – Prosta sprawa.

– To okropne – oburza się Blessed. – Jeśli tak myślisz.

– Ale tak jest. Nikt z miejscowych nie znał żadnej z tych dziewczyn, więc to się nie liczy.

– A jednak były ludźmi – podkreśla Blessed.

– Owszem – przyznaje Jackie. – Tyle że nie miejscowymi. Gdyby chodziło o osoby stąd, balibyśmy się wychodzić z domu. Dzięki Bogu, one były obce, przyjezdne.

Blessed kręci ze smutkiem głową.

– Ależ ty jesteś zimna.

– Jestem realistką – protestuje Jackie.

– No ale ile to już trwa? – dopytuje się Blessed. – Ten mężczyzna…

Jackie wzdycha i odkłada telefon.

– Jezu, wieki całe. Ile to będzie, Amber? Jakieś pół roku?

– Nie mam pojęcia – odpowiada Amber. – Skąd niby mam wiedzieć?

Mogłaby przysiąc, że Jackie robi nadąsaną minę.

– Przecież to twój znajomy.

To coś nowego.

– Niby kto?

– Martin. Bagshawe.

Brzmi znajomo, ale trudno jej dopasować nazwisko do twarzy. Amber kręci głową i marszczy brwi.

– Co to za jeden?

– Z urodzin Vica.

– Przecież to było tyle miesięcy temu.

– No.

Amber znów kręci głową. Nie pamięta zbyt wiele z tych urodzin. Zwłaszcza tego, co robili inni ludzie.

– Wiem. Mówiłam ci, że nie mogę pozbyć się tego ohydnego szczurka – ciągnie Jackie. – Skąd Vic wytrzasnął takiego porąbanego kumpla?

Amber szpera w pamięci. Sobotni wieczór, Cross Keys. To nawet nie było przyjęcie urodzinowe, tylko spotkanie w pubie ze znajomymi na zasadzie „będziemy tam, wpadnijcie, jak macie ochotę”. Vic był w dobrej formie, przez cały wieczór stał z ręką przewieszoną przez jej ramię, popijał jacka danielsa z colą i nie powiedział ani słowa, kiedy zamówiła trzeci kieliszek białego wytrawnego wina. Miły wieczór, fajna zabawa. Mgliście przypomniała sobie, że Jackie późnym wieczorem uwiesiła się na jakimś facecie, takim cherlaku, zdaje się, że miał na sobie ortalionową kurtkę. Ortalionowa kurtka w sobotni wieczór. Jackie miała chyba na oczach gogle wykonane przez Heinekena, skoro poleciała na kogoś takiego.

– To nie wina Vica, Jacks. Przecież z Cross Keys nie można nikogo wyprosić. Ten facet był po prostu bywalcem pubu.

– Nie – zaprzecza stanowczo Jackie. – Powiedział, że Vic…

Amber nie może powstrzymać uśmieszku.

– I nie przyszło ci go głowy, żeby spytać Vica? – wpada jej w słowo.

– No wiesz, ktoś mógł mnie przecież ostrzec…

– Gdybyś spytała, pewnie byśmy to zrobili. Vic prawdopodobnie nawet nie wie, jak on się nazywa. To jeden z tych dziwnych, poznawanych w pubach facetów, od których trudno się odczepić.

– A widzisz – wtrąca się Blessed. – Właśnie o to mi chodzi. Musisz być ostrożniejsza. Nie możesz… po prostu podrywać mężczyzn w pubach.

Jackie patrzy na nią z ukosa.

– Jasne. Kościół to nie moja scena, Blessed. Ale dzięki za troskę. Jest, jak jest. Jezu, zagadałam do niego tylko dlatego, że zrobiło mi się go żal.

– Masz złote serduszko, Jackie – kpi Tadeusz.

– No cóż, nie wszystkie jesteśmy takimi fartownymi zdzirami jak Amber. Nie na każdą czeka w domu uroczy ciepły Vic.

– Powinnaś powiadomić policję – nie daje za wygraną Blessed. – Poważnie. Przecież ten gość cię nęka.

Jackie się śmieje.

– Taa. Jasne.

– No, naprawdę. Jeśli cię to niepokoi, powinnaś się zwrócić po pomoc.

Amber często stwierdza ze zdziwieniem, że nie zna nikogo, kto pokłada tak niezachwianą wiarę we władze, jak ta kobieta, która pierwsze dwie trzecie swojego życia spędziła w Ugandzie. Blessed wyłoniła się z subsaharyjskiego piekła z kręgosłupem moralnym, który zawstydza jej obecnych sąsiadów. Amber przypomina sobie ostatni upominek i sięga do torby. Pochyla się do Blessed i zniża głos, podczas kiedy pozostali toczą dalej rozmowę.

– To było wśród rzeczy znalezionych – mówi i z namaszczeniem podaje jej MP3.

– Co to? – pyta Blessed. – Ja tego na pewno nie zgubiłam.

– Odtwarzacz MP trzy – wyjaśnia Amber. – Pomyślałam, że mógłby się przydać Benedickowi. Szkoda, że to nie iPod, ale działa podobnie.

– Naprawdę? – Blessed jest oszołomiona. – Ale to chyba jest warte mnóstwo forsy.

Amber znów bagatelizuje własną wspaniałomyślność. Wie, jak trudno jest Blessed jako samotnej matce związać koniec z końcem, wie, że jej syn nie ma wielu gadżetów, które jego rówieśnicy uważają za coś oczywistego.

– Chyba nie. Nie wiem. Ale ma już wgraną muzykę, popatrz. Przynajmniej na początek.

– Ja… – Blessed patrzy na nią załzawionymi oczami. – Nie wiem, co powiedzieć…

– To nic nie mów. Po prostu to weź.

– Czemu nie zmienisz telefonu? – Tadeusz bierze aparat Jackie i zaczyna przeglądać menu.

– Dlatego – parska Jackie. – Bo mnie nie stać.

– No tak…

Tu każdy rozumie taki argument. Nie pracuje się po nocach, sprzątając po innych ludziach, jeśli ma się coś innego do wyboru. Tadeusz wciska opcję „Odpowiedz” i zaczyna wstukiwać litery.

– Co robisz? – Strach w głosie Blessed jest wręcz namacalny. – Tadeusz! Przestań!

On dalej bębni w klawisze.

– Mówiłam, żeby nie odpowiadać. Jak odpowiesz, dasz mu nadzieję, że jest między nimi jakaś więź. Ona musi go ignorować. To jedyny sposób.

– Będzie dobrze. – Tadeusz podnosi wzrok, posyła jej uśmiech.

– Oddaj mi telefon – mówi Jackie.

Tadeusz wciska „Wyślij” i podaje jej aparat.

– Cholera – mówi Jackie. – Coś ty zrobił?

Stuka w klawisze, przechodzi do skrzynki z wysłanymi wiadomościami. Otwiera wiadomość i zaczyna się śmiać.

– O co chodzi? – pyta Blessed. – Co tam jest?

– „Twoja wiadomość nie może być dostarczona, bo numer został wyłączony”. Genialne. Jesteś geniuszem.

Tadeusz odsuwa się od stołu i z zadowoleniem splata ręce na piersi.

Aparat znów wibruje. Jackie czyta głośno tekst:

– „Sprawdzam”. – Zaczyna stukać w klawisze.

Amber patrzy na zegarek. Dochodzi trzecia. Zostało jeszcze sporo do roboty, a trzeba zdążyć przed świtem.

– Zbieramy się – mówi. Wstaje, by dać znak innym. – Czas leci. Trzeba wracać do pracy, bo utkniemy tu na całą noc.

Personel odbiera sygnał i wszyscy ruszają się z miejsc. Siedzący pod oknem Moses ostentacyjnie skręca papierosa, by zapalić go na dworze. Wszyscy już są na nogach. Tadeusz ma dziś dyżur. Zbiera kubki i powoli odnosi do koszy w kuchni.

– Jasne. – Jackie wzdycha. – Taki już nasz los.

ROZDZIAŁ 3

Dziewczyna jest martwa. Nie trzeba podchodzić bliżej, by to stwierdzić. Wiotkie ciało szmacianej lalki, niewidzące oczy. Ma na sobie pasiasty top bez ramiączek i obcisłą prostą spódniczkę, obie części garderoby zebrane wokół talii, dziecinnie pulchne piersi i białe uda odbijają się w lustrach, dalej i dalej, i dalej, w nieskończoność.

Amber nie patrzy bezpośrednio na ciało. Nawet nie jest w jego pobliżu. Tak często sprzątała w tym labiryncie luster, że zna jego sztuczki i zakręty, wie, że kiedy do niego wchodzi, osoba stojąca na dalekim końcu pomieszczenia może sprawiać wrażenie, jakby znajdowała się tuż przed tobą.

Albo – jak w wypadku martwej dziewczyny – półleżała, z głową i ramionami przyciśniętymi do ściany.

Amber przytrzymuje się futryny, z trudem łapie oddech. Cholera jasna, myśli. Dlaczego to ja musiałam ją znaleźć?

Dziewczyna ma najwyżej siedemnaście lat. Twarz, która jest pocętkowana wybroczynami – usta półotwarte, jakby próbowała jeszcze raz zaczerpnąć tchu – nadal nosi ślady dziecięcej krągłości wokół szczęki. Blond włosy, podkręcone na szczotkę. Wielkie kolczyki w kształcie kółek. Oczy powiększone przy użyciu tony jaskrawoniebieskiego cienia, brokat połyskujący na nagim dekolcie. Buty na platformach, karykaturalne pod kątem, jaki tworzą z lustrzaną podłogą.

Była w Stardust, myśli Amber. Sobota. Wieczór à la lata siedemdziesiąte w Stardust.

Robi jej się niedobrze. Ogląda się za siebie w otwartych drzwiach i widzi, że teren jest pusty. Jakby wszyscy współpracownicy wypadli poza skraj świata.

Wchodzi do środka i zamyka drzwi, by odciąć światło. Nie chce, żeby ktoś jeszcze to zobaczył. Jeszcze nie. Nie teraz, kiedy szok zdarł z jej twarzy maskę opanowania.

Dzięki Bogu, że mam na rękach gumowe rękawice, myśli zupełnie bezsensownie. Przez ostatnie trzy lata sprzątała w tym miejscu każdej nocy, więc pomimo ostrożności jej odciski palców na pewno są wszędzie. Nie wspominając o odciskach połowy zwiedzających, którzy przeszli tędy od ostatniej nocy. Aby było jak najmniej brudnych smug na lustrach, rozdaje się przy wejściu jednorazowe rękawiczki, ale nie można zmusić nikogo do ich założenia; nie sposób też pilnować wnętrza przez dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Gabinet Nieskończoności to jedyne miejsce w wesołym miasteczku, które Amber sprząta osobiście, od czasu jak została awansowana. Wszyscy czują się tam nieswojo, jakby się bali, że się zgubią i nigdy nie odnajdą drogi powrotu, albo że lustra są nawiedzane przez duchy. Zbyt wiele razy ta wymagająca autystycznej metodyczności praca została wykonana pospiesznie i byle jak, więc pozostawały plamy i smugi, a w takim miejscu pojedynczy ślad mnoży się w nieskończoność, oryginał trudno namierzyć, jeśli nie ściera się odcisku za odciskiem, lustra za lustrem. Dlatego Amber dawno już uznała, że najprościej będzie po prostu robić to osobiście. Teraz gorzko tego żałuje.

Dziewczyna ma zielone oczy, jak ona. Jej torebka – podrabiana skóra krokodyla – otworzyła się, kiedy upadła, i wysypały się z niej smętne pozostałości po powziętych wcześniej planach, żywionych nadziejach. Szminka, buteleczka perfum JLo, różowy telefon z metalowym wisiorkiem w kształcie pantofla na szpilce… śmiałe deklaracje tożsamości, które pod szklistym spojrzeniem właścicielki zamieniły się w żałosną tandetę.

Nie widać krwi. Ma się jednak wrażenie, że na szyi dziewczyny pozostały sine odciski po zaciśniętych palcach. Już trzecia w tym roku, myśli Amber. To nie może być przypadek. Dwa to przypadek, ale trzy… Och, biedny dzieciaku.

Amber przemarzła do kości, choć noc jest ciepła. Przesuwa się wolniutko do przodu, jak stary człowiek, jedną drżącą ręką wspierając się o lustra. Kiedy tak brnie naprzód, linię jej wzroku przecinają nowe odbicia: milion trupów rozrzuconych po hali o nieskończonych rozmiarach.

A potem nagle ona sama. Blada twarz, wielkie oczy, cienka linia ust. Stojąca nad ciałem jak Lady Makbet.

Co zamierzałaś zrobić? Dotknąć jej?

Ta myśl przykuwa ją do miejsca. Nie zastanawiała się nad tym, co robi. Szok zamienił ją w działające instynktownie stworzenie, w automat. Odebrał jej pamięć.

Co ty wyprawiasz? Nie możesz być w to zamieszana. Nie możesz. Anonimowość. Masz być anonimowa. Jak się w to wmieszasz, zaraz się wszystko wyda. Kim jesteś. A kiedy się tego dowiedzą…

Czuje, jak narasta w niej panika. Nerwowe mrowienie, mdlący świąd. Znajome, zawsze tuż pod powierzchnią. Musi szybko podjąć decyzję.

Nie mogę być osobą, która ją znalazła.

Zaczyna się wycofywać. Po omacku, idąc tyłem, wraca do wyjścia.

Martwa dziewczyna patrzy w nieskończoność. Niech cię szlag, myśli Amber, nagle rozwścieczona. Dlaczego musiałaś dać się zabić właśnie tutaj? Zresztą, skąd się tu w ogóle wzięłaś? Przecież to pomieszczenie jest zamknięte od wielu godzin. Całe wesołe miasteczko zamknięto przed kilkoma godzinami.

Przyłapuje się na tych myślach i wydaje z siebie szczekliwy, ironiczny śmiech.

– Cholera – mówi głośno. – O Boże, co ja mam zrobić?

Iść i znaleźć pomoc. Zrobić to, co każdy by zrobił, Amber. Wyjdź na zewnątrz i zachowuj się tak, jak się czujesz: bądź zaszokowana i przerażona. Nikt nie będzie zadawał pytań. Ktoś zabija w tym mieście dziewczyny, ale to nie znaczy, że dowiedzą się, kim jesteś.

Ale zrobią ci zdjęcie. Wiesz, jaka jest prasa. Byle czymś zapełnić strony; szczegóły dla nadrobienia braku faktów. Będziesz we wszystkich gazetach jako kobieta, która znalazła ciało.

Nie mogę do tego dopuścić.

Ktoś próbuje wejść głównymi drzwiami, nagły odgłos obracanej na próżno gałki powoduje, że Amber się wzdryga. Słyszy głosy Jackie i Mosesa. Jackie papla i flirtuje. Moses odpowiada monosylabami, ale w jego głosie słychać, że się uśmiecha.

– Zawsze tu jest – mówi Jackie. – Po przerwie. Amber?! Jesteś tu?! Drzwi są zamknięte!

Amber wstrzymuje oddech, w obawie, że nawet odgłos wydychanego przez nią powietrza ich przywoła. O Boże, co ja robię? Muszę się stąd wydostać.

– Chodź – mówi Jackie. – Spróbujmy od tyłu. Może zrobiła sobie przerwę.

– Jasne – odpowiada Moses.

No i jest załatwiona, teraz nie ma ucieczki. Słyszy, jak ich kroki cichną na schodkach, kiedy odchodzą, by poszukać jej przy wejściu dla obsługi. Dotrą tu za jakieś dwie minuty. Nie może uciec, nie może uniknąć momentu odkrycia.

Prostuje się, przestępuje przez marionetkowe nogi dziewczyny i pędzi do wyjścia ewakuacyjnego ukrytego za czarną zasłoną. Najlepiej będzie, jak znajdą ją na schodach, kiedy wymiotuje na świeżym powietrzu.

Godzina 9.00

Drzwi sypialni rodziców są otwarte i serowata ostra woń niemytego ciała i niepranej pościeli unosi się nad podestem schodów jak gaz błotny. Matka jeszcze nie wstała, widzi bezkształtną masę jej ciała spoczywającą pod szarymi kocami. Niepewnie porusza się w drzwiach, próbuje zwrócić na siebie uwagę:

– Mamo?

Matka nie odpowiada. Ale ona dostrzega lekkie poruszenie golonkowatej ręki przytrzymującej koce i wie, że matka nie śpi.

– Mamo?

Lorraine Walker wydaje charakterystyczne stęknięcie i przewraca się na plecy, zastyga jak zdany na własne siły, leżący do góry nogami żółw. Odwraca się, twarz ma obojętną i przygnębioną, patrzy na córkę.

– Co? – Mówi niewyraźnie, słowo jest jakby wilgotne, zapocone. Nie włożyła jeszcze sztucznej szczęki. Jest już gorąco, choć nie ma nawet dziesiątej, więc sto sześćdziesiąt kilo wagi będzie dusić ją pod przykryciem.

Jade widzi, że matka ma na sobie strojną koszulę z nylonu, tak wielką, że dałoby się nią zakryć fotel. Na tym tle jej skóra wydaje się biała, łokcie sterczą spomiędzy wałków sadła.

– Nie ma nic na śniadanie.

– Chryste! – Pani Walker unosi się. Jade patrzy na nabrzmiałą twarz matki. Ten widok nie porusza jej na tyle, by czuła obrzydzenie. – Poproś tatę.

Taa, jasne. To na pewno coś jej da.

Jade odwraca się i idzie na dół po schodach, potem krętym korytarzem. Od kiedy pamięta, jej życie domowe polegało na przemieszczaniu się z miejsca na miejsce. Ojciec uważa się za handlarza złomem, ale tak naprawdę gromadzi szajs wyrzucany przez ludzi. Wiele chłamu przywlókł do domu, bo boi się, że ktoś inny zapragnie tej jego kolekcji kołpaków, zawiasów, różnych zardzewiałych i gumowych rupieci.

W kuchni usiłuje bez przekonania znaleźć coś dla zabicia głodu. Ale na półkach nic nie ma. Sześć pustych pudełek po chrupkach śniadaniowych, foliowe opakowanie po pieczywie tostowym, niepełny karton ze skwaśniałym mlekiem.

Możliwe, że dopiero wieczorem ktoś zauważy i coś zrobi. Matka, pomimo ogromu swego cielska, potrafi przetrzymać cały dzień bez jednego kęsa. Oboje rodzice jadą na diecie złożonej z kawy Nescafe i tytoniu Old Holborn, urozmaicanej czasem królikiem, jeśli działają sidła. Matka pewnie może pożyć jakiś czas na swoich zapasach, myśli Jade – nigdy nie posuwa się dalej w ocenie sytuacji.

Słyszy, jak stary klnie i wali młotkiem na podwórzu. Nie zbliżę się do niego, skoro jest w takim nastroju. Zaliczę rozkwaszone usta, a i tak dalej będę głodna.

Dostrzega kurtkę ojca wiszącą na oparciu krzesła. Lato musiało mu rzeczywiście dopiec, bo jej nie włożył. Nigdy go nie widuje bez tej kurtki. Często potrafi poznać, że przyszedł, nawet kiedy tego nie słyszy, po zapachach tytoniu, potu i świńskiego łajna, którymi przesiąkł materiał. Zerka na podwórze, by przekonać się, że ojciec jest rzeczywiście tak daleko, jak wskazują na to odgłosy. Potem skrada się na palcach i wkłada rękę do kieszeni. Puszka z tytoniem, jakieś nieokreślone kawałki metalu, scyzoryk. I – tak! – palce zaciskają się wokół krzepiącego kształtu wesołej, ciepłej dwudziestopensówki. Dwadzieścia pensów. Pewnie nawet nie pamięta, że je ma. Starczy przynajmniej na kit kata. A może nawet na marsa. To niewiele, ale jeśli będzie jadła powoli, powinna jakoś przetrzymać dzień.

ROZDZIAŁ 4

– Bo tak powiedziałem – mówi Jim.

Ten argument wkrótce nie zadziała, myśli Kirsty. Za czternaście miesięcy oficjalnie będzie już nastolatką.

– Bo tak powiedziałem? Poważnie? – rzuca szyderczo Sophie. – Nie umiesz wymyślić czegoś lepszego?

Grzanki wyskakują. Kirsty wkłada kolejne dwie kromki do tostera, gotowe smaruje margaryną z oliwy. Ojej, myśli, szkoda że nie mamy takiego na cztery kromki. W czasie trwania naszego małżeństwa spędziłam pewnie ze trzy tygodnie, czekając na grzanki.

Jim odkłada „Tribune” i przesuwa okulary na czubek głowy. Niedawno pogodził się z tym, że linia włosów już nigdy nie przesunie się w jakiś magiczny sposób do przodu, i zafundował sobie super krótkie cięcie. Kirsty się to podoba. Fryzura jest może trochę metroseksualna, ale uwydatnia jego kości policzkowe, przez co twarz jest szczuplejsza, bardziej wyrazista. Fajnie, że po trzynastu latach małżeństwa mąż wciąż mi się podoba, myśli i uśmiecha się do siebie, niosąc grzanki na stół. Niedługo jednak będzie musiał zapuścić włosy, jeśli ma kiedykolwiek dojść do drugiego etapu w rozmowach o pracę. W świecie finansów nie nosi się takich włosów.

– Bo to wygląda okropnie – mówi Jim. – Małe dziewczynki z przekłutymi uszami wyglądają okropnie i nie życzę sobie, byś chodziła do gimnazjum w kolczykach.

– Czemu? – jęczy ponownie Sophie. I dodaje: – Nie jestem małą dziewczynką.

– Bo tak – ucina Jim.

– Ale mama miała przekłute uszy, jak była całkiem malutka! – protestuje Sophie.

Jim rzuca Kirsty znaczące spojrzenie, które mówi: za dużo informacji. Właściwie po co jej to powiedziałaś?

– Twoja matka jest wspaniałą kobietą – mówi. – Ale zaufaj mi. Jest tym, kim jest, pomimo swojego wychowania, a nie dzięki niemu. Czy też chciałabyś wylądować w ośrodku opiekuńczo-wychowawczym?

Grzanki znów wyskakują. Kirsty się odwraca. No jasne, to wszystko przez kolczyki, myśli.

Luke odrywa oczy od nintendo. Unosi wzrok znad ekranu tylko wtedy, kiedy dostrzega możliwość wywołania draki.

– Czy my jesteśmy snobami? – pyta.

– Nie – odpowiada zdecydowanie Jim. – Czemu pytasz?

– No bo…

Luke drapie się po głowie. O Boże, czyżby miał znowu wszy? – zastanawia się Kirsty. Chyba będę musiała ogolić mu włosy, żeby miał takie jak jego ojciec.

– Tak pytam.

– Ale dlaczego?

Chłopiec trąca swoją grzankę.

– Jemy ciemny chleb – mówi.

– Tak robią ludzie w Europie Wschodniej – odpowiada Jim.

– I nigdy nie chodzimy do McDonalda – dodaje z wyrzutem Luke.

– Nie chcę, byście skończyli z cukrzycą i rozwalonymi stawami biodrowymi. Zresztą oszczędzamy. Używaj noża, Luke. Nie obgryzaj tak dokoła.

Sophie przegląda się w odwrotnej stronie łyżki, mierzwi sobie włosy. Wiek dojrzewania jest tuż-tuż.

– Jedz grzankę, Sopie – upomina ją Kirsty. – Co chcesz? Marmite czy marmoladę?

– Nutellę.

Oczy Kirsty i Jima spotykają się nad głowami dzieci.

– Tak, wiem – jęczy Sophie. – Oszczędzamy. Jak długo będziemy jeszcze oszczędzać? I na co?

Na chwilę zapada milczenie, po czym Jim odpowiada:

– Dopóki nie dostanę pracy. No, chodźcie, dzieciaki. Czas już iść.

Rytualna odpowiedź:

– Ojej, tato!

Jim wstaje.

– Chcecie, żeby was podwieźć czy nie? Poważnie, nie mam dziś nastroju na jakieś fanaberie. Czeka mnie sporo pracy.

„Fanaberie”? Jak się poznaliśmy, mówiłeś „pierdoły”, myśli Kirsty. Rodzicielstwo tak nas ugrzeczniło.

– Jeszcze nie skończyłam – protestuje Sophie.

Jim gwałtownie się zatrzymuje.

– Możesz jeść w samochodzie albo iść pieszo. Twój wybór.

– A właśnie, nie rozumiem, dlaczego mam jechać na ten głupi obóz letni – burczy Sophie. – Przecież wakacje to wakacje, prawda?

– Tak – przyznaje Jim. – Ale, niestety, reszta świata musi dalej funkcjonować, kiedy ty nie jesteś w szkole.

– Sądziliśmy, że to będzie zabawniejsze niż siedzenie przez cały dzień w pokoju – dodaje Kirsty.

– Mama jeździła z nami na wakacje – zwraca się do ojca Sophie. – Nie rozumiem, dlaczego ty nie możesz. Przecież nie masz…

Napotyka ostrzegawcze spojrzenie matki i przerywa zdanie. Wstaje od stołu i powłócząc nogami, idzie po swoje buty sportowe. Duże palce stóp sterczą w granatowych skarpetkach. Skarpetki, myśli Kirsty. Z wszystkiego wyrastają. Muszę zatrzymać się w Primarku. I może to dobrze, że nie ma ochoty na ten obóz sportowy, bo jak sytuacja się nie poprawi, to będzie jej ostatni. Za rok o tej porze wynajmiemy ją jakiemuś wyzyskiwaczowi jako tanią siłę roboczą.

Patrzy na Jima i ku swej uldze widzi, że zbagatelizował nietakt Sophie. Ostatnio nigdy nie wie, czego się po nim spodziewać. Czasem jakieś nieopatrzne słowo, przypuszczenie – że będzie do dyspozycji, że nie ma nic lepszego do roboty – nakręca spiralę zwątpienia, które na wiele dni kładzie kres poszukiwaniom pracy. Bardzo dobrze sobie radzi w tej sytuacji, myśli Kirsty, ale nam wszystkim jest ciężko, a on czasem o tym zapomina. Jestem śmiertelnie przerażona tym, że tylko ja zarabiam, ale nie mogę z nim o tym porozmawiać. Za każdym razem, kiedy próbuję, brzmi to jak wyrzut.

Jim wkłada teczkę z dokumentami do torby i podchodzi do żony, by ucałować ją na do widzenia. Wciąż traktuje poszukiwanie pracy jako pracę, dzięki Bogu. Dopiero kiedy zacznie łazić w piżamie, naprawdę będzie miała się czym martwić.

– Przepraszam – mówi Jim, wskazując na niesprzątnięty stół. – Zrobię to, jak wrócę.

Ten pokorny ton ją zatrważa. Oboje nie czują się dobrze z tym, że wziął na siebie większość obowiązków domowych, chociaż to rozsądne rozwiązanie.

– Nie szkodzi – odpowiada Kirsty. – I tak muszę wyjść dopiero o jedenastej.

Jim zarzuca torbę na ramię.

– Co dziś na liście? – pyta.

– Konferencja prasowa. Jakiś nowy ruch polityczny. Autokratyczna wersja Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa czy coś w tym rodzaju.

– Brzmi niepoważnie.

– Łatwizna.

Jim się śmieje.

– W razie wątpliwości najlepiej rzucić jakiś dowcip, co?

– Pierwsza zasada dziennikarstwa.

Znów krótka niezręczna pauza. Ona unika pytań o jego plany na dzień. Oboje wzdragają przed rozmową o tym, że od czasu, jak zwolniono go z pracy, wszystkie jego dni wyglądają tak samo: ślęczenie nad ogłoszeniami z ofertami, picie kawy i popołudniowe prace domowe. Kirsty wie, jak by się czuła na jego miejscu. Uwielbia swoją pracę, ona ją określa. Sama myśl o tym, że mogłaby jej nie wykonywać, przepełnia ją głęboką, bolesną melancholią.

– Jak się nazywa ten ruch?

– Armia Nowej Moralności.

Jim śmieje się. Podnosi kubek i dopija duszkiem herbatę.

– Dobry Boże. Dzieciaki, idziemy!

– Chyba szybko się dziś z tym uporam – mówi Kirsty. – Nie będę musiała silić się na dowcipy. Wystarczy przepisać przemówienie.

– Nigdy o nich nie słyszałem.

– Bo są nowi. Niejaki Dara Gibson zaczął działać.

– Co? Ten facet od dobroczynności?

Kirsty kiwa głową. Dara Gibson, miliarder, który samodzielnie doszedł do fortuny, narobił ostatnio wokół siebie wiele wrzawy, bo dokonał znacznych darowizn na badania nad rakiem, zwierzęta, ekologię i nieszczęśliwe dzieci. Wszystkie te sprawy budzą powszechne emocje, żadna z darowizn nie była anonimowa.

– Cóż – mówi Jim. – Można było się domyślić, że ten gość ma jakiś program działania.

– Każdy ma taki czy inny program.

ROZDZIAŁ 5

Miły młody posterunkowy podwozi Amber do domu służbowym samochodem, są na miejscu tuż przed jedenastą. Czuje się wypompowana i brudna, ale widok własnych drzwi frontowych podnosi ją na duchu, jak zawsze. Drzwi same w sobie wprawiają ją w dobry nastrój. Samo patrzenie na nie. To była pierwsza rzecz, jaką kupili, kiedy zostali właścicielami domu: porządne drewniane drzwi płycinowe, które zastąpiły ten koszmar ze szkłem zbrojonym siatką drucianą z czasów mieszkania komunalnego. Te drzwi tak wiele dla niej symbolizują: trwałość, niezależność, stopniowe zdobywanie pozycji w świecie. Codziennie – nawet w taki dzień jak ten – przyłapuje się na tym, że zanim włoży klucz do zamka, głaszcze z uczuciem ich powierzchnię pokrytą ciemnoniebieską farbą.

Amber ma nadzieję, że Vic nie śpi, więc czuje się zawiedziona, kiedy po otwarciu drzwi, wdychając zapach pot pourri ze stolika stojącego w korytarzu, słyszy, że dom jest pogrążony w ciszy. Zagląda do salonu i automatycznie omiata go wzrokiem. Cicho, ciemno i schludnie: kapa na kanapie wygładzona, wiklinowy stolik ze szklanym blatem pusty, oprócz kliku podkładek pod kubki, które zwykle tam są, gazety odłożone starannie do stojaka na prasę. Dywan odkurzony, obrazki wiszą równo, telewizor wyłączony, z gniazdka, nie tylko pilotem. Wszystko, jak być powinno. Brakuje jedynie Vica.

– Cześć! – woła.

Z głębi domu dochodzi cichy chór szczeknięć. Psy są wciąż w ogrodzie. Pewnie znowu spędziły tam całą noc. On nie robi tego naumyślnie, po prostu psy nie zajmują miejsca w jego krajobrazie emocjonalnym. To są jej psy, nie jego, a Vic ma talent do wymazywania rzeczy, które go nie zajmują.

Amber jest potwornie zmęczona. Stawia torbę na podłodze w korytarzu i przechodzi przez kuchnię – kupione za oszczędzone z trudem pieniądze szafki z IKEA, wazon z kwiatami na składanym stole, żółte ściany, które nawet w pochmurne dni sprowadzają do środka słońce – i otwiera tylne drzwi.

Jest już ciepło, ale Mary-Kate i Ashley trzęsą się wśród pelargonii jak rasowe księżniczki. Amber schyla się i bierze je na ręce, znów zdziwiona, jak za każdym razem, że naprawdę nie ważą więcej niż motylki, od których ich rasa wzięła nazwę. Delikatne, ciekawskie noski, sierść miękka jak puch ostu. Przyciska je do policzków i zostaje wynagrodzona wielkim wybuchem miłości, który przejawia się radosnym szamotaniem.

Karmi pieski, przygotowuje herbatę w kubku i idzie na górę, by zanieść ją Vicowi. Potrzebuje go. Chce wiedzieć, że świat jest nadal taki sam.

Vic wciąż śpi. Jego dzień pracy przy karuzelach w Funnland zaczyna się o piętnastej, a kończy o dwudziestej trzeciej, potem Vic często idzie jeszcze gdzieś się wyluzować – tak jak pracownik biurowy, tyle że sześć godzin później. Życie obojga toczy się odwrotnie niż reszty świata i każdego z nich. Czasami spotykają się przed rozpoczęciem jej zmiany, ale bywa i tak, że w tygodniu rozmawiają jedynie przez telefon albo kiedy ona idzie spać. To cena, jaką płacą za życie, które sobie urządzili. Ale to jest dobre życie, zapewnia samą siebie. Nie ośmieliłabym się myśleć, że będę takie mieć.

Mary-Kate i Ashley depczą jej po piętach, łażą po dywanie, wąchają porozrzucane ubrania Vica w półmroku, który panuje przy zaciągniętych cienkich zasłonach. Amber stoi przez chwilę w nogach łóżka, trzymając kubek, który grzeje jej palce, i przygląda się znajomym rysom twarzy. Znów się zastanawia, dlaczego taki facet jak on z nią jest. Ma czterdzieści trzy lata, ale wciąż jest przystojny, jego ciemne włosy są jeszcze gęste, płytkie zmarszczki, które zaczynają wkradać się na ogorzałą twarz, sprawiają tylko, że wygląda na mądrzejszego, a nie pogłębiają wyrazu znużenia, tak jak u niej. Któż by pomyślał, że jesteśmy razem prawie siedem lat, myśli. Co on robi ze mną, skoro może mieć każdą?

Stawia kubek na jego szafce nocnej. Wysuwa stopy z praktycznych butów, które nosi do pracy, rzuca kurtkę na krzesło. Czuje piżmowy zapach dochodzący spod pach. Kiedy dopada ją kolejna fala znużenia, przypomina sobie purpurową twarz dziewczyny, popękane naczynka, i chce jej się płakać.

Vic porusza się, otwiera oczy. Potrzebuje chwili, by nieco oprzytomnieć.

– O, cześć – mówi. – Która godzina?

Amber zerka na zegarek.

– Dziesięć po jedenastej.

– Och.

Vic wyplątuje z pościeli potężne ramię – ramię, które kiedyś, gdy zaczynali się spotykać, budziło w niej wielką żądzę, wręcz robiło jej się słabo, kiedy ją nim otaczał – i przeczesuje palcami włosy. Zmierzwiona we śnie czupryna natychmiast się układa. To cały Vic: jeden gest dla poprawy wyglądu, i jest gotów stawić czoło światu.

– Późno wróciłaś – mówi z nutą wyrzutu w głosie.

– Tu masz herbatę – odpowiada Amber, wskazując kubek, siada na łóżku i rozmasowuje obolałe łydki. – Nie dostałeś moich esemesów?

– Esemesów?

– Pisałam do ciebie przez całą noc. Próbowałam się też dodzwonić.

– Tak? Och. – Vic bierze telefon z komody stojącej obok łóżka, wyciąga w jej stronę, by mogła zobaczyć ciemny ekran. – Przepraszam, wyłączyłem. Byłem zmęczony.

Amber czuje ukłucie niezadowolenia i natychmiast je dławi. On nie podejrzewa, że coś jest źle. Nie można go za to winić.

– O rany, trochę śmierdzisz.

– Przepraszam. – Wybucha płaczem.

Vic natychmiast się przysuwa i ujmuje jej kark między kciuk a spód dłoni, jak masażysta.

– Ej, tak tylko powiedziałem – mityguje się. – Amber, to nic takiego.

Łzy wysychają równie gwałtownie, jak się pojawiły. Często tak bywa z jej emocjami. Chociaż potrafi nad sobą panować, nieraz jest bardzo bliska płaczu.

Uwalnia się od jego uścisku, wstaje, zrzuca spodnie i rozmasowuje miejsce, na którym spoczywała przed chwilą jego dłoń. Czuje się winna. Przestań. Przestań, Amber. To nie jego wina. Bądź miła.

Nagle nie ma ochoty mu o niczym mówić. Nie chce, bo nie wie, jakiej reakcji po nim oczekiwać. Nie wie, czy zdoła znieść współczucie ani czy zniesie jego brak. Ostatnim razem, po tym jak widziała zamordowanego człowieka, nastąpiły dni udawania, duszenia tego w sobie, ukrywania. Poniekąd ma ochotę spróbować tak znów z Vikiem, zobaczyć, czy tym razem rezultat będzie inny. Głupia myśl. W Funnland roi się od policji, wesołe miasteczko jest zamknięte. Mogłaby zatrzymać to dla siebie tylko do czasu, aż Vic pójdzie na swoją zmianę.

– Coś się stało – oznajmia.

Stara się mówić spokojnym, opanowanym głosem, jakby informowała o niespodziewanym rachunku za elektryczność. Stoi wciąż odwrócona do niego plecami, nie ufa własnej twarzy.

Vic siada i pochyla się.

– Co?

Amber składa spodnie, kładzie je na krześle.

– W pracy. Dzisiaj. Ja… o Boże, Vic, zamordowano kolejną dziewczynę. U nas.

– Co? Gdzie?

– W Gabinecie Nieskończoności.

– W Gabinecie Nieskończoności?

Widzi, że dociera do niego to słowo, i Vic rozumie, co to oznacza. Amber jest jedyną osobą, która w nocy zachodzi do lustrzanego labiryntu. Vic szybko orientuje się, że to właśnie ona znalazła trupa.

– Skarbie… – mówi. – Och, skarbie. Musiałaś się strasznie bać. Trzeba było do mnie zadzwonić. Powinnaś dać mi znać.

Wkurza ją to. Odwraca się i piorunuje go wzrokiem.

– Próbowałam. Dzwoniłam i wysyłałam esemesy. Przecież już ci mówiłam. Przez całą noc. Włącz telefon, to zobaczysz.

Nie mają telefonu stacjonarnego, tylko komórki na kartę.

Vic znów podnosi telefon, włącza go.

– Amber. Tak mi przykro.

Amber siada na brzegu łóżka, podczas gdy jego telefon raz za razem piszczy, obwieszczając nadejście kolejnej wiadomości. Znów rozmasowuje sobie kark. Vic klęka z tyłu i odsuwa jej rękę. Zaczyna ugniatać jej mięśnie; silne ręce pracującego fizycznie mężczyzny uciskają, miętoszą, mocne palce wędrują w górę, ocierają się o linię jej szczęki. Znów staje jej nagle przed oczami ta obrzmiała twarz, zsiniałe rozchylone usta odsłaniające białe zęby. Amber wzdryga się i zamyka oczy. Vic przyciska nasadę dłoni do jej kręgosłupa, odciąga ramię do tyłu. Amber czuje, jak coś w głębi jej ciała przeskakuje z delikatnym trzaskiem, i wzdycha z ulgą. Kiedy byłam młoda, nie miałam nikogo, kto by mi to robił. Myślałam, że bóle pleców są po prostu wpisane w życie. Dzięki Bogu za Vica.

– Co się stało? Kim ona była?

– Jakaś biedna dziewczyna. Miała najwyżej dwadzieścia lat. Wystrojona na wieczorne wyjście. O Boże, Vic, to było straszne.

– Ale jak? Co się stało?

Amber wzdycha.

– Nie wiem. Gdybym wiedziała, byłabym jasnowidzką albo policjantką, prawda?

Ręce opadają jej gwałtownie i nieruchomieją.

– Wiesz, o co mi chodzi, Amber. – W jego głosie słychać urazę.

– Przepraszam – mówi pospiesznie. – Nie chciałam być niegrzeczna. Tylko że… to była długa noc.

Wybacza jej, dzięki Bogu, i ręce znów podejmują swoją pracę. Tylko dzień minął od ich ostatniej sprzeczki i Amber za nic nie chce zaczynać kolejnej. Vic ma rozliczne zalety, ale potrafi całymi tygodniami chować urazę, jego rozdrażnienie wypełnia dom chłodem i milczeniem. W pracy rozmyślała z obawą o tym, że ta ostatnia głupia kłótnia może sprowokować rozstanie, aż jej odkrycie wyparło te myśli z głowy. Pewnie dlatego miał wyłączony telefon, domyśla się. Ale nie zamierzam pogarszać sprawy, pytając o to. Nie teraz, kiedy jest taki miły.

– Więc jak to było? – pyta Vic ponownie, opryskliwie. – Pewnie nigdy czegoś takiego nie widziałaś, co?

Odwraca się i patrzy na niego. Nie wie, czego oczekiwała, ale wyraz wyraźnego zadowolenia na jego twarzy ją zaskakuje. Szybko pokrywa je zatroskaną miną, ale ona widziała tę poprzednią i wydało jej się to wstrętne. Dla ciebie to nie jest prawdziwe, myśli, żaden z tych przypadków. Ani dziewczyna pod molem, ani ta, którą znaleziono pomiędzy kubłami na śmieci na Mare Street Mews, ani ta. Właściwie to teraz, kiedy są już trzy, i tylko głupiec by się nie zastanawiał, czy nie robi tego ten sam człowiek, pewnie czujesz się trochę bardziej podekscytowany – że niby Whitmouth wreszcie będzie znane. Dlatego ludzie codziennie czytają gazety: jeśli to nie jest twoja rodzina, jeśli to nie jest jeden z twoich przyjaciół, morderstwo jest prawie jak wyjście do kina, to coś, o czym się wesoło rozprawia w pubie.

Znów przypomina jej się twarz dziewczyny, z wybałuszonymi oczami i czarnym językiem, pajęczyny żyłek na sinych policzkach. Śmierć, taka nienormalna, a jednak znajoma, szok, otchłań pustki za przekrwionymi oczami, zawsze tak jest. Nikt nie wygląda po śmierci tak, jakby się jej spodziewał.

– To było… – Musi się zastanowić, jak ująć rzecz w słowa. Z wysiłkiem przywołuje swoje odczucia, rozdziela reakcję na scenę, którą miała przed oczami, od paniki związanej z jej własną sytuacją. – Nie wiem. To dziwne. Czułam się, jakbym była w jakiejś bańce. Jakbym obserwowała samą siebie. Miałam upiorne wrażenie, że mnie tam wcale nie ma.

Vic odchyla się do tyłu i odsuwa szufladę w stoliku nocnym. Wyławia inhalator Ventolin. Wdycha dawkę.

– Założę się, że miałaś pietra – mówi zduszonym głosem, bo wstrzymuje oddech. – Czy przyszło ci do głowy, że mogą cię uznać za podejrzaną?

– Vic! – Jest oburzona. – O Boże.

– Przepraszam – mówi Vic i robi wydech.

Godzina 19.00

– Nie możemy tak iść do domu.

Stoją naprzeciw siebie w polu, wśród sięgającej im do pasa trybuli leśnej. Słońce jest już nisko, ale jeszcze jasno świeci, i teraz, kiedy znalazły się na otwartej przestrzeni, widać, jakie są poplamione i upaprane. Bel patrzy na swoje dłonie i widzi, że paznokcie ma połamane i czarne od kopania. Przenosi wzrok na Jade. Ona też jest brudna. Ziemia i porosty, kawałki liści i gałązek, zadrapania od cierni i kory na ramionach i łydkach.

– Mama mnie zabije – mówi Jade.

– Będzie dobrze – pociesza ją Bel. – Po prostu wsadź wszystko prosto do pralki. Położy inne rzeczy na wierzch i nic nie zauważy.

Jade jest zbulwersowana. W domu Walkerów nie ma pralki. Dla niej to sprzęt, który znajduje się w pralniach samoobsługowych. To, że według Bel mają coś takiego, podkreśla tylko, jak wielka dzieli je przepaść. Matka Jade robi pranie ręcznie; moczy stertę ciuchów w wannie w poniedziałek wieczorem, potem wszystko trze i wyżyma, strasznie przy tym sapiąc, a we wtorek rozwiesza na sznurach rozciągniętych na podwórzu. To kolejna rzecz, która wyróżnia Jade w szkole: jej ubrania, wszystkie po starszym rodzeństwie, są szare i wytarte w porównaniu z tym, co noszą jej rówieśnicy. Każdy wie, że Walkerowie to brudasy i się nie szanują; codziennie ktoś jej o tym przypomina.

– Nie mogę, ona…

Nawet teraz nie chce wyznać tej dziewczynie mówiącej z wytwornym akcentem, jak się sprawy mają. Jade nie ma przyjaciół, ale wie instynktownie, że ta nowa, olśniewająca dziewczyna zniknęłaby natychmiast z jej życia, gdyby odkryła całą prawdę o jej pochodzeniu. Jeszcze do niej nie dotarło, że ta krótka przyjaźń już się zakończyła.

– Zabije mnie – kończy nieprzekonująco. – Patrz, jak ja wyglądam.

– Chodź – mówi Bel. – Musimy się wyczyścić.

Wracają nad strumień ścieżką wydeptaną przez owce. Łąka jest upstrzona jaskrawożółtymi wysepkami mleczy i krostawców. Milczą i nie mają śmiałości na siebie patrzeć. Obrzydliwe zadanie pozbawiło je chęci do paplania, które zajmowało je wcześniej. Jedyne słowa, na jakie się zdobywają, to praktyczne, krótkie uwagi. Schodzą do rozlewiska. Wydawało się głębsze, kiedy się w nim szamotały, szukając podparcia dla stóp, ale woda sięga im tylko do ud i jest przejrzysta, muł, który wzbiły, już osiadł. Żadna z nich nie napomyka o tym, co robi, ale obie ukradkiem rozglądają się w poszukiwaniu śladów krwi Chloe, jakichkolwiek śladów tego, co tu zaszło.

– Chodź – mówi znów Bel.

Zdejmuje koszulkę, dżinsy i wrzuca je do wody. Jade się cofa.

– No chodź, Jade – ponagla Bel.

– Ciuchy będą mokre – rzuca Jade z powątpiewaniem.

– Wykręcimy je. Jest jeszcze ciepło. Szybko wyschną. Zresztą, możemy powiedzieć, że wpadłyśmy do rzeki. Nikt nie wie, gdzie byłyśmy przez cały dzień. No, rusz się!

Jade zdejmuje bluzkę i spódnicę. Kolana ma zielone od klęczenia w lesie. Niechętnie wchodzi do wody, stoi, drżąc pomimo upału i przyciskając ubranie do siebie. Bel wyrywa je i wrzuca do wody.

– Szoruj – rozkazuje. – No, dalej. Bierz się do roboty.

Bel opada na kolana, woda sięga jej do piersi. Energicznie zmywa brud z rąk i ramion, pot spod pach. Zanurza głowę w wodzie, a potem ociekająca wyłania się spod powierzchni i ściera brud z twarzy. Gestem zachęca Jade, by poszła za jej przykładem.

Nie mogę, myśli Jade. To tutaj ona… tu jej twarz…

– Nie umiem pływać – mówi.

– Nie musisz. No, wchodź.

Bel rzuca się gwałtownie do przodu i łapie ją za rękę. Patrzy jej twardo w oczy.

– Jade. Nie wymiękaj. Jeśli tego nie zrobisz, jeżeli pójdziesz do domu, wyglądając tak jak teraz…

Nie kończy zdania. Nie musi. Wie, że Jade kończy za nią w myśli. Będą wiedzieli. Domyślą się. One już dystansują się od tego, co zrobiły. Próbują oddzielić działania, które podejmują teraz, od powodu, dla którego muszą je podejmować.

Jade klęka i zanurza się pod wodę, jak baptystka.

Otwiera oczy pod powierzchnią, widzi, że woda jest znów mętna z powodu wznieconego mułu. Jest pod nią ciemno. Cicho. Ona to właśnie widziała, myśli. Tak wyglądały jej ostatnie chwile.

Twarz Chloe wyłania się nagle z mroku. Przerażona Jade wierzga, gwałtownie się wynurza na powierzchnię. Brnie do brzegu. Na poły wpełza, na poły wbiega na brzeg. Staje tam drżąca, w samych majtkach.

Dochodzą do bramy. Każda z nich ocieka wodą, mokre ubrania lepią się do ciała.

– Teraz się rozdzielimy – zarządza Bel.

Ona jest o wiele spokojniejsza ode mnie, myśli Jade. Wydaje się, że wie, co robić. Gdybym była sama, zrobiłabym do tej pory wiele błędów. Wszyscy by już wiedzieli. Że to byłam ja.

– Wrócę przez wieś – mówi Bel. – Do siebie. Nie mogą wiedzieć, że byłyśmy razem. Rozumiesz?

Jade przełyka ślinę i kiwa głową.

– Tak.

– Nie mogą się dowiedzieć, że byłyśmy razem, nigdy – powtarza Bel. – Wiesz o tym, prawda? Nie możemy się więcej widywać. Jeśli się spotkamy, będziemy po prostu udawać, że się nie znamy. Dobrze?

– Tak – odpowiada Jade.

– Rozumiesz? – pyta ponownie Bel. – Nigdy. Rozumiesz?

Jade znów kiwa głową.

– Tak. Rozumiem.

– Dobrze – mówi Bel.

Odwraca się i rusza łąką na skos, ku zachodniemu krańcowi wioski. Słońce zaczyna zachodzić i jej ciało rzuca długi cień.

ROZDZIAŁ 6

Stan skręcił sobie papierosa, kiedy konferencja dobiegała końca, i zapala go, wchodząc na parking.

– Rany boskie – mówi. – Co za kretyni organizują cholerną konferencję prasową w porze lunchu i nie wykładają nawet zasranych kanapek? Trzeba podawać kanapki, jak się chce mieć dobrą relację. Wszyscy wiedzą, że dziennikarze potrzebują kanapek. Mógłbym przecież siedzieć sobie w pubie.

Stan to stara szkoła. Bardzo stara. Pochodzi z czasów, kiedy dziennikarstwem zajmowano się głównie w barach, i nadal prowadzi życie tak, jakby te dni nie minęły. Według współczesnych standardów Fleet Street, Stan jest dinozaurem, który nadal zbiera informacje raczej przez telefon i osobiście, a nie poprzez serwisy informacyjne czy wstukiwanie haseł do Google’a. Od razu jednak potrafi wciągnąć człowieka w rozmowę i przypomina, co najbardziej kręci w tej pracy.

Przysiada na murku poprzerastanym zielskiem, udekorowanym petami i puszkami po napojach. Kirsty uśmiecha się i sadowi obok niego.

– Taa. To była raczej strata czasu, co?

Z jego gardła wydobywa się głęboki pomruk zabarwiony guinnessem.

– Ale przynajmniej wyrwałem się ze Sleaford.

– Byłeś w Sleaford?

– Tak. Już sama nazwa brzmi jak coś, co ci się przykleiło do podeszwy, prawda? Musiałem się zgłosić na ochotnika do tej konferencji, żeby się stamtąd wyrwać. Ciekawe, dlaczego nie mogą zacząć mordować ludzi w miejscach, w które chciałoby się pojechać? Poważnie. Na przykład nad morzem, dla odmiany? Co za cholerny egoizm, słowo daję.

– Dziecko F i dziecko M?

Stan kiwa głową. Kolejny tydzień i kolejny wybuch przemocy wśród uczniów: dwóch dwunastolatków sterroryzowało trzeciego, zmuszając, by zeskoczył z peronu wprost pod nadjeżdżający pociąg. Wszystko zostało nagrane przez kamery monitoringu, więc nie było wątpliwości co do winowajców.

– Oczywiście gdyby nie pozbyli się obsługi z tej stacji, nie potrzebowaliby kamer i ktoś mógłby tamtych powstrzymać – mówi Stan. – Na jakim my świecie żyjemy! Wszystko ma tylko cenę, nic nie ma wartości. Zdaje się, że nigdy nie brakuje forsy na faszystów, którzy prześladują cię za niesegregowanie śmieci, ale nie daj Boże, jak chcesz chronić czyjeś dzieciaki przed terroryzującymi je kanaliami.

Serce jej podskakuje. Zawsze uważała Stana za względnie liberalnego. Jak na reportera kryminalnego.

– Poważnie? – pyta. – Terroryzujące kanalie?

Stan wzdycha.

– Tak, wiem. Ale w tym właśnie tkwi problem, prawda? Biedni gówniarze mają marne szanse, by stać się kimś innym. Jak zwykle zgraja bezużytecznych rodziców, nieobecnych ojców, trzecie pokolenie na zasiłku. Przydybałem matkę dziecka F w domu. Dokładnie tak, jak można się było spodziewać. O pierwszej jeszcze w wyrze, a banda dzieciaków skacze na rowerach po chodniku, pośród wywalonych lodówek. I wiesz, co mi powiedziała?

Kirsty kręci głową.

Stan, naśladując północny akcent, mówi:

– Mnie tam nic do tego. Chłopak się nie słucha.

– Tak, ale… – zaczyna nieśmiało Kristy. Nigdy nie wie, jak spierać się na ten temat.

– No wiem… – Stan znowu wzdycha. – Ale byłoby miło, gdyby choć czasem ludzie starali się zachowywać niezgodnie ze stereotypami, prawda? Ale matka F przynajmniej była szczera. Wiesz, co powiedziała ta druga? – Zmienia głos na wysoki, afektowany, naśladując matkę dziecka M. – Kocham moje dzieci. Nie obchodzi mnie, co zrobił, i tak go kocham.

Kirsty przypomina sobie własną matkę, którą zobaczyła na ekranie telewizora, nim ktoś pospiesznie go wyłączył: kwiecista bluzka-namiot z poliestru, kupiona specjalnie na rozprawę, i spodnie opinające się wokół brzucha spoczywającego jak fartuch na udach, tłuste włosy zebrane do tyłu, odsłaniające arogancką twarz. Dokładnie to samo zdanie, a potem cisza. Ani wizyt, ani kartek urodzinowych. Miłość i obecność, jak odkryła Kirsty, to nie jest to samo.

– Gdyby kochała swojego dzieciaka – ciągnie Stan – zrobiłaby coś, by nauczyć go odróżniać dobro od zła.

Szklane drzwi hotelu się otwierają i wychodzi wielu przedstawicieli Armii Nowej Moralności, trzymając pod pachą transparenty, którymi udekorowano salę konferencyjną. Kirsty szczerzy zęby w uśmiechu.

– Gadasz tak, jak byś chciał się do nich zapisać.

Stan się śmieje.

– No tak, rzeczywiście. Nieważne. Ile słów musisz wydusić z siebie na temat tego towarzystwa?

– Około sześciuset. Sprawozdanie. A ty?

– Tyle samo. Ale artykuł.

– Farciarz.

Artykuł daje większe pole manewru, bo pozwala autorowi na wyrażanie opinii, przeprowadzanie analogii, przywoływanie podobieństw pomiędzy omawianą historią a tymi z przeszłości. A w wypadku takiego tematu może się to okazać błogosławieństwem. Jechała całą godzinę, by wziąć udział w prezentacji, która trwała zaledwie kwadrans i składała się głównie z przemówienia na temat nijakości moralnej Camerona, a potem pytań i odpowiedzi dotyczących pokrętności Nowych Labourzystów. Będzie się musiała nieźle napocić, by wycisnąć ze swojego dyktafonu chociaż dwieście słów nadających się do zacytowania, a jej notatnik zapełniają głównie rozpaczliwe gryzmoły opisujące dekoracje.

– Czy masz większe pojęcie na temat tego, za czym oni się opowiadają, niż miałeś przed przyjściem tutaj?

Stan kręci głową.

– Świat schodzi na psy i Coś Trzeba Zrobić. Jakoś tak.

– Hmm… Też tak sobie pomyślałam. A czym jest to Coś?

– Mnie nie pytaj. Ten cały Gibson dorobił się na akcesoriach z napisem „Co zrobiłby Jezus”, prawda? Kółka na klucze, japonki i takie tam?

– Tak.

– Cóż, sądzę więc, że zrobiłby to samo co Jezus, nieprawdaż?

– Słuszne rozumowanie – przyznaje Kirsty.

– Chociaż sądzę, że Jezus zacząłby od dostarczenia kanapek. Co masz w planie na resztę tygodnia?

Kirsty wzrusza niechętnie ramionami. Sezon ogórkowy to nie najlepsza pora dla wolnych strzelców w dziennikarskim świecie, który żywi się przetwarzaniem serwisów informacyjnych. Zwłaszcza jeśli ma się męża, który stracił pracę, a połowa pracowników News International jest na śmieciówkach.

– Nic specjalnego. Naciskam, żeby dawali mi robotę na zmianę z kimś z redakcji, ale na razie bez powodzenia.

– Wiem, co masz na myśli. Mój rewir tak się rozrósł, że kupuję furgonetkę, żeby mieć się gdzie zdrzemnąć. Ostatnio prawie nie bywam w domu.

Zauważają młodych zwolenników Dary Gibsona. Ciemne garnitury, starannie przycięte włosy. Niewątpliwie wyglądają jak biznesmeni.

– Przydałby się nam jakiś efektowny seryjny morderca – mówi Stan. – Albo efektowna katastrofa przemysłowa. Coś, co wyrwie nas z tego wakacyjnego zastoju.

– Mhm – zgadza się Kirsty. – Tylko żeby to nie było zbyt efektowne, bo przyślą z Londynu ludzi, którzy nam sprzątną robotę sprzed nosa.

Właśnie przechodzi obok nich ktoś z Londynu: Sigourney Mallory z „Independent”, która rozmawia przez komórkę i kompletnie ich ignoruje. Dwójka niezależnych dziennikarzy mierzy ją podejrzliwym wzrokiem.

– Co ona tu robi? – pyta Kirsty.

– Nie wiem – odpowiada Stan. – Zadowala się byle czym. Od lat nie wychodziła poza Circle Line.

Konferencja, jak na wydarzenie tak małej wagi, cieszyła się sporą frekwencją. Ludzie prezentują polityczne grupy nacisku niemal codziennie. Gdyby Armia Nowej Moralności zorganizowała swoje wystąpienie, kiedy parlament zbierze się po przerwie i ruszą znów serwisy wiadomości, miałaby szczęście, jeśliby pojawiła się na jej temat kilkuzdaniowa wzmianka.

– Jak sądzisz, czy oni mogą być scjentologami? – pyta Stan. – Bo na pewno tak wyglądają.

Kirsty kręci głową.

– Za dużo gadania à la Jezus, za mało teorii spiskowej. Nie. To po prostu projekt napędzany próżnością bogacza. Nic tu po nas. Spadajmy.

– Racja – przyznaje Stan. – Widziałem przy obwodnicy pub, gdzie podają jedzenie. Idziesz?

Kirsty zeskakuje z murku, zarzuca torbę na ramię. Jest już druga, a ona ma wysłać tekst do piątej.

– Nie. Muszę iść do domu i przekazać relację.

– O rany – burczy Stan. – Zrób to z pubu, jak normalny człowiek.

W jej kieszeni odzywa się telefon. Wyjmuje go i patrzy na wyświetlacz. Nie odbiera. To będzie „Tribune” albo bank, to albo to. Jedno zaoferuje pieniądze, drugie będzie się ich domagać. Mało prawdopodobne, że chodzi o pracę, myśli. Wiedzą, że mam nieprzekraczalny termin, a zresztą o tej porze nie nadchodzą zlecenia, gorąco dopiero się zrobi. Dzienna fala przypływu prasowego rzuca redaktorów do telefonów w celu rozdzielania materiałów pomiędzy poranną konferencją a pierwszym rzutem tekstów; potem będą dzwonić tylko po to, by nawrzeszczeć, że za późno składa się tekst. To bank, myśli. Na pewno. Cholera, nie mogę z nimi gadać. Nie teraz, kiedy muszę się skupić. Pozwala, by telefon nadal dzwonił, wkłada go do kieszeni, kilka sekund później czuje wibrację oznajmiającą nadejście wiadomości.

– Chodź – kusi ją Stan. – Szybki drink i kiełbaska z frytkami dobrze ci zrobią. Pożyczę ci klucz sprzętowy.

– Ty to wiesz, jak zbajerować dziewczynę, Stan. Nie, bo jak tylko przekażę relację, muszę dać dzieciom podwieczorek. Nie mogę przez całe popołudnie siedzieć z tobą przy piwku.

Stan cmoka z niezadowoleniem.

– No, nie wiem. Dziennikarze nie są już tacy jak kiedyś.

Tym razem odzywa się telefon w kieszeni jego sfatygowanej parki. Wyjmuje go i nawet nie spojrzawszy na wyświetlacz, odbiera.

– Stanley Marshall.

Odstawia torbę z komputerem na asfalt, słucha uważnie.

– O kurwa – rzuca wreszcie. – Mówisz, że w labiryncie luster? Ktoś ma niezłe poczucie humoru.

Kirsty rozgląda się po parkingu, czekając, aż Stan skończy rozmowę, i widzi, że wszyscy koledzy są przyklejeni do telefonów, poruszeni kiwają głowami, zapisują coś sobie na dłoniach. Cholera, myśli, to jednak musiał być telefon z pracy. Wynikła jakaś duża sprawa i wylądowała w mojej poczcie głosowej.

– Tak – mówi Stan. – Tak, jasne. I tak, jestem w Kent. Tak, samochodem. Nie martw się. Zakichana Armia Nowej Moralności? Taa, jasne. Pewnie mogę tam być za jakieś dwie godziny. Dobrze. Tak. Zadzwonię, jak będę na miejscu.

Kończąc rozmowę, podnosi torbę, wyciąga tytoń Drum z kieszeni. Patrzy na Kirsty, wkładając telefon z powrotem do kieszeni.

– Jeśli to był telefon z „Tribune”, lepiej szybko do nich oddzwoń – radzi jej. – Nie chciałabyś, żeby to trafiło do kogoś innego.

– O co chodzi? – pyta Kirsty, czując, że traci entuzjazm, a jednocześnie się zapala.

– Wygląda na to, że ta cała Armia Nowej Moralności nie załapie się jednak do programów informacyjnych. Morderstwo. W Whitmouth. Trzecie w tym roku i wygląda na to, że dwa poprzednie miały taki sam modus operandi.

– Rany…

– Otóż to. – Stan radośnie chichocze. – Zdaje się, że mam to, czego chciałem. Jedziemy nad morze!

ROZDZIAŁ 7

– Żyć, nie umierać – mówi Jackie i otwiera z trzaskiem puszkę.

– Łatwo cię zadowolić. – Amber posyła jej uśmiech.

– Ej, no, sama powiedz, kto chciałby teraz być kimś innym i znaleźć się gdzie indziej? – odpowiada Jackie.

– Jackie! – rzuca oburzona Blessed.

Jackie marszczy brwi, patrząc na nią, a potem zerka na Amber i reflektuje się.

– O, przepraszam. Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało. Chodziło mi o… no wiesz. Whitmouth. W słoneczny dzień.

Amber trudno powstrzymać uśmiech, kiedy patrzy na plażę usypaną brązowymi kamykami, na którą rzuca cień cicha kolejka górska. Do tego podniszczone molo, kilkadziesiąt jaskrawo wymalowanych barów szybkiej obsługi wzdłuż chodnika, płócienne markizy łopoczące na wietrze wiejącym od morza, ręcznik i plastikowa chłodziarka do piwa.

– Masz rację – przyznaje.

– Dlatego tu mieszkam – mówi Jackie.

– Ja też – odpowiada Amber.

Przybyła tu głównie ze względu na morze. Ale morze nie jest jedynym powodem, dla którego tu zostaje. Wie, że są lepsze kawałki wybrzeża i lepsze miasta, i pewnie lepsi sąsiedzi niż ta grupa, która przybyła wraz z nią, jednak Whitmouth, pozbawione prestiżu, gardzące wszelkimi aspiracjami, z ciągle zmieniającym się, mało spostrzegawczym tłumem, sprawia, że czuje się bezpiecznie. Kiedy tylko przyjechała, poczuła, że mogłaby tu zapuścić korzenie, lecz nadal przechodzi ją dreszczyk zaskoczenia za każdym razem, kiedy sobie uświadamia, że właściwie jej się to udało.

– No, ale jak się czujesz, Amber? – pyta przesłodzonym tonem Jackie, nienawykła do wyrażania współczucia. – Trzymasz się jakoś?

Wiesz, co? – trzymam się srakoś, dziękuję bardzo, myśli Amber. Trzydzieści sześć godzin temu znalazłam trupa zamordowanej dziewczyny i kiedy staram się zasnąć, wciąż go widzę.

– Chyba wolę, jak jesteś oschłą małpą, Jackie – mówi. – Przynajmniej zachowujesz się szczerze.

Jackie rechocze.

– Tylko że to niewłaściwe, prawda? – odzywa się Blessed siedząca na poduszce, którą specjalnie przyniosła, i robiąca na drutach sweter, który ma chronić jej ukochanego synka od ostrych zimowych wiatrów. – To, że korzystamy na takiej sytuacji.

– Och, Blessed, a co miałyśmy zrobić? – sprzeciwia się Jackie. – Żadna z nas nie zabiła tej dziewczyny, żadna z nas jej nie znała. Przecież to nie nasza wina, że nie pozwalają nam iść do pracy, prawda?

Blessed bierze łyczek piwa imbirowego. Ujmuje szczypce i dźga węgle na grillu.

– Chyba gotowe – oznajmia. – Wiem, o co ci chodzi, Jackie. Ale przyjęcie… Czy to właściwe zachowanie?

Maria Murrphy naciera skórę kremem do opalania, jakby była na Costa Brava, i patrzy, jak jej chłopcy figlują na kamykach.

– Jakie tam przyjęcie! Po prostu, tak jak wszyscy, którzy tu mieszkają, korzystamy z plaży. Wcale tego nie zaplanowałyśmy. O Boże, zaraz wrzuci piłkę do morza, słowo daję.

Podążają za jej wzrokiem. Faceci z sąsiedztwa grają w nogę w sześcioosobowych zespołach, przepychając się i zaśmiewając, ślizgając na kamykach; falochrony służą im za bramki. Personel Funnlandu korzysta z niespodziewanego wolnego czasu, szalejąc jak uczniacy w śnieżny dzień. Pomysł wyszedł od Jackie, ale to Vic powiedział o nim Amber i przekonał ją, że siedząc w domu, nie przywróci dziewczynie życia ani nie wymaże swego udziału w tej sprawie. Amber cieszy się, że to zrobił. I oczywiście miał rację. Nic nie odwróci tego, co widziała, a życie musi toczyć się dalej. Ostatnio nie spędza z koleżankami dość czasu na płaszczyźnie towarzyskiej i czasami można odnieść wrażenie, że od kiedy otrzymała stanowisko kierownicze, powstała między nimi bariera z przezroczystego szkła.

– No właśnie – mówi. – Siedzenie w domu niczego nie zmieni, prawda? Jak będę zalewała się łzami w ciemnym pokoju, to nie odkręcę tego, że ją znalazłam.

– I o to chodzi – zgadza się z nią Maria. – Chciałabym mieć choć trochę takie podejście do życia jak ty.

– Jestem jak promyk słońca. – Amber uśmiecha się szeroko.

Maria siada gwałtownie i piorunuje wzrokiem najstarszego syna.

– Jordan! Jak ta piłka wpadnie do morza, będziesz po nią zasuwał!

Jordan Murphy rzuca jej przez ramię bezczelne spojrzenie czternastolatka. Jego bracia – wszyscy ogoleni prawie do gołej skóry, z kolczykami z prawdziwymi brylancikami w lewym uchu – baraszkują w wodzie z innymi chłopakami z sąsiedztwa, walcząc o prymat nad starą dętką od ciężarówki.

Jackie przymruża oczy.

– E tam. Kto by tam chciał oglądać tego chuderlaka? Wolałabym, żeby to był Moses albo Vic. Właściwie to – dopija puszkę i rzuca ją niedbale na kamienie – gdybym wiedziała, że twój Vic ściągnie koszulkę, sama wykopałabym tę piłkę do morza.

– No, no… – mówi Amber.

– Och, daj spokój – wtrąca się Blessed. – Nawet ja z przyjemnością bym popatrzyła, jak twój mąż wchodzi do morza. Musisz przyznać, że jest przystojny.

Amber śmieje się z zażenowaniem. Wie, że nie mają złych zamiarów, jednak kiedy ludzie robią uwagi na temat urody Vica – i wspominają o małżeństwie, którego nigdy nie było – ona zawsze czuje się tak, jakby tańczyła nad przepaścią. Wiem, że mnie kocha, myśli. Nie potrzebuję świstka, by się o tym przekonać. Po prostu mam paranoję. Vic jest wierny jak pies. Ale wolałabym, by inne kobiety przestały mi przypominać, jak wiele z nich ustawiłoby się do niego w kolejce, gdyby tylko nadarzyła się okazja.

– Uroda to nie wszystko – odpowiada. – Ma wiele innych zalet, nie tylko przystojną twarz.

– Jasne, ale twarz też ma niezłą – zachwyca się Jackie. – I rany, co za klata.

– Pupa? – pyta Maria. – Jacks, czy ty naprawdę mówiłaś przed chwilą o pupie faceta Amber? Jesteś okropna. Nie wiesz, kiedy przestać.

– Klata – protestuje Jackie. – Powiedziałam: klata.

– Ta, jasne – mruczy Maria. – No dobra, ruszmy się. Powinnyśmy zacząć robić jedzenie, jeśli w ogóle mamy taki zamiar.

Amber siada, a psy, leżące w rogu pledu, strzygą uszami. Uspokaja je i otwiera wieczko chłodziarki. Była w Lidlu; tylko ona ma samochód. Poza tym chce zrobić coś dla nich wszystkich. Za parę dni boleśnie odczują utratę zarobków, a ona ma dziwne wrażenie, jakby była za to odpowiedzialna. Jakby nie tylko znalazła dziewczynę, ale jeszcze ją tam umieściła.

– No dobra. Burgery, kurczak, kiełbaski. Blessed, w tej plastikowej torbie są bułki.

– Amber Gordon, kocham cię. Co byśmy bez ciebie zrobiły? – mówi Jackie.

– Pewnie owinęłabyś sobie wokół palca kogoś innego – odpowiada Amber, ale robi jej się ciepło na sercu i jest zadowolona. Cieszy się, że zdobyła się na ten wysiłek. Oddziela burgery i układa na rożnie najbliższego grilla. Są tłuste. Z węgla i taniego mięsa unosi się chmura dymu.

Maria macha ręką przed twarzą i zapala papierosa.

– Jejku! – Spogląda w kierunku mola. – Masz towarzystwo, Jacks.

Odwracają się i widzą Martina Bagshawe’a, który stoi obok kosza na śmieci i się na nie gapi.

– O rany. – Maria patrzy na niego, marszcząc brwi; widzi, że pochwycił jej spojrzenie i odwrócił wzrok. – Czy on nigdy nie zdejmuje tej ortalionowej kurtki z kapturem?

– O ile mi wiadomo, to nie – odpowiada Jackie. – Nigdy go bez niej nie widziałam.

Nawet jak się z nim pieprzyłaś na parkingu Cross Keys? – zastanawia się Amber, ale szybko karci się za to w myślach.

– Wciąż jeszcze do ciebie wydzwania? – pyta.

Jackie kiwa głową.

– Tak. Ohydny gnojek. Chciałabym, by po prostu zniknął.

– Możemy poprosić chłopaków, by z nim pogadali – sugeruje Maria. – Jeśli chcesz.

– Bez obawy. Wygląda na to, że twoje stalowe spojrzenie zadziałało, jak trzeba – mówi Jackie.

Martin się odwraca, wlecze w stronę obskurnego ciemnego miejsca pod molem. Po drugiej stronie są schody prowadzące na deptak i do wyjścia na Corniche. Nie chce przechodzić obok nas, myśli Amber. Boi się, że coś powiemy. I pewnie ma rację. Za nimi Moses blokuje z poślizgiem Vica, kamyki tryskają we wszystkie strony. Kobiety zrywają się i klękają na ziemi.

– Rany! – krzyczy Jackie.

– O Jezu! – woła Maria.

Amber skacze na równe nogi.

– Nic ci się nie stało? Skarbie?

Mężczyźni siadają, patrzą na nie ze zdziwieniem, potem pomagają sobie wzajemnie, wstają i zasuwają do odległej bramki.

– Nie chcesz zagrać, Ben? – zwraca się Amber do czternastoletniego syna Blessed, który siedzi cicho, oparty o falochron, i czyta podręcznik do biologii.

Benedick podnosi wzrok, kręci głową i wraca do lektury. Jest poważny, z lekką nadwagą. Amber podejrzewa, że nadzieje, które wiąże z nim matka, muszą stanowić duże brzemię. Chłopiec ma włączony odtwarzacz MP3, wzrusza ramionami, nie wyjmując słuchawek, by ją usłyszeć, i czyta dalej. Mam nadzieję, że sobie poradzi, myśli Amber. Mam nadzieję, że będzie szczęśliwy.

– Jak mu idzie w szkole? – pyta jego matkę, przewracając burgery.

– Nieźle – odpowiada Blessed. – Jest jednym z najlepszych w klasie – dodaje z dumą.

– To dobrze. Mądry chłopak.

– Kiedyś zostanie lekarzem – oznajmia stanowczo Blessed.

– Na pewno.

– I radzi sobie z komputerami.

– Naprawdę? – Amber wcale to nie dziwi. Benedick sprawia wrażenie odludka, który spędza czas wolny w domu. – Lubi internet, tak?

– Tak – przyznaje Blessed. – Chyba dobrze, że nie mamy tego w domu, bo nigdy bym go nie widywała.

– Nie macie internetu? Myślałam, że oni tak teraz odrabiają prace domowe.

– Dlatego chodzi do biblioteki. Mają tam komputery.

– Nie macie komputera?

Blessed kręci głową.

– Miał, ale zepsuło się coś o nazwie płyta główna. Tak powiedzieli. W każdym razie to coś, czego się nie da naprawić, a popsuło się ledwie tydzień po upływie gwarancji.

– Ojej, Blessed – mówi Amber. – To okropne.

– Oszczędzam na nowy. Może na Boże Narodzenie. Są takie drogie.

– Ojej, nie wiedziałam. Dlaczego mi nie powiedziałaś?

Blessed wzrusza ramionami. Znów bierze w ręce robótkę.

– Przynajmniej nie ma dostępu do stron pornograficznych – wtrąca się Maria. – Mój Jordan ciągle po nich myszkuje. W nocy prawie nie wchodzę do jego pokoju, bo się boję, co zastanę.

Za jej plecami Jason Murphy kopie piłkę w stronę bramki. To pełen furii, mocny strzał. Kobiety patrzą, jak piłka wznosi się wysoko, szerokim łukiem ponad plażą, a potem podskakuje na powierzchni wody.

– Ach – wzdycha Jackie i otwiera kolejną puszkę. – Czas na pokaz.

ROZDZIAŁ 8

Kirsty patrzy na rdzewiejącą sieć z rozpórek i słupków podtrzymującą deptak, który ciągnie się od kołowrotu z bramką przy bulwarze aż na koniec mola. Jest tu ciemno, wilgotno, a w dodatku cuchnie, i nie jest to tylko słona, rybia woń gnijących wodorostów, lecz zakisły smród pozostawiony przez wiele pokoleń tych, co udali się tu za nagłą potrzebą, niedojedzonego i wyrzuconego żarcia z pikników, czegoś, co rozlało się i zastygło między kamieniami.

Whitmouth nie jest najładniejszym miastem, w jakim była. Wziąwszy jednak pod uwagę, dlaczego ją tu przysłano, nawet dobrze się składa. Ma za zadanie wysmażyć tysiąc pięćset słów do niedzielnego artykułu, dzięki któremu czytelnicy poczują się lepiej we własnym życiu. Trzeba więc prześlizgnąć się w opisie po karuzelach i lodach, jaskrawych nadmuchiwanych zabawkach w kształcie zwierząt, wyjątkowej przyjemności jedzenia w silnych powiewach bryzy gorących, słonych frytek z papierowego rożka, radosnym szoku, jaki wywołuje morska woda na nagiej skórze, i pokazać zamiast tego ciągnące się kilometrami szare powojenne domy z prefabrykatów przy moczarach wokół ujścia rzeki, spękane plastikowe witryny barów szybkiej obsługi, stresujące życie mieszkańców – w dużej części wędrownych – którzy mają perspektywę pracy jedynie sezonowej, georgiańskie fasady wychylające się spomiędzy plastiku i neonów. Trzeba sprawić, by Balham wyglądało w porównaniu z tym na rozkoszny kurort. Żadne miasto, w którym biega na wolności morderca, nie może być ładne i miłe: to niepisane prawo. Gdyby takie rzeczy zdarzały się w ładnych i miłych miastach – miejscach, gdzie ludzie kupują niedzielne gazety oraz je czytają – któż czułby się bezpieczny?

A jednak i tak jej się tu podoba. Mimo podupadłych, źle zaopatrzonych sklepów. Chociaż mieszkańcy są bladzi, a powinni być ogorzali, skoro żyją nad morzem. Choć w naturze nie spotyka się kolorów występujących na Corniche. Pomimo łez na twarzach skacowanych koleżanek Hannah Hardy, kiedy dowiedziały się, dlaczego nie wróciła do ich domku ostatniej nocy. Chociaż każdy tutaj, kto ma ponad piętnaście lat, wygląda, jakby dobijał czterdziestki. A jednak jest w Whitmouth jakaś jarmarczna, waleczna dzielność, która wydaje się jej zaskakująco urocza. Częściowo – wbrew ponuremu charakterowi tematu, który ją tu przywiódł – czuje się jak na wakacjach. Podoba jej się w Whitmouth i sądzi, że podobają jej się miejscowi ludzie.

Jak choćby ta duża grupa jakieś piętnaście metrów od miejsca, w którym stoi. Typowe spotkanie ludzi z klasy robotniczej: kobiety siedzą razem, a mężczyźni grają brutalnie, bezpardonowo w nogę, robiąc częste przerwy, by napić się piwa z puszek i podać sobie grubego, niechlujnie skręconego blanta. To takie spotkanie, myśli sobie, w którym z wdzięcznością bym uczestniczyła, kiedyś, dawno temu. Może właśnie dlatego tak mi się tu podoba. W innym życiu myślałabym, że to raj.

A jednak stoi teraz w miejscu, gdzie znaleziono pierwszą ofiarę tego sezonu letniego, Nicole Ponsonby. Nicole leżała, całkiem spokojnie, twarzą do góry, z jedną ręką odrzuconą za głowę. Wyglądałaby jak każda inna nastoletnia czcicielka słońca, gdyby nie to, że spoczywała na kupie szmat i butelek w głębokim cieniu falochronu – i że jej twarz była niebieska.

To było trzynastego czerwca. Nicole, kiedy spotkała ją śmierć, przebywała w Whitmouth od czterech dni. Ostatnio widziano ją, jak w poszukiwaniu frytek wytaczała się z pubu Sticky Wicket, nawalona piwem z cydrem, z malinkami na szyi. Pochodziła z Lancashire. Miała dziewiętnaście lat i poprzedniego roku skończyła szkołę, zdając na egzaminach końcowych gastronomię i biznes. Chciała pracować w hotelarstwie i przez ostatnie trzy miesiące była zatrudniona jako recepcjonistka w Jurys Inn w Manchesterze. Do Whitmouth wyprawiła się częściowo na zwiady, by sprawdzić, czy mogłaby się wspiąć nieco wyżej na drabinie społecznej, zaczepiając się w jednym z hoteli leżących na wybrzeżu Kent. Nie miała chłopaka, nie chodziła z nikim od szóstej klasy.

Kilka razy była tu w dzieciństwie z rodzicami, Susan i Grahame’em, oraz dwoma braćmi, Jakiem i Markiem. W gruncie rzeczy była to miła, czysta, przyzwoita dziewczyna, która zwykle nie traciła nad sobą kontroli, ale lubiła się czasem wyluzować z koleżankami, jak to bywa u nastolatek. Nikt jej nie zauważył pomiędzy momentem, kiedy wychodziła z pubu, a chwilą, gdy znaleziono ją uduszoną dwanaście godzin później. Nic dziwnego; niczym się nie wyróżniała, a na ulicach przewalały się tłumy ludzi.

Kiedy Kirtsy stoi, rozmyślając o tej dziewczynie i okolicznościach jej śmierci, jakiś facet w ortalionowej kurtce z kapturem – z tymi ostrymi zębami i oczami jak paciorki kojarzy jej się z gronostajem albo fretką – zatrzymuje się, przechodząc obok.

– Mogę w czymś pomóc? – pyta. Głos ma bezbarwny, nosowy.

– Nie. Dziękuję – odpowiada Kirtsy, starając się, by zabrzmiało to uprzejmie i przyjaźnie, choć stanowczo. Zaraz jednak dodaje: – Chociaż właściwie tak, skoro pan pyta. Czy jest pan stąd?

– Tak – odpowiada nieznajomy z cieniem irytacji w głosie, jakby odpowiedź była oczywista nawet dla dziecka.

– O, to dobrze. Miałam kłopot ze znalezieniem kogoś, kto nie jest turystą.

Takie małe kłamstewko. Bo prawda jest taka, że miejscowi, których znalazła, wykazywali się podziwu godną lojalnością wobec swego miasta, w związku z czym rozpaczliwie brakuje jej odpowiednich cytatów na temat lęku przed wychodzeniem z domu i trzęsieniu się w łóżku ze strachu, które sprawią, że ludzie z Cheltenham będą wdzięczni za ceny swoich nieruchomości. Jeśli szybko nie zdobędzie tego typu wypowiedzi, będzie zmuszona je wymyślić.

– Czy mogłabym spytać, jak się pan czuje w związku z tym wszystkim? Z tymi morderstwami? Jako stały mieszkaniec.

Podejrzliwość się nasila.

– Dlaczego chce pani to wiedzieć?

Kirsty się mityguje. Uruchamia swój niekłamany wdzięk.

– Ojej, przepraszam. Powinnam była się przedstawić. – Wyciąga rękę, chociaż na myśl o dotknięciu jego szarawej skóry czuje się nieswojo. – Kirsty Lindsay. „Sunday Tribune”. Piszę artykuł o…

– Wiem, o czym pani pisze – wpada jej w słowo i puchnie z dumy.

Tak czasem bywa. Chociaż większość ludzi denerwuje się w obecności dziennikarzy i niepewna, do czego zmierza pytanie, boi się zdradzić zbyt wiele informacji o sobie, zawsze znajdzie się jakiś dziwak traktujący nawiązanie kontaktu jako dowód własnej ważności, którą dostrzegł dziennikarz, w przeciwieństwie do sąsiadów.

– Jasne. Tak, oczywiście, że pan wie – mówi szybko Kirsty. – Tak więc zastanawiam się…

– Powiem pani, co myślę – przerywa jej mężczyzna. – Myślę, że powinniście się wszyscy stąd wynieść. Nikt was tu nie chce.

– Proszę posłuchać… – protestuje Kirsty. – Musimy przekazywać wiadomości.

– Tak. O ile w ogóle można nazwać to przekazywaniem. Wiem, co zrobicie. Nie zagadniecie nikogo, kto tak naprawdę coś wie. Przecież nie tego chcecie, prawda? Wy tylko chcecie poszydzić sobie w Londynie z prowincji. Będzie nam lepiej, jak wszyscy wyjedziecie i zostawicie nas w spokoju.

– Ale…

Patrzy na kępki włosów na jego niedbale ogolonych policzkach, zaciśnięte uparcie usta, widzi irracjonalną, odruchową niechęć w jego oczach i już wszystko wie. Nie wyciągnie z tego człowieka nic użytecznego. Może tylko mętną tyradę skierowaną przeciw mediom, a nie facetowi, który zabija ludzi.

– Dobrze – mówi. – W każdym razie dziękuję.

– Nie wolno pani mnie cytować. Nie dałem pani pozwolenia na cytowanie moich wypowiedzi.

– I tak nie wiem, jak pan się nazywa.

Odchodzi w głąb plaży, zanim mężczyzna zdoła ją zatrzymać, ale manewrując pomiędzy grillami a ogrodzeniem Funnland, gdzie girlanda żółtej taśmy policyjnej znaczy dziurę w krótkim płocie z siatki za stoiskiem z wiaderkami, wciąż czuje na plecach jego wzrok. Z tej strony betonowe fortyfikacje wesołego miasteczka sprawiają, że wygląda ono trochę jak obóz jeniecki. Frontowa ściana, przy wietrznej drodze, którą wszyscy żartobliwie nazywają „Corniche”, jest upstrzona billboardami i kolorowymi światełkami.

Oprócz ludzi, którzy spędzają razem czas w tej dużej gromadzie, są jeszcze grupki młodych; rozmawiają albo przesypiają kaca, grają we frisbee w T-shirtach i długich szortach. Między nimi kręci się ekipa z kamerą, robiąc sondę uliczną. Kirsty zastanawia się, na ile pragnienie pojawienia się w telewizji może zdusić przerażenie, że robi się to bez makijażu i bez przygotowania.

– Jasne, boję się – mówi młoda kobieta, koło której właśnie przechodzi. – Ale co z tego? Mam tylko tydzień wakacji. Muszę się bawić, no nie?

– A czy zamierza pani jeszcze kiedyś przyjechać do Whitmouth? – pyta reporter.

– Chyba nie. Tu jest dość kiepsko. Alkohol potwornie drogi, a to całe wesołe miasteczko – młoda kobieta wskazuje górującą nad nią ścianę Funnland, gdzie policja już drugi dzień omiata każdy centymetr pomiędzy płotem a miejscem zbrodni pędzelkami z wielbłądziego włosia – jest zamknięte od naszego przyjazdu. A przecież to środek sezonu!

· · ·

Kristy zachodzi do Antalya Kebab House, gdzie po raz ostatni widziano poprzednią ofiarę, Keishę Brown. Właściciel jest rozmownym, lecz mało przyjaznym Turkiem.

– Co się tak nagle tym zainteresowaliście? – pyta. – Wie pani co? W zeszłym roku to też się zdarzyło, dwa razy. Znaleziono dwie dziewczyny, tak samo martwe, a was guzik to obchodziło. Ani jednego reportera, ani jednej gazety, oprócz „Whitmouth Guardian”, nikogo z telewizji. Tamte były niewidzialne. Jakby nigdy nie istniały. Ale teraz… teraz to się nagle zrobiło atrakcyjne. Wszyscy szukacie swojego Hannibala Lectera, więc nagle sprawa zaczęła się liczyć, tak?

– Słuszna uwaga – przyznaje Kirsty.

W Wielkiej Brytanii codziennie zdarzają się dwa morderstwa. Dopiero trzecie z rzędu zdobywa w prasie więcej miejsca niż mała notatka na dole strony. Trzeba się czymś wyróżniać albo mieć zdeterminowaną rodzinę, by przedrzeć się ze swoją śmiercią przez sito redaktorów przesiewających wiadomości.

– Ale w końcu tu jestem – podejmuje. – Przynajmniej jest szansa, by wszystko właściwie przedstawić.

– Kupuje coś pani? – pyta szorstko właściciel, wpatrując się w nią głębokimi ciemnymi oczami.

– A co jest dobre?

– Wszystko.

– Poproszę kebab i colę.

– Frytki? – warczy Turek.

– Nie… – zaczyna Kirsty, po czym pospiesznie się zgadza. Nie ma sensu marnować szans za cenę porcji frytek. – I rachunek proszę.

Czeka kilka chwil, podczas gdy Turek odwraca się do frytkownicy i zanurza kosz w oleju.

– A więc pamięta ją pan?

Jest odwrócony plecami. Kirsty widzi jego odbicie w lustrzanej ścianie za grillem, przyklejone taśmą serwetki z nabazgranymi nazwami dodatków okalają jego ciemne włosy. Ma pięćdziesiąt kilka lat, lecz wygląda starzej. Tutaj wszyscy wyglądają starzej.

Przestań, upomina się w myślach. Sama nie wiesz, kiedy zamieniłaś się w najgorszą burżuazyjną snobkę. To, że piszesz dla takich czytelników, nie znaczy jeszcze, że masz podzielać ich poglądy.

Facet wzrusza ramionami.

– Nie bardzo. No, tak jakby. Ale tylko z powodu tego, co się stało. Nie pamiętałbym niczego, gdyby nie to, że znalazłem ją wśród swoich pojemników na śmieci. I wtedy ją sobie przypomniałem. Jako tako.

– Była z jakimiś ludźmi? Czy sama?

– Nie wiem. Przeważnie trudno powiedzieć, zwłaszcza w sobotę. Czasami przychodzą same, a wychodzą z kimś. W sobotnie wieczory zachowują się jak zwierzęta. Można by pomyśleć, że skoro są na wakacjach, sobota to nic specjalnego, ale o dziwo jest inaczej. Stroją się, bardziej upijają, dłużej zostają na mieście. Nie umieją stać w kolejce ani czekać. Musiało być wtedy ze dwadzieścia czy trzydzieści osób, przewalających się w środku, rzucających żarcie na chodnik. Frytki, frytki, frytki! Dwadzieścia napojów gazowanych z alkoholem, a potem myślą, że frytki ich otrzeźwią. Mam kamery przemysłowe. W każdą sobotę jest jakaś granda. Kamery oszczędzają mi wiele godzin składania zeznań.

– A więc ona jest na nagraniu?

Turek kiwa głową.

– No. Jak mówiłem, nic specjalnego. Wchodzi, kupuje frytki, gada z jakimiś chłopakami, kiedy na nie czeka. Lubiła ocet. Wylała z pół butelki. Fanta. Piła fantę.

– A chłopcy?

– Nie wiem. Niech pani spyta policję. Ale pewnie już pani mówili. To żaden z nich. Większość była zbyt pijana, by utrzymać się prosto na nogach, a co dopiero kogoś udusić. Chyba że przez przypadek. No więc ona kupuje te frytki, wychodzi, a ja dalej obsługuję. W sobotę mamy otwarte do czwartej. W środku sezonu w dobrą noc potrafię przewalić dwieście kilo frytek. To jedyny otwarty punkt po zamknięciu klubów, więc jak ich z nich wywalają, sprzedaliby własne ciotki za porcję frytek.

– A potem…? – naciska Kirsty.

– W pół do piątej wynoszę śmieci, czekając, aż olej ostygnie na tyle, by można było wylać go z frytkownicy i… – Mężczyzna znów wzrusza ramionami. Jak na nekrolog, to niezbyt wiele.

– To musiało być okropne – zagaja współczująco Kirsty.

– No… – Turek zaczyna zawijać jej kebab w papier. – Czegoś takiego nie widuje się na co dzień. Chce pani z sosem chilli?

– Dziękuję.

– Dziękuję tak czy dziękuję nie?

– Dziękuję tak. Dziękuję.

– W torebce czy bez?

– W torebce proszę.

I tak trafi do pierwszego napotkanego śmietnika, kiedy tylko zniknie mu z oczu. Turek kładzie paczkę na blacie.

– Dwanaście pięćdziesiąt.

– Dwanaście pięćdziesiąt? – pyta Kirsty piskliwie.

– Dwanaście pięćdziesiąt – odpowiada twardo Turek. – I rachunek.

Kirsty ma ochotę przewrócić oczami, lecz jakoś się powstrzymuje i wręcza mu pieniądze. Widocznie przedstawiciele prasy nie są jedynymi ludźmi, którzy mogą zrobić interes na seryjnym morderstwie.

· · ·

Nie może wejść do Funnland. Napis na wejściu służbowym, przy którym grupka zziębniętych pismaków i fotografów kuli się wśród stosów goździków w folii, głosi, że park rozrywki będzie otwarty jutro. Kirsty podchodzi do fotografa, z którym kilkakrotnie pracowała.

– Dzieje się coś? – pyta. – Widziałeś Stana Marshalla?

Fotograf kręci głową.

– Pewnie siedzi w pubie. Tu niewiele się dzieje. Jest dyrektor naczelna, ta Suzanne Oddie, i jakieś inne urzędasy.

– Mówią coś?

– Ble ble, bezprecedensowa sprawa, ble ble, wyrazy współczucia dla rodziny, ble ble, współpracujemy z policją w jak największym zakresie, ble ble, uspokajamy naszych klientów. Jest komunikat dla prasy.

Jeremy z „Express” podaje go jej. Niewiele tego jest. Wesołe miasteczko zostanie otwarte możliwie szybko, Gabinet Nieskończoności będzie zamknięte, prawdopodobnie rozebrane. Głębokie wyrazy współczucia. Kirsty robi zdjęcie telefonem. Odczyta później z jpg-a.

– A co ty tu w ogóle robisz? Myślałem, że z „Tribune” przysłali Dave’a Parka.

– Tak. On jest Pan Ciężki Kaliber. Ja mam kolorowy artykuł. Miasto w udręce. Pozamykajcie swoje córki. Cena piwa. No wiesz.

– Aha, pasztet niedzielny – rzuca pismak z „Mirror”. – Nic nowego do powiedzenia, mielenie w kółko tego samego.

– A jednak miło dostać taką robotę – zauważa fotograf.

– Ktoś musi używać pięciosylabowych słów – odcina się Kirsty. – Żeby reszta z was miała z czego szydzić. No więc co wiemy? Coś nowego o denatce? – Wzdryga się w środku, kiedy wymawia to słowo. „Denatka”, życie zredukowane do terminu.

– Nic nowego. Rodzice mają wygłosić apel w ratuszu dziś po południu.

– Czy właśnie tam są teraz wszyscy?

Facet z „Mirror” cmoka z niezadowoleniem.

– Nie wygłupiaj się. To dopiero o czwartej. Wszyscy siedzą w White Horse, na Dock Street.

– Gromadzą informacje – mówi fotograf i puszcza do niej oko.

ROZDZIAŁ 9

Amber jest w kuchni, skąd wydzwania w różne miejsca w poszukiwaniu komputera dla Benedicka, kiedy ktoś naciska dzwonek u drzwi. Robi to nagląco i uparcie, raz za razem, między każdym dzwonkiem upływa kilka sekund. Ktokolwiek to jest, chce wejść, natychmiast.

– Ciekawe, kto to – mówi Amber, przerywając połączenie.

Vic podnosi wzrok znad „Sun”.

– Pewnie zabłąkane dziecko albo bezdomne zwierzę. Zwierzę, sądząc po dzwonku. Dzieci nie robią tego tak głośno.

– Jej – mruczy Amber, biegnąc do drzwi.

Ten ktoś stoi plecami do niej, ma naciągnięty na głowę kaptur bluzy Adidasa, sportową torbę na ramieniu, omiata wzrokiem samochody i betonowe pachołki na Tennyson Way, jakby spodziewając się, że ktoś się tam pojawi.

– Mogę w czymś pomóc? – pyta Amber.

Gość się odwraca. To Jackie Jacobs, która wygląda okropnie. Poniżej bluzki na ramiączkach ma coś, co przypomina spodnie od piżamy, oraz japonki. Jej twarz bez makijażu jest poznaczona zmarszczkami i szara, z głębokimi pionowymi liniami nad górną wargą.

– Nie wiedziałam, gdzie jeszcze mogłabym pójść – mówi. – Przepraszam.

– O Boże. Wejdź. – Amber cofa się, by umożliwić jej przejście, i wchodzi za nią do środka.

Vic widzi Jackie ze swego miejsca przy kuchennym stole i zrywa się na nogi.

– Co się dzieje, Jacks?

Jackie zsuwa kaptur. Włosy ma przetłuszczone, nieuczesane.

Amber aż trudno uwierzyć, że to ta sama barwna istota, z którą była poprzedniego dnia na plaży.

– Stoi przed moim mieszkaniem i nie chce odejść – mówi Jackie i wybucha płaczem.

Amber nie musi pytać, o kim mowa.

– O Boże – powtarza.

– On… po prostu tam jest. Cały czas. Siedzi przed mieszkaniem. Albo… no wiesz. Jak wczoraj. Na plaży albo w supermarkecie czy gdziekolwiek jestem. Wydaje mi się, że wariuję.

– Nie wariujesz.

Amber bierze od niej torbę, rzuca ją na schody. Wygląda na to, że mają gościa. Dom Amber Gordon dla Upadłych Kobiet, jak mówi Vic. Kiedy chce być miły. Czasami, w zależności od gościa, nazywa to Schroniskiem dla Psów w Whitmouth.

– Rozumiem, dlaczego tak się czujesz, ale wcale nie wariujesz. Nie rozmawiałaś z nim, prawda?

– Nie – mówi Vic. – Takich trzeba ignorować.

– Próbowałam – odpowiada Jackie. – Ale co ja mam niby zrobić? Jak ktoś codziennie sterczy ci pod drzwiami, idzie za tobą do sklepu, czeka przed pracą, dzwoni do drzwi, zostawia wiadomości, zostawia… stokrotki na progu… to spróbuj to ignorować.

– O rany, Jackie. Ty zawsze ze wszystkiego żartujesz. Nie zdawałam sobie sprawy, że to takie poważne.

Idą za Vikiem, który wraca do kuchni, by napełnić czajnik. Sposób Whitmouth na wszelkie kłopoty – filiżanka dobrej herbaty i ciasteczko. I rzeczywiście pomaga na większość trosk.

– Wiem. Tak – przyznaje Jackie. – Ja chyba też nie. Myślałam, że wreszcie do niego dotarło. Że się znudził. Ale od kiedy ty… no wiesz ciało… tej biednej dziewczyny. Była żywa, a po chwili jakiś facet po prostu… Może mam większą paranoję, niż mi się zdawało. Ale teraz jest gorzej. Nie mogę… naprawdę już nie mogę tam dłużej przebywać, Amber. On ciągle tam sterczy, bez względu na to, co robię. Nie mam pojęcia, kiedy sypia, bo wydaje mi się, że jest tam dwadzieścia cztery godziny na dobę.

– W porządku – rzuca Amber. – Możesz tu zostać. Jak długo zechcesz. Dopóki nie wykombinujemy, co zrobić. – Zerka na Vica, który stoi obok zlewu, z twarzą pozbawioną wyrazu. Jeśli ma jakieś uczucia związane z tematem, to ich nie okazuje.

Jackie, której poróżowiał nos, wyjmuje paczkę cameli z kieszeni kurtki. Szuka zapalniczki. Vic odchrząkuje.

– Przepraszam, Jackie, czy mogłabyś wyjść z tym do ogródka?

Wygląda na zaskoczoną, jakby nikt nigdy wcześniej nie zasugerował jej czegoś takiego, ale bierze paczkę i wstaje od stołu.

– Przyniosę ci popielniczkę – proponuje Vic.

Zaskoczona tym Jackie wygląda na wdzięczną.

– Dziękuję.

Amber idzie za nią na patio, Mary-Kate i Ashley drepczą cicho przy ich nogach. Jest dumna ze swego małego skrawka ziemi. Zasolona gleba z ujścia rzeki jest właściwie bezużyteczna, jeśli chodzi o sadzenie czegokolwiek, ale Amber obstawiła ogródek doniczkami i koszykami, z których wyglądają niecierpki, pelargonie i werbena, więc jest tu kolorowo i przyjemnie. Krzesła dla ochrony przed deszczem są odwrócone, poduchy leżą pod wiatą. Amber wyciąga je, ściera wodę z drucianych siedzisk.

– Przepraszam – mówi.

– Za co? No coś ty! Nie wygłupiaj się. Jesteś u siebie.

Zjawia się Vic z popielniczką, stawia ją na stole, uśmiecha się i wycofuje do środka.

Jackie zapala papierosa. Amber widzi, jak przez jej twarz przebiega nikotynowa rozkosz, dobrze to pamięta. Rzuciła dla Vica, ale wciąż za tym tęskni, codziennie.

– Boże, macie popielniczkę. Większość ludzi nie trzyma ich w domu i patrzy na niedopałki, jakby to były odpady radioaktywne czy coś w tym rodzaju. Nawet kiedy są w koszu z obierkami od ziemniaków.

– Tak, my tak nigdy nie robimy.

– Nie. Vic ma maniery jak ksiądz.

– No, bez przesady – rzuca Amber, ale przyznaje w duchu, że owszem, zapewne świat tak właśnie podsumowałby ich relację: uprzejmość.

Vic ma świetne maniery. Spotkanie go było jak zanurzenie się w ciepłej kąpieli: otwierał przed nią drzwi i okazywał zrozumienie, wiedziała, że talerz zostanie po jedzeniu szybko oczyszczony i umyty. Po tych wszystkich latach raczej bała się mężczyzn, ich popędów i uporu; uważała ich za tyranów, których obchodzi jedynie osobista satysfakcja.

I wtedy pojawił się Vic. Ręce zawsze czyste pomimo ciągłych bieżących napraw, które stanowią dużą część jego obowiązków przy karuzelach w Funnland. Proszę, dziękuję i opiekuńcze ramię, kiedy przeciskają się przez tłum. Pamięta, że gdy zwróciła na niego uwagę, zobaczyła, jak pomaga klientom, którzy chwiejnym krokiem schodzą z karuzeli albo się na nie wspinają, jak zawsze ma uśmiech dla wszystkich i z każdym potrafi pożartować, jak potrafi spacyfikować najbardziej butnego prymitywa szukającego okazji do rozróby. Związki w Whitmouth na ogół nie są długotrwałe, ale mija już sześć lat, od kiedy oni są ze sobą, i jeżeli uprzejmość jest ceną, którą płaci się za trwałość, to dzięki Bogu za dobre maniery. Przez tyle lat marzyła o tym, by wylądować w jakimś spokojnym miejscu, a teraz nadal trudno jej uwierzyć, że to się stało.

– Nawet nie wiesz, jaka z ciebie szczęściara. Dałabym wszystko za takiego faceta – mówi Jackie i znów wygląda, jakby miała się rozpłakać.

Amber wyciąga rękę i pociera jej przedramię, choć robiąc to, czuje się niezręcznie. Tak naprawdę nigdy nie nauczyła się takiej zażyłości, zresztą wcale nie uważa Jackie za serdeczną przyjaciółkę.

– Przestań, Jackie. Już dobrze. Wszystko się ułoży.

Jackie wgapia się w papierosa, jej twarz drga nerwowo. Mary-Kate podchodzi i staje na tylnych łapkach, opierając przednie na udzie swojej pani. Amber automatycznie zdejmuje rękę z przedramienia Jackie i drapie pieska za uchem.

– To niesprawiedliwe – wybucha Jackie. – Cholernie niesprawiedliwe. Mnie się ciągle nie wiedzie.

W drzwiach pojawia się Vic, spokojny jak zawsze. Niesie jej torbę.

– Położę ją w pokoju gościnnym – oznajmia. – Dobrze?

Amber wie, że ten gest wynika raczej z niechęci do bałaganu niż z gościnności. Vic lubi, jak wszystko jest na swoim miejscu. Torba wkurzała go, od kiedy się pojawiła. Jackie interpretuje to inaczej – sądzi, że jest mile widziana. Znów zbiera jej się na płacz.

– Ojej, nie wiem, co bym bez was zrobiła… naprawdę. Słowo daję, połowa tego miasta rozpadłaby się bez ciebie, Amber.

– Daj spokój, Jackie – mityguje ją zażenowana Amber.

– Ona ma rację – wtrąca się Vic, stojący w drzwiach. – Nasza Amber to sól tej ziemi. Wiesz, co robiła przez cały ranek?

– Nie – odpowiada Jackie bez entuzjazmu.

Nigdy nie interesuje się zbytnio innymi ludźmi, a już zwłaszcza kiedy toczy się jej własny dramat.

– Wydzwaniała do wszystkich na osiedlu, by sprawdzić, czy ktoś nie ma komputera na zbyciu, dla Benedicka Ongoma. Przez cały ranek wisiała na telefonie, prawda, kochanie? Sam musiałem przygotować sobie kanapkę z bekonem.

Łagodzi pretensję wesołym uśmiechem, ale Amber i tak ją słyszy.

– Tak – ciągnie Vic. – Jest naprawdę niesamowita. Czasami zaczynam się zastanawiać, czy nie ma czegoś na sumieniu. Albo czy nie stara się odpłacić za coś, co zrobiła w dawnym życiu.

Jackie się śmieje. Amber oblewa się rumieńcem i pospiesznie zmienia temat.

– To opowiedz, co się stało. Nadal chyba nie rozumiem tego do końca.

– Po prostu sama nie wiem, dlaczego on to robi. Nie mam pojęcia.

– Niby skąd masz wiedzieć. Najwyraźniej coś jest z nim nie tak. W każdym razie sądziłam, że Tadeusz go zniechęcił. Tym esemesem.

Jackie kręci głową.

– Myślę, że to tylko pogorszyło sprawę. Teraz jest wściekły. Czuję, jak ta złość od niego bije. Wydaje mi się, że przez cały czas jest gdzieś w pobliżu. A zrobi się jeszcze gorzej, jak wrócę do pracy. Kiedy będę chodziła sama po nocy.

– Nie ma sprawy. Przecież mogę cię podrzucać – proponuje Amber, spokojnie dodając jeszcze jeden punkt do listy. Ma miejsce w samochodzie. Teraz podwozi jedynie Blessed.

– Ale nie tylko o to chodzi. Nie mogę też spać. Zdaje mi się, że po przebudzeniu zobaczę, że on stoi nade mną czy coś w tym rodzaju. Poważnie. On tam jest, cały czas. Czuję, jakbym zaczynała wariować.

· · ·

Vic obserwuje je przez kuchenne okno: dwie blond głowy nachylone ku sobie, smużka dymu unosząca się z papierosa Jackie. Zupełnie o nim zapomniały. Co z oczu, to z serca, myśli. Kobiety. Chwilę nic nie mówisz i jakbyś nie istniał. Przygląda im się ze spokojem, z obojętnym wyrazem twarzy. Czuje się kompletnie wypompowany. Kiedyś w szczycie sezonu bywał bardzo ożywiony, ale z każdym rokiem to pobudzenie coraz szybciej się wyczerpuje. Pracował w ośmiu różnych kurortach, ale Whitmouth zaczyna go bardziej męczyć, niż bawić. To wiek mnie dogania, myśli. Robię się na to za stary. Muszę sobie znaleźć jakiś łatwiejszy sposób zarabiania na życie. Chyba nie mam energii, by dłużej to ciągnąć. Wykańcza mnie to.

Jackie zostawiła kubek z herbatą na stole, warstewka taniny zabarwiła porcelanę. Bierze kubek i zanosi do zlewu. Szoruje metodycznie, dokładnie, słuchając szmeru głosów kobiet. Wyciera wokół zlewu, poleruje chrom do sucha i stawia naczynie na złożonej ściereczce leżącej na suszarce.

· · ·

W ogródku rozlega się dźwięk telefonu Jackie.

– Nie odpowiadaj – mówi Amber. – Zostaw to.

Jackie patrzy na telefon, jakby to była kupa, którą znalazła w torebce.

– Nie miałam zamiaru.

Telefon cichnie. Jackie zapala kolejnego papierosa. Amber powstrzymuje się przed przewróceniem oczami.

– Poproszę Vica, żeby pościelił łóżko w gościnnym.

– Boże, on jest wspaniały – mówi Jackie. – Jak ci się udało go znaleźć?

Jej telefon znów dzwoni.

ROZDZIAŁ 10

Jestem beznadziejną żoną. Wkurzył się na mnie i wcale mu się nie dziwię. O Boże, nie mogę się doczekać końca tego wieczoru. Dlaczego, do diabła, tak głupio się zachowałam? Zdaje się, że złamałam przepisy, kiedy po południu siadłam za kółko.

Kirsty zaszywa się w kuchni, by łyknąć trzy ibuprofeny i popić je szklanką wody. Czuje się, jakby wywrócono ją na nice, a wyrzuty sumienia jeszcze pogarszają sprawę. To jest jak gorączka, myśli. Nie samo picie, lecz towarzystwo dziennikarzy. Jeśli kilkunastu pismaków spędza razem wieczór, wszyscy muszą się tak zalać, że ledwie się trzymają na nogach, zawsze tak jest.

Osusza szklankę do końca i ponownie ją napełnia. Otwiera lodówkę i wyjmuje gravlax – łososia marynowanego w koperku i soli, torebki z sałatą. Rodzaj jedzenia, na jakie nie pozwalali sobie przez wiele miesięcy. Konieczność jednak zawiodła ją do luksusowego supermarketu Waitrose i krążąc po jego alejkach, Kirsty czuła się jak żona bogatego piłkarza, który płaci rachunek. Przez resztę tygodnia rodzina będzie żyła na ryżu i fasoli, by spłacić tę kolację, ale żadna z obecnych w jadalni osób się tego nie dowie. Nic nie rodzi sukcesu tak jak sukces, więc jeśli Jim ma dostać pracę, należy przekonać tych ludzi z forsą, że on wcale jej nie potrzebuje. Dobrze, że przynajmniej talerze są wystawione na blat, gotowe do wyłożenia frytek, a ona musi tylko je napełnić i udekorować, podczas kiedy ich goście sączą właśnie sémillon chardonnay, przepijają pieniądze przeznaczone na buty Sophie.

Chce jej się wymiotować, ale przełyka i jakoś się powstrzymuje. Płonące shoty. W twoim wieku! W każdym wieku! Co cię, u licha, opętało?

Po prostu dobrze się bawiłam. Bo uwielbiam towarzystwo dziennikarzy. Przepadam za ich niewymuszoną, skłaniającą do rywalizacji inteligencją, zajadłymi, stronniczymi opiniami, lubię, jak konkurują, by zredukować wszystko do składającego się z pięciu słów tytułu, cynicznie poszukują najbardziej udanego pejoratywnego określenia. Bo jestem zmęczona byciem dobrą, jestem zmęczona byciem cierpliwą, bo od miesięcy się ograniczałam i musiałam wreszcie się zerwać ze smyczy, bo wcześniej musiałam postawić kolejkę w White Horse i chciałam, żeby mi się to zwróciło. Bo nie możesz opisać miasta, do którego ludzie przyjeżdżają po to, by pójść w tango, jeśli sama tego nie zrobisz. Bo, bez względu na skorupę bezduszności, jaką wszyscy nosimy, po całym dniu wygrzebywania szczegółów dotyczących śmierci pięciu dziewczyn, każdy jest tak zdołowany, że ma ochotę się napić. No i zapomniałam o tym cholernym przyjęciu.

Wahadłowe drzwi się otwierają i wchodzi Jim, a uśmiech miłego gospodarza znika z jego twarzy zaraz po przekroczeniu progu. Czeka, aż drzwi się zatrzymają, zanim się odezwie.

– Kurwa, Kirsty – mamrocze. – Co ty wyprawiasz?

Skóra ją szczypie pod grubą warstwą make-upu, którą nałożyła, by ukryć bladość.

– Przepraszam – mówi. – Musiałam wziąć środek przeciwbólowy.

Szczęka Jima jest zaciśnięta, jakby była z betonu, kiedy wyrywa jej torebki z sałatą.

– O rany – burczy. – Ja to zrobię. Ty otwórz łososia.

Odwraca się plecami i rozrywa paczki. Kiełki grochu, rzeżucha i rukola, wymarzony zestaw telewizyjnego szefa kuchni. Obok miski przeznaczonej na sałatę czeka ceramiczny dzbanuszek z dresingiem, który przygotował wcześniej. Wrzuca listki do miski, polewa dresingiem i zaczyna mieszać. Markotna Kirsty znajduje nożyce kuchenne i zaczyna rozcinać opakowanie z łososiem. Ręce jej się trzęsą, i to widać.

– Przepraszam, Jim – mówi po raz osiemnasty, układając płaty ryby jak najstaranniej na talerzach. – Naprawdę mi przykro. Nie chciałam, żeby tak wyszło.

Jest tak wściekły, że nie może nawet na nią patrzeć, kiedy nakłada porcje sałatki obok ryby na talerze.

– Naprawdę nie sądzę, by samo przepraszam załatwiało sprawę. Wiedziałaś, jak ważny jest ten wieczór. Jesteś po prostu… samolubna. Tak to trzeba nazwać. Cholerna egoistka.

– Tak – przyznaje Kirsty. Ze skruchą. – Wiem. Jestem. I naprawdę bardzo cię przepraszam.

Z żałosną miną rozcina paczuszkę z sosem musztardowym, który był dołączony do ryby. Wyciska go na pierwszą porcję.

– Nie!

Jim chwyta ją za nadgarstek. Jego krzyk był tak głośny, że dotarł poza drzwi. Gwar głosów cichnie na chwilę. Ktoś chichocze.

– Co?

– Nie używaj tego gotowca, idiotko. Przygotowałem domowy. – Teatralnym gestem Jim wskazuje kubek z identyczną żółtą breją stojący przy zlewie.

– O kurczę, przepraszam.

Znów kręci głową, z trudem powstrzymując furię.

– Słuchaj, po prostu nie przeszkadzaj. Sam się tym zajmę. Nie mogę uwierzyć, że mi to robisz. Ci ludzie jadają często w restauracjach. Przecież od razu by zauważyli, że sos jest ze sklepu.

– Przepraszam – powtarza jej autopilot.

Czuje się tak wykończona, że sama nie wie, jak udaje jej się utrzymać na nogach. Marzy tylko o tym, by zwinąć się na kanapie przed telewizorem i podrzemać do czasu, kiedy można będzie iść spać. Już nigdy nie będę piła, myśli siedemset sześćdziesiąty trzeci raz w życiu.

Jim nakłada sos, odwraca się i wręcza jej dwa talerze.

– Trzymaj. Zanieś to. Ty dostaniesz z kupnym. Przyniosę tę porcję na końcu. I, na litość boską, weź się w garść.

Kirsty z trudem przełyka ślinę. Wracają razem do gości.

· · ·

– Chluśniem, bo uśniem – rzuca Lionel Baker, a Kirsty aż się wzdryga. Zwłaszcza na kacu takie jowialne męskie odzywki przyprawiają ją o dreszcze.

– Na zdrowie – odpowiada i wznosi nietknięty kieliszek.

Przykłada go do ust, ale nie sączy ani odrobiny. Po części z powodu obawy, że jej wątroba eksploduje, kiedy choć kropla alkoholu dostanie się do wnętrza ciała, ale głównie dlatego, że oczy Jima przeszywają ją jak laser za każdym razem, kiedy sięga po kieliszek.

Sue Baker chichocze i stuka się z nią kieliszkiem.

– Jaki zabawny toast – mówi.

Sue jest świetna: to kobieta, która zdecydowała się Stworzyć Uroczy Dom, kiedy podłapała maklera giełdowego, i nie miała żadnej oryginalnej myśli od chwili, gdy postanowiła udekorować stół na swoim weselu ozdobną kapustą. Muszę być miła, myśli Kirsty. Jeśli Jim zamierza zabiegać u tych ludzi o pracę, muszą zapamiętać, jakimi byliśmy dobrymi gospodarzami. Lionel jest dziesięć lat starszy od Jima, dziesięć kilo grubszy i dziesięć razy bardziej zadowolony z siebie. Był przez wiele lat partnerem w Marshall & Straum i wszyscy wiedzą, że znów rekrutuje nowych pracowników, bo najgorsza mizeria już się skończyła. Jim i Gerard Lucas-Jones, inny mąż siedzący obecnie przy stole, byli w jego zespole, kiedy awansował. Wszyscy udają, że są starymi przyjaciółmi.

Sue odstawia kieliszek i bierze nóż oraz widelec.

– Och, wspaniale – mówi z protekcjonalną nutą w głosie. – Od lat nie jadłam gravlaxa. Sama marynowałaś?

Jasne, że nie jadłaś, myśli Kirsty ze złością. Gravlax był modny w latach osiemdziesiątych, kochanie. Przykro mi, że kiedy dotarłam do Waitrose, już im się skończyło sashimi z dorszyka czarnego.

– Niestety nie – mówi Jim. – Kirsty była na wyjeździe służbowym. Za to sos jest zrobiony przeze mnie.

Kirsty uśmiecha się spokojnie. Jim jest dumny z tego, że „dobrze sobie radzi” w domu, zawsze tak było. Ale natychmiast przypomina sobie, że to nie pasuje do wizerunku Pana Wszechświata.

– To jedna z wielkich zalet pracy w domu – dodaje pospiesznie. – Codziennie zyskuje się dwie godziny, których nie trzeba tracić na dojazdy.

– I cały ten czas poświęca się na gotowanie. – Kirsty pozwala sobie na eksperymentalny żarcik.

– No cóż – rzuca wrednie Jim. – Lepsze to, niż zalać się w trupa, co?

Wszyscy się śmieją, umyka ich uwagi, do kogo skierowany jest przytyk.

– Szczęściarz z ciebie – mówi Lionel Baker dokładnie tym samym tonem co jego żona. – Ja oczywiście marzę o tym, by więcej czasu spędzać w domu. Ale powiedz no… – Obraca się ku Kirsty, a ona widzi, że za jego pytaniem nie kryje się aprobata. Lionel jest dinozaurem. Pracujące żony to nie jego bajka. – Byłaś na wyjeździe służbowym? Ho, ho. Czy wiele podróżujesz?

– Właściwie to nie są podróże – odpowiada Kirsty, zastanawiając się, jak to przedstawić, by praca, która utrzymuje całą rodzinę na powierzchni, wydała się hobby małej kobietki, łaskawie tolerowanym przez pobłażliwego męża. – Czasem spędzam noc poza domem.

Widzi, że zaklasyfikował ją jako podróżującą akwizytorkę; nieszczególnie by jej to przeszkadzało, ale akwizycja nie jest prawdopodobnie najlepszą pracą dla małżonki.

Jim natychmiast interweniuje.

– Kirsty pracuje dla „Tribune”.

– Czyli co robi? – pyta Penny Lucas-Jones. Ona uczy francuskiego i włoskiego w żeńskiej szkole z internatem za Salisbury. To wpasowuje się dobrze w wychowywanie dzieci.

– Jest niezależną dziennikarką – wyjaśnia Jim. – Zajmuje się południowo-wschodnią częścią kraju, żeby ci, co siedzą w redakcji na stałe, nie musieli ruszać się z Londynu.

– Żurnalistka! – mówi Lionel z przekąsem. – No proszę! Latanie za celebrytami, hę? Przechwytywanie połączeń telefonicznych?

– Nie – prostuje Jim. – Od telefonów mają tam specjalistów.

– Głównie zajmuję się zbrodniami – odzywa się Kirsty. – I, no wiecie… londyńczykami odwiedzającymi prowincję.

Dowcip jest jak kula w płot. On bierze wszystko, co mówię, dosłownie, myśli Kirsty. No jasne. Wywabienie go z Belgravii graniczyło z cudem, a teraz ja wszystko psuję. Czuje kolejną falę mdłości podchodzącą do gardła, z trudem przełyka ślinę. Założę się, że zzieleniałam, myśli. Przynajmniej zatuszuje to żółć wywołaną zniszczeniem wątroby.

– Fascynujące! – odzywa się Gerard Lucas-Jones. – Zresztą, czytujemy „Tribune”. No, przynajmniej Penny. Ja raczej śledzę „Financial Times”.

– Nie zauważyłam cię tam – przyznaje Sue. – Często ukazują się tam twoje artykuły?

– W tym tygodniu były dwa – odpowiada Jim. – Dziś nawet całostronicowy, a w niedzielę będą aż dwa.

– Mądra dziewczyna! – Lionel kładzie nacisk na drugie słowo.

Sue ma na tyle przyzwoitości, że wygląda na nieco zażenowaną.

– O czym? – pyta.

– Och, o bandzie tych marudnych świrów, którzy wypłynęli w zeszłym tygodniu i głoszą potrzebę remilitaryzacji moralnej. Ale, mówiąc szczerze, trochę to nie wypaliło. A drugi artykuł jest o Whitmouth. O morderstwach w Whitmouth. Jeszcze nad nim pracuję.

– A tak – mówi Lionel. – Prostytutki, prawda?

Nie wolno mi się z nim pokłócić, myśli Kirsty. Jesteśmy tu ze względu na karierę Jima. I szczerze mówiąc, i tak nie mam na to paliwa. Większość żółci zużyłam zeszłej nocy.

– Nie – odpowiada. – Zwykłe dziewczyny na wakacjach. Nastolatki, które się dobrze bawią.

Przywołuje w myślach obraz siostry Nicole Ponsonby na schodach przed posterunkiem w Whitmouth, za lasem mikrofonów: płacze, błaga, by ktoś zakapował mordercę. Rodziny zawsze myślą, że ból minie, kiedy zabójca zostanie złapany, że to będzie oznaczało dla nich jakieś zamknięcie sprawy. Jak tonący żeglarze, chwytają się ostatniej deski nadziei, czegokolwiek, co daje złudzenie, że nie będą się czuli zawsze tak jak w tym momencie. Kirsty widziała to wielokrotnie: ludzi, którzy z trudem wydobywają z siebie słowa, podpierają się wzajemnie na chwiejnych nogach. Wie, że płacz nigdy nie ustaje, nie do końca.

– Withmouth to straszna dziura, prawda? – pyta Lionel i wpycha w usta połowę porcji łososia.

– Chyba tak. Zresztą, zależy, co kto lubi. Sądzę, że ta miejscowość ma pewien… bo ja wiem… szemrany urok.

– Byłem kiedyś w Southend – mówi Lionel. – Ktoś urządził tam dla żartu męski weekend. To dopiero dziura. Whitmouth jest równie okropne?

Kirsty zastanawia się przez chwilę. Spędziła w Southend sporo czasu. To niezłe zagłębie dla kogoś, kto zajmuje się zbrodniami.

– Tak – przyznaje. – Tylko kamieniste, jak Bognor.

– Ach, Bognor – kwituje Lionel, jakby nie trzeba było dodawać nic więcej.

Rozmowa utyka w miejscu. Kirsty wbija wzrok w talerz, starając się usilnie wymyślić jakiś nowy temat oraz nie zwymiotować. Czuje, jak Jima już korci, by zacząć rozmowę o wolnych etatach, ale jeszcze za wcześnie. Trzeba zaczekać, aż na stole znajdzie się crème brûlée. O interesach można mówić wprost, dopiero kiedy się spożywa crème brûlée. Kirsty czuje, że robi jej się gorąco od samego kontaktu wina z ustami. Boi się, że zaraz obleje się potem.

· · ·

W kuchni rozlega się brzęczyk: czas wyjąć schab i ułożyć go na groszku cukrowym. Przeprasza gości i wychodzi.

Wyjmuje mięso z piecyka, kładzie na talerzu, by odparowało, a potem idzie do zamrażalnika i wyciąga stamtąd paczkę mrożonego groszku i przykłada ją sobie do czoła. Dobiega już czterdziestki, lecz oficjalne spotkania wciąż wywołują w niej napięcie. I to nawet bez profesjonalnej pani domu przy stole jak Sue Baker. Kirsty widziała, jak jej wzrok wędrował po salonie, po jadalni, w poszukiwaniu śladów niedoróbek albo brudu.

Kirsty, ruszże się! Przecież masz teraz coś zrobić. Ale co?

Przyciska paczkę z groszkiem do karku i bacznie lustruje kuchnię pod kątem nieładu. Sue zapewne koniecznie będzie chciała pomóc w sprzątaniu ze stołu, by zapuścić tutaj żurawia. Notatki, listy, zdjęcia przyczepione do drzwi lodówki magnesami z Kaplicy Sykstyńskiej. Na korkowej tablicy rozpisany harmonogram zajęć dzieci: lekcja pianina Sophie, wtorek 17.00; piłka nożna Luke’a, środa 18.00; basen sobota 09.00. Sophie ułożyła wolne pinezki w kształt serca – obecnie jej ulubiony motyw, oprócz Justina Biebera. Usunęli stojące tu zwykle pudełka z chrupkami śniadaniowymi i szkolne teczki walające się na blatach. Teraz jedynie butelka z wyśmienitym bordo (warta dwa szkolne mundurki w Tesco) stoi pod wyszorowaną świeżo półką na przyprawy i oddycha, poniżej szumi zmywarka. Zwyczajna kuchnia przedstawicieli klasy średniej, myśli, wypucowana, by zrobić dobre wrażenie na Lucas-Jonesach. Moja mama powiedziałaby, że jestem snobką, bo pod stołem nie ma żadnych kurczaków.

Przypomina sobie, co jeszcze musi zrobić. Napełnia rondel wodą z czajnika, stawia na kuchence. Bóg jeden wie, co matka by powiedziała, widząc, że serwuję groszek cukrowy, myśli.

· · ·

Tymczasem w jadalni toczy się dalej rozmowa.

– Nie rozumiem, dlaczego zapewnia się im anonimowość – mówi Lionel. – Takie już jest to nasze społeczeństwo, prawda? Wszystko wypaczone, tak by chronić sprawcę, ofiara się w ogóle nie liczy. Pisałaś o tym? – zwraca się do Kirsty, która zajmuje znów swoje miejsce.

– Przepraszam – mówi. – Zgubiłam się.

– Dziecko F i dziecko M.

– A. Nie. Sleaford to nie mój rewir. Mój kolega się tym zajmował. Było to bardzo przygnębiające.

– Otóż to. Właśnie mówiłem, że to odrażające.

– Tak… – przyznaje ogólnikowo Kirsty. – Okropne. Biedne dziecko.

– Ja nie o tym. Mówię, że władze postarały się o to, by ochronić tych… – Lionel przerywa, choć najwyraźniej chciał powiedzieć „gówniarzy” – smarkaczy, którzy to zrobili.

– Cóż, sprawa jest jeszcze w toku – wtrąca się Jim. – Chyba chcesz, żeby mieli uczciwy proces, prawda?

– Uczciwy proces? – parska Lionel. – Rany boskie, przecież wszystko jest na filmie.

Kirsty czuje, że się rumieni. Takie rozmowy zawsze są dla niej trudne; czuje się zdemaskowana, zagrożona. Nachodzi ją paranoiczna myśl, że temat rozmowy wypłynął być może dlatego, że ktoś wie o niej więcej, niż ujawnia.

– Poza tym mają rodzeństwo – protestuje Kirsty. – Chyba nie sądzisz, że inne dzieci zasługują na lincz za to, co zrobili ich bracia.

Lionel znów parska.

– Właśnie taki miękki liberalny sentymentalizm prowadzi do sytuacji tego typu.

Kirsty widzi, jak Jim natychmiast jeży swoją miękką liberalną sierść. Nie rób tego, myśli. Proszę. Nie możesz się z nim pokłócić. Nie możesz go zezłościć. Niech myśli, że spijasz z podziwem każde słowo, które spływa z jego ust. Tyle włożyliśmy w to wszystko wysiłku.

– Czy ktoś życzy sobie jeszcze wina? – pyta pospiesznie.

Dwie kobiety ochoczo przystają na propozycję, chwalą wybór trunku, podsuwają też kieliszki mężów. One również odgadły, że może dojść do utarczki słownej, więc połączyły siły, by utrzymać miłą atmosferę. Lionel nic sobie z tego nie robi. Kirsty zastanawia się, czy dobrze się bawi, bo wie, dlaczego go zaproszono, więc w pełni korzysta z tego, że towarzystwo jest bezsilne, nie może się mu przeciwstawiać.

– Dla dobra całego społeczeństwa powinniśmy zidentyfikować te małe mordercze potwory i zamknąć je, zrobić to, zanim zabiją czyjeś dziecko. Przestaliśmy dbać o ofiary. Wszystko kręci się wokół przestępców. Biedny mały zbrodniarz, poszukajmy dla niego usprawiedliwień. Tymczasem należy chronić przed nimi społeczeństwo. I przed ich podłym rodzeństwem.

Słowa wybuchają, zanim Kirsty zdołała je powstrzymać. Czuje, jakby serce miało jej wyskoczyć z piersi.

– Ale przecież oni mają dwanaście lat!

– No właśnie! – odpala Lionel. – Wtedy się to ujawnia. Zaczyna się wcześnie. Nie można biadolić, nad „biednymi dzieciaczkami”, bo inny biedny dzieciaczek jest trupem.

– Tylko że ich bracia i siostry nic nie zrobili!

– Jeszcze nie – odpowiada Lionel i patrzy jej w oczy. – Jeszcze – powtarza.

Na chwilę zapada cisza. Muszę przestać, myśli Kirsty. Bo zaraz przeholuję.

Sue najwyraźniej ma podobne myśli. Pospiesznie pałaszuje ostatni plaster łososia.

– Było naprawdę pyszne! – oznajmia rześko. – Muszę zapamiętać, że gravlax to taki przysmak.

– Pozwól, że to zabiorę – mówi ponuro Jim, wstając i sięgając po jej talerz.

· · ·

Kirsty idzie za nim do kuchni z pozostałymi talerzami. Jim wrzuca groszek do wrzątku. Ona czuje przenikliwy skowyt w czaszce, jakby w mózg wbijało się szydło. Chwyta kolejną szklankę wody, wypija duszkiem w nadziei na ulgę. Już nigdy nie będę pić, przyrzeka sobie jeszcze raz.

– Co mogę zrobić? – pyta.

– Nie uchlewać się tak, żebyś nie mogła następnego dnia funkcjonować – odburkuje Jim.

– O Boże, przecież cię przeprosiłam. Staram się, jak mogę.

– No cóż, dzisiaj jednak, niestety, nie.

– To nie fair, Jim! Jesteś niesprawiedliwy!

– Nie z mojego punktu widzenia.

– Proszę, nie teraz. – Woda poruszyła coś w jej żołądku. Czuje, jak to coś się szarpnęło, zaczyna podchodzić jej do gardła. O cholera, myśli. Przysięgam, że nigdy więcej nie będę pić. Nigdy. Przysięgam.

– Musimy porozmawiać o twoim piciu – mówi Jim.

– Rany, tak jakbyś nigdy nie miał kaca!

Jim wrzuca groszek na sito.

– Wiedziałaś, jakie to ważne, byśmy dziś dobrze wypadli. Próbujesz mnie sabotować?

Kirsty się krztusi. Zakrywa ręką usta i wypada z kuchni. Słyszy, jak mąż jęczy pod nosem: „O Boże!”.

· · ·

W ostatniej chwili dopada ubikacji na dole. Wymiotuje do muszli klozetowej i opada na kolana, kiedy tryskająca z jej wnętrza struga wypompowuje stare drinki, wodę, poranną kanapkę z kiełbasą i wieczorną przystawkę. Widocznie w którymś momencie nad ranem przestała trawić. Po wydaleniu wszystkiego natychmiast czuje się lepiej. Na szczęście nauczyła się wymiotować cicho, kiedy zaczęła pracować w „Mercury”. Okazało się to bardzo przydatne.

Przez minutę klęczy oparta o muszlę, czekając, aż miną zimne poty. Teraz czuje się słaba i zmęczona, ale zawroty głowy ustępują. Rany, ale kiepska ze mnie żona, myśli znów. On ma rację. Muszę przestać chlać. To rzeczywiście dziecinny sposób radzenia sobie ze stresem.

Wstaje i przegląda się w lustrze. Tusz nieco jej się rozmazał, ale kolor szybko wraca na twarz. Przepłukuje usta płynem trzymanym za zasłonką, rozpyla w powietrzu zapach frezji. Nakłada nową warstwę szminki, rozprowadza ją, zaciskając usta. Dobra, myśli. Już lepiej. Mogę stawić czoło światu.

Wraca do kuchni, gdzie nikogo nie ma, półmisek i wieprzowina zniknęły z blatu. Warzywa czekają na półmisku. Chwyta go i z promiennym uśmiechem wchodzi do jadalni.

· · ·

– Wiesz co, Kirsty – odzywa się Penny, kiedy wszyscy są już obsłużeni. – Zastanawiam się, czy mogę prosić cię o pewną przysługę.

– Wal śmiało – odpowiada Kirsty. Kiedy wyświadczy jej przysługę, Jim będzie mógł liczyć na rewanż. – Co mogę zrobić?

– Wiesz, lubimy zapraszać do szkoły ludzi różnych zawodów, by opowiedzieli uczennicom o swojej pracy. Co ty na to? Czy mogłabyś kiedyś wpaść do nas i wygłosić pogadankę o dziennikarstwie?

– Ja… – zaczyna z powątpiewaniem Kirsty. Nie lubi publicznych wystąpień.

– Wiem, że jesteś zajęta – wpada jej w słowo Penny. – Ale umówimy się z dużym wyprzedzeniem. Teraz z każdym trzeba tak się umawiać, bo zdobycie zaświadczenia o niekaralności w rejestrze skazanych trwa wiele miesięcy.

Kirsty natychmiast się rumieni i jąka. Jest na zwolnieniu warunkowym. W zaświadczeniu z rejestru nie ujawnią, kim ona jest, ale wyda się, że była karana. A Jim nic nie wie. Ani o jej przeszłości, ani o jej obecnej rzeczywistej sytuacji.

Penny się uśmiecha.

– Wiem. Śmieszne, prawda? Ludzie przeważnie czują się urażeni, ale naprawdę to tylko kolejne biurokratyczne wypełnianie formularzy.

– I tworzenie miejsc pracy – dodaje Jim.

Lionel bierze łyk wina.

– Właśnie o tym mówię – wtrąca się. – Teraz wszystko stoi na głowie. Rząd trwoni miliony funtów z naszych pieniędzy, wmawiając nam, że niewinni ludzie, tacy jak ty, są podejrzani, podczas kiedy wszyscy dobrze wiemy, w czym tkwi problem.

– No cóż, tak naprawdę nigdy nie wiadomo – żartuje Jim. – Moja żona może mieć przecież bogatą kartoteką kryminalną, o której nie masz pojęcia.

Lionel rzuca mu cierpliwe spojrzenie człowieka pozbawionego poczucia humoru.

– Mówię tylko – odpowiada wolno – że niedaleko pada jabłko od jabłoni.

Kirsty połyka haczyk. I wykorzystuje szansę, by odwrócić rozmowę od tematu odwiedzania szkoły.

– Poważnie? Po prostu wyrzuciłbyś ich na śmietnik?

– Cóż, spójrzmy prawdzie w oczy. Łatwo można przewidzieć, które dzieci się wykoleją, wystarczy spojrzeć na rodziców.

– Rany – odpowiada.

– Dajże spokój – rzuca Lionel. – Nie możesz temu zaprzeczyć. Założę się, że w twojej szkole też panowało coś w rodzaju apartheidu. Nie udawaj, że nie.

– Ja…

– To nie jest przecież żadne nowe zjawisko. Pokolenie za pokoleniem to samo. Tam, gdzie jest gruba niechlujna matka karmiąca dzieci w McDonaldzie i wrzeszcząca na personel szkolny, możesz się założyć, że tuż obok jest gruba niechlujna babcia, która popija cydr i awanturuje się z sąsiadami.

– O rety – mówi Kirsty.

Przypomina sobie schludny domek babci ze strony matki: ceramiczne tancereczki stojące w rządku na parapecie, ani pyłka kurzu. Ona pewnie uważa… uważała? – Kirsty nie ma nawet pojęcia, którzy członkowie jej rodziny jeszcze żyją – że problem wziął się stąd, że jej córka zadała się z Cyganem. Na pewno nie dostrzegłaby żadnego związku pomiędzy swoją przyzwoitością, chodzeniem do kościoła i sztywnością a brudnymi, kradnącymi wnukami, które wyroiły się ze świńskiej farmy Bena Walkera.

– Twierdzisz więc, że to genetyczne?

– Nie zaprzeczysz chyba, że jest dziedziczne.

Kirsty nagle przypomina sobie, że w kuchni jest musztarda. Wstaje od stołu, usprawiedliwiając się, że idzie ją przynieść. Tymczasem nie jest w stanie więcej tego słuchać.

Godzina 11.00

– O nie! Wynocha!

Bel podnosi wzrok, sądząc, że pewnie jakiś pies zabłąkał się do sklepu. W drzwiach stoi dziewczynka w jej wieku, choć niższa od niej, z napiętą, urażoną miną.

Pani Stroud wychodzi zza lady i naciera na nią, wznosząc pionowo jedną rękę.

– Wynocha! – warczy.

– Ale proszę pani… – bąka dziewczynka. – Ja chciałam tylko kit kata.

– No jasne – mówi pani Stroud. – Precz stąd.

Dziewczynka jest pulchna, w sposób typowy dla ludzi źle odżywionych. Spłowiała, marszczona czerwona spódniczka w kropki, falbanki nad kolanami, zbyt obcisła pasiasta bluzka na ramiączkach. Przekłute uszy, z których zwisają tanie złote kółka. Jej kasztanowe włosy, trochę przetłuszczone, zostały ścięte na wysokości brody tępymi nożycami kuchennymi. Bel nadal wybiera sobie słodycze i obserwuje rozwój wypadków. Próbuje udawać, że wcale nie patrzy, lecz niezbyt dobrze jej to wychodzi.

– Nie, pani zobaczy… – Dziewczynka rozwiera dłoń, by pokazać dwudziestopensówkę. Na pewno wystarczyłoby na kit kata, i pewnie jeszcze na kilka fruits. – Mam pieniądze.

– Co ty nie powiesz! – Kobieta dotarła do drzwi i trzyma je otwarte. – A skąd je podwędziłaś?

Dziewczynka blednie.

– No dalej. Wynocha. Wiesz, że Walkerom nie wolno tu wchodzić.

Aha. Teraz Bel rozumie. Ona jest od Walkerów. Właściwie Bel nigdy wcześniej nie widziała żadnego z nich z bliska, oprócz potarganej, potwornie grubej matki, która czasem pcha pusty wózek na przystanek autobusowy. Cała wieś jednak wie, kim są Walkerowie.

– Ale proszę pani.. – Dziewczynka nie daje za wygraną.

– Nie! Precz.

Walkerówna odwraca się na pięcie i wolno wychodzi ze sklepu.

Pani Stroud zatrzaskuje za nią drzwi tak mocno, że dzwonek rozlega się przez trzy sekundy. Później wciska się z powrotem za ladę, gramoli na stołek i przegląda egzemplarz „True Life Stories”, którego prenumerator jeszcze nie odebrał.

– A jak tam twoja mama i tata? – pyta nagle.

– Ojczym – poprawia Bel.

– Wszystko jedno – rzuca pani Stroud.

Jest jędzowatym babskiem, które łatwo się wkurza, nawet kiedy w jej sklepie nie pojawia się Walkerówna. Lubi określać to miejsce jako „serce wsi”, co oznacza, że właśnie tu zbiera się i rozpowszechnia większość miejscowych złośliwości i plotek. Wie również, że jako właścicielka jedynego sklepu we wsi ma publiczność, która dla zwykłej wygody musi zabiegać o jej przychylność, tolerować jej podwyżki i wredne uwagi.

– W Malezji – odpowiada Bel.

– W Malezji, powiadasz? Co to ma niby być? Wakacje.

Bel odchrząkuje.

– Więc co? Wzięli twoją siostrę, tak?

Bel wzdycha.

– Tak – odpowiada. – Siostrę przyrodnią – dodaje.

– Bardzo się dziwię, że ciebie nie wzięli.

Uwaga jest uszczypliwa, ostra. Ta kobieta uwielbia dokuczyć dziecku, kiedy tylko nadarza się sposobność.

Bel czuje ukłucie złości.

– Nie sądzę, żeby zrobili to po to, by panią zadziwić – odpowiada.

Pani Stroud się obraża. Zresztą to jej standardowa postawa.

– No, no, tylko bez takich gadek!

Bel nic nie mówi. Pani Stroud zwilża palec koniuszkiem języka i hałaśliwie przerzuca kilka stron.

– Mogę zabronić ci tu przychodzić, tak samo jak tej całej Walker – wybucha. – Nie myśl sobie, że zrobi jakąś różnicę to, że mieszkasz w rezydencji.

Bel, która stoi do niej tyłem, przewraca oczami. Odwraca się i posyła starej babie szeroki uśmiech.

– Przepraszam, pani Stroud – mówi przymilnie.

– No ja myślę. Nie sądzę, by twój ojciec chciał usłyszeć, że tak się odzywasz do dorosłej osoby.

– Ojczym – prostuje Bel.

– Wszystko jedno – rzuca pani Stroud. Opiera podbródek na dłoni i gapi się w czasopismo.

Bel zerka na nią z ukosa. Odwraca się plecami i przesuwa torbę wzdłuż półki, by zasłonić ruchy rąk. Bierze curly wurly i dodaje do wiaderka, do którego nawkładała wcześniej słodyczy dobieranych na sztuki. Następnie szybko, ukradkiem chwyta poczwórnego kit kata i wrzuca w czeluść torby.

– Ile kosztują flying saucers? – pyta niedbale.

– Dwa pensy – odpowiada pani Stroud, nie podnosząc wzroku.

Dwa pensy? Pensa drożej niż w sklepie w Great Barrow. Rety, pani Stroud wie, jak zedrzeć ostatniego pensa z ludzi zbyt młodych, by prowadzić samochód. Bel wybiera po jednym w każdym kolorze i wrzuca do wiaderka, a potem podchodzi do lady, by zapłacić. Czuje, jak kit kat pali ją przez warstwę materiału torby. Stać ją, by za niego zapłacić, ale nie o to chodzi.

Na dworze, w cichy dzień na wsi – za wcześnie na nastolatków, dorośli w pracy albo krzątają się wokół domów – na ławce znajduje dziewczynkę od Walkerów, ponuro bębniącą piętami w ziemię. Siada obok niej.

– Cześć – mówi.

Dziewczynka ją ignoruje.

Bel maca w torbie – nie ma tam zbyt wiele poza egzemplarzem „Jackie” i portmonetką – aż wreszcie jej palce natrafiają na skradzionego kit kata. Wyjmuje go i podaje dziewczynce.

– Co? – pyta tamta.

– To dla ciebie.

Dziewczynka robi podejrzliwą minę. Piorunuje Bel wzrokiem.

– Za co?

– Za nic. Chcesz czy nie?

– Za ile? – pyta z powątpiewaniem dziewczynka Walkerów.

– Nie wygłupiaj się.

– Mam pieniądze – rzuca agresywnie. – Nie potrzebuję jakiejś cholernej jałmużny.

– Jasne, ale ja za to nie zapłaciłam.

Dziewczynka wygląda na oszołomioną. Potem na zaniepokojoną. I wreszcie zaciekawioną.

– Głupia krowa – mówi Bel.

Dziewczynka się śmieje.

– Tak. Głupia krowa – przyznaje. Bierze batonik, odnajduje wgłębienie pod papierkiem i przejeżdża po nim paznokciem kciuka. Wyjmuje jedną sztukę z opakowania. – Chcesz kawałek? – pyta bez przekonania. Częstowanie kogoś nie przychodzi jej z łatwością. Nie ma zbyt wielu okazji, by to ćwiczyć.

– Nie, dziękuję – rzuca Bel nonszalancko i wskazuje papierową torebkę ze słodyczami. – Mam tutaj.

Dziewczynce ulżyło, ale nie daje tego po sobie poznać. Przez jakiś czas siedzą milcząco w oślepiających promieniach słońca, rozkoszując się podwójną przyjemnością złożoną z cukru i wakacji.

– Jestem Jade – mówi wreszcie dziewczynka.

– A ja Bel – odpowiada Bel.

ROZDZIAŁ 11

Martin znów próbuje dodzwonić się do Jackie. Wydzwaniał do niej przez cały dzień i cały wieczór, od kiedy zniknęła w taksówce. Wie, że wreszcie odbierze. A jeśli nie, to on wróci i będzie czekał na nią pod domem.

Zabija czas, szukając w internecie informacji o Kirsty Lindsay, dziennikarce, która próbowała porozmawiać z nim na plaży. Po części spodziewał się, że jedynie udawała dziennikarkę – nigdy o niej nie słyszał i pomyślał, że zachowała się bardzo nieprofesjonalnie, zagadując go ot tak, bez przedstawienia się. Ku swojemu zaskoczeniu jednak przekonuje się, że istnieje, i nawet napisała wiele artykułów.

Czekając, aż Jackie odbierze. Martin przeczesuje Google’a, by zorientować się, co to za jedna. Wie, że telefon Jackie znów działa, bo raz próbował się z nią połączyć, gdy szedł za nią Fore Street. Usłyszał, jak dzwoni w jej kieszeni, zobaczył, że go wyciąga i zerka na ekran. To tylko kwestia czasu, kiedy wreszcie odbierze, myśli. Wszystkie kobiety pragną wiernych mężczyzn. Ciągle to mówią. No więc, jeśli chce wierności, on jej pokaże, co to jest. Nieważne, ile to potrwa. Telefon dzwoni, znowu i znowu. Martin zastanawia się, czy ona wie, że ma wyłączoną pocztę głosową.

Czytając, myśli o dziennikarzach. O ich nachalnym wścibstwie, ich różnych hipotezach, o tym, jak potrafią potępić całe grupy ludzi zaledwie jednym zdaniem. Skandal z podsłuchami był tylko wierzchołkiem góry lodowej. Zdaje się, że ta Lindsay nie jest ani gorsza, ani lepsza od innych. Chyba nie specjalizuje się w żadnej dziedzinie ani nie zajmuje konkretną tematyką, tyle że sprawy, o których pisze, związane są z południowo-wschodnią częścią kraju. Niewątpliwie jednak ma różne opinie. I to wiele.

Dzwoni do Jackie. Kiedy odjechała taksówką, czekał do zapadnięcia zmroku, aż wszystkie światła w jej bloku rozbłysły, a drzwi zostały starannie pozamykane, i wtedy odszedł. Nie poddaje się łatwo, ale nie jest głupcem. Wybyła gdzieś na noc. Czy ma nowego mężczyznę? Zamieniła go tak łatwo, tak zwyczajnie? Nie. Nie w tym rzecz. Obserwował jej życie na tyle uważnie, by wiedzieć, że nie chodziła na randki.

Siedzi z telefonem między kolanami i zerka na zegar w radio: 22.45 – już po wiadomościach, ale właśnie trwa Question Time. Zadzwoni do niej raz jeszcze, obejrzy program do końca, a potem spróbuje ponownie. Musi wreszcie odebrać.

Nadal przegląda artykuły Lindsay, a w tle leci Question Time. Zauważył, że jest bardzo nierówna. Czasami wydaje się, że zna się na robocie i po prostu relacjonuje wiadomości, lecz równie często wcina się ze swoimi stronniczymi poglądami, a nawet pozwala sobie na żarty. Martin zauważa, że to właśnie te artykuły są oparzone jej zdjęciem na górze.

– Nieprofesjonalne – mruczy, ruszając myszką i klikając. Chodzi o to, jak dokopuje się do informacji, demaskuje i sądzi, że nonszalancja jest w porządku. Może ja też powinienem zająć się dziennikarstwem. Może powinienem zacząć od zdemaskowania właśnie jej.

Jackie nadal nie odpowiada. Przełącza telefon na głośnik i automatyczne wybieranie, po czym kontynuuje wyszukiwanie wiadomości o Kirsty Lindsay. Nie ma strony na Wikipedii. Wygląda na to, że do roku 1999 w ogóle nie pojawiają się żadne wzmianki na jej temat. Dyplom z Uniwersytetu Otwartego, 1998 rok, potem powolne ciurkanie artykułów w lokalnej gazecie w środkowej Anglii. Zaczyna szukać wstecz. Sprawdza na Facebooku, Myspace, Friends Reunited, Genes Reunited. Nie ma jej na żadnym z tych portali. Nie ma wzmianki o żadnej szkole, żadnym spotkaniu, żadnych krewnych, nigdy nie wygrała żadnej nagrody, nie wyróżniła się pod żadnym względem, nikt jej nigdy nie szukał.

Nagle uświadamia sobie, że z telefonu dobywa się głos. Odebrała. Chwyta aparat i przykłada do ucha.

– Halo?

– Kto mówi? – Kobiecy głos, zimny i twardy, podejrzliwy.

– Kto mówi? – pyta Martin.

– A z kim chciał pan rozmawiać?

– Z Jackie. Jackie Jacobs. Czy to pomyłka?

Chwilowa pauza.

– Kto mówi?

– Martin – odpowiada.

– Jaki Martin?

– Martin Bagshawe.

Słyszy jej oddech. Głos wydaje się znajomy. To ktoś, kogo już spotkał, kogo zna. Niezbyt dobrze, ale tak naprawdę dobrze nie zna nikogo.

– No więc, Martin – mówi. – Chcę, byś wysłuchał mnie bardzo uważnie i potraktował moje słowa serio.

Od zalewu adrenaliny aż kręci mu się w głowie. Ona nie żyje. Coś jej się stało.

– Czy z Jackie wszystko w porządku? – pyta. – Ma jakiś problem?

– Nic jej nie jest – odpowiada ostro kobieta. – A w odpowiedzi na drugie pytanie, powiem ci, że owszem, ma problem. To ty jesteś tym problemem.

Ton jej głosu ulega zmianie, jakby czytała z kartki przygotowaną wcześniej przemowę.

– Słuchaj, Martin, musisz zrozumieć, że Jackie nie jest twoją dziewczyną. Nie jest twoją przyjaciółką. Właściwie uważa, że zachowujesz się agresywnie i wywołujesz w niej lęk.

– Ja… – protestuje Martin, ale ona ciągnie, ignorując go.

– Martin, posłuchaj mnie, proszę, bardzo uważnie. Jackie nie chce mieć z tobą nic wspólnego. To, co robiłeś, czyli śledzenie jej, podglądanie, jest nękaniem. Nie stanowi dowodu oddania i nie przekona jej do zmiany decyzji. Musisz z tym skończyć. Natychmiast.

Kim jest ta kobieta? Martin zna ten głos; jest denerwująco znajomy. Teraz słyszy własny przyspieszony oddech.

– Nie wiem, kim jesteś… – zaczyna.

– To bez znaczenia. Wystarczy, jak się dowiesz, że Jackie jest w bezpiecznym miejscu i chce, byś zostawił ją w spokoju.

– W bezpiecznym miejscu…? Co ty…

– Słyszałeś, co powiedziałam. I dobrze ci radzę, żebyś mnie posłuchał. Musisz zostawić Jackie w spokoju. Musisz przestać.

– Jeśli ona tego chce – rzuca, nagle rozwścieczony – może sama mi to powiedzieć. Kim jesteś? Jakim prawem mówisz jej, co ma robić?

– Nie – odpowiada kobieta. – Ona nie podejdzie do telefonu. Teraz się rozłączę. A kiedy to zrobię, masz więcej nie dzwonić pod ten numer. Nie dzwoń ani nie wysyłaj wiadomości. Nie wolno ci przychodzić do jej domu ani do jej miejsca pracy, nie wolno ci chodzić za nią po ulicy. Zrozumiałeś? Bo jeśli coś takiego zrobisz, zadzwonimy na policję. Dotarło?

Martin ledwie jest w stanie wydusić słowo. Usta ma zimne i zdrętwiałe, gardło ściśnięte.

– Tak – mamrocze.

Kimkolwiek jest ta kobieta, nie wysłucha żadnych argumentów. Dorwała się do Jackie i zamierza wszystko zniszczyć, tak to powykręcać, że będzie wyglądać brzydko, zostanie zdeformowane. Nie zamierza się z nią spierać. Szkoda strzępić język dla takich ludzi.

Linia jest głucha. Martin znów wybiera numer Jackie. Zostaje przełączony do afektowanej kobiety-robota, która informuje go, że poczta głosowa została wyłączona.

Trzęsą mu się ręce.

ROZDZIAŁ 12

To pewny siebie młody sukinsyn. Kirsty poznaje to po jego dumnym kroku, władczym wygięciu warg, sposobie noszenia czapki, lekko na bakier, jakby chciał to właśnie podkreślić. No i po tym, że kiedy chodzi tam i z powrotem wzdłuż kolejki, uderza rytmicznie pałką policyjną o wnętrze dłoni, lustrując kobiety z miną, która wyraża coś pomiędzy szyderstwem a pożądaniem. W każdym mieście jest paru takich. Ta drapieżna aura seksualna przypomina Kirsty jej brata Darrena. Wredny młodzieniaszek, ale może okazać się użyteczny.

Kirsty marzy o tym, by mieć to już za sobą. Potem chce jak najszybciej wrócić do domu i załatwić sprawy z Jimem. W dodatku nadal odczuwa skutki dwudniowego kaca. Chce wrócić do Farnham, usiąść w jadalni przy stole, który pełni również funkcję jej biurka, z filiżanką dobrej kawy, otwartym laptopem i udobruchanym mężem. Wkrótce tam znów będzie. Musi tylko wmieszać się wraz z innymi dziennikarzami w tłum turystów wracających do Funnland, a potem może się stąd wynieść. Ma napisać tysiąc pięćset słów do jutrzejszego lunchu, więc musi się wziąć do roboty.

Kolejka posuwa się do przodu. Bawi ją to, że wielu jej kolegów również wmieszało się anonimowo w tłum w nadziei wyłowienia jakichś soczystych wypowiedzi, które będzie można zacytować bez autoryzacji, i teraz udają wzajemnie, że się nie znają, choć za kilka godzin będą sobie stawiać drinki. Stan wlecze się ulicą i wygląda na tak skacowanego, jak ona się czuje. Właściciel White Horse będzie chyba mógł zrobić sobie wolne na resztę lata. Niewielu pijących sypie groszem tak jak dziennikarze, którzy wpisują sobie drinki w koszty delegacji.

Mija chaotyczną, tłumną kolejkę, zmierzając wprost do Kirsty.

– Przepraszam – mówi głośno na użytek ludzi stojących za nią. – Strasznie długo szukałem miejsca do parkowania.

Wciska się obok niej, obniża głos.

– Oczywiście nie chodzi o kolejkę, tylko o twoje towarzystwo.

– Czyżbyś mnie podrywał?

Spoziera na nią ponad oprawką okularów.

– Nawet bym nie umiał.

Częstuje ją drażetką miętową i powoli przesuwają się do przodu w przyjaznym milczeniu.

– Dotarłeś bez problemów do pokoju tamtej nocy? – odzywa się po chwili Kirsty.

– To ja powinienem cię o to spytać. Byłaś tak zawiana, że mogło znieść cię na drugą stronę kanału. A jak wyglądał twój pokój, kiedy już udało ci się umknąć przed Rozpruwaczem?

– Dziękuję, całkiem dobrze. W rogu była umywalka zdatna do rzygania. Ale wiesz co? W domu dałam taką plamę, że powinnam chodzić w worku pokutnym. Kompletnie zapomniałam, że zaprosiliśmy na kolację szychy z City, żeby im się podlizać w sprawie roboty dla Jima.

– Ups.

– Byłam taka skacowana, że rzuciłam pawia.

– Mam nadzieję, że nie na stół?

Kirsty się śmieje.

– Jeszcze kiedyś zrobimy z ciebie zawodowca, dziewczyno.

– Tak czy siak, chyba nie możesz nazywać go rozpruwaczem, no nie? Chyba raczej dusicielem?

Jego twarz przybiera zamyślony wyraz.

– Dusiciel z Whitmouth. Nie brzmi najlepiej.

– Nadmorski Dusiciel?

– Ładnie. Podoba mi się. Ja znalazłem na kapie na łóżko coś, co przypominało zaschnięte smarki. Trudno wyspać się na czymś takim.

– No wiesz, podobno pluskiew jest coraz więcej na całym świecie.

– Rany boskie. Kupuję tego campera. I tak rzadko jestem w domu.

– Będziesz mógł codziennie bywać nad morzem.

– Byłoby cudownie. Muszę przyznać, że ten krótki wypad tutaj sprawił mi frajdę.

– Mnie również. Jak na wakacjach. Pójdziesz się przejechać na kolejce górskiej?

– Pewnie, za nic bym tego nie odpuścił. A ty?

– Nadal kiepsko się czuję. Chyba muszę sobie darować.

– Amatorka – mówi Stan i kręci głową. – A jak tam twój artykuł?

Kirsty wzrusza ramionami.

– No, wiesz… Możesz znaleźć wszystko, czego oczekuje od ciebie wydawca. Jack oczekuje odniesień do Trzeciego Kręgu Piekła, więc mu to daję.

– Właśnie dlatego zająłem się dziennikarstwem – rzuca Stan. – Nieustające poszukiwanie równowagi. Jack uwielbia nabijać się z proli, co?

– To dość okropne. Widziałeś, co piszą w „Guardianie”?

– No cóż, „Guardian” to „Guardian”. Albo to, albo będą musieli znaleźć jakiś powód, by obwinić Izrael. Jak konferencja?

– O Boże. Nie poszłam. Właściwie spodziewałam się, że ty tam będziesz.

– Oj tam. I tak wszystko będzie na Associated Press. Wracasz na noc do domu?

Kirsty kiwa głową.

– Jeśli nie zmienił zamków. Jak tylko tu skończę, pędzę. Cholera, nie mogę się już doczekać.

Widzi wyraz twarzy kobiety stojącej za nią, ten szczególny brytyjski miks podejrzliwości i snobizmu, więc poprawia się.

– Nienawidzę tych delegacji z noclegami poza domem – mówi głośno do Stana, patrząc kobiecie w oczy. – Nieważne gdzie. Bardzo tęsknię za rodziną.

Stan kiwa głową.

– Tak. Pamiętam, że kiedyś też miałem rodzinę, za którą mogłem tęsknić.

· · ·

Jim dzwoni, kiedy tylko otwiera się brama Funnland.

– Hej – mówi Kirsty. – Jak się masz?

– Chyba raczej: jak ty się masz. Nie powiedziałaś „do widzenia” przed wyjazdem.

– Hm. Nie byłam pewna, czy to będzie mile widziane.

– Taa – burczy Jim. – Wiesz, że jesteś świnią.

Kirsty czuje ulgę. Jak rzuca wyzwiskami, to znaczy, że już mu przeszło.

– Zaakceptowane i zrozumiane – odpowiada.

– Zachowaj to dla sądu. Wracasz dziś do domu?

– Zaufaj mi – mówi Kirsty. – Wypiłam tylko półtorej butelki chardonnay. Mogę jechać z zawiązanymi oczami.

Śmieją się. Kolejka zbliża się do bramy, więc przytyka telefon do policzka i przytrzymuje ramieniem, szukając portfela. Wredny strażnik stanął teraz przy kiosku, w którym sprzedają bilety, i uśmiecha się z wyższością, patrząc na wchodzących ludzi, jakby znał ich wszystkie brudne sprawki.

– Dobra, to do zobaczenia. Ale wiesz, co, Kirsty?

– Co?

– Brakowało mi dziś rano twojego pożegnania. Nie rób tak więcej, dobrze?

Te słowa opatulają ją jak ciepły koc.

– Dobrze – mówi. – Będę pamiętać, by nie powtórzyć już tego błędu.

· · ·

Kto chce jeździć samochodzikami na autodromie o wpół do jedenastej rano? Ustawiła się do nich kolejka, ale być może wynika to bardziej z faktu, że połowa karuzel i stoisk jest jeszcze nieczynna, niż z pragnienia obijania się o kogoś. Miejsce obsługuje niesamowicie przystojny facet: ciemnowłosy, o wdzięku pantery. Jest czysty, nie ma kolczyków ani tatuaży, których zwykle można spodziewać się po ludziach z tej branży. Kirsty zastanawia się przelotnie, jak ktoś z takimi warunkami fizycznymi mógł wylądować w takiej pracy, zamiast na przykład zostać modelem, po czym idzie dalej.

Większość innych dziennikarzy wali prosto do biura obsługi, w nadziei, że zastaną tam Suzanne Oddie. Kirsty zostaje w tyle, podczas gdy Stan bezceremonialnie rusza do kawiarni i sadowi się czujnie przy jednym z umocowanych do podłoża stolików na zewnątrz. Zawsze wygląda, jakby nie pracował, ale to właśnie on ma najlepsze wyniki. Wykorzystuje ogólne przekonanie młodych ludzi, że mężczyzna odzyskuje dziecięcą niewinność, kiedy jego włosy siwieją. Stan potrafi naciągnąć kelnerki na takie ploty, na jakie jej się nigdy nie udaje.

Drugi ochroniarz stoi przed wejściem do Gabinetu Nieskończoności, w którym znaleziono ciało. Kłóci się z pismakiem ze „Star”, ramiona ma skrzyżowane na piersi, głowa porusza się wolno i zdecydowanie z boku na bok. Nic dziwnego. Przybytek został zamknięty „ze względu na szacunek”. Zespół ekspertów kryminologicznych już się stąd wyniósł, ale nikt nie wejdzie do środka, by pstryknąć fotkę dla pieniędzy.

Nikt oprócz Kirsty.

· · ·

Odnajduje zuchwałego strażnika, którego zauważyła pod bramą, za karuzelą z filiżankami, popijającego fantę z puszki. I ten facet ma tatuaże. Nie posunął się wprawdzie poza napisy MIŁOŚĆ i NIENAWIŚĆ na kłykciach, ale kawałeczek pajęczyny wychodzi znad wykrochmalonego niebieskiego kołnierzyka.

Kirsty zatrzymuje się przy nim.

– Cześć – mówi.

Ochroniarz opuszcza puszkę i patrzy na nią. Przypomina trochę whippeta, tylko że żaden charcik nie ma takich wrednych wodnistych niebieskich oczek.

– Założę się, że wszyscy się cieszycie z powrotu do pracy – mówi Kirsty.

Jeszcze raz lustruje ją wzrokiem od stóp do głów, a później zapala mu się lampka w głowie.

– A, jesteś dziennikarką – mówi.

– Tak. – Wyciąga do niego rękę. – Kirsty Lindsay.

Facet odpowiada jej słabym uściskiem dłoni, dokładnie tak, jak się spodziewała.

– A ty…?

– Jason – rzuca niepewnie.

– Cześć, Jason – mówi Kirsty i wyciąga portfel. – Założę się, że masz klucze do wszystkich przybytków tutaj?

· · ·

Spotykają się na tyłach kawiarni. Nie chciał ryzykować, że ktoś zobaczy, jak paraduje u jej boku. Obok kibli dla niepełnosprawnych są drzwi prowadzące do przejścia dostawczego, które biegnie pomiędzy ogrodzeniem a tylną częścią stoisk i różnych atrakcji: staroświeckie stanowisko do rzucania obręczami do celu, strzelnica, Dom Śmiechu, Doświadczenie NASA, Gabinet Nieskończoności.

Na pierwszy rzut oka przejście wygląda, jakby było wyłożone martwymi ciałami. Martwymi, nagimi ciałami. Kirsty czuje, jak przechodzi ją dreszcz przerażenia, ale po chwili orientuje się, że to tylko odrzuty z figur woskowych, wyrzucone niedbale, by sczezły w blasku słońca.

Jason wyłania się spomiędzy strzelnicy i karuzeli duchów. Wygląda na zadowolonego z siebie krętacza. Nie dość, że wykiwał przełożonych, myśli Kirsty, to jeszcze dwadzieścia funtów wypala mu właśnie dziurę w kieszeni. Kiwa do niej głową i rusza w stronę zaplecza Gabinetu Nieskończoności. Kirsty spieszy, by za nim nadążyć. Teraz, kiedy ogląda wszystko od zaplecza, gdzie nikt nie zawracał sobie głowy malowaniem ani rzeźbionymi szyldami, widzi, że miejsca rozrywki mieszczą się w obskurnych barakach: kawałki izolacji wystają tam, gdzie obluzowało się pokrycie, a splątane węzły spaghetti z grubego czarnego drutu wychodzą ze skrzynki przyłączeniowej przy płocie.

– Pięć minut – mówi ochroniarz. – Masz tylko tyle.

– Więcej nie potrzebuję – odpowiada Kirsty. Chce pstryknąć kilka surowych zdjęć, zasmakować atmosfery, nic więcej. Nie zabierze jej to dużo czasu. Jak czegoś nie zapamięta, to potem sama wymyśli. Przecież nikt nie wejdzie do środka i nie będzie jej poprawiał.

– I ja nie mam z tym nic wspólnego. Podprowadzę cię i wpuszczę, ale jeśli tam ktoś jest, stoję tu, żeby cię wyrzucić, jasne?

– Oczywiście. Dziękuję.

Facet odchrząkuje, zatrzymując się u podnóża metalowych schodków.

– Okay – mówi. – To tu.

Kirsty przechodzi szybko obok niego, kładzie rękę na rurowej poręczy. Jason zaczyna szybko się wycofywać.

Kirsty jest w połowie drogi, kiedy drzwi u szczytu schodów się otwierają. Zamiera w bezruchu. Nie ma gdzie iść. Została schwytana na gorącym uczynku. Wychodzi jakaś kobieta. Jest wysoka, ma farbowane blond włosy: krótka, praktyczna fryzura, skóra, która widziała lepsze dni, gumowe rękawice, wiadro pełne środków czyszczących przewieszone przez ramię, duży czarny pieprzyk znamię powyżej kącika ust. Staje, wygląda na zaskoczoną.

– Mogę w czymś pomóc?

– Ja tylko… – Kirsty gorączkowo usiłuje wymyślić jakąś wymówkę. Dupa. Dwadzieścia funtów poszło się gonić.

– Tu jest zamknięte. A w ogóle to co pani tu robi?

– Ja tylko… – powtarza Kirsty, a potem myśli: a co mi tam! Jestem tu. Co mi niby zrobią? Aresztują? Przybiera swój najbardziej przekonujący, przyjazny, konspiracyjny wyraz twarzy. – Chciałam tylko zajrzeć do środka – mówi. – Czy mogłabym… Tylko na chwilę?

Kobieta patrzy na nią, jakby Kirsty była stworzeniem, które spod czegoś wypełzło. Wygląda znajomo, myśli Kirsty. Dlaczego ona wydaje mi się znajoma? Posyła jej miły, otwarty uśmiech. Zastanawia się, czy ma w portfelu jeszcze jedną dwudziestkę.

– Chociaż na minutkę – mówi.

Kobieta krzywi się, a potem krzyczy w stronę oddalających się szybko pleców strażnika:

– Jason! Ktoś tu się zabłąkał!

Kirsty widzi, jak Jason odwraca się niechętnie. Zostało jej tylko kilka sekund na ostateczne argumenty.

– Ależ proszę – mówi. – Niech pani będzie tak miła. Nic złego nie zrobię.

– Jezu – wzdycha kobieta. – Ależ wy mnie brzydzicie. Poważnie. Czy nic do was nie dociera? Tu była martwa dziewczyna. Nie jakaś kukła z filmu. Dziewczyna. Miła, oddychająca, roześmiana nastolatka. Była żywa, a teraz nie żyje i dla niektórych ludzi jest to tragedia…

Nagle urywa, a Kirsty słyszy, jak zachłystuje się powietrzem, jakby ktoś zadał jej cios w splot słoneczny. Patrzy na kobietę i widzi, że jej twarz wyraźnie zbielała, oczy wychodzą na wierzch, szczęka opadła, odsłaniając nierówne zęby.

– Co jest? – pyta.

– Nie – odpowiada kobieta. – Nie, nie, nie. Cholera, nie. Nie. Nie. Nie możesz być tutaj. Nie możesz. Cholera. Musisz iść. – Kobieta chwyta się barierki na szczycie schodków, jakby zupełnie nie miała siły w nogach. – O Boże. Jezu, proszę, nie. Jade, odejdź. Musisz odejść, natychmiast.

ROZDZIAŁ 13

Amber wreszcie zrozumiała, co to znaczy, że krew uderza do głowy. Czuje takie ciśnienie pod czaszką, jakby miała jej pęknąć, jak skorupka jajka. Serce bije jej mocno, siła odpływa z kończyn, ćmi jej się w oczach. To nie może się dziać. Nie może. Sześćdziesiąt milionów ludzi w kraju, czy to nie dziwne, że ona… tutaj?

Jade, kiedy usłyszała, że Amber wymawia jej imię, wygląda, jakby miała podobne objawy fizyczne. Biała jak chusta, słania się, stojąc na najniższym stopniu. Patrzy na Amber, jakby zobaczyła ducha. W pewnym sensie tak jest. Obie są martwe i pochowane od paru dziesięcioleci. Annabel Oldacre i Jade Walker, praktycznie rzecz biorąc, przestały istnieć, kiedy zniknęły w systemie. Zachowanie nazwisk nie było bezpieczne, gdy przebywały w areszcie, nawet kiedy teoretycznie nie zostały jeszcze uznane za winne. Choć nikt ich nie odwiedzał, do współwięźniarek przychodzili różni ludzie, a nawet wtedy można już było nieźle zarobić na sprzedawaniu więziennych opowieści brukowcom. Zwłaszcza o Podłych Dziewczynach.

Jason Murphy, szakalowaty mąż Marii, zbliża się wolno i niechętnie.

– Bel – mówi Jade.

Ciałem Amber wstrząsa dreszcz. Od tylu lat nikt nie zwracał się do niej tym imieniem. Nie jest już tamtą dziewczyną. Wszystko się u niej zmieniło. Tylko ciągłość może utrzymać cię takim samym, a ona jest Amber Gordon, od kiedy pamięta.

– Proszę – odzywa się. – Musisz iść.

Jezu, myśli. Ona wygląda dziesięć lat młodziej ode mnie. Czuje przypływ urazy do tej kobiety. Dobrze ostrzyżone włosy – nie nazbyt efektownie, ale tak, by się łatwo układały, subtelne pasemka, błyszczące; skóra pozbawiona zmarszczek, ubrania nie ostentacyjnie drogie, ale widać, że nie z dyskontu. Za to jej czarne skórzane buty są szykowne. Obuwia z takiej mocnej, lecz miękkiej skórki nie kupi się w Primarku. Więzienie ci posłużyło, myśli.

Rozgląda się. Jason Murphy jest już blisko, czai się w ten swój chytry sposób. Czy zauważył, że coś tu zaszło? Coś więcej, niż się spodziewał? Od zawsze podejrzewała, że wystudiowana obojętność Jasona skrywa umiejętność bystrej oceny sytuacji – jeśli tylko sytuacja może przynieść mu jakieś korzyści.

Amber bierze się w garść.

– Nieupoważnionym wstęp wzbroniony – mówi surowo. – Nawet w innych okolicznościach nie wolno byłoby pani tu przebywać. To teren przeznaczony wyłącznie dla obsługi.

Jade nadal nie może odnaleźć głosu. Amber patrzy na przejście, macha ręką do Jasona.

– Nie wiem, jak się tu dostała – zwraca się do niego. – I nie zamierzam o to pytać. Po prostu zabierz ją stąd.

Jason podchodzi i ujmuje Jade za ramię. Ta podskakuje, jakby wpadła w zasadzkę, wyrywa rękę z jego uścisku, jak gdyby ten dotyk ją parzył.

– Proszę nie utrudniać, nie ma sensu się kłócić – mówi ochroniarz.

Ona odwraca się, patrzy na Amber szeroko otwartymi oczami.

– Bel – mówi znowu.

Amber udaje, że ją ignoruje. Za każdym razem, gdy słyszy to imię, aż skręca się w środku. Przestań. Przestań wreszcie. Chcesz, żeby wszystko odkryli? Chcesz mieć tłumy na progu, gówno wrzucane przez otwór na listy?

Odwraca się i wchodzi do baraku. Gdy już tam jest, pozwala, by nogi się pod nią ugięły. Opiera się o lustrzaną ścianę i zsuwa aż na podłogę, patrzy w odbicie swojej szarobiałej twarzy. Dłonie i stopy ma zimne.

· · ·

– Ale niefart – mówi Jason, puszczając ramię Kirsty, kiedy wie, że nikt na nich nie patrzy.

Jest gotów się z nią pokłócić, jeśli poprosi o zwrot pieniędzy, ale ona wydaje się dziwnie rozproszona, idzie za nim jak zombie. Jason nie bardzo rozumie, co oznacza scena, która rozegrała się przed jego oczami przed chwilą, ale wie, że chodziło o coś więcej niż tylko o to, że dziennikarka została przyłapana. Mógłby przysiąc, że między tymi dwiema kobietami coś zaszło, a nawet że się wzajemnie rozpoznały. Może jednak się myli. Ta kobieta jest niska i drobna, nie miałaby szans z Amber Gordon: może przeraziła się na sam jej widok.

Większość ludzi by się przestraszyła, myśli i chichocze w środku. Amber ma tak ponurą gębę, że można by ją obsadzić we Władcy Pierścieni bez makijażu, nawet gdyby nie miała tego wielkiego pieprzyka nad górną wargą. Bóg jeden wie, co Vic Cantrell w niej widzi. Może traktuje ją trochę jak matkę, bo na pewno nie chodzi o seks. Nie po tych nocach, które on i Vic spędzają w klubach ze striptizem oraz na macaniu i pieprzeniu różnych zdzir przebywających na wakacjach. Muszę spytać go kiedyś, myśli, czy Amber wie, co on wyprawia, gdy ona jest w pracy. Może mu na to pozwala. Może sądzi, że to jedyny sposób, żeby go zatrzymać.

Milczenie dziennikarki jest denerwujące. Twarz jej poszarzała, trzyma kurczowo pasek od torebki, jakby to była lina ratunkowa.

– Nic się nie stało – mówi Jason, kiedy wchodzą na teren rozrywkowy. – Ona nikomu nie powie. Zresztą nawet pani nie zapamięta.

Kobieta z trudem przełyka ślinę. Patrzy na niego rozszerzonymi oczami, jakby dopiero teraz zauważyła jego obecność. Niepewnym krokiem idzie w stronę kawiarni.

Jason widzi, że Vic się im przygląda, kiedy jedzie na stojąco na tylnej części samochodziku, niedbale trzymając się poręczy jedną ręką. Widział, jak wyłaniali się z przejścia za barakami, i wygląda na rozbawionego. Jason wyszczerza do niego zęby w uśmiechu i kładąc ręce na biodrach, robi w stronę oddalającej się kobiety gest naśladujący kopulację. Vic śmieje się, unosi kciuk i wykonuje akrobatyczny skok na tył innego samochodziku, żeby podrajcować dziewczyny.

· · ·

Potrzebuje mocnej kawy. Ręce jej się trzęsą i bez względu na to, co wygadują nudziarze od zdrowia, uważa, że kofeina ją uspokaja. Lecz oczywiście to, co podają w Funnland, w żadnej fazie produkcji nie widziało nawet ziarna kawy. Dopełnia kubek śmietanką, wsypuje trzy torebki cukru i idzie na ławkę. Kiedy patrzy na zegarek, dziwi się, że minęło dopiero piętnaście minut od rozmowy z Jimem.

Teren wesołego miasteczka zapełnia się ludźmi. Karuzele dla dzieci już się kręcą, a na drewnianym stole obok niej ktoś zmienia niemowlakowi pieluchę. Kirsty zdaje sobie sprawę, że wciąż się trzęsie. Zdejmuje wieczko z kubka, bierze łyk, parzy sobie usta. Zapomniała, że rozpuszczalna jest o wiele bardziej gorąca od prawdziwej. Zastanawia się nad zmianami, jakie zaszły w jej życiu od czasu, gdy po raz ostatni widziała Bel Oldacre: stała się pijącą espresso i jedzącą pesto przedstawicielką klasy uprzywilejowanej. W domu – w czasach, o których myśli jako „przed” – posiłek składał się z marnej herbaty i białego tostu z dżemem, ziemniaków albo makaronu z sosem pomidorowym, a czasem była wyżerka z wieprzowiny, gdy ojciec wybrał się ze śrutówką do pokrytych rdzą baraków z blachy falistej, w których mieściły się chlewnie. To wesołe miasteczko wydałoby jej się wtedy nieosiągalnym niebem, miejscem widzianym w telewizji, o którego odwiedzeniu się marzy.

Czy to naprawdę była Bel? Jak to możliwe? Pod tą zniszczoną skórą, niechlujnie podciętymi włosami, poplamionym poliestrowym fartuchem? O Boże. Wygląda tak, jak ja miałam wyglądać.

Kirsty nie sądzi, by Bel ją rozpoznała, gdyby sama nie została przez nią rozpoznana. Choć dziwi się, że nikt nie pomyślał o tym, by usunąć to znamię – tak rozpoznawalne, wielokrotnie opisywane – z twarzy Bel, gdy ustalano jej nową tożsamość. Prawdopodobnie w jej twarzy również można rozpoznać jej dziecięcą wersję, mimo braku pieprzyków, łatwiej, niż jej się wydaje. Ta myśl ją przeraża. Bel, aż do tej chwili, pozostała w jej umyśle jedenastolatką. Prawdę mówiąc, ledwie ją pamięta. Bardziej wryły jej się w pamięć rysy z tych cholernych zdjęć szkolnych, które wyciągają z archiwów przy każdej rocznicy albo gdy jakieś inne dziecko zasłuży sobie na określenie „niesłychany”. Znały się zaledwie przez jeden dzień. A potem widziały się tylko, gdy stały milcząco ramię w ramię w ławie oskarżonych, ledwie na siebie zerkając, a patrząc tylko wtedy, gdy ta druga zeznawała. Wcale nie były przyjaciółkami. Ani nawet koleżankami.

W oczach świata jednak ich nazwiska są nierozerwalnie połączone. A one mają sądowy zakaz widywania się przez całe życie. Venables i Thompson[1]; Mary Bell; Walker i Oldacre – dawniej, zanim wszedł w życie akt prawny chroniący dane osobowe dzieci, nazwiska małoletnich morderców były powszechnie znane, często lepiej niż nazwiska ich ofiar. Gdyby wymieniła swoje i Bel dawne nazwiska na jakiejś kolacji, większość gości pokiwałaby głowami na znak, że pamiętają. Chloe Francis? Chyba trzeba by im przypomnieć.

W ustach zaschło jej jak na pustyni. Mruży oczy i zmusza się do nabrania w usta parzącego płynu, trzyma go na języku i wdycha powietrze, by go ochłodzić.

Takie są warunki twojego zwolnienia, Kirsty, mówi do siebie w duchu. Nikt wokół nie wie nawet, że masz zwolnienie warunkowe, ale tak właśnie jest. Obowiązuje cię do końca życia. Nie wolno wam się widywać, rozmawiać ze sobą ani utrzymywać żadnego kontaktu. Jakbyście kiedykolwiek tego chciały!

Och, ale ja chcę! – krzyczy wściekły głosik w środku. Pragnę tego bardziej niż czegokolwiek innego. Ona jest jedyną, która wie. Jedyną, która wie, jak to jest. Jedyną drugą ja na świecie. Od dwudziestu pięciu lat duszę to w sobie, żyję ze swoją winą, cyzeluję sztukę oszukiwania. Od dwudziestu pięciu lat nie mam kontaktów z rodziną, okłamuję przyjaciół, których udało mi się zdobyć, okłamuję Jima, dzieci. Jak spojrzeliby na mnie, gdyby wiedzieli? On potrafi wybaczać, ale czy nadal by mnie kochał, gdyby wiedział, że ożenił się z Najbardziej Znienawidzonym Dzieckiem w Wielkiej Brytanii?

Bel Oldacre. Kirsty nawet nie zna jej nowego imienia i nazwiska.

· · ·

Kiedy Amber wreszcie zbiera się na odwagę, by wyjść, pada deszcz. Ukrywała się przez wiele godzin: najpierw w pustym labiryncie luster, potem w swojej pakamerze, wśród segregatorów i pudeł ze środkami czystości, aż skończyła się popołudniowa zmiana. Bała się wyjść, pokazać twarz w wesołym miasteczku. Na zewnątrz łoskot kolejki wysokogórskiej, krzyki pasażerów, wewnątrz cichy krzyk w jej uszach. Później, gdy letnia angielska burza rozpętuje się na dobre, cichną odgłosy z zewnątrz i muzyka, kolejne karuzele są wyłączane. Nie ma sensu marnować prądu, kiedy deszcz się wzmaga, a tłumy topnieją. Klienci, którzy chcą zostać, otrzymują zwrot kosztów biletu albo darmowe wejście w inny dzień. Większość nawet nie myśli, by się tego domagać, tylko popędza swoje jęczące dzieci do niezależnych od aury pasażów handlowych na Corniche.

A jednak Amber się boi. Pędzi ze swojej pakamery do bramki dla pracowników, jakby spodziewała się, że Jade czai się gdzieś w mroku; otula się ciaśniej polarem i owija szalik – każdy mieszkaniec Whitmouth nosi wszędzie ze sobą szalik, nawet w lecie – wokół głowy, by ukryć twarz. To wariactwo, zdaje sobie z tego sprawę: nawet gdyby Jade została na terenie parku rozrywki, wyproszono by ją godzinę temu z resztą maruderów. A jednak Amber się boi.

Jason Murphy kryje się w budce i je pasztecik z serem i cebulą, stopy trzyma na biurku. Patrzy na nią bezczelnie, w tym swoim granatowym swetrze, czapce z daszkiem zsuniętej na tył głowy, kiedy przesuwa jej kartę przez czytnik, by zarejestrować czas wyjścia.

– Wszystko w porządku? – pyta.

Amber czuje przypływ rozdrażnienia. Wie doskonale, jak Jade Walker znalazła drogę do labiryntu luster. A świadomość, że zaszło coś jeszcze, daje mu jakieś głupie poczucie przewagi, władzy. Uśmiecha się z wyższością, kiedy na nią patrzy.

– Nie – odpowiada, odwracając się do niego. – Właściwie to wcale nie w porządku, Jason.

To spojrzenie, ohydne przekonanie, że może sobie na coś takiego pozwolić, nie respektować faktu, że szacunek jest jak ulica dwukierunkowa. Jason domaga się szacunku przez cały czas: widziała, jak stawia się sąsiadom, sztorcuje dzieci, czepia się przypadkowych przechodniów, domagając się okazywania sobie szacunku. Nigdy nie widziała, żeby zrobił coś, by na niego zasłużyć.

– Jeśli jeszcze kiedyś zrobisz coś takiego, napiszę o tym w raporcie – informuje Amber.

Nie jest jego bezpośrednią przełożoną, ale jest w kadrze kierowniczej, więc ma pewną władzę nad personelem stojącym niżej. Prędzej szlag ją trafi, niż pozwoli, by o tym zapomniał.

– Co zrobię? – pyta Jason, a raczej jęczy, choć dobrze wie, o czym ona mówi.

– Wiesz co. Jesteś tutaj po to, by zapewniać bezpieczeństwo, a nie brać napiwki od każdego, kto chce ci je dać. Tu są komputery i gotówka, a ty masz pilnować, by tego nie ukradziono.

– Obeszła mnie jakoś – bąka z nadąsaną miną.

Amber czeka przez chwilę, świdrując go spojrzeniem.

– Daruj sobie. Jeśli jeszcze raz zauważę, że wykręciłeś taki numer, napiszę na ciebie skargę. Dotarło?

On próbuje przetrzymać jej spojrzenie. Nie udaje mu się. W poprawczaku Blackdown Hills Amber doprowadziła do perfekcji sztukę zmuszania wroga do spuszczania wzroku. Wtedy było to warunkiem przetrwania, nigdy jednak nie pozwoliła sobie na utracenie tej umiejętności.

– I zdejmij nogi z biurka.

Z ociąganiem Jason zdejmuje jedną stopę, potem drugą. Splata palce nad swoim drogocennym kroczem.

Amber nic więcej nie mówi.

Wychodzi na ulicę i zamyka za sobą drzwi.

– Obleśna krowa – mruczy Jason, kładąc nogi z powrotem na blat i biorąc do ręki resztkę pasztecika. – Krowa – powtarza i odgryza kawałek.

· · ·

Na Corniche deszcz ostro zacina, nie widać żywej duszy. Amber skręca w prawo, pędzi na przystanek autobusowy.

Ktoś wykrzykuje jej imię. Jej stare imię. Amber zamiera.

Jade Walker wyłania się z wejścia do baru, który reklamuje się jako miejsce, gdzie podawane są „najlepsze ryby z frytkami na południowym wybrzeżu”. Idzie w jej stronę. Musiała czekać, aż Amber wyjdzie. Cholera.

Amber pędzi dalej do przodu. Udaje, że nie słyszy.

Jade podnosi głos.

– Bel! Proszę!

Amber odwraca się, strugi deszczu młócą ją prosto w twarz, na chwilę oślepiają. Kiedy odzyskuje zdolność widzenia, przekonuje się, że Jade nadal tam jest, patrzy na nią, mrugając; mokre kosmyki włosów kleją jej się do zdrowych różowych policzków.

Musi ją powstrzymać. Zmusić, by się zamknęła. Ta kobieta straciła rozum, w ogóle nie myśli, co robi. Musi nią wstrząsnąć, żeby się opamiętała. Biegnie ku niej, wściekła; widzi, że tamta wzdryga się i cofa, co sprawia Amber przyjemność. Jade jest od niej mniejsza. Gdyby Amber na nią natarła, mogłaby ją zwalić z nóg jedną pięścią.

Łapie ją za ramię, zaciska palce jak imadło i wbija je w mięsień tak, by bolało.

– Odejdź – syczy. – Słyszysz? Nie nazywaj mnie tak. Nie chodź za mną. Odpierdol się. Nie mamy sobie nic do powiedzenia.

– Bel…

Amber kręci głową, potrząsa jak wściekły pies. Słyszy, jak jej głos wznosi się do wrzasku, by przekrzyczeć wiatr.

– Nie! Nie znam tego imienia. To nie moje imię. Zamknij się! Wiesz, że nie wolno nam się widywać. Dobrze wiesz. Oszalałaś? Odejdź!

Odrzuca ramię kobiety jak kość kurczaka. Popycha ją na dokładkę. Jade zatacza się do tyłu, stoi, gapiąc się na nią, a jej twarz wyraża chyba rozpacz. Dobrze. Cholernie dobrze.

Amber zmusza się do opanowania głosu. Nie wolno jej pozwolić sobie na takie zdenerwowanie. Nawet tu, na pustej ulicy, ktoś może zauważyć. A nikt nie powinien tego zobaczyć. Przecież jest przed swoim miejscem pracy. Co ona wyprawia?

– Nie jestem Bel – mówi. – Nie jestem Bel od bardzo wielu lat, wiesz o tym. Tak samo jak ty nie jesteś Jade. Co ty wyprawiasz?

– Nie chciałam… – zaczyna Jade. – Ja…gdybym wiedziała, ja…

– A co teraz robisz? Powinnaś sobie pójść. Co by zrobili, gdyby się dowiedzieli? Cholera. Po prostu odejdź. Nie łaź za mną. Wypierdalaj tam, skąd przyszłaś.

Odwraca się na pięcie i idzie w kierunku przystanku autobusowego. Za trzy minuty będzie autobus i niech ją szlag, jeśli go przegapi.

Kiedy dociera do wiaty, jest kłębkiem nerwów – wściekłość, strach, szok naładowały ją adrenaliną. Ma charczący oddech i musi usiąść, a wręcz opaść ciężko, na wysprejowaną graffiti ławkę. Dzięki Bogu, nikogo tam nie ma – w każdym razie nikogo, kto ją zna, jest tylko dwójka dzieciaków ogarniętych nastoletnim pożądaniem. Zerkają na nią szybko, on z ręką zanurzoną pod rozpinaną na suwak kurtką dziewczyny, potem odwracają się obojętnie.

Amber oddycha. Wyciąga ręce przed siebie, wnętrzem do dołu, patrzy, jak drżą. Nie mogę do tego dopuścić, myśli. To zbyt wiele. Nie mogę stracić tego życia. Nie z powodu głupiego zbiegu okoliczności. Nikt nie uwierzy, że spotkałyśmy się przypadkowo. Cholera. Czy znów będę musiała się wyprowadzić? A tak w ogóle, co ona tu robi? Co ona tu, u diabła, robi?

Widzi, że nadjeżdża autobus, wstaje i wychodzi spod wiaty, by go zatrzymać. Podjeżdża: zatłoczony. Kiedy drzwi się otwierają, z wnętrza bucha zapach wilgotnych włosów i proszku do prania.

Czuje, że ktoś chwyta ją za ramię.

– Ja nie… – mówi Jade. – Ja nie… patrz.

Wciska coś Amber do ręki. Amber spogląda na to. To paczka po papierosach, na której nagryzmolono czarnym długopisem numer telefonu.

– Ja tylko… – bąka Jade; patrzy jej w oczy.

Amber strąca jej dłoń z ramienia i wchodzi na schodki autobusu.

ROZDZIAŁ 14

Zajęta, zajęta, zajęta. Zawsze tak postępowała, gdy chciała uniknąć myślenia: znajdowała sobie coś do roboty. Dlatego dom tak wyróżnia się w sąsiedztwie, jest małą zadbaną oazą schludności w świecie, gdzie stare pralki służą za ozdoby ogrodowe. Wymyte okna, śnieżnobiałe firanki, parapety i stolarka świeżo pomalowane, wiszące kosze, od wiosny do zimy pełne kolorowych roślin. Vic mówi, że to przyciąga uwagę, że nie jest dobrze wyróżniać się w takim miejscu, ale jej trudno jest się powstrzymać. Kiedy dokucza jej bezsenność, robi w domu to, co w pracy – zamiata schody i ścieżkę, wysuwa meble, by odkurzyć za nimi, obchodzi teren przed domem w gumowych rękawiczkach i z workiem foliowym na śmieci, zbiera torebki po hot dogach.

Teraz też kilka z nich wala się na chodniku przed jej furtką. Amber stoi w strugach deszczu i walczy z chęcią ich pozbierania, wreszcie się poddaje, wyciąga reklamówkę, którą zawsze nosi w torebce, i zaczyna zbierać śmieci, czując deszcz na plecach; włosy przyklejają się jej do twarzy.

W sąsiednim domu otwierają się drzwi frontowe i na progu staje Shaunagh Betts, z małą Tiffany przypiętą w spacerówce.

– Ojej, Amber – mówi. – Znów nas wszystkich zawstydzasz.

Amber się prostuje, zmusza do uśmiechu.

– No wiesz, ktoś musi to robić.

Widzi, że Shaunagh czuje się urażona, zbyt późno zdaje sobie sprawę, że komentarz został odebrany jako krytyka, a nie chęć zbagatelizowania własnych zasług.

– No cóż, przykro mi, że nie wszyscy mamy czas – prycha Shaunagh.

– Nie, nie… – zaczyna Amber, ale matka z dzieckiem są już na drodze.

Amber wzdycha i wchodzi do swojego bezpiecznego domu.

· · ·

Tylne drzwi są otwarte, a Jackie siedzi skulona w ogródku. Amber przeżywa moment głupiej paniki na widok jej sylwetki. Na chwilę wyleciało jej całkiem z głowy, że ma w domu gościa. Mary-Kate i Ashley weszły do środka i leżą razem skulone na kanapie w salonie. Gdy Amber wchodzi, patrzą na nią z poczuciem winy. Dzięku Bogu, że wróciłam przed Vikiem, myśli, przeganiając je do koszyka. I tak jest niezadowolony z intruza w domu, a tu jeszcze coś takiego.

Na szczęście Jackie nie jest zbyt spostrzegawcza. Nie zauważa roztrzęsienia Amber, podnosi rękę na powitanie.

– Jesteś mokra – mówi.

– Ty też – odpowiada Amber. – Rany, chodź do kuchni.

– Zaraz wejdę, tylko dokończę.

– Chodź z tym – zaprasza Amber. – Vic wróci dopiero za parę godzin.

– Tak? – Jackie wygląda na wdzięczną. – Dobra.

Wchodzi do środka, stoi ociekająca na wycieraczce, z papierosem w dłoni. Przez oparcie krzesła jest przewieszony mokry ręcznik, widocznie przez cały ranek wychodziła i wchodziła. Amber podaje go Jackie, a ta bez entuzjazmu wyciera sobie włosy. W kuchni czuć wilgoć, zapach tytoniu i niepranego polaru.

– Jak minął ci ranek? – pyta Amber.

Jackie wzrusza ramionami.

– W porządku. Trochę nudno. Oglądałam Trishę i Jeremy’ego Kyle’a.

– Równie dobrze mogłabyś stać w oknie i oszczędzić na prądzie.

Jackie się śmieje.

– To dziś w nocy wracamy do pracy?

Amber kiwa głową.

– Dzięki Bogu – mówi Jackie. – Już samo to, że nie można iść do własnego domu, jest okropne, a do tego jeszcze nie ma forsy.

– Tak, no jasne – przyznaje Amber, choć zapłaciła za wszystkie posiłki, jakie Jackie zjadła, od kiedy przyjechała, oprócz paczki chipsów, które tamta kupiła sobie wczoraj i zostawiła, rozpakowane i niedojedzone, na kuchennym stole.

· · ·

Koło piątej bierze klucze Jackie i idzie z psami na spacer aż do jej mieszkania, by przynieść kilka zmian ubrań. Jackie od dwóch dni chodzi w dresie, w którym przyjechała, a teraz, gdy jest wilgotno, trudno ten fakt zignorować. Spacer to dobry sposób na ucieczkę od myśli. Zawsze jest coś do zobaczenia i do zrobienia na Wordsworth, zawsze wystarczająco dużo zewnętrznych bodźców, które pozwalają zagłuszyć myśli.

Oznakowanie ze szkarłatnych plastikowych liter mające odróżnić blok Jackie od identycznych szarych budynków wokół, dawno uległo zniszczeniu. 13-19 – OLE-IDGE- ESCEN, głosi napis. Stary materac, poplamiony w wyniku działania zasolonego powietrza oraz tysięcy nocnych incydentów, leży pod murem obok koszy na śmieci. Wszyscy wiedzą, że jeśli nie zapłacą słono za wywózkę śmieci, to pewnego dnia gmina kogoś po nie przyśle. Pod koniec każdego sześciomiesięcznego okresu oczekiwania chodniki na osiedlu są zastawione beznogimi łóżkami, kanapami bez sprężyn i przypalonymi stolikami do kawy. Gromadzą się przy nich nastolatki, tak jak one robiły na ławce w Long Barrow.

Winda nie działa. Amber wspina się po schodach na trzecie pięto, do lokalu numer 191.

W mieszkaniu cuchnie stęchlizną, choć Jackie nie ma zaledwie od trzech dni. Tytoń, stare jedzenie i ta nieświeża słaba woń, która zawsze unosi się z jej polaru w ciepłym pomieszczeniu, zmieszane z syntetycznym zapachem odświeżacza powietrza, który jest wetknięty w gniazdko w przedpokoju. Otwarta szeroko torba na śmieci z brudami czeka przy drzwiach na odniesienie do pralni samoobsługowej. Amber skręca górę i ją zawiązuje. Właściwie może ją zabrać, bo będzie mijać pralnię po drodze do domu. Wchodzi do salonu. Przepełniona popielniczka wielkości brodzika tkwi na stoliku z płyty pilśniowej. Kilka talerzy z wyschniętymi resztkami ketchupu i tłuszczu stoi obok szklanki, w której najwyraźniej było piwo, bo na wewnętrznych ściankach zastygły ślady piany.

W kuchni w zlewie piętrzą się garnki, na pożółkłym laminowanym blacie leży opakowanie po jakimś kupnym daniu. Jackie nie jest może wspaniałą panią domu, ale też nie jest fleją. Zresztą nie powinno się osądzać nikogo po tym, jak dba o dom w kryzysowych momentach. Amber widziała wystarczająco wiele wnętrz mieszkań w życiu, które prowadziła w różnych kawalerkach po wyjściu na wolność, by wiedzieć, że Jackie ma przed sobą niemało szczebli drabiny poczucia własnej wartości, po których może się zsunąć. Wyrzuca opakowanie, szybko zmywa garnki i talerze i zostawia je na suszarce.

W sypialni jest ciemnawo; czterdziestowatowa żarówka nad głową jest za słaba, by odpowiednio oświetlić pomieszczenie. Amber rozsuwa zasłony. Wygląda na zewnątrz i doznaje wstrząsu na widok Martina Bagshawe’a, który stoi w przeciwdeszczowym stroju obok przerośniętego krzewu forsycji. Musiał się zjawić po jej przyjściu, bo na pewno nie było go, kiedy wchodziła. Może zauważył, że się zbliża i się schował? Nie. Nie świruj. Nie wiedział, że to ty rozmawiałaś z nim przez telefon.

Ich oczy spotykają się na chwilę. Amber kryje się szybko w głębi pokoju. Tak, ale teraz on już wie, myśli.

Ogląda rzeczy Jackie i czuje się winna, jakby ją okradała albo czytała jej dziennik. Kłąb z ciuchami do spania, do połowy pełna szklanka wody, egzemplarz magazynu „heat”, lampka nocna w stylu Tiffany’ego. Niewiele mebli: łóżko, szafka nocna, szafa ścienna. Ogląda ubrania na wieszakach i ze zdziwieniem stwierdza, że Jackie ma parę ładnych sukienek z bawełny w wesołe desenie – z cienkimi ramiączkami, suto marszczone dołem. Jest przyzwyczajona do tego, że widzi ją w stroju do pracy albo w dyżurnej dżinsowej minispódniczce, więc nie sądziła, że może mieć rzeczy w innym stylu. Wkłada dwie sukienki do wyciągniętej spod łóżka czerwonej walizki, dodaje dwie pary dżinsów ze sterty pod kaloryferem, parę spodni ze stretchu, jakieś T-shirty. Zgarnia środki do demakijażu i kremy z półki w łazience, widzi, że szczoteczka do zębów nadal tkwi w kubku. Wrzuca ją do walizki i nie zadaje sobie pytania, jak Jackie myła zęby przez ten czas, kiedy u niej przebywała. Może po prostu nie myła, myśli przelotnie. Rany, mam nadzieję, że jednak ich nie myła.

· · ·

On wciąż tam jest, stoi w mżawce. Amber naumyślnie omija jego wzrok, przechodzi szybko obok, jakby w ogóle nie zarejestrowała jego obecności. Czuje spojrzenie Martina na plecach, kiedy idzie ulicą w kierunku pralni, z torbą na śmieci w jednej ręce, ciągnąc za sobą walizkę, ze smyczami psów zaczepionymi o rękę, ale on nic nie mówi.

Godzina 17.00

– Co teraz zrobimy? Co my zrobimy?

– Zamknij się. Ale już. Daj mi pomyśleć.

Patrzą na ciało.

– Przestała krwawić.

– Wiem.

– To dobrze, prawda? Nie krwawi. Może ona…

– Nie – ucina Bel. – Nie sądzę.

Jade patrzy na swoje dłonie, jakby nigdy wcześniej ich nie widziała. Jakby nagle zostały do niej przyczepione za sprawą czarów. Wyciera jedną z nich o spódniczkę – błoto, krew, wodorosty – i widzi, że tylko pogorszyła sprawę.

– Kurwa – mówi.

Wygląda to tak, jakby ktoś ukradł stracha na wróble z pola na wzniesieniu i porzucił go nad brzegiem strumienia. Bezwładny, brudny, poszarpany zewłok.

– Chloe? – odzywa się niepewnie Bel, choć wie, że to bez sensu. Trąca ją palcem stopy.

– Cholera – mówi Jade. – Będę mieć straszne kłopoty.

Bel podrywa głowę.

– Zamknij się. Po prostu się zamknij. Kogo ty obchodzisz? Spójrz na nią.

Jade znów patrzy, potem się nachyla, chwyta bezwładną rękę za nadgarstek, kiedy ją puszcza, widzi, jak plaska w błoto, niby bryła ciasta.

– Chloe? – powtarza za Bel, jakby to imię było zaklęciem, jakby mogło przywrócić życie, jeśli będą je wystarczająco często powtarzać.

Na czaszce jest duża rana. Niewiele krwawiła. Nie, nie, nie, myśli. Ludzie nie umierają ot tak. Przecież właściwie nic nie zrobiłyśmy. Mojej babci umieranie zabrało sześć miesięcy, w sypialni na tyłach domu, słyszeliśmy to na każdym kroku. Jak ona mogła umrzeć tak szybko?

– Chloe? – mówi znów.

Złość spełzła z twarzy Bel, jest teraz pod opalenizną blada jak popiół. Jade dostrzega piegi rozrzucone na jej nosie. Brzydki pieprzyk rzuca się w oczy jak kleks z atramentu. Jade chce jeszcze raz spróbować z tą ręką. Bel chwyta ją za nadgarstek.

– Nie.

– Musimy zobaczyć – mówi Jade. – Nie możemy tak po prostu jej zostawić.

Chloe leży jak szmaciana lalka, nogi nadal ma w wodzie. Bel czuje się, jakby ona sama pogrążała się pod jej powierzchnię. Głos Jade dochodzi do niej z oddali, poprzez szum przewalających się fal.

Patrzy znów na drobne ciało leżące z twarzą przyciśniętą do brzegu, po tym jak odwróciły je w rozpaczliwej nadziei, że woda jakoś z niego wypłynie.

– Przewróćmy ją – mówi.

Kiedy widzą jej twarz, jest jeszcze gorzej. Teraz wiedzą, że naprawdę nie żyje. Błoto dostało jej się do oczu. Są szeroko rozwarte, nie mrugają, wpatrują się w słońce poprzez brudną brązową warstwę. Twarz jest pokryta mozaiką z błota, żwiru, liści i drobnych płatków. Sznurek rzęsy wodnej wplątał się we włosy, które same w sobie przypominają zielsko i strąki.

O Boże, te jej oczy, myśli Jade. Zapamiętam je. Do końca życia nie zapomnę, jak te oczy patrzą.

ROZDZIAŁ 15

Z wściekłości aż kręci mu się w głowie, furia zalewa go jak gorączka, ledwie się trzyma na nogach. Wrze z oburzenia, idąc London Road z Wordsworth do centrum, wzrok ma tak zaćmiony przez adrenalinę, że aż dwa razy zatacza się na chodniku i czuje, jak ociera nylonowym rękawem o szyby okienne uśpionych sklepów. Amber Gordon. Ta pieprzona suka Amber Gordon. Za kogo ona się ma? I udawała, że mnie nie zna.

Teraz wszystko jest dla niego jasne, jasne jak słońce. Amber Gordon doprowadziła do tego, że Jackie się od niego odcięła. Jest szefową Jackie, przypomina sobie. I kimś tam dla Vica Cantrella. Bo nie ma mowy, żeby ta oschła suka wmówiła komuś, że taki facet jak Vic może być nią zainteresowany z jakichś innych powodów niż to, że coś od niej dostaje. Wystarczy spojrzeć na nią, kiedy stoi obok niego – tanio farbowane włosy, skórzana kurtka, która ma ze dwadzieścia lat, ten ohydny pieprzyk po środku twarzy – by wiedzieć, że są niedobrani.

Ale Jackie? Teraz rozumie, przynajmniej częściowo. Jackie jest słaba, pazerna, tchórzliwa – ale za wszystkim stoi pieprzona Amber Gordon.

Krew zastyga mu w żyłach. Martin przebija się łokciami przez kolejkę przed DanceAttack; ledwie słyszy okrzyki protestu, które biegną w ślad za nim. Nienawidzę jej, myśli. Nie warto o nią zabiegać. Nie wiem, dlaczego kiedykolwiek myślałem, że jest inaczej.

Dziewczyny wyległy tłumnie na ulicę: kolejna balangowa noc w Whitmouth. Blondynki, brunetki, ognistorude, z włosami zebranymi do góry, rozpuszczonymi, natapirowanymi i sztucznie uzupełnianymi. Chlastają go po twarzy niesamowitymi nylonowymi treskami, kiedy je mija, przyciskają kurczowo torebki z Primarka do pępków z brylancikami, dla bezpieczeństwa wsuwają karty kredytowe głęboko w usztywniane staniki. I jak zawsze jest niewidzialny. Wszystkie te dziewczyny szukają wrażeń, ale żadna z nich nawet na niego nie spojrzy.

Kim ona jest? Kim, ona jest, do cholery? Kurwa, za kogo ona się uważa?

Gardzi nią, teraz to wie. Nie jest jego szansą na ocalenie: jest słabą, zachłanną zdzirą. Nie wiem, dlaczego kiedykolwiek uważałem, że jest inna, myśli. Chyba na głowę upadłem.

Musi za to zapłacić, myśli, choć nie jest pewien, o którą mu chodzi. Muszę doprowadzić do tego, by zapłaciła.

· · ·

Jest zbyt nakręcony – aż bolą mięśnie go od nadmiaru adrenaliny – by iść teraz do domu, zamknąć się w tych osaczających ścianach i przemierzać zaśmieconą podłogę, podczas gdy na zewnątrz trwa balanga. Czuje się wystarczająco wyizolowany w normalną noc, a w taką jak ta ma wrażenie, że zaraz oszaleje. Z zażenowaniem zdaje sobie sprawę, że wściekłość doprowadziła go do słabej, mało entuzjastycznej erekcji. Czuje, że kiedy idzie, pulsujący penis ociera się niezdarnie o materiał spodni, więc zasłania go skrzyżowanymi dłońmi schowanymi w kieszeni kurtki, by ukryć to przed ludźmi, którzy wcale na niego nie patrzą, tak jak nie zastanawiają się, co by powiedziały ich matki, gdyby ich teraz zobaczyły. Krew pulsuje mu w skroniach z frustracji, z powodu odrzucenia, z wściekłości. Nie może iść do domu. Ściany nie dadzą mu oddychać.

Sprawdza zawartość kieszeni, znajduje piętnaście funtów i garść drobnych. Nie wystarczy na żaden klub nocny – teraz nawet wejście do Stardust kosztuje dwanaście funtów, a szklanka coli w środku trzy. Kupię frytki, myśli, i wezmę je na pomnik ku czci poległych w czasie wojny. O tej porze w nocy na Mare Street jest spokojnie. Może jak pobędę tam wystarczająco długo, hałasy trochę ucichną, zanim wrócę do domu. A jeśli Tanqueray Tina jest w tym miejscu co zawsze, mógłbym zrobić użytek z mojej dychy.

W barze na kółkach kupuje oprócz frytek kiełbaskę, której bezwstydnie obrzmiały kształt drwi sobie z tego, co częściowo uformowało się w jego majtkach. Bierze widelczyk do frytek, przypominający miniaturowe diabelskie widły ze sklejki, oraz kilka serwetek i przechodzi pospiesznie na drugą stronę Corniche.

· · ·

Tak jak się spodziewał, Mare Street jest prawie cicha, odgłosy wydawane przez tłumy znajdujące się za nim szybko zanikają do poziomu ścieżki dźwiękowej. Teraz centrum miasta jest dostępne wyłącznie dla pieszych, droga prowadzi praktycznie donikąd i właściwie po zamknięciu sklepów nikt tu nie zagląda. Martin sunie leniwie chodnikiem, gorąco bije od jedzenia poprzez polistyrenową tackę; czując nagłe pragnienie zapchania sobie ust słonymi frytkami, skręca na rogu w Fore Street. Zatrzymuje się przy starym poidle dla koni i rozchyla torebkę. Nie odpakuje ich całkiem, nie znosi widoku ludzi, którzy jedzą, idąc. Musi tylko otworzyć opakowanie na tyle, by wyjąć kilka frytek.

Ktoś przed nim kaszle.

Tina stoi w półmroku u wylotu alejki: minispódniczka, dżinsowa kurtka przyozdobiona ćwiekami i frędzlami, białe buty na solidnych warstwowych obcasach, bez rajstop. Trzyma olbrzymią czarną torbę, taką, jakiej się można spodziewać u matki. Martin nie wyobraża sobie, że torba tych rozmiarów mogłaby zawierać coś innego niż chusteczki pielęgnacyjne dla niemowląt i nadgryzione sucharki. A jednak zwisa z ramienia babci alkoholiczki szukającej zarobku.

– Cześć, kochanie – mówi. – Nie zaglądałeś do mnie przez jakiś czas.

To spoufalanie się wywołuje u Martina irytację. Nieważne, że był wcześniej zmuszony do korzystania z jej usług; czuje się urażony, że traktuje go jak regularnego klienta. Chowa widelec do frytek w dłoni i wychodzi jej na spotkanie.

– A – mówi ona. – Przyniosłeś mi frytki.

Martin nie odpowiada, przyciska paczkę z jedzeniem mocniej do piersi.

– To co, chcesz się dziś zabawić? – pyta Tina.

Martin się jej przygląda. Rzadkie szkarłatne włosy ściągnięte wysoko w kucyk, wybałuszone tarczycowo oczy, zmarszczki na czole, jakby wyżłobione dłutem. Czuje, że zionie na metr dżinem. A jednak. Uporczywe, wściekłe pulsowanie w kroczu wciąż tam jest i Martin boi się, że nigdy nie zazna spokoju, póki to nie ustąpi.

Tina robi krok w jego stronę, po czym kładzie dłoń na wypukłości.

– Ooo – mruczy. – Wygląda na to, że tak. Daj frytkę, mam straszną ochotę.

– Jeszcze ich nie rozpakowałem – odpowiada Martin.

– No dobra. Więc czego chcesz, Mart?

Skąd ona zna moje imię? Nigdy jej nie mówiłem, jak się nazywam. Jestem tego pewien. Czuje, jak gniew znów się w nim wzmaga, głęboki i dokuczliwy. To ta pieprzona siatka wiedźm. Wiedzą wszystko.

Kręci głową, próbuje iść dalej. Ona jednak wzmacnia uścisk na jego kroczu, maca w sposób, który zarówno rozwściecza, jak i obezwładnia.

– No chodź, kotku. Chyba nie chcesz tego zmarnować. Mogę ci zrobić dobrze, i to szybciutko.

O rany. Te palce, te paznokcie z poodpryskiwanym szkarłatnym lakierem, długie na dwa centymetry i naostrzone do walki, są przerażające, ale jak pomyśli, że obejmą jego kutasa i zaczną pompować w dół i górę, jak wyobrazi sobie delikatne poszarpywanie, ściskanie i profesjonalne ruchy czyjejś ręki, nie może się oprzeć.

– Mam mało forsy – zastrzega.

Uścisk się rozluźnia. Tina cofa się o krok.

– Ile?

– Trzynaście funtów.

– Trzynaście?

Kiwa gorączkowo głową. Wie, że nawet dla kogoś w tak żałosnym położeniu to kiepska propozycja.

– Nieważne – mówi. Zaczyna odchodzić, choć zdaje się, że jego fiut zaczął żyć własnym życiem. Teraz przy pomniku nikogo nie będzie. Jak mus, to mus, może sobie tam szybko ulżyć, wytrzeć się serwetkami.

Po zaledwie pięciu krokach słyszy, jak ona go woła. Zatrzymuje się, odwraca i widzi, że Tina stoi z ręką na biodrze i paskiem torebki wsuniętym głębiej na ramię, jak ktoś, kto przystępuje do omawiania interesów.

– Trzynaście funciaków i frytki – mówi. – Ale po francusku ci za to nie zrobię.

Martin wchodzi za nią w alejkę.

· · ·

Prowadzi go w ciemną alejkę – dalej niż to konieczne, jego zdaniem, dla ukrycia się przed niepowołanym wzrokiem – wchodzi za kontener na śmieci. Uśmiechając się, kładzie frytki na jego pokrywie, drapieżnie naciera na nią i opiera rękę, w której nadal trzyma widelczyk do frytek, o ścianę za jej ramieniem.

– No to chodź – mówi Tina i szarpie się z jego guzikami.

Martin nie chce na nią patrzeć, nie chce widzieć tej wypacykowanej twarzy, dwucentymetrowego odrostu na włosach, które zbliżają się do niego. Podnosi wzrok, wpatruje się w szarą plamę nieba pomiędzy szczytami dachów i czuje, jak jej ręka zanurza się w jego spodniach, czuje jej dotyk na delikatnej skórze. Tak, myśli, kiedy ona wyciąga członek na wilgotne nocne powietrze, spluwa na dłoń i zaczyna nią pracować. Dobrze wydane trzynaście funtów. Nie potrzebuję Jackie Jacobs. Co mi strzeliło do głowy, że chciałem ją i jej…

Wspomnienie. Parking, Jackie robi to samo, co teraz ta kobieta, frustracja rośnie, z jej ust pada pijackie przekleństwo.

Kutas wiotczeje.

– Co jest? – dziwi się kobieta. – No dalej, kochasiu. Nie zamierzam tracić na to całej nocy.

Martin czuje, że zaczynają palić go policzki. Przepadło. W małym nie ma już czucia, jakby należał do kogoś innego. Kobieta szarpie jego zwiotczały organ jak krowie wymię, ciągnie mocniej, klepie kilka razy żołądek i daje za wygraną. Śmieje się.

– Może następnym razem będziesz miał więcej szczęścia – mówi. – Jeszcze nigdy nie zarobiłam tak szybko trzynastu funciaków.

– Że co? – rzuca Martin z wściekłością.

– Nie będę tu sterczeć przez całą cholerną noc – odpowiada Tina.

– Nie myślisz chyba, że ci za to zapłacę? – Martin czuje uderzenie gorąca po straconym żarze, z powodu upokorzenia. Cofa się, wtyka bezużyteczny narząd w wilgotne spodnie.

– Jasne, że tak – odpowiada Tina podniesionym głosem. – Zrobiłam, co chciałeś. Nie moja wina, że nie potrafisz go utrzymać w górze.

– Nic dziwnego – burczy Martin. Palce ma zdrętwiałe, niezdarnie gmera nimi przy guzikach, widelczyk do frytek utrudnia sprawę. Znów jest wściekły, rozczarowany. Potrzebował ulgi w postaci szybkiego, brudnego wytrysku i jest wściekły z frustracji. – Zobaczyłem twoją pieprzoną gębę i po wszystkim.

Odwraca się i rusza w stronę Fore Street.

– Ej! – wrzeszczy za nim Tina.

– Odpierdol się – rzuca do niej przez ramię. – Dostałaś frytki, no nie?

Po chwili milczenia kobieta wydaje kolejny okrzyk oburzenia. Martin słyszy za plecami stukot niepewnych kroków na bruku. Odwraca się szybko i staje naprzeciw niej, unosi pięść, w której sterczy widelczyk, ku jej twarzy. Kobieta gwałtownie się zatrzymuje. Przez chwilę wpatruje się w niego z niepokojem, potem dostrzega jego oręż i wybucha śmiechem.

– Och, ty żałosny chujku – mówi.

Znowu mu stanął. Czuje w żyłach adrenalinę, jak amfę.

– Nie śmiej się ze mnie – rzuca groźnie. – Nie śmiej się ze mnie, kurwa, bo…

– Bo co? – Wytrzeszczając z rozbawienia oczy, Tina przesuwa się w kierunku jego pięści. – Dziabniesz mnie widelczykiem do frytek?

Martin patrzy na swoją wzniesioną rękę, widzi broń z plastiku. Myśli mętnie, jakby myśl napływała z daleka, tak, a co, kurwa?

Wbija widelczyk w jej szyję.

Cofa się, zaszokowany własną siłą. Napina się, gotów do walki, bo wie, że teraz może się jej spodziewać.

Kobieta klepie się po szyi, jakby użądliła ją osa, czuje rączkę widelczyka sterczącą ze skóry. Wygląda na zaskoczoną, potem rozzłoszczoną, wreszcie wpada w furię.

– Ty chujku – mówi. – Ty cholerny chujku.

Maca wokół rączki od widelczyka, chwyta ją pomiędzy kciuk a palec wskazujący i wyciąga. Wymachuje nim przed Martinem, wykrzywione usta odsłaniają pożółkłe zęby.

– Ty chujku! – wykrzykuje ponownie.

I wtedy widzi krew, która kapie na chodnik, tryska w ścianę, i pojmuje, co się dzieje.

– O kurwa – mówi i dociska dłoń do rany.

To głupia rana, dwie małe dziurki, ale skóra jest rozdarta, arteria szyjna przerwana. Dłoń Tiny natychmiast robi się śliska od krwi, która tryska spomiędzy jej palców, ścieka po szyi. Szybko wsiąka w dżins na jej ramieniu, tworzy czarną plamę.

– Coś ty zrobił?

Martin stoi i patrzy. Nie tego się spodziewał, ale teraz, kiedy to się stało, czuje przypływ przyjemności, poczucie mocy, jakiego nigdy wcześniej nie zaznał. Patrzcie no! Spójrzcie na tę durną sukę, jest cała we krwi. Ja to zrobiłem. Ja jej to zrobiłem.

– Kurwa, pomóż mi – prosi Tina i podnosi drugą rękę, błaga oczami; dociera do niej, że pomoc nie nadejdzie. – Jezu. O Jezu…

Robi krok w jego stronę, Martin widzi, że chwieje się na nogach. Nie mogła się jeszcze wykrwawić, myśli. To z powodu paniki. Boi się. Tak. Pieprzona suka się boi. Ja to zrobiłem. Ja. Ja sprawiłem, że się boi.

– Musisz wezwać karetkę – mówi kobieta. – Jestem naprawdę ranna.

Martin czuje zimno w całym ciele, ale jego kutas jest wspaniale, triumfalnie twardy. Wzrusza obojętnie ramionami.

– Nie mam telefonu – rzuca i odchodzi.

ROZDZIAŁ 16

Nigdy nie oduczyła się żyć nadzieją. Od kiedy sięga pamięcią, Amber budziła się z tą samą myślą: dziś będzie dobry dzień. Wyrobiła sobie ten nawyk w domu ojczyma, szybko wdrożyła go w zakładzie w Blackdown. Odmierzał jej życie w małych kamieniach milowych szczęścia – psy, Vic, jej dom i różne w nim ulepszenia, przyjęcia urodzinowe, drobne gesty przyjaźni i odmowa pogrążania się w negatywnych myślach.

Leży na plecach, z rękami rozłożonymi na pustym łóżku, i patrzy, jak światło dzienne przenika przez zasłony i pada na sufit. Pracownicy z dziennej zmiany wracają do domów, słychać silniki i trzaskanie drzwi samochodowych, okrzyki powitania na Tennyson Way. W łóżku jest gorąco, w pokoju duszno. Odrzuca kołdrę, by się ochłodzić. Widocznie kiedy spała, wyszło słońce. Straciła kolejny letni dzień. Mimo to dziękuję, dziękuję za danie mi lata. Będzie dobrze, czuję to. Za dużo się martwię, na tym polega problem. Nic złego nie może się stać, zaszłam już tak daleko.

Amber wstaje, bierze prysznic, zmywa z włosów ślady pracy z ostatniej nocy. Letnia woda trochę ją otrzeźwia. Z dołu dobiegają ciche odgłosy. Vic jest jeszcze w domu – to widocznie jego wolny dzień – ale Amber nie słyszy żadnych głosów, więc zgaduje, że Jackie gdzieś wyszła.

Wycierając włosy, sprawdza zegar przy łóżku. Piąta po południu. Do pracy zostało jeszcze sporo godzin. Wreszcie warto włożyć domowe ubranie. Przegląda szafę i wybiera letnią sukienkę na ramiączkach, w wesoły deseń z motywem ptaków i tropikalnych roślin. Wsuwa ją przez głowę, czuje przyjemność z tego powodu, że choć raz się ładnie ubrała, i schodzi na dół, by odszukać swojego partnera.

Vic siedzi przy kuchennym stole, wszystkie okna i tylne drzwi są pootwierane na oścież. Jej torebka stoi przed nim, otwarta. Vic trzyma coś swobodnie w ręku. Amber wita się z nim pogodnie. Ledwie na nią patrzy, odpowiada milczeniem, a ona czuje, jak uśmiech spełza z jej twarzy. Dzień mrocznieje.

– O co chodzi? – pyta.

Vic rozwiera dłoń i jej pokazuje.

– Co jeszcze mi nakłamałaś? – rzuca zimnym, gadzim głosem.

Amber blednie. Wrócił Inny Vic.

Trzyma paczkę po papierosach, którą wczoraj wcisnęła jej w rękę Jade. Wrzuciła ją do torebki i o tym zapomniała. Gapi się na nią jak królik oślepiony światłami samochodu.

– Nie, Vic, ja… To nie moje… – jąka.

On unosi brwi, a potem opuszcza tak, że powieki opadają na oczy.

– Kłamiesz! – przerywa jej oskarżycielskim tonem. – Przecież ci mówiłem. Nie okłamuj mnie. Mówiłem ci, Amber. Zawsze cię nakryję.

– Vic… – Kłamstwo jest dla niego największym problemem, najbardziej go mierzi. Zawsze to powtarza: kłamstwo to największa zdrada. – Vic, ja cię nie okłamuję.

– Że co? Masz mnie za durnia? Nie traktuj mnie jak jakiegoś frajera, Amber.

– Ja nie…

– W całym domu cuchnie petami. Myślałaś, że nie poczuję?

– To Jackie. Daj spokój, przecież wiesz, że kurzy jak komin. Przepraszam. Padało i pozwoliłam jej palić w kuchni.

– Jasne – prycha Vic. – Niezły wykręt.

– Nie – mówi Amber, wiedząc, że jest z góry skazana na przegraną.

Jeśli on się do czegoś przyczepi, to nie odpuści. Tak długo będzie przekręcał jej słowa, aż wszystko zacznie brzmieć jak kłamstwo. Robi to mniej więcej raz na miesiąc, a ona zawsze jest zaskoczona, roztrzęsiona. A jednak za każdym razem, kiedy Vic to robi, ona próbuje protestować, zapewniać go, że się myli; ma nadzieję, że pewnego dnia rezultat będzie inny, jak myślała w dzieciństwie. To jest jak jakiś rytualny taniec, który muszą wykonywać, jak faza księżyca. Później będzie przepraszał, błagał o wybaczenie, ale dni, które przed tym nastąpią, upłyną w zimnym, pełnym nienawiści piekle, wśród oskarżycielskich spojrzeń i milczących wyroków.

– Nie, tak ci się tylko zdaje, Vic, przysięgam.

– Gdybyś powiedziała mi prawdę, byłaby inna rozmowa – mówi, ignorując ją. – I tego właśnie nie rozumiem. Dlaczego musisz kłamać, skoro wiesz, jak to na mnie działa.

Amber zdaje sobie sprawę, że z jego ust właśnie wyszło wielkie, grube kłamstwo. Daj spokój, myśli. Przecież wcale tak nie jest. Gdybym przyszła do ciebie i powiedziała: „ Hej, Vic, postanowiłam postąpić wbrew twoim życzeniom i znów zaczęłam palić”, wcale byś nie powiedział „Och, no dobrze, kochanie, skoro już mi o tym powiedziałaś, to w porządku”. Wiesz, że rzuciłam palenie, bo mnie do tego zmusiłeś. Ustąpiłam z powodu dąsów i kąśliwych uwag na temat zapachu mojego ciała, dlatego, że nie chciałeś mnie całować. Wiem jednak, i to jest okropne, że tak naprawdę wcale ci na tym nie zależy. Nie chodziło o samo palenie, o to, że bałeś się o moje czy swoje zdrowie, cały czas szło wyłącznie o kontrolę. Chciałeś narzucić mi swoją wolę, patrzeć, jak wygrywasz.

– Nie kłamię – powtarza.

Wyrywa mu paczkę po papierosach z ręki, odwraca ją, by znaleźć numer Jade.

– Zobacz, dlatego to mam. Widzisz?

Uświadamia sobie własny błąd, kiedy tylko słowa wychodzą z jej ust. Chyba już nigdy nie zmądrzeje. Ma ją w garści, może przejść do nowych oskarżeń.

Bierze od niej paczkę.

– Co to jest?

– Numer telefonu – odpowiada z wahaniem, żałując, że nie może się wycofać. – Wiesz, jak to jest, ludzie zapisują telefony na paczkach po fajkach.

– Ludzie? – W kąciku jego ust błąka się uśmieszek. – A cóż to znowu za ludzie? Nie mówiłaś mi o żadnych ludziach.

O rany, myśli Amber. Teraz rzeczywiście muszę skłamać.

Dobierając odpowiednie słowa, wie, że mówi z takim poczuciem winy, jakie on w niej wywołuje. Vic słucha i wciąż obraca paczkę w dłoniach.

– To… taka jedna laska, którą kiedyś znałam – mówi Amber i widzi, że jego wzrok natychmiast przeskakuje na nią, by zbadać jej powściągliwy wyraz twarzy. – No wiesz… sto lat temu…

– Laska – powtarza Vic.

Nie. Nie rozwijaj tego tematu. Wiesz dobrze, że kiedy on jest w tym nastroju, interpretuje każde usprawiedliwienie albo wyjaśnienie jako podejrzaną wymówkę.

– Tak, laska – mówi Amber, starając się, by zabrzmiało to zdecydowanie, i słysząc obronny ton w swoim głosie. – Laska z Liverpoolu. Mieszkała dwa domy dalej.

Vic milczy.

– Była w Funnland – ciągnie Amber. – Wpadłam na nią. Vic…

On kręci głową, powoli, podkreślając swoje niedowierzanie.

– Taa, jasne.

– Co?

– Okay. Więc wpadasz na jakąś laskę i w ogóle mi o tym nie mówisz?

– Rany. Przecież ty też nie opowiadasz mi wszystkich szczegółów swojego dnia.

– O czymś takim bym powiedział.

– Przykro mi – kłamie Amber. – Zapomniałam o tym. Niepotrzebnie robisz z tego wielką sprawę.

Oczywiście wcale nie zapomniała. Pamięta dobrze szok, jaki wywołało spotkanie Jade, nieprzyjemne próby odczepienia się od niej. Ale kawałek tekturki na dnie przepełnionej torebki? Owszem. Może zapomnienie o nim ma jakieś freudowskie podstawy, jest nieświadomym sposobem unikania kontaktu z dowodem spotkania, ale rzeczywiście nie pamiętała o tej paczce po papierosach, dopóki nie ujrzała jej w dłoni Vica.

– No dobra. Więc jak ona ma na imię? Ta laska.

Amber wpada w panikę. Nie może podać prawdziwego imienia, prawdopodobnie w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat wymawiała je rzadziej niż jakikolwiek przedstawiciel jej pokolenia, no może poza samą Jade. Miota się wewnętrznie, próbuje wymyślić coś w zamian, ale okazuje się, że wszystkie żeńskie imiona, jakie kiedykolwiek znała, wyleciały jej z głowy.

– Jade – mówi wreszcie.

Widzi, jak coś drga w jego twarzy zastygłej w uśmiechu. Jakaś silna reakcja, stłumiona tak, że nie może jej odczytać. To imię wywołało w nim jakieś wspomnienie. Ale Amber nie wie jakie.

– Trochę za wolno, Amber. Za długo się zastanawiałaś, co wymyślić.

– Nie. Jade. Tylko nie mogę sobie przypomnieć jej nazwiska. Ona… mieszkała na tej samej ulicy. Zresztą nawet nie wiem, czy w ogóle znałam jej nazwisko. Przysięgam, Vic, że mówię prawdę.

– No cóż… – Vic bierze telefon. – Jest tylko jeden sposób, by się o tym przekonać.

Wybiera numer. W kuchni zapada cisza. Vic uśmiecha się do niej zimno, gdy odzywa się sygnał. Przełącza na głośnik i czeka, wpatrując się w nią jak przyczajona pantera. Rany, myśli Amber. Co ja tu robię? Czy ja w ogóle lubię tego człowieka? Czasami wydaje mi się, że nawet go nie znam.

Na drugim końcu linii odzywa się męski głos.

– Halo?

Vic podrywa lekko głowę. Nieznaczny gest o ogromnym znaczeniu.

– Kto mówi? – pyta.

– Jim.

– Jim – powtarza Vic i cynicznie unosi brew, zerkając na Amber.

– Kto mówi? – pyta Jim.

– Vic – odpowiada Vic. – Przepraszam, Jim. Chodziło mi o Jade.

Mężczyzna po drugiej stronie linii wydaje się spokojny, swobodny, niewzruszony. Jej facet też nic nie wie, myśli Amber. Jej życie jest takim samym kłamstwem jak moje.

– Przykro mi, kolego, to pomyłka. Nie ma tu żadnej Jade.

– Och. Okay. Dziękuję, Jim. – Akcentuje imię na użytek Amber.

– Nie ma sprawy – mówi Jim, po czym się rozłącza.

Vic odkłada telefon na stół.

– Jim – powtarza.

· · ·

Odczekuje dziesięć minut, potem idzie za nim na górę. Zamknął się w łazience, słychać szum wody. Amber puka do drzwi i nasłuchuje. Brak odpowiedzi.

– Vic?! – woła nieśmiało.

Słyszy, że kran został mocniej odkręcony.

W sypialni na łóżku leży koszula, jedna z tych wyjściowych. Amber nachodzi smutek. Zawsze tak robi, kiedy jest zły. Idzie się zabawić po pracy bez uprzedzenia i często nie wraca na noc. Ten jego nastrój narastał od paru dni. Obecność Jackie – jej porozrzucane ręczniki, nieumyte kubki po herbacie, przepełniona popielniczka w łazience – coraz bardziej go irytowała. Amber żałuje, że zaoferowała jej gościnę. Ogólnie rzecz biorąc, nie pomaga odkrycie, że Jackie przy bliższym poznaniu okazała się osobą skupioną wyłącznie na sobie, która nie widzi nic poza czubkiem własnego nosa. Gada bez przerwy, każda myśl, która pojawia się w jej głowie, natychmiast przemienia się w słowa: wylicza źródło i cenę każdej nabytej przez siebie rzeczy, liczy na głos kalorie – własne i innych – omawia szczegółowo wszystkie zniewagi, afronty i straty, jakie spotkały ją w życiu.

To tylko wymówka, myśli. Tak naprawdę po prostu ma mi za złe, że bez uzgodnienia narzuciłam mu obecność Jackie i jestem zbyt słaba, by ją stąd wyprosić. Ale podjęcie tego tematu wymagałoby rozmowy, a Vic zrobi wszystko, by jej uniknąć. Woli wyrazić swoje zdanie poprzez nieobecność.

Amber słyszy, że drzwi łazienki się otwierają, odwraca się i widzi, że Vic stamtąd wychodzi, z gołym torsem, mięśnie drgają ponad dżinsami. Jest ogolony, włosy ma wyżelowane. Wyciera sobie kark ręcznikiem. Czystym, jak zauważa Amber. Specjalnie wyjął go z suszarki. Mija ją i wchodzi do sypialni, ostentacyjnie rzuca ręcznik w kąt.

– Vic – mówi Amber.

Ignoruje ją. Podchodzi do łóżka i bierze koszulę.

– Wychodzisz?

Rozpina po kolei guziki z macicy perłowej, nadal odwracając wzrok. Wyprasowałam tę cholerną koszulę, myśli Amber.

– Tak.

– Vic.

Nie wie, co powiedzieć. Chce go przekonać, by zmienił zdanie, lecz wie, że nie ma szans.

Wciąż stoi plecami do niej, wsuwa ręce w rękawy i zaczyna zapinać koszulę. Po ułożeniu jego ramion Amber poznaje, że jest zły i pielęgnuje w sobie wściekłość. Co jest gorsze? – zastanawia się. Facet taki jak Vic, który wyraża złość milczeniem i izolowaniem się, czy taki, który – jak większość mężczyzn tutaj – wyraża ją głośno, często fizycznie. Czasami, kiedy chodzi wokół niego na paluszkach, chora z przygnębienia, zastanawiając się, gdzie on się podziewa, kiedy ma wolne, myśli, że może krótki, gwałtowny wybuch złości byłby lepszy.

– Proszę – mówi. – Czy nie możemy porozmawiać?

Odwraca się do niej profilem, kąciki ust ma opuszczone.

– Nie mamy o czym mówić – rzuca. – Nie chcę słyszeć więcej kłamstw. Mam dość słuchania ciebie.

– Nie kłamię! – protestuje Amber po raz kolejny. – Vic! Dlaczego mi nie wierzysz?

On odwraca się i uderza niby kobra. Amber odskakuje, próbuje mu umknąć, ale łapie ją za ramię, zaciska je jak w imadle, i przysuwa twarz do jej twarzy. Oczy zwężają mu się do szparek, błyszczą jak diamenty. Amber czuje zapach mięty w jego oddechu, bo właśnie umył zęby. Wybiera się na podryw, myśli. Żeby się na mnie odegrać. Myśli, że nie wiem? A może jest odwrotnie? Czy robi to, by zobaczyć, jak daleko może się posunąć, zanim pęknę?

– Nie waż się do mnie odzywać! – syczy. – Wiem o tobie wszystko, Amber. Kłamiesz. Jesteś cholerną, ohydną kłamczuchą! Przez cały czas mnie okłamywałaś. Wiem, jaka jesteś. Wiem, jakie wszystkie jesteście. Myślałem, że jesteś inna, ale się myliłem? Jesteś kolejną pieprzoną zdzirą… – Puszcza jej ramię i odchodzi od niej. – Jak one wszystkie. Kłamliwa… – Zapina dalej guziki, słowa wypowiada spokojnie i obojętnie, kiedy krótki wybuch gniewu minął. – Pieprzona zdzira.

Spycha ją na podest schodów. Amber opiera się o barierkę, jest zszokowana. Vic mija ją z kamienną twarzą. Chwilę później słychać trzask frontowych drzwi.

Godzina 11.30

– Masz jakieś blizny? – pyta Jade.

Karuzela zwalnia, a ona raczej nie ma chęci z niej zeskoczyć i znów pchać. To dziwne, jak szybko nudzi się karuzela. A huśtawki nigdy.

– Blizny? Tak.

– Ja też – mówi Jade. Podwija bluzkę i pokazuje linię sinych poszarpanych kropek biegnących w poprzek klatki piersiowej. – Drut kolczasty… Jak miałam trzy latka.

– Nieźle – chwali Bel. – Jak?

– Przewróciłam się.

– Pewnie miałaś szwy?

Jade kręci głową.

– Tata powiedział, że sama jestem sobie winna.

– Mmmm – mruczy Bel, podążając za tym rozumowaniem.

– Nigdy się nie nauczę, jak nie zobaczę konsekwencji – wyjaśnia Jade. – No dawaj. Teraz ty.

Bel zastanawia się przez chwilę, potem podwija rękaw. Pokazuje bliznę biegnącą po wewnętrznej stronie górnej części ręki.

– Operacja – wyjaśnia. – W miejscu złamania. Mam tu metalowy gwóźdź. Uruchamiam wykrywacze bomb na lotniskach. Wszystko mi wystawało na zewnątrz i w ogóle.

– Fajnie! – mówi Jade. – A jak to zrobiłaś?

Karuzela staje w miejscu. Bel rozważa, co powiedzieć.

– Spadłam ze schodów – rzuca niedbale. – Jak miałam cztery latka.

Nie dodaje żadnych szczegółów. Pewnych rzeczy nie opowiada się byle komu, nauczyła się tego dawno temu.

Jade zdejmuje sandał w celu prezentacji rozcięcia pomiędzy wielkim palcem stopy a następnym. Sięga dobry centymetr w głąb, kręta, węzłowata czerwona blizna znaczy brzegi.

– Rety! – Bel jest pod wrażeniem. – Jak to zrobiłaś?

Jade cmoka.

– Ja i Shane bawiliśmy się w „kto pierwszy stchórzy” nożem myśliwskim Darrena i nie usunęłam się z drogi. Mój tata mówi, że od urodzenia brak mi rozumu.

– Pojechaliście z tym do szpitala?

– Żartujesz? Jak ktoś od Walkerów zjawiłby się z raną od noża, zaraz nasłaliby na nas opiekę.

– Jaką opiekę? – dopytuje się Bel.

– Społeczną. Ludzi, którzy przychodzą i odbierają rodzicom dzieciaki – wyjaśnia Jade. – Nie podobają im się tacy jak my. Jestem w rejestrze dzieci z rodzin patologicznych – dodaje z dumą. – Z powodu Shane’a. Spadł z dachu garażu, jak mama nie patrzyła, i dlatego jest, jaki jest.

– Naprawdę? – Bel jest poruszona.

– To głupie – ocenia Jade. – Każdemu mogło się przytrafić. Masz jeszcze coś?

– Brakuje mi paznokcia na dużym palcu stopy – odpowiada Bel, kopnięciem pozbywając się buta.

Jade z podziwem przygląda się paluchowi.

– O rany – mówi.

Bel czuje przypływ dumy. Kiedy to się stało, była zbyt mała, by zachować jakieś wspomnienia, a brak tego paznokcia sprawia, że denerwuje się, kiedy jest w tłoku, ze strachu, że ktoś przez nieuwagę nadepnie to miejsce, ale zrobienie wrażenie na Walkerównie to jest coś. Zastanawia się, czy pokazać bliznę we włosach, ale jednak się na to nie decyduje. Już zdążyła się nauczyć, że jest coś takiego jak zbyt wiele informacji; a zresztą, ta blizna również nie zasłużyła na wizytę w szpitalu.

– Chcesz iść na huśtawki? – pyta.

– Jasne. – Zeskakują z karuzeli i przechodzą przez trawnik. – Teraz to te huśtawki są kiepskie – mówi Jade. – Założyli na nich blokady, żeby nie bujać się zbyt wysoko. Steph mówi, że kiedyś można było przelecieć górą dookoła.

– Kto to jest Steph?

Jade przewraca oczami, jakby to było najgłupsze pytanie na świecie.

– Moja siostra. Teraz mieszka w Carterton.

– Gdzie jest Carterton?

Jade znowu kręci głową. Ta dziewczyna naprawdę pyta o głupie rzeczy.

– Daleko stąd. Ale ma forda cortinę. Tylko że jej chłopak nie pozwala jej prowadzić, jak nie siedzi obok, więc musi czekać, aż może z nim przyjechać. Ona mówi, że huśtawki były kiedyś na kółkach, więc jak się człowiek porządnie rozbujał, mógł zrobić pętlę.

– Jej! Założę się, że to był niezły ubaw – zachwyca się nieszczerze.

– Tak, i urządzali sobie zawody. Patrzyli, kto skoczy najdalej, wybijając się, jak huśtawka była w górze. Ona mówi, że potrafiła dolecieć do samej piaskownicy. Tylko że później Debbie Francis wylądowała na tej bujance z deski i wybiła sobie przednie zęby, a potem samorząd tak przyblokował te huśtawki, że nie możesz wzbić się wyżej niż do połowy.

Jade przerywa, wybierając huśtawkę; wspina się na żółtą.

– Debbie Francis popsuła wszystkim zabawę – oznajmia.

Bel wybiera czerwoną huśtawkę, sadowi się na niej, odbija stopami z przodu i zaczyna się bujać.

– To ile masz rodzeństwa? – pyta.

– Sześcioro – informuje zarozumiałym tonem Jade. – Shane, Eddie, Tamara, Steph, Darren, Gary.

– Jesteście katolikami?

– Nie – odpowiada Jade podejrzliwie, jakby pytanie miało na celu przyłapanie jej na czymś. – Jesteśmy chrześcijanami. Nie można powiedzieć, że nie jesteśmy. Chodzimy do kościoła w każde Boże Narodzenie.

– Nie, nie o to mi chodziło – mówi Bel. – Tylko… nieważne.

– Jestem najmłodsza – informuje z dumą Jade. – Mama mówi, że urodziła mnie po namyśle.

Bel wybija się mocniej do góry. Gdy jest w najwyższym punkcie łuku, widzi, co jest za żywopłotem, i zauważa grupę nastolatków nadchodzących drogą w ich kierunku. Mają ze sobą jakąś smarkulę, co chwila zatrzymują się i wrzeszczą na nią, by za nimi nadążała.

– Ja jestem bękartem – oświadcza.

Jade marszczy brwi z dezaprobatą.

– Kto tak mówi?

Bel wzrusza ramionami.

– Wszyscy. Bo to prawda.

– Nie powinnaś pozwolić ludziom, by tak cię nazywali – upomina ją Jade. – Mój tata mówi, że jak ktoś chce cię poniżyć, trzeba mu dać nauczkę.

– Nie. Naprawdę. Jestem bękartem. Prawdziwym. Mama urodziła mnie jako panna.

Jade jest zgorszona.

– Chyba żartujesz! Wiesz, co mówisz, prawda? Właśnie powiedziałaś, że twoja mama była zdzirą.

– Wcale nie.

– Właśnie że tak. O Boże! Tak powiedziałaś!

– Miała dziewiętnaście lat i popełniła błąd. – Bel powtarza jak papuga podsumowanie własnej egzystencji.

– A ten dzieciak, twoja siostra, też jest bękartem?

– Siostra przyrodnia – poprawia ją Bel. – Nie. Ona jest prawdziwą córką.

– A twój tata wcale nie jest twoim tatą?

– Oczywiście, że nie. Mój tak zwany prawdziwy ojciec prowadzi bar w Tajlandii. Mam dwie przyrodnie siostry, które też są bękartami, ale to akurat nikomu nie przeszkadza.

– Poznałaś je?

– Coś ty! Ja nawet jego nigdy nie spotkałam. Lucinda nazywa je Nong i Pong.

– Kto to jest Lucinda?

– Moja matka.

– Rany – dziwi się Jade. – Moja mama zlałaby mnie na kwaśne jabłko, gdybym spróbowała mówić do niej Lorraine.

– Lucinda zabiłaby mnie, gdybym powiedziała do niej „mamusiu”. Mówi, że i tak ją postarzam.

Nastolatki dotarły do bramy. Jest ich siódemka, wszyscy są zuniformizowani. Zarówno chłopcy, jak i dziewczyny mają bujne fryzury, oczy podkreślone konturówką, policzki maźnięte różem, na czołach opaski, grudy podkładu korygującego pokrywają wulkaniczne powierzchnie ich twarzy. Chłopcy noszą koszule z długimi rękawami i stójką wciśnięte w dżinsy, które są tak obcisłe, że prawdopodobnie stanowią zagrożenie dla ich przyszłej płodności, a dziewczyny mają na sobie całą zawartość swoich szaf, ciuchy ponakładane warstwowo à la Madonna. Właściwie to są włożone na odwrót, myśli Bel. Stanik na top, a pod spodem T-shirt.

– Cholera – odzywa się Jade. – To Darren.

Bel z zaciekawieniem unosi wzrok. Nawet ona słyszała o Darrenie Walkerze. To szesnastolatek, który jest kimś w rodzaju miejscowego celebryty. I to nie w dobrym sensie. Od kiedy Darrena w wieku lat piętnastu wyrzucono z państwowej szkoły średniej, sześć miesięcy przed czasem, gdy mógł sam legalnie z niej zrezygnować, krążył pomiędzy ławką, pomnikiem ku czci poległych w drugiej wojnie i placem zabaw, robiąc sobie tylko małe przerwy na, jak głosiła plotka, wypady do wsi, gdzie obrabiał domy przy drodze, by mieć forsę na fajki i cydr. Jak na warunki wiejskie, jest odpowiednikiem watażki z gangu, a poza tym, jako tajemniczy zwycięzca w loterii genetycznej, został obdarzony silną budową i surową męską urodą, czego rezultatem są częste bójki w toaletach wiejskiego domu kultury. Choć jego rodzina ma reputację śmierdzieli i wszarzy, Darren przeleciał połowę dziewczyn w szkole ze swego rocznika i tych ze starszej klasy.

Bel pożera wzrokiem jego sylwetkę przypominającą Adama Anta, ładną kasztanową czuprynę, wysokie, szczupłe, umięśnione ciało, nie mogąc się nadziwić, że ta boska istota jest spokrewniona z dziewczyną o twarzy mopsa, która siedzi obok niej. Ponieważ nigdy nie wiodło jej się na froncie towarzyskim, Bel zdążyła już w myślach mianować Jade na potencjalną Najlepszą Przyjaciółkę. Musi jednak przyznać, że dziewczynka wygląda jak wyrzeźbiona ze smalcu. Darren ma rękę przerzuconą luźno wokół ramion Debbie Francis, dziewczyny, która kiedyś uderzyła głową w bujankę, i widok ten wywołuje u Bel ukłucie zazdrości. Potem Darren uśmiecha się szyderczo, a jej chwilowe oczarowanie pryska.

– Wynocha! – mówi.

Jade zaciska ręce na łańcuchach huśtawki.

– Odwal się, Darren.

– Oho-ho! – skowyczą jego przydupasy.

– Przyprowadziliśmy Chloe na huśtawki – informuje Debbie.

Jade wzrusza ramionami.

– Jest dużo wolnych huśtawek.

– Tak, ale my chcemy tę – oświadcza władczo Darren.

Jakby dopiero teraz dostrzega Bel. Kieruje na nią swoje miodowe spojrzenie i lustruje ją od stóp do głów. Dziewczynka rumieni się z wściekłości, gapi nieruchomo w wieże kościoła w oddali.

– Co to za koleżanka?

– Nie twoja sprawa, Darrenie Walker! – wrzeszczy Jade.

– Ja wiem, kto to.

Chłopak z pirackimi kolczykami à la George Michael wysuwa się naprzód i gapi na nią z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Zapuszcza rzadką, miękką bródkę. Bel rozpoznaje w nim Tony’ego Dollanda, syna właściciela stacji benzynowej. Jej ojczym od dwóch lat sądzi się z nim w sprawie pozwolenia na budowę. Teraz muszą jeździć po benzynę do Chippy.

– To Annabel Scaramanga.

– Nieprawda – protestuje Bel. – Nie nazywam się Scaramanga, tylko Oldacre. Jestem Annabel Oldacre.

Znów wznosi się szydercza wrzawa, która jakby przyćmiewa słońce. Mała dziewczynka, która trzyma się w tyle, gapi się na Bel z zaskoczeniem, jakby ta właśnie otworzyła usta i przemówiła po niemiecku.

– A, panna dziedziczka – krzyczy Debbie. – Powiedz „jestem”.

– Jestem – mówi podejrzliwie Bell.

– Powiedz „jaśnie”! – woła Tony.

Huśtawka pod Bell zwalnia. Trudno jej utrzymać kołysanie, kiedy próbuje pojąć, o co im chodzi.

– Jaśnie – mówi.

– Powiedz „panienką”! – dodaje ktoś jeszcze.

Ostatnie słowo Bel wymawia bardzo cicho. Czuje, jakby kamieniały jej usta.

– A teraz powiedz wszystko razem – mówi Darren, zbliżając się do niej.

– Nie – rzuca Bel.

– Dobra. Złaź z huśtawki.

– Nie – wtrąca się Jade. – Odpierdol się, Darren.

Darren rzuca się w przód, łapie siedzisko huśtawki siostry, kiedy ta się wznosi, i raptownie ją zatrzymuje. Pod wpływem szarpnięcia Jade wypuszcza łańcuchy, przechyla się w tył i pada z nogami w górze na brudną ziemią. Leży oszołomiona, z trudem łapiąc powietrze.

– Mówiłem ci – odzywa się Darren.

– Pierdol się – odpowiada Jade, zachłystując się powietrzem. Serce o mało nie rozsadzi jej klatki piersiowej.

– Na twoim miejscu bym wstał. Nie chcesz chyba zaliczyć guza na głowie do kompletu z tym na dupie. Chodź, Chloe!

Odwraca się do małej dziewczynki. Ma jakieś pięć lat. Jej dziecięca buzia wystaje z kaptura różowej ortalionowej kurtki, który ma zawiązany mocno pod brodą, chociaż jest bardzo ciepło. Jest czerwona z gorąca i stoi za Debbie, gapiąc się niespokojnie na Jade.

– No chodź – ponagla ją Debbie.

– Nie chcę – odpowiada Chloe.

– O nią się nie martw – mówi Darren, trącając Jade czubkiem stopy. – Robi, co jej każę. No rusz się. Nie widzisz, że ją straszysz?

Jade siedzi prosto i patrzy na dziecko morderczym wzrokiem, rozcierając ramię, które stłukła sobie o kamień.

Chloe pojmuje znaczenie tego spojrzenia i kryje się głębiej za siostrę.

– Przestań się popisywać, Darren – mówi Jade. – Nikogo to nie rusza.

– Daj spokój, Jade – odzywa się Bel. – Chodźmy stąd.

Jej arystokratyczny akcent znów wywołuje zbiorowe szydercze rżenie. Ignoruje to, przybierając wyraz pogardliwej wyższości.

Jade gotuje się ze złości i upokorzenia, ale nie jest głupia.

– No chodź, Chloe – powtarza Darren.

Dziecko niechętnie zbliża się do niego, popchnięte przez siostrę. Debbie ma na sobie obcisłą pasiatą koszulkę bez rękawów, spódniczkę na szelkach i nogawki z obciętych legginsów na rękach. Na ramiona zarzuciła niedbale skórzaną kurtkę nabijaną ćwiekami. Włosy sczesała w koński ogon i na swoje krótkie, jasne rzęsy przykleiła sztuczne. Trzepocze nimi do Darrena. Kolczyki w kształcie krzyży dyndają jej przy policzkach.

– Nie powinnaś być taka samolubna – mówi obłudnie do Jade. – Jest mniejsza od ciebie.

Podnosi Chloe, sadza na jeszcze ciepłym miejscu Jade i zaczyna ją bujać.

– Jestem głodna – jęczy Chloe.

– O rany, przestań. Przecież wzięłam cię na huśtawki, co nie? – sztorcuje ją Debbie.

ROZDZIAŁ 17

– Przykro mi, pomyłka. Nie ma tu żadnej Jade – mówi Jim.

Kirsty czuje, jak ręce ześlizgują jej się na kierownicy, pospiesznie odbija kierownicą, kiedy samochód znosi w lewo.

– Mamo! – protestuje siedząca z tyłu Sophie, która zalała sobie sokiem pomarańczowym strój tenisowy.

– Nie ma sprawy – odpowiada Jim, po czym się rozłącza.

– Przepraszam. Nie wiem, jak to się stało. Wpadłam w poślizg.

– Jestem cała mokra – jęczy Sophie.

– Nie szkodzi – pociesza Jim. – Do poniedziałku wyschnie.

Zwyczajnie. Muszę zachowywać się swobodnie i zwyczajnie.

– Kto dzwonił? – pyta Kirsty i redukuje do trójki, bo zbliżają się do ronda.

– Pomyłka – odpowiada Jim. – Chciał mówić z jakąś Jade.

– Aha.

– Co na kolację? – pyta Sophie.

– Nie wiem – odpowiada Kirsty z roztargnieniem. – Paluszki rybne?

Jade. Jakiś facet chciał rozmawiać z Jade. Nie ona. Nie Bel. Mężczyzna. Jezu. Czy ktoś mnie tropi? Czy to tylko zbieg okoliczności? O Boże, czyżby wreszcie namierzyli mnie ci z „Mail on Sunday”?

– Paluszki rybne! – oburza się Sophie. – Przecież jest sobota!

– I co z tego?

– Inni ludzie biorą sobie jedzenie na wynos. Chińszczyznę czy coś w tym stylu.

– Tak – wkracza Jim. – Ale są też tacy, którzy nie biorą lekcji tenisa ani pianina. Albo albo, Sophie. Nie jesteśmy bogaci. Tacy ludzie jak my nie mają jednego i drugiego.

Sophie mruczy z niezadowoleniem pod nosem.

– Jutro coś upiekę – pociesza ją Kirsty. – Kurczaka ze wszystkimi dodatkami. Przestań kopać moje siedzenie, Sophie.

– Ale ja jestem wegetarianką! – krzyczy jej córka.

– Naprawdę? – Jim odwraca się ze zdziwieniem. – Od kiedy to?

– W ogóle mnie nie słuchacie!

– Oczywiście, że słuchamy, Sophie – przekomarza się z nią. – Chłoniemy każde twoje słowo. Nic dziwnego, że nie chcesz paluszków rybnych. Jak sądzisz, kochanie? – zwraca się do żony. – Możemy przygotować jej naprędce sałatę?

– Oczywiście – odpowiada Kirsty. – W ogrodzie mamy mnóstwo sałaty, która czeka na zjedzenie. Przepraszam, Sophie. Gdybyś wcześniej o tym powiedziała, zrywalibyśmy ją dla ciebie codziennie.

Sophie jęczy.

– Ale ja nie jestem taką wegetarianką. Nie sałatową wegetarianką.

– A, czekoladotarianką – mówi Jim, łapiąc spojrzenie Kirsty.

Naburmuszona Sophie gapi się w okno.

– Nie lubię paluszków rybnych – burczy.

Co będzie, jeśli pod domem zastaniemy fotografów? Co wtedy zrobię? To ich zabije. Nie samo ujawnienie, lecz kłamstwo. Jim odkryje, że przez te wszystkie lata żył z obcym człowiekiem. Pomyśli, że skoro mogłam okłamać go w tak ważnej sprawie, mogę okłamać w każdej. Na koniec będzie się zastanawiał, czy kiedykolwiek go kochałam.

– Nie mój problem, skarbie – mówi. – Co powiesz na kanapkę z sałatą?

– Kanapka z sałatą to nie kolacja! – protestuje Sophie.

– Jeśli zamierzasz być wegetarianką, będziesz musiała jeść dużo sałaty. Lepiej zacznij się przyzwyczajać.

– I dużo bobu – dorzuca Jim. – Nie zapominaj o tym.

Gdy podjeżdżają pod klub rugby, Luke już na nich czeka, buty ma przewieszone przez ramię na sznurowadłach.

– Wolałbym, by tego nie robił – mówi Jim. – Zużywa jedną parę tygodniowo. – Naciska klakson.

Luke podskakuje, odwraca się i macha ręką. Podbiega z uśmiechem, wskakuje do samochodu.

– Jak było? – pyta Kirsty.

– Świetnie – odpowiada chłopiec. – Zdobyłem punkty z przyłożenia. I pan Jones mówi, że w przyszłym roku mogę próbować dostać się do pierwszej drużyny.

– Fantastycznie! Luke! Usiądź na worku na śmieci, kochanie – prosi Kirsty. – Bo inaczej wszystko zabłocisz.

– Ojej, przepraszam – odpowiada jej syn i sadowi się na miejscu.

Sophie patrzy na niego tak, jak wszystkie dziewczynki patrzą na ubłoconych młodszych braciszków.

– Co na kolację? – pyta Luke.

– Chcieliśmy paluszki rybne, ale twoja siostra woli sałatę – mówi Jim. – Została wegetarianką.

Luke jęczy z obrzydzeniem.

– No co wy? Nie mogę jeść sałaty. Grałem w rugby!

Jim wzrusza ramionami.

– No wiesz, to nie ode mnie zależy. Musisz negocjować.

Kirsty przekręca kluczyk w stacyjce i włącza się do ruchu. Luke krzywi się, patrząc na siostrę.

– No dobrze – mówi Sophie. – Zjem rybę, dobra? Zostanę rybotarianką, skoro tak bardzo chcecie.

– Pescowegetarianką – poprawia ją Jim.

– Niech ci będzie – burczy Sophie i krzyżuje ręce na piersi.

To musiała być Bel, myśli Kirsty. Czy ona ma tak niski głos, że wziął ja za faceta? Nie wydawał się taki. Ale… nie wiem. Proszę, proszę, proszę, Boże, żeby to była Bel. Niech to nie będzie ktoś inny, ktoś, kto ma jakieś inne zamiary.

– Ale nie zjem żadnych śmierdzących kurczaków – zapowiada Sophie.

– Dobra – zgadza się Jim. – Nie myśl sobie jednak, że dzięki temu zjesz dwa razy więcej pieczonych ziemniaków.

ROZDZIAŁ 18

Blessed uwielbia Whitmouth, kiedy nastaje świt, częściowo z powodu chłodu i czystego powietrza, ale głównie dlatego, że brzask oznacza rychły koniec długiej nocnej pracy i nadejście chwili, kiedy może choć na kilka godzin złożyć swoje zmęczone ciało w ciepłym, miękkim łóżku. Tej nocy wyszorowała i wypolerowała każde siedzenie w kolejce górskiej, zamiotła miejsce, które nazywa w myślach stacją, oraz spryskała płynem antybakteryjnym wszystkie powierzchnie dotykane przez użytkowników i przetarła je ściereczkami. Wymyła też okna z pleksiglasu, które pozwalają ludziom z kolejki zobaczyć, co dzieje się w pozostałej części parku, kiedy posuwają się wolno po schodach. Starła żel i inne specyfiki do włosów, które zatłuszczają słupy na wysokości głowy.

Teraz znajduje się na odgrodzonej liną przestrzeni pod torami, skąd wymiata opakowania po słodyczach, monety, kondomy i inne małe skarby, które wypadły z zaskoczonych kieszeni, kiedy pociąg wykonywał pętlę. Wszystko jest lepkie, bo zadziwiająco wiele osób zabiera ze sobą na jazdę napoje, chociaż pasażerów się przed tym przestrzega. Później zawsze łatwo ich rozróżnić w parku, bo mają włosy posklejane od cukru i zażenowane miny. Po sezonie obszar pod torami będzie trzeba wymyć szlauchem ze sprężoną wodą, ale raczej nie ma sensu robić tego wcześniej, bo przychodzą tu tylko osoby sprzątające. Blessed zawsze zachowuje ten uciążliwy obowiązek na sam koniec, by w bladym świetle brzasku widzieć, co znajduje. To zadanie, które dostają doświadczeni pracownicy, przejęła, gdy Amber awansowała na kierowniczkę – bo aż dziw, co ludzie gubią i orientują się, że to zrobili, dopiero po opuszczeniu wesołego miasteczka. Zazwyczaj znajduje się dychę w drobnych monetach, okulary przeciwsłoneczne i optyczne, biżuterię, paczki słodyczy, pęki kluczy (które zawsze wędrują do biura rzeczy znalezionych), czasem nawet portfele. Ich właściciele prawdopodobnie myślą, że zostali obrobieni przez kieszonkowców, dlatego się po nie nie zgłaszają. Jako chrześcijanka Blessed miała pewne skrupuły w związku z wyjmowaniem pieniędzy przed odniesieniem portfeli do biura, ale wie, że jeśli tego nie zrobi, wyręczy ją w tym Jason Murphy albo inny ze strażników, a wtedy forsa pójdzie na alkohol, narkotyki albo zostanie roztrwoniona w podobny sposób. Dochody z jej własnej nieuczciwości wędrują prosto na fundusz studiów medycznych Benedicka. Blessed myśli o swoich ofiarach jako o ofiarodawcach.

Tej nocy znaleziska są relatywnie skromne. Wczoraj było zachmurzenie, więc okulary (które może sprzedać po pięćdziesiąt centów za parę w sklepie z rzeczami używanymi na Fore Street) leżały bezpiecznie w torebkach, a kurtki zakrywały najluźniejsze kieszenie. Znalazła jednak trzy sześćdziesiąt w samych drobnych (bądź co bądź to prawie połowa minimalnej płacy za godzinę) i trzy paczki gumy do żucia, która będzie smakować Benowi. I treskę: długi koński ogon w syntetycznym kolorze złotoblond. Już miała go wyrzucić do worka na śmieci, dziwiąc się nieuważności właścicielki, gdy pomyślała: Nie, jest w dobrym stanie. Zanim wyrzucę, spytam, czy Jackie tego nie chce. Ludzie o wiele za dużo wyrzucają.

Prostuje plecy i patrzy na zegarek. Dwadzieścia po piątej, wkrótce koniec zmiany. Zostanie do zakontraktowanej piątej trzydzieści, zanim odbije kartę. W Funnland nikt nie dostaje nagrody za efektywność, tu płacą za godzinę. Poza tym Blessed lubi, jak Amber ją podwozi, jeśli jest taka możliwość, a Amber zawsze wychodzi na końcu. Postanawia poszukać Jackie. Bierze worek ze śmieciami i idzie wolno w stronę kontenerów.

· · ·

Jackie rozmawia przez telefon. Wpół do szóstej rano, a jednak znalazła sobie rozmówcę. Kończy pracę przy kokosach, które strąca się z podpórek drewnianymi kulami. Nie ma tam zbyt wiele do roboty, poza sprawdzeniem, czy kokosy nie popękały, ukazując swoje twarde wnętrze, oraz odkurzeniem nagród, żeby nie było na pierwszy rzut oka widać, jak rzadko ktoś tu wygrywa. Jackie stoi odwrócona plecami, w swoich błyszczących gumowych rękawiczkach z koronkowymi mankiecikami, nie widzi więc, jak nadchodzi Blessed.

– Tak, kotku – mówi. – Aż cię zacznie boleć…

Blessed przystaje z wahaniem. Zdaje się, że to rozmowa o charakterze osobistym. Ale przecież Jackie zwykle nie zatrzymuje dla siebie zbyt wiele ze swych myśli.

– A jak już będziesz myślał, że masz dość, poliżę palec i…

Blessed szybko kaszle. Jackie podskakuje i zerka przez ramię z miną winowajczyni. Na widok Blessed wyszczerza zęby w uśmiechu i unosi palec w rękawiczce, ten, który był przed chwilą tematem rozmowy.

– Muszę lecieć, skarbie. Taa, później. Będę czekać. – Rozłącza się. – Hej.

– Cześć – odpowiada Blessed. – Jak się dziś masz?

– Teraz lepiej, bo czas iść do domu. Czy Amber już gotowa?

– Nie wiem. Na pewno przyjdzie nas poszukać. Popatrz, co ci przyniosłam. – Blessed wyławia treskę z plastikowej torebki. – Ktoś to zgubił. Pomyślałam, że może ci pasować.

Jackie wychodzi zza bramki, by przyjrzeć się z bliska, i krzywi się.

– Używane włosy?

Blessed czuje, że się rumieni. Wie, że znów, jak wiele razy po przyjeździe tutaj, naruszyła jakieś kulturowe tabu, co nieraz już doprowadzało do zerwania kiełkującej przyjaźni. Nie żeby pragnęła bliskości z Jackie. Raczej sądzi, że musi trzymać z dala od niej Benedicka, który wkroczył w okres dojrzewania.

– Nie wyglądają na używane – jąka niepewnie. – Myślę, że to zostało założone tylko raz, wczoraj.

Jackie najwyraźniej brzydzi się nawet tego dotknąć. Pod jej krytycznym spojrzeniem Blessed widzi, że to licha rzecz; że dla kogoś przyzwyczajonego do licznych luksusów bogatego kraju używane włosy są niemal tak obrzydliwe jak używana szczoteczka do zębów.

– Tak, jasne, Blessed – mówi Jackie. – Dzięki, w każdym razie.

Blessed wrzuca treskę do torby na śmieci, starając się nie okazać zażenowania. Na miejscu Jackie przyjęłaby prezent, udając, że jej się podoba, nawet gdyby miała zamiar potem wywalić go do najbliższego kosza na śmieci. Czuje przypływ tęsknoty za manierami, które jej wpojono.

– Jesteś gotowa do wyjścia? – pyta.

Jackie kiwa głową.

– Spać mi się chce. Jestem wykończona.

– Ja też. To była długa noc. – Idą w stronę kontenerów na śmieci, plastikowe worki obijają im się o łydki. – Jakie masz plany na resztę dnia?

– Spać jak najdłużej – odpowiada Jackie. – A potem pewnie pojadę do supermarketu. Nie mam nic w domu.

– A więc już wróciłaś?

Jackie znów kiwa głową.

– Tak, dzisiaj.

– Dobrze. Miło mi to słyszeć.

– Robiło się niezręcznie.

– Wyobrażam sobie. Nikt nie chce nadużywać gościnności.

– Nie lubię dostosowywać się do innych ludzi – mówi Jackie. – Jak mi się ktoś wtrąca… no wiesz.

Blessed unosi brew. Przypomina sobie z pewnym zadowoleniem, że Jackie nie potrafi odczuwać wdzięczności. Nie tylko jej prezent pozostał niedoceniony.

– A więc sądzisz, że twój problem… został rozwiązany? – pyta z łagodną ironią.

Ostatniej nocy Amber powiedziała jej o rozmowie, jaką odbyła z Martinem Bagshawe’em, i ciekawi ją, komu teraz zostanie przypisana zasługa za załatwienie tej sprawy.

– Taa – rzuca Jackie. – Myślę, że wreszcie do niego dotarło. Trzeba jednak być twardym, no nie? Bronić się.

Blessed pozwala sobie na uśmieszek. Odwraca głowę, Jackie go nie zobaczyła.

· · ·

Amber już czeka w przebieralni, kręcąc kluczykami wokół palca wskazującego jak zabawką. Wygląda na zmęczoną, ma szarą twarz, zaczerwienione brzegi powiek, ale o tej porze dnia nikt nie wygląda najlepiej.

– Gotowe? – pyta.

Jej głos brzmi tak, jakby dochodził z oddali. Blessed zawsze się dziwi, że w godzinach porannych głosy brzmią zupełnie inaczej, jakby nad ranem słabło przywiązanie do życia ich właścicieli. Niewiele czasu mięło od szczytowej pory zgonów w szpitalach, myśli. Prawdopodobnie w okolicach świtu wszyscy jesteśmy tylko częściowo obecni w swoich ciałach. Przebieralnia jest pełna cichych zjaw, które cztery godziny temu brylowały w kantynie. Trzy kobiety zabierają swoje rzeczy z szafek i kierują się na nadmorski bulwar.

Zapowiada się piękny dzień. Kiedy zbliżają się do parkingu, Jackie podnosi wzrok na czyste błękitne niebo i uśmiecha się.

– To ja idę na ławkę – mówi. – Mogę nie wracać do domu. I tak zamierzam po prostu spać w słońcu.

– Poważnie? – pyta Amber.

– Nieee… Tak tylko sobie żartuję.

Amber kręci głową.

– Jackie, powinnaś darować sobie dowcipy o tej porze.

Jackie wytrząsa papierosa z paczki i go zapala.

– Taa – przyznaje.

– Jak ty możesz palić? – pyta Blessed. – Nie robi ci się niedobrze?

– Pewnie by tak było, gdybym właśnie wstała – odpowiada Jackie i wypuszcza smugę dymu w roziskrzone powietrze. Ale skoro właśnie wracam z roboty, to tak jakbym paliła piątego po południu. Jakie atrakcje masz zaplanowane na dziś, Blessed?

– To, co zwykle.

Obudzi Benedicka, sprawdzi, czy odrobił lekcje, nakarmi go i wyśle do szkoły. Dopiero rok temu przestała go odprowadzać do szkoły, bo ten rytuał stał się przyczyną narastającego konfliktu między nimi, kiedy chłopiec zaczął dorastać. Potem prześpi się przez kilka godzin, wstanie, weźmie prysznic i pójdzie na popołudniową zmianę w sklepie Londis. Tylko na cztery godziny, dzięki czemu będzie mogła spędzić wieczór z synem, zanim za piętnaście dziesiąta Amber zgarnie ją do pracy.

Jackie po raz kolejny zaciąga się papierosem.

– Nie wiem, jak możesz pracować przez tyle godzin – prycha. – Czy ty nigdy się nie bawisz?

– Problem tego kraju polega na tym, że nikt nie ceni pracy.

– Problem Trzeciego Świata polega na tym, że wszyscy jesteście frajerami – odpala Jackie.

– Dziękuję, Jackie – mówi Blessed. – Postaram się o tym pamiętać. Tylko że nas jest dwoje i tylko jedno może pracować. Już za kilka lat Benedick zostanie lekarzem i będzie mógł mnie wspomagać.

Amber przystaje raptownie i klepie się dłonią w czoło.

– O cholera! – rzuca.

– Co jest?

– Przepraszam, Blessed. Zapomniałam. Miałam ci dać w przerwie na herbatę. Jest w moim biurze. Zapomniałabym własnej głowy, gdyby nie była przymocowana.

– Musisz zwolnić. Nie nadążam.

– Komputer. Udało mi się zdobyć komputer dla Bena. Od Marii Murphy, wyobraź sobie. Kupili Jaredowi konsolę Wii i nie potrzebuje już swojego starego laptopa.

Blessed rozpromienia się.

– Naprawdę? Zrobiłaś to dla mnie?

– Mówiłam ci, że się postaram. – Amber uśmiecha się z dumą.

Naprawdę wygląda na bardzo zmęczoną, myśli Blessed. Jakby w ogóle nie spała. Ale chwała Jezusowi, modliłam się o cud i Amber Gordon go sprawiła.

– Jesteś aniołem – mówi do niej Blessed. Życie nauczyło ją cierpliwości i powstrzymywania się od płaczu, ale czuje łzy wzbierające w gardle. – Przysięgam na Boga. Ben będzie wdzięczny. Wiem, że będzie. Ale nie mniej wdzięczny ode mnie.

Amber kręci głową.

– W porządku. To nic takiego. Kilka telefonów. Posłuchaj. Jeśli pójdę teraz po ten komputer, będziesz mogła go dać Benowi, jak wstanie. – Wyjmuje kluczyki z kieszeni, rzuca je Jackie.

– Wsiądźcie do auta. To zajmie chwilkę.

· · ·

Idą w milczeniu, Blessed czuje się ubogacona darem, ale Jackie jest niezadowolona. Stanowisko kierownicze nie uprawnia Amber do miejsca na parkingu dla personelu, więc zawsze zostawia samochód przy Koh-Z-Nook, angielsko-tajskiej herbaciarni po drugiej stronie mola. Jest otwarta od śniadania do szóstej po południu, więc zawsze jest tam wolne miejsce, a bezpieczniej zostawiać samochód na całą noc przy herbaciarni niż w okolicy klubów. Spacer jest nudny, sam beton i żaluzje antywłamaniowe. Ale gdy mijają wreszcie wysokie zamknięte bramy mola, odsłania się piękny widok na morze.

– To miłe – zauważa Jackie.

– Bardzo – odpowiada Blessed.

– Dlaczego dla mnie nikt czegoś takiego nie zrobił? – pyta z pretensją w głosie Jackie. – Ja też nie mam komputera.

Bo nie wiedziałabyś, jak go używać? – myśli Blessed.

– Mogłabyś spróbować zawierzyć to Jezusowi – sugeruje.

Jackie parska jak koń.

– Przez tyle lat prosiłam Jezusa, żeby pomógł mi wygrać na loterii – mówi. – Może nie należę do tych, których modlitwy zostają wysłuchane.

– To tak nie działa. Musisz prosić go o rozwiązanie. Żeby ci pomógł pomóc sobie. Ja prosiłam codziennie i zesłał mi Amber. Nigdy nie wiadomo, jaką formę przyjmie jego pomoc, ale wątpię, żeby to była wygrana na loterii.

Jackie obrzuca ją wściekłym spojrzeniem. Blessed daje mu odpór. Przywykła do rozgoryczenia grzeszników, zresztą tego ranka nic nie zniweczy jej radości. Problem komputera bardzo jej ciążył. Uwolnienie od niego to istny cud.

Głęboko oddycha porannym powietrzem i uśmiecha się do nieba.

Jak na razie na ulicy jest cicho, morze łagodnie obmywa głazy za molem. Z ogrodu botanicznego dobiega śpiew słowika, miasto jest tak ciche, że pieśń ptaka rozbrzmiewa jak dzwoneczek, jasna i prawdziwa, pieści jej kark i głaszcze po policzkach. Blessed przystaje, żeby posłuchać. Jackie idzie dalej, po czym zatrzymuje się niecierpliwie i patrzy na nią.

– Co jest?

– Posłuchaj – mówi Blessed.

Jackie marszczy brwi i wyciąga szyję. Blessed widzi, że jej koleżanka nic nie słyszy i uznaje wreszcie, że chodziło o ciszę.

– Taa – mówi Jackie. – Bardzo ładnie. – I rusza dalej ciężkim krokiem.

Blessed zostaje w tyle i słucha jeszcze przez chwilę, zadowolona, że nikt jej w tym nie przeszkadza. Ptak śpiewa, rozradowany latem. Dzięki Ci, Boże, że przywiodłeś mnie do Whitmouth. Nie tak to sobie wyobrażałam, kiedy rozpoczynałam swoją podróż, ale cieszę się, że właśnie tu przybyłam.

Widzi, że Jackie skręca za róg, na parking przed Koh-Z-Nook, słyszy jakiś łomot i głośne przekleństwo. Otrząsa się z zadumy i szurając nogami, pędzi na tyle szybko, na ile pozwalają jej japonki.

Jackie siedzi na ziemi, pocierając kolano i gapiąc się na but leżący na asfalcie. To pantofel na koturnie z wycięciem na palce, limonkowozielony, z zerwanym paskiem na kostkę.

– Kurwa mać! – krzyczy Jackie.

– Nic ci nie jest? Co się stało?

Jackie patrzy na wnętrze dłoni i strzepuje z niej żwir.

– Przewróciłam się, kurwa, przez ten pieprzony but.

– Ojej. Uderzyłaś się?

– Tak, ale niezbyt mocno. Przez jakąś cholerną debilkę, która to tutaj rzuciła. Kurwa. Dlaczego ci durni ludzie po sobie nie sprzątają?

Blessed podaje jej rękę. Jackie wstaje i pociera łokieć, mrucząc pod nosem:

– Cholera jasna, zabić się mogłam. Rozwaliłabym łeb temu, kto to zrobił.

– Chodź – uspokaja ją Blessed. – Pomogę ci dojść do samochodu.

Podaje koleżance ramię, a ta teatralnie kuleje, gdy ruszają w stronę parkingu. Panda stoi równiutko na samym skraju, w rogu parkingu, w cieniu nierównego żywopłotu. Dopiero kiedy obchodzą tył samochodu, widzą, że właścicielka buta została również równiutko za nim ułożona, jej goła stopa jest wsunięta pod drzwi od strony kierowcy, a posiniaczona twarz gapi się niewidzącymi oczami, otoczona aureolą z liści kolcolistu i soli morskiej.

ROZDZIAŁ 19

Kiedy Amber schodzi po schodkach przed komisariatem, widzi, że na chodniku zebrała się już grupka gapiów. W Whitmouth wieści roznoszą się szybko. Samochód został otoczony taśmą na parkingu Koh-Z-Nook, zaaresztowany jako współwinny. Blessed i Jackie, jako osoby, które znalazły ciało, zostaną na komisariacie trochę dłużej. Będzie musiała pojechać do domu autobusem. Rusza na przystanek przy Funnland.

Dochodzi dziesiąta, na Corniche jest dużo spacerowiczów i wózków inwalidzkich – poranny przekrój demograficzny. Lawirując pomiędzy nimi, Amber dopiero przy skrzyżowaniu z Klondike słyszy, że ktoś ją woła. Rozgląda się zmieszana, po czym dostrzega Vica w białym T-shircie podkreślającym jego umięśnione opalone ramiona, opierającego się o taksówkę zaparkowaną w zatoczce kilkadziesiąt metrów dalej. Macha do niej. Serce jej podskakuje. Amber przechodzi na drugą stronę ulicy i idzie z powrotem, w jego stronę.

– Co tu robisz?

Otacza zgiętą w łokciu ręką jej szyję, całuje ją w policzek.

– Słyszałem.

– Tak?

– Jackie do mnie dzwoniła. Przyjechałem sprawdzić, jak się czujesz.

– To dobrze, bałam się, że będę musiała jechać autobusem.

– Chodź. – Vick otwiera drzwi samochodu. – Zawiozę cię do domu.

Amber opada na tylne siedzenie i zamyka oczy. Nie rozpoznaje kierowcy, co ją nieco dziwi, bo większość z nich mieszka na ich osiedlu. Vic siada obok niej i zamyka drzwi.

– Proszę z powrotem na Tennyson Way – mówi.

· · ·

Amber czuje, jak silnik zwiększa obroty i samochód rusza. Wie, że Vic na nią patrzy, i otwiera oczy, by na niego spojrzeć.

– Jak się czujesz? – pyta ją z uśmiechem.

– No, chyba wiesz. – Amber wzdycha.

– Niezupełnie. Dlatego spytałem.

Znów przymyka oczy, głowa opada jej na zagłówek.

– Pewnie zaczynasz myśleć, że ktoś się na ciebie uwziął – mówi Vick.

Amber natychmiast otwiera szeroko oczy.

– Vic! Boże! Co ty wygadujesz!

On wzrusza ramionami, ucieleśnienie niebieskookiej niewinności.

– Tak tylko mówię. Pewnie tobie też to przyszło do głowy, Amber.

Kierowca obserwuje ją w lusterku wstecznym, z błyskiem rozbawienia w oku. Amber zamyka się w sobie i odwraca głowę. Vic wsuwa dłoń za jej kark i zaczyna głaskać na wysokości linii włosów. Amber strząsa jego dłoń, gapi się w okno.

– Nie bądź taka, kotku. Przecież po ciebie przyjechałem.

· · ·

Mary-Kate i Ashley przybiegają w podskokach, ledwie otwiera drzwi, a to, że wpuścił je do środka, mówi jej więcej o jego nastroju po powrocie do domu niż wszystko, co do tej pory powiedział. Psy krążą wokół niej na swoich małych łapkach, wpatrując się w nią z entuzjastyczną radością niewinnych istot. Amber zgarnia je z podłogi i zasypuje ich łebki gradem pocałunków. Nie znała wcześniej tak czystego i prostego uczucia jak to, które żywi dla tych kochających małych istot. Chciałaby, żeby relacje międzyludzkie były tak proste.

Idzie nakarmić psy i zauważa, że pralka jest włączona i zbliża się do końca cyklu wirowania. Pedantyczny jak zawsze, myśli. W tym domu nic nie leży długo w koszu na brudną bieliznę.

– Chcesz herbaty? – pyta Vic.

Amber kręci głową.

– Jestem wykończona. Umyję się i idę się położyć.

– Dobra. Tylko rozwieszę pranie. Idealna pogoda do suszenia.

· · ·

Myje zęby, kiedy on wchodzi, staje z tyłu i patrzy na nią w lustrze. Amber odwzajemnia spojrzenie, czując ulgę, że mimo wszystko kłótnia już za nimi. Ale wtedy on dotyka jej pleców na wysokości krzyża i Amber widzi, że Inny Vic jeszcze nie całkiem odszedł.

Otacza ją ramionami, bierze w niedźwiedzi uścisk, dociska jej krocze do umywalki. Cholera, myśli Amber. On wciąż tu jest. To nie jej Vic, ten facet z maniakalnie wesołym uśmiechem, wykonujący niespodziewane gesty. Czasami wraca w takim nastroju do domu, ale ona nie nauczyła się tego akceptować. Nie wypuści jej. Amber nie czuje się, jakby była przytulana, czuje się przygwożdżona.

– Cześć, Amber – mówi cicho Vic.

Czuje jego oddech na karku, a na plecach przyciśnięty tors. Całuje ją w szyję, tuż nad obojczykiem, i Amber musi walczyć z chęcią odepchnięcia go. Wczoraj był taki wściekły. Powinna być wdzięczna, że ten nastrój szybko minął. Zmusza się do tego, by się odprężyć, unieść rękę i pogłaskać go po twarzy. Wyczuwa, że zaczyna mu stawać. Cholera, myśli. I zaraz zadaje sobie pytanie, dlaczego tak pomyślała. Minęło wiele tygodni, od kiedy tak jej dotykał, i pragnęła, by do tego doszło. Powinna być wdzięczna. Powinna być zadowolona.

– Jak ci minął wieczór? – rzuca, by odwrócić jego uwagę. – Nie spytałam. Przepraszam.

– Och, kotku – mamrocze Vic i odwraca ją twarzą do siebie.

Teraz ma już pełen wzwód, wyczuwalny przez dżinsy, wciska się w jej krocze. Amber czuje, że jej ciało reaguje, ale jest to jakieś wstrętne, brudne.

– W porządku – mówi Vic. – Poszedłem do baru. Wypiłem parę drinków. Uspokoiłem się. Przepraszam. Naprawdę mi przykro. Nie chciałbym zranić swojej dziewczyny, przecież wiesz.

– Wierzysz mi?

Vic odchyla głowę, zagląda w jej oczy z dziwną, obojętną wesołością. Zaczyna manewrować nią tak, by wypchnąć na podest schodów. Ona niechętnie daje się prowadzić, żeby uniknąć kolejnej sprzeczki.

– To nieważne, czy ci wierzę.

– Och, Vic. Jeśli nie potrafisz mi zaufać, to bez sensu.

– Nie chodzi o zaufanie, tylko o to, czy ci wybaczam. A przebaczam.

Wpycha kolano między jej uda, pcha na ścianę przy podeście. Chwyta jej pośladek i zaczyna ją trykać, jak pies.

Nie chcę tego, myśli Amber. Chcę porozmawiać. Nie rozumiem mężczyzn. Tego, że mogą wszystko ignorować, kiedy rządzą nimi hormony. Nie mogę po prostu…

Czuje, jak jego ręce wędrują w górę, szarpią jej spodnie.

– Vic… – mówi. – Miałam koszmarną noc. Jestem spocona. I zmęczona.

Już na nią nie patrzy. Wbił szczękę w jej szyję.

– Zaraz się tobą zajmę – mruczy. – Jeszcze trochę się spocisz.

– Ale…

Ściąga jej spodnie na wysokość ud. Cholera, myśli Amber. On i tak to zrobi. Bez względu na to, czy tego chcę.

Znów wraca ten niedźwiedzi uścisk, Vic unosi ją, wlecze do sypialni.

– O tak… Dobrze… – mamrocze.

Cholera jasna, niech już to zrobi, myśli Amber. Może potem pozwoli mi mówić. Dobrze, że Jackie już tu nie ma. Na szczęście nie wejdzie i tego nie zobaczy. Nie wiadomo, co by sobie pomyślała po tym poranku.

Kiedy dochodzą do łóżka, Vic wsuwa stopę za jej kostkę i popycha ją tak, że Amber pada na plecy pod nim. Gwałtownie ściąga z niej spodnie i władczym ruchem chwyta za łono.

– Tak – mówi. – O to chodzi. Wiesz, że tego chcesz.

Drugą ręką odpina sobie dżinsy i wyjmuje kutasa. Grubego, nabrzmiałego, fioletowawego. Wspina się na nią i zaczyna ją posuwać.

ROZDZIAŁ 20

Nazywa się Stacey Plummer i jest pomocnicą weterynarza. Była. Jako dwudziestopięciolatka jest starsza od pozostałych ofiar, a poza tym sekcja wykazała, że była całkiem trzeźwa. O północy w sobotę znużyło ją towarzystwo koleżanek, które zamierzały wyżłopać wszystko w barze Hope and Anchor, a następnie udać się do nocnego klubu, więc ruszyła sama do wynajmowanego lokum. Jej ciało zostało znalezione sześć godzin później, na parkingu nadmorskiej herbaciarni, przez kolejną sprzątaczkę z wesołego miasteczka wracającą do domu po nocnej zmianie. Te kobiety zaczynają pewnie nienawidzić swojej pracy.

Została zidentyfikowana dopiero po dwóch dniach, głównie dlatego, że jej skacowane koleżanki wyszły z pokoju tylko po to, by zjeść pełne angielskie śniadanie, i uznały, że w ramach protestu wróciła do domu. Ale również dlatego, że morderca zaczął grać ostrzej. Twarz Stacey została tak zmaltretowana, że jej chłopięce rysy niemal się rozmyły.

Druga ofiara jest w zupełnie innym typie, chociaż dwa morderstwa w tak krótkim czasie wywołały gorączkę strachu i spekulacji. Tina Bentham była czterdziestopięcioletnią kobietą, babcią czwórki dzieci, alkoholiczką i od czasu do czasu prostytutką. Znalazł ją pracownik oczyszczania miasta w poniedziałek po południu w zalanej krwią alejce przy Fore Street, jej ciało nie zostało uszkodzone, poza tym, że miała kilka dawnych siniaków oraz dwie ranki na szyi i rozdarcie arterii szyjnej, z powodu którego wykrwawiła się na śmierć. Ofiary i sposoby zadania śmierci są tak różne, że policja, a także prasa zaczynają się zastanawiać, czy morderca jest tylko jeden.

· · ·

Kirsty przyjeżdża na miejsce we wtorek po południu, zanim dane Stacey zostają udostępnione prasie. Nie chce znaleźć się w promieniu mniej niż stu kilometrów od Bel, ale Dave Park pojechał do Sleaford, gdzie dziecko F i dziecko M mają stanąć przed sędzią pokoju, a praca to praca. Będę chodzić ze spuszczoną głową, myśli. To nie takie małe miasto, pewnie na nią nie wpadnę, zwłaszcza jeśli będę się trzymać z dala od wesołego miasteczka. Bardzo żałuje, że wcisnęła Jade swój numer. Nie wie, co ją wtedy napadło.

Mimo zdjęć na stojakach z gazetami, miasto tętni życiem. Kasy w pubach i kawiarniach dzwonią bez przerwy, podczas gdy przedstawiciele prasy tłoczą się za szybami, przekazując sobie wzajemnie informacje pomiędzy rytualnymi oświadczeniami policyjnymi. Fale morskie obmywają z hukiem kamienie, unosząc ze sobą dowody i pływaków. Taśma policyjna zamienia się szybko we wstążki, które mkną po deptaku, raniąc nieuważnych swoimi ostrymi krawędziami. Na ulicach roi się od inspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy, którzy rozdają ulotki „Zadbaj o swoje bezpieczeństwo”, rzeczników grup feministycznych, oportunistycznych polityków, kościołów i policji oraz pracowników lokalnych władz zabiegających o dobre samopoczucie turystów. Fast foody na kółkach parkują na podwójnych żółtych liniach na nadmorskim bulwarze, zgodnie z założeniem, że chętnych nie zabraknie. Wszystkie pokoje hotelowe są zajęte, w knajpach brakuje kanapek z bekonem. W duchocie salonu gier sfrustrowani plażowicze tłoczą się przy automatach, patrząc ze zgrozą, jak ich pieniądze znikają w zadziwiającym tempie. Funnland, ze swoim wysokim ogrodzeniem i chronionym terenem, nabija kabzę. Wygląda na to, że nic tak nie nakręca boomu turystycznego jak seryjny morderca.

Kirsty nie może znaleźć miejsca parkingowego nigdzie w pobliżu wejścia i w końcu zostawia samochód przy Voyagers Rest (pisane bez apostrofu, wolałaby nie zwracać uwagi na takie rzeczy). Z szalem owiniętym tak, że zasłania część jej twarzy, wlecze się przez labirynt uliczek handlowych w stronę morza.

Przed Funnland jest kolejka, jakby to był kolejny zwykły dzień. Kirsty przygląda się ludziom przesuwającym się wolno w ogonku, zastanawiając się, czy Bel jest w środku.

· · ·

Amber przygląda się skórze Suzanne Oddie. Jest błyszcząca, brązowa i napięta, nie daje wskazówki na temat jej wieku. A jednak Suzanne wygląda na swoje lata. Tak to jest z chirurgią plastyczną i całą resztą zabiegów, na które bogate kobiety tyle wydają, myśli Amber. Tak naprawdę nie chodzi o to, by wyglądać młodziej, lecz by wyglądać bardziej kosztownie.

Suzanne przegląda księgi rachunkowe, marszczy brwi nad szylkretowymi designerskimi oprawkami okularów. Ma na sobie kostium, w którym Amber rozpoznaje model Chanel. Pod biurkiem szpilka z różową podeszwą wybija rytm. Na lewej dłoni Suzanne ma trzy pierścionki – zaręczynowy, ślubny i ten ofiarowany na znak wiecznej miłości, kamienie wielkości ziarna kukurydzy – oraz sygnet z turmalinem na prawej. Amber czuje się przy niej zaniedbana i biedna. Oczywiście, taki właśnie jest zamysł. Dziś Suzanne przywdziała pełen rynsztunek bizneswoman, by jasno określić, kto tu rządzi.

– Aż osiemnaście koszy na tampony? Poważnie?

– Potrzebujemy po jednym w każdej kabinie – odpowiada Amber.

– Dlaczego nie można wystawić jednego w umywalni? I zostawiać torebki na rezerwuarach?

Amber wzrusza ramionami.

– Jak uważasz. Moim zdaniem, to pozorna oszczędność. A co z hydrauliką i sprzątaczkami rzucającymi pracę? Sądzę, że przeceniasz poczucie odpowiedzialności społecznej przeciętnego użytkownika.

– Hmmm – mruczy Suzanne.

Wydaje jej się podejrzane, że sprzątaczka tak gładko się wypowiada. Bębni paznokciami po blacie. Potem gwałtownie podnosi głowę.

– Musimy gdzieś poszukać oszczędności – mówi.

Dlaczego? – ma ochotę zawołać Amber. Dzięki temu, że morderstwa wzmogły popularność Whitmouth, mamy najlepszy sezon od nie wiadomo kiedy. Trzeba stać pół godziny w kolejce, by dostać się za bramę.

– Naprawdę? – pyta bez przekonania.

– Tak. Wiesz przecież, że jest recesja.

A, no tak, myśli. Recesja.

– Ale nam dobrze idzie. – Próbuje się spierać, choć wie, że to na nic. – Sądząc po samej ilości wywożonych śmieci, liczba klientów musiała znacznie wzrosnąć.

Suzanne na nią nie patrzy. Czy zawsze tak unikała mojego wzroku? – zastanawia się Amber. Czy tak bardzo skupiałam się na tym, by ją zadowolić, że tego nie zauważyłam?

Suzanne przewraca stronę, mówiąc:

– No tak, morderstwa spowodowały nagłą zwyżkę przy ogólnej tendencji spadkowej. Nie możemy jednak polegać na nich w dłuższej perspektywie.

Amber wytrzeszcza oczy. Nie patrzyła na morderstwa z perspektywy biznesowej.

– Raczej nie – przyznaje.

– Zwłaszcza że Gabinet Nieskończoności został wyłączony – ciągnie Suzanne. – Kompletna strata. Musimy zainwestować kapitał, by inaczej zużytkować tę przestrzeń.

Tak, myśli Amber, ten Dusiciel to samolubny drań. Czeka na to, co powie dalej Suzanne, która znów postukuje paznokciami.

– Dwadzieścia sześć osób wśród personelu sprzątającego – odzywa się wreszcie dyrektorka. – To sporo.

– Większość z nich dostaje minimalne wynagrodzenie – podkreśla Amber.

– No ale to i tak… – Suzanne zaczyna stukać w kalkulator. – Jakieś dwadzieścia trzy tysiące miesięcznie. Dużo pieniędzy jak za sprzątanie.

– Sprzątania też jest dużo – zauważa Amber. – Niełatwo usuwać ślady po coli i lodach.

– Tylko że my nie drukujemy pieniędzy – ucina Suzanne. Przebiera palcami po sznurze pereł na szyi, patrzy protekcjonalnie na Amber. – Obawiam się, że właśnie odkrywasz ciemną stronę zarządzania. Czasami trzeba odbyć parę nieprzyjemnych rozmów. Za to ci płacimy.

Za mało, myśli Amber.

– Czy mogłabyś… powiedzieć wprost, do czego zmierzasz, Suzanne?

Dyrektorka uśmiecha się z zaciśniętymi ustami.

– Cóż… Powiedzmy dwadzieścia procent? – mówi.

Amber czuje się, jakby miała zaraz dostać zawału.

– Dwadzieścia procent? Z zarobków?

– O, nie – rzuca Suzanne nonszalancko. – Szukaj oszczędności, gdzie tylko chcesz.

Amber ma gonitwę myśli.

– Chodzi ci o dwadzieścia procent z całego budżetu?

Suzanne Oddie patrzy jej lodowato w oczy.

– Tak, Amber. Właśnie o to mi chodzi.

O rany. Ona chce, bym odchudziła o sto tysięcy funtów budżet, który już i tak pęka w szwach. Używam samych najtańszych rzeczy. Nie dostanę nigdzie nic taniej, chyba że osobiście udam się do Chin i przyniosę wszystko na własnych plecach.

– Suzanne… – zaczyna.

Znów ten uśmiech.

– Tak?

– Ja… to duże oczekiwania, żeby tak ni stąd, ni zowąd…

– Och, nie proszę, żebyś zrobiła to z dnia na dzień – przerywa jej Suzanne. – W ciągu całego roku.

– Tak, ale… dwadzieścia procent?

Suzanne zagląda do notatek.

– Zaraz, a ile właściwie płacimy tobie?

Amber czuje, że się rumieni. Nie wliczyła w to wszystko własnych zarobków.

– Dwadzieścia dwa tysiące pięćset rocznie.

– Hmm. – Suzanne coś sobie notuje.

· · ·

Martin czuje się silny, pewny siebie. Zawsze sądził, że tak właśnie powinien się czuć. Jest tak, jakby sobotnia noc wzięła wielką strzykawkę pełną poczucia jego własnej wartości i wstrzyknęła mu je prosto w żyły. Rzadko opuszcza dom przed południem, ale dziś przechadza się po ulicach Whitmouth od dziewiątej rano, słucha snujących się tłumów, wyłapuje rozmowy na ulicach i upaja się swą chwałą. Istnieję, myśli. Naprawdę istnieję. Wszyscy zastanawiają się, kim jestem.

Spacerując Mare Street, mija scenę swego triumfu i czuje przypływ dumy na widok żółtej taśmy falującej na wietrze. Pozwala sobie napawać się przez chwilę zmysłowym wspomnieniem tej chwili – kurwa chwiejąca się na boki, ręka beznadziejnie zaciśnięta na kłutej ranie. Parę razy uskoczył w tył, by uniknąć śladów krwi na nowych butach sportowych. Muszę być ostrożniejszy, myśli. Nie tak się to robi, jeśli człowiek nie chce zostać złapany. Trzeba nauczyć się paru rzeczy od tego drugiego gościa. Żeby następnym razem był mniejszy bałagan.

Ale nie sądzi, by ten następny raz nastąpił w najbliższym czasie. Nigdy jeszcze nie czuł się tak dobrze. O rany, myśli. Przez kilka godzin w ogóle nie myślałem o Jackie Jacobs. Teraz jest dla mnie niczym. Nie zasługuje na mnie. Nie teraz, kiedy jestem Kimś. Zasługuję na coś lepszego niż ona. Ona i jej strażniczka więzienna, ta Amber Gordon… Nie mogą mnie dłużej tłamsić.

Kiedy tak rozmyśla, ktoś ociera się o jego rękaw, mijając go w pośpiechu, przeprasza, a wtedy Martin podnosi wzrok. To ta dziennikarka, która zagadnęła go na plaży: Kirsty Lindsay. Uśmiecha się i pędzi dalej. Ojej, myśli Martin. Byłem tak zaabsorbowany swoim triumfem, że zupełnie zapomniałem sprawdzić, co napisała w niedzielę. Karbuje sobie w pamięci, by po powrocie do domu zajrzeć w sieci do „Tribune”, ale postanawia najpierw iść za nią. Nie spławi go tak jak poprzednio. Jak go zobaczy, też zauważy Kogoś.

Jest ubrana odpowiednio do pogody – w dżinsy i płaszcz przeciwdeszczowy, ale on widzi, że pod ubraniem kryje się ładne ciało. Nie jest efektowną, rzucającą się w oczy laską na jeden raz, jak te ślicznotki, które zataczając się, mijają go nocami na deptaku. Ma raczej trwałą kobiecą urodę, bije od niej szacunek dla samej siebie, do którego Ktoś powinien dążyć. Rozmawia przez telefon, ma wielką torbę z komputerem przewieszoną przez ramię, przyciska ją do ciała drugą ręką. Wygląda młodziej, niż zapamiętał z ich krótkiego spotkania. Martin czeka, aż go trochę wyprzedzi, a potem rusza za nią.

Ktokolwiek jest na drugim końcu linii, nie jest z niej zadowolony.

– Wiem, kochanie, i mówiłam już, że mi przykro – mówi. – Nie jestem tutaj dla zabawy. Jest wiele miejsc, w których wolałabym teraz być.

Przystaje raptownie i Martin prawie wpada na jej plecy. Szybko się odwraca i niby to zaczyna czytać ogłoszenia w witrynie kiosku z gazetami. Tak naprawdę mógłby sobie darować to udawanie, bo ona jest tak zaabsorbowana rozmową, że nie dostrzega, co się wokół niej dzieje. Powinienem ją ostrzec, myśli. Żeby była uważniejsza. Ludzie są okradani przez kieszonkowców właśnie przez takie rozkojarzenie. Może to jest dobry sposób na nawiązanie z nią rozmowy. Byłaby wdzięczna…

– Tak, tak, wiem, Jim – zapewnia. Jej sposób mówienia wydaje mu się mniej wyniosły, niż zapamiętał, jest tym zaskoczony. – Jeszcze raz powtarzam, że mi przykro. Co? Tak, wiem. O rety. Kobiety musiały to znosić przez kilka stuleci.

Już zaczyna go niepokoić ton jej głosu, kiedy nagle ona wybucha śmiechem.

– Mówiłam ci, żebyś do mnie nie dzwonił, kiedy jestem w pracy. Tak, tak – ciągnie ze zniecierpliwieniem. – Bla, bla, bla, cholera jasna. Zapieprzam bez przerwy, żebyś mógł utrzymać swój ulubiony styl życia, a ty tylko narzekasz. Nawet nie sprzątasz w domu jak należy.

Martin naprawdę nie rozumie, co się dzieje. To nie brzmi jak szczęśliwe małżeństwo. Do mnie nigdy by tak nie mówiła, myśli. W związku konieczny jest wzajemny szacunek, bez tego się nie da.

Ona znów się śmieje.

– Tak, bez szans. Chciałabym, ale to nie ma sensu. Musiałabym jutro wrócić, a dziś po południu muszę przekazać tekst. Co? Tak. Leje i wieje tak, że zrywa gacie z tyłka. Tak. Owszem, ty świntuchu. Zatrzymam się w Voyagers Rest. „Trib” naprawdę potrafi zadbać o dziewczynę, prawda? No cóż. Nie, jeszcze nie. Pewnie jutro. Tak, zadzwonię później. Tak. Obiecuję. Obiecuję. Tak.

Rozłącza się, wrzuca telefon do torby. Idzie dalej, potem nagle skręca do Londis. Martin podąża za nią i patrzy, jak kupuje kanapkę z jajkiem i butelkę wody gazowanej.

· · ·

Amber czuje się, jakby miała jej pęknąć głowa. Spotkania z Suzanne Oddie zawsze ją zaskakują, czuje się źle wykształcona i nieważna, ale po tym dzisiejszym jest wręcz przerażona.

Znienawidzą mnie. Wszyscy. Zarówno ci, których wyrzucę, jak i ci, którzy będą musieli wykonywać dodatkową pracę bez podwyżki. I kogo mam zwolnić? Kogo? Nie ma sposobu na pozytywne rozwiązanie tej sytuacji.

Cichy głosik podpowiada jej: Jackie. Głuszy go. To, że jest samolubnym gościem, nie oznacza jeszcze, że zasługuje na utratę pracy.

Cholera, myśli Amber. Cholera jasna.

Widzi Vica, który pracuje na karuzeli z gondolkami. Kilka dziewczyn z kolejki najwyraźniej go zauważyło, poszturchują się i wymieniają uwagi, jak zawsze. Czuje ostry ból w dole pleców, nagle znów odczuwa siniaki na udach, jakby na jego widok ból się odnowił. Mam nadzieję, że Prawdziwy Vic wkrótce wróci; nie dam rady przyjąć więcej miłości od Innego Vica.

· · ·

Na jej widok przez twarz Vica przebiega uśmiech. Znów czuje, że panuje nad sytuacją, czuje dawny przypływ adrenaliny. Ma wrażenie, że teraz to się długo utrzyma, jak kiedyś. Tak, myśli, patrząc na oddalające się plecy. Ale dziś wieczorem i tak będę w domu, prawda? Jak będę miał ochotę.

Dostrzega dziewczyny w kolejce, patrzy na nie znacząco swoimi błyszczącymi oczami. Widzi, że spoglądają po sobie i zaczynają chichotać. To takie łatwe, prawda? – myśli. Takie cholernie łatwe. Kobiety są po to, by je brać. Odsłonisz ramiona, kupisz bacardi z colą i możesz robić wszystko, co chcesz. Dlatego wciąż jestem z nią. Nie jest łatwa. Kobieta, która ma odrobinę szacunku dla samej siebie, to właśnie lubię. No i to drugie.

Wczoraj tego szacunku nie było zbyt wiele, myśli.

Dziewczyny zbliżają się przy kolejnym okrążeniu. Udają, że nie patrzą, uśmiechają się kokieteryjnie do siebie. Dobrze zna te numery. Jeszcze trzy okrążenia, i wszystkie są jego.

Wchodzi na najbliższą gondolkę, wprawia ją w ruch wirowy, a dziwki siedzące w środku podnoszą krzyk, niby to przestraszone, lecz zadowolone. Kiedy chwyta mocno za tył siedzenia, otarcia na kłykciach zaczynają szczypać, bo strupy lekko się rozchodzą. To sprawia mu pewną przyjemność. Czuje się żywy. Znów kręci gondolką i wsłuchuje się w krzyki dziewczyn.

· · ·

Amber nie chce zostawać w wesołym miasteczku. Ma wrażenie, jakby wszyscy wiedzieli, co Suzanne powiedziała na ich prywatnym spotkaniu, choć tylko kilka osób z jej personelu teraz dyżuruje, opróżniając kosze na śmieci i pędząc z mopem w stronę karuzeli, kiedy z megafonu rozlega się nagłe wezwanie. Amber wraca do swojego biura, bierze torbę i płaszcz, parasol zostawia. Nie ma sensu go brać przy takiej pogodzie; zanim dojdzie do sklepu, zostanie wywrócony na drugą stronę.

Corniche jest praktycznie wyludniona, chociaż roznosi się na niej smakowita woń smażonej cebuli dochodząca z fast foodów na kółkach. Amber idzie w kierunku przystanku autobusowego, czuje się okropnie. Wszystko ją boli, częściowo z powodu zmęczenia, częściowo za sprawą Vica, a po części (jak zauważyła) dlatego, że złe wiadomości najpierw dają się we znaki jej ramionom.

Idzie dalej i dostrzega grupkę ludzi wykrzykujących pytania pod budynkiem ratusza. Domyśla się, że to dziennikarze. Pośrodku rozpoznaje kilku lokalnych radnych, z przyczesanymi włosami i w garniturach przywdzianych specjalnie na tę okazję. Dostrzega z dreszczem niepokoju, że jedna z dziennikarek – stojąca trochę na uboczu, obok Martina Bagshawe’a, który pochłania każde jej słowo – to Jade Walker. O Boże, myśli. Muszę stąd spadać. Przyspiesza kroku.

· · ·

Kirsty wyjmuje MP3.

– A więc twierdzi pan, że same się o to prosiły?

Przewodniczący rady Whitmouth zerka na swojego rzecznika prasowego i zaczyna zaprzeczać.

– Nigdy czegoś takiego nie sugerowałem – oświadcza. – Chyba coś mi pani imputuje.

Martin Bagshawe stoi w tyle, nadstawia ucha, by usłyszeć, o czym mowa, ale odgłosy bulwaru zagłuszają wymianę zdań. Słyszy, jak dziennikarka mówi „same się o to prosiły” i myśli: Jest nieustraszona. Potem przypomina sobie Tinę i jej szyderstwa, i myśli: No tak, ale przecież wcale się nie myli.

– Niezupełnie – mówi dziennikarka.

– Mówiłem tylko, że konieczna jest osobista odpowiedzialność – odpowiada radny. – A to wcale nie to samo.

– Osobista odpowiedzialność za to, by nie dać się przypadkowo zamordować?

Radny uśmiecha się z zakłopotaniem, żałując, że dał się tak przyprzeć do muru.

– Przecież nie weszłaby pani boso na pole minowe, prawda?

– Gdybym wiedziała, że gdzieś na obszarze wielu tysięcy kilometrów kwadratowych znajduje się jedna mina lądowa, a musiałabym jakoś dotrzeć do domu, to pewnie bym zaryzykowała – odpowiada dziennikarka. – Czy chce pan przez to powiedzieć, że mężczyźni są bezbronnymi ofiarami własnych popędów?

– Nie. Oczywiście, że nie. Ale fakty są takie, że prawdopodobnie właśnie jeden taki mężczyzna grasuje teraz po mieście. I czy im się to podoba, czy nie, młode kobiety, które nas odwiedzają, powinny wziąć to pod uwagę. Istnieje problem z nadużywaniem alkoholu, choć dotyczy on mniejszości osób przybywających do naszego miasta. A po alkoholu ludzie zachowują się nierozważnie. Po prostu błagamy młode kobiety, by na siebie uważały, to wszystko. Nie chcemy więcej śmierci w naszym pięknym rodzinnym kurorcie.

Kirsty niejasno zdaje sobie sprawę, że ktoś ich podsłuchuje, podnosi wzrok i widzi szczurowatego kurdupla w ortalionowej kurtce, udającego, że coś czyta. Wydaje się znajomy, ale dopiero po chwili przypomina sobie skąd. O tak, to ten koleś z plaży. Jeden z tych odmieńców, którzy wyskakują znikąd na widok dziennikarzy, gapią się i paradują przed kamerą w nadziei, że się załapią. Posyła jej upiorny uśmiech, który wskazuje na to, że nieczęsto się uśmiecha.

– Czas, by ktoś wreszcie powiedział, że to nie w porządku – mówi odmieniec. – W tym mieście żyją tysiące uczciwych ludzi, ale nie sposób się tego domyślić po sposobie, w jaki przedstawiają nas dziennikarze. – Milknie, wygląda, jakby nie był zadowolony z tego, co powiedział. – Większość dziennikarzy – dodaje. – Nie wszyscy.

Radny wykorzystuje sposobność wycofania się z niezręcznej rozmowy, nagradza kurdupla entuzjastycznym uściskiem dłoni, jakby to był jakiś wizytujący miasto dygnitarz. Kirsty zastanawia się, czy warto nalegać na dalszą rozmowę. Za dwadzieścia minut zaczyna się konferencja prasowa w komendzie policji, więc powinna się tam udać, bo może są jakieś nowe wiadomości.

Rzuca okiem na odległy chodnik i dostrzega Bel, która szybko się oddala. Rany, myśli. To ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję. Oby tylko mnie nie zauważyła.

– … ubrane jak dziwki wrzeszczą pod moimi oknami – mówi kurdupel.

Rzuca na Kirsty tak pożądliwie spojrzenie, że aż cierpnie jej skóra na plecach. Radny z wyrachowaniem kładzie dłoń na jego ręce, tuż nad łokciem, niby życzliwy proboszcz.

– Zapewniam pana, że pański niepokój leży nam na sercu – oznajmia.

Kirsty wykorzystuje okazję, by się odwrócić, póki jeszcze ręka pozostaje tam, gdzie spoczęła. Nie chce dać się wciągnąć w kolejną rozmowę z tym facetem z plaży. Skręca ją z nerwów. Wygląda na to, że Bel zmierza w stronę wybrzeża. Pójdę w drugą stronę, myśli Kirsty. Mogę dotrzeć do komisariatu okrężną drogą. Wrzuca MP3 do torby, posyła Szczurowatemu uśmiech i przepraszająco macha dłonią, po czym odwraca się tam, gdzie przed chwilą widziała Bel.

· · ·

Amber kryje się w cieniu pomiędzy stoiskiem z muszelkami a straganem z wiaderkami i łopatkami, patrząc, w którą stronę zmierza Jade.Widzi, jak ta kuli się w powiewach wiatru i podnosi kołnierz, by ochronić twarz przed zacinającym deszczem. Skręca w alejkę przy Cross Keys, kierując się ku Fore Street.

To jakieś szaleństwo, myśli. Niby dlaczego się chowam? To mój dom. Moje miasto.

Jest jednak zdumiona. Codziennie myślała o tej kobiecie, choćby przelotnie. Po jednym dniu znajomości zostały nieodłącznymi towarzyszkami, ale zdaje się, że ich losy potoczyły się odmiennie. Jade wygląda kwitnąco, myśli. Jakby resocjalizacja posłużyła jej tak dobrze, jak mnie zaszkodziła.

Czuje gorycz w ustach. Czuje się tak, jakby życie potraktowało ją niesprawiedliwie. Wie, że tak ją potraktowało: Jade została nagrodzona, a ona ukarana. Spójrz na nią, myśli. Maszeruje w pełnym świetle, z wysoko uniesioną głową, a ja przemykam się w cieniu. Czy ona kiedykolwiek o mnie myśli? Tak jak ja o niej? Na poły miłość, na poły wściekłość, przyjaciółka, której nigdy nie miałam mieć, źródło wszystkiego, co najgorsze w moim życiu?

Zdaje sobie sprawę, że po policzkach płyną jej łzy, które mieszają się z kroplami deszczu. Przystaje raptownie, ściskając kurczowo pasek torby, podczas gdy przelewa się przez nią fala bólu, zaskakuje ją swą siłą. Byłam dzieckiem. I wszystkiego – wszystkiego – mnie pozbawiono w ciągu jednego strasznego popołudnia.

Ociera szybko oczy wierzchem dłoni i dziarskim krokiem wraca na Corniche. To ona jest intruzem, nie ja. Ale jeśli zamierza wkraczać na moje terytorium, to może odpowie na parę pytań.

· · ·

Martin stara się zachować niewzruszony wygląd, choć w środku skręca się ze wstydu. Nie mogę uwierzyć, że to powiedziałem, o tych dziennikarzach. Teraz ona pomyśli, że moim zdaniem jest jak ta cała reszta, choć starałem się zatuszować to, co wcześniej palnąłem. Przechlapałem sprawę i nawet nie udało mi się do niej zagadać. Będę musiał próbować dalej. Ona mnie posłucha, gdy zobaczy, kim jestem.

Odtrąca czepliwą rękę radnego i odchodzi w stronę miasta, nie fatygując się nawet, by powiedzieć „do widzenia”.

· · ·

Kirsty, spoglądając na zegarek, idzie pospiesznie w stronę lądu. Za dziesięć trzecia. Konferencja prasowa zaczyna się za dziesięć minut. Musi tam dotrzeć, tam gdzie zbiera się tłum, przedrzeć przez kordon z legitymacją prasową i znaleźć sobie miejsce, z którego będzie mogła nagrywać. Przy tej pogodzie nie będzie to łatwe, a robienie notatek w deszczu to już w ogóle masakra. Dlatego trzeba ruszyć głową.

Zatrzymuje się przy sklepiku z plastikowymi zabawkami plażowymi w krzykliwych kolorach, gapi się na jaskrawe wiatraczki terkoczące w powiewach morskiej bryzy. Może powinnam kupić taki dla Sophie. Jasne, bo Sophie bardzo brakuje w życiu wiatraczka na patyku. Weź się w garść, Kirsty. Masz tu robotę. Nie możesz pozwolić sobie na rozkojarzenie. Wiesz, że jesteś tylko tak dobra, jak twoja aktualna praca. Nieważne, ile zrobiłaś wcześniej. Jedna obsuwa, i wylatujesz, tak to działa, kiedy się jest wolnym strzelcem, zwłaszcza gdy połowa ekipy News of the World szwenda się po ulicach w poszukiwaniu pracy. Ona będzie unikać cię tak samo jak ty jej. Stawka jest tak samo wysoka dla was obu.

Ktoś klepie ją po ramieniu. Odwraca się. Bel cofnęła się o krok i patrzy na nią z tą samą mieszaniną lęku, ciekawości i obrzydzenia, które sama odczuwa.

– Amber – mówi Bel. – Tak się nazywam. Jestem Amber Gordon.

Kirsty potrzebuje chwili, by wydobyć z siebie głos, i sama się dziwi, że brzmi on tak spokojnie, kiedy wreszcie mówi:

– Kirsty. Jestem Kirsty.

Południe

Jade jest Madonną. Tego lata wszystkie dziewczyny są Madonną, Chociaż te starsze znajdują kawałki koronki i mitenki w pudłach do przebieranek, by ich występy wypadały bardziej przekonująco, Jade musi wystarczyć bawełniana chustka, wilgotna i przybrudzona, którą znalazły przywiązaną do bramy cmentarnej przy kościele. Obwiązała nią sobie głowę i podciągnęła falbaniastą spódniczkę, by odsłonić uda. Stoi na murku przykościelnym i robi obroty, ręce wyrzuciła nad głowę i ścisnęła razem, by napiąć mięśnie klatki piersiowej.

– „Jak dziewica… uff” – zipie, bo taniec jest dynamiczny, a ona pasiona ziemniakami. Sugestywnie wodzi dłońmi po swoim ciele. – „Pieprzona po raz pierwszy”.

– „Dotykana” – mówi Bel. – Tam jest „dotykana”.

– Chyba w to nie wierzysz, co? – pyta Jade. – „Jak dziewica… gdy twoje serce bije tuż obok mojego…”.

Chwieje się, ratuje zamaszystym wyrzutem rąk. Wypycha jedno biodro, a potem drugie, jak tancerka w burlesce, cały czas podśpiewując. Bel namyśla się przez chwilę, po czym wspina się na murek obok niej i przyjmuje podobną pozę.

– Nie, nie – mówi Jade. – Nie tak. Musisz zakołysać biodrami, jakbyś była na gondoli.

Bel nie wolno oglądać programu Top of the Pops, więc nie widziała tego teledysku. Zna piosenkę tylko ze słuchania, bo kiedy w niedzielą noc w radio Luksemburg leci lista przebojów, przyciska do ucha maksymalnie wyciszone radio tranzystorowe. Wyobraża jednak sobie, jak by to było znaleźć się na chybotliwej łodzi na włoskim kanale, i wyrzuca biodra do przodu, jakby próbowała zachować równowagę.

– Właśnie tak – sapie Jade i obie chichoczą.

Drzwi kościoła otwierają się ze szczękiem i wyłania się z nich jedna z Dobrych Kobiet z Komitetu Kwiatowego, jak nazywa je ojczym Bel, Michael. Niesie dwa szklane, zdobione w zielone wzory wazony. Ma na sobie kurtkę puchową, spodnie w szkocką kratę, a jej siwe włosy są ujarzmione przez jedwabną chustkę we wzorek z wędzideł i ostróg. Wylewa wodę z wazonów do przykościelnego ścieku, prostuje się i zwraca do Jade i Bel:

– Co wy tu wyprawiacie?

– A nic. – Jade stosuje swoją standardową unikową odpowiedź.

– Jak na moje oko coś jednak robicie. – Głos kobiety, przystosowany do upominania psów na otwartej przestrzeni, niesie się po cmentarzu jak ryk huraganu. – Co robisz na tym murku? Mam nadzieję, że go nie niszczysz?

– Nie – odzywa się Bel swoim najbardziej afektowanym tonem. – My tylko tańczymy.

– Możecie sobie tańczyć gdzie indziej. Jeśli ten murek się zawali, będziemy oczekiwać, że wasi rodzice za to zapłacą.

Jade patrzy na stuletni kamienny murek pod stopami.

– Zaryzykujemy – mówi. – Nie sądzę, żeby miał się zaraz rozpaść.

– Nie bądź taka bezczelna! – grzmi kobieta. – Wiem, kim jesteś, Jade Walker. Cała wieś ma cię na oku!

– Tak, proszę pani, ale wszystko jest do bani – odpowiada Jade, a Bel chichocze.

W jej świecie dziewczynki nie zwracają się tak do dorosłych. A jeśli to robią, są odsyłane do swoich pokojów. Albo, jak w jej wypadku, do piwnicy.

Kobieta cmoka z niezadowoleniem i kieruje się z powrotem w stronę przedsionka kościoła. Rzuca przez ramię pożegnalne spojrzenie.

– Jestem bardzo zajęta, inaczej zaraz bym się z tobą rozprawiła, młoda damo – mówi. – Tymczasem zamierzam dokończyć porządkowanie tych kwiatów, a kiedy wyjdę następnym razem, ma was tu nie być.

– Bo co? Zawoła pani pastora? – pyta Jade.

Kobieta burczy coś pod nosem i zatrzaskuje za sobą drzwi kościoła.

– Głupia krowa – rzuca Jade. Krzyżuje nadgarstki nad głową, sugestywnie kręci biodrami i podśpiewuje.

Bel naśladuje jej ruchy i wtóruje swoim ładnym kontraltem.

– O kurde, co za lalunie – słyszą męski głos.

Bel zamiera, chwieje się, chwyta rękę Jade, by się podtrzymać. Przez kilka sekund utrzymują równowagę, a potem spadają razem ciężko na stronę cmentarza. Bel zaczepia po drodze udem o przechylony nagrobek, obciera skórę.

– Au!

Patrzy na krew, która zaczyna przeciekać przez różową bawełnę jej szortów. Jade gramoli się na czworaki i staje, podparłszy się pod boki, na omszałym grobowcu.

– Odwal się, Shane – mówi.

Bel podnosi wzrok. Najstarszy z rodzeństwa Walkerów stoi na chodniku, podrabiany Martin Kemp w skórzanej kurtce, z włosami odgarniętymi do tyłu, z obojętnym uśmiechem.

– Co to za psiapsiółka, Jade?

– Odwal się, Shane – powtarza jego siostra.

Bel posyła mu długie, twarde spojrzenie. Nigdy wcześniej nie miała okazji przyjrzeć mu się z bliska, we wsi przyjęte jest, że zmyka się przed nim z odwróconym wzrokiem. Shane, w wieku dziewiętnastu lat, ma na koncie wiele wyroków za włamania i kradzieże samochodów. Ponieważ brakuje mu ulicznego sprytu i umiejętności kierowania samochodem, jakie ma jego brat Darren, wciąż zalicza wpadki. Jak dotąd, udało mu się uniknąć więzienia z powodu niebywale niskiego IQ, ale wszyscy przewidują, że prędzej czy później tam trafi.

– Myślicie, że jesteście z zespołu Human League, co? – pyta.

Jego szczęka zdaje się dziwnie dyndać, jakby zawiasy ledwie trzymały się czaszki, przez co usta wyglądają na mokre i obwisłe.

Jade wyrywa rosnącą przy jej stopie kępkę trawy z ziemią i ciska grudą w Shane’a.

– Powiedziałam, żebyś się odwalił!

– I tak idę na ławkę. Aha, jeszcze jedno…

– Co?

– Znów coś podwędziłaś? Ojciec cię szuka.

– Kurwa – mówi Jade i opada ciężko w trawę.

Bel nigdy nie znała nikogo, kto by klął z tak niezwykłą swobodą, jakby to były zwykłe słowa. Robi to na niej wrażenie, a jednocześnie wytrąca z równowagi. Gdyby ona pozwoliła sobie wymówić jedno z tych słów, które Jade rzuca tak automatycznie, zamknięto by ją na wiele dni. Patrzy na nią z podziwem, rękę wciąż przyciska do nogi.

– Nienawidzę tej cholernej wsi – rzuca Jade.

– Ja też – mówi Bel.

– Boli cię?

– Troszkę.

– Pokaż.

Bel cofa rękę i odsłania obtarcie wielkości pięści na udzie, już tworzy się siniak. Kropelki krwi sączą się z rany, zastygają.

– O kurwa! – woła z podziwem Jade.

– Nie boli. Nie za bardzo – zapewnia Bel z dumą.

Jade rzuca pełne jadu spojrzenie za oddalającymi się dumnie plecami Shane’a.

– Co za drań – mówi. – Powinnaś to przemyć – dodaje.

– Oj tam, samo przejdzie – odpowiada Bel.

– To było tylko dwadzieścia pensów – mówi Jade. – Jak on mógł to zauważyć?

– Dorośli wszystko widzą – stwierdza autorytatywnie Bel.

No, przynajmniej ze mną tak jest, myśli. Jeśli Miranda coś zrobi, albo nic nie zauważają, albo znajdują sposób, by zwalić wszystko na mnie.

Podnosi się i kuśtyka w stronę murku.

– Co zrobi twój ojciec? – pyta.

Jade wzrusza ramionami.

– Nie mam pojęcia. Ale lepiej, żebym przez jakiś czas schodziła mu z oczu.

– Chyba cię nie zbije, co?

Jade udaje zgorszoną, jak została wyuczona.

– Oczywiście, że nie! Za kogo nas masz?

Tak, myśli Bel. Najlepiej o tym nie mówić. Dopóki jej lepiej nie poznam.

– Pewnie dostanę opierdol – mówi Jade. – Lepiej, żebym na razie nie wracała do domu. Może będę mogła podrzucić te pieniądze i pomyśli, że się pomylił.

– Tak – mówi Bel. – Dobry pomysł.

Jade wzdycha.

– No ale nie wydolę na tym cholernym kit katcie do samej kolacji.

– Nie szkodzi. Możesz wpaść do mnie – proponuje Bel.

Jade unosi brwi, nieprzyzwyczajona do zaproszeń. Ona by na pewno nikogo nie zaprosiła, nawet gdyby miała kogo.

– A twoja mama i tata?

– Ojczym. Są na wakacjach – odpowiada Bel z udawaną niefrasobliwością. – W Malezji.

– I nie wzięli cię ze sobą?

– Nie. Zabrali Mirandę. Byłam niegrzeczna, więc mnie zostawili.

– Zostawili cię zupełnie samą?

Bel kręci głową.

– No coś ty! Romina jest ze mną. Ale ona robi, co jej każę.

ROZDZIAŁ 21

W kawiarni jest ciemno. Potrzebuje chwili, by oczy przywykły do mroku i mogła wyłowić z niego Amber, siedzącą na kanapie w kącie na tyłach lokalu, mimo ciemności w wielkich okularach przeciwsłonecznych, zakrywających pół twarzy. Nie bardzo wie, co ma zrobić teraz, kiedy ją wreszcie zauważyła. Jak powinna się zachować w takiej sytuacji? Uśmiechnąć i pomachać?

Kiedy się do niej zbliża i rysy Amber stają się wyraźniejsze, widzi, że jej twarz jest poważna, ale ma też nieco arogancki i nieco przestraszony wyraz. Gdy Kirsty zmierza ku niej, lawirując pomiędzy stolikami, waha się pomiędzy twardym spojrzeniem wprost na nią a patrzeniem wszędzie, tylko nie w tym kierunku. Czuje się tak samo jak ja, myśli Kirsty. Również nie wie, co robić ani dlaczego tu jest.

Podchodzi i staje zmieszana przed Amber, która tkwi na swoim wyściełanym poduchami miejscu, jakby ją tam przygwożdżono.

– Cześć – mówi.

Co teraz? Mają uścisnąć sobie dłonie? Pocałować się?

Nie robią ani jednego, ani drugiego. Kirsty kładzie torbę na niskim stoliku z drewna tekowego i wślizguje się na wolne miejsce na drugim końcu kanapy. To pikowana kanapa Chesterfield: stara skóra, przetarte miejsca zamaskowane tkaną kapą. Kandelabr na pięć świec, ze stalaktytami stopionego wosku zwisającymi wdzięcznie z wyszukanych ramion z kutego żelaza, stoi niezapalony przed nimi.

Patrzą na siebie. Kirsty znów zaskakuje to, że Amber wygląda tak staro, wydaje się bardzo przemęczona. Siedzi i bawi się paczką papierosów, na której Kirsty nagryzmoliła swój numer, obraca papierek między palcami i beznamiętnie się na nią gapi. Chciałabym, żeby zdjęła te cholerne okulary, myśli Kirsty.

– Zamówię sobie kawę – mówi. – Chcesz coś?

Amber wskazuje brodą bar.

– Czekam na herbatę.

Kirsty opada na kanapę.

– Okay.

Rozglądają się, by na siebie nie patrzeć. Kirsty bada otoczenie. To niekonwencjonalne miejsce, podobne do tych, jakie zostawiła za sobą, opuszczając Londyn. Pasowałoby też do Brighton: nierówne tynki, malowane deski podłogowe, aksamitne zasłony, zegary z tarczą w kształcie słońca, marokańskie lustra, pomalowane na złoto kinkiety. W knajpce jest około dwudziestu stołów, a wokół nich używane kanapy i zabytkowe foteliki. Kubki, filiżanki, talerze i szklanki tworzą ładną zbieraninę rodem z rupieciarni, panuje tu gwar i atmosfera odprężenia, której nie spotkała wcześniej w tym mieście, gdzie na porządku dnia jest pogoń za mocnymi wrażeniami. Whitmouth zaczęli zasiedlać artyści. Pewnie Whitstable zrobiło się za drogie. Wystarczy kilka lat i parę gejowskich barów, a to miasto będzie takie jak inne nadmorskie kurorty na świecie.

Przy zaparowanym oknie dostrzega niezależnego dziennikarza z „Mirror”, kawa, ciabatta z pieczoną papryką i mozarellą są tuż przy jego łokciu, gorączkowo bębni w klawisze laptopa. Jej termin oddania tekstu mija o siódmej i nie ma pojęcia, jak temu sprosta. Z konferencji prasowej pamięta zaledwie parę słów. Kolega jej nie widzi i Kirsty ma nadzieję, że tak pozostanie.

Amber przygląda się jej w milczeniu, z opadającymi kącikami ust.

– Nie powinnyśmy tego robić – mówi.

Kirsty odwraca się, by na nią spojrzeć.

– Nie. To głupie. Jesteśmy głupie.

– Gdyby się dowiedzieli…

Kirsty wie, o co jej chodzi. Naruszają zasady zwolnienia warunkowego, w sposób świadomy i oczywisty. Gdyby ktoś je teraz zobaczył, to byłby koniec, dla nich obu. Przekroczyły pewną granicę i nie mogą wymawiać się zbiegiem okoliczności.

– Tylko ten jeden raz, Amber – mówi. – Tylko ten jeden raz. Potem sprawa załatwiona. Nie dowiedzą się. Przecież nie mamy lokalizatorów czy czegoś w tym rodzaju.

– Jak często musisz się teraz meldować? – pyta Amber.

– Raz w miesiącu. Albo jak zmienię adres, ale ja tego nie robię. Kiedy jadę na wakacje. Za granicę. No wiesz.

– Jak to działa? Jak wpasowujesz to w… – Wskazuje laptop, notatnik i komórkę, które Kirsty położyła na stole.

– Jestem wolnym strzelcem. Mogę powiedzieć, że jestem gdziekolwiek, kiedykolwiek i nikt się nie zorientuje.

– Wygodne – zauważa Amber.

– Mmmm – Nie wie, jak odpowiedzieć. – A co z tobą?

Amber wzrusza ramionami.

– Pracuję w nocy.

– Mmm – powtarza Kirsty i wyciąga szyję, rozglądając się za kelnerką.

– Nie wiedziałabym nawet, jak dostać paszport – mówi Amber.

– To nie takie trudne. Potrzebne jest świadectwo urodzenia, dokument potwierdzający zmianę nazwiska…

Orientuje się, że to było tylko stwierdzenie retoryczne, i milknie.

Z powodu rodzicielstwa i pracy jest tak przyzwyczajona do bycia osobą poinformowaną, kimś, kto doradza, że zapomniała, iż nie każdy sobie tego życzy. Amber zasznurowała wargi i znów odwraca wzrok, patrzy gdzieś ponad ramieniem Kirsty.

– Przepraszam – mówi Kirsty.

– Nie szkodzi.

Znów obie milkną, przyglądają się swoim twarzom. Porównują je z rysami dzieci, które niegdyś znały.

– Wyglądasz, jakby życie dobrze cię traktowało – zauważa Amber znacząco.

Co można odpowiedzieć na coś takiego? Komuś, z kim życie najwyraźniej nie postąpiło tak samo? „Tak, nie mogę narzekać”?

– Tak – odpowiada potulnie.

Nad górną wargą Amber biegną pionowe linie, jakby często zaciskała usta. Dwie głębokie pionowe zmarszczki rozdzielają jej brwi. Kirsty robią się zmarszki mimiczne przy ustach i poziome na czole, lekkie kurze łapki: zmarszczki śmiechu, ale nie są tak głębokie, tak mocno wytrawione jak te na twarzy Amber. Blond włosy Amber szeleszczą na jej czaszce jak morska trawa. Jej ręce, nadgarstki, szyja i uszy są pozbawione wszelkich ozdób, nosi tylko nieciekawy, praktyczny zegarek na nieprzemakalnym pasku. Kirsty czuje się krępująco wystrojona, jest świadoma, że ma na palcu pierścionek zaręczynowy, który kosztował, jak każe tradycja, miesięczną pensję Jima; że jej naszyjnik i kolczyki nie tylko stanowią komplet, ale są wysadzane prawdziwymi szmaragdami, nawet jeśli są one malutkie.

Paznokcie Amber są krótko obcięte, skórki wysuszone i poszarpane, całe dłonie szorstkie od pracy. Kirsty, chociaż spędza zbyt wiele czasu przy klawiaturze, by mieć pomalowane paznokcie, jednak dba, żeby miały ładny kształt, zabezpiecza je warstwą odżywki, skórę dłoni regularnie nawilża kremem trzymanym w torebce. To najbardziej podkreśla kontrast w naszym życiu, myśli.

– A więc jesteś dziennikarką?

– Tak.

– Kiedy cię znałam, ledwie umiałaś czytać.

Kirsty się czerwieni, zawstydzona tym wspomnieniem. Przypomina sobie wytworną Bel Oldacre w letni dzień i znów czuje wstyd.

– No wiesz… miałam szczęście w Exmouth… Nie pozwolono mi chować się na końcu klasy i spełniać oczekiwania…

Amber blednie, opada na oparcie. Wydaje się zgorszona. Wściekła. O rany, myśli Kirsty. Trafiłam w czuły punkt.

– Exmouth? Wysłali cię do Exmouth?

Wszyscy w domach poprawczych wiedzą, jak jest w innych instytucjach tego typu, przynajmniej tych dużych. Wciąż się o tym rozmawia – z lękiem albo zazdrością – gdy inni przychodzą i odchodzą, są przenoszeni albo zwalniani warunkowo. Kirsty wie, jakie miała szczęście, że wysłano ją do Exmouth. Wie o tym każdego dnia, uświadamia to sobie ponownie, kiedy pracuje nad jakąś historią na podobny temat.

– No… tak – mówi ostrożnie, wciąż badając grunt.

– A wiesz, gdzie mnie wysłali? – pyta Amber. To brzmi bardziej jak oskarżenie niż pytanie.

– Nie. Nie, oczywiście, że nie wiem, Amber. Znasz zasady.

– Blackdown Hills.

– Jezu. – Kirsty znów brak słów. Jest tak zszokowana, że aż ją mdli.

– A więc słyszałaś o tym zakładzie? – Amber rzuca jej gniewne spojrzenie, znów mówi oskarżycielskim tonem. – Oczywiście, teraz już jest zamknięty.

– Tak – odpowiada Kirsty. – Oczywiście. Pisałam relację na ten temat.

– Aha – rzuca z goryczą Amber. – Ja o Exmouth też słyszałam.

Kirsty kręci głową, czuje dziwną potrzebę przepraszania, jakby jej własna ucieczka ze świata zamknięcia i uwięzienia i krótki, ostry szok były źródłem nieszczęścia Amber. Ale Blackdown Hills… w Exmouth używano tej nazwy jako straszaka. Tam cię wysyłano, kiedy sądzono, że nigdy nie wyjdziesz.

– Tak. Bóg jeden wie, czemu tak wyszło. Pewnie to kwestia szczęścia – mówi, nie wiadomo po co.

– Tak. Pewnie tak.

Amber patrzy na Kirsty i czuje ukłucie bólu. Sądziłam, że ukarano cię tak samo jak mnie, myśli. Oczywiście, że tak mi się zdawało. A teraz spójrz na nas. Jesteśmy kompletnym przeciwieństwem tego, co każdy by nam przepowiedział, gdyby zobaczył nas siedzące razem na ławce tego pierwszego dnia. Czuję się jak szczur laboratoryjny w jakimś cholernym eksperymencie psychologicznym.

Kirsty patrzy w dół i w bok, policzki ma zaróżowione. Wygląda na zawstydzoną, jakby ponosiła winę za los Amber. Obu kobietom brakuje słów, pogrążają się we wspomnieniach.

– Masz dzieci? – Amber raptownie zmienia temat. Nie wie, dlaczego właśnie to pytanie przychodzi jej najpierw do głowy, ale tak jest.

– Tak – odpowiada Kirsty. – Dwoje. Luke’a i Sophie. Ona ma jedenaście lat, a on osiem. – Odruchowo sięga po torbę, by znaleźć zdjęcia trzymane w portfelu, zmienia zdanie, kładzie dłonie z powrotem na stole.

– To dobrze – mówi Amber ponuro.

– A ty? – pyta nieśmiało Kirsty.

Błagam, niech ma coś dobrego. Chyba już nie wytrzymam tego poczucia winy.

Amber kręci głową.

– Nie. Żadnych.

Kirsty się zastanawia, jak zawsze w podobnej sytuacji, jak powinna zareagować. Okazać wyrazy współczucia? Prześlizgnąć się po temacie? Zastosować środek uśmierzający w postaci gadki o udrękach rodzicielstwa, do której często ludzie czują się zobowiązani wobec osób bezdzietnych, choć wszyscy wiedzą, że to nieszczere.

– A chciałabyś? – pyta. – Mieć dzieci?

– Oczywiście – odpowiada Amber i patrzy jej w oczy. – Ale jest, jak jest. Ponownie kwestia szczęścia.

– Przykro mi. – Kirsty znów wygląda na zawstydzoną.

– Mamy dwa psy – mówi Amber. – To znaczy głównie ja. On raczej ma to w nosie. Mary-Kate i Ashley. Papilony.

Kirsty się śmieje.

– Fajne imiona.

– Wiem. To trochę złośliwe, ale… – Twarz Amber nagle łagodnieje i się rozjaśnia. Przez chwilę wygląda ładnie. Młodziej. Delikatnie. – Oczywiście to nie to samo, ale… kocham je. I to bardzo.

– To wspaniałe zwierzęta – mówi Kirsty właściwie bez związku.

– A ty masz jakieś?

– Kota. To najgrubszy kot świata. Przeważnie siedzi w miejscu.

– Jak ma na imię?

– Barney.

– No tak – mówi Amber, a Kirsty nie potrafi powiedzieć, co wywnioskowała z tego imienia.

Boże, ona jest nieprzenikniona, myśli. Oprócz tego krótkiego wybuchu gniewu nic z niej nie mogę wyciągnąć. Normalny człowiek już by snuł jakieś opowieści. Ja na pewno.

Zjawia się kelnerka z herbatą dla Amber. Jest w kamionkowym kubku rozmiaru psiej miski.

– Proszę bardzo – mówi. – Dobra, gorąca herbata.

Amber bierze kubek, dziękuje zdawkowo.

– Czy mogę prosić latte? – pyta Kirsty.

– Jasne.

– Dzięki – odpowiada Kirsty. To będzie jej pierwsza latte w Whitmouth. Co za ulga.

– Za chwilkę – mówi kelnerka.

Kirsty znów odwraca się do Amber, widzi, że jej nieprzenikniony wyraz twarzy zastąpiło pełne rozbawienia przewracanie oczami.

– Tak – mówi Amber. – W Whitmouth można napić się latte.

Rozrywa kolejno cztery saszetki z cukrem i wsypuje do kubka. Widzi, że Kirsty na to patrzy, i uśmiecha się z przymusem.

– Przyzwyczajenie – mówi. – Tyle energii co w herbatniku i jest za darmo. – Patrzy na Kirsty, mieszając herbatę. – A więc pewnie mieszkasz w Londynie?

Kirsty parska śmiechem.

– Nie. Dlaczego tak myślisz?

– Och, no wiesz, latte i w ogóle.

Kirsty znów słyszy własny, brzmiący fałszywie śmiech, żałuje gorąco, że zawsze tak reaguje, kiedy jest zdenerwowana.

– Nie. Farnham.

– Surrey? Ładnie.

– Tak – przyznaje Kirsty i czuje ukłucie złości.

Już mnie zaklasyfikowała. Uważa, że na samym początku wyciągnęłam dłuższą słomkę i wszystko, co osiągnęłam, jest według niej jedynie wynikiem farta.

– Ciężko na to pracowaliśmy, ale owszem, jest tam ładnie.

– Zapewne – mówi Amber, w jej głosie znów jest nieprzyjemny ton. – A co robi twój mąż?

Kirsty nigdy nie przyszło do głowy, że klęska Jima może przemówić na jej korzyść. Chwyta się jej i wymachuje przed nosem byłej przyjaciółki, jakby to był medal.

– Obecnie nic. Dotknęła nas recesja. To trwa już rok. Sama nie wiem, kiedy ten czas przeleciał. My… robię, co mogę.

Amber nieco mięknie.

– Och, przykro mi – mówi. – To trudna sytuacja.

Tak, myśli Kirsty. Jest trudna. Przerażająca i denerwująca. Żonglowanie długami, pożyczanie pieniędzy w jednym miejscu, by zwrócić je w drugim, poświęcanie wszystkiego, byleby nie mieć na głowie banku, który orżnął Jima, jak tylko zwietrzyli, że nie dajemy rady spłacać kredytu hipotecznego, który u nich zaciągnęliśmy. No ale, owszem, to tylko trudności ludzi z klasy średniej. Wiem o tym. Żadna grupa nacisku się nad nami nie użala.

Wie, że musi zadać pewne pytania, że to może być jedyna okazja. Nie ma pojęcia, od czego zacząć.

– A ty? Wspomniałaś o kimś.

– Tak – przyznaje Amber. – Ty… twój mąż, jak sądzę, rozmawiał z nim któregoś dnia. Vic. Mieszkamy razem. Od sześciu lat.

– Dobrze… ja… dobrze… – powtarza bez przekonania Kirsty, uświadamiając sobie w trakcie mówienia, że brzmi to protekcjonalnie. – Jak się poznaliście?

– W pracy. Pracujemy razem. To znaczy nie razem, ale on też jest zatrudniony w Funnland. A ty?

– Och, zwyczajnie – odpowiada Kirsty. – Wspólni znajomi. Po prostu… no wiesz. Parę razy rozmawialiśmy na jakichś przyjęciach i… no wiesz.

Przyjęcia, myśli Amber. Kolejna rzecz, która mnie ominęła. A przynajmniej takie, o jakich teraz mówisz: kiedy to ludzie krążą, pojadając taramosalatę i proszą się do tańca. Dlaczego czuję się tak, jakby próbowała przytrzeć mi nosa?

– A czy on wie? – pyta. – Twój mąż? O tobie?

– Jim? – Kirsty czuje, jak na samą myśl o tym jeżą się jej włoski na przedramionach. – O Boże, nie. Nie ma o tym pojęcia. Nie mogłabym. Nie wiedziałabym jak…

– Więc co mu mówisz? – Ton Amber staje się ostry, inkwizytorski. – Jaką masz dla niego opowiastkę?

– Ja… źli rodzice. Ośrodek opiekuńczy. Nie chcę do tego wracać. No wiesz.

– I on to akceptuje?

– Hm… Na początku miał chyba taką fantazję, że doprowadzi do cudownego pojednania z moją rodziną. Ale dawno już z tego zrezygnował. Sądzę, że teraz po prostu to akceptuje. Myśli o tym, jak o czymś, co mnie ukształtowało. Myśli, że nie chcę do tego wracać, i nie chcę, by mi o tym przypominano.

– Założę się, że nie chcesz – mówi Amber.

Kirsty przełyka ślinę.

Nie idzie dobrze, myśli. Chociaż spodziewała się, że może jednak.

– A co z twoim… Vikiem? Czy on wie?

– Nie pyta – odpowiada Amber. – Może dlatego z nim jestem. Nigdy nie pyta. W ogóle o nic. Jest najmniej ciekawą osobą, jaką znam.

Ciekawską, poprawia korektor Kirsty w głowie. Każe mu się zamknąć. Ojej, to brzmi tak… pusto.

Amber wyczytuje tę myśl z jej twarzy.

– Nie współczuj mi – rzuca ze złością. – Nie potrzebuję twojej litości. To mi odpowiada, możesz mi wierzyć.

Kirsty czuje, że się rumieni, spuszcza wzrok. Kelnerka przynosi jej kawę.

– Posypałam odrobiną czekolady – mówi. – Mam nadzieję, że to w porządku.

– Dziękuję – rzuca Kirsty, chociaż wolałaby z cynamonem.

Miesza napój, zerka na Amber.

– Przykro mi, Amber.

Zmarszczenie brwi: podejrzliwe, niechętne.

– Przykro? Z jakiego powodu?

– Nie – mówi pospiesznie Kirsty. – Nie o to mi chodziło. Próbowałam przeprosić, jeśli cię czymś obraziłam. I ponieważ… Ponieważ nie wiedziałam o Blackdown Hills. Nie wiedziałam, że to cię spotkało.

– Tak? A gdybyś wiedziała, to co byś zrobiła? Przybyłabyś galopem na ratunek?

– No wiesz…o Boże. Po prostu nie wiedziałam, i tyle. I jest mi przykro.

Na twarzy Amber wciąż maluje się niechęć. Źle sobie z tym radzę, myśli Kirsty. Jim zrobiłby to o wiele lepiej. Wiedziałby, jak z nią rozmawiać. Chciałabym móc się go poradzić.

Amber miarowo kręci głową.

– No cóż. Nie jestem nieszczęśnicą, za jaką mnie chyba uważasz, Jade. Może nie mieszkam w Farnham, ale sobie radzę. Wyobraź sobie, że my również kupiliśmy dom. Nie jestem na łasce organizacji dobroczynnych. Nie potrzebuję twojej litości, uprzejmie dziękuję.

Kirsty jest zawstydzona, zaskoczona, razi ją ten ton. Jest na mnie wściekła? To nie ja wysłałam ją do Blackdown.

– Tak! Przepraszam. Boże, wszystko psuję. Wiem. Nie chciałam…

Brakuje jej słow. Znów miesza kawę, rozpaczliwie, podczas gdy Amber zza swoich głupich okularów przeciwsłonecznych przygląda się tapecie z wypukłym wzorem. Kirsty dostrzega jakąś postać za oknem: to ten Szczurowaty. Opiera rękę o szybę, by osłonić oczy, zagląda do środka. Śmieszny facecik. Założę się, że to miejscowy utrapieniec. Kirsty odwraca wzrok.

– Wiesz, co myślę? – pyta Amber.

Kirsty tak naprawdę wcale nie chce się tego dowiedzieć. Ale jest jej to winna.

– Nie – odpowiada.

– Myślę, że dostałaś Exmouth i terapię, i wykształcenie, bo byłaś dzieckiem sprowadzonym na złą drogę – mówi wyzywająco, jakby chciała, by zaprzeczyła. – W końcu tak właśnie było.

– Amber, musiałam na wszystko zapracować! – protestuje. – Nie podano mi uniwersytetu na talerzu. Sama go skończyłam!

Oczy Amber się zwężają, kiedy jej przerywa.

– Tak, ale wszyscy wiemy, dlaczego otrzymałaś taką szansę, prawda?

– Dlaczego? – pyta Kirsty żałośnie.

Amber bawi się łyżeczką, a potem piorunuje ją wzrokiem.

– Bo to ja byłam ta zła, a ty zostałaś sprowadzona na manowce. Przecież tak pisano w gazetach. Nie ma to jak wykwintny akcent u dziecka jako rękojmia jego nikczemności, prawda?

Słowa padają pospiesznie, i równie szybko się urywają, jakby zabrakło jej tchu.

– O Boże, Bel – mówi Kirsty.

Nie chce w to wierzyć. Dziecko jest dzieckiem. To musi być przecież prawda.

– Tak mi przykro. Przepraszam. Jestem pewna, że to była zwykła loteria. Zrządzenie losu.

Amber znów odwraca wzrok, jej twarz za ciemnymi okularami jest nieprzenikniona.

– No nie wiem – mówi. – Niech ci się nie zdaje, że możesz tak po prostu przyjść tutaj i dostać moje przebaczenie. To nie czas rozgrzeszenia, Jade. Moim zdaniem, to nie w porządku, że tobie pomogli, a mnie ukarali. Cokolwiek sądzi o tym reszta świata. Nie byłam bardziej od ciebie odpowiedzialna za to, co zrobiłyśmy. A teraz wiem, że jakaś część mnie będzie cię nienawidzić aż do śmierci.

ROZDZIAŁ 22

Amber nie ma szans złapać ani trochę snu przed rozpoczęciem zmiany, przychodzi więc do pracy wcześniej. Jest niespokojna, czuje się niepewnie i chce być między ludźmi, bo to najlepszy sposób, by powstrzymać się od myślenia. Nigdy nie przychodzi do Funnland jako gość, ale nieoczekiwanie okazuje się, że podoba jej się ta rytmiczna muzyka, histeryczny śmiech obcych, zapierający dech wir świateł i ruchu, bez konieczności myślenia o skrzynkach przyłączowych, tłokach, blokach, dźwigach, dymie i lustrach, które to wszystko napędzają.

Wchodzi tylną bramą. Widzi, że Jason Murphy ma wolne, chudy, poważny czarnoskóry mężczyzna, którego nie rozpoznaje, przygląda jej się, gdy przeciąga kartę przez czytnik i otwiera szafkę. Kiwa mu głową, na co on odpowiada neutralnym skinieniem – ani przyjaznym, ani nieprzyjaznym, ani zaciekawionym, ani znudzonym. Amber wrzuca do szafki torbę, lecz zatrzymuje kurtkę; klucze i gotówkę wrzuca do zapinanej kieszeni na piersi.

Słyszy motyw We Are Family dobiegający z karuzeli z gondolkami, Blue Suede Shoes z Pałacu Strachów, Echo Beach z Pryskacza. Jej uszy zostały tak dostrojone do powtarzających się ataków dźwięków, że potrafi słuchać każdej piosenki osobno, wie, że po nich nastąpią kolejno utwory I Feel for You, Rock Around the Clock i Once in a Lifetime. Wie, że teraz Vic i jego kumpel Dave odstawiają taniec naśladujący występ Sister Sledge. Ich ukłon w stronę show biznesu, ze stykaniem się męskimi ramionami i wymachiwaniem dłońmi, odrobina teatru, wywołują śmiech klientów i dają im poczucie, że są świadkami wesołej improwizacji. Improwizacji, którą, gdyby zostali w tym miejscu wystarczająco długo, ujrzeliby jedenaście minut po każdej kolejnej godzinie. Za siedemnaście minut uczniowie i studenci przed kolejką górską „spontanicznie” zaczną udawać zespół Take That, w choreograficznym zapamiętaniu, klepiąc się po torsach i wskazując na swoje krocza.

Amber automatycznie prześlizguje się wzrokiem po stojaku z kartami perforowanymi. W Funnland wciąż obowiązuje system odbijania kart, a także karty do czytników, tak żeby Suzanne Oddie mogła sprawdzić, czy ktoś z personelu nie wślizgnął się do lunaparku, by się zabawić bez płacenia za bilety. Na razie odbito niewiele kart: jest tylko wczesny wieczorny personel, który krąży po terenie, opróżniając kosze i zbierając śmieci szczypcami na długich rączkach. Amber musiała długo i ostro się ich domagać. Zanim zdołała je wywalczyć, sprzątanie było uciążliwym cyklem nachylania się i prostowania, a absencja pracowników z powodu nadwerężenia kręgosłupa stanowiła poważny problem. Zauważyła, że Jackie już odbiła kartę, i zastanawia się, dlaczego najbardziej leniwa z jej koleżanek nagle zrobiła się taka pilna. Amber znów zaczyna się martwić koniecznością cięć w budżecie.

Cholera jasna, myśli. Nie zaznam ani minuty spokoju. Jeśli nie będę myśleć o tym, co stało się dziś po południu, zacznę się zamartwiać budżetem. Nie mam pojęcia, co z tym zrobić. Czy trzeba obciąć ludziom godziny, aby nikogo nie zwalniać? Rany. Wtedy to będzie nie w porządku wobec wszystkich.

Uświadamia sobie, że od minuty stoi, gapiąc się na drzwi szafki, jakby miała amnezję, a strażnik patrzy na nią, tym razem z zaciekawieniem. Weź się w garść, Amber. Rusz się.

Niecierpliwie potrząsa głową i rusza na teren parku rozrywki.

· · ·

Deszcz ustał i lunapark pachnie wilgocią i pączkami. Poprzez zgiełk i wrzaski ludzi w kolejce górskiej dociera do uszu Amber stłumiony szum fal rozbijających się o brzeg. Idzie i zatrzymuje się, jedynie na poły świadoma przewalającego się wokół tłumu, zastanawiając się, co wybrać. Jest w Whitmouth od lat, ale jeszcze nigdy nie jechała tutejszą osławioną kolejką górską. Kiedy tu przybyła, była zbyt biedna, by móc pozwolić sobie na wejście, a później kolejka tak spowszedniała, że przestała właściwie dla niej istnieć jako atrakcja, stała się jedynie miejscem, które należy oskrobywać z gumy do żucia.

Potrząsa głową, jak koń atakowany przez muchę. Jeszcze nie pora na pracę. Zabrania sobie myśleć o niej aż do rozpoczęcia nocnej zmiany. I tak myśli o pracy zakłócały jej cały dzień, a trzeba przyznać, że był on wyjątkowo paskudny. Konfrontacja z Jade, liczenie na to, że znajdzie przez to jakieś rozwiązanie, były błędem. Teraz to wie. Rusza na sam początek kolejki.

Kolejka jest zawsze obsługiwana przez nastolatki i osoby ledwie po dwudziestce, zespół dobiera się na podstawie wyglądu. To najważniejsza atrakcja Funnland, więc polityka firmy nakazuje, by najcenniejszy obiekt miał najefektowniejszy personel. Obsługa jest nawet ubrana inaczej niż reszta pracowników: klejnociki w bermudach żółtych jak paski osy i obcisłych szkarłatnych T-shirtach z logo EXXPLODE! wypisanym z przodu. Oczywiście Amber zna wszystkich. Są latoroślami jej własnego personelu, a jedna z dziewcząt, Helen, mieszka cztery domy dalej na Tennyson Way i jesienią jedzie w świat, czyli zaczyna studia na uniwersytecie w Manchesterze.

Helen stoi właśnie przy bramce. Otwiera wejście dla personelu i wpuszcza Amber.

– Dzień dobry, pani Gordon – mówi. – Jak się pani miewa?

– Dobrze, dziękuję – kłamie Amber.

– Czy coś się stało? – pyta uprzejmie dziewczyna.

Amber zawsze bawi to, że Helen mówi do wszystkich dorosłych, jakby byli nauczycielami, a przecież w tych czasach nawet do nauczycieli się tak nie mówi.

– Czy trzeba zatrzymać kolejkę?

– Nie, nie. Nic z tych rzeczy. Po prostu nagle dotarło do mnie, że pracuję tu od sześciu lat i jeszcze ani razu na tym nie jechałam.

– Och – Helen się śmieje. – To zabawne. W pierwszym tygodniu pracy jeździłam po sześć razy dziennie.

– No jasne. Ale ja przeważnie bywam tu, kiedy kolejka nie działa.

– Tak, właśnie. No to zróbmy z tym coś.

Helen macha ręką w stronę bramki wejściowej, przy której czwórka ludzi – zwycięzców systemu kolejkowego – stoi dumnie, czekając na następny pociąg.

– Proszę stanąć w kolejce do pierwszego wagonika, będzie pani mogła przejechać się przy następnej jeździe.

Amber truchleje na myśl, że znajdzie się na samym przedzie. Czułaby się bardziej komfortowo, mając przed sobą inne wagoniki, a nie pustą przestrzeń. Wie jednak, że została w ten sposób uhonorowana, więc nie protestuje. Kiedy staje na wskazanym miejscu, kierują się ku niej nienawistne spojrzenia, jakie Brytyjczycy rezerwują dla osób przeskakujących miejsca w kolejce.

Podjeżdża pociąg i oczekujący zwierają szyki, jakby obawiali się, że Amber zacznie się wpychać. Ona cofa się nieco, by oszczędzić im skoku ciśnienia krwi, odwraca się i patrzy, co dzieje się w wesołym miasteczku.

Na dalekim krańcu terenu otwiera się przejście służbowe, przechodzi przez nie grupka ludzi. Rozpoznaje wśród nich Suzanne Oddie i widzi, że otaczają ją osoby ubrane w mundury, na których granat jest okraszony zdrową i bezpieczną żółcią, więc zapewne to policja. Nie zastanawia się nad tym zbytnio. Od chwili morderstwa policja wciąż kręci się po lunaparku i codziennie zagląda tu jakiś gliniarz, nawet w spokojnie dni. Amber podchodzi do samej bramki, a kiedy nowa fala pasażerów z głównej kolejki zostaje przepuszczona, dostrzega na swój widok morze zawiedzionych twarzy. Na przejażdżkę rzadko kto wybiera się sam. Ludzie lubią jeździć w parach, bo tak jest raźniej.

Ciekawe, co teraz robi Jade, zastanawia się Amber. Czy nasz mały podwieczorek rozstroił ją tak samo jak mnie? Mój Boże. Nie miałam pojęcia. Przez cały ten czas myślałam, że ona będzie taka jak ja: wytresowana przez strach, stłamszona przez wstyd, schodząca z drogi w wypadku zagrożenia, zawsze z opuszczoną głową. A teraz wiem, że jej życie potoczyło się inaczej i nigdy nie będę w stanie o tym zapomnieć. Wypuściłam dżina z butelki. Już tam nie wróci.

To niesprawiedliwie. Tak cholernie niesprawiedliwe.

Nad jej głową dudni kolejka i Amber czuje na skórze dreszcz po zmianie ciśnienia powietrza. To wszystko jest tak wymyślone, żeby krzyki dobiegające z góry podnosiły poziom adrenaliny. Ponieważ na torze krążą trzy pociągi, w trakcie oczekiwania w kolejce dwukrotnie słyszy się wrzaski, i bez względu na to, co mówi ci twój racjonalny mózg, instynkt podpowiada, że kiedy zamkną się drążki zabezpieczające, należy nastawić się na zagrożenie. Dla Amber, przyzwyczajonej do czekania w ciemności na odgłos zbliżających się kroków, dążenia do tego, by nigdy nie ściągać na siebie uwagi, ten odgłos jest niepokojący. Ma ochotę zwiać z podkulonym ogonem. Jej pociąg zatrzymuje się jednak z łoskotem, pasażerowie za nią szykują się do wsiadania, i Amber wie, że nie ma już odwrotu. Kiedy ludzie, którzy jechali przed nią, wysiadają na odległy peron, Amber na miękkich nogach wchodzi do gondolki i zajmuje miejsce.

Cholera, co ja wyprawiam? – pyta samą siebie. To szalone i głupie. Bardziej kara niż przyjemność. Ale być może właśnie dlatego to robię. Czuję się źle, więc teraz się biczuję. Postępuję tak, jak mnie wytresowano. Przecież w Blackdown Hill liczyli głównie na to, że uznamy swoją winę i nauczymy się akceptować karę. Zabezpieczenie opada ze szczękiem. Przyszpilona. Ludzie w pobliżu sapią, śmieją się i rzucają sobie przejęte spojrzenia. Amber chwyta miękko wyściełane drążki zabezpieczające ramiona i zamyka oczy. Przełyka ślinę. Nienawidzę takich rzeczy. Tak naprawdę dlatego właśnie do nich nie wsiadam. Każda inna przyczyna to tylko wymówka. Przez całe życie czułam się, jakbym traciła kontrolę. Nie ma mowy, bym dobrowolnie zgłaszała się po coś takiego dla zabawy.

– Trzymajcie się mocno, ruszamy – odzywa się automatyczne obwieszczenie i kółka wchodzą w szyny.

Cholera, myśli Amber, teraz już nic nie mogę zrobić, by to zatrzymać. Przypomina sobie swoją pierwszą noc w Blackdown Hills. Wciąż wrzeszczała po ogłoszeniu wyroku, miała zdarte gardło, ale głos nie chciał zamilknąć. Prysznic, prawie zimny, szczypanie mydła odkażającego, pusta, zapadająca ciemność. Moja mama. Nawet na rozprawę nie przyszła. Nienawidzą mnie. Jestem ich hańbą. Pamięta czarną noc widzianą przez kraty w oknach, ciszę, która zapadła, kiedy po raz pierwszy weszła, spóźniona, wilgotna i przestraszona do kantyny. Twarde, spekulujące oczy zwracające się w stronę osławionej nowicjuszki. Funkcjonariuszka Hills popychająca ją do przodu, bez krztyny współczucia.

Docierają na szczyt pierwszego wzniesienia. Nie ma nic pomiędzy nią a torami, przejrzyste powietrze tuż przed nurem w dół. Pociąg sunie naprzód, nabiera rozpędu, zatrzymuje się ze szczękiem, wyrzuca jej ciało na zabezpieczenia. Amber zwisa twarzą w dół, mając pod sobą kilkudziesięciometrową czeluść. Ściska ją w żołądku. Kobieta obok zaczyna nerwowo gdakać.

Bezsenne leżenie. To w Blackdown Hills nauczyła się nie spać. Po wyłączeniu świateł następował czas zdziczenia, kiedy to gangi dziewczyn grasowały po korytarzach, a dziwadła szlochały ze strachu. Bel Oldacre, leżąc bezsennie w ciemności, gotowa była przedrzeć się pazurami przez ścianę, kiedy noc po nocy nasłuchiwała brzęku i chrobotu metalu, gdy różne osoby usiłowały pokonać zamek w jej drzwiach. Czasem w ciemności rozlegały się stłumione krzyki albo odgłosy pogoni. Wiedziały, kim ona jest. Oczywiście, że wiedziały. Ile dwunastolatek mówiących jak królowa przebywało w poprawczakach?

Nie mogę tam wrócić. To by mnie zabiło.

Pociąg pędzi. Jej serce podskakuje, a kobieta siedząca obok wydaje z siebie okrzyk radości i przerażenia. Mżawka wisząca w powietrzu zamienia się w milion szpileczek. Amber uświadamia sobie, że zacisnęła ze strachu zęby. Tory znikają jej sprzed oczu. Widzi jedynie pustkę i, niemożliwie daleko, lecz wyłaniający się z coraz większą prędkością, milion kamieni na plaży Whitmouth.

Krzyczy.

· · ·

Kiedy wtaczają się na stację, Amber jest zielona i słaba. Kończyny ma jak z galarety. Towarzyszący jej ludzie zaśmiewają się, napawają endorfinami, wykrzykują do siebie cudownie-niesamowicie-kurwa-pojedźmy raz jeszcze. A ją mdli i jest jej słabo. Gdyby ktoś powiedział, że musi przejechać się jeszcze raz, padłaby trupem na miejscu, jest o tym przekonana.

Jeszcze raz zastanawia się, co robi teraz Jade. Wie, że miała do którejś tam wysłać artykuł, ale teraz zmierzcha, więc pewnie już to zrobiła, jeśli dała radę. Czy myśli o mnie? Czy po prostu zapomniała? Skreśliła to, jak resztę, i wróciła do swojego uporządkowanego życia? Ręce Amber się trzęsą. Stopniowo jej uszy dopuszczają więcej dźwięków niż samo tylko dudnienie krwi i rejestruje pierwsze takty Could It Be Magic. Musi być już wpół do dziewiątej.

Może, jeśli usiądę i zamówię kawę, myśli, spotkam kogoś znajomego, z kim będę mogła pogadać, odzyskać rezon przez kontakt z czymś znanym. Przynajmniej nie będę czuła się tak jak teraz, próbując utrzymać się na nogach, które nie chcą mnie utrzymywać.

Tłum wycofał się już z peronu, Amber jest jedyną osobą, która na nim pozostała. Maca ścianę, posuwając się wzdłuż niej, odnajduje schody i kuśtyka w dół, trzymając się kurczowo poręczy.

· · ·

Po drodze do kawiarni przechodzi obok strzelnicy, obok pociągu duchów, karuzeli dla dzieci – wciąż pełnej mimo późnej pory – oraz mija autodrom. Spodziewa się zobaczyć tam Vica, a potem sobie przypomina, że na ten wieczór przeniósł się z Dave’em na karuzelę z gondolkami, tak dla odmiany. Wpada za to na Suzanne Oddie, która marszczy brwi na tyle, na ile pozwala jej botoks, kiedy rozgląda się, szukając kogoś. Krok za nią stoją trzej posterunkowi i jeszcze jeden policjant, którego mundur plasuje go wyżej w łańcuchu pokarmowym.

– Ach! – woła Suzanne, zauważywszy ją. – Ty będziesz wiedziała.

Amber rozpoznaje starszego policjanta. To ten, który odprowadził ją i Jackie – eskortował, koryguje w języku policyjnym, i po raz pierwszy tego dnia się uśmiecha – do komisariatu tej nocy, kiedy znalazły Hannah Hardy. Uśmiecha się i wita z nią po imieniu. Suzanne wygląda na zaskoczoną, potem robi podejrzliwą minę, a następnie brnie dalej:

– Pani Gordon zna wszystkich.

– Tak, zauważyłem – odpowiada funkcjonariusz.

– Kogo konkretnie państwo szukają? – pyta Amber.

– Victora Cantrella – mówi Suzanne. – Powinien pracować na autodromie. Rozpoznasz go?

Amber czuje, jakby znów runęła w dół.

Godzina 15.30

Jade przełazi przez dziurę w żywopłocie i ląduje na skrawku zarośniętym pokrzywami. Klnie głośno, bo wie, że Chloe na pewno się w nie wpakuje, choćby nie wiadomo jak próbowała usunąć je z jej drogi. Zaczyna naprawdę nienawidzić tego bachora. Przyciąga nieszczęścia, jakby była jakimś chodzącym magnesem. I za każdym razem, kiedy się przewraca, zaczyna się to piskliwe zawodzenie: hałas drażniący i inwazyjny jak syrena policyjna, który rozbrzmiewa w jej czaszce niby wiertło dentystyczne. A teraz jeszcze te pokrzywy.

– Mówiłam ci, że powinnyśmy iść drogą – warczy.

– Wcale nie – odburkuje Bel. – To ty powiedziałaś, że tak jest szybciej. Ja spytałam, czy prowadzi tędy jakaś ścieżka.

To najgorętsze dni lata i ziemia jest twarda. Wszystkie trzy są posiniaczone, podrapane od upadków, wspinaczki i przez jeżyny, a teraz jeszcze na rękach i kolanach Jade pojawiły się białawe bąble po czołganiu się w pokrzywach. Usta ma spieczone, czuje suchość w gardle i ma wrażenie, jakby jej powieki były wyściełane papierem ściernym. Robi się już prawie tak rozzłoszczona jak Bel. Mózgi gotują się im od gorąca i z niezadowolenia.

– Chodźcie – rzuca z wściekłością za siebie. – Uwaga na pokrzywy.

Bel popycha Chloe przed sobą. Nauczyły się w ciągu ostatniej godziny, że dziewczynka wszędzie musi chodzić w środku. Jest za mała i za głupia, by prowadzić, a jeżeli obie idą przed nią, zostaje w tyle i trzeba się czołgać, wspinać albo przedzierać w tył, by po nią pójść. Nigdy nie będę mieć dzieci, myśli Bel. Może się okazać, że wyjdzie coś takiego. Patrzy na purpurową twarz – policzki poznaczone łzami, podbródek cały od nich mokry, jak gąbka – i czuje przypływ pogardy. Dzieciak przypomina jej Mirandę – rozpuszczoną, bezużyteczną, faworyzowaną – i pogarda przeradza się we wściekłość. Zawsze za wszystko winią mnie. Za każdym razem, kiedy coś jest nie tak, zwalają na mnie. To niesprawiedliwe.

– Nie bądź taka cholernie żałosna – mówi. – Idźże!

Chloe zgubiła gdzieś but w błocie przy stawie i jej białe skarpetki są brudne. Kuca, patrzy na dziurę w żywopłocie i znów zaczyna zawodzić. Potem opada na ręce i kolana, zaczyna powoli się czołgać. Rany, myśli Bel, ona ma brzuch jak słoń. Jak ktoś tak mały może mieć takie brzuszysko?

Eksperymentalnie popycha ten jej brzuch stopą. Chloe wyskakuje przez dziurę jak korek od szampana: ląduje na płask, twarzą w dół, w pokrzywach. Przez chwilę panuje cisza, a kiedy orientuje się w sytuacji, znów zaczyna wyć.

Jade przykłada ręce do uszu. Nie zniosę tego, myśli. Jak to możliwe, że jeszcze nikt jej nie zakneblował?

– Zamknij się! Zamknij się!

Twarz Chloe, jej ręce i uda są pokryte obrzękami. Dziewczynka patrzy na wnętrza dłoni i zaczyna wrzeszczeć. Pewnie słychać ją aż w Banbury. Jade czuje, że pękają jej bębenki w uszach. Chwyta dzieciaka za rękę i podrywa w górę.

– Zamknij się! – wrzeszczy. – Albo zaraz dam ci prawdziwy powód do płaczu!

Jade jest najmłodsza w rodzinie. Często spędzała przyjemnie czas pod opieką wkurzonego z tego powodu starszego rodzeństwa, ale nigdy nie musiała zajmować się nikim młodszym. Robi to, co Tamara, Steph i Gary robili wielokrotnie, by zaradzić jej napadom złości: daje małej w twarz.

Chloe natychmiast milknie.

– Zaknebluję cię, cholera jasna, jak jeszcze raz zaczniesz wyć – grozi Jade.

Właściwie sama nie rozumie, dlaczego jest taka rozzłoszczona. Nie ma pojęcia o odwodnieniu, przegrzaniu i poziomie cukru we krwi. Wie tylko, że Chloe jest ciężarem, o który nie prosiła i którego nie chce.

– Poszukamy liści szczawiu – obiecuje. – Pomogą ci na to.

– Chcę do domu! – zawodzi Chloe. – Do mamy!

Bel przełazi przez dziurę i staje. To popołudnie ciągnie się w nieskończoność.

ROZDZIAŁ 23

Kirsty nauczyła się przed laty, że praca przynosi wielkie pocieszenie. Właściwie dowiedziała się tego od Chrisa, psychologa z Exmouth. Przez rok czuła się tak, jakby miała w głowie mnóstwo os: powtarzające się myśli blokujące wszystko inne. Szybko odkryto, że jest prawie analfabetką, że czas, który dotąd spędziła w szkole, był zmarnowany z powodu uprzedzeń nauczycieli. W wieku jedenastu lat nie nauczyła się jeszcze koncentrować. Teraz, gdy tylko próbowała, obrazy przedstawiające Chloe wybuchały w jej głowie. Miała też przed oczami mamę, braci, tłum przed sądem, i natychmiast stawała się rozdrażniona, płaczliwa, bezradna.

Potem pewnego dnia spędziła całą godzinę z Chrisem, przedzierając się wolno przez szaleńczo niepedagogiczną lekturę, a mianowicie rozdział ze Szczurów Jamesa Herberta. Przez godzinę czyjeś zagrożenie wysunęło się w jej umyśle na pierwszy plan. Chciała czytać dalej i dowiedzieć się, co będzie. Tak więc dzięki obrazowym opisom ludzi pożeranych żywcem poznała pociechę, jaką przynosi czytanie, a następnie pisanie, potem stawianie pytań i słuchanie odpowiedzi oraz robienie czegoś z tymi odpowiedziami. I pewnego dnia odkryła, że stała się bohaterką opowieści o sukcesie – dzieckiem, które zostało uratowane. I nigdy o tym nie zapomniała.

Po zostawieniu Bel w kawiarni miała dwie godziny na skończenie tekstu. Codziennie jest to samo: o jedenastej telefon po konferencji, chwila paniki, kiedy zdaje sobie sprawę z rozmiaru czekającego ją zadania, szamotanina, by znaleźć tyle materiału, ile jest w ludzkiej mocy, i przetłumaczenie tego na przemyślaną, zręcznie ukształtowaną opowieść, kop wynikający z cholera-dobra-jestem, który zaskakuje ją za każdym razem, gdy naciska „wyślij” i jej słowa lecą przez eter, by wylądować na stole przy śniadaniu jakichś obcych ludzi. Nie ma czasu, by myśleć o czymś innym.

Tego wieczoru wyrabia się z terminem jak zawsze. Pisze relacje do działu codziennych wiadomości krajowych na dziś, jutro i pojutrze, a potem większy artykuł niedzielny. Wydawca mówi, że ludzie uwielbiają drastyczne szczegóły, a dane dotyczące sprzedaży to potwierdzają.

Trzy minuty po wysłaniu i informacji telefonicznej, że to zrobiła, oraz otwarciu małej butelki z soave znalezionej w minibarze Kirsty jest cała we łzach. Opada ciężko na pluszową pomarańczową narzutę łóżka i pozwala łzom płynąć, siedzi z otwartymi ustami, jakby chciała pochwycić krople, kiedy spływają po policzkach. Żałuje, że zgodziła się na spotkanie z Amber. Zawsze radziła sobie z przeszłością tak, że nie dopuszczała jej do siebie. Potrafi całymi dniami, a nawet tygodniami o niej nie myśleć. Żyjąc w teraźniejszości, planując przyszłość, sądziła, że pogodziła się już z tym, co było.

Żałuje, że nie miała więcej czasu na przygotowanie się do tego spotkania. Krąży jej w głowie milion pytań, kiedy nie jest już w obecności kobiety, którą mogłaby nimi zasypać. W pewnym sensie tamten dzień bardziej przypomina widziany kiedyś film niż dramat, w którym wzięła aktywny udział. Wydaje się tak odległy, tak niepowiązany z osobą, którą się obecnie czuje, że choć często wyświetla się w jej głowie, ma w sobie tę błyszczącą nierealność technikoloru wydarzeń oglądanych kiedyś na ekranie kinowym.

Zastanawia się, czy Amber czuje to samo, czy te straszne wydarzenia też nadal ją atakują, wywołując mdłości, zawroty głowy i panikę, która nadal czasem wyrywa Kirsty ze snu. Chciałaby wiedzieć, jak Amber radzi sobie z okłamywaniem, dzień po dniu, ludzi, których kocha najbardziej. A przede wszystkim chciałaby wiedzieć, czy Amber boi się tak jak ona. A jeśli tak, to czego bardziej: przemocy ze strony obcych czy zniszczenia tych, których kocha.

Myśl o Jimie i dzieciach wyciska jeszcze więcej łez. Łagodność Jima, jego konsternacja w zderzeniu z oszustwem czy złośliwością stanowią zarówno jego wielką siłę, jak i słabość. Myśl o zranieniu go, zagubieniu dzieci, gdyby kiedykolwiek dowiedziały się, że kochają kogoś, kto nie istnieje, doprowadza ją do dławiącego szlochu. On uważa ją za dobrego człowieka zniszczonego przez życie. Ona wie, gdzieś w głębi, że jest – musi być – zepsuta do kości i musi przede wszystkim chronić ich wszystkich przed ohydną prawdą.

Płacze tak długo, aż czuje znużenie, bolą ją ramiona, skórę pod oczami ma zaczerwienioną. A kiedy czuje się spokojniejsza, kiedy sądzi, że minęło zagrożenie wyjawienia prawdy w destrukcyjnej próbie spowiedzi, dzwoni do męża.

– Cześć – mówi Jim. – Gdzie trzymamy zapasowe baterie?

– W górnej lewej szufladzie w garażu – odpowiada Kristy. – Co wysiadło?

– Ktoś znów zapomniał wyłączyć swoją ciężarówkę bojową.

Jest zmęczona i zdystansowana, ale pociesza ją banalność życia toczącego się bez niej.

– Musi przestać tak robić.

– Tak – przyznaje Jim. – Ale nie przestanie, jeśli nie będzie miał odpowiedniego bodźca.

– Co masz na myśli?

– Kazać mu kupić nowe baterie?

– Z kieszonkowego?

– Po to jest.

– Mmmm. – Kristy zastanawia się przez chwilę. – Tak naprawdę nie starczy mu na baterie.

– Ciężka sprawa. Przykro mi. Jak inaczej może się nauczyć?

Dobrze jest móc rozmawiać o tak przyziemnych kwestiach. Nawet to, że unikają drażliwego tematu – ciągłego, przerażającego wycieku oszczędności – jest jakoś pocieszające.

Kirsty ma zatkany nos i oddycha przez usta. Nie chce dać niczego po sobie poznać, wydmuchując nos, ale kiedy nim pociąga, od razu wywołuje niepokój Jima.

– Dobrze się czujesz? – pyta.

– Tak. Tylko jestem zmęczona. I tęsknię za tobą.

– Och, kochanie.

Może sobie wyobrazić, jak Jim leży na ich wielkiej narożnej kanapie, z piętami na oparciu, kiedy jej nie ma, bo ona nie może zaprotestować. Pewnie zdjął już o tej porze okulary, a jego oczy wydają się bez nich wielkie i bezbronne.

– Nienawidzę, jak wyjeżdżasz.

Teraz, kiedy on już wie, że płakała, Kristy nie widzi powodu, by powstrzymywać dalej łzy. Pozwala sobie na głośne wysmarkanie nosa w papier toaletowy.

– Dziękuję, że mogłem w tym uczestniczyć – mówi Jim, a ona mimowolnie chichocze.

Jak to możliwe, że jeden człowiek tak może cię podnieść na duchu? Czy można zwalać się tak na czyjeś barki?

– Jak wygląda twój pokój? – pyta Jim. – Chcę sobie ciebie w nim wyobrazić.

– Chyba trochę na to za wcześnie – przekomarza się z nim.

Słyszy uśmiech poprzez dzielący ich eter.

– Opisz go, by mi towarzyszył w kąpieli.

– Cóż…

Kristy się rozgląda, starając się znaleźć coś godnego opisu. Zatrzymuje się w tych hotelach dla akwizytorów na tyle często, by wiedzieć, że wszystkie wyglądają podobnie.

– Mam łóżko z baldachimem – informuje go. To ich stara gra, w którą się bawią, od kiedy się poznali. – I gołymi paniami na słupkach.

– Mój ulubiony typ – odpowiada poważnie. – Czy są zasłony?

– Oczywiście. Z czerwonego aksamitu ze złotymi frędzelkami.

– Wyrafinowane.

– Sexy – odpowiada, kładąc nacisk na „x”. – Podłoga też jest złota. To chyba zresztą szczere złoto.

– Musi być zimna.

– Ogrzewanie podpodłogowe. Aha! Mam jeszcze platynowe wiaderko do lodu.

– Prawdziwa klasa – mówi Jim. – A jest room service?

– Nie. Ale mają tu bistro.

– Bistro? – Słyszy, że Jim siada. – Kochanie, zostawiam dzieciaki i walę prosto do ciebie. Dlaczego od razu nie wspomniałaś, że masz tam bistro?

– Jest otwarte od dwunastej do dziewiątej – czyta z karty informacyjnej. – Serwują różne pyszne dania i lekkie przekąski. Wygląda na to, że ich specjalnością jest lasagne.

– Psiakrew, szkoda, że mi nie powiedziałaś.

– Nie wiedziałam, Jim – mówi. – Wiesz, jaka jest „Tribune”. Zawsze cię zaskoczy.

– Przesłałaś tekst?

– Tak, udało się.

– Jakieś nowe wieści?

– Nic poza tym, co możesz zobaczyć dziś w wiadomościach. Biedna przechodzona prostytutka i biedna bezimienna, jak dotąd, dziewczyna. Na razie nie znaleziono torby, telefonu, portfela, przyjaciółek, które zauważyłyby jej zniknięcie.

Jim milknie, zastanawiając się nad tym.

– Rozumiem – mówi po chwili łagodnie. Kirsty od zawsze prześladuje lęk, że jej śmierć może zostać niezauważona. – To okropne. – Jim wzdycha. – Przykro mi, Kirst. Na pewno czasem nienawidzisz tej pracy.

– Jest w porządku – odpowiada Kirsty żałośnie. – Taka już jej specyfika, prawda?

– Chyba tak. Tęsknię za tobą, wiesz.

– Ja za tobą też.

– Ale pojutrze wracasz, tak?

– Boże, oby. Jak sobie radzicie? Dzieciaki już jadły?

– Tak.

– Co im zrobiłeś?

– Chleb i kleik. A może wskoczysz do samochodu i przyjedziesz do domu?

Kirsty wzdycha. Myśl o domu, ciepłej kąpieli i masażu pleców jest nieznośnie pociągająca.

– Nie mogę – mówi. – Przykro mi, kochanie. Dotarłabym dopiero przed dwunastą, a o ósmej rano jest konferencja.

Konferencja prasowa. Kilku tępych gliniarzy stojących na schodkach komisariatu i mechanicznie odczytujących oświadczenia, a potem powtarzających w odpowiedzi na każde pytanie: „Niestety nie możemy na razie komentować tej kwestii”.

– Poza tym, jak wieczorem nie zmuszę się do tego, by wyjść i wygrzebać coś ciekawego, będę musiała zrobić to pod koniec pobytu. Wynagrodzę ci to w weekend – obiecuje Kirsty.

– Hmm. Czy mam wysłać bachory na kindrebal z nocowanką?

– Czemu nie? Albo możemy po prostu trzymać je w piwnicy, dopóki nie skończymy.

Soave chyba się już skończyło, chociaż nie pamięta, kiedy je wydudliła. Słaba wodnista lura dla dziewczynek, a nie profesjonalistów. Kirsty turla się na bok i złazi z łóżka, sprawdza lodówkę. Mała butelka schłodzonego beaujolais i małpki z wódką. Sprawdza cennik i widzi, że wino kosztuje jedenaście funtów. A niech to szlag! Mogła coś kupić, jak była w Londis, ale po tamtej popijawie obiecała sobie, że to będzie wieczór trzeźwości. Choć oczywiście nie planowała wówczas spędzenia popołudnia w towarzystwie osoby, z którą kiedyś popełniła morderstwo. Wzrusza ramionami i odkręca nakrętkę, nalewa połowę butelki do szklanki do mycia zębów. Jutro rozważę kwestię swojego picia. Dziś nikt nie pożałuje mi paru szklaneczek.

– Wiesz… – mówi Jim. – Tak się właśnie zastanawiałem…

– Mhm?

Wino jest kwaśne i słabe. Nigdy nie lubiła beaujolais. Pewnie naprawdę musiała się napić, skoro to w ogóle pije. Bierze kolejny łyk i krzywi się, przełykając. Wiem, co by powiedział Jim, gdyby był tutaj w pokoju. Te wyjazdy bywają błogosławieństwem.

– Myślę, że może powinienem spróbować się jakoś przekwalifikować. Nie wiem, jak długo jeszcze zdołam się oszukiwać, że wrócę do tego, co robiłem. A nie możemy ciągnąć tak jak teraz w nieskończoność.

– Niezły pomysł. Więc dziś szczęście ci nie dopisało?

– Nie. Nic.

Milczą przez chwilę.

– Nienawidzę tego – mówi wreszcie Jim. – Mam dość bycia bezużytecznym dodatkiem. Nigdy nie sądziłem, że w wieku czterdziestu dwóch lat wyląduję na złomowisku. Nie taki był plan.

– Och, Jim, wcale nie jesteś bezużytecznym dodatkiem. To nieprawda. Nie dałabym rady bez ciebie. Wiesz o tym?

Słyszy, jak Jim wzdycha.

– Poradzimy sobie z tym – zapewnia go i znów napełnia szklankę. – Nie zawsze tak będzie. Czekają nas lepsze rzeczy, zobaczysz.

Słyszy sygnał nadchodzącej wiadomości. Oddala telefon od ucha i widzi, że ma na linii drugie połączenie.

– To chyba coś z pracy – mówi. – Muszę kończyć.

– Dobrze. Zadzwonisz później?

– Spróbuję, kochanie. Pogadamy o tym, jak wrócę do domu, dobrze?

– Dobrze – odpowiada cicho Jim.

– Kocham cię – mówi Kirsty automatycznie.

– Ja ciebie też – odpowiada Jim tak samo. Mówią to już zupełnie bezmyślnie.

Kirsty rozłącza się z nim i odbiera drugie połączenie.

– Kirsty Lindsay.

– O której idziesz spać? – pyta Stan.

Ona przyjmuje tę nadmierną poufałość bez mrugnięcia okiem, wie, że chodzi mu o ostateczny termin oddania tekstu do druku w jej gazecie.

– Pierwsze wydanie około jedenastej trzydzieści – odpowiada. – Bo co?

– Do twojej informacji. Nazywa się Stacey Plummer. Dziewczyna. I policja wzięła jakiegoś faceta na przesłuchanie.

– Po co? – Jest czujna, znów zajęta pracą, wino wyparowało z jej mózgu, jakby ktoś wyciągnął wtyczkę. – Wiesz coś? Co słyszałeś?

– To ma jakiś związek z odciskami palców w labiryncie luster. Nie powinno ich tam być. Facet jest zatrudniony w Funnland, ale pracuje w innym miejscu.

– O rany. – Kirsty milknie. – Ale przecież tam są na pewno setki odcisków. To miejsce publiczne.

– Okazuje się, że wcale nie – odpowiada Stan. – Ktoś przy wejściu rozdaje rękawiczki. Oczywiste, jak się zastanowić. Gdyby tego nie robili, całe miejsce po minucie byłoby upaprane paluchami. Tak więc zwykle jest tam mniej odcisków palców niż na przeciętnej sali operacyjnej. Było trochę śladów smarków na wysokości pasa, gdzie jakieś dzieciaki powpadały na lustra. I, według mojego informatora, osoba nadzorująca sprzątanie jest potworną pedantką, a to pomieszczenie czyści osobiście. Od lat nie było tam nawet smugi.

– Twoje źródło?

– Ochroniarz. Jason Murphy. Pije w Cross Keys.

– Dobra. Dzięki.

– Nawiasem mówiąc, zaraz tam idę – odpowiada Stan. – Pub, który jest najbliżej lunaparku. Może coś jeszcze usłyszę. Zobaczymy się tam?

– Jasne. Tylko gdzieś jeszcze zadzwonię. Stacey Plummer?

– Tak. Przez dwa „m”.

– Dzięki. Mam u ciebie dług.

– Postawisz mi drinka.

Stan rozłącza się. Kirsty natychmiast dzwoni do gazety i mówi, żeby wstrzymali jej tekst.

ROZDZIAŁ 24

Wzięty na przesłuchanie. Co to znaczy „na przesłuchanie”? Czyżby był podejrzany? Czy znaczy to tyle, że „pomaga policji znaleźć odpowiedzi na pewne pytania”, czy jest to coś bardziej określonego, coś, co z tego wynika? Amber usiłuje sobie przypomnieć, co przed laty powiedziano o niej i o Jade, i uświadamia sobie, że zamknięte na komisariacie w Banbury nie miały pojęcia, co dzieje się na zewnątrz. Za tymi ścianami, zanim po odczytaniu biuletynu informacyjnego o szóstej zaczął się gromadzić tłum – ortalionowe dresy, transparenty, kawałki cegieł, dobrzy ludzie z Oxfordshire okazujący solidarność z rodziną Francisów – były tylko one, beznamiętny policjant, rzetelni pracownicy socjalni, matka Jade wrzeszcząca na korytarzu (matka Bel, która podróżowała z przesiadkami do dalekowschodniego kurortu, została odnaleziona i sprowadzona dopiero po trzech dniach), Romina, która chodziła tam i z powrotem i gorączkowo paliła, a później prawnicy. Dopiero kiedy adwokat nagle jej przerwał i poradził, by uważała na to, co mówi, zrozumiała, że stamtąd nie wyjdą, że nie chodzi o zwykłe formalności, że policja cały czas wiedziała, że to one, i czekała tylko, aż ich wersje się posypią.

Krąży po domu jak zwierzę w klatce, boi się wyjść na zewnątrz, pokazać twarz, jeśli wieści dotarły już do sąsiedztwa. A zapewne wszyscy zaraz się dowiedzą. Policja zrobiła to tak publicznie, że już bardziej nie można. Zapewne naumyślnie. Pięć kobiet nie żyje, a oni nic tylko urządzają konferencje prasowe. Nie wystarczy, że coś zrobią: muszą być widziani, jak coś robią. Wzburzenie morderstwem zawsze obraca się przeciw policji, jeśli jest zbyt powolna, by wskazać kogoś palcem.

Co to znaczy „wzięty na przesłuchanie”? Czy wiedzą coś, czego ja nie wiem? O Vicu? Czy byłam ślepa?

Mary-Kate i Ashley drepczą tam i z powrotem przy jej stopach, śledzą każdy jej krok. Vica nie ma już od szesnastu godzin. Szesnaście godzin. To nie krótka pogawędka przy herbacie, prawda? Chryste, co ja bym dała za papierosa. Pięć lat bez palenia, a tęsknota jest tak samo dojmująca. Zastanawia się, czy Jackie nie zostawiła jakichś fajek, i zaczyna grzebać w kuchennych szufladach w poszukiwaniu zawieruszonej paczki, chociaż wie, że on dawno by już ją znalazł i wyrzucił. Cholera jasna, Vic. Dzień po dniu bez snu. Coś ty mi zrobił?

Nic nie zrobił, Amber, co z tobą? Istnieje milion powodów, dla których jego odciski palców mogły się tam znaleźć. Przecież tam pracuje, tak samo jak ty, na litość boską. Mógł tam przyjść, bo cię szukał. Albo żeby się schować przed deszczem. Zresztą te odciski mogły tam być od lat: może wcale nie sprzątasz tak dokładnie, jak ci się wydaje.

To nie może być on. Nie Vic. Przecież coś takiego nie może zdarzyć się komuś więcej niż raz w życiu? Chyba że robi się coś, co sprawia, że to się właśnie dzieje.

Ale wie, że to możliwe. Morderca ma dokładnie taką samą szansę na wygraną na loterii jak każdy, kto kupi los. Istnieje takie samo jak w wypadku innych ludzi prawdopodobieństwo, że trafi go piorun, zostanie zastrzelony przez terrorystów albo umrze na świńską grypę. Nieliczenie się z taką możliwością nie gwarantuje samo w sobie, że coś się nie powtórzy. Zresztą oglądała wystarczająco dużo programów z cyklu Jeremy Kyle i Trisha, by dowiedzieć się wiele o poczuciu własnej wartości. I wiedzieć, że ludzie, którym go brakuje, zapraszają problemy do swojego życia, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Nie, myśli. Nie, to nie ja. Niemożliwe. Istnieje inne wytłumaczenie. Musi być.

Tak, ale… Amber, tak naprawdę to nic o nim nie wiesz. Pomimo tych wszystkich przeżytych razem lat wiesz o nim równie mało, co on o tobie. Nie masz nawet pojęcia, czym się zajmuje, kiedy jesteś w pracy. Mógłby robić cokolwiek, choćby pisać doktorat z astrofizyki.

Poranek nadszedł i minął. Siedziała, chodziła, leżała i nasłuchiwała odgłosów świata z zewnątrz: okrzyki, trzaskanie drzwi samochodów, warczenie walczących psów i warkot silników. Nocne pijackie wrzaski i krzyki dzieci maszerujących do szkoły. Czasami mówi coś do psów, po prostu by się upewnić, że wciąż istnieje. Podnoszą łebki, bębnią w podłogę ogonami, a ona na chwilę znajduje w tym pocieszenie.

· · ·

Amber leży na łóżku, podrzemując ze zmęczenia, kiedy słyszy zgrzyt klucza w drzwiach. Zrywa się, przerzuca nogi przez brzeg łóżka i musi się na chwilę zatrzymać, bo nagły ruch spowodował zawroty głowy. Zaciska kurczowo rękę na kapie i przymyka oczy, czekając, aż jej przejdzie.

– Vic! – woła po chwili.

Nie odpowiada. Słyszy go w kuchni, jak otwiera i zamyka szafki kuchenne, napełnia czajnik.

– Vic?

Nadal bez odpowiedzi. Amber staje jakoś na nogi i idzie na dół.

W kuchni zastaje go stojącego plecami do drzwi, wpatrzonego w kubek do herbaty, jakby był w transie.

– Wróciłeś – mówi Amber. – Dzięki Bogu.

On przez chwilę nie odpowiada, a potem pyta:

– Chcesz herbaty?

Amber musi się powstrzymać przed warknięciem czegoś nieprzyjemnego. Cholerna herbata!

– Nie. Nie chcę. Chcę się dowiedzieć, co się stało.

Vic wzrusza ramionami, mięśnie wydymają się pod jego T-shirtem.

Amber podchodzi do niego, chce… sama nie wie. Objąć go? Dotknąć jego ramienia? Ale on odtrąca jej zbliżającą się rękę.

– Nie – mówi. – Śmierdzę. Od wczoraj się nie kąpałem.

Amber cofa rękę, stoi bezużytecznie pośrodku kuchni. Jego plecy są sztywne, ale zauważa, że Vic przytupuje niespokojnie, czekając, aż woda się zagotuje. Jest spięty, myśli. Wie, że nie uda mu się w ogóle o tym nie mówić. Nawet ze mną, najmniej wypytującą kobietą w dziejach.

– Jadłeś coś? – pyta Amber.

– Taa. Zamawiają w Antalyi. Co tylko chcesz. Nie wiedziałem. Wiedziałaś o tym?

– Nie. Zabawne, nie wiedziałam.

Vic zaczyna szybko mówić, słowa padają z przypadkową intensywnością, co wskazuje na to, że jest na koksie.

– No właśnie tam chodzą. Bo oni są halal, więc nie muszą się tym przejmować. Nie wiem, co robią z koszer. Pewnie się nie przejmują. To znaczy… A w ogóle to wiesz, jaka jest różnica? Między koszer a halal? Tak czy siak, zjadłem burgera z jagnięciny. Całkiem niezły. A na śniadanie zestaw smażony. Biorą z Koh-Z-Nook. Dodają chilli do jajek, jakbyś chciała wiedzieć…

– Vic… – przerywa mu.

On wreszcie się odwraca. Błyszczące oczy, podniecony; jakby miał za sobą szaloną noc i jeszcze nie wyhamował. Jak człowiek, który zgarnął w grze całą pulę.

– Co?

– Co się stało?

Amber oczekuje po nim jakiejś reakcji. Dyskomfortu, zażenowania, wstydu – potrzeby wyjaśnienia sprawy. Zamiast tego widzi białe zęby, górną wargę uniesioną, co bardziej przypomina grymas niż uśmiech, oraz oczy, w których wcale nie ma życia. To uśmiech rekina.

– Wiesz, co się stało, Amber – mówi spokojnie Vic. – Dlaczego pytasz?

Milczy, brak jej tchu. Nie chce pytać. Podejrzewa, że zna odpowiedź.

– Nie spałaś całą noc, co? – Gapi się na nią. Jego oczy lustrują ją od stóp do głów.

– Tak.

– I o czym myślałaś?

– No a jak myślisz?

Vic odwraca się z powrotem do czajnika.

– Nigdy nie wiem, o czym myślisz, Amber. Bo nigdy mi nie mówisz. Przecież jesteś mistrzynią w dotrzymywaniu tajemnic. Powinnaś wstąpić do MI5.

Nie, myśli Amber. Tak się nie wykręci. Nie pozwolę tak po prostu… Był jakiś powód, dla którego go zgarnęli, a ja chcę go poznać.

– Jesteś mi winien wyjaśnienie – mówi. – Słucham. Nie spałam przez całą noc i ranek. Traciłam zmysły z nerwów.

Vic odwraca się i drażni ją szyderczym uśmiechem. Opiera się o blat kuchenny, kubek w dłoni, nogi krzyżuje w kostkach.

– Jak możesz być taki…? – zaczyna Amber, waha się, gubi wątek. – Dlaczego tak się zachowujesz?

– Wyglądasz ohydnie. Więc nie ma się co dziwić.

– Nie ma się co dziwić, że co? – Słyszy nutkę paniki w swoim głosie. – Vic, coś ty zrobił?

On z hukiem odstawia kubek na blat, rozbryzgując gorącą herbatę. Amber chce coś powiedzieć, ale dostrzega chwilową przerwę pomiędzy gestem Vica a przybraniem przez niego odpowiedniej miny. Coś przede mną odgrywa, myśli. Tylko udaje, że jest zdenerwowany. W ogóle nic nie czuje.

– Jesteś pewna, że chcesz wiedzieć? Bo już tego nie odwrócisz, Amber. Jak się dowiesz, będziesz wiedziała zawsze.

– Tak. Chcę. Mów wreszcie…

Vic robi pauzę dla lepszego efektu. Patrzy na nią radośnie.

– Ty tak naprawdę myślisz – mówi. – Myślisz, że zabiłem te dziewczyny, prawda?

Amber czuje się tak, jakby dostała cios w splot słoneczny. Powietrze z sykiem wydobywa się z jej płuc, zęby się zaciskają. Ta myśl kołatała jej się w głowie przez całą noc i cały dzień po tym, jak go zgarnęli. Jakże mogłoby być inaczej? Zważywszy na okoliczności, tylko wariat nie rozpatrywałby takiej możliwości.

– Nie wiem – odpowiada ostrożnie. – Czy mógłbyś mnie za to winić?

Wymuszony, gorzki uśmiech.

– Prawdziwa miłość, co, Amber?

– No a co ty byś pomyślał? Na moim miejscu?

Triumfalny uśmieszek. Vic jest gotów do zadania ciosu.

– A więc chcesz się dowiedzieć, tak?

– Tak. Chcę.

– No to proszę, pytaj.

Amber walczy o kontrolę. On uwielbia tę grę. Nie wiem dlaczego, ale ją uwielbia.

– Dobrze – odpowiada Amber powoli. – Dlaczego policja cię aresztowała?

Znów ten pełen wyższości uśmieszek.

– Nie zostałem aresztowany.

Głęboki oddech. Licz: jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.

– Dobra. Dlaczego policja chciała cię przesłuchać?

Vic bierze kubek ze stygnącą herbatą i siorbie, upijając łyk. Przez cały czas nie odrywa oczu od Amber.

– A jak myślisz, dlaczego chcieli mnie przesłuchać?

– Bo znaleźli twoje odciski palców na lustrach…

– Zgadza się. Jak wiesz, to po co pytasz?

Amber nie może powstrzymać przekleństwa.

– Cholera – mówi. – Nie zachowuj się tak. Mam prawo wiedzieć.

Vic się śmieje.

Napięcie jest nie do zniesienia. Amber czuje, jakby miały jej pęknąć ścięgna na szyi. Znowu powoli oddycha, znów liczy. On naprawdę zachowuje się, jakby był na dragach. Ale może to tylko adrenalina.

– Dobra – zaczyna jeszcze raz. – Mogę więc spytać, dlaczego cię wypuścili?

– Bo powiedziałem im, dlaczego się tam znalazłem.

– Szukałeś mnie? – pyta ironicznie.

Vic parska szczekliwym śmiechem.

– Nie. Ale szukałem czegoś.

– Vic, przestań, kurwa, mówić zagadkami.

– Lepiej usiądź.

– Dlaczego?

Nikt nie każe ci siadać, jak ma dla ciebie dobre wiadomości.

· · ·

Opiera łokcie o stół i patrzy, jak łzy kapią jej na blat.

– Dlaczego? – pyta bezradnie. – Dlaczego, Vic? Przecież nawet jej nie lubisz.

Jeszcze nigdy nie doznała od niego takiego okrucieństwa. Co by teraz pomyśleli ci wszyscy ludzie, którzy mówią, jaki to z niego dżentelmen, a z niej taka szczęściara, bo złapała takiego fajnego faceta. Czy Jackie równie chętnie zaparłaby się o lustra i podkasała kieckę, gdyby mogła zobaczyć go teraz, kiedy opiera się o kuchenkę, uśmiecha na widok jej płaczu, jakby odniósł jakieś zwycięstwo?

– Co z tobą?! – krzyczy Amber. – Czy ty jesteś jakimś pieprzonym psycholem?

Vic wzrusza ramionami. Uśmiech nie znika.

– Dlaczego? – pyta znów Amber. – Nie rozumiem.

– Właściwie nie wiem. Bo była pod ręką? Nie, powiem ci, o co chodziło. O to, że nie była tobą. Dlatego. Bo nie była tobą.

Amber słyszy własny szloch, jakby dobiegał z dalekiego krańca tunelu. Albo jakby słyszała go pod wodą. Psy kręcą się nerwowo w drzwiach, nie wiedząc, czy mają zaoferować pocieszenie, czy wiać.

– Ale przecież nawet jej nie lubisz – powtarza.

– Mężczyzna nie musi lubić kobiety, by ją posuwać – kwituje Vic ordynarnie. – Chyba wiesz już o tym, w twoim wieku?

– Vic!

Na to on znów wzrusza ramionami.

– Mówiłem ci, że nie chcę, by tu mieszkała.

– Ale tutaj jej chyba nie posuwałeś?

Cisza. Amber podnosi na niego wzrok. Vic nie ma nawet na tyle przyzwoitości, by wyglądać na zakłopotanego.

– O cholera. Nie w moim łóżku. Powiedz, że nie robiłeś tego… w moim łóżku.

– Nie. Nie w twoim łóżku. Nawet ona uważała, że to byłaby przesada.

Dlaczego płaczę? Dlaczego ja, kurwa, płaczę? Powinnam wrzeszczeć, wrzeszczeć i ciskać różnymi przedmiotami. A nie zachowywać się tak, jakbym to ja była niegodna zaufania.

Nabiera powietrza w płuca, czuje, że dreszcz przechodzi jej ciało.

– No więc teraz już wiesz – kwituje Vic. – Mówiłem, że nie chcę jej tutaj.

– Od jak dawna?

Vic kręci głową.

– Nieważne.

– Dla mnie ważne.

– Nieważne, Amber.

– Kurwa.

Chwyta jego kubek i wali go nim w głowę.

· · ·

Łzy przestają płynąć w chwili, kiedy zamykają się drzwi. Jest zaskoczona, że tak szybko wysychają. Patrzy, jak Vic idzie ścieżką, potem zaciąga zasłony. Nie chce, by zaglądano do środka.

Pada na kanapę. Rozciąga się na niej na całą długość i kładzie stopy, w butach, na podłokietniku. On tego nienawidzi. Nienawidzi. A kogo to, kurwa, obchodzi? Bierze niebieski polar rzucony na oparcie i wkłada. Leży tak, z suchymi oczami, znużona, i gapi się w sufit.

Teraz ma przed oczami pewien obraz, który ją prześladuje. Jackie Jacobs w labiryncie luster, przygwożdżona do ściany przez jej konkubenta. Z jakichś powodów umysł Amber przyodział ją w czerwoną sukienkę w groszki, z odkrytymi plecami, coś takiego, co nosiłaby Marilyn Monroe. Ma krwiście czerwone paznokcie, które wbijają się w jego silny, znajomy kark. Jej twarz wykrzywia uśmieszek, gdy tak ją tryka, milion orgazmicznych jęków, milion pompujących pośladków.

Kurwa.

Przymyka oczy, przyciska do nich wnętrze dłoni.

Daj spokój. To tak nie wyglądało. Rzadko kiedy widywała Jackie w czymś innym niż spodnie od dresu i T-shirt. Tej nocy, gdy świętowali urodziny Vica, miała na sobie krótką, obcisłą spódniczkę, która była niby z białego dżinsu, ale wyglądała bardziej na szarą. Jackie nie ma drugiego wcielenia w postaci luksusowego kociaka, sekretnej tożsamości, którą uwiodła go przez zaskoczenie.

Cholera. Teraz Amber w wyobraźni widzi ją w tej spódniczce podciągniętej nad uda. Nawet nie chciało jej się zdjąć majtek; po prostu przełożyła stopę w różowej szpilce przez jedną część gaci, żeby ułatwić mu dostęp. I pojękuje, kiedy on grzmoci ją między udami.

Stop. Przestań się torturować. Dlaczego kobiety są takie? Dlaczego musimy wszystko tak rozpamiętywać, kiedy wystarczą same fakty, bez szczegółów. Nie potrzebuje tych obrazów wywołanych z wnętrza własnego mózgu, bo przeszkadzają jej się skupić, kiedy musi myśleć jasno i podjąć jakieś decyzje.

Co mam zrobić? Czy w ogóle mnie to obchodzi? Kiedy wyzbędę się upokorzenia, wściekłości, odrazy wywołanej tym, że dobra część mojej natury została tak sponiewierana, to czy tak naprawdę, będzie mi na czymś naprawdę zależeć?

Jest oszołomiona, że w głębi swej istoty odczuwa taką obojętność. Jakaś jej cząstka po prostu ją obserwuje, zafascynowana niby naukowiec patrzący na owada. Sześć lat straconych, a przecież jednocześnie wie aż za dobrze, że jej wcześniejsze łzy miały tyle samo wspólnego z robieniem tego, czego po niej oczekiwano, co z obecnym bólem.

Cholera.

Mary-Kate wchodzi i staje przy kanapie. Węszy.

– Cześć – mówi Aber. – Cześć, kochanie.

Pies staje na tylnych łapach i skrobie przednimi, by wejść na górę i znaleźć się obok niej. Amber chwyta psiaka pod zaskakująco okrągły brzuszek i przyciąga go do piersi. Zwierzak macha ogonem i szczerzy się w swoim psim uśmiechu. Amber zdejmuje go po chwili, bo łapka wbija się w jeden z jej siniaków, które Vic zostawił niedawno podczas swojego szybkiego numerku.

Nienawidzę go.

Naprawdę? Czy myślisz tak, bo uważasz, że tak właśnie powinnaś? Poważnie, czy obchodzi cię to aż tak, by go nienawidzić? A może trzymałaś się kurczowo tego wszystkiego, by móc przez jakiś czas pozostawać w jednym miejscu? Boże. Może on ma rację. Może nie mówi tego tylko po to, by się usprawiedliwić. Może naprawdę ściągnęłam to na siebie.

Głos z przeszłości – głos matki: czego się spodziewasz, Annabel? Tyle dla ciebie zrobił i oto jak nam się odpłacasz. Jesteś takim niewdzięcznym, podłym dzieckiem…

Amber przymyka oczy i drapie psa za uchem.

– Przynajmniej teraz mogę ją zwolnić i nie czuć się z tego powodu okropnie, prawda, Mary-Kate?

Mary-Kate rzuca się do przodu i pokrywa policzki Amber mokrymi psimi pocałunkami.

– Pieprzona dziwka – mówi Amber, choć nie jest do końca pewna, kogo ma na myśli.

ROZDZIAŁ 25

Chociaż chyba ma do tego dryg, Martin nie nastawia się na karierę prywatnego detektywa, bo szybko odkrywa, że śledzenie ludzi wiąże się ze sporymi wydatkami. Zresztą po skandalu związanym ze śmiercią Milly Dowler i tak notowania tego zawodu znacznie spadły.

Kirsty Lindsay jest bardzo zajętą kobietą. Od kiedy przyuważył ją w czasie codziennego policyjnego briefingu, chodził za nią wszędzie i musiał wybulić kwotę, jaka zwykle wystarcza mu przez tydzień na życie, na różne bilety wstępu i inne wydatki. Poszedł za nią do lunaparku, jechał kolejką na molu trzy wagoniki za nią, kupił pięć kubków herbaty, dwie szklanki coli, kanapkę z bekonem, burgera z kurczaka, żetony za trzy funty do automatów w salonie gier, dwie gazety i cztery bilety autobusowe, a teraz, po wyprawie do bankomatu, wydał piętnaście funtów na wejście do klubu DanceAttack. Wciąż jednak nie może zebrać się na odwagę, by do niej zagadać, a ona, ku jego zaskoczeniu, zachowuje się tak, jakby w ogóle go nie zauważyła.

Martin czeka przy parkiecie i obserwuje, jak ona sobie radzi.

Kirsty Lindsay wyróżnia się z tłumu, w którym przeciętna wieku ledwie zezwala na legalne spożywanie alkoholu, jak zakonnica w browarze. Martin kiwa głową z aprobatą, kiedy dziennikarka kupuje przy barze wodę gazowaną. Ktoś słabszy od niej albo od niego musiałby się ubzdryngolić, by znieść ten ciągły łomot, opary potu unoszące się pod zbyt niskim sufitem, błyskający parkiet taneczny, pobrzękujące kolczyki, niebieskie napoje gazowane z alkoholem, nienaturalnie zwężone źrenice, podrygujące biodra i lekkie poczucie zagrożenia, charakterystyczne dla DanceAttack i innych tego typu przybytków w całym kraju. Hałas i poczucie wyobcowania w tłumie w zwykłych warunkach doprowadziłyby go do rozpaczy, ale tego wieczoru nie jest sam.

Wygląda jednak na to, że ona jest sama. Koledzy jej nie towarzyszą. Od ostatniego morderstwa upłynęły cztery dni i teraz, kiedy Vic Cantrell – Vic Cantrell, kto by pomyślał? – został wypuszczony, ludzie znów napływają do Britney i Katie. Jest za kwadrans dwunasta, a ona stoi na skraju parkietu tanecznego, naprzeciwko niego, i patrzy na zegarek. Wygląda na to, że za chwilę dołączy do innych dziennikarzy. Martin musi działać albo ona mu umknie.

Rusza w jej kierunku przez parkiet, widzi, że go dostrzegła i przez jej twarz przemyka wyraz świadczący o tym, że go rozpoznała albo się nad czymś zastanawia. Martin nie odwraca wzroku, jak by to zrobił ktoś obcy, wpatruje się w nią do chwili, kiedy grupka nastolatek chwiejnym krokiem zachodzi mu drogę i zasłania widok. Kiedy odnajduje ją wzrokiem, widzi, że ocieka wodą, jej plastikowa szklanka leży na podłodze, a dwóch prymitywów podtrzymujących się wzajemnie, stoi chwiejnie na nogach obutych w chyba kilka numerów za duże adidasy i gestykuluje przepraszająco. Kirsty macha ręką, wzrusza ramionami, odprawia ich. Miło, sympatycznie, o wiele milej, niż on by potrafił.

Oto nadarza się okazja, by zostać jej rycerzem w błyszczącej zbroi. Martin przyspiesza kroku, podczas gdy ona wyjmuje chusteczki higieniczne z torebki i daremnie próbuje osuszyć mokre udo. Martin staje tuż przed nią, tak blisko, żeby po wyprostowaniu się widziała jedynie jego.

Kirsty podnosi się, a na widok jego uśmiechniętej twarzy gwałtownie się cofa. Odzyskuje panowanie nad sobą i patrzy na niego poważnie.

– Cześć, Kirsty! – woła Martin.

Ona znów cofa się o krok, on podąża za nią.

Odpowiada dopiero po chwili. Uprzejme, choć chłodne zainteresowanie, bez lęku.

– Cześć – mówi ostrożnie.

– Może ci kupię to samo? – proponuje Martin swoim najgrzeczniejszym tonem.

– Nie. Dziękuję. Piłam tylko, żeby nie odstawać.

Kristy czeka, aż on coś powie, patrzą na siebie, podczas gdy powietrze drga od nieustannego bim-ba-bim-ba-bim-bim-bim szablonowego utworu techno.

– Słucham, o co chodzi? – pyta wreszcie.

Jest chłodna i opanowana. Spodziewał się jednak, że będzie bardziej zadowolona z jego obecności. Martin nie potrafi ukryć zaskoczenia.

– Nie pamiętasz mnie? – dziwi się.

To nie do pomyślenia, że ich spotkanie na plaży nie miało dla niej znaczenia. Przecież jasno dała wtedy do zrozumienia, że chce z nim porozmawiać.

Coś drgnęło w jej twarzy. Mógłby pomyśleć, że to wyraz niezrozumienia, ale przecież jest na to za mądry.

– Spotkaliśmy się już – ryzykuje odpowiedź Kristy.

– Na plaży – mówi Martin, a podtekst jest tak wyraźny, że teraz ona nie może sobie nie przypomnieć.

– Rzeczywiście – przyznaje.

Ogląda się przez ramię, jakby kogoś się spodziewała, potem znów patrzy na niego, z pozorną obojętnością. Jest bardzo ostrożna. Nie szkodzi.

– Pamiętam. Byłeś też przy ratuszu.

Jest zadowolony. Wiedział, że ona pamięta.

– Zgadza się. To ja.

· · ·

Kirsty czuje się coraz bardziej bezbronna. Nieczęsto staje się twarzą w twarz z niezrównoważonym facetem, zwłaszcza takim, który chyba cię śledzi.

– Mmm – mamrocze i znów próbuje się wycofać.

Jeszcze raz ogląda się przez ramię, mając nikłą nadzieję, że ktoś zauważy jej trudne położenie, ale, zagubiona w tłumie, wraz ze swoim towarzyszem, wcale nie rzuca się w oczy. Bramkarze odpłynęli na drugą stronę parkietu i przyglądają się, z rękami skrzyżowanymi na piersi, kilku chłopakom szykującym się do rozróby. Barmani, spoceni, odrywają wzrok od dozowników z piwem tylko po to, by zarejestrować rysy twarzy aktualnego klienta, na wypadek gdyby chciał dać nogę bez płacenia.

Kirsty odwraca się. Zauważa, że ten facet ma oczy Simona Cowella i usta bobra.

– No dobra – odzywa się wreszcie. – Cóż, miło było cię spotkać.

– Może kupię ci drinka? Tyle mamy do obgadania – mówi błagalnie facet i wykonuje gest widywany często w pubach z oper mydlanych.

Ponieważ stoją w ścisku, to poważny błąd. Resztki jego jasnobrązowego drinka lądują na nagich plecach młodej kobiety, wywołując krzyk protestu. Zerka na nią, wygląda na rozbawionego. Odwraca się z powrotem do Kirsty i wyciąga szyję ku jej cofającej się twarzy.

– Głupia zdzira – rzuca.

Przez moment Kirsty myśli, że to do niej, po czym widzi, że on oczekuje potwierdzenia. Facet nie dostrzega różnicy między komentarzem prasowym a prawdziwym życiem. Kirsty bierze się w garść i znów przykleja uśmiech na twarz.

– Dziękuję, nie trzeba – odpowiada. – Dziś nie piję. I zaraz wychodzę. Wiesz, terminy gonią.

– Aha. – Facet wygląda na urażonego.

Kirsty maksymalnie podkręca światło swojego uśmiechu.

– Ale dziękuję. Doceniam propozycję. – Dobrze idzie. Próbuje raz jeszcze się wycofać, ale kiedy robi krok w tył, natrafia na mocną ścianę ciał.

Facet się krzywi, jest zmieszany.

– Ale przecież mieliśmy porozmawiać – nalega.

– Tak? – dziwi się Kirsty.

– Miałem ci pokazać okolicę. – Facet najwyraźniej myśli, że ona powinna sobie przypomnieć, do czego teraz nawiązuje.

– Aha – odpowiada Kirsty i próbuje współbrzmieć z tym, co mu chodzi po głowie, wymyślić przekonujące kłamstwo. – Ja po prostu… Termin mnie goni. Może innym razem? Dam ci telefon do redakcji… – Ale mnie tam nie będzie, nie dodaje, bo pracuję w domu.

Wie, że jest spławiany.

– Nie – upiera się facet. – Teraz. Cały dzień czekałem na rozmowę z tobą.

Cholera. Więc rzeczywiście mnie śledził. Ale chyba nie widział mnie z Bel? Nie ma sposobu, by nas ze sobą skojarzył. Czy aby na pewno?

– Nie możesz wrócić do Londynu. Jeszcze nie.

– Farnham. Nie wszyscy mieszkamy w Londynie. To znaczy nie wszyscy dziennikarze. Nie każdy zajmuje penthouse w dzielnicy portowej.

– Niech będzie Farnham – mówi facet i jego ton się zmienia. – Myślałem, że jesteś inna.

– Ja…

– Wszyscy jesteście tacy sami. W ogóle was nie obchodzi, co myśli reszta z nas.

– To tylko praca. Zarabianie na życie.

– Sądzisz, że jesteś sławna, bo piszesz do gazet.

– Nie – poprawia go. – Rozsławiam innych ludzi, pisząc o nich do gazet.

Po gwałtownym, pełnym urazy szarpnięciu jego głowy poznaje, że powiedziała coś bardzo niewłaściwego. O rany, Kirsty, powinnaś się wreszcie nauczyć, żeby nie wdawać się w utarczki słowne z jakimiś przypadkowymi kolesiami, jeśli nie masz przy sobie kilku pismaków, którzy cię poprą. Spójrz na niego. Jest walnięty. To jakiś obrzydliwy świr i nie zamierza się od ciebie odczepić.

– A więc jednak masz się za kogoś ważnego, co? – pyta facet, przekrzykując muzykę.

– Słuchaj – protestuje Kirsty, niedbałym tonem. – Przepraszam. Nie zamierzałam cię obrazić. Jeśli tak się stało, przepraszam. To wszystko, co mogę powiedzieć.

On wyciąga z kieszeni zwitek pomiętego papieru i macha jej nim przed nosem. Pod paznokciem kciuka ma wylew, musiał go sobie przytrzasnąć drzwiami czy coś w tym rodzaju. Kirsty dostrzega tytuł swojego artykułu z ostatniego tygodnia: DWANAŚCIE DRINKÓW, KEBAB I MORDERSTWO: PRZECIĘTNA NOC W SZEMRANYM WHITMOUTH; wydrukował go sobie z internetu. To durny tytuł i Kirsty o tym wie, ale to nie ona wymyśla tytuły i nie ona dobiera zdjęcia.

– To mój dom! – kwiczy facet i opryskuje jej twarz śliną. – Jak śmiesz? Jeśli nie będziesz rozmawiać z prawdziwymi ludźmi, którzy tutaj mieszkają, to nie masz prawa ferować wyroków!

Kirsty się zatacza. Wie, że przynajmniej część tych słów jest prawdą. Jeśli ktoś zgodziłby się z tym, co on mówi, byłaby to Jade Walker, nikczemna dziewczyna, dziecko pozbawione sumienia. Kirsty jednak jest podatna na sposób myślenia pismaków: pamięta tylko swoje dobre prace, zaprzecza istnieniu złych, zrzuca winę na innych, uchyla się od odpowiedzialności. Jak wszyscy we wszystkich redakcjach.

– To nie moja wina!

– Wiesz, że twoja! – krzyczy Martin. – Wszystko wymaga wyjaśnień! Myślałem, że się tym zajmujesz. Na to wyglądało. Z tego, co mówiłaś. Ale wcale tak nie jest! Ty tylko pozwalasz sobie na zbyt wiele kosztem innych i…

Jakiś głos – głęboki, pewny siebie – odzywa się za lewym ramieniem Martina, a twarz Kirsty rozluźnia się od ulgi.

– Czy on pani przeszkadza?

· · ·

Martin ogląda się za siebie i czuje przypływ emocji. Victor Cantrell. Facet Amber Gordon. To chyba jakiś żart. Czy ona zna Victora Cantrella? Jak może go znać?

Martin odwraca się i widzi, że Kirsty wpatruje się z wdzięcznością w te wyraziste rysy, gęste ciemne włosy, kowbojską koszulę à la Elvis, starannie utrzymany zarost.

– Myślę, że powinieneś zostawić panią w spokoju, Martin – mówi Vic.

To niemożliwe. Jak to się mogło stać? To jakiś… spisek. Jakaś zmowa przeciwko mnie, żeby mnie załatwić.

– Co tu robisz?

– Nieważne – odpowiada spokojnie Vic. – Ważne jest to, że każę ci zostawić tę panią w spokoju.

– Odpierdol się – parska Martin. – Nie wiesz, o co chodzi.

– Wiem tyle, ile trzeba, Martin. Musisz przestać naprzykrzać się ludziom.

– Będę robił, co mi się podoba.

Vic wykonuje gest, który wywołuje w Martinie strach. Małe szarpnięcie łokciem w tył połączone z pół kroku do przodu. Ruch jest na tyle dyskretny, że nie przyciąga uwagi ochroniarzy, i na tyle oczywisty, by wyjawić jego intencje. Martin uskakuje w tył, czuje lęk i frustrację.

– Ale ja ją znam! – krzyczy.

Naprawdę czuje się tak, jakby to była prawda. Po tym, jak śledził ją przez ostatnie dwa dni, czytał do późna w nocy wszystko, co kiedykolwiek napisała, zna ją dobrze.

– Wcale nie – ucina Vic. – Po prostu się narzucasz.

Cholera, Vic ją zna, na pewno, bo przecież inaczej by tak nie mówił. Martin cofa się myślą do wczorajszego popołudnia, kiedy zaglądał przez okno do Kaz-baru, by zobaczyć, co ona robi. Nagle domyśla się, kim była jej towarzyszka – chociaż nie widział jej wyraźnie, bo półmrok rozjaśniał tylko blask świec, a poza tym ukryła twarz za wielkimi okularami przeciwsłonecznymi. Amber Gordon. O Boże. Oni się wszyscy znają. Wszyscy są w zmowie.

– Słuchaj, już raz musieliśmy cię przegonić – mówi Vic. – Nie chcę być zmuszony znów tego robić. Jesteś cholernie upierdliwy i masz z tym skończyć.

Nagle Martin nie może powstrzymać łez. Odwraca się, ocierając twarz rękawem. To niesprawiedliwe. Wszyscy zawsze zmawiają się przeciwko niemu, wrabiają go w coś, robią w balona. To miasto. I ci ludzie. Oni wszyscy są… chorzy. Spiskują, by go wykluczyć, zdusić, nie chcą uznać, że jest Kimś. Ona cały czas była jedną z nich.

Martin odwraca się i wrzeszczy z bezsilności na Kirsty Lindsay. Cofnęła się, pewnie ledwie go słyszy poprzez muzykę, ale on stracił już całkiem panowanie nad sobą.

– Ty cholerna suko! Dorwę cię! Zobaczysz! Zobaczysz, kurwa!

Victor Cantrell powtarza swój ruch łokciem i śmieje się w twarz Martinowi, kiedy ten odskakuje. Martin daje nura w tłum. Wie, kiedy nie ma sensu się bić. Ale ktoś za to zapłaci. Ktoś. Pot ścieka mu z czoła, cały się trzęsie. Ma ochotę złapać szklankę i wbić w jedną z tym roześmianych mord wokół. Tymczasem jednak zadowala się kilkoma szturchańcami wymierzonymi w plecy paru osób po drodze do wyjścia. Na razie.

· · ·

Kirsty patrzy, jak natręt odchodzi, i zdaje sobie sprawę z tego, że cała się trzęsie. Podnosi wzrok na twarz swego wybawiciela.

– Dziękuję – mówi.

– Nie ma za co – odpowiada Vic. – Ten koleś jest uciążliwy. Prawdziwy namolny stalker.

– Dziękuję. Już myślałam, że będzie ciężko.

Facet wzrusza ramionami.

– Nie powinno cię tu być.

Kirsty wzdycha.

– Tak, wiem. Chyba już zakończę ten wieczór.

– Wprawdzie nie wyglądasz na zdzirę, ale nie ma innego powodu, byś tu była. Czy jesteś zdzirą? W tych czasach trudno zgadnąć. Może i jesteś.

Jest zszokowana. Widzi uśmieszek na jego twarzy i wcale jej się on nie podoba. Nie wytrzyma już ani minuty w klubie DanceAttack, chciałaby w ogóle wynieść się już z tego Whitmouth. Czerwieni się i bez słowa odchodzi, przepychając się do wyjścia.

ROZDZIAŁ 26

To będzie frajda. Naprawdę sprawi mi to przyjemność.

Amber siedzi w swojej służbowej pakamerze, powoli i starannie nakładając makijaż. Przebywa tu zamknięta od samego początku zmiany. Na krótko pokazała się napływającemu do pracy personelowi w półmroku głównego placu, po czym pognała do pawilonu administracyjnego, by oddzielić się od świata warstwą płyty pilśniowej.

Teraz ukrywa się za makijażem, jak każdego dnia. Podkład i róż, korektor rozjaśniający, ukrywanie zmarszczek i cieni, tak jak jej wymysły zasłaniają przeszłość. Nie dowiedzą się. Ręce już jej nie drżą, a oczy, na których przez parę godzin trzymała torebki z herbatą, nie zdradzają charakterystycznej opuchlizny.

Dochodzi druga, zbliża się rytualna przerwa na herbatę. Amber rysuje czarne kreski na powiekach i czeka na chwilę zemsty.

· · ·

Kiedy wchodzi do kantyny, jest w niej już pełno ludzi. Para, zapach jedzenia, gwar prozaicznych rozmów, znużone głosy. Kolejna noc, jak inne.

Ale nie. Tej nocy ona jest Nową Amber: zero bajerowania, nie da się już wykorzystywać. Ludzie z personelu sprzątającego sądzą, że jest naiwniaczką, wyrozumiałą szefową, która dla świętego spokoju będzie przymykać oko na różne uchybienia. No cóż, koniec z tym. Była potakiwaczką przez całe dorosłe życie, ulegała i płynęła z prądem, ale już tak nie będzie. Vic, funkcjonariusze w Blackdown Hills, Suzanne Oddie, jej matka i ojczym, każdy okropny facet, za którym się snuła, dopóki jej nie wykopał, każdy właściciel mieszkania, pracodawca, każda kobieta, która łaskawie zgadzała się być jej przyjaciółką, ale to wszystko była droga donikąd. Jezu, gdyby pewnego letniego dnia, przed dwudziestu pięciu laty nie posłuchała bez szemrania Deborah Francis i Darrena Walkera, nie stałoby się nic złego. Ale koniec z tym. Teraz wszystko się zmieni.

– Moses – mówi.

Moses podnosi wzrok, uśmiecha się z wyższością, oczekując jak zwykle nieśmiałych słów nagany, ale na widok jej miny traci rezon.

– Tak?

– Tu się nie pali.

– Ja nie… – zaczyna, lecz milknie, kiedy widzi, że ona jest śmiertelnie poważna. – Przepraszam – mamrocze.

Amber krzyżuje ramiona na piersi. Liczy do trzech.

– Czas, byś z tym skończył – mówi. – Nie obchodzi mnie, co robisz ze swoimi płucami, ale robienie tego tutaj jest niezgodne z przepisami, więc skończ z tym wreszcie. Masz cały teren do palenia. Pal na zewnątrz albo będę zmuszona dać ci pisemne ostrzeżenie. Zrozumiałeś?

Moses patrzy na nią wilkiem spod grubych brwi. Potem wstaje bez słowa, ostentacyjnie bierze ze stolika tytoń Gold Leaf, pełny po brzegi styropianowy kubek i wychodzi z kafeterii.

Amber zauważa, że rozmowy przy stolikach w zasięgu jej słuchu ucichły. Ludzie naumyślnie na nią nie patrzą. Dobrze, myśli. Tak to jest być szefem. Nie lubią cię. Wielkie mi, kurwa, rzeczy. Wcześniej nikt z nich też cię tak naprawdę nie lubił. Nie pamiętał o tobie, ledwie opuściłaś pokój. Nie zajrzał, by sprawdzić, czy wszystko u ciebie w porządku, kiedy miałaś kłopoty, jak wczoraj. Przez całe swoje dorosłe życie podlizywałaś się ludziom w nadziei, że będą cię lubili, a zyskałaś tylko tyle, że tobą gardzili. Myśleli, że mogą cię wykorzystywać. Myśleli, że mogą skorzystać z twojej gościnności, a potem…

Przyciskając do siebie niby tarczę podkładkę na dokumenty, idzie dalej. Słyszy szmer komentarzy za plecami i uśmiecha się ponuro. Czekajcie no, myśli. Jeśli to wam się nie podoba, zobaczcie, co będzie dalej.

Jackie siedzi przy tym stoliku co zwykle i nawija o czymś Blessed. Jest w tej swojej skórzanej kurtce, różowiutkich spodniach od dresu (tych, które reklamują jej zwiędły tyłek jako SOCZYSTY), w butach Nike, przy uszach dyndają jej złote kółka, a wysadzane sztucznymi brylancikami „J” wisi między piesiami. Mówi o mężczyznach. Jak zwykle, a jakże. Amber patrzy na nią i napawa się swą nienawiścią.

– …więc Tania do niego zagadała i spytała, jakie dziewczyny mu się podobają, a on na to, że szczupłe, z oliwkową cerą, więc pomyślałam sobie: ooo, mam szansę…

Amber czuje, jak nienawiść płynie wartko w jej żyłach, zastanawia się, jak to jest, że litość niczym za naciśnięciem guzika może przeobrazić się w pogardę. Nie zmienia wyrazu twarzy, minę ma neutralną, ale poważną. Nie pozwoli, by emocje przeszkodziły jej w zemście. Przyjemność będzie o wiele większa, jeśli wiadomość spadnie jak grom z jasnego nieba.

– …i jak się okazało, miał kutasa jak ramię niemowlaka – kończy Jackie.

Bledssed cofa się gwałtownie od stołu, jakby Jackie rzuciła jej w twarz zawartość kubełka z lodem.

– Jacqueline! Proszę! – protestuje. – Nie chcę słyszeć takich rzeczy!

Jackie udaje niewiniątko, szczerzy do niej zęby w uśmiechu.

– Jakich? – pyta.

Blessed przewraca oczami, po czym patrzy w dół, sznurując usta.

Jackie brnie dalej, mówi pogardliwym tonem:

– Więc zabrałam go do siebie i powiem ci, że chodził jak króliczek Duracella. Przez całą cholerną noc, a rano nie mogłam się go pozbyć. Aż mam od tego siniaki…

Amber nie chce dalej tego wysłuchiwać. Odchrząkuje.

Jackie podnosi na nią wzrok. Przykleja na twarz fałszywą powitalną minkę. Teraz, gdy Amber już wie, to udawanie wydaje jej się oczywiste; w kącikach ust Jackie błąka się cień triumfalnego uśmieszku, niemal niedostrzegalnie spuszcza na chwilę wzrok. Jackie należy do kobiet, dla których samo zaliczanie facetów jest równie ważne, jak przyjemność z seksu. Amber powinna się była domyślić, że nie będzie w tej kwestii podlegać żadnej ochronie.

– Cześć – mówi Jackie.

– Chcesz trochę sernika? – proponuje Blessed.

– Nie, dziękuję, Blessed – odpowiada Amber. – Właściwie to chciałabym zamienić słowo z Jackie, jeśli można.

Znów lekkie mrugnięcie. Jackie wie, że ona wie.

– Jasne – mówi.

– Może na osobności?

– Nie, a po co? – odpowiada Jackie: to wyzwanie. Przecież nie wystawisz się na pośmiewisko, Amber Gordon. No dalej. Wyzywam cię. – Na pewno nie masz do powiedzenia nic takiego, czego nie można by powiedzieć tutaj.

Amber nie waha się ani przez chwilę; siada prosto i kładzie podkładkę na dokumenty na stole, papierami do dołu. P45 Jackie, jej karta podatkowa wręczana przy wymówieniu, jest podpięta pod spodem, ale Amber nie chce, by ją już zobaczyła.

– No cóż – zaczyna. – Niestety, mam złe nowiny.

Jackie sztywnieje.

– Co?

Blessed pochyla się do przodu.

– No więc… – Ćwiczyła to przez kilka godzin, zamknięta w służbówce, obserwując swoją twarz, by usunąć z niej nieodpowiedni wyraz. – Kilka dni temu miałam spotkanie z Suzanne Oddie.

Jackie patrzy na nią podejrzliwie.

– Powiem wprost. Kierownictwo martwi się wydatkami.

– Aha – mówi Jackie. Na jej szyi pojawiają się czerwone plamy. Wie, do czego zmierza ta przemowa.

– Wiecie, jest recesja – ciągnie Amber. Podnosi głos, by słyszano ją poza ich małym kręgiem. – Nie ma sensu owijać w bawełnę. Suzanne wymaga ode mnie, bym zrobiła cięcia w budżecie, i to spore. Przeglądałam w kółko księgi rachunkowe, ale nie mam innego wyjścia.

Jackie milczy. Blessed wierci się na krześle. Amber zauważa z przyjemnością, że przy otaczających je stolikach zapadła cisza, wszyscy nadstawiają uszu. Na pewno niektórzy ze słuchaczy będą robili w portki ze strachu o własne posady. Pieprzyć ich. Przecież to nie są żadni moi przyjaciele. Teraz to wiem.

Ciągnie, trzymając się planu wypowiedzi, który zaczerpnęła z internetu.

– Obawiam się, że muszę zredukować personel. – Odczekuje chwilę, by słowa dotarły do adresatki. Czeka na przełknięcie śliny i zaciśnięcie ust. Odwraca podkładkę i patrzy na dokument. – Jacqueline – mówi, smakując dźwięk tego imienia na języku. – Niestety, muszę cię zwolnić.

– Co? – odzywa się Jackie.

Amber podnosi na nią wzrok i się uśmiecha. Jedynie Jackie wie, z jakiego powodu.

– Przykro mi. Próbowałam wymyślić jakieś inne rozwiązanie, ale nie mam wyjścia.

– Dlaczego ja? – pyta Jackie. Rumieniec przewędrował z szyi na twarz.

Amber wciąż się uśmiecha.

Wyciąga rękę, by poklepać dłoń, która bawi się na stole starą czarną nokią. Jackie cofa ją gwałtownie, jakby Amber miała dżumę.

– Przykro mi – powtarza Amber. Wieść o tym, co się dzieje, rozniosła się po sali. Panuje cisza, wszyscy wstrzymują oddech. – Nie bierz tego do siebie. Mam tutaj twoje P czterdzieści pięć, zapłacimy ci do końca tygodnia.

– Nie możesz tego zrobić – mówi Jackie.

Amber udaje, że opacznie ją zrozumiała.

– No cóż, oczywiście nie musimy ci płacić, jeśli tak wolisz. Bądź co bądź, pracujesz dorywczo, więc nic ci się nie należy. Ale nie chciałabym, żebyś była stratna.

Nawet gruba warstwa fałszywej opalenizny na twarzy nie może ukryć tego, że Jackie zbladła jak tup.

Zaczyna się trząść.

– Dlaczego ja? – pyta znowu.

– Naprawdę chcesz usłyszeć to tutaj? Przy wszystkich?

– Tak, chcę – odpowiada hardo Jackie.

Amber wzrusza ramionami.

– Dobra, jak chcesz. Wybrałam ciebie, bo starasz się mniej od innych. Przyglądałam się, jak wszyscy pracują, a ty robisz najmniej w godzinach, za które ci płacą. Zresztą, jesteś pierwsza, Jackie, ale obawiam się, że nie jedyna.

Przez salę przebiega szmer. Dobrze, myśli Amber. Założę się, że w najbliższych tygodniach nie będziecie tak długo przesiadywać przy tych swoich babeczkach z masłem.

– Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami – mówi Jackie.

Amber prawie pęka. Omal nie wyrzuca z siebie tego, co chciałaby powiedzieć: Cholera, ale z ciebie przyjaciółka, Jackie Jacobs. Zamiast tego mruga, włącza tryb Suzanne Oddie i oznajmia:

– Przykro mi. Nie można pozwolić, by uczucia osobiste stawały na drodze interesom.

Odpina P45 i kopertę z gotówką, po czym przesuwa je po stole.

– Oczywiście zrozumiem, jeśli nie będziesz chciała zostać do końca zmiany.

Mój Boże, myśli. Przecież to całe „bycie suką” jest bardzo łatwe. A dojście do tego wniosku zabrało mi tyle lat.

Jackie, tak jakby słyszała jej myśli, odsuwa krzesło od stołu i mówi cicho:

– Ty suko.

Amber wzrusza ramionami.

– Rozumiem, że jesteś przygnębiona – odpowiada w stylu kadrowej, który ćwiczyła przez cały wieczór.

Wielokrotnie traciła pracę, ale nigdy, będąc po tej drugiej stronie, nie zauważyła, ile wykalkulowanej chęci obrażenia drugiego człowieka kryje się w tych kadrowych gadkach.

– To stresujące wydarzenie dla każdego – dodaje.

– Ty pieprzona suko – powtarza Jackie, podnosząc głos.

Cichy szmer rozmów, który podniósł się w różnych miejscach sali, znów zamiera. Wszystkie oczy spoczywają na nich.

– Obie wiemy, dlaczego to robisz – mówi Jackie.

Nie zrobi tego, myśli Amber. Nie przy wszystkich.

– Wywalasz mnie, bo przerżnęłam twojego faceta – syczy Jackie.

Amber słyszy za plecami świst wciąganego oddechu. Tadeusz i Blessed siedzą sztywno na krzesłach. Amber mruga. Panuje nad sobą, nic nie odpowiada.

– Nie próbuj udawać, że nie wiedziałaś – rzuca Jackie.

Amber pozwala sobie na szyderczą imitację jej słów.

– Ależ, Jackie. Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami.

Wszyscy obecni zastygli w bezruchu.

– Dowiedziałaś się i teraz się na mnie odgrywasz – mówi Jackie.

A co, myślałaś, że wręczę ci bukiet?

– Wiesz co, Jackie? – odpowiada Amber z nutką rozbawienia w głosie, która nawet świętego doprowadziłaby do szału. – Jeśli, jak to ujęłaś, „przerżnęłaś mojego faceta”, to znaczy, że jesteś nie tylko leniwą babą. Jesteś w dodatku leniwą zdzirą.

Jackie gapi się na nią, jakby dostała w twarz. Amber ma ochotę wyciągnąć rękę i palcem domknąć jej opadłą szczękę. Zamiast tego podnosi formularz podatkowy oraz kopertę i rzuca je na drugi koniec stołu.

– W każdym razie jesteś zwolniona – oznajmia na koniec.

Godzina 12.30

– O Boże – mówi Jade. – Ty to chyba jesteś jakaś elegancka arystokratka.

Bel nie pomyślała wcześniej, że podjazd i dom mogą wywrzeć takie wrażenie na jej towarzyszce. Przecież nie należą do niej, tylko do Michaela, a jej życie, od kiedy pamięta, jest zakładnikiem wyborów Michaela i Lucindy.

– Wcale nie. Dlaczego tak myślisz?

Jade śmieje się głośno, pogardliwie.

– Coś ty, głupia? – pyta.

Gapi się na dwustuletnie buki, którymi obsadzony jest podjazd – równiutko, w jednakowej odległości – zasłaniające dom stojący na jego końcu. Jej dom jest również oddalony od drogi, ukryty przed wzrokiem przejeżdżających po niej ludzi, ale prowadzi do niego błotnista ścieżka, na której walczą o przestrzeń jeżyny, czarny bez i tarnina. Dla niej elegancja i arystokracja polegają na tym, że ma się gumową nakładkę na krany i nie trzeba spłukiwać włosów kubkiem. To jedzenie rzeczy, które widuje się w telewizyjnych reklamach. To złomowanie samochodu, kiedy nie może już przejść przez przegląd techniczny, a nie porzucanie go na pożarcie pokrzywom w polu. Dla Jade eleganckie są nawet dzieciaki mieszkające na nowoczesnym osiedlu po drugiej stronie wsi.

Tam, skąd pochodzi, określenia „elegancki” i „arystokratyczny” są obelżywe. Dla ludzi ze środowiska, w którym obraca się Bel, stanowią wyraz aspiracji.

– Pewnie masz basen? – pyta Jade.

– Nie.

– A kucyka?

– Kucyka ma Miranda. Michael mówi, że nie ma sensu kupować go dla mnie, bo trzeba zacząć jeździć w wieku Mirandy, by sobie z tym radzić.

Nawet dla Jade brzmi to jak wymówka dla niesprawiedliwego postępowania. Zerka spod oka na Bel, ale jej twarz pozostaje niewzruszona. To dopiero jest arystokratyczne, myśli. Ta twarz, która nigdy nie okazuje żadnych emocji, nigdy… Tylko arystokraci są w tym dobrzy.

Znajduje jakiś patyk, który spadł na żwir podjazdu, i smaga nim baldaszki trybuli rosnącej na skraju.

– Cholera, umieram z głodu – mówi.

– Jesteśmy już prawie na miejscu – zapewnia Bel.

– A kim jest ta cała Miranda?

– To moja przyrodnia siostra. Ma sześć lat. Jest córką Michaela – odpowiada Bel.

Nie widzi, że na te słowa Jade sznuruje usta. Każda rodzina ma jakiś kodeks moralny, a wielość ojców to naruszenie zasad panujących w rodzinie Jade. Być może jej ojciec swobodnie poczyna sobie ze swoimi pięściami, ale nigdy nie chodził na boki. Nigdy nie zastanawiała się nad tym, czy ktoś chciałby się zadawać z hodowcą świń, który przewiązuje płaszcz szpagatem.

Przechodzą przez wysoką kamienną bramę, odprowadzane nienawistnymi spojrzeniami kamiennych lwów, i ich oczom ukazuje się dom.

– Ile was tu mieszka? – pyta Jade.

– Czworo. I Romina. Ona zajmuje mieszkanie – odpowiada Bel i wskazuje dziedziniec stajenny po prawej stronie.

Znajduje się tam kopia wielkiego domu z czerwonej cegły, włącznie z wysokimi, wąskimi, bezużytecznymi kominami, tak dla szpanu. Bel czuje się nieco zażenowana. Ma nadzieję, że Jade nie będzie sądzić jej po tym, jak ojczym bezwstydnie popisuje się swoim bogactwem. Cieszy się, że samochody są schowane w garażu. Domyśla się, że Jade nie ma range rovera, porsche ani golfa GTI ustawionych na żwirowanym placyku przed swoim domem.

– Elegancko – mówi Jade i rusza w kierunku drzwi frontowych.

– Tędy. – Bel skręca na bok.

– Nie wchodzicie od przodu?

– Na wsi nikt nie używa drzwi frontowych – odpowiada Bel wyniośle, naśladując dorosłych, a potem się czerwieni. – N-nie. Ja zawsze wchodzę od tyłu.

Jade wzrusza ramionami i idzie za nią. I tak niezbyt jej się podoba wygląd domu od tej strony: okiennice wzdłuż całej fasady są zamknięte, martwe oczy domu wpatrują się niewidząco w puste podwórze. Idzie za Bel po wilgotnej bocznej ścieżce. Po dziesięciu minutach przedzierania się przez wilgotne chaszcze stają przed wejściem dla służby.

Bel kładzie rękę na dużej mosiężnej gałce i pcha. Drzwi nawet nie drgnęły.

– Kurczę – mówi.

– Co?

– Zamknięte.

– My nigdy nie zamykamy drzwi – oznajmia Jade.

Nie ma u nich nic, co warto by ukraść. A poza tym psy odstraszyłyby każdego intruza, który pojawiłby się w odległości stu metrów od domu. A jeśli nie, ich szczekanie wywabiłoby z chlewu Bena Walkera ze śrutówką, zanim obcy minąłby sznury do bielizny.

Bel jeszcze raz próbuje bezskutecznie otworzyć drzwi, po czym kieruje się w stronę dziedzińca stajennego. Jade cierpliwie człapie jej śladem.

– Kim jest Romina?

– To niania Mirandy. Ma mnie teraz pilnować. Chodźmy. Pewnie jest u siebie.

Prowadzi koleżankę z powrotem dróżką i pod wytwornym łukowatym wejściem na dziedziniec stajenny. Jest cichy, cienisty. Dwie mądre, ciekawskie głowy, jedna gniada, druga kasztanowa, pojawiają się w drzwiach stajni i przyglądają się dziewczynkom idącym po kamiennych płytach dziedzińca. Bel wita się z nimi, a w odpowiedzi ze stajni dobiega przyjazne rżenie.

– Trigger i Missy – mówi.

Jade podchodzi do koni i podsuwa im dłoń do powąchania. Czuje na skórze dotyk delikatnych aksamitnych chrap, ciepły wilgotny oddech na palcach.

– To Trigger – informuje Bel.

– Cześć, Trigger – mówi Jade i rozglądając się, głaszcze nos konia.

To spory dziedziniec stajenny, zaprojektowany z myślą o zapewnieniu miejsca dla powozów. Eleganckie drzwi, nawiązujące do łuku, pod którym przed chwilą przeszły, prowadzą do stodoły. Zabawne, myśli. Zawsze słyszałam, że ten dom jest bardzo stary, ale wygląda jak nówka. Nic się nie wali.

Wszystkie drzwi, oprócz tych prowadzących do dwóch zamieszkanych przez konie boksów, są zamknięte na zamki. Alarm przeciwwłamaniowy rzuca się w oczy, w tych swoich firmowych turkusach kontrastujących ze ścianą siodlarni. Dziwne, myśli Jade. Można by się tu spodziewać jakiejś taczki, siatkowych worów z sianem albo jakichś narzędzi do usuwania gnoju. Ale całe to miejsce wygląda, jakby je zdezynfekowano, jakby nigdy nie działo się tu nic, co zakłóca porządek. Wygląda tak, jakby przyszedł ktoś z butelką domestosa i wyszorował wszystko szczoteczką do zębów.

Trigger, który zorientował się, że Jade nie ma dla niego żadnych przysmaków, próbuje chwytać zębami jej kłykcie. Jade cofa gwałtownie rękę, a potem delikatnie odpycha jego nos pięścią.

– To który jest koniem Mirandy? – pyta, chociaż oba są wysokie w kłębie.

– Żaden. Trigger należy do Michaela, a Missy do Lucindy. Właśnie je przywieziono i mają być przyuczone do polowań. Kucyk Mirandy jest na pastwisku.

– Mmm – mruczy Jade. – Lepiej, żeby nie przejeżdżali przez ziemię mojego ojca, bo wypruje im flaki.

– Nie sądzę, aby ktoś chciał polować na ziemi twojego ojca – odpowiada Bel. – Psy straciłyby trop wśród tego świńskiego gnoju.

Mówiąc to, zerka na Jade, by sprawdzić jej reakcję. Bada grunt, sprawdza, jak daleko może się posunąć, kiedy się z nią drażni. Jade się śmieje.

– Racja – przyznaje. – A drut kolczasty też by nikogo nie zachęcił. A gdzie to mieszkanie?

– Tam.

Bel prowadzi ją do schludnych, pomalowanych na biało drzwi z desek łączonych na pióro i wpust, widniejących z boku stodoły. Zdobią je takie same czarne żelazne ornamenty, jak na wszystkich innych drzwiach i okiennicach w posiadłości.

– Nie ma jej samochodu – mówi. – Nie schowałaby go w stodole. Nigdy nie chowa go w środku, kiedy Michael z Lucindą wyjeżdżają.

Naciska dzwonek i obie cofają się, kiedy jego echo roznosi się po schodach. Nikt nie reaguje. Gdzieś tam, w polu, skowronek podrywa się ze świergotem w błękitne niebo.

– Kurczę – mówi Bel.

– Co jest? Wyjechała gdzieś?

– Nie wiem. Na to wygląda.

– Cholera, umieram z głodu – jęczy Jade.

– Tak. Przykro mi. Ja też.

– Nie ma tu gdzieś klucza?

Bel mierzy ją wzrokiem.

– No wiesz, nie zamierzam wrócić, by cię obrabować – mówi Jade.

– Musisz obiecać.

– Wszystko mi jedno – rzuca urażona Jade. – Jak chcesz, mogę iść do domu.

– Nie – rzuca pospiesznie Bel. – Nie, nie rób tego. Nie chciałam… Tylko że, wiesz, gdybym powiedziała komuś, że weszłam, to kupa…

– Kupa? – pyta Jade. – Jaka kupa?

– Och, zamknij się. Chodźmy. Ale jak coś się stanie, to powiem. Mnie tam nie zależy, że wpadnę kłopoty.

Bel otwiera stodołę i wprowadza Jade do środka. W mroku Jade widzi, że również tu panuje nieskazitelny porządek. Smukłe, chromowane auta bez śladu rdzy czy smaru lśnią i stoją tak równo, jakby ktoś parkował je pod linijkę. Ściany i krokwie są wyszorowane do białości i bez śladów pajęczyn. Nawet kropla oleju ani smuga po gumie z opon nie kalają zamiecionej, złotej betonowej posadzki.

– Jasny gwint – mówi Jade. – Ile on ma tych samochodów?

– Dziesięć – odpowiada Bel. – Michael jest kolekcjonerem.

– I wszystkie działają? – pyta Jade, myśląc o kolekcji swojego ojca.

– Chyba tak. On nimi nie jeździ. Chyba że na wystawy samochodów. Ale zawozi je tam na lawecie. Range rover jest na lotnisku. No i tak, nie ma samochodu Rominy. Ona musi tu parkować. – Wskazuje ciemny kąt.

– Rany, pewnie bardzo ciężko pracuje.

– Czemu?

– No, żeby utrzymać to wszystko w czystości.

– Nie gadaj głupot – parska Bel. – Romina jest nianią. Domem zajmują się Ramón i Delicious.

– Delicious? – Jade zaczyna się śmiać. – Co to za imię?

– Filipińskie. – wyjaśnia Bel z wyższością. – Oni wszyscy noszą tego typu imiona.

– Gdzie jest Filipińsko?

– Filipiny. Obok Hongkongu. Stamtąd Michael ich przywiózł. Z Hong Kongu. Tam mieszkał. Tam się dorobił majątku.

Jade wzrusza ramionami. Nazwa „Hongkong” znaczy dla niej niewiele więcej niż „Francja”. Wie, że jedno i drugie leży za granicą, a ona najdalej była tylko dwa razy w Oksfordzie. Londyn jest dla niej równie obcy, jakby był za granicą, i równie mało interesujący jak oba miejsca wymienione przez Bel.

– Dlaczego nie każesz im, żeby cię wpuścili?

– Pojechali do domu na wakacje. Na czas, gdy dom jest pusty.

– Ale przecież nie jest!

– Wiesz, o co mi chodzi – zbywa ją Bel i idzie w kąt, gdzie leży stos opon, czystych i bez śladu użytkowania, jakby nigdy nie widziały drogi.

– A kto opiekuje się końmi?

– Suzi Brooker.

– Ona nie może nas wpuścić?

Bel cmoka.

– Ona jest z personelu pozadomowego. Ogrodnicy też nie mają kluczy.

Sięga ręką na wierzch najwyższej opony i maca w środku.

– Jak komuś powiesz, przysięgam, że cię dorwę – grozi.

– Nie powiem – obiecuje Jade.

Burczy jej w brzuchu. Zaczyna jej się robić słabo. Jest w stanie myśleć jedynie o tym luksusowym jedzeniu, które wyobraża sobie na półkach lodówki w domu. Prawdopodobnie mają tam prawdziwą szynkę, taką z kością, myśli. I coca-colę, nie co-op.

Bel gmera we wnętrzu opony, wygląda na zaskoczoną. Cofa rękę, w której trzyma zwitek papieru.

– Hm – mruczy. – Rozwija kartkę i czyta gryzmoły Rominy, marszczy brwi. – O nie.

– Co? – pyta Jade.

Bel podsuwa jej list. Jade go odpycha.

– Nie mogę tego przeczytać – mówi.

– Czemu nie? – Bel przygląda się jej przez chwilę, przez jej twarz przebiega wyraz niezbyt miłej konstatacji. – Nie umiesz czytać? – prycha.

– Oczywiście, że umiem – parska ze złością Jade. – Ale nie mogę odcyfrować takich gryzmołów. Ty mi przeczytaj.

Bel patrzy na drukowane litery. Romina sama ledwie pisze, zwłaszcza w języku, który nie jest jej rodzimym.

– „Ty powiedzieć wrócić jedenasta – czyta na głos. – I ty nie wrócić. Jadę Bicester. Biorę klucz. Ty wiesz nie wolno w dom beze mnie. Ty zła dziewczyna. Teraz czekasz jak ja wracam. Widzisz jak to czekać”. Kurczę – dodaje.

ROZDZIAŁ 27

Hałas zmniejsza się o połowę, kiedy Kirsty skręca za róg z Mare Street. Kiedy dochodzi do Fore Street, czuje się tak, jakby nastąpił koniec świata, a ona była jedyną ocalałą osobą. Idzie pasażem handlowym: sieciówki, sklepy z towarami za funta, drogerie z przecenionymi kosmetykami – wszystkie czynne najwyżej do osiemnastej – i pomieszczenia biurowe na piętrach powyżej. Podzielona na strefy pustynia, stworzona przez idealistów z ery zakochanej w silnikach spalinowych wewnętrznego spalania i w zielonych dzielnicach podmiejskich.

Wszystkie okna są ciemne. Witryny są zabezpieczone przez kraty i żaluzje, jakby w oczekiwaniu protestu przeciw globalizacji. Whitmouth wyszło obronną ręką z tego typu zamieszek, głównie dlatego, że nie jest miastem, które daje wsparcie takim gigantom handlowym jak Foot Locker. Jasność bije jedynie z sodowych lamp łukowych, których słaby blask przedziera się z trudem przez listowie cherlawych, skarłowaciałych od nadmiernego zasolenia drzewek. Kirsty zerka na zegarek. Wpół do pierwszej, a zimno, jak na jesieni.

Idzie szybko przed siebie, bo czuje się nieprzyjemnie, będąc tak zupełnie sama; chce szybko dotrzeć do parkingu i bezpiecznego wnętrza swojego samochodu. Po zajściu w DanceAttack jest nabuzowana, boi się własnego cienia. Wiele czasu minęło, od kiedy ostatnio wzbudziła taką niespodziewaną nienawiść, a tamto wspomnienie jest równie niepokojące jak świeże doświadczenie.

Jej obcasy stukają po bruku, dźwięk odbija się od ślepych fasad. Czasami echo sprawia wrażenie, jakby to były kroki dwóch osób. Kirsty zatrzymuje się dwukrotnie i ogląda gwałtownie przez ramię, by przekonać się, że tak nie jest.

Co za głupota, myśli. Trzeba być skończoną idiotką, by samotnie włóczyć się po nocy w rewirze Nadmorskiego Dusiciela. Powinnam zaczekać na przystanku taksówek. Przecież żaden gardłowy termin nie zmusza mnie, by pędzić do domu. Mam mnóstwo czasu. Przede mną było tylko dwadzieścia osób, na litość boską.

Do jej uszu dociera szum fal rozbijających się o kamienie pół miasta dalej, a od trzech minut nie słyszała żadnego głosu. Jak to możliwe? W mieście tak zatłoczonym, że przejście stu metrów zajmuje dziesięć minut, a miejsca parkingowe są rzadkie niby diamenty, jak tłum może po prostu zniknąć?

W taki sam sposób, jak zniknęły te kobiety. Wszyscy bredzą na temat moralności i głupoty, dziwią się, że ten mężczyzna, kimkolwiek jest, zdołał zwabić te dziewczyny w ustronne miejsce, w którym były z nim sam na sam, a okazuje się, że to kwestia zaplanowania przestrzeni miejskiej. Na starym mieście panuje chaos, kłębi się tłum, ale ta strefa jest kontrolowana, przeznaczona wyłącznie dla pieszych, ledwie jednak ją opuścisz, nagle, kiedy zapada noc, znajdujesz się na planie filmowym Jestem legendą. Jak można tu być bezpiecznym, skoro wokół nie ma nikogo, kto usłyszałby twój krzyk?

Musi przejść jeszcze prawie kilometr. Maszerując żwawym krokiem, grzebie w torebce, szukając pęku kluczy i portfela. Wetknie je sobie za stanik, by, cokolwiek się zdarzy, zapewnić sobie możliwość dostania się do auta i zakupu benzyny na powrót do domu. To zwyczaj z dawnych młodzieńczych lat, kiedy mieszkała, zachowując anonimowość, na osiedlu Stockwell Park i za dnia wypełniała wnioski na mieszkania kwaterunkowe w Radzie Gminy Miejskiej Lambeth, a w nocy studiowała na Uniwersytecie Otwartym. Wtedy raczej nie wychodziła w nocy dla rozrywki, ale jeśli jej się to zdarzało, dbała o to, by to ona miała środki na powrót do domu, a nie jakiś czający się w mroku narkoman.

Zastanawia się nad tym obślizgłym kurduplem. Tacy zawsze przyciągają uwagę policji. Zakała okolicy, kryjący się w cieniu, zaczepiający kobiety, wymachujący atrapami pistoletów, a teraz jeszcze znajdujący „społeczności”, z którymi mogą dzielić swoje obmierzłe fantazje za pomocą internetu. Niekoniecznie je realizują, ale wprawiają w zakłopotanie albo denerwują innych ludzi, i nieraz to wystarczy. Nie da się zmienić natury ludzkiej. Outsiderzy zawsze mieli ciężko. Niepokoją ludzi.

Kirsty znajduje portfel, schowany tam, gdzie powinien być, w wewnętrznej, zapinanej na suwak kieszonce torby. Kluczom udało się wyślizgnąć i wmieszać w inne drobiazgi. Frustracja Kirsty narasta, kiedy gmera we wnętrzu torby; już, już je ma, a po chwili znów jej wypadają. Kim on jest? Czego chciał? Czy dowiedziałabym się tego, gdyby nie wmieszał się ten drugi? Pewnie sam tego nie wie. To po prostu typowy samotny czubek, który ubzdurał sobie nagle, że ma mi coś do powiedzenia.

Cholera. Chyba nie zaczął mnie znowu śledzić? Dochodzi do krzyża stojącego przy skrzyżowaniu w połowie Fore Street. Może teraz wybrać krótszą drogę – czyli nadal iść pod górę przez kolejny kilometr tej pustyni, na której końcu znajduje się parking. Albo może skręcić w lewo i ruszyć Tailor’s Lane, przebić się do świateł i ludzi na Brighton Road. To dłuższa droga, trzeba iść dość nieprzyjemną uliczką, ale na końcu znajdują się ludzie. A teraz właśnie towarzystwa ludzi pragnie najbardziej.

Zagląda w kiepsko oświetloną czeluść Tailor’s Lane, starając się sobie przypomnieć wrażenia wyniesione za dnia. Trudno nawet nazwać tę alejkę ulicą, jest to raczej przejście między domami: wąskie, ze skrętem pośrodku. Sto metrów do rogu, potem kolejne sto do głównej drogi. Ulica za nią jest cicha, wydaje się, jakby nasłuchiwała.

Kirsty nie chce tędy iść. Nie podoba jej się myśl, że ma się zanurzyć w tę ciemność. Kilka mniejszych uliczek – zakładając, że powierzchnię, na której stoją śmietniki przynależące do sklepów, można w ogóle nazwać uliczkami – prowadzi na lewo i prawo: obszary nieznanego, oświetlone tylko wtedy, kiedy sklepy pozostają otwarte. Ponieważ są tu głównie gołe mury i kontenery na śmieci, droga jest marnie oświetlona: widzi lampę, która znaczy róg, i małą plamę światła rzucaną przez lampę pomiędzy, ale są to stare wiktoriańskie latarnie, które chyba nie były unowocześniane od czasu, kiedy przerobiono je na elektryczne. A między nimi głęboki, cuchnący cień.

Tam może być wszystko, Kirsty. Każdy.

Tak, ale… przynajmniej wiesz, co jest na drugim końcu. A Fore Street to kilometr nieznanego, bez żadnych skrętów w bok, można iść tylko do przodu albo się cofnąć i cholernie długi odcinek do uciekania w obie strony. Tu masz tylko dwieście metrów, Kirsty. Dwuminutowy spacer. Po prostu idź pewnym krokiem, nie patrz na lewo ani na prawo, nie zaglądaj w ciemne zakamarki. Nie zastanawiaj się nad tym, co może czaić się w tych alejkach. Po prostu idź i wyglądaj na pewną siebie. Czemu ktoś miałby się chować w uliczce, którą nikt nie chadza? Zaledwie dwie minuty, i będziesz wśród ludzi.

Zaczyna iść.

Podłoże jest nierówne, asfalt zniszczony przez śmieciarki i zaniedbany, bo prawie nikt nie korzysta z tego skrótu. Dwukrotnie o mało co nie skręca sobie kostki, zanim dociera do bocznych odnóg. Klucze wciąż wymykają jej się z ręki, odrywając jej uwagę od otoczenia. Łańcuszek w coś się zaplątał, a breloczek wyślizguje się spomiędzy palców, kiedy za niego ciągnie. Wzdraga się przed tym, by iść dalej w mrok, nie mając przynajmniej dla otuchy tych ostrych metalowych przedmiotów wystających spomiędzy kłykci.

– Cholera jasna – mówi głośno i przystaje.

W ciemności za nią rozbrzmiewa w ciszy odgłos kroków.

Wyszczerbione ostrze strachu zadaje jej cios w kark. Cała jest mięśniami, ścięgnami, sama nie wie, kiedy przypada plecami do muru. Stoi sztywno, z rozszerzonymi oczami i nasłuchuje; wytęża wzrok, by zobaczyć, co jest na drodze, którą właśnie pokonała.

Nic.

Na tle świateł Fore Street rysują się kontury kontenerów na śmieci, przyczajonych jak smoki. Nie sposób dojrzeć, co kryje się w cieniu za nimi. Wie, że musi iść naprzód. Dalej w ciemność.

Zmusza się do odwrócenia i idzie przed siebie zdecydowanym, pewnym krokiem, chociaż nogi ma jak z waty, dłonie jej drżą. Wsuwa klucze pomiędzy palce, wnętrze dłoni zaciska się na kółku, które je łączy. Jako broń nie na wiele się zdadzą, ale wystarczą, by zaskoczyć. Zostawić ślady na twarzy. DNA na nierównych krawędziach…

Jezu, przestań. Nie planuj, jak pomożesz policji zza grobu.

Szum krwi w uszach, szmer własnego oddechu zagłuszają dźwięki dobiegające z zewnątrz. Jej serce jest jak rozwścieczone dzikie zwierzę, które chce wyskoczyć przez mostek. Oddychaj. Oddychaj. Idź dalej.

Liczy kroki, koncentruje się na tym, by równo stawiać stopy, utrzymać równowagę, zachować spokój i kontrolę nad sytuacją. Jeśli ten ktoś nie wie, że go słyszała, ona może zapewnić sobie kilka metrów przewagi. Oddychaj. Oddychaj. Jeden krok, a po nim następny. Światło na rogu tańczy przed jej oczami, wokół nic tylko czerń.

Ktoś za jej plecami trąca stopą puszkę, a ta toczy się dźwięcznie po chodniku, bliżej, niżby Kirsty się spodziewała.

Zaczyna biec. Słyszy, jak z jej gardła wyrywa się pół jęk, pół krzyk, potyka się obcasem o jakiś wybój, zatacza, uderza ramieniem o ścianę, pędzi dalej. Teraz, kiedy prześladowca nie ma potrzeby się skradać, słychać jego ciężki tupot, coraz bliżej, potem plusk, gdy wpada w kałużę, mokre kroki płetwonurka, kiedy biegnie drugą stroną.

W miarę jak napastnik jest coraz bliżej, rośnie w jej wyobraźni. Przemienił się ze szczurowatego facecika w kilkumetrowego potwora z zębami jak brzytwy. Torba jej ciąży, obija się o pośladki. Kirsty zastanawia się, czyby po prostu jej nie rzucić, postanawia, że jednak nie. Jeśli on złapie najpierw torbę, zyskam jeszcze jedną cenną sekundę, uznaje.

Pomocy! – woła w myślach. Pomocy!

Mija pędem róg, odbija się od odległej ściany przy skręcie. Facet za nią zyskuje na czasie, kiedy ona łapie znów pion. Teraz słyszy już jego oddech: ciężki, ale nie wysilony. Nie jest tak zziajany jak ona. Na tym odcinku ulicy stoi więcej kontenerów na śmieci, są też stosy kartonowych pudeł i drewnianych palet, a światła Brighton Road miliony kilometrów w oddali. Jeśli dorwie mnie za jednym z tych kontenerów, nikt z ulicy nic nie zauważy…

Jego palce ocierają się o torbę, zapowiedź tego, co się wydarzy. Kirsty łapie gwałtownie oddech, znajduje rezerwy prędkości i rzuca się do przodu. Boże, pomóż mi. Czy mam krzyczeć? Wołać o pomoc? Słyszy kakofonię dźwięków dobiegających z Brighton Road – wrzaski, śmiechy, chichoty i wie, że straci tylko oddech, a nikt jej nie usłyszy.

– KURWA! – krzyczy, wbrew sobie, czując, jak czyjaś ręka chwyta pasek jej torebki. Czuje, jak uścisk się wzmacnia, szarpie jej ciało do tyłu.

Jej odpowiedzią jest wściekłość. Lęk też, ale przede wszystkim wszechogarniająca, zwierzęca furia. Wrzeszczy, obraca się z ręką wyciągniętą na całą długość i ciska kluczami na łańcuszku przed siebie. Trafiają na czaszkę, pod palcami czuje grube szorstkie włosy. Słyszy stęknięcie, a potem czuje, jak jego druga ręka chwyta ją za włosy.

Wyślizguje ramię spod paska torebki, potrząsa głową jak kucyk. Jeszcze nigdy nie była tak zadowolona ze swojej praktycznej fryzury, włosy nie są wystarczająco długie, by mógł je mocno chwycić. Silne, twarde palce zanurzają się w jej włosy, ślizgają się, wyrywają pasmo z cebulkami i puszczają. Kirsty ciska mu torbę w twarz i biegnie. Pędzi w stronę dużej ulicy, widzi asfalt, czuje ulgę na widok świateł, które zaczynają przenikać ciemność.

Biegnie wciąż pochylona do przodu, choć wie, że napastnik już jej nie ściga, że ten ostatni chwyt był jego łabędzim śpiewem. Pędzi jednak i pędzi, przeskakuje dziurę wielkości koła ciężarówki, zadziwia samą siebie kocią zwinnością, z jaką ląduje. Zwalnia dopiero, kiedy wypada na oświetloną ulicę, wprost na gromadę chłopaków świętujących wieczór kawalerski.

ROZDZIAŁ 28

Teraz, kiedy Amber zaczęła wprowadzać zmiany w swoim życiu, jest zaszokowana, że to takie łatwe. Tak bardzo bała się swego gniewu, tego, że nie będzie w stanie go kontrolować, jeśli kiedykolwiek pozwoli sobie popuścić cugli. Tymczasem okazało się, że – o dziwo – kiedy już pozwoli sobie na wybuch, świetnie nad sobą panuje.

Zamiast gorączkowego wypychania worków na śmieci, kaskady ubrań lecącej przez okno na piętrze, ogniska z kosmetyków, na co pozwalają sobie słabeusze, ona spokojnie wróciła do domu, zaczekała, aż Vic się obudzi, i oświadczyła, że czas, by się wyniósł. Zero wrzasków, zero łez: po prostu suche stwierdzenie faktu. Hipoteka jest na nią, więc wreszcie, zamiast uciekać, kiedy sprawy się pokomplikowały, nie ustąpiła, lecz postawiła żądania. Nie wystawiła mu walizki za drzwi, nie zmieniła zamków – choć prawdopodobnie to zrobi, po tym jak Vic zabierze już wszystkie swoje rzeczy – ani nie wyczyściła mu kont. Powiedziała mu tylko, że musi jakoś inaczej ułożyć sobie życie i się wynieść. Następnie spokojnie poszła spać.

· · ·

Budzi się w porze lunchu. Złapała ledwie kilka godzin snu, ale był głęboki, nic jej się nie śniło i zregenerowała się tak, jak dawno się to nie zdarzyło. Jest bardzo przytomna i ożywiona, czuje się silna i zdecydowana. W domu panuje cisza. Mary-Kate i Ashley leżą skulone na kapie, z mordkami na łapkach, wpatrzone w swoją panią. Kiedy siada na łóżku, merdają ogonkami, a potem zeskakują i podążają za nią na dół.

Vic nadal tkwi przy stole kuchennym, gdzie go zostawiła, i gapi się przed siebie; wyraz twarzy ma obojętny, jakby ładował wciąż dane do swego wewnętrznego komputera, ręce trzyma płasko na stole, wierzchem do góry. Amber ma niesamowite wrażenie, że był tu przez cały czas, odłączony i czekający na jakiś bodziec. Nie daje po sobie poznać, że zarejestrował jej obecność, gdy Amber wchodzi, zdaje się, że nawet nie mruga, kiedy ona przecina kuchnię i nastawia czajnik. Psy omijają go łukiem, z oczami wbitymi w jego sztywne ramiona, jakby oczekiwały, że podskoczy nagle jak wielki kot. Amber otwiera tylne drzwi, by je wypuścić, podchodzi do lodówki po mleko.

Vic zrywa się na równe nogi, jakby jakaś niewidzialna ręka nacisnęła włącznik.

– Ja ci zrobię – mówi.

– Nie, nie trzeba – odpowiada Amber, próbuje wpasować się między niego a drzwi lodówki.

On jednak nadal naciera. Wyrywa jej mleko z ręki – ona zwalnia uścisk, by uniknąć rozlania i konieczności wycierania – i zabiera je na blat roboczy. Z szafki wyjmuje kubki.

– Earl Grey?

Za jego plecami Amber wzrusza ramionami.

– Earl Grey – odpowiada. Nigdy nie polubiła herbaty PG. – Dziękuję – dodaje. Nie ma sensu rezygnować z pozorów uprzejmości, skoro i tak prędzej czy później będzie po wszystkim.

Vic wrzuca torebki do kubków, zalewa wodą.

– Chcesz coś zjeść? Pewnie jesteś głodna?

– Nie, dziękuję. Później sobie coś zrobię.

Vic dolewa mleka, wsypuje cukier.

– No coś ty. Zrobię ci kanapkę z bekonem.

Amber kręci głową.

– Dziękuję.

– Amber, powinnaś coś zjeść – nalega Vic tym swoim rozsądnym tonem.

– Nie, Vic! Powiedziałam, że nie! – Amber nie może pohamować opryskliwości.

Vic wzrusza ramionami w ten wkurzający sposób, sugerujący, że wszystkie kobiety są stuknięte. Bierze herbatę i siada przy stole.

– Jak spałaś?

Humor gwałtownie jej się pogarsza. Odchrząkuje i zabiera herbatę na próg, patrzy na psy. Obwąchują szparę pod furtką, merdając ogonkami. Muszę zabrać je na spacer, myśli. Biedne maluchy mają za mało ruchu.

– Tak sobie pomyślałem, że można by zbudować porządny grill. No wiesz, taki z cegieł i w ogóle. Moglibyśmy zapraszać ludzi, a nie ciągle sami wychodzić.

Cholera. Udaje, że nic nie zaszło.

– Co o tym sądzisz? – pyta. – Trochę brakuje nam rozrywki. Podoba ci się ten pomysł?

Amber wzdycha i odwraca się w stronę kuchni.

– Nie, Vic, nie podoba mi się. Nie chcę, byś zajmował się majsterkowaniem, przygotowywał mi posiłki ani starał się być miły. Dziękuję, ale to nie ma sensu.

Vic unosi brwi.

– Ho ho.

– Powiedziałam już, co miałam ci do powiedzenia – mówi Amber. – Nie chcę, byś myślał, że to nie było na poważnie.

– I nie mam prawa do odpowiedzi?

Amber wylewa herbatę do zlewu. Nie ma już na nią ochoty.

– Nie. Zrzekłeś się go, kiedy pieprzyłeś się z moją koleżanką.

– Jeden błąd.

Ma ochotę wrzeszczeć. Żałuje, że wylała herbatę, bo z przyjemnością chlusnęłaby mu gorącym płynem w twarz. Zamiast tego odstawia głośno kubek do zlewu i zdejmuje smycze psów z haka przy drzwiach.

– Idę na spacer.

Wychodzi na zewnątrz i kuca przy psach. Ciężko jest przypiąć smycze: ręce jej się trzęsą, a pieski pląsają z radości. Czuje, jak Vic obserwuje ją, stojąc w drzwiach, więc szarpie Mary-Kate za obrożę, by ją unieruchomić.

– Jezu, ty to potrafisz chować urazę – mówi Vic.

– Nie zamierzam o tym rozmawiać!

– Tyle przynajmniej jesteś mi winna.

Amber zrywa się na nogi i idzie w stronę furtki.

– Wcale nie! – rzuca.

Mocuje się z zasuwką. Jest rzadko używana, bo wchodzą i wychodzą frontowymi drzwiami, ale nie chce przepychać się obok niego ani być zamknięta w tych ścianach, zanim odzyska panowanie nad sobą.

– Daj, pomogę ci – proponuje Vic.

– Nie! – ledwie zdaje sobie sprawę, że krzyczy. – Odpierdol się, dobra?

– Amber! – on specjalnie zachowuje rozsądny ton, żeby ją rozzłościć. – Daj spokój, kochanie. Uspokój się.

Zasuwka nagle odskakuje i wyrywa jej z opuszki kciuka kawałek skóry.

– Cholera! – krzyczy Amber.

– O Boże! Pokaż mi to.

Vic robi krok w jej stronę, głos ma niby to zmartwiony, ale na twarzy maluje się zadowolenie. Amber nie rozumie, co on wyprawia. Wie tylko, że nie chce, by był w pobliżu. Otwiera furtkę na oścież i wychodzi na drogę, krzycząc mu w twarz:

– Trzymaj się ode mnie z daleka! Odpierdol się! Nie dotykaj mnie, kurwa!

Odwraca się na pięcie i widzi, że Shaunagh z domu obok stoi na zachwaszczonym poboczu ze swoim wózkiem dziecięcym i staruchą o świdrującym spojrzeniu, Janelle Boxer, spod dziesiątki. Wyglądają na zachwycone. Ma to gdzieś.

– Wynoś się z tego domu, Cantrell! – wrzeszczy. – Wynocha!

Odwraca się do kobiet.

– Na co się gapicie?

ROZDZIAŁ 29

– Luke, proszę. Wyłącz dźwięk.

– Ale jest mi potrzebny – odpowiada syn. – Przecież bez niego nie będę wiedział, czy troll nadchodzi.

– Grałeś w to z tysiąc razy – argumentuje Kirsty. – Do teraz już na pewno to pamiętasz.

Hałas doprowadza ją do szału. Elektroniczne sygnały akustyczne atakują jej uszy jak maleńkie ogniste strzałki. Do tego jeszcze dochodzi tandetne brzęczenie boysbandu JLS w słuchawkach Sophie oraz pochrząkiwanie Jima. Czuje się, jakby atakowano ją ze wszystkich stron. Ramię ma zesztywniałe po szarpaninie, a siniak z tyłu uda utrudnia siedzenie, więc ciągle się wierci, co i tak robi z nerwów, bo zaraz upływa termin oddania tekstu i przypomniała sobie o zaległym ubezpieczeniu za samochód.

Luke nie odrywa oczu od ekranu.

– Tylko dojdę do końca… – mówi i wyrzuca ramiona w górę, kiedy karzeł wyskakuje zza filaru i rzuca fiolkę z trucizną. – O raaany, mamo! Patrz, co narobiłaś!

– Idź grać na górę – rozkazuje Kirsty.

Po raz nie wiadomo który żałuje, że nie umieściła dzieci we wspólnej sypialni, zapewniając sobie tym samym gabinet do pracy. Czuje się jak nastolatka odrabiająca pracę domową. Nikomu nie przyszłoby do głowy, że jestem głównym żywicielem rodziny. Jestem tu jedyną osobą, która nie ma własnego miejsca. Nawet Jim ma tę swoją szopę, do cholery.

– Za minutę – mówi Luke.

– Teraz. Pracuję.

– To nie moja wina, że nie zrobiłaś pracy na czas – odpowiada syn i uderza wciąż w guzik przeznaczony do strzelania. Wyskakuje z miejsca, boksując powietrze. – Hurrra!

Kirsty zatrzaskuje wieko laptopa.

– Luke! – krzyczy.

– No, dobra, już, dobra – odpowiada chłopiec i ostentacyjnie naciska wyłącznik dźwięku. – Nie wkurzaj się tak.

Luke znów siada wygodnie i przygarbia się nad ekranem. Kirsty bierze głęboki oddech, liczy do dziesięciu, wypuszcza powietrze. Otwiera komputer i gapi się na żałosny zbiór zdań, które udało jej się wysmażyć od dziewiątej rano. Nie pamięta, by dobieranie słów kiedykolwiek sprawiało jej taką trudność, ale nie pamięta też, kiedy musiała pisać pod takim przymusem.

Jim przez cały dzień był cichy i pokorny, schodził jej z drogi i co godzinę donosił kawę, a to wszystko jeszcze bardziej ją drażniło. Nie mogę mieć do niego żalu. To nie jego wina. Przecież się stara, Bóg jeden wie, jak bardzo. Ale czy nie mógłby posiedzieć sobie w tej cholernej szopie i dać mi trochę przestrzeni?

Tyle robię dla rodziny, a oni nawet nie mają o tym pojęcia. Ale czemu, do diabła, tam zostałam? Nie musiałam leźć do tego durnego klubu. Widziałam ich w życiu tyle, by wiedzieć, jak tam będzie. Mogłam przyjechać cały dzień wcześniej i użyć wyobraźni, zamiast śmiertelnie się przerazić, byle tylko zdobyć to cholerne honorarium.

Wie, że miała sporo szczęścia, ale to nie pomaga jej się uspokoić. Balangowicze z Brighton Road rzucili się tłumnie w uliczkę, ale napastnika już dawno nie było, a torba Kirsty i jej zawartość leżały rozrzucone na asfalcie. Odzyskała więc swój telefon, notatniki i MP3 oraz wszystkie inne podręczne akcesoria. Nie może sobie w tej chwili pozwolić, by myśleć o tym, że rozbój nie był najwyraźniej motywacją tego faceta. Nie powiedziała o tym Jimowi. Nikomu nie powiedziała. Za nic nie zawali terminu po to, by sterczeć w kolejce na posterunku w celu złożenia zeznań.

Czyta znowu to, co już napisała, bawi się kursorem, jakby mogła w ten sposób wyczarować słowa na ekranie. Nawet jak na standardy „Tribune” to głodne kawałki. Ba, odgrzewany kotlet. Nie ma tu żadnego zdania, żadnej obserwacji ani przymiotnika, których nie użyłaby już przed tygodniem. To ta strona dziennikarstwa, której nienawidzi: „Dzień świstaka” nierozwiązanych spraw. Nie chce już więcej myśleć o Whitmouth, nie chce tam ponownie jechać, a nawet wracać w żadne z tamtych miejsc myślami. A jednak na razie, ponieważ stały pracownik gazety woli toczący się właśnie dramat w Sleaford, została ekspertem od Whitmouth i musi taśmowo produkować jakieś zapchajdziury, dopóki nie wydarzy się nic nowego.

Nienawidzę tego miejsca, myśli. Nie mogę uwierzyć, że spodobało mi się, kiedy przyjechałam tam po raz pierwszy. I nie chodzi tylko o ostatnią noc, lecz o całokształt. O to, że podróż do tego miejsca przywołała przeszłość, którą, zdawałoby się, już przezwyciężyłam, mój niespłacalny dług. O to, że ludzie stamtąd przypominają mi rodzinę, której więcej nie zobaczę, o to, że tyłek rozsadzają mi bąki po każdym okropnym posiłku zjedzonym w lepkich od tłuszczu budach. O padający prawie poziomo deszcz, który nasącza pory solą, o rzeczy, które ślizgają się pod stopami na Marine Parade. O bąble na stopach po uciążliwym marszu i wrzaski przez całą długą drogę na koniec mola, o plastikowe siedzenia w pubach. O wszechobecny smród gorącego oleju. Co nowego mogę o tym wszystkim powiedzieć? Wszystko już napisałam w zeszłym tygodniu. Przecież od tego czasu nic się nie zmieniło. Czyta znowu:

Pomimo wszystko do Whitmouth wciąż ściągają tłumy. Miejscowe śmieciarki kursujące na nadmorskim bulwarze codziennie usuwają z samych koszy pięć ton śmieci, w tym 8000 puszek po napojach gazowanych, 5000 polistyrenowych pojemników na jedzenie, 30 butów i 220 brudnych pieluch. Właściciele miejscowych kramów nie chcą wyjawić, ile zarabiają, ale widać, że interesy dobrze im idą. Funnland, park rozrywki, gdzie przed trzema tygodniami znaleziono ciało jednej z pięciu ofiar, Hannah Hardy, gości około 3000 osób dziennie. Na małą elektryczną kolejkę, która kursuje na koniec mola, sprzedaje się 1250 biletów, połowa w jedną stronę, a staroświeckie Imperium Słodyczy sprzedaje około dziesięciu kilogramów dropsów…

Bla, bla, bla. Zaznacza i usuwa. Potem przyciska Control Z, by przywrócić. Bądź co bądź to 100 wyrazów, a ona potrzebuje 1500. Nie może ich stracić. Wyświetla inny plik na ekranie, przycina i wkleja, zapisuje. Próbuje raz jeszcze.

W roku 2007, kiedy ostatnio robiono badania statystyczne, Whitmouth odwiedziło 1,37 mln ludzi, którzy wydali średnio 46 funtów dziennie na głowę. Z tej liczby 236 tys. zostało na noc, weekend albo na tydzień – przeciętnie cztery noce na osobę – w rozrzuconych na dużej powierzchni czterech miejskich kempingach, 17 hotelach i 87 pensjonatach. Ogółem przyniosło to miastu dochód wysokości około 95 mln funtów. W Whitmouth robi się duże pieniądze na turystyce, właściwie to jedyny przemysł przynoszący znaczące dochody. Połowa mieszkańców w wieku produkcyjnym z liczącej 67 tys. populacji pracuje – przeważnie za minimalne wynagrodzenie i tylko sezonowo – w przemyśle turystycznym. Tak więc można by się spodziewać, że efektem terroru Nadmorskiego Dusiciela będzie nie tylko rozpacz rodzin ofiar i ich przyjaciół. Można by założyć, że z powodu grasującego po mieście Dusiciela zagrożony jest byt całej społeczności.

Nic podobnego.

Wierci się na krześle, czuje, jak krzyczą jej zmiażdżone naczynia krwionośne. Tłumi jęk. Liczy wyrazy: 135. Co za gówno! Czym ja się przejmuję? Siedziałam nad tym dwadzieścia minut i było to całkiem łatwe. I po co to wszystko? Wiem, że to wywalą. Na pewno gdzieś w kraju między dniem dzisiejszym a piątkiem, kiedy zatwierdzają ostatecznie artykuły dotyczące najnowszych zdarzeń, wydarzy się coś bardziej interesującego. Jeśli Dusiciel znów nie zaatakuje, to doniesienia z Whitmouth będą przestarzałymi wiadomościami, nienadającymi się nawet do zawinięcia w poniedziałek ryby z frytkami.

– Co za gówno – mówi głośno.

Jim podnosi wzrok znad stron dotyczących giełdy w „Private Eye”.

– Przepraszam – rzuca Kirsty.

Umówili się, że dosadny język dziennikarski nie będzie przenikał w ich domowe pielesze.

– Ciężko ci idzie?

Kirsty kiwa głową.

– Jestem zmęczona. A w dodatku wiem, że to pewnie nie pójdzie do druku, więc tym bardziej kiepsko mi idzie.

– Może przyniosę ci kawę?

– Kawa wycieka mi już porami.

– To co mogę zrobić?

– Weź ich na dwór i porzucaj im patyki.

Nie ma już siły na cackanie się z tym towarzystwem. Luke parska i rzuca nintendo na stół.

– Luke! – wrzeszczy Jim.

Kirsty zatyka rękami uszy, dławi w sobie podobny okrzyk.

– Ani mi się waż tak traktować swoje zabawki! Czy masz pojęcie, ile to kosztuje?

– To nie moja wina! Wszystko przez nią! – odpowiada wrzaskiem Luke.

– Jak to popsujesz, nie kupimy ci następnego!

Sophie wyjmuje słuchawkę, patrzy wyniośle na swoją rodzinę.

– Halo? Ja słucham muzyki… – mówi z naciskiem.

Kirsty czuje, jak zaczyna jej pulsować żyłka na czole. Tylko tego mi jeszcze trzeba. Zaraz dostanę udaru przy tym stole, a wtedy zobaczysz, skąd bierze się forsa na twoje nintendo.

– Idziemy na spacer – oświadcza Jim.

Dzwoni telefon. Niech Pan Bóg nas broni od dzieci. Nic dziwnego, że ludzie fundują sobie zamiast nich chihuahuy.

– Nie odbieram – mówi do męża. – Jeśli to z pracy, powiedz, że utknęłam w korku.

Jim podnosi słuchawkę.

– Spacer? – jęczy Sophie. – Czy ktoś mówił coś o spacerze?

– Halo? – rzuca Jim do słuchawki. Mózg Kirsty buzuje. – O, dzień dobry, Lionel. Dziękuję, że oddzwaniasz. Nic nie szkodzi. Zawsze ciężko uporać się z pracą w czasie wakacji. Pewnie dlatego mamy biura. Nie, zaczekaj. Tylko przejdę w cichsze miejsce.

Wychodzi z pokoju.

– Nie rozumiem, dlaczego muszę wychodzić z domu dlatego, że ty nie potrafisz skończyć na czas swojej pracy – burczy Luke i piorunuje matkę wzrokiem.

Kirsty zatrzaskuje laptopa i maszeruje na górę, po czym zamyka za sobą z hukiem drzwi sypialni.

Siada na łóżku i znów podejmuje pisanie.

Nic podobnego. Z powodu dziwacznego triumfu natury ludzkiej nad instynktem samozachowawczym Whitmouth przeżywa w tym roku boom turystyczny niewidziany od czasów, kiedy wynaleziono wyjazdy organizowane przez biura podróży. Ten fenomen dowodzi po raz kolejny prawdziwości stwierdzenia, że nie ma czegoś takiego jak zła reklama.

Becca Stokes, lat 23, która przyjechała z Coventry z paczką przyjaciół, ujmuje to następująco: „Kiedyś bardzo lubiłam tu przyjeżdżać z mamą i tatą. A potem zaczęli dużo pisać o tym miejscu w gazetach, a ja i kumple pomyśleliśmy, że można by tu zajrzeć. Nie miałam pojęcia, że jest tu tak dużo klubów nocnych, a przyczepy są tanie jak barszcz. No więc pomyśleliśmy, że wpadniemy na weekend. Zobaczymy, jak tu jest…”

Nie mogę, myśli. Nie wolno mi zachęcać ludzi, by tam jeździli. To szczyt hipokryzji pisać z dezaprobatą o wydarzeniu, które pomagam promować. To nie jest bezpieczne. Za każdym razem, kiedy ktoś czyta takie statystyki, widzi, ilu tam jest ludzi, oblicza sobie prawdopodobieństwo zagrożenia i myśli, że jest bezpieczny. Ale on tam wciąż jest. Wmieszany w tłum, który nie wie, kim on jest.

Zerka na zegarek. Może ściemniać przed redakcją jeszcze przez jakąś godzinę, a później każde kolejne dziesięć minut cofa ją o rok w karierze. Nie mogę jednak, myśli, zdobyć się na żaden „wyważony” ton. Mają fisia na punkcie tego wyważonego tonu i zapominają, że czasami jest coś takiego jak prawdziwie czarno-biały obraz. Whitmouth to koszmarne miejsce. Jest niebezpieczne, obskurne, i ludzie powinni o tym wiedzieć. Nie wolno mi pozwolić, by wyobrażali sobie, że mogą się tam szwendać ubzdryngoleni. Mam dla nich pewną opowieść.

A cichy głosik w głowie dodaje: tak, a jak dobrze ją opowiem, nie odłożą jej na półkę, zarobię za całą wierszówkę. A przecież muszę wytrzasnąć skądś kasę na to ubezpieczenie samochodowe. Muszę. Zostały mi na to jeszcze dwa dni, a potem nie będę w stanie zarobić już ani pensa. Pieprzyć Whitmouth. Pieprzyć wyważony ton. Ostatniej nocy najadłam się strachu i opowiem o tym ludziom. A jeśli ten obślizgły facet przeczyta o sobie i mu się to nie spodoba, może wyciągnie z tego odpowiednie wnioski.

Znów zaznacza cały tekst, usuwa go, aż strona jest pusta. Zaczyna od początku:

W Whitmouth zamordowano kilka kobiet. A w poniedziałkową noc omal nie dołączyłam do grona ofiar…

ROZDZIAŁ 30

Dolna część twarzy Ashoka jest wysmarowana majonezem. Mówi, jedząc, i kawałki sałaty szybują w dół w nocnym powietrzu.

– Nie mogę uwierzyć, że weszły bez nas.

– Tak właśnie zrobiły – dopowiada Tony. – Nie mogły się już doczekać, kiedy się ciebie pozbędą, palancie.

Rav i Jez się śmieją, a Ashok pokazuje mu gestem, żeby się odpieprzył. Żaden z nich nie trzyma się równo na nogach i w pewnej chwili Rav ześlizguje się z chodnika na Brighton Road, omal nie wpadając pod nadjeżdżający samochód. Ten trąbi i jedzie dalej, a oni wrzeszczą i wygrażają pięściami za jego oddalającymi się tylnymi światłami.

– Rany, ale tu puchy – mówi Jez.

– Jest druga w nocy – przypomina Tony. – Co byś chciał?

Ash wyjada resztki kurczaka ze swojego kebabu, zwija w kulkę papier i rzuca go na ziemię.

– Cholera, wszystko przez te pieprzone adidasy – mówi. – A kosztowały mnie ponad sto funtów.

– Co? – dziwi się Rav. – Dałeś się oskubać, bracie.

– Spadaj – warczy Ash i trzepie go dłonią w tył głowy.

Zataczając się, idą dalej. Do pensjonatu mają jeszcze z półtora kilometra. Mijają ich inni maruderzy: ludzie, którzy wydali całą forsę, więc nie stać ich na taksówkę, ci, których wyrzucono z klubów albo znudzili się, czekając w kolejce, oraz inni, zmierzający w przeciwnym kierunku, mający nadzieję, że jeszcze się gdzieś dostaną. Tony dojada falafela i zwija torebkę w kulkę. Chowa ją do kieszeni.

– Tak się robi ze śmieciami – zwraca uwagę Ashokowi.

– Chrzanisz – odpala Ash. – Jakby nie usunęli tych wszystkich śmietników, tobym wyrzucił, gdzie trzeba.

– Jasne. A jakby twoi wszystkiego nie wysadzali, nie musieliby ich usuwać – mówi Jez.

– Ta – dodaje Rav, bekając mocno po piwie. – Muszą świętować Diwali tymi cholernymi bombami?

Znajome parcie na pęcherz doskwiera bardziej niż żart. Ashok żałuje, że nie skorzystał z brudnego kibla w salonie gier, ale pokusa wrzucenia dziesięciu pensów do automatu była wtedy zbyt wielka. Zerka na Tony’ego i Jeza, zazdroszcząc im tego, że barbarzyńskie wychowanie pozbawiło ich różnych zahamowań, więc ulżyli sobie przy pustym bankomacie ze sto metrów wcześniej. Też będzie musiał to zrobić, nim dotrą do pensjonatu. Piwo mu nie służy, ale w kawalerski wieczór, jeśli chce się wyjść z tego cało, nie pije się wódki z tonikiem.

Kiedy mijają zabity deskami sklep żelazny, którego właściciel zbankrutował, przypomina sobie, że w drodze do centrum zauważył, że tuż obok, przed biurem pośrednictwa pracy, jest pusta parcela. Za obluzowanym ogrodzeniem z siatki wala się gruz poprzerastany czarnym bzem i pokrzywami. Nada się, myśli. Mogą na mnie, cholera jasna, zaczekać.

– Muszę się odlać – mówi, kiedy dochodzą do płotu.

Chwyta i szarpie za siatkę, aż ta odrywa się od betonowego słupka, do którego była przyczepiona końcówką. Najwyraźniej nie jest pierwszym zmierzającym do domu hulaką, który wpadł na ten pomysł.

– Stójcie na czatach – mówi.

– A po co? – pyta Tony. Przypala sobie marlboro, dym wisi w powietrzu nad jego głową. – Może podesłać ci tam jakiegoś chłopaczka?

Ashok pochyla się i przeciska przez dziurę między siatką a słupkiem. Pusta działka jest ciemna i cuchnie. Najwyraźniej od lat służy za prowizoryczną toaletę klubowiczów z Whitmouth. Po powrocie będę musiał umyć sobie adidasy, myśli. Mam nadzieję, że w nic nie wdepnę.

Pięć metrów dalej duży krzew czarnego bzu odcina światło padające z ulicy. Świetnie. Ashok ostrożnie stąpa między stertami cegieł i potłuczonego szkła – za nic nie chciałby się przewrócić w tej cuchnącej dżungli – i wchodzi za zarośla. Już odpinając dżinsy, czuje ulgę, wzdycha z przyjemnością, kiedy cuchnący piwem strumień tryska w nocne powietrze.

– Myślałem, że chcesz się odlać, a nie zwalić konia! – krzyczy Rav. – Nie możesz zaczekać, aż wrócimy?

Sikanie trwa w nieskończoność. Ashok przestępuje z nogi na nogę, a jego pęcherz wciąż pompuje. Teraz, kiedy najgorsze parcie ustąpiło, wolałby się powstrzymać i dokończyć po powrocie, w łazience w pensjonacie Seaview. Nie podoba mu się, że ma za plecami ciemność, nie może się wyzbyć wrażenia, że nie jest sam. Stara się zacisnąć zwieracze, ale nic z tego. Strumień się zmniejsza, ale nie zatrzymuje, więc to tylko przedłuża sprawę.

Od ulicy dochodzi szmer poruszanej siatki, a potem czyjeś nieuważne, ślizgające się kroki na gruzie, który przed chwilą przeszedł.

– Gdzie jesteś? – Tony mówi zbyt głośno, niewyraźnie.

– Tutaj – odpowiada Ashok.

– A, no tak.

Ashok widzi jego sylwetkę odcinającą się w świetle, a potem Tony staje obok niego.

– Koniec tego dobrego – mówi.

– Nie mogę.

– Dobra, ale nie miej pretensji, jak ci naleję na buty.

– A nie odpryskałeś się niedawno na ulicy? – pyta Ashok.

– Piwo – rzuca Tony.

Słychać szmer rozsuwanego suwaka, a potem nagle, za ich plecami, coś rzuca się w mroku, wśród zarośli przy gołej ścianie sklepu żelaznego.

Ashok i Tony patrzą na siebie w ciemności, natychmiast trzeźwiejąc z powodu szoku.

– Co to było? – pyta Tony. Oczy ma powiększone przez cienie.

– Nie wiem – odpowiada Ashok.

– Pewnie jakiś lis czy coś.

– No nie wiem. Brzmiało, jakby to było coś większego.

Tony kiwa głową, zapomniał już o swoim pęcherzu. Słyszą, jak kumple na ulicy śmieją się i sobie z nich żartują.

– Ej, wy tam! Chodźcie wreszcie! – Głos Rava dociera do nich poprzez listowie.

– Ciiii! – syczy Tony poniewczasie. Odwracają się, gapią w pustkę. – Halo! – woła niepewnie.

Cisza. Stoją obok siebie, wytężając słuch. Jest jakoś dziwnie, myśli Ashok. Tak jak przedtem, kiedy byłem sam: jakby tam ktoś był, nasłuchiwał.

Tony kręci głową.

– Borsuk.

– Borsuk? – dziwi się Ashok z niedowierzaniem. – To w miastach są borsuki?

– A skąd niby mam wiedzieć? – rzuca Tony. Spogląda na swoje spodnie, zapina rozporek. – Chodźmy już. – Odwraca się, rusza w stronę płotu.

Ashok zostaje nieco dłużej, nasłuchuje. Teraz nic tam nie ma: słychać tylko szuranie na chodniku i szelest liści obok jego ramienia. To nic takiego, myśli. Zwyczajne odgłosy. Jakieś rzeczy się przesuwają, coś zsuwa się z dachu.

Okrzyk w ciemności, pełen przerażenia, bełkotliwy, zduszony. To nie był borsuk. Dziewczyna. To był kobiecy głos. Gdzieś tam w mroku.

Ashok słyszy, jak Tony przeklina. Słyszy zaniepokojone nagle głosy pozostałych. W zaroślach coś się miota, szarpie, sztywno pada.

– Cholera – powtarza Tony. – Kurwa. To było… Jezu…

Rav i Jez przedzierają się przez płot.

– Co to było? – pyta Jez.

– Ja nie.. Chyba… – jąka Ash.

Tony biegnie niezgrabnie po stosach cegieł na środku parceli, jak zawsze na czele.

– Halo! – krzyczy. – Gdzie jesteś?

W odległym kącie słyszą odgłosy walki, kolejny zduszony jęk. Trzej maruderzy rzucają się w ślad za kumplem, rozdzielają się, biegną w stronę hałasu. Boję się, myśli Ashok. Żaden tam ze mnie bohater. Nie robię takich rzeczy. Zaczepia butem o coś ostrego, potyka się, wpada ramieniem na Jeza. Czuje, jak ten gwałtownie wyrzuca rękę przed siebie, chwyta go i pomaga utrzymać pion.

Tony wdrapuje się na wzniesienie zarośnięte krzewami. Teraz widzi coś za nimi: coś nienaturalnie białego, coś, co tu nie pasuje. Rusza się. Boże. To człowiek. Tam jest człowiek.

– Tutaj! – krzyczy.

Już nie myśli, tylko działa: rozchyla gałęzie, słyszy za sobą tupot nadbiegających kumpli.

Ktoś się podrywa, obłapia go na wysokości kolan, przewraca. Tony wrzeszczy z zaskoczenia, a potem z wściekłości, kiedy uderza o ziemię i czuje, jak coś ostrego pęka i kawałek szkła przebija mu skórę. Facet jest na nim, ale nie zostaje tam. Gramoli się, odpycha nogą od krocza Tony’ego, by podjąć ucieczkę.

– Kurwa! – krzyczy Tony.

To boli. Skurwiel przesuwa teraz kolano przez jego biodro, ześlizguje się. Tony chwyta go za białą koszulę, szarpie się z nim. Kiedy pozostali nadbiegają, jest już na górze, przygważdża faceta do ziemi. Migają mu ciemne włosy, złoty kolczyk. Jez się przyłącza, przytrzymuje mężczyznę, przyciska do ziemi.

Za krzakami kobieta walczy o oddech. Ash i Rav się tam przedzierają. Tony słyszy ich głosy: agresywne z przerażenia, choć starają się, by brzmiały spokojnie, pewnie.

– Już dobrze. W porządku. Mamy cię. Już dobrze.

Jest blada, pulchna, półprzytomna. Kuli się, sukienkę ma zadartą powyżej bioder, zasłania rękami twarz.

– Już dobrze – mówi Ashok i próbuje jej dotknąć.

Dostrzega jego ręce i zaczyna wrzeszczeć – zachrypnięty, urywany wrzask, jakby miała uszkodzone gardło – rzuca się na nich z połamanymi paznokciami. Musi chwycić ją za nadgarstki, by powstrzymać atak, klęka przed nią, z kolanem między jej nagimi udami.

– Aaaa! – krzyczy kobieta. – Aaaa! Nieee!

Blade światło przedziera się przez mrok i Ashok widzi jej twarz o kilkadziesiąt centymetrów od swojej. Jest rozkwaszona, zakrwawiona: z nosa jej cieknie, oko jest tak napuchnięte, że nie jest pewien, czy jeszcze jest całe pod powieką.

– Już dobrze – powtarza bezradnie. – Jesteś bezpieczna.

Za plecami słyszy świst powietrza, gdy jego kumple kopią leżącego faceta.

ROZDZIAŁ 31

Martin wie, że musi coś zrobić, ale nie wie co. Szok, który przeżył poprzedniej nocy, był zbyt duży: odkrycie tych wszystkich wzajemnych powiązań, okropnych spisków, których nie rozumie, sprawiło, że miota się bezradnie, pełen wściekłości, czując niemoc. Jego gniew był tak palący, niemalże erotyczny, że chciał nawet pójść znów na Mare Street, by sprawdzić, czy ktoś przejął rewir Tiny, ale w ostatniej chwili instynkt samozachowawczy go powstrzymał. Zeszłej soboty dopisało mu szczęście. Nie może oczekiwać, że znów będzie miał takiego farta. Jeśli ma powtórzyć to doświadczenie, musi być o wiele bardziej ostrożny.

Tak więc planuje, myśli, a tymczasem trzyma się swojej rutyny. Oznacza to, że w niedzielny poranek funduje sobie kiełbasę w cieście i batonik czekoladowy, podczas gdy robi pranie.

Niedzielny poranek to dobra pora na pójście do pralni samoobsługowej. Stała klientela – urlopowicze i rodziny, którym nawaliły pralki – nie robią prania w niedzielne poranki, więc zwykle ma od razu wolną maszynę dla siebie. A ciepłe, zaparowane ławki tworzą przytulną, intymną atmosferę. Kiedyś nawiązał tu przyjaźń z młodą kobietą o imieniu Carly, która pracowała jako kasjerka w salonie gier na molu. Rozmawiali przez trzy niedzielne poranki z rzędu, ale kiedy właśnie miał ją zaprosić na kolację, zaczęła pracować na inne zmiany, w związku z czym zmieniły się również dni jej wypadów do pralni. Kilka razy zajrzał do salonu gier w nadziei, że zastanie ją w pracy, ale nigdy więcej już jej nie widział.

Ranek jest piękny. Słabe promienie słońca przebijają się przez rozpraszające się nocne chmury, a miliony kropelek błyszczą na balustradzie promenady. To jeden z tych dni, kiedy Whitmouth, wymyte do czysta przez deszcz, lśni i wygląda najlepiej, na miarę swych możliwości. Martin podrywa z wysiłkiem wór z bielizną pościelową i zarzuciwszy go sobie na ramię, maszeruje żwawym krokiem w rześkim powietrzu. Na ulicy jest zaskakująco dużo ludzi. Część z nich stoi przed posterunkiem, gapią się na drzwi, jakby się spodziewali, że za chwilę staną w płomieniach. W ogóle go to nie zastanawia. Posterunek przyciągał prasę jak magnes na początku i pod koniec każdego dnia pracy tego lata. Mija go szybko i skręca w Canal Street, okrąża stos kartonowych pudeł przed sklepem z pamiątkami na rogu.

W pralni puchy. Kilka maszyn pośrodku szeregu pracuje z szumem, ale w pomieszczeniu nikogo nie ma. Przez szybę ze szkła bąbelkowego w drzwiach biura dostrzega rozbitą na piksele sylwetkę ubranej w fartuch Rumunki, która kieruje zakładem. Rozmawia przez telefon; Martin widzi, jak odrzuca głowę do tyłu i się śmieje. Wybiera pralkę, wkłada w nią otwór worka i wysypuje zawartość. Nigdy nie musi sortować rzeczy: trzeba to robić tylko wtedy, kiedy nie planuje się zawczasu, a wszystkie jego rzeczy są tak wybrane, że mieszczą się w wąskim spektrum kolorystycznym: ciemnoniebieski, szary i czarny. Dodaje odmierzoną porcję proszku z torebki na mrożonki, którą miał schowaną w kieszeni kurtki, ustawia temperaturę na sześćdziesiąt stopni. Już ma zatrzasnąć drzwiczki, gdy dolatuje go woń kurtki i uświadamia sobie, że minął chyba z rok od czasu, kiedy ją kupił. Wykłada zawartość kieszeni na ławkę – monety, kilka listków gumy do żucia, które kupił, jak sobie przypomina, przed pierwszą randką z Jackie Jacobs, i widelczyk do frytek – po czym dorzuca kurtkę na wierzch prania. Potem idzie do sklepu, by kupić swoje przysmaki. Cykl prania potrwa godzinę. Martin nigdy nie zmarnowałby pieniędzy, oddając rzeczy do pralni z obsługą, lecz czasu też nie lubi tracić.

Kiedy wychodzi na Canal Street, prawie wpada na kogoś pędzącego chodnikiem. To Amber Gordon – lecz nie taka, jaką zna. Ma dziwnie szarobladą twarz i nieuczesane włosy. Idzie tak szybko, że ledwie daje radę go wyminąć, odskakuje w ostatniej chwili. Początkowo Martin bierze to za afront, ale zaraz zauważa, że wcale nie dostrzegła jego twarzy. Czeka, aż go rozpozna, i czuje się dotknięty, kiedy do tego nie dochodzi. Amber ma czerwone obwódki wokół oczu i wygląda, jakby się ubierała w ciemności.

– Przepraszam – mruczy z roztargnieniem i pędzi dalej.

Martin kręci głową i też rusza przed siebie. Tak naprawdę nic go nie obchodzi, co zaszło w życiu tej kobiety, ale odczuwa przyjemność, widząc jej zdenerwowanie. Mam nadzieję, że coś się stało. To dobrze ci zrobi. Sprowadzi cię na ziemię.

W kiosku prawie nie ma gazet, rzecz dość niezwykła o tej porze dnia. Zostało tylko parę egzemplarzy „Mail on Sundays” i „Tribune”. Martin nie ma pojęcia dlaczego; tytuł na pierwszej stronie „Mail” jest związany z imigrantami i cenami domów, tytuł w drugiej gazecie, zorientowanej bardziej na lewo, krzyczy na temat jakiegoś skandalu wśród torysów. Chwyta „Tribune” tuż przed nosem innego klienta. Umiera z ciekawości, co Kirsty Lindsay ma do powiedzenia w tym tygodniu.

Bierze kiełbaskę w cieście i małą butelkę sunny delight z lodówki. Potem zatrzymuje się na całe pięć minut przy półce z batonikami i wreszcie wybiera snickersa. Jest dwadzieścia procent większy od normalnego za tę samą cenę i zapełni mu więcej czasu podczas czekania na pranie.

Musi zaczekać, aż zakończy się jedna z tych nudnych transakcji typowych dla miejscowych sklepów. Jakaś tęga kobieta odlicza drobne, by zapłacić za dwulitrową butelkę coli, podczas gdy pani Todiwallah czeka beznamiętnie za ladą.

– A słyszała już pani, o kogo chodzi? – pyta tęga kobieta. Wygrzebuje piątaka z portmonetki. – Aaa. I jeszcze paczkę tytoniu Amber Leaf i filtry mentolowe.

– Nie – odpowiada pani Todiwallah, odwracając się w stronę półki i wyjmując tytoń. – Istnieje różnica pomiędzy kioskarzami a dziennikarzami. My tylko sprzedajemy wiadomości, a oni je zbierają.

– A filtry? – domaga się gruba.

Pani T. schyla się z szelestem w swoim przydużym salwar-kamizie, by sięgnąć po pudełko. Dlatego właśnie ludzie robią zakupy w supermarketach, myśli Martin. Tam nie trzeba urządzać sobie tych pogaduszek. Kupujesz, co chcesz, i wychodzisz.

– Nie. – Kioskarka prostuje się powoli, kładzie rzeczy na ladzie. – W radio nic nie mówili. Tylko tyle, że ten mężczyzna jest przesłuchiwany i może później zostanie oskarżony.

– I nikt z przychodzących tu nic nie wiedział?

– Gdyby ktoś coś wiedział, pewnie prędzej poszedłby do gazety niż do sklepu na rogu – odpowiada pani Todiwallah. – Ja przecież nie płacę za newsy, a tylko je sprzedaję.

Martin zastanawia się z roztargnieniem, o czym one mówią. Nie należy do ludzi, którzy wtrącają się do rozmowy. Przestępuje z nogi na nogę, żałując, że kioskarka nie obsługuje dalej, skoro już musi jednocześnie plotkować.

– No, w każdym razie to dobra wiadomość – kwituje klientka.

– Naturalnie – przyznaje pani T. – Pięć funtów, dwadzieścia trzy proszę.

Gruba znów zaczyna odliczać drobne, pens po pensie.

Martin zerka na trzymaną w ręku gazetę, w dolnym prawym rogu mały tytuł, który może wyjaśniać, o czym one mówią: PRZEŁOM W ŚLEDZTWIE DOTYCZĄCYM MORDERSTW W KURORCIE. Najświeższe wiadomości z godziny. 3.00. A dalej piszą: Policja z Whitmouth aresztowała podejrzanego, który może być Nadmorskim Dusicielem. Szczegóły na s. 2.

Korci go, by przerzucić stronę i natychmiast przeczytać artykuł, ale czeka cierpliwie, aż będzie mógł zapłacić i wyjść. Ma mnóstwo czasu. Słowo drukowane nie ulegnie zmianie, kiedy zacznie je czytać dopiero za pięć minut. Jednak na Canal Street mimowolnie przyspiesza kroku, pragnąc jak najszybciej zaspokoić ciekawość.

Siada na ławce, odwija kiełbaskę w cieście i odgryza kawałek. Otwiera gazetę i ku swemu rozczarowaniu widzi, że podano bardzo niewiele szczegółów. O 1.00 policja aresztowała mężczyznę podejrzanego o to, że jest mordercą zwanym Nadmorskim Dusicielem, głosi raport, którego autorem jest ktoś, kto podpisał się jako Dyżurny Reporter.

Policja wezwana do zajścia na opustoszałej parceli przy jednej z głównych ulic Whitmouth aresztowała mężczyznę pochwyconego przez przechodniów. Młoda kobieta została zabrana do pobliskiego szpitala, gdzie opatrzono jej rany, stłuczenia i zaaplikowano leki na uspokojenie. Mężczyznę, po zabiegach w tym samym szpitalu, przewieziono na posterunek i oskarżono o napaść, ciężkie uszkodzenie ciała i agresywne zachowanie, wobec czego został zatrzymany na czterdzieści osiem godzin. Nie ujawniono żadnych nazwisk.

Czy o to chodzi?

Muszę dostać się na posterunek. Zobaczyć, czego zdołam się dowiedzieć. Dlatego ci wszyscy ludzie tam byli. Trzymają go w środku, ktokolwiek to jest.

Czyta fragment raz jeszcze, odgryza następny kawałek kiełbaski i popija napojem. Na dole strony przyciąga jego wzrok wypisane wytłuszczonym drukiem zdanie zachęcające do lektury artykułu: Moja koszmarna noc na podejrzanych uliczkach Whitmouth, s. 27.

Tak, myśli Martin, oto ona. Przelatuje przez strony biznesowe, by znaleźć tę odpowiednią, i czuje, że rumieniec wypływa mu na policzki. Oto ona, uśmiecha się z wyższością ze zdjęcia wielkości znaczka pocztowego umieszczonego tuż przy tytule. Obok rysunek przedstawiający tył głowy jakiejś kobiety zaglądającej w uliczkę, ściskającej kurczowo torebkę. To nawet nie jest Whitmouth – a w każdym razie okolica nie jest mu znana. Przypomina to te alejki na śmieci widywane na północy. Zaczyna czytać, czuje, jak gorąco zalewa mu policzki, gdy widzi siebie – swój mało pochlebny portret.

W Whitmouth zamordowano kilka kobiet. A w poniedziałkową noc omal nie dołączyłam do grona ofiar…

ROZDZIAŁ 32

– Niezły ten wczorajszy kawałek – mówi Stan.

Kirsty się rumieni.

– Dziękuję – odpowiada. – Oczywiście teraz mam przechlapane.

– No tak – przyznaje Stan. – Bezmyślny drań. Że też musiał dać się aresztować, kiedy już zamknięto numer. Mógł, cholera jasna, zaczekać do dziś, żeby to nie było takie oczywiste. No ale chyba jednak nie są aż tak wkurzeni, bo przecież by cię tu nie przysłali.

– Nie wierz w to. Jestem tu tylko dlatego, że wydanie niedzielne nie nakłada się z doniesieniami z codziennego. Nie sądzę, bym jeszcze kiedyś napisała coś do niedzielnego. Poza tym Dave Park nie pracuje w poniedziałki. Pojutrze znów będę oddelegowana do pisania o jakichś bzdetach.

Stan zarzuca na ramię pasek torby.

– To nie twoja wina, Kirsty. I pomijając kwestię naciąganej relacji z perspektywy osobistej, to był niezły kawałek. Dobra dramaturgia.

– Taa… – Kirsty żałośnie wzrusza ramionami. – A teraz wyszłam na histeryczną pipę.

Stan się śmieje. Przesuwają się nieco, kiedy Nick z „Mirror” przepycha się przez tłumek, by stanąć obok nich.

– Kirsty Lindsay – mówi. – Włożyłbym swoją kurtkę ortalionową, gdybym wiedział.

– Odwal się – burczy Kirsty.

Trzeba przyznać, że my, pismacy, cieszymy się z wpadek kolegów tak samo jak z niepowodzeń ludzi spoza branży, myśli.

– Nie przejmuj się – mówi Stan. – Każdy z nas kiedyś coś spieprzył. Jezu. Przypomnij mi, żebym ci później opowiedział, jak kiedyś oczerniłem szefa policji z Humberside. Kosztowało mnie to parę nieprzespanych nocy, mówię ci. Musisz tylko wysmażyć kilka kawałków, które cię od tego oddalą, i wszystko pójdzie w niepamięć.

– Liczę na to – rzuca Kirsty. – Bo inaczej mam przesrane.

Nick klepie ją po ramieniu.

– Tekst był dobry, jeśli cię to pocieszy. Włosy stanęły mi dęba, a głównie o to przecież chodzi. Możesz zresztą rozgrywać to na zasadzie „czy działał sam”, aż o wszystkim zapomną.

– Dzięki, Nick.

– Nie bądź zbyt wdzięczna – mówi. – Wolałbym, żebyś za mną nie łaziła.

Kirsty daje mu kuksańca w ramię.

– A co my tu teraz mamy za bombę? – pyta.

Stoją pod posterunkiem. Nikt tak naprawdę nie wie dlaczego i jest oczywiste, że przez dobrą chwilę nikt nie wyjdzie, by z nimi porozmawiać. Puby otwierają jednak dopiero w południe, więc równie dobrze mogą sterczeć tutaj.

– Jak na razie zawracanie głowy – odpowiada Stan. – Teraz, kiedy został oskarżony o te sprawki z sobotniej nocy, mogą milczeć, jak długo zechcą. Zdaje mi się, że do jutra można polegać wyłącznie na przypuszczeniach i pogłoskach.

Po drugiej stronie ulicy parkuje wóz sprawozdawczy BBC.

– Ho, ho – rzuca Stan. – Jaśnie państwo przyjechali.

– Nie przepuszczajcie tych drani – mówi Nick. – Skoro nie mogą ruszyć dupy na czas, niech sobie teraz stoją z tyłu.

– Nie mówcie im nic – dodaje Stan.

– I tak nigdy mnie o nic nie pytają – odpowiada Kirsty. – No więc, powiedz, Stan, w jakież to przypuszczenia i pogłoski zostałeś wtajemniczony?

Stan zna wszystkich. A jeśli kogoś nie zna, to ten ktoś zna kogoś, kogo on zna. Jeśli ktokolwiek jest na bieżąco co do najnowszych plotek i spekulacji, to właśnie on.

Zniża głos. Nie zamierza dzielić się strzępami swoich informacji z całym światem. A zwłaszcza z BBC.

– Nie powołuj się na mnie, ale słyszałem, że to ten sam facet, którego przesłuchiwali w zeszłym tygodniu.

– Poważnie? Ale myślałam, że miał alibi.

– Nie tyle alibi, ile wyjaśnienie – prostuje Stan. – To, że miał powód, by kiedyś tam być, nie znaczy jeszcze, że go tam nie było w czasie zabójstwa.

– Paru ludzi piszących o polityce chętnie by to zapamiętało – zauważa Nick.

– Jasne – rzuca Stan i się śmieje.

– Jak się czuje dziewczyna? – pyta Kirsty.

– Wciąż jest na OIOM-ie. Bardzo ciężko pobita. Tchawicę ma tak napuchniętą, że muszą ją na razie inkubować. Przypuszczalnie straciła oko. Staje się coraz bardziej brutalny, w miarę jak się rozkręca, czyż nie?

– O ile można posunąć się dalej niż morderstwo – wtrąca Kirsty. – Biedna dziewczyna.

– Szczęściara – poprawia ją Stan. – Gdyby nie ci nachlani chłopcy, byłaby martwa.

– Znasz nazwiska wybawców?

Zagląda do notesu.

– Ashok Kumar, dwadzieścia trzy lata, Anthony Langrish, dwadzieścia dwa, Ravinder Doal, dwadzieścia cztery, i jeszcze jeden. Nie wpuścili ich do Stardust, bo byli w adidasach. Chwała Bogu za bramkarzy z południowego wybrzeża.

– A więc to Victor Cantrell – mówi Kirsty. – Tak się nazywał facet, którego wcześniej przesłuchiwano, prawda?

– Tak – przyznaje Stan. – Ale na razie bym tego nie zamieszczał w tekście. – Nie chcę mieć procesu o zniesławienie.

– Zwłaszcza ty sobie daruj – dopowiada Nick.

Kirsty przewraca oczami.

– Dajcie spokój. No dobra, ale wiadomo, że to pracownik Funnland, mieszka w tym mieście, pije w Cross Keys, jest lubiany, nikt by się po nim tego nie spodziewał, tak? Zdobyłeś adres, zanim go wypuszczono?

– Tak – mówi Stan. – Później tam wpadnę. Najlepszy sposób weryfikacji to będzie sprawdzenie, czy jest w domu.

– I jak zachowuje się jego kobitka – dopowiada Nick.

– Na razie nie otwiera drzwi – mówi Stan. – Zasłony szczelnie zaciągnięte.

– Biedna baba. – Kirsty wzdycha. – Ciekawe, jak się dziś czuje.

– Pewnie ma poczucie winy – odpowiada Nick. – Ty byś nie miała?

– Niby dlaczego?

– Dajże spokój. Musiała coś przecież podejrzewać.

– Dlaczego? – powtarza Kirsty. – To chyba zbyt surowa ocena.

Przypomina sobie wyraz kompletnego niezrozumienia na twarzy swojej matki, kiedy zobaczyła wóz policyjny podskakujący na wybojach podwórza. Pamięta malujące się na jej twarzy przerażenie, gdy odwróciła się, spojrzała na córkę i zrozumiała powód przyjazdu policji. Kirsty myśli o Jimie i dzieciakach, robi jej się niedobrze.

– W takich sytuacjach okazuje się, że wielu partnerów nie ma o niczym pojęcia – argumentuje.

– No jasne, zawsze tak twierdzą – odpowiada Nick.

– W każdym razie czeka ją niezły ubaw. Nie sądzę, by miejscowi wczuli się w jej sytuację.

W tłumie od strony ulicy widać jakieś poruszenie. Dziennikarze instynktownie zwierają szyki, by nowo przybyłym nie zdawało się, że mogą wpakować się na ich miejsca. Kirsty wyciąga szyję i widzi czubek blond głowy jakiejś osoby przebijającej się wężykiem przez szeregi kolegów z tyłu. Widzi fragment dużych okularów przeciwsłonecznych i myśli: O Boże, ja je znam.

– Ktoś idzie – mówi. – Nikt z naszych.

– A, rzeczywiście – przyznaje Stan.

Zaczyna przeciskać się w bok. Wie, że gdy zostanie zapamiętany jako ktoś pomocny, być może będzie mógł liczyć później na specjalne względy.

– Ej, przepuśćcie panią! – krzyczy.

Tłumek niechętnie się rozstępuje i blond głowa zaczyna się szybciej przesuwać w przód. Błyska kilka fleszy. Ot, przypadkowe zdjęcia, które w erze cyfrowej, kiedy nie trzeba się martwić zmarnowaną kliszą, robi się tysiącami, bo a nuż okażą się później przydatne.

– Chryste – mówi Stan, który jest wyższy, więc lepiej widzi.

– Co?

– Jak zwykle strzał w dziesiątkę – pyszni się. – To kobitka Victora Cantrella. Na pewno.

Kirsty domyśla się, z dławiącym przerażeniem – zanim szarobiała, poznaczona łzami twarz pojawia się w polu jej widzenia – że „kobitka” Victora Cantrella to Amber Gordon.

Godzina 13.30

– Jestem głodna.

Debbie Francis rzuca siostrzyczce spojrzenie pełne jadu.

– Zamknij się, Chloe – burczy.

Chloe kuca, jak mały troll, na skraju drugiego krańca drogi i ssie lizaka Chupa-Chups.

– Mama kazała ci się mną opiekować – argumentuje.

– No żesz kurcze… – burczy Debbie i złazi z kolan Darrena Walkera.

Obciąga T-shirt pod skórzaną kurtką. Jest za gorąco na skórę, ale ta czarna, nabijana ćwiekami bluza jest najfajniejszym ciuchem, jaki kiedykolwiek miała, więc rezygnuje z komfortu na rzecz stylu. Sztywnym krokiem przemierza asfalt na dziesięciocentymetrowych obcasach i staje nad siostrą.

– Jak się nie zamkniesz, to cię uszczypnę – mówi. – Mama zostawiła cię ze mną, a to znaczy, że masz robić, co każę. Jasne?

– Ale… – zaczyna Chloe.

Debbie wysuwa dwa twarde palce zwieńczone pomalowanymi na czerwono paznokciami i szczypie ją nad łokciem. Chloe krzyczy, a potem zaczyna płakać. Debbie kazała jej zdjąć ortalionową kurteczkę z godzinę temu i teraz jej skóra jest już różowa jak homar. I tak ją pali, a po uszczypnięciu z bólu zrobiło jej się ciemno przed oczami.

– A teraz się zamknij. – Głos Debbie dobiega jakby przez mgłę bólu. – Albo zaraz to powtórzę.

– Ale ona powiedziała! Mówiła ci!

Chloe widzi wzniesione palce, które znów się do niej zbliżają, i cofa się w trawę.

– Jestem zajęta, do cholery – warczy Debbie. – Masz tu siedzieć i jeść lizaka, a ja dam ci obiad, jak będzie mi się chciało, jasne?

Odwraca się plecami do łkającego dziecka i jej kuśtykanie zamienia się w rozkołysany chód, kiedy widzi swojego Romea, siedzącego na ławce z rozstawionymi nogami, z rękami rozłożonymi na oparciu. Przy tak wyeksponowanym kroczu widać wyraźnie zarys jego erekcji i Debbie czuje przypływ nastoletniej dumy. Nie każda może mieć Darrena Walkera. Może i brutal z niego, ale wybredny. Dochodzi do ławki, widzi jego pełen samozadowolenia uśmiech, kiedy wspina się na pokład. Nie powinien mi się podobać, myśli. Żadna dziewczyna nie powinna lubić chłopaka, który tak na nią patrzy. Ale on mi się tak podoba, nic na to nie poradzę. Jest w nim coś, co na mnie działa.

Darren nie sili się na żadne subtelności. Chłopcy, których znała wcześniej, to niezdary; przepraszający i nieśmiali. Nigdy nie wróciliby tak po prostu do tego, co robili, zanim im przerwano. Po dziesięciu sekundach jego ręka wraca pod bluzkę, pod stanik, pociera jej sutek kciukiem. Przywykła do ściskających, sondujących, niemrawych palców swoich rówieśników. Teraz ma wrażenie, że topnieje, kokosi się tak, by lepiej czuć twarde wybrzuszenie pod sobą. Słyszy zaskakujący, delikatny odgłos – ni to westchnienie, ni jęk – który wyrywa się gdzieś z jej głębi, i zastanawia się: skąd to się wzięło? Widzi uśmiech – ten wyraz triumfu – który powraca na jego twarz, i czuje, jak Darren zatapia wolną rękę we włosach na jej karku. Pachnie dymem papierosowym i gumą do żucia.

Siedząc okrakiem na jego udach, Debbie przyciska krocze do jego krocza, czuje znajomy skurcz głęboko w środku.

– Przyjemnie – mówi Darren. – Zaraz, na czym to skończyliśmy?

– Co robicie? – pyta Chloe i głośno siąka nosem.

– Nie twoja sprawa – odpowiada Darren i porusza się pod Debbie na ławce.

Sięga ręką, by rozpiąć jej stanik, a ona odgania ją klapsem.

– Ktoś zobaczy – mówi.

Darren śmieje jej się wrednie w twarz.

– Trochę za późno, żeby się teraz o to martwić. Zresztą, wszyscy są nad rzeką, no nie?

Większość mieszkańców wsi wybrała się na łachę przy torach kolejowych, położoną parę kilometrów dalej. Na trawiastych łęgach powstało z czasem miejscowe kąpielisko, bo z powodu nasypu nie nadawały się nawet do wypasu owiec.

– Nie wszyscy – mówi Debbie.

– Taa – przyznaje Darren i patrzy z niesmakiem na jej siostrę.

Już nie próbuje zrobić wrażenia na Debs, bujając dzieciaka na huśtawkach czy kupując słodycze za dwa pensy. Mała odegrała swoją rolę, a teraz jest tylko utrapieniem.

– Możemy pójść do stodoły Chapmana, jeśli chcesz – proponuje.

Debbie rozgląda się, by ukryć podniecenie. Stodoła Chapmana to legendarne miejsce dla nastolatków ze wsi, dorośli rzadko tam zaglądają. Wie, że Darren Walker dokonał w niej wielu podbojów, że dziewczyny starsze i bardziej doświadczone od niej bywały przygważdżane przez niego do zakurzonych słomianych bel. I ponieważ to wie, sama wzmianka o tym miejscu wystarczy, by wytworzyć w jej ustach piżmowy, słony smak. Wie, że to będzie krótka i dzika kopulacja, że nie będą jej towarzyszyły zapewnienia o uczuciu ani nie zostanie podjęty wysiłek w celu dostarczenia jej jakiejś satysfakcji, jednak sama myśl o grubym, krótkim kutasie Darrena Walkera w środku, o drapiącej słomie pod pośladkami, braku tchu, kiedy bezpardonowo ją przygniecie, sprawia, że słabnie z żądzy i niecierpliwi ją wszystko, co uniemożliwia jej zaspokojenie. Ma szesnaście lat, od roku jest na pigułce i najwyższy czas, by zaczęła prawdziwe życie.

Jakby czytając w jej myślach, Darren tryka ją mocno w krocze, wywołując okrzyk.

– Co robicie?

Teraz odzywają się oboje naraz:

– Zamknij się!

– Ten chłopak nazywa się Darren Walker – oświadcza Chloe. – Mama powiedziała, że masz się do niego nie zbliżać.

Rozdzielają się, siadają ze złością obok siebie na ławce i piorunują ją wzrokiem.

– Nie masz o niczym pojęcia, Chloe Francis – mówi Debbie. – Trzymaj gębę na kłódkę, bo pożałujesz.

– Zaprowadź mnie do domu – żąda Chloe. – Jestem głodna.

Darren jęczy.

– No żesz kurwa – mówi. – Nie możesz się jej pozbyć?

– Wiesz, że nie.

– Ile w ogóle ona ma?

– Mam cztery lata – informuje Chloe.

– O żesz kurwa – powtarza Darren.

– Pić mi się chce – mówi mała. – Chcę dostać obiad.

Darren sięga do wewnętrznej kieszeni kurtki i wyjmuje papierosa. Przypala go wojskową zapalniczką i siedzi, patrząc w słońce, otwierając i zamykając wieczko.

– A mnie to nie dasz, tak? – odzywa się Debbie.

– Za młoda jesteś, jeszcze ci nie wolno.

– A właśnie że wolno. Od kwietnia.

Darren bierze bardzo długiego macha, zatrzymuje dym głęboko w płucach, jak przy paleniu trawy, po czym wydycha gęsty kłąb dymu.

– Szesnaście? To już nie jesteś nieletnia.

Debbie nie wie, czy ma się śmiać, czy coś odwarknąć, więc decyduje się na coś pomiędzy. Chloe piorunuje ich wzrokiem, przycupnięta na skraju ławki. Grzebie piętami sandałów w darni, tworząc dwa tunele z brązowej ziemi. Jest ładnym dzieckiem – trochę nijaką, rumianą blondyneczką z dołeczkami w policzkach – ale teraz wygląda jak brudny gnom rzucający gniewne spojrzenia spod żywopłotu.

– Naskarżę na was mamie – grozi.

– I co niby jej powiesz? – pyta Debbie. – Zresztą, jak myślisz, komu uwierzy?

Chryste, myśli. Mam szesnaście lat. Za dwa miesiące idę do pracy. To powinno być moje najlepsze lato, a zamiast tego jestem uziemiona jako opiekunka do dziecka, bo mamie nie chce się zabrać jej autobusem do Chipping Norton. Nie powinna mieć drugiego dziecka, jak nie chce jej się nim zajmować.

Darren ujmuje kosmyk włosów zza jej ucha i owija go sobie wokół palca. Debbie znowu czuje przypływ płynnej żądzy.

– Pić mi się chce – mówi Chloe. – Zaprowadź mnie do domu.

– Dlaczego sama nie pójdziesz? – pyta złośliwie Darren. – No idź. Sio.

Chloe wygląda na uparciucha.

– Cholera jasna – mówi Debbie. – Dam ci dziesięć pensów.

– Przecież nie masz – odpowiada z powątpiewaniem Chloe.

– Tak, ale ja mam – odzywa się wyniośle Darren.

Erekcja w obcisłych rurkach jest bolesna, boi się, że zahamują mu krążenie.

– Masz. Kup sobie batonik Mars.

– Nie lubię marsów.

– Co mnie to obchodzi – mówi Darren i rzuca w nią monetą. – Po prostu spieprzaj, dobra?

Chloe jest rozdarta pomiędzy chęcią płaczu i zebrania pieniędzy, więc robi jedno i drugie.

– Powiem mamie – zapewnia znów siostrę. – Powiedziałaś: spieprzaj.

– Wcale nie – protestuje Debbie. – To on powiedział. Ze sklepu idź prosto do domu, dobrze?

Chloe wyciąga swoją kurtkę spod żywopłotu i zaczyna ją wolno wkładać.

– Ej, za chwilę zacznę rzucać kamieniami. Serio – ostrzega Debbie.

Ręka Warrena wślizgnęła się pod jej spódniczkę i jeden palec toruje sobie drogę pod gumkę od majtek.

Chloe zaczyna się wlec drogą. Brnie z mozołem przez jakieś dwadzieścia metrów, po czym niepewnie przystaje.

– Nie znam drogi – oznajmia.

– Raaany! – Sfrustrowana Debbie przewraca oczami. – Chloe! Chodzimy tą drogą codziennie! Idź już, dobra?

Oczy małej zachodzą łzami.

– Nie chcę! Mama powiedziała, że masz się mną opiekować!

– O Boże. – Debbie daje za wygraną. – To oddawaj dziesięć pensów.

– Niech to szlag – mówi Darren i kapryśnie rozwala się na ławce, by zmniejszyć nacisk na jądra. – Musimy się jej pozbyć – mówi. – Nie może iść z nami.

– Ale, Darren – jęczy sfrustrowana Debbie. – Przecież matka mnie rozszarpie, jak coś jej się stanie.

– Jasne. Mamusia! – rzuca Darren i odwraca się do niej plecami.

Cisza. Słyszą, jak senna jest ta letnia wioska. Z rodzinnego gospodarstwa dobiega muczenie krów.

– Smarkula z ciebie – mówi zachmurzony Darren. – Nie wiem, co ja sobie myślałem.

Debbie głęboko wzdycha. Nienawidzi siostry, nienawidzi matki. To miało być moje lato. Są takie samolubne.

Zrozpaczona wpatruje się w drogę, czując, jak ta chwila jej się wymyka. To najseksowniejszy chłopak, z jakim się spotykałam, myśli. I ta cholerna Chloe…

Dwie małe postaci wyłaniają się zza rogu od strony pomnika ku czci poległych w czasie wojny. Jedna mocno zbudowana, z kasztanowymi włosami, ubrana na czerwono, i druga smukła w porównaniu z nią, blondynka.

– Ej, Darren – mówi Debbie. – Czy to nie twoja siostra?

ROZDZIAŁ 33

Płacze, zanim siada. Upokarzające, ohydne, niepowstrzymane łzy, które płyną z jej oczu, nosa, kącików szeroko otwartych ust i napełniają ją wstydem. Szpera w kieszeniach – zabrano jej torebkę przy wejściu – szukając czegoś do smarkania, lecz nic takiego nie ma. Odwraca się z prośbą w oczach do posterunkowego, który cierpliwie stoi na straży przy drzwiach, ale widzi, że nie może oczekiwać stamtąd pomocy.

Złamali mu nos. Cała jego twarz jest poznaczona fioletowo-żółtymi sińcami, ale to nadal on, patrzy na nią bez mrugnięcia okiem zza stołu. Wszystko nadal jest na swoim miejscu: ładna, szlachetna struktura kości, gęste czarne włosy i lok, który opada na jego wysokie, inteligentne czoło, silne ręce z długimi palcami artysty. Na jego twarzy nagle pojawia się ten szeroki, smętny uśmiech, który pozwala mu trzymać ludzi na dystans.

– Cześć, kochanie – mówi. – Już zacząłem myśleć, że o mnie zapomniałaś.

Jest tak oszołomiona, że łzy natychmiast przestają jej płynąć. Gapi się na niego z otwartymi ustami – częściowo przez zaskoczenie, a częściowo dlatego, że od trzydziestu godzin nie jest w stanie oddychać przez nos. Nie wierzyła w to, kiedy jeszcze przebywał w areszcie, kiedy jeszcze nie pozwalano jej się z nim zobaczyć. Potrafiła przekonać samą siebie, że zaszła jakaś straszna pomyłka, że się obudzi i odkryje, że to tylko sen. Jednak teraz, gdy już tu jest, a on został postawiony w stan oskarżenia – a zapowiadają kolejne zarzuty – i widzi ten słoneczny uśmiech, wierzy w to wszystko, w każde słowo.

– Co? – pyta.

Znów ten uśmiech, sięga ręką ponad stołem ku jej dłoniom.

– Przyniosłaś moje koszule? Jak prosiłem?

– Ja… – Brak jej słów. Czuje się, jakby odwiedzała go w jakimś dziennym SPA. – Tak – mówi. – Są na zewnątrz. Zostawiłam je w recepcji. Nie pozwolono mi ich tu wnieść.

– Moja dziewczyna – chwali. – Wiedziałem, że mogę na tobie polegać. Przyniosłaś Elvisa? Tę z haftem?

– Tak – odpowiada i dodaje, jakby wszystko było normalnie: – I tę zieloną. No wiesz, sztruksową. Zawsze uważałeś, że ci w niej dobrze.

– Jesteś skarbem – chwali ją ponownie. – Dobra dziewczyna.

O Boże, myśli Amber. Ja cię wcale nie znam.

– Jak się masz? – pyta ją, jakby była jego niezamężną ciotką, która przyjechała z Sevenoaks. – Co słychać? Co tam w pracy?

Ma ochotę krzyczeć, walnąć go pięścią. A jak myślisz, co słychać, draniu? Myślisz, że wydaję przyjęcia? Nie byłam w pracy. Jak niby mam tam iść? Nie mogę nawet spokojnie wyjść przez drzwi frontowe.

– Widziałaś się z kimś? Ktoś przyszedł?

– Ja… – wyrywa jej się – ja cię nie znam. Nie wiem, kim jesteś. Myślałam, że cię znam, ale to nieprawda.

Vic prostuje się na krześle, przyciska dłonie do blatu stołu i unosi brwi.

– Co mam powiedzieć? – pyta.

Amber czuje, jak znów nachodzi ją kolejna fala płaczu. To jest jak huragan – niszczący, nie do powstrzymania.

– Ty… o Boże, Vic. Coś ty zrobił?

– Nie wiem – odpowiada spokojnie. – A co ty zrobiłaś, Amber?

Ma ochotę go uderzyć, dodać kolejne ślady do tych pozostawionych przez napastników. Wie jednak, że zanim zdąży sięgnąć do połowy stołu, ochroniarz ją odciągnie. Teraz, kiedy Vic jest zamknięty, jest też chroniony. Amber ma zaciągnięte zasłony, odłączony telefon stacjonarny, wyciszoną komórkę. Żywi się fasolą, ciecierzycą i puszkami, bo samo przejście do samochodu, nie wspominając o supermarkecie, jest przerażającym wyzwaniem, zewsząd padają oskarżenia i błyskają flesze aparatów. A on jest nadal, przynajmniej teoretycznie, tylko podejrzanym.

Przygląda się jej tak, jak naukowiec mógłby patrzeć na owada, zafascynowany przejawami jej uczuć, jakby to był jakiś niezwykły rytuał godowy. Jakby ktoś dźgnął go soplem. W ogóle się nie przejmuje, wygląda tak, jakby to wszystko – tłum, oskarżenia, sytuacja, w jakiej się znalazł – nie robiło na nim wrażenia. Czy tak właśnie wyglądałam? – zastanawia się Amber. Byłam sparaliżowana ze strachu. Może ja też tak się zachowywałam, może dlatego tak mnie nienawidzili. Gdybym płakała, szarpała się, histeryzowała… Czy przez to postrzegaliby mnie inaczej?

– Boże, Vic. Te biedne kobiety.

Vic cmoka z niezadowoleniem i przewraca oczami, jakby roztkliwiała się nad owadami.

– Czy ty w ogóle nic nie czujesz? Boże. Aż pięć. Czy siedem? Czy w ogóle nic nie czujesz w związku z tym, co zrobiłeś?

On znów przewraca oczami.

– No żesz kurwa, nie chce mi się wierzyć, że wliczają w to tę starą rurę z Fore Street. To jakaś kurewska potwarz. Czy widziałaś mnie kiedyś zakrwawionego?

Amber z trudem przełyka ślinę, chwyta powietrze w ściśnięte gardło. Uświadamia sobie, że to jej pierwszy oddech, od kiedy on zaczął mówić.

– Kurwa, co za bezczelność – mówi Vic. – Też coś!

Przez chwilę mu się przygląda.

– Mówią, że musiałam wiedzieć. Nie mogę wyjść z domu.

– Ale przecież tu jesteś, no nie?

Chłonie wyraz lekkiego rozbawienia na jego twarzy, rozumie, że ta skaza na jego charakterze, niezdolność do empatii, do postawienia się na czyimś miejscu, zapewniła na swój sposób trwałość ich związku. Nigdy nie musiała mieć do czynienia z kleistym, przerażającym, niebezpiecznym uczuciem. Uczucie przez całe życie oznaczało dla niej ból, a kiedy natrafiła na Vica, z tą jego zdystansowaną, pustą duszą, wydał jej się oazą pośrodku pustyni. Sama jestem pusta, myśli. Też jestem zabójczynią. Nic dziwnego, że ujrzałam w nim bratnią duszę.

– Dlaczego ja? – pyta nagle. – Dlaczego mnie wybrałeś?

Znów uśmiech. Swawolny. Szczery.

– Och, sądzę, że wiesz.

– Nie wiem. Naprawdę nie wiem.

– Och, Annabel – mówi z dezaprobatą. – Myślę, że jednak wiesz…

· · ·

Przez sekundę myśli, że się przesłyszała, że przez zdenerwowanie i podobieństwo obu imion uszy spłatały jej figla. Potem dostrzega jego szeroki uśmiech i już wie, że on wie. I zawsze wiedział. Teraz czeka na triumfalną przyjemność, na widok tego, jak dociera do niej, że kłamstwo, w którym żyła, nie było jedynym kłamstwem.

Pokój wiruje.

– Jak długo wiesz? – pyta. Nie ma sensu zaprzeczać. Zważywszy, jak on na nią patrzy.

Kiedy udało mu się wydobyć to przyznanie się, uśmiecha się jeszcze szerzej.

– Już wcześniej wydawało mi się, że skądś cię znam – mówi. – Widywałam cię tu i tam, i myślałem sobie: znam tę kobietę. Jak to bywa, gdy ktoś nam się podoba. Ale powiem ci, kiedy wiedziałem na pewno. To było wtedy, gdy zobaczyłem cię z tym dzieciakiem. Jak schylasz się nad dzieciakiem. Kiedy to zobaczyłem, wszystko stało się oślepiająco jasne.

– Dzieciakiem?

Vic kiwa głową, podpowiadając jej.

– No wiesz. Tym chłopaczkiem.

· · ·

Amber wie, o czym on mówi. Wie dokładnie, bo wtedy po raz pierwszy zauważyła Vica – naprawdę go dostrzegła, a nie tylko widziała jego przystojną twarz. Tego dnia po raz pierwszy coś między nimi zaszło. Teraz wie, że wtedy po raz pierwszy błędnie go odczytała. Wtedy jeszcze pracowała na dzienną zmianę i jakiś dzieciak, z powodu zignorowania przepisów dotyczących wzrostu obowiązujących na kolejce górskiej, wyślizgnął się zza zabezpieczeń w wagoniku, wypadł z niego na zakręcie i runął głową w dół wprost na strzelnicę. Amber stała właśnie w pobliżu z torbą na śmieci pełną pustych pudełek po napojach, usłyszała trzask miażdżonego drewna i wrzaski. Zdawało się, że minął wiek, nim zorientowała się, co zaszło. Głowa chłopaka rozpękła się jak arbuz. Było oczywiste, że nie żyje albo wkrótce umrze.

· · ·

– O Boże – mówi.

Ogląda się przez ramię na gliniarza, by zobaczyć, czy coś zauważył. Jednak chociaż wie, że musi słuchać, nie pokazuje po sobie, że rozumie, o czym mowa, ani że go to interesuje. Bo niby dlaczego miałoby go to obchodzić?

– Byłaś wspaniała – mówi Vic. – Naprawdę wspaniała. Taka spokojna. Jakby nic nie mogło cię dotknąć. Wtedy wiedziałem już na pewno.

Ktoś włączył klimatyzację na cały regulator. Chłód pełznie po jej skórze jak pijawki.

– Czy tak właśnie było za pierwszym razem, Annabel? – pyta. – Zawsze chciałem się tego dowiedzieć. Czekałem po prostu, aż zechcesz… – Vic porusza palcami w górze, pokazując symbol cudzysłowu – „podzielić się” tym ze mną.

· · ·

Chłopiec leżał jak połamana lalka, częściowo oparty o strzaskaną ścianę, na której jaskrawe czerwone i zielone paski były zbryzgane krwią, jego szczęka otwierała się i zamykała automatycznie, jakby ktoś poruszał nią za pomocą sznurków. Amber upuściła worek na śmieci i ruszyła ku niemu przez tłum, czując, jak ogarnia ją dobrze znany lodowaty spokój. Nawet stamtąd, pomimo wrzasków ludzi z otaczającego ją tłumu, słyszała coraz głośniejsze zawodzenie matki chłopca, nieodpowiedzialnego babska, które wreszcie nauczyło się, że czasem jednak zasady po coś są. Nadal przypięta do swojego miejsca w wagoniku, musiała wysiedzieć tam jeszcze przez cały korkociąg i zatoczyć kilka pętli aż do końca jazdy, podczas gdy z tego, co było kiedyś głową jej potomka, sączyła się biała maź. Chłopiec patrzył prosto przed siebie. Wydawało się, że zauważył nadejście Amber, a nawet, o dziwo, jakby ją rozpoznał.

Jej słuch skupił się teraz na czym innym. Zarejestrowała, że w oddali ktoś wymiotuje, wywołując tym reakcję łańcuchową. Szła nieporuszona przez gąszcz krztuszących się, łkających, krzyczących ludzi, i wydawane przez nich odgłosy stanowiły jakby tło. Wyraźnie słyszała tylko głos dziecka: bezsensowne sylaby spływające z jego języka, kiedy jego zmiażdżony mózg usilnie próbował funkcjonować. Opadła na kolana obok dziecka: ich dwoje w kręgu ciszy, z wpatrzonymi w siebie oczami.

Miała na sobie duży luźny zapinany sweter z paskiem, sięgający aż do kolan. To był początek sezonu i jeszcze nie zrobiło się całkiem ciepło. Wpatrując się w gwałtownie ciemniejące oczy chłopca, usiadła i ściągnęła szybko sweter. Ogolona głowa, pulchne ramiona, szare policzki pełne jak u chomika. Był w barwach Liverpoolu: pamięta koszmarny niebiesko-żółty nylon, logo piwa Carlsberg, ciemną mokrą plamę, która robiła się coraz większa, w miarę jak płyn mózgowo-rdzeniowy ściekał po jego szyi.

– Trochę zmarzłeś – powiedziała najłagodniej, jak potrafiła.

Otuliła go swetrem – nigdy go później nie zobaczyła, kiedy ambulans zabrał chłopca – i wzięła za rękę. Czuła słabnący puls, wiedziała, że dzieciak umiera.

– Już dobrze – powiedziała. – Jestem tu. Jestem z tobą.

– Ak-haaaaaa – odezwał się chłopiec.

Miał najwyżej osiem lat. Żeby tak odchodzić… Karuzele i wata cukrowa i – śmierć. Zastanawiała się, nie wiedzieć czemu, co jadł rano na śniadanie. Ostatni posiłek z coco pops i mleka, jajka i krojone w paski grzanki z tostów, pół paczki hob nobs?

Na chwilę oderwała od niego wzrok, zerknęła przez ramię. Zebrało się już kilkuset gapiów: typ ludzi, którzy zwalniają, by przyjrzeć się wypadkowi samochodowemu. Twarze z szeroko otwartymi oczami, pełne skupienia; układali już sobie w głowie słowa, którymi zrelacjonują historię. Biedny chłopaczek. Wszędzie krew, wrzeszczący ludzie i nic nie można zrobić.

– Karetka! – zawołała chrapliwie. – Czy ktoś wezwał karetkę?

· · ·

Vic nagle wybucha śmiechem.

– O Boże – mówi, przedrzeźniając ją.

Wpatruje się w niego, wzdryga się.

– Nie wiedziałaś – mówi Vic. – Przez cały ten czas nie wiedziałaś. O Boże, myślałaś, że to ty trzymasz coś w tajemnicy przede mną.

Amber czuje, jak skalpel paniki przesuwa się po jej skórze. Nie są sami. Nie może – nie wolno mu – tego ciągnąć.

– Przestań – błaga. – Vic, przestań…

Jest wniebowzięty.

– Och, nie martw się, Ambel – mówi, specjalnie przekręcając imię w sposób oczywisty tylko dla niej. – Twój sekret jest u mnie bezpieczny. Ale… rany! Przez cały czas myślałem, że nie rozmawiamy o tym, bo tego nie potrzebujemy. Bo wszystko jest dla nas zrozumiałe. Te wszystkie prezenty, które ci zostawiałem…

– Prezenty?

– Daj spokój. Przecież wiesz.

I rzeczywiście. Powinna zauważyć to wcześniej. Dwa ciała zostały zostawione tam, gdzie miała je znaleźć, tylko przypadek zapobiegł temu, że nie była pierwszą osobą, która zobaczyła drugie z nich. I te jego pytania. To badawcze, chełpliwe, chorobliwe dopytywanie się, jak się czuła, co widziała.

– Nie – mówi. – Nie, nie, nie. Nie!

· · ·

Vic wystąpił do przodu, jego twarz obrazowała spokój pod presją.

– Tak – powiedział. – Jest w drodze.

Dzieciak zaczął trzepotać dłonią, którą trzymała, przyciągnął z powrotem jej wzrok. W kąciku jego ust zebrała się ślina. Jakieś bezcelowe pragnienie zachowania jego godności kazało jej otrzeć ją rękawem swetra. Sylaby zmieniły się teraz w bełkot. Jakaś kobieta w tłumie histerycznie łkała. Amber zauważyła to i pomyślała z irytacją: Jeśli nie możesz tego znieść, to po prostu odejdź. Zrób coś użytecznego albo spierdalaj. Nawet w takiej sytuacji znajdą się ludzie, którzy sądzą, że wszystko kręci się wokół nich. Którzy afiszują się ze swoim bólem na użytek innych, by zademonstrować swoją rzekomo większą wrażliwość.

Jakby czytając w jej myślach, Vic odwrócił się i rzucił przez ramię:

– Czy ktoś mógłby zabrać stąd tę kobietę? Tylko przeszkadza.

Poruszenie. Szmer zrozumienia. Ktoś odprowadził kobietę na bok, a gromadka przywołanych do porządku gapiów, poszła za nią. Vic ukląkł obok Amber.

– Co z nim? – spytał.

Pokręciła głową, bo słowa nie przechodziły jej przez gardło. Trzymała chłopca za rękę i czuła, że puls jest nierówny, słabnie.

Vic zbliżył się, nachylił nad buzią dziecka.

– Cześć, koleżko – powiedział. – Miałeś wypadek. Nie martw się. Karetka już jedzie.

Potem wpatrywał się w jego oczy, jakby wypijając z nich resztki życia.

· · ·

– Miałaś mnie za swojego bohatera? – pyta Vic. – Och, Amber, wyżej cię oceniałem.

Jest jej niedobrze. Poci się. Boi.

– Zdałem sobie sprawę, że mnie zauważyłaś – mówi. – Tego dnia. Nie chodzi tylko o to, że ja cię rozpoznałem. Bo ty również dostrzegłaś mnie. Widziałem to. To był początek wszystkiego, prawda? Kiedy mnie zauważyłaś.

Uśmiech znów powraca, jak reflektor.

– O tak – mówi Vic. – To było dobre. Trochę się spóźniłem na imprezę, ale i tak miałem ubaw.

ROZDZIAŁ 34

Chociaż ogród botaniczny prowadzi wprost na bulwar nadmorski, prawie zawsze świeci pustkami, głównie z powodu dużych znaków na bramie, które zakazują picia alkoholu, grillowania i gry w piłkę. Oprócz Martina bywają tu tylko emeryci z kanapkami zawiniętymi w folię, a czasem trafi się jakaś matka z wózkiem, ale uporządkowane rabaty kwiatowe i brak huśtawek sprawiają, że miejsce to nie jest dla nich zbyt zachęcające. Martin lubi tu przychodzić, by pomyśleć – a po tym, co przeczytał w „Tribune”, ma wiele do przemyślenia.

Zajmuje swoje stałe miejsce, na ławce na pagórku, który jest na tyle wysoki, że można sięgnąć wzrokiem poza żywopłot, by patrzeć na wchodzących i wychodzących, samemu pozostając na uboczu.

A pierwszym człowiekiem, jakiego widzi, jest Kirsty Lindsay, która pędzi szybko od strony miasta z pochyloną głową. Martin omal nie wyskakuje ze skóry. Co za cholerny tupet! Jest ostatnią osobą, którą spodziewał się zobaczyć. Nigdy więcej nie powinna tu przyjeżdżać. Nie po tym, co zrobiła jego miastu, co zrobiła jemu. Potem myśli: skoro ja ją widzę, to ona też może zobaczyć mnie, osuwa się więc na siedzeniu, by zniknąć z linii jej wzroku. Para starszych ludzi, którzy drepczą ścieżką położoną poniżej, unosi wzrok, widząc to nagłe poruszenie, i przechodzi na drugą stronę ścieżki, jakby ten dodatkowy metr mógł stanowić barierę przed wariactwem.

Martin uśmiecha się do nich szeroko, by zapewnić, że są bezpieczni, ale to ich chyba jeszcze bardziej wystraszyło. Kobieta wczepia się w wełniany rękaw marynarki mężczyzny i odmaszerowują z determinacją w stronę najbliższego wyjścia.

Czeka, aż sobie pójdą, a potem wystawia głowę, by zobaczyć, gdzie poszła Kirsty. Ze zdziwieniem stwierdza, że w ciągu tych dwudziestu sekund, kiedy się skulił na ławce, pokonała kilkaset metrów i jest teraz bardzo blisko ogrodzenia. Nie rozgląda się. Sprawia wrażenie zatopionej w myślach. Przecina Park Road, dochodzi do płotu i gwałtownie skręca w lewo, kierując się w stronę wejścia. Boże, ona tu wchodzi, myśli Martin. Znów schyla się na ławce, po czym szuka kryjówki w pobliskich krzakach hortensji rosnących z tyłu.

Przez gęstą zasłonę liści patrzy, jak Kirsty wchodzi bramą i zaczyna kroczyć ścieżką. Teraz, kiedy zeszła z drogi, nieco zwalnia kroku, ale nadal zdaje się nie dostrzegać tego, co dzieje się wokół. Wygląda na to, że ma problemy z oddychaniem. Na pewno, bo jej klatka piersiowa unosi się i opada jak u bohaterki w wiktoriańskim melodramacie. Zaintrygowany, skrada się za Kirsty, kiedy ta okrąża wzniesienie, na którym on stoi, i patrzy, gdzie idzie dalej. Okrąża cały park – co nie zabiera wiele czasu, bo jest niewiele większy od londyńskich skwerów, a potem rzuca się na ławkę, jakby po prostu spuszczono z niej powietrze.

Robi dziwne rzeczy. Wyciąga ręce przed sobą i gapi się na nie. Zdaje się, że drżą. Potem przykłada je po obu stronach czoła i kołysze się jak wańka-wstańka. Coś ją martwi, myśli Martin. To dobrze. Niech zobaczy, jak to przyjemnie. Ostrożnie schodzi z pagórka w miejscu najbardziej oddalonym od Kirsty i przedziera się za szopą ogrodnika tam, gdzie rośnie wielka kępa ciemnych rododendronów, dająca mu osłonę, aż udaje mu się zbliżyć tak, by mieć Kirsty w zasięgu słuchu.

Ona rozmawia już przez telefon. Głos ma wysoki i słaby, inny niż wtedy, kiedy słyszał go po raz ostatni. Jakby była w szoku. Jakby ogarnęła ją panika i nieudolnie starała się nad sobą panować.

– Cześć, Minty – mówi. – Tu Kirsty Lindsay. Czy Jack wyszedł już może z konferencji? Cholera! Okay. Możesz poprosić, żeby do mnie zadzwonił, jak tylko skończy? Tak, na komórkę. Jestem w Whitmouth. Tak, dobrze. Dzięki.

Odkłada telefon na ławkę i znów zaczyna się kołysać. Obejmuje się ramionami, jakby jej było zimno, choć słońce świeci tak mocno, że dokładnie widać farbę łuszczącą się na fasadach domów. Wstaje i przenosi się na inną ławkę – Martin musi podążać za nią tak cicho, jak tylko potrafi, by nadal pozostawać w ukryciu, w cieniu okazałego buku. Kirsty siada prosto, odchyla się na oparcie ławki i zamyka oczy, zasłania je dłonią, jakby bolała ją głowa.

Ciszę rozdziera dzwonek telefonu. Chwyta go natychmiast.

– Halo? O, cześć Jack. Dziękuję, że oddzwaniasz. Tak, jeszcze nie, ale myślę, że to na pewno stanie się dziś. Na razie oskarżono go tylko o to, co zrobił w sobotę, ale, moim zdaniem, na dziewięćdziesiąt dziewięć procent oskarżą go o te morderstwa. Nazwisko? Tak. Victor Cantrell. Tak. Ten sam co w zeszłym tygodniu. Obsługuje elektryczne samochodziki w parku rozrywki. Nie, oficjalnie jeszcze nie. Na razie się wstrzymują, zanim nie rozpracują pozostałych zarzutów. Ale chyba z pół miasta wie, że to on, a żona właśnie go odwiedziła w areszcie. Więc raczej jestem pewna. Napiszę tekst tak, żebyś nazwisko mógł wstawić później, jak je ogłoszą. Tak. Słuchaj, chodzi o to, że muszę wracać do domu. Przykro mi. Myślę, że nie nawalę z terminem, ale… nie mogę tu zostać…

Martin słyszy, że zawiesiła głos. Pewnie, by przemyśleć to, co powiedziała. Nie chciała, by to tak wyszło.

– To znaczy… muszę wracać do domu – ciągnie. – Niestety, muszę się zająć dzieckiem. Tak, przykro mi. W tym tygodniu Jim pracuje w mieście, a Sophie coś złapała. Wygląda na grypę. Bardzo źle się czuje. Tak, właśnie dzwonili ze szkoły. Nie. Mówiłam, że jest w mieście. Muszę się nią sama zająć. Przykro mi.

Łże jak pies. Martin poznaje to po tym, że wykręca sobie palce, przytrzymując telefon przy uchu ramieniem.

– Tak, wiem. Ale nie ma jeszcze dwunastej. Jak wrócę, dostarczę tekst w godzinę. Nie mam innego wyjścia. Przykro mi. A Dave i tak jutro będzie tu na miejscu.

Milknie i słucha. Kiedy się odzywa, mówi słabym głosem.

– Wiem. Tak, wiem, Jack. Mam tu parę kontaktów i wiem, że do mnie zadzwonią, jeśli coś się wydarzy. Za parę sekund wszystko zresztą będzie w Associated Press. Wiem, że nie jest to idealne rozwiązanie, ale najlepsze, jakie mogę w tej chwili zaproponować. Nie mogę tak jej zostawić w chorobie. Jack? Nie sądzę, bym dała radę wyrwać się do końca tygodnia. Jeśli masz coś, co mogę opracować przez telefon, to może…? Nie, dobrze. Rozumiem. Zadzwonię do redakcji. Mam nadzieję, że coś będą mieli. Tak, wiem. Ale przecież sam masz dzieci, prawda?

Znów chwila ciszy, gdy Jack coś mówi. Martin widzi, jak Kirsty się rumieni, jak na jej twarzy maluje się wyraz bólu.

– Tak – mówi. – Rozumiem. Nie później niż o czwartej. I zadzwonię do ciebie w przyszłym tygodniu, kiedy…

Odsuwa telefon od ucha i wpatruje się w ekranik. Widocznie Jack się rozłączył. Otwiera torebkę, by schować aparat, a potem nagle siada wyprostowana, czujna i patrzy w stronę miasta.

Martin robi to samo. Był tak zabsorbowany jej rozmową, że nie usłyszał narastającej wrzawy. Ale teraz jest bardzo wyraźna. Głosy, krzyki, tupot. Odwraca się w swej kryjówce i spogląda w stronę głównej bramy. Słyszy, jak z kakofonii głosów wyodrębnia się jedno imię, potem raz po raz powraca.

– Amber! Amber! Tędy, Amber!

· · ·

Wchodzi, a właściwie niemal wbiega do parku, poprzedzana przez kilkunastu facetów w impregnowanych kurtkach, którzy pędzą tyłem, wpadają na siebie i wykrzykują jej imię. Co chwila jeden odrywa się od grupy i pomyka kilka metrów do przodu, przystaje i unosi aparat wysoko nad głową, kierując obiektyw na tłum nadciągający za nią i wykrzykujący jej imię.

– Amber! Amber! Amber!

Amber Gordon jest blada i roztrzęsiona, trzyma torebkę przed twarzą jak tarczę. Posuwa się chwiejnym krokiem, jak ktoś, kto nagle stracił wzrok. Nic nie mówi. Po prostu kroczy, zataczając się do przodu, przesuwając torebkę to w jedną, to w drugą stronę, bezskutecznie próbując zasłonić się przed obiektywami aparatów. Ona również ma telefon przyklejony do ucha, choć Martin nie może dosłyszeć, z kim rozmawia.

Tłumek się zbliża. Teraz Martin może rozróżnić już więcej słów. „Jak się czujesz, Amber?”, „Czy masz coś do powiedzenia rodzinom ofiar?”, „Jak się zachowywał Victor, kiedy się z nim widziałaś? Co ci powiedział?”, „Co to dla ciebie oznacza, Amber?”, „Czy się czegoś domyślałaś?”, „Czy to był dla ciebie szok?”, „Co teraz zrobisz?”.

A więc to on. Victor Cantrell. Słyszał to nazwisko już kilka razy, w sklepach, na Corniche, w knajpce, gdzie kupił sobie śniadanie, a także z ust Kirsty Lindsay. I jeśli coś może to potwierdzić, to właśnie widok Amber Gordon i jej świty. Raduje go ten widok. Tak padają możni tego świata, myśli sobie. Wystarczy zaczekać odpowiednio długo i wszyscy lecą na kark na szyję, jeden po drugim.

Zerka na Kirsty Lindsay i widzi, że opuściła ławkę. Ale nie zrobiła tego, czego by oczekiwał. Powinna przecież pędem dołączyć do kolegów, ona tymczasem robi coś bardzo dziwnego. Gramoli się na kwietnik, przechodzi ponad korzeniami buku, depcząc liście kampanuli. Dochodzi do pnia drzewa i kładzie na nim dłonie. Przesuwa się wokół pnia i chowa za nim w cieniu żywopłotu. Martin unosi brwi. Co ona, u licha, wyprawia?

Fotoreporterzy biegnący z przodu prawie się z nim zrównali, twarze rozjaśniają im emocje wywołane przez pościg. To prawie jak patrzenie na osaczonego przez myśliwych lisa. Amber ma zmierzwione włosy, a usta wykrzywione, jakby warczała… Z wściekłości? Ze strachu? Widać jej zęby aż do trzonowców. Przez sekundę jest mu jej niemal żal, ale zaraz sobie przypomina upokorzenie, ten chłodny sposób, w jaki rozprawiła się z nim, kiedy zadzwonił do Jackie, szok, kiedy odkrył jej powiązania z Kirsty Lindsay, i litość znika. Dostaje to, na co zasługuje.

Nagle Amber staje jak wryta i próbuje odwołać się do ich poczucia przyzwoitości:

– Proszę! – krzyczy. – Proszę, zostawcie mnie w spokoju! Nic nie wiem. Nie mam nic do powiedzenia!

Przez jedną, dwie, trzy sekundy cisza wisi w powietrzu, a potem znów przypuszczają atak. „Gdzie się wybierasz, Amber?”, „Jak się dowiedziałaś?”, Powiedz nam, jak się czujesz!”, „Wspierasz go?”

Ona bierze głęboki oddech i krzyczy:

– Dacie mi spokój!

Zaczyna chwiejnie biec. Wygląda na to, że niewiele ma sił w nogach. Pościg trwa, prześladowcy mijają kryjówkę Martina, potem Kirsty Lindsay ukrytą w cieniu za drzewem, ławki, kosze na śmieci i rabaty kwiatowe. Amber dociera do bocznej bramy, wybiega przez nią, potykając się, gna Park Road w stronę nadmorskiego bulwaru. Założę się, że biegnie do Funnland, myśli Martin. Ja bym tak zrobił. Tam przynajmniej mają ochroniarzy.

Kirsty wychodzi na ścieżkę i stoi tam przez chwilę, patrząc za sforą swoich kolegów biegnących jak psy gończe. Usta ma zaciśnięte, twarz nieodgadnioną. Potem odwraca się na pięcie i zaczyna iść szybko w kierunku bramy prowadzącej do miasta. Ona coś planuje, myśli Martin. Tak jakby próbowała trzymać się z dala od Amber. Jakby się czegoś bała.

Martin czeka, aż się upewni, że Kirsty nie zamierza się już oglądać, a potem wychodzi zza rododendrona i rusza za nią.

ROZDZIAŁ 35

Dom. Schronienie. Ściany, które obejmują i chronią. Zapora oddzielająca ją od świata zewnętrznego, miejsce, za którym tęskni się w czasie burzy. Kirsty siedzi w swojej spokojnej jadalni, na stole przed sobą ma rozłożony egzemplarz „Sun”, a z prawej strony wlewa się przez okno blask słońca. Rozmyśla o Amber. Zastanawia się, czy ona też jest teraz w domu, czy może wyniosła się do jakiegoś anonimowego pokoju motelowego, wolnej sypialni w domu przyjaciół, jakiegoś bezpiecznego domu dla krewnych znienawidzonych powszechnie ludzi.

„Sun” zamieszcza zdjęcie z Whitmouth na pierwszej stronie. Wielkie, ziarniste kolorowe zdjęcie – z powodu braku zdjęcia jej faceta na sali sądowej – Amber w parku, ciemne okulary zakrywają górną część twarzy, kremowy prochowiec mocno ściśnięty paskiem. Telefon przyciśnięty do ucha i zęby obnażone w starym jak świat grymasie bólu pojawiającym się u naczelnych. Ale gazeta nie tak to interpretuje. Czy raczej wybiera sposób interpretacji. Bo nawet najbardziej niedoświadczony redaktor potrafi zauważyć różnicę, co nie znaczy, że podąży za prawdą, kiedy trzeba podbechtać słuszny gniew ludu. WOLNA OD TROSK, mówi tytuł.

Kirsty przelatuje tekst wzrokiem. Bezduszna Amber Gordon odbywa przechadzkę nad morzem, paplając przez komórkę i zaśmiewając się, obojętna na ból rodzin ofiar.

Cholera, myśli Kirsty. Robią z niej Sonię Sutcliffe.

Czyta dalej.

Sprzątaczka, żona Victora Cantrella, podejrzanego o to, że jest Nadmorskim Dusicielem, wczoraj rano podrzuciła mężowi paczkę ze smakołykami na posterunek w Whitmouth i spędziła z nim trochę czasu na osobności. O dziwo, przeszła się później po mieście i spędziła dzień w parku rozrywki Funnland przy plaży. Niezdające sobie sprawy z jej obecności rodziny, jeżdżące słynną kolejką górską, byłyby zaszokowane, wiedząc, że osoba o tak złej reputacji kręci się wśród nich.

Pracuje tam, myśli Kirsty. Pracuje tam, na litość boską. I dobrze o tym wiecie. Wszyscy to wiecie. Dziesięć dni temu, kiedy znalazła to ciało, wszyscy wymyślaliście jej wypowiedzi i je „cytowaliście”.

Cantrell ma być postawiony w stan oskarżenia za serię morderstw w mieście. Jednak dla Gordon to dzień jak co dzień. Patrz s. 5.

Kirsty otwiera gazetę, znajduje resztę historii opatrzonej mniejszym, starszym wspólnym zdjęciem Amber i Victora na plaży. Cytowane są tu słowa niejakiej Shaunagh Betts, l. 21:

„To zadziwiające. Że też ona nie ma wstydu. Zawsze była dziwaczką – snobką, która wtrącała się w życie innych ludzi, jakby miała się za kogoś lepszego od nas. Ale po tym, jak się zachowuje, można by pomyśleć, że jest całkiem niewinna”. Przytulając dwuletnią córeczkę, Tiffany, mówiła dalej: „Na jej miejscu przepraszałabym wszystkich na kolanach, ale ona zachowuje się tak, jakby nie zrobiła nic złego. Nie mogę uwierzyć, że wychowywałam swoje dzieci w sąsiedztwie takich ludzi. A jakby tak coś się stało? Nigdy bym sobie tego nie darowała”.

Inna sąsiadka, Janelle Boxer, l. 67, powiedziała: „Zawsze bardzo źle go traktowała. Przeważnie trzymali się z dala od innych, ale czasem słyszało się, jak na niego najeżdżała, naprawdę traktowała go lekceważąco. Słyszałam coś takiego dosłownie przedwczoraj, w ogrodzie, gdzie każdy mógł ją usłyszeć. Trudno uwierzyć, że nic nie wiedziała. Musiała przecież coś zauważyć. Niektóre z tych dziewczyn się broniły, musiał mieć jakieś ślady na ciele. Jasne, nikt nie chce wierzyć, że żyje z potworem, a jednak za tym musiało się kryć coś więcej”.

Jutro Cantrell ma stanąć przed sądem w Whitmouth oskarżony o zamordowanie Nicole Ponsonby, Keishy Brown, Hannah Hardy i Stacey Plummer oraz o próbę zamordowania w piątek młodej kobiety, której tożsamości nie zdradzamy, by mogła w spokoju powrócić do zdrowia. Po atakach i okrutnych zabójstwach ciała kobiet znajdowano porzucone bezdusznie w różnych miejscach kurortu. Później w tym tygodniu można spodziewać się kolejnych oskarżeń dotyczących niewyjaśnionych morderstw z poprzednich sezonów.

Gordon (na zdjęciu powyżej, w czasie grilla na plaży w tym roku) na razie pozostaje nieskruszona. „Nic nie zrobiłam”, powiedziała wczoraj naszemu reporterowi. „Dajcie mi wreszcie spokój”.

Wytłuszczonym drukiem poniżej, zapowiedź kolejnego tekstu: Moje noce w kryjówce Dusiciela: środkowe strony.

Kirsty patrzy na zdjęcie i rozpoznaje w Victorze Cantrellu mężczyznę, który ją uratował, a potem zaatakował tej nocy, kiedy była w DanceAttack.

O Boże, myśli. A więc to był on? Zakapowałam Szczurowatego w „Tribune”, podczas gdy tak naprawdę śledził mnie prawdziwy zabójca?

Mdli ją. Wstyd jej za kolegów, którzy poprzez odpowiedni dobór słów potrafią przedstawić sytuację w dowolnym świetle. Insynuacje, aluzje, fałszywe połączenia: podstawowa strawa mediów w oczekiwaniu na fakty. Wstyd jej, że sama pozwoliła sobie na podobne naganne chwyty w niedzielnym artykule. Zresztą nie pierwszy raz – trudno tego uniknąć, kiedy wydawca ma jakiś pomysł i płaci ci za przerobienie go na fakt. Wcześniej jednak tego nie robiła.

Boże, tacy z nas kłamcy, myśli. Czy wybrałam sobie ten zawód właśnie dlatego, że jestem największym kłamcą ze wszystkich? Codziennie okłamuję męża i dzieci i to będzie się jeszcze nasilać. Chociaż minęło już ćwierć wieku, Bel i ja jesteśmy połączone nierozerwalną nicią i nie mogę ani o tym zapomnieć, ani wyznać prawdy.

Spogląda na gazetę. Zastanawia się, jakie jeszcze czekają ją tam niespodzianki.

· · ·

Blessed przychodzi z jedzeniem i gazetą, na jej odważnej twarzy maluje się współczucie. Amber jej nie wpuszcza, ale Blessed puka i krzyczy tak długo, że wreszcie Amber wygląda przez szparę między zasłonami i dostrzega ją w tłumie. Otwiera drzwi i fotograf natychmiast wsuwa nogę w szparę, w nadziei, że zostaną uchylone na tyle długo, by mógł zrobić zdjęcie wnętrza. Może uchwyci rozmemłaną Amber: kobietę, która chodząc ciągle w szlafroku, doprowadziła swego faceta do tego, że został mordercą.

Następuje przepychanka, a potem Blessed zaczyna grzmiącym głosem prawić mężczyźnie kazanie. Po chwili jest już w środku, dźga jego stopę parasolką i krzyczy: „Nie przejdziesz!”. Mary-Kate i Ashley ujadają z wściekłością przy jej kostkach. Zatrzaskuje drzwi i odwraca się do Amber, otrzepując ubranie, jakby wyłoniła się z burzy piaskowej.

– W porządku – mówi. – To nic takiego.

Amber wybucha płaczem.

Blessed odstawia siatki i przytula ją. To pierwszy serdeczny uścisk od lat, jaki Amber pamięta. Vic nigdy jej nie obejmował: teraz wie, że uwielbiał tylko uściski prowadzące do śmierci. Zaczyna jeszcze bardziej płakać.

– Przepraszam, że nie przyszłam wcześniej – mówi Blessed. – Ale nie odbierałaś telefonu i pomyślałam, że wyjechałaś. Ale usłyszałam, że byłaś w Funnland.

– Nie – odpowiada Amber. – Nie, byłam tu cały czas.

– Przyniosłam ci jedzenie – informuje Blessed. – Nie wiedziałam, na co masz ochotę, więc wzięłam wszystkiego po trochu. Musisz powiedzieć, czego ci potrzeba, to przyniosę.

Amber pociąga nosem i ociera oczy.

– Może trochę… Skończyła mi się karma dla psów. Jadą na tuńczyku i tostach.

Tak naprawdę najbardziej chciałaby butelkę whisky, ale wie, że proszenie o to kobiety, która uważa, że pijący idą do piekła, byłoby nadużyciem.

– No dobrze – mruczy Blessed.

Wnoszą torby do kuchni. Fasola w sosie pomidorowym. Kalafior. Trochę bananów. Bekon. Mus czekoladowy. Bochenek chleba. Masło orzechowe. Cheddar. Pomidory. Nuggetsy z kurczaka, które Blessed szybko wkłada do zamrażarki. Pełnotłuste mleko.

– To… jesteś taka szczodra – mówi Amber. – Mogę oddać ci pieniądze?

Blessed żarliwie kręci głową.

– Nie ma mowy. To mój obowiązek. Nie mogę brać pieniędzy od kogoś, kto ma kłopoty. Musisz powiedzieć, czego potrzebujesz, a ja ci to przyniosę, jutro albo pojutrze. Może ci zrobię herbatę?

– Nie, ja przygotuję.

Blessed opada na krzesło, a Amber napełnia czajnik.

– Jak w pracy? Co mówią?

Blessed cmoka z niezadowoleniem.

– To, czego możesz się spodziewać, Amber.

– Kto nadzoruje pracę?

Blessed wygląda na nieco speszoną.

– Poprosili, bym się tym zajęła, tymczasowo. Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza.

Czajnik się wyłącza.

– Nie. Oczywiście. Na pewno jesteś w tym dobra. Zawsze byłaś dobrze zorganizowana.

Blessed błyska zębami w uśmiechu.

– Dziękuję. Twoje zaufanie wiele dla mnie znaczy.

– Z mlekiem i cukrem?

– Tak, proszę. Dwie łyżeczki. Amber?

– Tak?

– Mam coś, co ci muszę pokazać. Nie chciałam tego robić, ale potem pomyślałam sobie, że chyba powinnaś wiedzieć.

Amber robi się słabo.

– Dobra. O co chodzi?

· · ·

Kirsty wraca do stołu z kolejną filiżanką kawy i otwiera środkowe strony. Blondynka w średnim wieku z grubą tapetą na twarzy – gruba warstwa różu, szkarłatne usta, najwyraźniej nowa fryzura – siedzi na podłodze studia na płachcie białego papieru, wsparta na jednej ręce, w wysokich szpilkach i obcisłej sukience. Nogi ma skrzyżowane w kostkach.

SZCZĘŚCIARA, KTÓRA PRZEŻYŁA, głosi tytuł. Blondynka opowiada o dziwnym życiu w domu Dusiciela, głosi napis pod zdjęciem.

Kobieta opowiedziała wczoraj o swojej niewiarygodnej ucieczce ze szpon domniemanego Nadmorskiego Dusiciela Victora Cantrella. Atrakcyjna blondynka Jackie Jacobs, l. 38, została usidlona przez uroczego kobieciarza i przez cztery miesiące miała z nim w tym roku sekretny romans.

Jak ta kobieta ma trzydzieści osiem lat, to ja jestem Kate Moss, myśli Kirsty. I jeśli opisują ją jako „atrakcyjną”, to ta stylistka musi być utalentowana. Na skali piękności brukowców jest tylko jeden stopień niższy niż „atrakcyjna” i jest to zwykły opis koloru włosów. Tak naprawdę Jackie Jacobs musi wyglądać jak buldog.

„Jestem zaszokowana”, powiedziała Jackie wczoraj. „Zadając się z nim, nigdy nie myślałam, że Vic okaże się mordercą, który zabija z zimną krwią. Był najbardziej czarującym mężczyzną, jakiego znałam. I najprzystojniejszym. Nie mogłam nic poradzić na to, że mi się spodobał. Naprawdę potrafił o siebie zadbać!”.

Jackie poznała Vica, kiedy pracowali razem w parku rozrywki Funnland na bulwarze nadmorskim w Whitmouth – Jackie jako kolsuntantka ds. czystości, a Vic jako majster od wszystkiego obsługujący karuzele. „Był trochę bardziej nieokrzesany od mężczyzn, z którymi zazwyczaj się spotykam”, mówi Jackie. „Zwykle mam do czynienia z przedstawicielami innych zawodów – mój ostatni partner był informatykiem – ale miał w sobie coś takiego, że ciągnęło mnie do niego jak ćmę do płomienia”.

Jackie wiedziała, że Vic mieszka z kobietą, którą w owym czasie uważała za przyjaciółkę – wyglądającą jak Myra Hindley, Amber Gordon, sprzątaczką pracującą w tym samym parku rozrywki – nie była jednak w stanie powstrzymać się przed uwikłaniem w romans. „Nie jestem z tego dumna, ale nie mogłam się powstrzymać”, mówi. „Vic był taki charyzmatyczny, że w jego obecności stawałam się bezbronna. A poza tym potem zorientowałam się, że sytuacja jest o wiele bardziej złożona, niż mi się na początku wydawało.

Teraz myślę, że powinnam była zorientować się już wtedy. Bo przecież widziałam, że w ich domu dzieje się coś dziwnego. Trudno było tego nie zauważyć. Prawie ze sobą nie rozmawiali, a podczas jej nocnych zmian on szlajał się po słynnych barach Whitmouth. Poza tym Vic nie był delikatnym kochankiem. Nie wykazywał się zbytnim romantyzmem. Czasami po prostu odnajdywał mnie w parku rozrywki i zmuszał do aktów seksualnych na jednej z karuzel wyłączonych z użytku z powodu remontu albo w innych miejscach zamkniętych dla klientów lunaparku. Lubił uprawiać seks. Czasem obejmował dłońmi moją szyję i teraz drżę na myśl, co sobie wtedy wyobrażał”.

Sprawy przybrały jeszcze dziwniejszy obrót, kiedy konkubina Cantrella zaczęła interesować się Jackie. „Wtedy jakoś się nad tym nie zastanawiałam”, mówi Jackie. „Myślałam, że po prostu jest przyjaźnie do mnie nastawiona. Nie sądziłam, że wie o mnie i Vicu. Ale jak się teraz nad tym zastanawiam, myślę, że mogło być inaczej. Zresztą ona w ogóle była jakaś dziwna. Wtykała nos w sprawy innych ludzi. Kontrolowała. Podchodziła w pracy do różnych ludzi i pytała, jak się czują, jakby coś na nich miała.

Oczywiście czułam się przy niej trochę niezręcznie, bo spałam za jej plecami z jej facetem, ale teraz zastanawiam się, czy o tym cały czas nie wiedziała. Zresztą o innych rzeczach też”.

Tekst jest opatrzony kolejnymi zdjęciami. Amber i Vic przy stole w pubie i Jackie – o wiele mniej olśniewająca, jak zauważa Kirsty – stojąca przy wejściu na zjeżdżalnię na molu. Podpisy to perełki insynuacji i przekręconych informacji.

Dziwne: Cantrell i Gordon popijają drinki na bulwarze nadmorskim; Niewinna: Jackie w szczęśliwych czasach z kochankiem Cantrellem. Nie miała pojęcia o skrywanej przez niego tajemnicy.

Kirsty nie bardzo rozumie, dlaczego gazeta obsadza Amber w roli pomagierki złoczyńcy. Pewnie dlatego, że nie udzielała wywiadów, nie prowadziła własnej kampanii PR-owej w drodze do przebywającego w areszcie Cantrella. Mechanizm rozdzielania ról złoczyńców i niewinnych ofiar przez dziennikarzy brukowców zawsze wydawał jej się tajemniczy. Podejrzewa jednak, że często jest on bardzo prosty, a mianowicie czarny charakter przypomina redaktorowi kogoś, kto znęcał się nad nim w szkole, albo nielubianego polityka; metka „podobny do”, którą często przyklejają, zdradza te motywacje. Albo w grę wchodzi coś jeszcze innego: na przykład łaszenie się gazety „Sun” do Liverpoolu, by miasto zdjęło z niego fatwę dwadzieścia lat po tragedii na stadionie Hillsborough. A czasem po prostu chodzi o to, że tekst drukuje się w dniu, gdy mało się dzieje i żaden bogacz nie puknął prostytutki. Jednak Kirsty wie aż za dobrze, jak to jest być nikczemną celebrytką.

Kiedy romans z Cantrellem trwał już od kilku miesięcy, Jackie zaczęła mieć kłopoty związane z mężczyzną, z którym spotykała się publicznie. Gordon jednak naumyślnie rozdmuchała ten problem. „To naprawdę nie było nic wielkiego. Takie tam głupstwa. Jestem pewna, że sama bym sobie z tym poradziła, ale ona koniecznie musiała się wtrącić. Kompletnie przejęła kontrolę nad sytuacją”.

Gordon nalegała nawet, by Jackie przeniosła się do ich byłego domu komunalnego z dwoma sypialniami, żeby „mogła mieć na nią oko”. Zalotnik Jackie bardzo starał się wszystko naprawić, ale Gordon nie chciała o niczym słyszeć. „Zachowywała się tak, jakby nie chciała, żebym miała chłopaka”, mówi Jackie. „Teraz, jak o tym myślę, wszystko wydaje mi się bardzo dziwne. Chodziła za mną krok w krok”.

Jackie wkrótce odkryła, że nigdy nie ma szans, by być sama, czy to w domu, czy poza nim. Gordon eskortowała ją w drodze do i z pracy, nalegała nawet, by jej towarzyszyć w czasie wieczornych wyjść. „Chyba nie chciała, bym na niego wpadła”, mówi Jackie. „Chciała mieć mnie całą dla siebie. A może domyślała się, że coś jest między mną i Vikiem, więc wolała mieć mnie na oku”.

Tymczasem Cantrell zaczął odnosić się do Jackie chłodniej, z dystansem. Wyglądało na to, że tak bardzo chce się pozbyć Jackie ze swojego domu, jak bardzo Gordon pragnie ją zatrzymać. „Nie wiem, co działo się między nimi. Może stawał się zazdrosny”, mówi Jackie. „W zachowaniu Amber coś było nie tak. Chyba myślała, że odbieram je jako opiekuńcze, ale czułam, że chodzi o coś więcej. Myślę, że chciała mnie kontrolować. Może jej się podobałam. Z tego, co widziałam, na pewno nie podobał jej się własny chłopak”.

No proszę. Stare oskarżenie o safizm. Każdą zbrodniarkę w tym kraju można odmalować w jeszcze gorszym świetle, sugerując, że jest lesbijką. Ale czeka nas długa droga, myśli Kirsty.

Jackie przeżyła już kiedyś podobną sytuację, piszą dalej.

Kiedy była nastolatką, uwiodła ją starsza para, namawiając do uczestniczenia w trójkącie. „Nie wiem, co we mnie jest takiego – śmieje się – ale widocznie coś takiego mam. Gdy odrzuciłam Amber i wyprowadziłam się z jej domu, dała mi ostro w kość. W pracy ciągle się o wszystko czepiała, wszczynała ze mną kłótnie, skarżyła na mnie przełożonym. W końcu zrobiło się tak okropnie, że musiałam odejść. Wygryzła mnie z pracy, a byłam tam zatrudniona od lat.

Wiadomość o aresztowaniu Cantrella okazała się zaskoczeniem. „To był straszliwy szok”, mówi Jackie. „Pamiętam, jak stałam w kiosku z gazetami, cała roztrzęsiona. Myślałam wciąż: a gdybym to była ja? Tyle razy przebywałam z nim sam na sam, miał tyle okazji.

Nie wiem, dlaczego mnie nie zabił, ale na pewno jestem największą szczęściarą pod słońcem”.

· · ·

Amber myślała, że wypłakała już wszystkie łzy, ale kiedy czyta, nadal płyną, dławią ją, kapią na stronę. Blessed siedzi cicho i patrzy, z rękami na blacie. Nie dotyka mnie, myśli Amber, bo wie, że nie zniosłabym tego. Czuję się brudna, zdradzona i całkowicie osamotniona.

Otwiera usta, by coś powiedzieć, ale wychodzi z nich tylko niski jęk rozpaczy.

– Och, Amber – mówi Blessed. – Tak mi przykro. Nie byłam pewna, czy powinnam ci to pokazywać.

– Nie, nie. I tak zamierzałam dowiedzieć się, co i jak. Muszę wiedzieć.

– Musisz się stąd wynieść – radzi jej Blessed. – Ci ludzie na zewnątrz… to cię wykończy. Nie masz gdzie pojechać?

Amber kręci głową. Ma nikłą nadzieję, że Blessed otworzy przed nią drzwi, ale wie, że to niemożliwe. Nie mam żadnych przyjaciół, myśli. Trzydzieści siedem lat i liczba przyjaciół – prawdziwych, oddanych, lojalnych – których zgromadziłam, wynosi zero. Może i mam kilka życzliwych koleżanek, jak Blessed, dobrych ludzi, którzy nie mogą patrzeć, jak inni cierpią, ale żadnej osoby, która wyszłaby poza względy przyzwoitości ani która tęskniłaby za mną, gdybym umarła. Nie mam przyjaciół, rodziny. Nadal jestem sama po tych wszystkich latach.

– Ale przecież policja… – zaczyna Blessed. – To nie może być… musi być jakaś… – Przerywa, zastanawiając się nad doborem słów. – Kryjówka?

Amber znów kręci głową. Czuje, jak rozpacz zalewa ją niby fala.

– Przysłali policjanta w mundurze, by stał pod drzwiami przez parę dni, ale głównie ze względu na sąsiadów, którzy nie mogli się dostać do swoich domów.

– A program wsparcia ofiar?

– Jest dla ofiar. Zresztą i tak muszę zostać na miejscu. Żeby mogli mnie przesłuchać.

I ponieważ tak wynika z przepisów mojego zwolnienia warunkowego. Nie mogę tak po prostu wyjechać – muszę zgłosić taki zamiar. I za każdym razem, kiedy dzwonię, miesiąc po miesiącu, powtarza się ta sama historia: nie ma już funkcjonariusza, z którym ostatnio miałam do czynienia – taka jest polityka departamentu, by wciąż ich przenosić z miejsca na miejsce – a osoba, która go zastąpiła, nie ma pojęcia, kim jestem, dopóki nie wyjmie moich akt, a wtedy słyszę tę zmianę w głosie, kiedy uświadamia sobie, co jest grane, ale nie wie, co ma robić, więc mówi, że oddzwoni później. W oczach świata nadal mogę uchodzić za osobą niezwykle niebezpieczną, ale zagubiłam się w systemie wiele lat temu. Nawet gdybym próbowała, nic bym nie wskórała przez cały tydzień. Ludzie tacy jak ja nie ruszają się z miejsca, bo nie mamy specjalnego wyboru. Nadzór nie jest po to, by ci pomóc, jak wpadniesz w kłopoty, lecz po to, żeby cię ukarać, jeśli kłopoty wynikły z twojej winy. Dożywotnie zwolnienie warunkowe: nie chodzi o to, by cię wspierać, lecz o to, by mieć na ciebie oko.

Blessed znów wygląda na zaszokowaną.

– Przesłuchać? – pyta i Amber widzi, jak pewna myśl rodzi jej się w głowie. Natychmiast wyrzuca ją z siebie. – Przecież nie myślą, że ty… byłaś w to zamieszana?

Teraz ty również się nad tym zastanawiasz, myśli Amber. Wcześniej byłaś po mojej stronie, pełna słusznego oburzenia, ale teraz jestem w sferze podejrzeń, nawet z twojej strony. Czuje, jak przenika ją chłód. Stary mechanizm przystosowawczy.

– Nie byłam – mówi. – Nie byłam i nie jestem, Blessed.

Wstaje od stołu, podchodzi do zlewu i zaczyna zmywać. Na suszarce nagromadziło się sporo naczyń. Sama nie wiem jak, myśli. Nie pamiętam, żebym coś jadła.

– Nie – bąka Blessed. – Nie to miałam na myśli…

– Nie przejmuj się, Blessed. To całkiem naturalne. Bądź co bądź żyłam z tym facetem. Przecież może się okazać, że jestem drugą Rose West.

– Nie – protestuje Blessed. – Nie myślałam tak.

– Wszyscy tak myślą – rzuca Amber i łzy znów płyną jej po policzkach. Bardziej z wściekłości niż smutku.

Jej telefon wibruje. Opierając się mocno o skraj zlewu, gdy walczy o odzyskanie panowania nad sobą, ignoruje go.

– Nie odbierasz? – pyta Blessed.

Amber kręci głową.

– To będzie kolejny dziennikarz. Tylko oni wydzwaniają od soboty.

– Nie tylko – poprawia Blessed.

– Nie – przyznaje. – Przepraszam.

– Chcesz, żebym odebrała?

Amber wzrusza ramionami. Blessed podnosi telefon przy ostatnim dzwonku.

· · ·

Kirsty tak naprawdę nie wie, co powiedzieć, wie tylko, że coś musi. Spodziewa się automatycznej sekretarki, więc dziwi się, kiedy odbiera jakaś osoba. Niski, głęboki głos: staranna wymowa typowa dla Afryki Środkowej.

– Telefon Amber Gordon.

– O, cześć – skrzeczy Kirsty, zażenowana i bojąca się zdradzić zbyt wiele informacji. – Czy ona jest w pobliżu?

– Mogę spytać, z kim mam przyjemność? – pyta kobieta.

– Hm… – Przez chwilę Kirsty sama nie wie, co powiedzieć. Czy pamięta moje obecne nazwisko, zastanawia się. Które powinnam podać? – Kirsty Lindsay – mówi wreszcie.

– Kirsty Lindsay – powtarza kobieta i robi pauzę. – A o co chodzi? – dodaje.

– Ja… chciałam tylko spytać, jak się czuje – mówi Kirsty, po części szczerze.

– Czuje się dobrze – odpowiada kobieta. – Czy chce pani przekazać jakąś wiadomość?

– A czy nie mogłabym z nią porozmawiać?

– Nie. Przykro mi, ale w tej chwili nie może podejść do telefonu. Jeśli chce pani zostawić wiadomość, to…

Szelest, potem odgłos przekazywanej słuchawki. Głos Amber, nieprzyjazny, defensywny.

– Co? Pewnie pomyślałaś, że będziesz mogła zdobyć materiał do artykułu?

– Nie! – protestuje Kirsty. – Nie, Amber! Ja…

– Widziałam cię – przerywa jej Amber. – Przed komisariatem. Razem z twoimi kumplami.

– Ja… tak. To moja praca. Nie spodziewałam się, że właśnie ciebie tam zobaczę.

– Praca, powiadasz. Fajnie. I co, pewnie chcesz mieć „wyłączność”? – Ostatnie słowo wymawia z sarkazmem i goryczą.

– Ja… nie. Oczywiście, że nie. Już wyjechałam. Spakowałam się i wróciłam do domu. Wróciłam od razu po tym, jak cię zobaczyłam.

– Dobrze. Hurra. Wielka mi rzecz.

– Przykro mi, Bel. – Kirsty używa tego imienia bezwiednie, próbując wycofać się z rozmowy. – To był błąd. Pomyślałam, że mogłabym… sama nie wiem.

– Odwal się – rzuca Amber. – Pod moimi drzwiami koczuje tylu takich jak ty, że wystarczy mi do końca życia. Chryste, Jade. Dlaczego myślałaś, że fajnie jest być dziennikarką?

– Ja… – duka znów Kirsty, zaszokowana tak nieostrożnym używaniem jej dawnego imienia. – W tej chwili nie jestem dziennikarką. Nie dzwonię jako dziennikarka, tylko jako…

Głos pełen pogardy wpada jej w słowo.

– Jako przyjaciółka? Czy to chciałaś powiedzieć? Przyjaciółka?

– T-tak.

Kirsty czuje się mała, godna pogardy. Słyszy drwiące parsknięcie.

– Wyświadcz mi przysługę – mówi Amber. – Nie jesteśmy przyjaciółkami. Znałyśmy się przez jeden jedyny dzień, głupia suko. Jeden dzień. I patrz, do czego mnie to doprowadziło.

Godzina 13.45

Sklep jest zamknięty, żaluzje opuszczono. W środę jest czynne krócej.

Chloe zaczyna zawodzić i chlipać, kiedy dociera do niej, że nie dostanie ani słodyczy, ani nic do picia, trze oczy, jakby dostał się do nich dym.

– Ciiii – syczy Bel.

Słysząc wycie dziewczynki, niemal zgrzyta zębami ze złości, bo tym samym tonem domaga się uwagi jej siostra Miranda, a to zazwyczaj w ten czy inny sposób prowadzi do tego, że Bel zostaje ukarana.

– Nie ma sensu ryczeć – mówi Jade, bardziej pragmatycznie. – To przecież i tak nic nie zmieni, prawda?

– Ja chcę do domu! – zawodzi Chloe. – Chcę do mamy!

– Chodź – mówi Jade. – Zaprowadzimy cię z powrotem do siostry.

Chloe, której twarz jest pąsowa jak kaptur na jej głowie, wlecze się z tyłu, kiedy w milczeniu wracają po swoich śladach.

Niby obie wiedziały, że Debbie i Warrena oczywiście nie będzie już na ławce, kiedy tam wrócą, ale to nie powstrzymuje Jade przed głośnym ciskaniem przekleństw.

– Kurwa mać, cholerny Darren! – krzyczy.

– Gdzie oni poszli? – pyta Bel.

– Skąd mam wiedzieć, do jasnej cholery? – warczy Jade.

Chloe znów wybucha płaczem.

– Aaaaaaa! – wrzeszczy. – Ja chcę do mamy!

– Zamknij się! – krzyczy Jade. – To nie moja wina, kurwa!

– Co my teraz zrobimy? – pyta Bel.

Jade marszczy brwi, zastanawia się.

– Nie możemy jej tu zostawić, no nie?

– Nie wiem… – odpowiada Bel. – Przecież to nie nasza wina, prawda? – powtarza z nadzieją.

– No tak, ale to będzie nasza wina, co nie?

– Uhm – przytakuje Bel. – Chyba tak. Może poradzimy się kogoś dorosłego?

– Może poradzimy się kogoś dorosłego?! – przedrzeźnia ją złośliwie Jade.

Jest jej gorąco, też dokuczają jej głód i pragnienie, nie chce wysłuchiwać już więcej bzdur. Bel czerwieni się i milknie. Chloe siada na asfalcie, wyciągając nogi przed sobą jak plastikowa lalka.

– Nie możemy jej tu zostawić – oświadcza zdecydowanie Jade. – Nie wiadomo, kto tu może przyjść. Nigdy nie słyszałaś o niebezpiecznych nieznajomych?

– No, ale co z nią zrobimy?

– Chyba odprowadzimy do domu – mówi Jade.

– Wiesz, gdzie mieszka?

– Tak – przyznaje Jade. – Na Bourne End.

– Przecież to na drugim końcu wsi!

– Masz lepszy pomysł?

Bel milczy. Oczywiście nie ma. Żałuje, że w ogóle się w to wszystko wplątała.

Jade kuca przy płaczącym dziecku i próbuje zajrzeć mu w oczy.

– No chodź, Chloe – mówi. – Wstawaj.

Mała tylko płacze jeszcze głośniej, a w przerwie między kolejnymi szlochami niezdarnie uderza Jade w twarz.

– Au! – krzyczy Jade.

Traci panowanie nad sobą i zaczyna ciągnąć dziecko za ramię.

– Zaprowadzimy cię do domu, cholerny bachorze! Chodź! Wstawaj, do cholery! Bel, pomóż mi, dobra?

We dwie stawiają Chloe na nogi. Mała wisi pomiędzy nimi, kiedy ujmują ją pod pachami, ale nie chce postawić stóp na ziemi.

– Ożeż kurde! – syczy Jade.

Ciągną dziewczynkę drogą. Słońce mocno praży i choć są we dwie, dzieciak bardzo im ciąży, jakby ważył tyle co mały byczek. Przejście niecałych trzystu metrów do szkoły zabiera im dziesięć minut i wszystkie trzy, kiedy tam docierają, ociekają potem.

– No ruszże się, samolubna krowo – dyszy Jade.

Serce jej wali i czuje się, jakby z jej gałek ocznych miała zaraz buchnąć para.

– Dajcie mi spokój! – krzyczy Chloe. – Zostawcie mnie!

Jade traci panowanie. Rzuca dziecko na ziemię i krzyczy:

– Jasny szlag! Dobra, cholera jasna, zostawię cię!

– Ratunku! – krzyczy Chloe. – Ratunku!

Nagle słyszą za sobą głos.

– Co wy tu wyprawiacie?

Dziewczyny podnoszą wzrok, zaskoczone, że mają jakieś towarzystwo. Dobra Kobieta z Komitetu Kwiatowego, trzymając koszyk, stoi z ręką na klamce drzwi turkusowej toyoty.

– Nie pani sprawa – odpowiada Jade.

– Ależ oczywiście, że moja, kiedy widzę takie dwie duże dziewczyny jak wy znęcające się nad dzieckiem – mówi kobieta. – Mam ochotę zabrać cię prosto do twojej matki – zwraca się do Bel.

– Nie może pani – sapie Bel. – Nie ma jej.

– Odprowadzamy ją do domu, a nie znęcamy się – wyjaśnia Jade. Nagle wpada na pewien pomysł. – Nie poznaje pani jej siostry? – Wie, że siostra przyrodnia Bel jest w podobnym wieku, a rozwścieczona buraczkowa twarz, na wpół ukryta pod kapturem, jest trudna do rozpoznania. – Ma napad złości, bo sklep jest zamknięty.

Kobieta nie wygląda na przekonaną.

– To nie moja siostra! – wrzeszczy Chloe.

– Siostra przyrodnia – Bel podejmuje grę. – Wszyscy to wiedzą.

– Zostawcie mnie!

Jade odwraca się od kobiety i piorunuje Chloe wzrokiem.

– No to idź, do cholery – warczy – Przynajmniej nie będziemy musiały cię nieść, no nie?

– A dlaczego nie ma z wami żadnej dorosłej osoby? – pyta pani Wścibska.

– Romina jest w warsztacie samochodowym – wyjaśnia Bel. – Niedługo wróci.

– Co się dzieje z jej kolanami? – pyta kobieta.

Obie dziewczyny zdziwione patrzą w dół. Widocznie gdzieś po drodze kolana Chloe ciągnęły się po ziemi. Są uwalane benzyną, krwią i źdźbłami trawy.

– Ona krwawi, patrzcie – mówi kobieta.

Dziewczyny wzruszają ramionami i zaczynają poklepywać rany, jakby mogły je po prostu strzepnąć, gdyby użyły wystarczającej siły. Chloe piszczy i odgania je zwiniętymi pięściami.

Pani Wścibska zerka na zegarek.

– Za pięć minut powinnam być w Great Barrow – oznajmia.

– W porządku – mówi Bel. – Odprowadzimy ją do domu.

– I umyjemy ją – dodaje Jade. – Po prostu ma napad złości.

– No cóż, wcale mnie to nie dziwi – mówi pani Wścibska. Znów zerka na zegarek i postanawia poprzestać na pouczeniu. – Nie wolno tak traktować młodszych od siebie – oświadcza. – Nie obchodzi mnie, kto cię tak zaniedbywał, Jade Walker. Nawet ty powinnaś wiedzieć, że tak nie należy postępować.

– Tak, pani Tonge – mówi Jade.

– Zamierzam zadzwonić dziś wieczorem do twojej matki i powiedzieć jej, co wyprawiałaś – zwraca się do Bel. – To skandaliczne zachowanie. Po Walkerównie nie spodziewam się niczego innego, ale ty powinnaś mieć więcej rozumu.

– Tak, pani Tonge – odpowiada Bel.

Kobieta łypie na nią podejrzliwie, ale Bel przybiera wyraz uniżoności i szacunku. Przechyla nawet głowę na bok, jak Shirley Temple.

– No dobrze – mówi kobieta, otwierając drzwi samochodu. – Uważam, że przydałoby się wam obu porządne lanie, ale cóż… – Zatrzaskuje drzwi, włącza silnik i spuszcza szybę. – I przemyjcie te rany jakimś środkiem dezynfekującym – rozkazuje. – Bo wda się zakażenie. Doprawdy, powinnaś opiekować się siostrzyczką, a nie traktować ją jak jakąś lalkę.

Wrzuca bieg i odjeżdża. Trzy dziewczynki – dwie stojące i jedna patrząca spode łba między nimi – odprowadzają ją wzrokiem.

– Spadaj, babo – mówi Jade.

Wymierza ukradkowego kopniaka w udo Chloe.

– To za to, że wpakowałaś nas w kłopoty. Rusz się. Wstawaj. Piśnij no tylko, to cię tu zostawimy.

ROZDZIAŁ 36

Wszyscy, którzy nadal czytują gazety, mają swoje rytuały z tym związane: miejsce, czas i pozycję, zarezerwowane dla tej właśnie aktywności. W porze lunchu, w czasie dojazdu do pracy, w chwilach, które się wykrada, kiedy dziecko przysnęło. Te rytuały są bardziej osobiste niż wszystko, co może zaoferować telewizja. W normalny dzień Kirsty, Stan i ich koledzy przeglądają prasę w internecie, podczas gdy czajnik kipi, a w tle lecą wiadomości z telewizyjnych kanałów serwujących je przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Czekając na zakończenie konferencji i nadejście zleceń, śledzą, co podaje Reuters i Associated Press, by mieć szansę wyprzedzenia innych w grze, a potem przeważnie sadowią się z ulubioną lekturą, choć wszyscy udają przed światem, że najbardziej lubią czytać gazetę, która ich zatrudnia.

· · ·

Martin Bagshawe zwykle czytuje prasę w bibliotece, ale dziś kupuje butelkę mleka czekoladowego, jajko po szkocku, czipsy serowo-ceblowe oraz egzemplarz „Sun” i czyta, czekając, aż ukaże się Kirsty Lindsay, żeby mógł ustalić, który z pięciu obserwowanych przez niego domów należy do niej. Korzystając z karty kredytowej używanej w sytuacjach awaryjnych, wypożyczył białą furgonetkę i kupił granatowy kombinezon, bo wie z doświadczenia, że nikt nie kwestionuje obecności osoby w kombinezonie, która drzemie w furgonetce. Nie ma pojęcia, jak długo będzie czekał; ma tylko nadzieję, że wypełni sobie czas sudoku.

· · ·

Deborah Prentiss pracuje na ranną zmianę w Asda i czyta gazetę o drugiej, kiedy wraca do domu, zanim odwali prace domowe i pójdzie odebrać dzieci ze szkoły. Codziennie ma taki sam rytuał. Przychodzi, włącza czajnik i idzie na górę, by zdjąć znienawidzony poliesterowy uniform. Deb jest dumna ze swojego wyglądu, od czasu gdy była nastolatką. Nigdy nie ma na sobie stroju z pracy ani minuty dłużej, niż musi. Poprawia makijaż, szczotkuje włosy przyklepane przez okrycie głowy z siatki, które musi nosić w piekarni, a kiedy jest już w spódnicy i porządnym swetrze, schodzi na dół i przygotowuje dzbanek herbaty. Następnie zasiada przy stole w kuchni i poświęca cenne pół godziny na przerzucenie „Mirror” w poszukiwaniu skandali i tragedii. Chociaż w swoim czasie sama stała się obiektem spekulacji pewnego brukowca, uwielbia to okno, z którego spogląda na ponury i brzydki świat ze swojego miłego cichego domu, wierzy zresztą w każde słowo gazety. Nazywa to „czasem dla siebie”.

· · ·

Miliony ludzi i ten sam obojętny wyraz twarzy. Chłoną słowa i wierzą, że dzięki temu są Świetnie Poinformowani. Kirsty, wciąż jeszcze przetrawiając rozmowę telefoniczną, dostrzega nagle swoje odbicie w lustrze nad kominkiem i widzi, że jej twarz nie zdradza żadnych odczuwanych właśnie emocji. Zrobiłam, co mogłam, myśli. Jestem szalona, że w ogóle aż tak się zaangażowałam. Muszę wziąć się w garść i zadzwonić do redakcji, zanim wydadzą zlecenia na cały tydzień. Muszę zapomnieć o Amber Gordon. To przeszłość. Teraz Amber nic nie będzie dla mnie znaczyć.

· · ·

Martin znajduje Jackie rozciągniętą na środkowych stronach i czuje, jak jego górna warga wywija się, kiedy czyta jej wynurzenia. Opuszcza szybę i spluwa na asfalt. Ulica jest pusta, za schludnymi podmiejskimi firaneczkami nie ma żadnych oznak życia, ale ludzie pracujący na własny rachunek nie funkcjonują w tych samych ramach czasowych co reszta świata. Kirsty Lindsay może nadejść – albo wyjść – w każdej chwili, a wtedy on ją zobaczy.

Jackie mimo makijażu wygląda staro i zdzirowato. Aż trudno mu uwierzyć, że ta kobieta mogła kiedykolwiek wywoływać w nim tak silne emocje. Teraz odczuwa jedynie lekką pogardę i zaprawioną rozbawieniem ciekawość, co też ona ma do powiedzenia. Nie chce już, by do niego wróciła, a w miarę jak czyta i widzi, jaka z niej słaba kobieta, jak łatwo ulega wpływom, tym bardziej jej nie pragnie – ale przyjemnie mu, że jego podejrzenia się potwierdziły. Nie został porzucony, bo coś z nim nie tak, tylko dlatego, że ktoś się wmieszał. Zawsze tak ma w życiu. Zawsze podstawiano mu nogę i blokowano dostęp do różnych rzeczy, a Amber Gordon jest tylko kolejną osobą w długim korowodzie nauczycieli, urzędników, szefów i tak zwanych „przyjaciół”, którzy nigdy nie dawali mu spokoju. A teraz jeszcze ta Kirsty Lindsay oskarżająca go o coś, czego nie zrobił, zadowolona z siebie i przekonana, że dzięki pozycji, jaką posiada, ujdzie jej to na sucho. A tak naprawdę chroniła Vica Cantrella, czyli również Amber Gordon. Pozostaje z nim w zmowie. Zdaniem Martina, jest odpowiedzialna za jego zbrodnie tak, jakby popełniła je osobiście.

Tyle tylko, że go nie doceniła. Amber Gordon może zaczekać. Teraz nie ma szans na to, by dorwać ją gdzieś samą. Martin ma jednak gorącą nadzieję, że otoczenie, w którym obecnie przybywa, zamieni jej życie w piekło. Świat pełen jest kobiet wyzutych z wszelkich zasad. Jackie Jacobs w zadartej spódniczce, ukazującej nogi, jest jedynie wierzchołkiem góry lodowej. Można robić tylko jedną rzecz w jednym czasie. Trzeba mieć priorytety. A w tej właśnie chwili jego priorytetem jest Kirsty Lindsay. Gniew, który narastał w nim od czasu, kiedy przeżył upokorzenie w DanceAttack, stał się znów dręczącym go, żywym stworem. Ale teraz, kiedy poznał już smak ulgi, zna najlepszy sposób na pozbycie się gniewu.

To już długo nie potrwa, myśli. Będzie musiała w końcu wyjść zza którychś z tych znamionujących zadowolenie z siebie, podmiejskich drzwi, a wtedy będę wiedział na pewno, gdzie mieszka.

Odgryza kawałek jajka zapieczonego w mielonym mięsie i zsuwa się na siedzeniu tak, że z ulicy widać tylko czubek jego głowy w bejsbolówce i celebryckie okulary przeciwsłoneczne. Dobrze się bawił w trakcie przygotowań, snując zmyślne plany, by nie zostać rozpoznany. Czuje się jak 007, jak agent MI5 i Andy McNab, adrenalina krąży mu w żyłach za każdym razem, kiedy ktoś wyłania się zza rogu. Obserwacja może trochę potrwać, zanim zidentyfikuje dom stanowiący jego cel, ale mu się nie spieszy. Trafił tu dzięki kodowi pocztowemu, który zdobył w zaskakująco prosty sposób, dzwoniąc do „Tribune” i prosząc do telefonu Minty (zapamiętał to imię z podsłuchanej rozmowy w parku) z działu newsów. Udawał, że jest PR-owcem, który ma dla Kirsty podarunki, a zna tylko połowę adresu. Ponieważ wiedział, że mieszka w Farnham, nie wzbudził żadnych podejrzeń dziewczyny.

Pałaszuje do końca jajko po szkocku i wygładza stronę.

· · ·

Deborah patrzy z góry na ludzi czytających „Sun” ze słuszną pogardą osoby, która uważa, że ma lewicowe poglądy. Nie wie o tym, że „Mirror” rozpisuje się o Whitmouth z taką samą werwą jak jego rywal, i w tym samym stylu. Spekulacje, sąsiedzi „mądrzy po szkodzie” (zresztą ci sami gadatliwi sąsiedzi, których cytuje „Sun”), i bardzo niewiele informacji, które można wyciągnąć na temat takich anonimowych osób, jak Nadmorski Dusiciel i jego jędzowata dziewczyna. Jest tylko jedna postać, która rajcuje cały kraj bardziej od fajnego, soczystego seryjnego mordercy, a mianowicie jego żona. Na twarzy Deborah pojawia się ten sam wyraz, który mieli prawicowi czytelnicy pławiący się w nic nieznaczących, rozdmuchanych szczegółach, i gryzie kawałek markizy.

W jej gazecie widnieje prawie takie samo zdjęcie, jakie zdobi pierwszą stronę „Sun”: wysuszone, podobne do słomy blond włosy, ciemne okulary i szeroki uśmiech. Jednak na tym kobieta unosi właśnie rękę, by zakryć twarz, co wygląda tak, jakby do kogoś machała. Za kogo ona się uważa? myśli Deborah i pałaszuje ciastko do końca. Za cholerną Sharon Osbourne?

Dziwne, myśli. Wygląda znajomo. Jakbym ją skądś znała. Nie jakbym widziała jej zdjęcie, choć w ostatnich dniach pełno ich było w gazetach, lecz jakbym spotkała ją w prawdziwym życiu. Jest coś znajomego w jej postawie, nosie, zarysie szczęki i tym cholernym pieprzyku na jej twarzy. Ciekawe, czy już gdzieś ją spotkałam? Tak mi się zdaje. Gdzie to było? Na pewno nie w Whitmouth. Z roztargnieniem bierze kolejne ciasteczko z paczki i macza je w herbacie.

Już wiem, o co chodzi, myśli. To przez ten cholerny pieprzyk. Nie mogę się powstrzymać. Jak widzę pieprzyk u jakiejś kobiety, natychmiast czuję do niej niechęć. Z powodu Annabel Oldacre myślę o wszystkich, którzy mają pieprzyki, jako o zakamuflowanych mordercach. Pamiętam, jak wpatrywałam się godzinami w ten pieprzyk pod koniec procesu, patrząc, jak ta mała suka, która zabiła moją siostrzyczkę, zostaje ukarana. To na pewno to. Wszystkie moje emocje są zafiksowane na tej skazie.

Ale ona jest naprawdę bardzo do niej podobna, myśli, wysysając herbatę z rozmiękłego ciasteczka. Pieprzyk jest nawet w tym samym miejscu co u tamtej.

· · ·

Martin wraca na pierwszą stronę gazety. Zajmuje ją zdjęcie Gordon. Przygryza wargę, kiedy na nią patrzy, idącą ulicą i roześmianą, jakby zmierzała na jakieś przyjęcie. Usunął ze swojej interpretacji fakt, że przecież był świadkiem tego, jak robiono to zdjęcie. Chyba lubi koncentrować na sobie uwagę, myśli. Ma teraz swoje pięć minut i stara się je maksymalnie wykorzystać. Ale ona nie jest taka jak Kirsty. Przynajmniej nie poświęciła swojego życia staraniom, by jej kłamstwa dotarły pod strzechy.

· · ·

Jim dzwoni, by nieco się wyluzować przed spotkaniem z Lionelem Bakerem. Czyta gazety w pociągu i Kirsty niemal widzi, jak kręci głową, kiedy cmoka z niezadowoleniem, mówiąc o relacji z Whitmouth.

– Biedna kobieta – mówi. – Oni ją wykończą.

– Wiem – przyznaje. – To straszne, prawda?

– Ty jesteś jedyną osobą, która wydaje się choć trochę uczciwa.

– Tak. Bóg jeden wie, jak to przeszło.

Słyszy szelest papieru. Jim zawsze mści się na gazetach, które go zdenerwowały, mnie je i wrzuca do kosza. Kirsty wygląda przez okno i zauważa, że ta cholerna winorośl, którą sąsiedzi posadzili przed trzema laty, wypuściła pęd przez dziurę u podstawy ich szopy. Cholera, myśli. Życie to ciągła mozolna walka z naturą, w różnych jej przejawach.

– Chyba przestanę czytać gazety – oświadcza Jim. – To wydaje się takie… niepotrzebne. Przecież oni wszystko wymyślają. Nic nie wiedzą, więc postanowili zrobić z tej kobiety kukiełkową zbrodniarkę, by tymczasem czymś zapełnić strony. Robią tak nieustannie. Po prostu nie potrafią się przyznać, że nie wiedzą więcej od nas.

– Spokojnie – mówi Kirsty. – Jeśli wszyscy przestaną je czytać, to jak będę zarabiać na życie?

· · ·

Nikomu nie udało się znaleźć zbyt wielu informacji o rzekomym Nadmorskim Ducicielu. Jest o nim jedna stroniczka, ale w sezonie ogórkowym to za mało. Fotograf „Mirror” podążał za Amber przez całą drogę do Funnland, a potem do niepozornego, byłego domu komunalnego, w którym mieszka. Jest zdjęcie Amber, która wyprowadza dwa szczekliwe, swarliwe pieski, jakie widuje się pod pachą osób typu Lizy Minnelli. Widać, że dom jest zaniedbany, okno zabite deskami, rabaty kwiatowe zdeptane i błotniste. Deborah czyta tekst pod zdjęciami i zastanawia się nad nim.

Dziewczyna Nadmorskiego Dusiciela, Amber Gordon, wyprowadza swoje pieski, jakby to był zwyczajny dzień. Gordon, przełożona pracowników sprzątających, nie chciała rozmawiać z reporterem „Mirror”, kiedy podszedł do niej po tym, jak podrzuciła torbę ze smakołykami swojemu kochankowi, który obecnie jest przesłuchiwany na komisariacie w Whitmouth. Pod swoim obskurnym domem na obrzeżach miasta wulgarnie sklęła fotografów. „Dajcie mi spokój!”, powiedziała, kiedy próbowaliśmy zapytać ją o przestępstwa jej partnera. „Nic nie zrobiłam!”

Jak został mordercą, s. 13.

Kobieta stojąca w drzwiach najwyraźniej coś krzyczy. Jest mniej więcej w moim wieku, myśli Deborah. Może trochę młodsza. Ciekawe, jak to jest być nią? Czy wiedziała? Musiała wiedzieć. Nie można z kimś żyć i czegoś takiego nie wiedzieć, prawda?

Znajduje stronę, gdzie opisują „jak został mordercą”, i zaczyna czytać.

· · ·

Martin patrzy na ulicę, a jednocześnie kręci gałką radia w poszukiwaniu Radia 2. Trochę klasycznego popu, oto czego potrzebuję. Klasyczny pop do klasycznych przedmieść.

Jest zdziwiony, że Kirsty wybrała do mieszkania taką ulicę. Wyobrażał sobie coś bardziej modernistycznego, bardziej minimalistycznego, coś w rodzaju okolic promowanych przez Channel 4. Jakiś magazyn przerobiony na dom, nagie cegły i bialutki tynk albo całe szklane ściany. Nie spodziewał się zwyczajnego piętrowego domu ze średnim ogrodem zarośniętym klematisem, przyozdobionym betonowymi delfinkami. Szereg prawie identycznych bliźniaków z lat trzydziestych, śmiałe ozdobniki – garaż, placyk do zawracania, pergola, ganek – podkreślające indywidualność właściciela. Jeśli mieszka gdzieś tutaj, myśli, to pewnie ma rodzinę. Dwie dziewczynki o imionach typu Jacintha i Phoebe. Wyżła weimarskiego.

Pełen godności kot birmański wychodzi sztywnym krokiem z podjazdu i siada na chodniku, by dokonać inspekcji swojego terytorium. Tak, myśli Martin. Zbyt normalny. Ona ma na pewno bezwłosego sfinksa albo dalmatyńczyka. Coś głupiego i bezużytecznego, wymyślonego po to, by robić wrażenie na ofiarach mody.

Zerka w lusterko wsteczne, widzi, że kilka domów za nim otwierają się drzwi i wychodzi z nich Kirsty Lindsay. Podchodzi do zakurzonej małej renówki stojącej na podjeździe i otwiera ją. Sprawia wrażenie nieuważnej, niewinnej, pogrążonej w myślach. Martin zsuwa się w dół na siedzeniu, choć nie ma obawy, że mogłaby go teraz rozpoznać, z tyłu, i patrzy, jak Kirsty grzebie w schowku na desce rozdzielczej, po czym wyłania się z samochodu z odbiornikiem GPS i kablem. Oczywiście, że ma GPS, myśli. Fajnie móc mieć coś takiego.

Jest zdziwiony. Kirsty mieszka w najnudniejszym domu na całej ulicy, porośniętym wisterią, a renówka ma co najmniej osiem lat. Postawiłby swój tygodniowy budżet na to, że należy do niej jeden z domów, przed którymi stoją jaguary.

· · ·

Tekst Jak został mordercą jest opatrzony kolejnymi zdjęciami Amber Gordon: jasna sugestia, że jej wkład był większy niż innych ludzi, choć znała go zaledwie przez sześć lat z jego czterdziestodwuletniego życia. Jest niewiele zdjęć Victora Cantrella z okresu, zanim poznał Amber, jedynie dwa z kempingu z przyczepami turystycznymi, gdzie pracował przed przybyciem do Whitmouth. Deborah na widok tej kobiety znów odczuwa instynktowną niechęć. To przez ten cholerny pieprzyk, myśli. Jest naprawdę identyczny: to samo miejsce, taki sam kształt, kolor. Czy to nie dziwne? Ilu ludzi może mieć takie samo znamię w tym samym miejscu…

Nagle ją olśniewa. I być w tym samym wieku!

Deborah słyszy syk powietrza, które wydycha. Chwyta krańce gazety w zaciśnięte dłonie, przysuwa twarz do zdjęcia. O Boże. Pod tlenionymi włosami, po dwudziestu pięciu latach, mimo hardego napięcia, celebryckich okularów ma ten sam zarys szczęki, górną wargę o połowę węższą niż dolna, grube ciemne brwi, niepasujące do odcienia skóry.

To nie może być ona.

Czuje, jak przenika ją chłód. Chodziła na rozprawy codziennie, z matką: pogrążone w żałobie żyjące ofiary. Patrzyła na Annabel Oldacre i Jade Walker, kiedy siedziała na miejscu dla świadków, i składała zeznania. Ukradły mi moją siostrzyczkę. Poprosiłam tylko, żeby zaprowadziły ją do sklepu, a one ją porwały. Suki. Cholerne małe suki. A później, po złożeniu zeznań, wpatrywała się w ich karki, w ich profile, kiedy patrzyły na swoich adwokatów (nigdy nie spojrzały na siebie, ani razu w ciągu czterech dni). Piorunowała wzrokiem ich twarze, chcąc, by spojrzały na nią, wchodząc albo wychodząc z sali sądowej; chciała, by zobaczyły, co narobiły. Zapamiętała wszystko związane z Annabel Oldacre, ale nigdy się nie spodziewała, że kiedyś ją jeszcze zobaczy, zmienioną bądź nie, po dwudziestu pięciu latach.

– O, kurwa – mówi Deborah i sięga po telefon.

ROZDZIAŁ 37

Dogadują politykom z Question Time, kiedy odzywa się telefon w jej torebce. Myśli, że może lepiej nie odbierać. Jim miał dobry dzień. Wrócił do domu pełen nadziei i grand cru chablis wypitego w Paternoster Square Corney&Barrow, co poprawiło jej humor po raz pierwszy od wielu dni. Nie chce już, by świat się jej narzucał. Pragnie udawać, przynajmniej przez ten jeden wieczór, że życie jest przyjemne i spokojne, pełne nadziei. Potem jednak i tak odbiera.

Słyszy jakieś trzaski, później ktoś je przekrzykuje, wołając „Halo? Halo?”.

– Stan?

– Halo? – Stan wrzeszczy znowu, a potem przeklina. – Zaczekaj.

Więc Kirsty czeka. Jego głos powraca, cichszy, wyraźniejszy:

– Cholerny zestaw głośnomówiący! Jak się masz?

– Dobrze. A ty?

Stan nie fatyguje się, by odpowiedzieć.

– Gdzie jesteś?

– W domu.

– Spodziewałem się, że w Whitmouth.

– Nie, Dave Park przejął temat. Jestem w domu.

– Cholera! Cholerny Dave Park.

– Nie, w porządku. Prawdę mówiąc, mam Whitmouth po dziurki w nosie.

– Niech to szlag! – złości się Stan. – Pewnie nie masz jego numeru, co? Nie, nie trzeba. Nieważne.

– Dobra – mówi Kirsty i na próżno wzrusza ramionami.

– I tak chodziło mi o ciebie.

Jim marszczy brwi i bawi się pilotem. Nie znosi, kiedy ludzie rozmawiają przez telefon, gdy telewizor jest włączony. Za chwilę zrobi głośniej, by dać to do zrozumienia. Kirsty wstaje z kanapy i przechodzi do holu. Opada na najniższy schodek, obok sterty prania, która zawsze się tam piętrzy, i zaczyna sortować skarpetki.

– Miałem nadzieję, że wymienimy się informacjami – ciągnie Stan.

– Tak?

– Właśnie tam jadę. Dla „Mirror”.

– „Mirror”? Poważnie?

– No tak. Mają tam na miejscu jakiegoś kompletnego żółtodzioba. Reszta ściga Jodie Marsh czy kogoś tam. Pomyśleli, że akurat do tego przyda im się ktoś z doświadczeniem.

– Akurat do tego?

– Cholera, nie sprawdzasz najnowszych doniesień?

– Nie od podwieczorku. Jestem po pracy.

Kirsty słyszy zdziwione parsknięcie. Stan nigdy nie jest po pracy. Szukałby internetu szerokopasmowego, nawet gdyby leżał właśnie na oddziale intensywnej terapii.

– Aha. No więc wypłynęło coś nowego – informuje. – „Mirror” ma na to wyłączność, zapłacili tej, co zakablowała, a ona właśnie u nich zobaczyła zdjęcia i zajarzyła, co jest grane. Ale od godziny to jest już w Associated Press, a jutro będzie wszędzie.

Przejdź do sedna, Stan.

– No i?

– Ktoś do nich zadzwonił i ta cała historia z Cantrellem zrobiła się bardziej złożona. Potrzebuję… no wiesz. Jej numer, jeśli go masz. Wiesz, bo ty…

– Stan – przerywa mu Kirsty. – O czym ty mówisz?

– Jadę, by sterczeć na progu Amber Gordon – wyjaśnia Stan. – Po prostu daję ci cynk. Pomyślałem, że może też chciałabyś pojechać. Bo jesteś… no wiesz, moją kumpelką. Wolni strzelcy powinni trzymać się razem, czasami, a ja jestem ci winien przysługę. Poza tym myślę, że przydałaby mi się dziewczyna. Im wszystkim się wydaje, że przy tym wystawaniu pod domami chodzi o to, by przetrzymać pozostałych, ale czasami potrzebna jest kobieta, a nie facet, więc…

– Nie sądzę – wtrąca Kirsty. – Jeśli do tej pory nie chciała mówić… A jeśli będzie rozmawiać, to na wynegocjowanych warunkach.

– Nie, nic nie rozumiesz. Nie chodzi o jej faceta. To znaczy chodzi, jasne, bo inaczej nikt by tego nie zauważył, ale…

Natychmiast wie, co zaraz usłyszy. Czuje, że lęk obmywa ją jak arktyczny lód. Upuszcza skarpetki, które zwinęła w kulkę, i chwyta mocniej telefon, bo boi się, że też wypadnie jej z ręki.

– Okazuje się, że nasza pani Cantrell to Annabel Oldacre – mówi Stan.

Kiedy z jej ust wymyka się słowo „nie”, nie jest to takie „nie”, jak on sądzi.

– Tak – odpowiada. – Wyobrażasz sobie coś takiego?

– Nie – powtarza Kirsty.

– To dość pewna identyfikacja – mówi Stan. – Siostra ofiary.

– Ale przecież ona ledwie ją znała – wybucha. – Spotkały się tylko, kiedy…

Opanowuje się w ostatniej chwili i nie zdradza nic więcej. Sama ledwie kojarzy wygląd Debbie Francis, pamięta ją raczej jako zamazaną plamę pełną kolczyków i nabijaną ćwiekami skórzaną kurtkę niż twarz. Czuje, jak dostaje gęsiej skórki na myśl, jak mało brakowało, by sama się wydała, ma uczucie, jakby lodowata woda ściekała jej po plecach. Z pokoju obok dobiegają głośne oklaski.

Stan ciągnie, jakby nic nie zauważył.

– No tak, ale wygląda na to, że była obecna na wszystkich rozprawach. Pewnie uważano, że to będzie stanowić jakieś domknięcie czy coś takiego. Na pewno miała szansę dokładnego przyjrzenia się ich twarzom, prawda? No ale tak czy siak, niesamowity zbieg okoliczności, co?

– Wcale nie taki niesamowity – odpowiada Kirsty. – Mogło przytrafić się każdemu z jej statusem społecznym, w tym miejscu zamieszkania. Fakt, że ma za sobą… pewną historię… nie robi tu żadnej różnicy. W Whitmouth co roku dochodzi do jakiegoś zabójstwa, nawet bez seryjnego mordercy. A przecież jakieś tam kobiety bywają żonami sprawców.

– Hm – mruczy Stan. – Chyba masz rację. W każdym razie niezła historia, co? Chodzi o to, że kiedy ktoś ci ją opowie, wydaje się oczywista. Można by pomyśleć, że powinni usunąć ten cholerny wielki pieprzyk z jej twarzy, gdy zmieniali jej personalia. No bo jest tak, jakby chcieli, by została rozpoznana. I „Amber”. Niespecjalnie daleko szukali, co?

– Ja…

Kirsty łapie swoje odbicie w oknie obok drzwi wejściowych. Przygląda się twarzy, szukając w niej śladów dziecka, które niegdyś w niej żyło. Niewiele ich znajduje: jej rysy były zawsze mniej indywidualne, bardziej pospolite niż u Bel; nawet nie licząc znamienia, takie twarze przeważają w tłumie dzieciaków wysypujących się ze szkoły. A poza tym byłam wtedy gruba, myśli. Moje rysy były zamazane przez lata jedzenia czipsów i ketchupu.

– To jak, przyjedziesz? – pyta Stan.

Chyba sobie, kurwa, żartujesz, myśli Kirsty. Muszę trzymać się jak najdalej od Annabel Oldacre. Powinnam wsiąść do najbliższego samolotu do Australii. Powiedzieć Jimowi, że mnie wyrzucono z pracy, zostawić dziennikarstwo, zacząć zarabiać na życie, sprzedając pizzę w Queenslandzie czy gdzieś tam, tylko że żaden kraj, w którym warto żyć, nie przyjmie podania o pozwolenie na pobyt od kogoś takiego jak ja, a zresztą to właśnie taka praca, w jakiej gazety usiłowały namierzyć mnie od lat. Zdobycie zawodu, dyplomu, okazanie się rzadkim sukcesem opieki społecznej to była najlepsza przykrywka, jaką mogłam sobie znaleźć. Ukrycie się wśród szakali, którzy mnie szukali, to był najlepszy kamuflaż. Jedynym lepszym sposobem byłoby wkręcić się jakoś do policji.

– Ja… cholera, Stan. – Szuka gorączkowo wymówki. – Nie. Przykro mi. Nie mogę. Nawet gdyby to nie było teraz terytorium Dave’a Parka. Jutro jedziemy do mamy Jima. Do Herefordshire. Muszę spakować dzieci, zamknąć dom…

– Jezu – wzdycha Stan. – A priorytety?

– Tak, rodzina – odpowiada Kirsty, wiedząc, jak bardzo go to rozdrażni, w nadziei, że rozłączy się zdegustowany.

Słyszy, jak parska:

– Och, dajże spokój, kobieto! Co ty wygadujesz? Od lat próbujesz zdobyć stałą pracę w newsach. Jeśli zdołasz nakłonić tę kobietę do mówienia, będziesz mieć artykuł z nazwiskiem i zdjęciem. Rany, za zdobycie sensacyjnego materiału dla „Mirror” pewnie dostałabyś nawet etat.

Kirsty milczy. Boi się, że Stan wyczuje strach w jej głosie. Słyszy, jak przypala papierosa, przygotowuje się do jeszcze jednej próby przekonania jej.

– Gazeta do pakowania ryby z frytkami, Kirsty – mówi. – Ten obciach, którego sobie nastrzelałaś w zeszłym tygodniu, będzie w tej gazecie. Wszyscy o nim zapomną.

Ona udaje, że się nad tym zastanawia.

– O rany, Stan, nie mogę. Dziękuję. Nie potrafię powiedzieć, jak bardzo jestem ci wdzięczna, ale nie mogę, przykro mi. Dam ci telefon Dave’a. Albo nie, zadzwonię do niego w twoim imieniu. Zresztą nigdy by mi nie wybaczył, gdyby uznał, że ukradłam mu historię. Wiesz, jaki on jest.

– No dobrze. Tylko nie mów, że nigdy nie wyświadczyłem ci przysługi.

– Nie powiem – zapewnia Kirsty. Z trudem łapie oddech. Chce, by się rozłączył, żeby mogła się zastanowić. – Przykro mi, Stan. Jestem ci wdzięczna do grobowej deski. Naprawdę. Ale nie mogę tego zrobić. Muszę już iść. Przykro mi.

– Zaczekaj – zaczyna Stan, ale ona się rozłącza.

Opiera się o stopień schodów, który ma za plecami. Sophie rzuciła swoją brudną sportową bluzę na stertę czystego prania. Kirsty podnosi ją, zanurza twarz w jej piżmowym przednastoletnim zapachu, oddycha głęboko. O Boże, dzieci, myśli. Jak mogłyby z tym żyć?

Jest przerażona. To inny strach niż ten, który odczuwała tej nocy w Whitmouth, choć wrażenie, że jest śledzona, że coś zbliża się do niej za plecami, jest podobne: dawny, długo tłumiony lęk, który pełznie po trzewiach, rozpala ją i osłabia. Nigdy nie wiadomo, kto obserwuje, kto czeka. Nigdy nie można stracić czujności, poczuć się bezpiecznie. Rok, a może trzy lata bez wpadki, a potem pewnego dnia otwierasz skrzynkę pocztową i odkrywasz, że ktoś, kogo uważałaś za rozsądną, kulturalną i życzliwą osobę, rozesłał mailowo okólnik informujący o tym, że jesteś na zwolnieniu warunkowym, ale nigdy nie powinnaś opuścić więzienia. Albo ktoś idzie do gazet, twierdząc, że pił z tobą w barze na Costa del Crime albo kupił od ciebie dom w Wythenshawe, albo był obiektem twoich lesbijskich umizgów w jakimś przypadkowym więzieniu, i znów jesteś przerażona. Czekasz, aż twój mąż jeszcze raz przestudiuje te stare zdjęcia, i tym razem po jego twarzy będzie widać, że cię rozpoznał. Czekasz, aż pewnego dnia obudzisz się i zastaniesz tłum przed swoimi drzwiami.

Już są na progu Amber, uzbrojeni i gotowi do akcji. Dobry Boże, już została rzucona lwom na pożarcie. Te zdjęcia jej domu – to oczywiste, że koczują tam od wielu dni z pochodniami i widłami. To będzie masakra.

Słyszy dochodzącą z salonu muzykę kończącą program Question Time. Stara się wziąć w garść, zanim Jim wyjdzie stamtąd i ją zobaczy.

ROZDZIAŁ 38

Amber budzi dźwięk tłuczonego szkła. Sama nie wie, kiedy zasnęła; tylko położyła się o ósmej na łóżku, by odpocząć przez kilka minut. Siada prosto, całkowicie ubrana – tak chodzi wciąż w ostatnich dniach, gotowa do biegu. Zastanawia się, czy zapalić światło, ale postanawia, że jednak nie. Światło zdradzi, że jest w domu, a przebywanie w domu jest bardziej prowokacyjne niż ewentualna nieobecność. Jakaś jej irracjonalna część uczepiła się nadziei, że jeśli będzie się starać nie zwracać na siebie uwagi, nie zgodzi się na żadne rozmowy ani współpracę, gapie stojący na zewnątrz dadzą za wygraną i odejdą. Wie jednak, że oszukiwała samą siebie. To trzecie okno, które zostało stłuczone w ciągu ostatniej doby.

Zegarek informuje ją, że jest już po jedenastej. Spała jak zabita przez trzy godziny. Sięga po omacku po nogę stołową, którą nosiła ze sobą, by czuć się nieco pewniej – żałuje, że nie mieszka w kraju, gdzie popularny jest baseball – i wstaje ostrożnie z łóżka. Buty – łatwo wsuwane, w razie potrzeby ucieczki – stoją na dywaniku przy łóżku. Znajduje je po ciemku w kilka sekund.

Przedziera się do pokoju gościnnego. Nawet z podestu schodów słyszy odgłosy dobiegające z ogrodu od frontu: szuranie stóp i odchrząkiwanie. Widzi, że firanki poruszają się w lekkich powiewach wiatru, cegła leży wśród odłamków szkła na łóżku. Wrócili. Sąsiedzi, pijacy, ludzie, którzy chcą zaprezentować jej swoje wartości. Lubią wpaść pod jej dom po zamknięciu pubów i podzielić się swoimi uczuciami, kiedy dziennikarze poszli już spać. Młody policjant, który czasem stoi na zewnątrz, najwyraźniej znów zniknął. Nie ma komu zrobić zdjęć, więc nie trzeba tam być. Nikt nie ciska kamieniami, kiedy w pobliżu jest policja.

Amber wycofuje się do sypialni, siada pod drzwiami i włącza telefon. Trzydzieści trzy nieodebrane połączenia, dwanaście SMS-ów. Boże, jest jeszcze gorzej, myśli. To więcej niż wczoraj. Czy coś się stało? Coś nowego? Czy po prostu mój numer telefonu jest przekazywany od osoby do osoby, tak że do czwartku będzie go znać cały kraj? Ignoruje te wszystkie połączenia i wiadomości. Szuka w kontaktach numeru komisariatu. Nie ma sensu dzwonić pod 999. I tak przekierują ją w końcu do tych samych ludzi.

Kuli się pod drzwiami, słucha kolejnych sygnałów nieodebranego połączenia. Zauważa ze zdziwieniem, że nie ma przy niej psów. Można było na nich polegać jak na wschodzie słońca, od kiedy aresztowano Vica. Podążają za nią na górę, kiedy idzie spać, sadowią się, pocieszające i życzliwe, na kołdrze w nogach łóżka i są tam, by przywitać ją z rana. Owo przebudzenie pod hasłem „przetrwaliśmy noc” daje jej siłę, by działać dalej. Musiałam spać twardziej, niż mi się zdawało, myśli leniwie, licząc sygnały. Nigdy nie zauważyłam, żeby wstawały w nocy i zajmowały się czymś innym.

Po dwunastym dzwonku słychać głos na linii: swobodny i beztroski, jak na osobę, której praca polega na odbieraniu telefonów w środku nocy.

– Komisariat w Whitmouth.

– Tu Amber Gordon – przedstawia się ściszonym głosem, jakby ludzie na zewnątrz mogli ją usłyszeć poprzez drewno i kamień.

Zdaje się, że nie skojarzył jej nazwiska.

– Partnerka Victora Cantrella… – podpowiada Amber.

– A, witam – rzuca funkcjonariusz, ale jego głos nie brzmi zbyt przyjaźnie.

– Ktoś jest pod moim domem. Wybito mi szybę w oknie.

– Rozumiem – mówi, lecz nie wydaje się zbytnio przejęty. – Chwileczkę.

Amber wraca na korytarz i nasłuchuje. Na zewnątrz na pewno są jacyś ludzie. Starają się zachowywać cicho – słyszy sceniczny szept i kogoś, kto ucisza szepczącego – ale czuje obecność, nie kilku osób, lecz tłumu. Zdaje jej się, że słyszy metaliczny szczęk, bo ktoś próbuje otworzyć furtkę od ogrodu; sztywnieje, kiedy zastanawia się, czy zasuwka wytrzyma. Wie, że to słabe zabezpieczenie. Zarówno furtka jak płot poddałyby się po kilku kopniakach. Pozostaje jej mieć nadzieję, że tamci wiedzą, że jest linia, której nie mogą przekroczyć, linia, gdzie protest zamienia się we wtargnięcie.

Jednak ta świadomość nie powstrzymała ich przed karalnym niszczeniem cudzej własności. Nie minie wiele czasu, kiedy ktoś uzna, że skoro już się włamano, wejście do środka jest, logicznie rzecz biorąc, kolejnym stopniem. Nie może tu zostać.

– Pani Gordon?

Serce jej podskakuje. Niemal zapomniała, na co czeka.

– Wysyłamy samochód patrolowy. Powinien być za jakieś dwadzieścia minut.

Dwadzieścia minut? Do tego czasu mogę już nie żyć.

– Czy nie mogą przyjechać tu wcześniej? Co stało się z tym chłopakiem, który stał pod drzwiami?

– Mamy ograniczone środki – odpowiada funkcjonariusz. – Może zainteresuje pani tą kwestią ministra spraw wewnętrznych. Nie wiem, czy pani zauważyła, ale tego lata połowa policji krajowej wspiera policję londyńską.

Ile jeszcze mam znieść? Czuje, jak łzy napływają jej do oczu.

– Jeśli pani chce, mogą panią tu przywieźć.

– Po co?

– Dzwoniliśmy do pani przez cały wieczór. Może tymczasem chciałaby pani rozważyć areszt prewencyjny. To pani decyzja.

Cele, zamki i korytarze, echo odbijające się od malowanego betonu, długie, puste oczekiwanie na atrakcję w postaci mdłych posiłków. Samotne zamknięcie bez praw człowieka. Przytłaczające wspomnienie winy i Vic trzy cele dalej. Wzdryga się jak marzyciel, który zauważył, że się przewraca. Cela dla niej i cela dla niego: partnerzy we wszystkim.

– Dlaczego? – pyta. – Musi być jakieś inne… miejsce. Nie może być tak, że wybieram między pozostaniem tutaj a… celą.

– Jak powiedziałem, decyzja należy do pani, ale to mogłoby być najlepsze wyjście… – mówi funkcjonariusz i dodaje znacząco: – …zważywszy na okoliczności.

„Okoliczności”. Ładnie to ujął, myśli Amber.

– Czy nie mogłabym… czy nie ma jakiegoś innego miejsca? Ja… nie powinniście oczekiwać, że… nie możecie umieścić mnie w hotelu czy coś w tym rodzaju?

– No cóż, pani Gordon… – Funkcjonariusz kładzie znaczący nacisk na nazwisko, jakby to było raczej wyzwisko. – To, zważywszy na okoliczności, jedyny sposób, w jaki możemy zapewnić pani bezpieczeństwo. Dzwoniliśmy do pani. Nie odbierała pani telefonu. Zresztą wątpię, czy jakiś hotel zgodziłby się panią przyjąć.

– Wczoraj też nie mogliście zagwarantować mi bezpieczeństwa – protestuje. – Dlaczego nagle…

Wpada jej w słowo.

– Ach, to pani nie wie.

Skradający się niepokój.

– Czego nie wiem?

– Wiedzą, kim pani jest, pani Gordon. Gazety.

Czuje, że zasycha jej w ustach.

– Kim jestem…?

– Annabel Oldacre – mówi funkcjonariusz. Potem dodaje zjadliwie: – Zapewne pani wie, o kogo chodzi.

Amber się rozłącza.

· · ·

Pełznie na dłoniach i kolanach przez pokój gościnny i uchyla nieco zasłonę. Wygląda na ciemną drogę, zasypany szkłem ogródek od frontu. Odskakuje, z trudem łapiąc oddech. Musi być ich tam trzydziestka: stoją, z rękami w kieszeniach, gapią się na dom jak statyści w filmach o zombie. O Boże. Już po mnie. Do rana będą ich setki.

Musi przyjąć propozycję policjanta. Kiedy tylko przyjedzie radiowóz, musi się stąd wynieść i niech się dzieje co chce. Jeśli tamci wejdą do środka, nie przeżyje tego.

Skrada się na dół, wkłada polar z kapturem. Woła cicho psy. Muszą pójść z nią, nie ma mowy, by je zostawiła. Jak tylko tłum zobaczy, że się wyniosła, dom zostanie zdemolowany wraz z zawartością. Wie, że nie pozwolą jej trzymać psów na posterunku, ale kiedy je tam przywiezie, ktoś stanie się za nie odpowiedzialny: nie będą mogli wystawić ich na schody, by same sobie radziły. Muszą coś z nimi zrobić, kogoś znaleźć. Na przykład Królewskie Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Wszystko jest lepsze, niż zostać na łasce tłumu.

Nie odpowiadają. Nie słychać tupotu łapek, pazurków drapiących kuchenną podłogę. Muszą być na zewnątrz. Wymknęły się przez klapkę w drzwiach, w jakichś nocnych psich sprawach. Boi się wyjść za nimi. Chce się skryć za zamkniętymi drzwiami, w salonie, gdzie okno jest zabite deskami. Musi je jednak znaleźć, i to natychmiast. Później nie będzie czasu. Kiedy otworzy drzwi, a tłum zobaczy, że to ona, będzie czas tylko na ucieczkę. Będzie musiała zgarnąć psy, chwycić torbę, którą trzyma spakowaną w holu, i pędzić do radiowozu, nim wściekłość zmieni się w działanie.

Zdejmuje klucze do tylnych drzwi z haka w holu i zakrada się do kuchni. Ciemno i cicho; znajome przedmioty czają się w cieniu na blatach, jakby gotowe do skoku. Przystaje pośrodku pomieszczenia i bada wzrokiem ogród. Zanim wyjdzie, chce się upewnić, że nie ma tam ukrytych gości.

I wtedy je widzi.

· · ·

Są takie malutkie. Małe i bezbronne, nigdy nikogo nie skrzywdziły. Och, moje kochane.

Amber wchodzi do ogrodu, czując, jak łzy płyną jej po policzkach. Nie zniosę tego. Nie wytrzymam. To jest nie do zniesienia. Weszli, schwytali je, wykorzystując ich ufną naturę, i ukarali, by mnie ukarać.

Stoi bezradnie i patrzy na drobne ciałka. Psy zostały uduszone, wyciśnięto z nich życie jak Vic z tych dziewczyn. I zostawili je dyndające na sznurze do suszenia bielizny, uwieszone na obrożach. Wiatr porusza ich pierzastą sierścią i obraca je w kółko, jak szubienicznikami. Ciemne okrągłe oczy są wybałuszone, widać, że psy walczyły o życiodajny oddech.

Z otwartych ust Amber wyrywa się zwierzęcy jęk. Mary-Kate i Ashley, moje przyjaciółki. Moje biedne przyjaciółki. Och, moje kochane. Nie musieli wam tego robić. Przecież nigdy nie wyrządziłyście nikomu krzywdy.

W szoku upuszcza klucze, pada na kolana, by odszukać je w mroku. Zadziera głowę i patrząc na mordki uduszonych psów, zanosi się szlochem.

Furtka łomocze na zawiasach. Ktoś z zewnątrz ją usłyszał.

Amber zastyga w bezruchu. Skulona pod trupami psów, w świetle księżyca patrzy na drgającą furtkę. Tym razem nie będą się fatygowali wspinaniem się. Teraz ją wyważą.

– Annabel! – krzyczy jakiś głos: męski, wysoki, podekscytowany. – To ty, Annabel?!

Amber zrywa się na równe nogi. Teraz nie ma nadziei na pomoc policji. Wiedzą, że tu jest. Zdradziła się.

Furtka znów łomocze, słyszy, jak coś trzaska. Nie czeka, właściwie to nawet nie myśli. Podbiega do płotu sąsiadów i przełazi na drugą stronę. Ląduje w rabatce kwiatowej, czuje, że depcze jakieś wiecznie zielone rośliny. Przebiega ogród i dopada następnego płotu. Nie ma mowy, by przedostała się przez Tennyson Way. Jedyna możliwa droga ucieczki wiedzie przez Coleridge Close.

Godzina 14.30

Bel opada na próg. Ma ochotę się rozpłakać, ale Jade wygląda, jakby miała zaraz wybuchnąć, więc nie chce jej jeszcze bardziej wkurzać. Chloe bawi się troczkami w swojej kurtce i wysuwa dolną wargę. Nie wiadomo, skąd ma błoto na twarzy, wygląda, jakby wyszła przez komin. Bel jest zlana potem. Osłabła z głodu. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, myśli. Chcę się tylko położyć i zasnąć.

– Dlaczego nie powiedziałaś, że tu nikogo nie ma? – pyta Jade.

– Moja mama pojechała do Chippy – mówi Chloe, jakby to była odpowiedź na jej pytanie. – Do sklepów.

– Niech to szlag – rzuca Jade.

– Myślałam, że Debbie tu jest – mówi Chloe.

– Oczywiście, że jej tu nie ma – dobija ją Jade.

– Gdzie ona poszła? – pyta Bel. Wie, że dosyć słabo łapie różne rzeczy, ale nawet ona zorientowała się, że Debbie podrywa Darrena Walkera, kiedy natknęły się na nich siedzących na ławce. Wydaje jej się logiczne, że powinni tu przyjść, by uprawiać seks w sypialni Debbie, bo każdy wie, że to się robi w tym miejscu. – Chyba nie poszła do twojego domu, co?

Jade wybucha sardonicznym śmiechem.

– Nie, poszła do cholernego pałacu Buckingham na garden party.

– W skórzanej kurtce? – pyta z powątpiewaniem Bel.

Jade widzi wyraz jej twarzy i znów wybucha śmiechem. Zaczyna podejrzewać, że Bel jest ograniczona umysłowo. Nie zrozumiała już trzech jej dowcipów.

– Żart – wyjaśnia. – Ale mogę ci zagwarantować, że nie poszła do mnie.

Chloe znów zaczyna popłakiwać. Starsze dziewczynki przewracają oczami.

– Nie zaczynaj znowu – mówi Jade. – Przecież nic nie możemy na to poradzić.

Chloe przestaje jęczeć równie szybko, jak zaczęła. Pociąga nosem. Wpada na pewien pomysł.

– Rzeka – mówi.

Mama nigdy jej tam nie zabiera. Była nad rzeką tylko dwa razy. Rzeka jest dla Chloe tak magicznym i przyciągającym miejscem jak Disneyland. Jak ma nie dostać obiadu, to przynajmniej chce się popluskać.

– Rzeka? – pyta podejrzliwie Jade.

– Poszła nad rzekę.

– A niby po co?

– Popływać.

– Dlaczego cię nie zabrała ze sobą?

Oczy Chloe znów zachodzą łzami.

– No dobrze już, dobrze. Zabierzemy cię nad rzekę – obiecuje Jade, przewracając oczami. – Zabiję Darrena. Cholera jasna, zamorduję go.

– Żartujesz – mówi Bel.

– Dlaczego?

– To pewnie z pięć kilometrów.

– Masz lepszy pomysł?

– Ja… – Bel rozgląda się rozpaczliwie. – Kiedy twoja mama wróci?

Chloe wzrusza ramionami. Nie wie, zresztą ma słabe wyczucie czasu.

– Za godziny i godziny.

Tak naprawdę jej matka stoi właśnie na przystanku autobusowym w Chipping Norton i będzie w domu za trzydzieści pięć minut. Chloe jednak nie ma pojęcia, co to czas, nie zna się na zegarku. Wie tylko, że kiedy mama wraca do domu autobusem, zawsze jest długo po obiedzie. A ponieważ jeszcze nie dostała jeść, to muszą być „godziny i godziny”. A rzeka wzywa: jej pluskająca głębina i pełne wodorostów miejsca do brodzenia, pikniki, lizaki i napoje, które ludzie przynoszą w chłodziarkach i czasami nimi częstują. Jeździła nad rzekę tylko samochodem. Nie ma pojęcia, co to znaczy przejść pięć kilometrów pieszo tak samo, jak nie wie, ile czasu zostało do lunchu.

– Godziny – powtarza i czeka.

– I twoja siostra na pewno tam jest?

– Tak – odpowiada z przekonaniem Chloe.

– Pójdziemy przez łąki – decyduje Jade.

– Łąki? – pyta Bel. – Ale tam chyba nie ma ścieżki, co?

– O, tam, damy radę – mówi Jade. – Rusz się.

ROZDZIAŁ 39

Ostatnią przeszkodą przed Coleridge Close jest murek z żółtej cegły zwieńczony treliażem, po którym pną się róże. Amber dyszy ciężko, zmęczona biegiem, wspinaniem się i schylaniem dla osłony przed światłem. Raz musiała odskoczyć w tył, kiedy rottweiler spod siedemnastki rzucił się na nią, ujadając na łańcuchu. Pies naprowadził ścigających ją ludzi na drogę jej ucieczki. Patrząc na przeszkodę, którą ma przed sobą, Amber słyszy trzask i wiązankę przekleństw, kiedy płotek łamie się pod czyimś muskularnym ciałem, a okna w kolejnych czterech domach rozbłyskują światłem.

– Gdzie ona zniknęła?

Głos roznosi się w nocnym powietrzu, jest niepokojąco blisko. Myślała, że zdołała zdystansować ich na długość prawie całej ulicy, ale ten człowiek jest bliżej. Może ze dwie parcele za nią.

– Gdzie ona się, kurwa, podziała?

– Coleridge – krzyczy drugi głos. – Na pewno biegnie w stronę Coleridge.

– Kurwa – mówi ten pierwszy. Bierze dwa głębokie oddechy. – Chodźmy. Kurwa.

Podnosi głos do teatralnego krzyku. Teraz we wszystkich domach zapalają się światła. Ludzi z tego domu widocznie nie ma w środku, bo byłaby już uziemiona.

– Ej! Ona biegnie w kierunku Coleridge!

Z oddali, z jej własnego ogrodu, dobiega okrzyk zrozumienia.

Cholera. Puls dudni jej w uszach. Amber podbiega do murku i przeskakuje go, rzucając się całym ciałem na ciernistą zasłonę. Jeśli będą biegli ulicą, zajmie im to chwilę. Amber nie może sobie pozwolić na ostrożność. Musi zniknąć z pola widzenia, zanim wybiegną zza zakrętu. Słyszy, jak treliaż łamie się pod jej ciężarem, a na odsłoniętym nadgarstku pojawia się krew. Czuje, jak jej koszula zaczepia o coś. Nie zatrzymuje się, by pomyśleć, po prostu przedziera się przez szczątki kratownicy i rzuca całym ciałem na drugą stronę.

Koszula trzyma ją przez chwilę, tak że wisi w ciemności, z twarzą w listowiu, a potem materiał rozdziera się i puszcza, a Amber upada na wykrzywioną stopę. Czuje ostry ból, jakieś szarpnięcie w głębi, tłumi krzyk, kiedy kości się skręcają. Jest już jednak wolna, więc rusza biegiem, adrenalina tłumi ból i pcha ją naprzód.

Ogląda się przez ramię, tracąc cenne chwile, kiedy ślizga się po nierównym poboczu. Teraz tamci są już pewnie w połowie Tennyson. Musi wydostać się z tej ulicy, zniknąć z ich pola widzenia. Kuśtyka na róg Marvell Street i daje nura w tę chwilową kryjówkę.

Dobrze zna tę ulicę, chodzi tędy do mieszkania Blessed. Pełno tu garaży i dróg dojazdowych. Pośrodku plac zabaw dla dzieci, pomiędzy przecznicami prowadzącymi na Browning i Tennyson, od dawna opuszczony przez rodziny, od kiedy fala cracku przewaliła się przez południowo-wschodnie wybrzeże. Ćpuny już się stąd wyniosły, ale plac zabaw – a przynajmniej to, co zostało ze zjeżdżalni, huśtawek i kruszących się lin do wspinaczki – nigdy nie został rozebrany.

Słychać tupot nóg na asfalcie dobiegający z Coleridge, przerażająco blisko za plecami. Amber nie może dłużej iść na tej skręconej stopie. Waha się przez sekundę, a potem daje nura przez bramkę prowadzącą na plac zabaw i kuli się za żywopłotem. Wszędzie śmieci, nawiane i rzucone. Pełznie ostrożnie wśród cegieł zarośniętych gęstwą starca jakubka. Słyszy kroki ludzi, którzy wypadli zza rogu i zwolnili na widok pustej ulicy. Posuwa się wolniutko do przodu. Za piaskownicą jest stara, wysoka na jakieś półtora metra lokomotywa do wspinania, zrobiona ze sklejki, która popękała od deszczów. Amber stoi w gęstwinie zapylonych pokrzyw. Wie, że zajrzą za żywopłot, a nawet mogą wejść na placyk zabaw. Ale nie pomyślą, że zrobiłaby coś tak głupiego, jak wpakowanie się w pułapkę. Taką przynajmniej ma nadzieję. Musi mieć nadzieję. Nie ma gdzie się podziać.

Dociera do ciuchci i przeciska się przez okrągłą dziurę zaprojektowaną z myślą o sześciolatku. Dźwiga się w górę, wpełza dalej w ciemność. Iluminatory rzucają światło na płaszczyznę nad jej głową, ale tu na dole, kiedy nie dopuszcza do siebie myśli o tym, co jest wokół, panuje bezpieczna ciemność.

Nadchodzą drogą pewnym krokiem ludzi maszerujących tłumnie, młócą mijane po drodze zarośla. Słyszy, jak zatrzymują się przy bramce, potem trzask zapalniczki, czuje zapach dymu papierosowego roznoszącego się w nocnym powietrzu.

– Kurwa – rozlega się głos faceta, który próbował otworzyć bramkę. – Gdzie ona zniknęła? Chyba nie zawróciła po swoich śladach?

Odpowiada mu kobieta, a jej głos budzi jeszcze większy lęk w Amber, bo jest zupełnie niespodziewany. To Janelle Boxer, przyjaciółka Shaunagh mieszkająca kilka domów dalej. Amber widzi ją oczami wyobraźni: krępa, przysadzista, twarz pasująca do nazwiska.

– Nie było czasu. Doszła tutaj. Poszła jedną z tych ulic. Ale nie zdążyłaby dotrzeć do końca.

Ktoś otwiera bramkę. Słychać chrzęst żwiru pod butami. Amber wie, że czyjeś oczy lustrują teraz jej kryjówkę, wstrzymuje oddech, jakby w letnim powietrzu mogła wznieść się chmurka wydychanej pary. Beton, na którym leży, jest wilgotny i pokryty zatęchłą ziemią i liśćmi. Cuchnie odchodami.

– Moglibyśmy wziąć psa.

– Nie. Zanim to zrobimy, będzie już daleko.

Słychać świst jakiegoś długiego przedmiotu – kija bejsbolowego? Metalowej rurki z rusztowania? – młócącego zarośla w odległości ramienia od jej głowy. Amber sztywnieje, wciska się głębiej w ciemność.

– Kurwa – mówi pierwszy facet i coś uderza w drewnianą ściankę.

Amber kuli się, przygryza wargę.

– Myślisz, że poszła z powrotem do domu? – Jego głos jest teraz nieco cichszy, widocznie odchodzi. – To tędy, prawda?

Inni podążają za nim. Amber słyszy hurgot bramki ciągniętej po żwirze, szczęk połamanego zamka.

– Niee – odpowiada ktoś. – Wiecie, gdzie poszła? Na świńską farmę.

– Mam nadzieję, że ją tam zatrzymają.

Ktoś podnosi głos.

– Annabel! – Chóralny śmiech. – Wychodź, no wychodź, nie chowaj się!

Znów się śmieją, ich głosy cichną w miarę oddalania się.

– Nie mogę w to uwierzyć. Mieści ci się to głowie? No żesz kurwa, ona cały czas żyła wśród nas. Pamiętam tamto. Biedny dzieciak. Pamiętasz? Cały pocięty. Posiniaczony. Połamane kości. Pieprzona mała sadystka.

– Ktoś powinien jej pokazać, jak to jest.

– Niesamowite, no nie? Powtórka z cholernej Rose West. Mam dzieci, do cholery. Ona mogła przecież…

– Chodźmy na policję. Może tam jeszcze nie dotarła. Jak się rozdzielimy…

– No dobra. Jak pojedziemy samochodami, możemy ją tam dorwać.

– Zgłupiałeś? Przecież tam będzie pełno glin.

Śmiech.

– Nie byłbym tego taki pewien. Mój kuzyn Ray ma dziś dyżur. Są wkurwieni na maksa. Myślę, że mogliby przymknąć oko…

Głosy giną w oddali. Amber siada, opiera się o gąbczastą ścianę, czuje rwanie bólu w stopie. W ciemności staje jej przed oczami obraz Mary-Kate i Ashley, jej ulubienic, słodkich przyjaciółek. Obejmuje się ramionami i szlocha.

· · ·

Nie wie, co robić. Nie może pozwolić, by zastał ją tu dzień. Ciemność jest jej jedyną ochroną. Czeka przez chwilę, która wydaje jej się wiecznością, aż odważa się skorzystać z telefonu, bojąc się, że ktoś usłyszy jej głos, że światło z wyświetlacza telefonu zdradzi jej położenie. Potem dzwoni do Blessed, bo to jedyny pomysł, jaki przychodzi jej do głowy.

Liczy dzwonki. Sześć, w końcu odzywa się zaspany głos Blessed. Musiała zasnąć nad zamówieniami. Amber zdarzało się to notorycznie.

– Blessed, to ja.

– Kto?

– Ja. Amber. To ja, Amber.

– Nie – mówi Blessed.

Połączenie zostaje przerwane, jest sama w ciemności.

· · ·

Nie może tu zostać. Ociera oczy, wypełza na zewnątrz. Ulica jest pusta. Z oddali dobiega monotonne dudnienie z nocnych klubów, słychać piski wczasowiczów, nieświadomych tego, że ktoś wśród nich się boi, świętujących uwolnienie od zagrożenia śmiercią. Stopa pulsuje z bólu, ale Amber jakoś daje radę na niej stawać. Rusza ulicą w kierunku miasta, unikając plam światła pod latarniami, zatrzymując się na rogach, by ocenić drogę przed sobą. Przychodzi jej do głowy tylko jedno miejsce, do którego może się udać.

· · ·

Zabiera jej to godzinę. Za dnia, w bezpiecznych okolicznościach, bez kontuzji, trwałoby to o połowę krócej, chociaż spacer drogą A jest tak mało zachęcający, że zazwyczaj chodzi tamtędy tylko wtedy, kiedy nie jeżdżą autobusy. Naciąga mocniej kaptur i pochyla głowę, patrzy na stopę, idzie, kulejąc, i ma nadzieję, że światła przejeżdżających samochodów nie oświetlą rysów jej twarzy na tyle długo, by były rozpoznawalne. Na nadmorskim bulwarze jej marsz staje się bardzo powolny. Amber kryje się w wejściach do sklepów, kiedy widzi jakąś postać, udaje, że ogląda wystawy i czyta ogłoszenia. Miasto jest zatłoczone, ale ona czuje się naga, wystawiona na widok publiczny: jedyna osoba w pełni ubrana, jedyna trzeźwa, jedyna samotna. Otacza ją grupka młodzieńców, pijanych i roześmianych, wykrzywiają się tuż przed jej twarzą, zanim zdąży się odwrócić.

– Hej, babciu!

Odskakuje, z bijącym sercem, ale oni jej nie rozpoznają. Oczywiście, że nie. Nie są stąd. Przybyli z Yorkshire albo Lancashire, sądząc po akcencie, a poza tym pili przez całą noc, a nie buszowali po internecie w poszukiwaniu wstrząsających wiadomości. Prawdopodobnie jest tu tak samo bezpieczna, jak byłaby wszędzie wśród młodych i beztroskich ludzi. A jednak…

Oni muszą gdzieś być. Wie, że jej sąsiedzi nie rozeszli się do domów. Zbyt są nakręceni, zbyt podekscytowani, pełni słusznego gniewu. Przeczesują miasto, obserwują komisariat, czekają na jej kolejny ruch.

Nigdzie nie jest bezpiecznie. Ale przynajmniej zna miejsce z bramami, zamkami i ochroną, nawet jeśli to wszystko ma chronić cenny majątek i zabezpieczać sprzedaż biletów, a nie ludzi.

Widzi znak nad głową: jaskrawe lampy wyłączono na noc, ale wejście dla personelu jest nadal jasno oświetlone i zapraszające. Funnland. Miejsce najbardziej zbliżone do domu, który opuściła. Kołowroty zdają się długie po zamknięciu, kasy biletowe są pogrążone w ciemności. Czuje się tak, jakby nad jej głową zamykała się woda. Przez tydzień była na zwolnieniu chorobowym i jedyną osobą, która wykazała jakieś zainteresowanie jej stanem, okazała się Blessed. Chociaż najwyraźniej nie chce mieć już z nią nic wspólnego, to jedyne schronienie, jakie przychodzi Amber do głowy. Blessed nie będzie mogła odwrócić się od niej, kiedy się przed nią pojawi.

Zostało do przejścia niecałe sto metrów. Tłum na chodniku się przerzedził, bo na tym odcinku po zamknięciu wesołego miasteczka nie ma miejsc rozrywki atrakcyjnych dla nastolatków. Amber instynktownie szarpie troczki od kaptura, naciąga go powyżej brody. Ukazuje światu tylko wielkie, wystraszone oczy.

Dociera do furtki dla personelu. Szuka w kieszeni karty, czuje ulgę, kiedy udaje się ją namacać. Jason Murphy siedzi w budce strażnika i coś czyta. Nie podnosi wzroku. Dobrze.

Amber przeciąga kartę przez czytnik, słyszy głuchy dźwięk, popycha bramkę, ale okazuje się zamknięta. Klnie pod nosem i próbuje raz jeszcze. Nie słychać wesołego pikania oznaczającego wolny wstęp, podnoszącego na duchu kliknięcia zamka, szczęku obracających się zawiasów. Karta została unieważniona. Amber jest odcięta.

Czuje czyjś wzrok na plecach i się odwraca. Teraz Jason zwrócił już na nią uwagę. Siedzi z podbródkiem opartym na dłoni, na ustach igra mu uśmieszek, napawa się jej kiepskim położeniem. Amber podnosi rękę, wskazuje bramę. Jason ani drgnie. Tylko patrzy. Ona pokazuje mu kartę, wzrusza ramionami i pokazuje na migi, by nacisnął guzik i ją wpuścił.

Uśmieszek Jasona zmienia się we wredny, szeroki uśmiech. Triumfalny, radosny. Kręci głową. Potem Amber widzi, jak sięga po telefon. Ich oczy się spotykają.

Wciąż patrząc na nią, zaczyna mówić. Widzi, jak jego wargi układają się w sylaby jej imienia i nazwiska. Amber Gordon. Annabel Oldacre.

Amber odwraca się i kuśtyka ulicą w stronę plaży.

ROZDZIAŁ 40

Jim szybko zasypia – to wino, zmęczenie i stres, który przychodzi wraz z nadzieją – a Kirsty leży bezsennie, wpatrując się suchymi oczami w światło rzucane na sufit przez latarnię uliczną. Gdzieś tam w nocnej ciemności rozgrywa się dramat, a ona nie ma pojęcia, jak on się rozwija. Wie tylko, że się boi, i ma ochotę spakować się i uciec, zdystansować się od wszelkich dowodów, że kiedykolwiek była w Whitmouth.

Jestem taka głupia, myśli, taka głupia. Powinnam zwiać od razu za pierwszym razem, jak ją zobaczyłam. Powinnam zadzwonić do ludzi z nadzoru kuratorskiego i zameldować o tym, co się stało: oczyścić się z ewentualnych zarzutów, przedstawić się jako ofiara niezwykłego zbiegu okoliczności. Jeśli kiedykolwiek się dowiedzą, jeśli ktoś skojarzy, że byłyśmy razem w kawiarni, jestem załatwiona. I Jim jest załatwiony, i Sophie, i Luke, ich światy runą i już nigdy nie zaufają nikomu w żadnej sytuacji, nie uwierzą w żadną historię, nie otworzą się na niczyją życzliwość. Wszystko, co zrobiłam, każda próba zadośćuczynienia, każda chwila, kiedy przestrzegałam zasad i słuchałam instrukcji, byłam dobra, skruszona i uprzejma, wszystko to zostało skasowane w jednej chwili przez głupi, szalony impuls ciekawości.

Jutro, myśli. Kiedy pojedziemy do mamy Jima. Zadzwonię do pracy i wypiszę się z roboty, dopóki to nie minie, cokolwiek to „to” może znaczyć. Ptasia grypa. Tyfus. Zapalenie wątroby typu B, zapalenie opon mózgowych, wszystko jedno co, byle było zaraźliwe i nikt nie będzie chciał być w pobliżu mnie. Będę się trzymać z dala od Whitmouth, udawać, że nigdy nie widziałam tego miejsca. Jestem dobra w ukrywaniu różnych rzeczy. Udaję przez całe życie.

Leżący na stoliku nocnym telefon budzi się nagle do życia. Jaskrawe światło wyświetlacza i terkot, kiedy aparat zaczyna podskakiwać na gładkiej powierzchni. Jim wzdryga się, mruczy coś pod nosem, obraca się na drugi bok. Kirsty chwyta telefon i patrzy na wyświetlacz. Tylko numer, brak imienia. Nie potrzebuje go. To Amber.

Odsyła ją do poczty głosowej. Kilka sekund później telefon znów dzwoni. Nawet nie nagrała wiadomości. O Boże, myśli Kirsty. Jak wyrzucić ten numer z historii połączeń? Sprawdzą jej billingi – mają przecież obowiązek to zrobić. Nie, właściwie dlaczego? W ciągu dwudziestu lat nie zrobiłam nic złego. Oprócz tego, że ona do mnie zadzwoniła. Znów naciska guzik, by odrzucić połączenie, robi jej się gorąco, kiedy telefon natychmiast zaczyna znów dzwonić.

– Rany, odbierz wreszcie – mruczy Jim. – Próbuję spać.

Kirsty wstaje z łóżka, wymyka się do łazienki przylegającej do sypialni. Nie zapala światła, bo szum wentylatora jeszcze bardziej by go rozbudził. Siada na sedesie w kompletnej ciemności pomieszczenia bez okna, a kiedy telefon zaczyna znów wibrować, odbiera i mówi szeptem.

Głos Amber – spanikowany, również szepczący – a w tle szum fal rozbijających się o kamienie. Jest na plaży.

– Musisz mi pomóc.

– Gdzie jesteś?

– Proszę. Szukają mnie.

– Gdzie jesteś? – powtarza Kirsty.

Przychodzi jej do głowy, żeby zablokować jej numer i zadzwonić na policję, zadzwonić do Stana, do Dave’a Parka i posłać po nią kogoś z nich.

– Musisz mnie stąd wydostać.

– Nie! – Słowo wyskakuje z ust Kirsty jak bomba. – Nie mogę, Amber. Wiesz, że nie mogę – dodaje. – To jakiś szalony pomysł.

– Ja nie… Jezu, ty nic nie rozumiesz. Ściga mnie motłoch. Wybili mi okna. Zabili mi psy. Jade, oni mnie zabiją.

– Proszę – mówi Kirsty. – Nie myślisz jasno. Powiedz mi, gdzie jesteś, a ja tam kogoś wyślę. Zadzwonię na policję i powiem, żeby po ciebie podjechali.

– Nie bądź głupia. Policjanci to też mieszkańcy Whitmouth. Powiesz im i… Musisz mnie stąd wydostać. Jesteś jedyną osobą, którą mogę o to poprosić.

– Nie mogę. Wiesz, że nie mogę, Amber. Jeśli teraz przyjadę, zbliżę się do ciebie, to…

– Kurwa, nie proszę cię przecież, żebyś wydała przyjęcie na moją cześć, ty durna suko. Po prostu… na litość boską, masz przecież samochód, tak? Przyjedź więc po mnie. Zabierz mnie gdzieś. Nieważne gdzie. Zawieź mnie autostradą do jakiegoś motelu, wynajmij pokój i zostaw mnie tam. Nieważne gdzie. Wymyślę, co później zrobić. Ale muszę się stąd wyrwać. Nie rozumiesz? Jak zrobi się jasno, jestem trupem.

– Nie – mówi Kirsty. – Nie, nie mogę. Wiesz, że nie mogę. Powiedz, gdzie jesteś. Wyślę tam kogoś.

Słyszy cichy, zdławiony krzyk po drugiej stronie linii. Myśli, że już jest za późno, a potem uświadamia sobie, że to okrzyk frustracji.

– NIE!

– Zrobię, co mogę – obiecuje Kirsty. – Ale tego nie mogę zrobić. Nie ma mowy. To by nas obie pogrążyło, wiesz o tym.

– Kirsty – mówi Amber. – Nie możesz mnie tu zostawić. Błagam cię. Musisz mi pomóc.

Kirsty walczy, by się nie ugiąć. Nie mogę tego zrobić. To zbyt wiele. Prosi o zbyt wiele. Dowiedzą się. Dowiedzą się, że ja to zrobiłam, i będą wiedzieli, kim jestem. Nie mogę. To nie moja wina. To nie ja wybrałam… to nie mój mąż… – Nie – mówi. – Nie.

Cisza. Oddech. Trzy fale przewalają się przez brzeg.

– Musisz – odpowiada Amber zmienionym tonem.

Kirsty ogarnia wściekłość. Kim ona jest, ta kobieta, by mówić mi, co mam robić? Nie jest moją szefową. Ani przyjaciółką. Jest przyczyną wszystkiego, przez nią przez całe życie muszę żyć w kłamstwie. Nic nie jestem jej winna. Zupełnie nic.

– Nie – powtarza zdecydowanie.

Głos Amber stał się twardy, pozbawiony emocji. Kiedy odzywa się znowu, jest zimny i władczy. Kirsty pamięta dobrze ten ton z dnia, kiedy zabiły Chloe, kiedy to Amber przejęła kontrolę nad sytuacją i zaczęła wydawać rozkazy.

– Nie chcesz, ale musisz – mówi. – Bo jesteś w to zamieszana, czy ci się to podoba, czy nie.

Ta bezpośrednia pogróżka złości Kirsty, zajmuje więc pozycję obronną.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – warczy.

– Pierdol się, Kirsty Lindsay. Jak mi nie pomożesz, zadzwonię do nich wszystkich. Do wszystkich, rozumiesz? Do każdej gazety, stacji telewizyjnej, do każdego, kto mi przyjdzie na myśl. I wtedy nie będzie już chodziło tylko o mnie. Rozumiesz? Rozumiesz, co mówię? Oni już wiedzą, kim jestem. Nie mam nic do stracenia. Jeśli mi nie pomożesz, klnę się na Boga, dowiedzą się wszystkiego również o tobie.

ROZDZIAŁ 41

Martina budzą odgłosy kłótni. Zapomina na chwilę, przez całą tę niewygodę – spał przez kilka godzin na siedząco na ciasnym siedzeniu kierowcy – gdzie jest, dopóki widok schludnej podmiejskiej ulicy, schludnych podmiejskich samochodów zaparkowanych na schludnych podmiejskich podjazdach, nie przywołuje go do rzeczywistości. Unosi daszek czapki, wyciąga szyję i rozgląda się, po czym widzi Kirsty Lindsay stojącą obok małej renówki, z torebką zarzuconą na ramię i kluczykami w ręku, pogrążoną w kłótni mężem. Ostrożnie, by nie zdradzić swojej obecności, uchyla okno i słucha.

· · ·

– Nie wierzę – mówi Jim.

Ma bose stopy i przytrzymuje szlafrok, zasłaniając bokserki, które wkłada na noc, od kiedy Sophie zaczęła samodzielnie chodzić.

Kirsty otwiera tylne drzwi i wrzuca na tylne siedzenie małą torbę podróżną. Nie ma pojęcia, czy będzie jej potrzebowała, ale zwyczaj ten jest u niej tak zakorzeniony, po tylu latach nagłych zmian planów wywoływanych przez różne wiadomości, że ledwie może pojechać do supermarketu bez pakowania jej „na szczęście” do samochodu.

– Przepraszam – mówi. – Muszę.

– Nie, nie musisz – odpowiada Jim. – Wiedzą, że jesteś na wakacjach. Po co odebrałaś telefon?

Idzie na łatwiznę i zwala winę na niego.

– Bo mi kazałeś odebrać. A zresztą ty też zawsze odbierasz.

– No, ale to co innego. Moja mama…

Widzi wyraz jej twarzy i milknie. W trakcie małżeństwa człowiek uczy się, że nierozsądnie jest poruszać pewne tematy. Jednym z nich jest status rodzinny Kirsty. Dotkliwie odczuwa powszechne przekonanie ludzi pochodzących z kochających się rodzin, że ci ze złych rodzin nie potrafią pojąć przywiązania emocjonalnego. Pamięta, jak ostro zareagowała, kiedy po raz pierwszy wypowiedział coś w stylu „tobie to dobrze, bo…”, i wie, że to potencjalne zarzewie konfliktu. Jim połyka słowa, kiedy słyszy, jak Kirsty nabiera mocno powietrza w płuca.

– Przepraszam – mówi.

– W porządku – odpowiada wreszcie Kirsty.

Jim zastanawia się, czy żona wykorzysta jego nieuważność. Czuje, że pewnie na to zasłużył.

– Przykro mi, że sama nie mam matki, o którą mogłabym się martwić – dodaje. – Zabawne, że przejmuję się twoją.

Piłka jest znów po jego stronie.

– Tak bardzo, że wymiksowujesz się z wizyty u niej – odpala. – Tyle na to czekała, sama wiesz.

– Powiedziałam ci już. Dołączę do was najszybciej, jak zdołam. Mam tylko tę jedną robotę, Jim. Nie ma mowy o stałych godzinach pracy, wakacjach ani emeryturze. Mogę liczyć jedynie na własną gotowość do przystosowania się. Naprawdę jest teraz ciężko. Wiesz, że ludzie nie wyrabiają. Potrzebujemy pieniędzy. Nie mogę tego odrzucić.

Chryste, zaraz przekonam samą siebie, myśli.

– Nie masz jeszcze zapewnionej pracy – dodaje ostro i widzi, że Jim się wzdryga, jakby go spoliczkowała.

O Boże, myśli. Cała ta praca, starania, które podejmowałam, żeby nie poruszać drażliwego tematu, nie podkopywać jego poczucia własnej wartości, żeby nie czuł się niemęsko jako bezrobotny, a teraz zniszczyłam to wszystko jednym zdaniem. Teraz potrzeba będzie miesięcy, by to naprawić. Miesięcy. I nigdy się nie dowie, że zrobiłam to, by go chronić.

Jim milczy przez chwilę.

– Dłużej już tego nie wytrzymam – mówi wreszcie.

Kirsty zatrzaskuje drzwi samochodu i naskakuje na męża.

– Niby czego, Jim? Nie wydajesz się zbytnio przygnębiony, kiedy ludzie mówią, że czytali moje artykuły w gazetach. Nie masz nic przeciwko temu, żeby popisywać się branżową wiedzą na przyjęciach.

W domu obok zapalają się światła.

– Ciiii! – syczy Jim. – Mów ciszej!

Kirsty nakręca kłótnię, by móc wyjechać, nie mówiąc mu zbyt wiele. Jim nie znosi, jak sąsiedzi wiedzą coś o jego sprawach. Prędzej wykrwawiłby się na śmierć na kuchennej podłodze, niż zrobił z siebie przedstawienie, wychodząc z domu z nożem w plecach.

– Co? – pyta agresywnie Kirsty.

– Sąsiedzi.

– No to wejdź do środka!

Jim wie, że sprawa jest beznadziejna. Nie odwiedzie Kirsty od jej zamiarów. Nadal nie może uwierzyć, że odebrała telefon o drugiej w nocy i po prostu ubrała się, i poszła do samochodu, ale zna ją wystarczająco długo, by wiedzieć, kiedy już nie ma sensu się spierać. Wie również, że ona nie mówi mu wszystkiego. Co jakiś czas to się powtarza, przez cały czas trwania ich związku. Poznaje to po tym, jak szklą się jej oczy, a szczęka sztywnieje, kiedy wypływają pewne tematy. Jest jak jakaś pieprzona ostryga, myśli. I potrafi być taka wredna, gdy chce uciąć rozmowę. A ja jestem taki miękki, że pozwalam na to, bo nie chcę jej denerwować, chociaż wszyscy wiedzą, że czasami trzeba przeciąć ranę, by ją wyleczyć. Muszę się zmienić. Kiedy znajdę pracę i zrównoważą się siły, muszę się zrobić twardszy albo mając po osiemdziesiąt lat, będziemy omijać różne tematy. Tak ją kocham, ale czasami myślę, że mamy tylko połowę relacji.

Kręci głową. Zawraca w stronę domu.

– Dobra, nie ma sensu się kłócić. Ale żebyś wiedziała, że nie jestem zadowolony. Właściwie to jestem wściekły. Obiecałaś, że tam będziesz, i nie jestem zadowolony.

Prawie mu ulega. Przypomina sobie jednak pogróżki Amber i czuje się rozdarta.

– Jim… – zaczyna.

– A, zresztą nieważne – przerywa jej.

– Daj spokój…

– Do zobaczenia w Hereford. Informuj mnie na bieżąco, co i jak.. Jeśli to dla ciebie nie za wielka fatyga.

– Przepraszam – mówi Kirsty. – Przykro mi.

– No ja myślę – rzuca Jim przed zamknięciem drzwi.

· · ·

Kirsty czeka na podjeździe, zanim zgasną światła w korytarzu. Jeśli będę dalej tak kłamać, wkrótce wpadniemy w kłopoty. On nie jest głupi. Tolerancyjny, ale nie głupi. Czasami widzę, jak na mnie patrzy i nad czymś się zastanawia. Do tej pory jakoś szło, bo jest delikatny, nie chciał na mnie napierać. Mam szczęście, że go znalazłam. Nie wyobrażam sobie, by jakiś inny mężczyzna zostawił mnie w spokoju.

Wsiada do samochodu, wyjmuje telefon. Amber odpowiada po kilku dzwonkach, a kiedy to robi, mówi ściszonym głosem, jakby się bała, że zostanie podsłuchana.

– To ja – rzuca Kirsty. – Jadę.

Słyszy, jak Amber wciąga mocno powietrze, słyszy łzy w jej głosie, kiedy odpowiada.

– Och, dziękuję – mówi. – Dziękuję.

– Nic ci nie grozi?

– Chyba nie… Jestem na molu. Na samym końcu.

Kirsty wyobraża ją sobie, skuloną na jednej z ławek przy arenie ze spłowiałymi edwardiańskimi atrakcjami za końcową stacją kolejki; jej twarz w regularnych odstępach oświetla światło ostrzegawcze ze szczytu zniszczonej zjeżdżalni. Może jednak powinnam do kogoś zadzwonić, myśli, i zdradzając ją, wyświadczyć jej przysługę. Ale nie, nie może zadzwonić anonimowo, nie w świecie, gdzie telefony są rutynowo namierzane. A poza tym, choć to się wydaje lepszym rozwiązaniem, nie znaczy, że Amber też tak na to spojrzy i będzie milczała.

– Zajmie mi to z półtorej godziny. Dasz radę?

– Mam nadzieję. Nocą nikt tu nie przychodzi. Furtki są zamknięte. Użyłam karty identyfikacyjnej z Funnland, żeby dostać się tu służbowym przejściem. To tylko zamek Yale.

– Dobra – mówi Kirsty. – Postaram się być jak najszybciej.

Rozłącza się i przekręca klucz w stacyjce. Nie ma pojęcia, co zrobi, kiedy dotrze do Whitmouth. Ma nadzieję, że po drodze miną jej wściekłość i żal i zdoła opracować jakiś plan. W przeciwnym razie prawdopodobnie życzenie Jima, by się bardziej otworzyła, może w przerażający sposób się ziścić.

· · ·

Martin patrzy, jak renówka wycofuje się z podjazdu i rusza drogą. Prostuje fotel i uruchamia silnik, ale nie włącza świateł, kiedy opuszcza miejsce parkingowe, by nie zaniepokoić jej swoją obecnością. Czeka, aż Kirsty skręci za róg, i dopiero wtedy włącza reflektory. O tej porze ulice świecą pustkami, więc bez trudu ją odnajdzie. Dochodzi do wniosku, że najpotężniejszą bronią, jaką będzie miał po osiągnięciu celu podróży, okaże się element zaskoczenia.

Godzina 16.15

Bramka jest zamknięta, a przez żywopłot przebiega płot elektryczny. W tym roku gospodarz trzyma na łące owce, a każdy wie, jak to cholerstwo trudno utrzymać w miejscu. Bramka jest rozchwierutana: w połowie wisi na zawiasach, sztachety z drzazgami pociągnięte są kreozotem, a poprzeczne żerdki przybite zbyt blisko, by nawet ich drobne ciała mogły się między nimi przecisnąć.

– No dobra – mówi Jade. – Musimy przeleźć górą.

Lustruje Chloe spojrzeniem. W ciągu ostatnich piętnastu minut mała zaczęła się chwiać, jakby traciła zdolność utrzymania się na nogach. Przewracała się co sto metrów i za każdym razem coraz więcej czasu potrzebowała, by wstać.

– Powinnaś to zdjąć – mówi, pociągając troczki kurtki. – Pewnie się w tym gotujesz.

Chloe jest niemrawa, słabo reaguje. Wygląda na to, że straciła nawet ochotę do płaczu. Kiedy drut kolczasty drasnął jej łydkę przy przedostatniej łące, wydała tylko stłumiony jęk. Jeszcze tylko cztery łąki do rzeki, myśli Jade. To dobrze. Nie wiem, co z nią zrobić. Chyba zaczyna być chora.

Ma poważne wątpliwości, czy u celu swej wędrówki znajdą Debbie, ale zaszły już tak daleko, a rozwrzeszczane, pluszczące się towarzystwo, które zbiera się nad rzeką Evenlode każdego letniego popołudnia, jest najbliższym źródłem pomocy, jakie przychodzi jej do głowy. Razem z Bel rozpinają kurtkę, ściągają ją z biernego dziecka. Jego chude białe ramionka pokryte są siniakami, chudy tors z wystającymi żebrami jest lepki od potu. Po raz pierwszy widzą, że mała ma złociste blond włosy, loczki są przyklejone do czaszki jak karakuły. Chwieje się, oczy ma pozbawione wyrazu. Wyrywa kurtkę Jade i przyciska do piersi jak pluszowego misia.

– No chodź – mówi Jade tonem łagodniejszym niż przez całe popołudnie. – Spójrz tam. – Wskazuje linię w trawie, która wyłania się z lasów po prawej i przecina rozpaloną upałem łąkę. – Widzisz? To strumień. Jak tam dojdziemy, popluskamy się i napijemy. Trochę się ochłodzisz. A potem wystarczy iść wzdłuż strumienia i dojdziemy do rzeki. – Chloe patrzy przed siebie bez zainteresowania.

– No chodź – powtarza Jade. – Stawia stopę na najniższym szczeblu furtki, chwyta górną część, by pokazać, jak to się robi.

– No nie wiem… – mówi Bel.

– Nie wygłupiaj się. Przełażę przez bramki od trzeciego roku życia.

Sama nie jest pewna, ile w tym prawdy, ale wie, że robiła to od lat, a zresztą taka wspinaczka nie wymaga specjalnych umiejętności. Poza tym nie przychodzi jej do głowy inny sposób pokonania przeszkody, oprócz połamania jej. Wspina się po bramce jak po drabinie, przerzuca nogę górą, jakby dosiadała konia. Siada okrakiem, spogląda z góry na swoje towarzyszki.

– Łatwizna – zapewnia.

Przerzuca drugą nogę i zeskakuje na ziemię. Chloe gapi się na nią z rozdziawioną buzią.

– No dalej – ponagla Jade. – Pomóż jej.

Bel popycha dziewczynkę do przodu. Zdaje się, jakby miała cementowe stopy. Ciągnie je po ziemi, zahacza nimi, jakby były za ciężkie dla jej nóg. Bel przyklęka i podnosi jedną ze stóp Chloe na najniższą żerdź. Próbuje zaczepić jej dłonie trzy poprzeczki wyżej, ale dziewczynka nie chce puścić swojej kurtki. Po wielu próbach Bel udaje się odczepić jedną rękę Chloe i przewiesić ją przez żerdkę.

– Widzisz? – mówi. – To jest jak drabina.

Chloe po prostu tam stoi. Wciska twarz w kurtkę i wdycha mocno jej zapach, dla pocieszenia. Patrzy na Jade, jakby była w zoo.

Wreszcie Bel podkłada dłonie pod pupę małej i ją unosi. Noga na stopniu niechętnie się prostuje. Druga zwisa bezwładnie. Dziecko się chwieje. Wygląda na wystraszone. Nic nie mówi. Milczy, od kiedy przedarły się przez gąszcz szczawiu na skraju Hundred-Acre.

– Dobrze. No dalej. Postaw drugą nogę na następnej żerdce. Dasz radę.

Bel wstaje i przytrzymuje swym ciałem Chloe, przyjmuje na siebie jej cały ciężar. O rany, myśli. Już wcześniej wydawała mi się ciężka, ale teraz jest jak wór piachu. Otwiera dłoń, w której Chloe zaciska kurtkę, i zawiesza ją na szczycie bramki. Uchwyt jest słaby, bo dziewczynka przyciska łokieć do boku, by nie zgubić drogocennej kurteczki.

– No i proszę – mówi Bel. – Już prawie ci się udało.

Wmanewrowanie Chloe na samą górę trwa wieki. Wreszcie jednak jej krocze znajduje się na poziomie najwyższej żerdzi; mała chwieje się w biodrach.

– Teraz podnieś nogę – instruuje Jade. – No dalej. Po prostu ją przerzuć.

Chloe patrzy w dół, jakby po raz pierwszy zauważyła grunt, potem zgina się w pasie i wyciąga na całą długość torsu na górnej żerdce. Delikatny ortalion kurtki ślizga się pomiędzy jej ciałem a drewnem.

– No chodź – ponagla Jade.

Mała gapi się na nią struchlała, wczepiona w żerdź pulchnymi udami.

– Ej, Chloe, rusz się wreszcie!

Bel czuje przypływ wściekłości. Nie wie, skąd się wziął, wie tylko, że chce mieć to popołudnie za sobą. Ma dość bycia cierpliwą, dość tego, jak potoczył się ten dzień, dość ostów, krowich placków i twardych grudek ziemi, które dostały jej się do butów, i nie może już dłużej znieść widoku tego bachora. Chce, żeby zlazł wreszcie z bramki. Podskakuje i popycha Chloe z całą siłą, jaka jej jeszcze została.

Chloe ześlizguje się przez drąg i spada, głową w dół.

Wydaje się, że mija wieczność, zanim ląduje.

ROZDZIAŁ 42

Niemal od razu po wyruszeniu domyśla się, że Kirsty zmierza do Whitmouth, a ponieważ Martin ma wciąż włączone radio na kanale informacyjnym, wie, co ją tam sprowadza. Kiedy dojeżdżają na miejsce, o wpół do czwartej, czuje się prawie oszukany. Do miasta ściągają chyba wszyscy dziennikarze z kraju, nie ma nadziei na to, by dorwać ją gdzieś samą, a jest dla niego jasne, że cokolwiek planuje – a tego Martin sam właściwie nie wie, oprócz tego, że ani przez chwilę nie będzie to dla niej przyjemne – musi być z nią sam na sam. Kusi go, by dać sobie tej nocy spokój, pójść się trochę przespać, bo przecież rankiem ona nadal tu będzie, ale raptem Kirsty robi coś zaskakującego. Zamiast zostawić samochód tam, gdzie zawsze, na parkingu przy stacji, albo zameldować się w Voyagers Rest, jedzie dalej Brighton Road w stronę centrum. Zaintrygowany, podąża za nią.

Jazda jest powolna. W powietrzu wisi mżawka i bary są zamknięte, ale na ulicach pełno ludzi. I nie jest to jak zwykle tłum młodzieży, ale kobiety i mężczyźni w średnim wieku o zaciętych twarzach, trzymający w rękach kije do krykieta. Nawet przez szczelnie zamknięte szyby czuje, że atmosfera jest gęsta jak zupa. Uśmiecha się, zgadując, że całe miasto usłyszało już wieści o Amber Gordon. Nie mogło się to przydarzyć milszej osobie! – myśli.

Wygląda na to, że ludzie zebrali się głównie wokół posterunku, chociaż dosłownie na każdym rogu mijanej ulicy ktoś stoi. Umięśnieni mężczyźni w T-shirtach, o szyjach jak pień drzewa i ramionach rozsadzających szwy, kobiety, których standardową miną od czasu młodości jest dezaprobata. Ludzie ci stoją, nieruchomi i czujni, wpatrując się w ciemność, jakby spodziewali się, że za chwilę wyłoni się z niej szwadron kosmitów. Przed posterunkiem kłębi się ponury, rozwścieczony motłoch pod obojętnym spojrzeniem zamkniętych drzwi. Oczywiście są tam dziennikarze, którzy polują na sensacyjny materiał, ale większość stanowią zwykli ludzie. Jego sąsiedzi wywabieni ze swoich legowisk przez zapach polowania.

Spodziewa się, że Kirsty zaparkuje gdzieś w pobliżu, ale ona jedzie dalej, wlecze się autem wśród nacierających zewsząd ciał, zamyka okno, jakby bała się, że zostanie okradziona. Martin marszczy brwi i zostaje parę metrów w tyle. Ich samochody są jedynymi pojazdami na ulicy, więc nie chce podjechać do niej na tyle blisko, by go rozpoznała.

· · ·

Kirsty jedzie powoli i zastanawia się, czy ma coś – chustkę, szal, kaptur – w swojej torbie podróżnej, czym mogłaby osłonić twarz Amber, jeśli ją znajdzie. Nie ma mowy, żeby przejechały bez tego przez miasto, wśród tych wszystkich oczu zaglądających podejrzliwie do środka przejeżdżającego auta. Kiedy zbliża się do morza, tłum rzednie. Kilku maruderów po wyjściu z barów idzie chwiejnym krokiem w nasilającym się deszczu, ale patrzą tylko na swoje stopy. Corniche jest pustym nadbrzeżem pokrytym opakowaniami z fast foodów i niedopałkami. Nawet bar na kółkach przeniósł się na Brighton Road, by zarobić na nieoczekiwanym napływie klienteli. Może, myśli. Może uda nam się wymknąć. Jeśli wsadzę ją do bagażnika albo położy się na tylnym siedzeniu.

Dociera pod strefę załadunkową u podnóża mola i wyłącza silnik. Uchyla drzwi i zdaje sobie sprawę, że po raz pierwszy, od kiedy przyjeżdża do Whitmouth, słyszy morze lepiej niż cokolwiek innego. Wydaje się potężne, kiedy fale rozbijają się o plażę, ciągnąc za sobą wielkie kamienie i rzucając jedne na drugie. Aby zagłuszyć ten dziki szum morza, dzienna kakofonia musi być bardziej ogłuszająca, niż sądziła. Szukając po omacku torebki, lustruje wzrokiem drogę. Jakaś parka migdali się przy witrynie WHSmith, ale poza tym Corniche jest puste. Kiedy Kirsty wciąga kurtkę, obok przejeżdża powoli biała furgonetka i zajmuje miejsce parkingowe opuszczone przez bar na kółkach. Patrzy przez zamazaną deszczem szybę, ale nie widzi, by koś wysiadał.

Chwyta telefon leżący na siedzeniu pasażera, otwiera klapkę i naciska guzik ponownego wybierania. Aparat wyświetla numer, a potem gaśnie.

– Cholera – klnie głośno Kirsty.

Znów naciska przycisk wybierania. Nic. Zrobiła najpowszedniejszy błąd nastolatek: zapomniała podłączyć ładowarkę, zanim poszła do łóżka, mimo że przez cały dzień zużywała baterię.

– Cholera – mówi znowu i wali dłonią w kierownicę.

Z trudem powstrzymuje łzy. Zamyka okno i pozwala sobie na chwilę ulgi, wykrzykując przekleństwo na całe gardło. Nie może zadzwonić, nie może powiedzieć Amber, że tu jest, ustalić jej położenia ani miejsca spotkania. Brama zamykająca molo jest zamknięta, wysoka, zakazująca wstępu, deszcz się nasila, a Amber – zakładając, że jeszcze jej nie odnaleźli, odlicza minuty dzielące ją od zniszczenia Kirsty.

Nie chcę tam iść, myśli. Boję się.

Potem otwiera drzwi i wychodzi w noc.

· · ·

Martin obserwuje w lusterku wstecznym, jak Kirsty wysiada z renówki. Staje obok auta i patrzy w stronę miasta. A potem, jakby zadowolona z tego, że nikt na nią nie patrzy, odwraca się na pięcie i szybkim krokiem schodzi na plażę, tuż przy wejściu prowadzącym na molo.

To zupełnie zbija go z tropu. Spodziewał się, że pójdzie tam, gdzie są ludzie. Nie może uwierzyć, że stwarza mu taką świetną okazję. Szybko wysiada z furgonetki i zamyka jak najciszej drzwi. Jeśli ona rzeczywiście jest na plaży, szum morza i odgłos jej własnych kroków ślizgających się po obrośniętych glonami kamieniach zagłuszą większość dźwięków, ale nie ma sensu zachowywać się nieostrożnie. Martin przebiega drogę, zatrzymuje się w cieniu ogrodzenia Funnland i przywierając do rogu, wygląda.

· · ·

Pilnie nasłuchuje, czy nikt jej nie towarzyszy, ale jest całkiem cicho, słychać tylko ryk fal przewalających piach po kamieniach i jęk wiatru poruszającego druty, na których wiszą wyłączone teraz kolorowe światełka. Sześć metrów w głębi mola jest mała, nierzucająca się w oczy, umocowana do metalowych drążków ogrodzenia furtka, której używają ekipy sprzątające i konserwujące, by dostać się na molo czy wyjść stamtąd po zamknięciu głównej bramy. Kirsty wskakuje na głaz, czuje, jak jakiś kamień wysuwa jej się spod stopy, pada na kolana. Kurwa, mruczy i ogląda się przez ramię, z dzikim przerażeniem, że ktoś ją usłyszy. Głupie adidasy, nie nadają się na żadną powierzchnię mniej stabilną niż bieżnia treningowa. Resztę drogi pokonuje ostrożnie, trzymając się płotu.

Bramka wygląda na zamkniętą. I jest zamknięta. Po bliższym przyjrzeniu okazuje się jednak, że to zamek Yale, czyli bardziej dla picu niż do zabezpieczenia. Wygrzebuje z torebki kartę miejską Oyster – wiele lat temu nauczyła się, że nie należy używać do takich celów kart kredytowych – wsuwa rękę między pręty ogrodzenia i błyskawicznie otwiera furtkę.

Jeszcze raz ogląda się za siebie, widzi, że na brzegu nikogo nie ma, i przechodzi przez bramkę, zamyka ją za sobą, a potem na miękkich nogach wbiega po krótkich schodkach na molo. Mrużąc oczy w ciemności, wpatruje się w długi odcinek drogi, jaki ma przed sobą, i rusza na kraniec mola.

· · ·

Martin znowu czuje drgnienie erekcji. Krew krąży mu szybciej, kiedy widzi, jak Kirsty upada na głazie, podnosi się i po omacku wdrapuje na molo. Naprawdę czeka go frajda. Cokolwiek go teraz spotka, będzie zadowolony. Albo Amber Gordon kryje się gdzieś tam w ciemności, a Kirsty Lindsay idzie, by ją odnaleźć, albo jej tam nie ma i Kirsty znajdzie się tam sama.

Słyszy odgłos otwieranej furtki i kroki na metalowych schodkach. Znalazła wejście służbowe i wchodzi na deptak. Martin uśmiecha się do siebie. Doskonale, myśli. Teraz już jej nie zgubię. Jest tylko jedno wejście na molo i jedno wyjście.

· · ·

Ciuchcia, która jeździ na kraniec mola i z powrotem od ósmej rano do czasu, aż ostatni klienci wyprztykają się z pięćdziesięciopensówek w salonie gier automatycznych, stoi zaparkowana w szopie, której drzwi zabezpieczają efektownie łańcuch i kłódka. Do końca mola jest około czterystu metrów. W normalnych warunkach to łatwy spacerek, gorzej, kiedy deski są śliskie od narastającej mżawki i człowiek nie wie, co go czeka u celu wędrówki. Może jej tam wcale nie być, myśli Kirsty. Mogła już stamtąd uciec, znaleźć jakąś inną kryjówkę i teraz czeka na mój telefon.

Daj spokój, Kirsty, mówi sobie. Weź się w garść. Szybko wejdziesz, szybko wyjdziesz, a jak odstawisz ją w jakieś bezpieczne miejsce, też będziesz bezpieczna. Nigdy więcej nie będziesz musiała jej widzieć, rozmawiać z nią, znów o niej myśleć.

Zaczyna mozolnie maszerować przed siebie, owija chustkę wokół głowy. Jest dopiero sierpień, ale powietrze, w miarę jak kroczy w głąb morza, staje się coraz zimniejsze i bardziej wilgotne, jak w piwnicy.

Słyszy własne kroki odbijające się głucho w nocnym powietrzu. Cieknie jej z nosa. Co ja wyprawiam? – zastanawia się. To najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłam. Poprawia się. Druga najgłupsza rzecz. Ale w tym wypadku nie mam wyboru. Bo nie chodzi tylko o mnie, prawda? Teraz jej nienawidzę. Wcześniej było mi jej żal, sądziłam, że możemy się wzajemnie zrozumieć, ale teraz jej nienawidzę. Może powinnam po prostu zawrócić do miasta i powiedzieć tym zombie wystającym na rogach, gdzie ona się ukrywa. Przecież kiedy będzie martwa, to już nic nie powie. Jeśli pozwolę jej umrzeć, będę miała problem z głowy.

Odpędza tę myśl. Nie jestem taka. Nie jestem taka, nawet jeśli chciałabym być.

Przy torach kolejki są rozmieszczone małe bezużyteczne stacyjki, z pomalowanego na biało żelaza, z szybkami niby ze szklarni. Jak wszystko tutaj, molo jest reliktem bardziej eleganckich czasów, w których podróże zagraniczne były tylko dla bogaczy i ich służących, a prawnicy i lekarze przyjeżdżali tu i oddawali się różnym przyjemnościom w otoczeniu sklepikarzy i rzeźników. Teraz eleganckie linie barierek są zasłonięte krzykliwymi billboardami. Nikłe światło księżyca sączy się przez szparę w chmurach, ujawniając, że połowa szybek w oknach stacyjki jest potłuczona. Powiew wiatru chłoszcze policzek Kirsty kroplami deszczu. Pogoda robi się coraz gorsza.

Słyszy jakiś dźwięk za sobą: uderzenie metalu o metal. Furtka?

· · ·

Martin odczekuje pięć minut – patrząc na zegarek – zanim podąży za nią, wchodząc przez furtkę. Nie ma potrzeby trzymać się blisko. Przecież wie, dokąd ona zmierza. Kuli się za ścianą i widzi zarys jej głowy nad barierką u szczytu schodów. Kirsty odwraca się w lewo i idzie ku morzu. Potem znika mu z oczu, a wszystkie odgłosy giną w szumie fal.

Wreszcie zbiera się na odwagę i pędzi przygarbiony do kryjówki pod molem. Teraz nie ma mowy, by go zauważyła. Jest bezpiecznie schowany, a ona nie ma pojęcia, że idzie za nią. Nachodzi go ochota, by głośno się roześmiać. Ślizgając się, dociera do bramki i ją popycha. Zostawiła ją z otwartą zasuwką, włożywszy kawałek tekturki oderwanej z okładki notesu między zapadkę a ramę. Nie oczekiwał, że bramka ustąpi, więc nie chwyta jej w porę, metalowa rama uderza w płot. Łapie ją, kiedy tylko stuka w ogrodzenie, ale w nocnej ciszy rozbrzmiewa metaliczny szczęk.

Martin schyla się i nieruchomy jak posąg czeka u podnóża schodków.

· · ·

Kirsty daje nura za stacyjkę. Czeka, oddychając płytko, i obserwuje. Nic. Nikt nie wyłania się ze schodów. Porusza się jedynie łopoczący na wietrze plakat reklamujący iluzjonistę, którego popołudniowe występy dają włodarzom miasta pretekst, by nazywać budę na końcu mola teatrem.

Masz zwidy, mówi sobie Kirsty. Bo wiesz, że to, co teraz robisz, jest głupie. Bo najadłaś się strachu tamtej nocy na Tailor’s Lane i teraz ci się zdaje, że ktoś cię śledzi.

Przechodzi przez tory i idzie teraz po drugiej stronie, jakby to jakoś ją chroniło.

Nienawidzę cię, Amber Gordon. Kiedy cię zobaczę, trudno mi będzie zachować uprzejmość, jakkolwiek jesteś wystraszona, jakkolwiek potrzebujesz mojej pomocy. Bo przez ciebie ja również się boję. Bo przez ciebie korozyjny, kwaśny lęk przed zdemaskowaniem przeżera mi umysł, moje małżeństwo. Kocham go. O rany, tak go kocham, ale ty masz to gdzieś. To nie ja ją zabiłam, Amber, tylko ty.

Porywisty podmuch wiatru zdziera jej chustkę z głowy, a ona aż się zachłystuje zaskoczona nagłą gwałtownością morskiego wiatru. Nie pojmuje, jak ludzie mogą przyjeżdżać do tego miasta dla przyjemności. Deski są śliskie, a do tego jeszcze gdzieniegdzie walają się różne narzędzia i materiały, bo deptak jest naprawiany. Cholernie wielkie młotki i łomy leżą sobie jak gdyby nigdy nic.

Ma za sobą już połowę drogi. Nie może oprzeć się wrażeniu, że ktoś na nią patrzy. Monitoring? Nie zauważyła kamer, ale obecnie są przecież obowiązkowe niemal wszędzie. Tylko że Amber jest tu już od kilku godzin i nikt jej stąd nie wyrzucił. Albo więc nie ma kamer, albo nie działają, albo nikt ich na bieżąco nie obsługuje.

Oczywiście uważasz, że jesteś obserwowana, bo to oznaczałoby koniec świata, myśli. Przestań, Kirsty. To lęk sytuacyjny, nie rzeczywisty.

Przystaje jednak i znów się ogląda. Pusty deptak, schodki prowadzące do bramki ledwie widoczne w oddali. Głupia, myśli. Nigdy nie umiałam odróżniać wyimaginowanych zagrożeń od rzeczywistych. Może gdybym to potrafiła, nie byłybyśmy teraz w tej sytuacji.

· · ·

Wpełza na rękach i kolanach na szczyt schodków i wygląda na pasaż. Nie wróciła. Ta głupia kobieta idzie dalej, przeszła na drugą stronę torów, ułatwiając mu tym samym posuwanie się naprzód. Teraz musi tylko przebiec schylony trzy metry dzielące go od pierwszej stacyjki, a potem może śledzić ją z dowolnej odległości.

· · ·

Księżyc przedziera się na moment przez chmury i tworzy na powierzchni morza srebrzystą rzekę. Przez krótką chwilę Whitmouth wygląda pięknie, skąpane w posępnym świetle, surowość stojących za bulwarem nadmorskim bloków z lat sześćdziesiątych zmiękcza nadciągająca mgła. Nagle, równie szybko, kolejny podmuch wiatru chłoszcze jej twarz igiełkami deszczu, zmusza, by skryła się pod marną markizą salonu gier.

W środku panuje gęsta ciemność; maszyny czają się skulone, podłoga jest wilgotna i lepka, czeka na zjawienie się o świcie ekipy sprzątającej. Po obu stronach podwójnych drzwi stoją przepełnione wielkie pionowe popielnice. Kiedy Kirsty kuli się pod wąziutkim daszkiem, niebo otwiera się, jakby ktoś odkręcił kran, i deszczówka zaczyna chlustać przez rynny. Morze zmienia nastrój; monotonne przewalanie się fal zmienia się we wściekły ryk. Kirsty czuje, jak molo drży pod jej stopami.

Pokonuje pędem ostatnie kilkanaście metrów i znajduje się na głównym placyku. Jest pusty. Ani śladu Amber, tylko przepełnione kosze na śmieci i puste ławki. Przystaje gwałtownie, rozchlapując wodę, rozgląda się dzikim wzrokiem. Nikogo nie ma. Tylko ona i ulewny deszcz, migające światło na zjeżdżalni. Przed nią wyłania się teatr, edwardiańsko wytworny, okna kasy wyglądają jak czarne oczy, sześciometrowy Marvo Wspaniały szczerzy się z plakatu. Kirsty ma nadzieję ujrzeć Amber pod markizą teatru, ale okolica świeci pustkami.

– Cholera – mówi głośno, strugi deszczu ściekają jej po twarzy.

Wiedziałam, że powinnam zostać w samochodzie. Wiedziałam, że nie powinnam była przyjeżdżać. Ona może być wszędzie. Pewnie policja się nią zajęła i w ogóle niepotrzebnie tu jestem…

Otwiera usta i wrzeszczy na całe gardło. Wrzeszczy, by przekrzyczeć sztorm, łopoczące markizy namiotów do tarota stojące wśród kwietników, łomot jakiegoś przedmiotu przesuwanego przez wiatr za salonem gier.

– BEL! BEEELLLLL!

Kątem oka wyławia jakiś ruch. Odwraca się, gotowa do obrony, widzi, że otwierają się drzwi paskudnego gabinetu figur woskowych. Wyłania się stamtąd twarz Amber, przerażona, pełna nadziei.

– Kurwa! – krzyczy Kirsty i przeskakuje z pluskiem kałuże na pasażu, by schronić się w suchym wnętrzu.

ROZDZIAŁ 43

Nazywa się to Dom Koszmarów Doktora Woska i bardzo pasuje do tego miejsca, w którym unosi się zapach stęchlizny z mokrych ubrań i beznadziejności, a zaraz po zanurzeniu się we wnętrzu wita Kirsty scenka przedstawiająca egzekucję na gilotynie. Jest ciemno, palą się tylko światełka awaryjne, a pozbawione twarzy sylwetki wyłaniają się z mrocznych nisz w bocznych ścianach.

Deszcz bębni o kryty papą dach, a podłoga porusza się wraz z ruchem fal. Zupełnie jakby się było na łodzi, myśli, w porcie, w środku zimy.

– Skąd to się wzięło? – pyta, wytężając wzrok w ciemności. – Jak tu wchodziłam, ledwie mżyło.

– Często tak bywa. Nazywają to Szałem Whitmouth. Ma coś wspólnego z ujściem Tamizy i Morzem Północnym.

– Nie możemy teraz wyjść.

– Nie – przyznaje Amber. – Ale to zaraz przejdzie. Nigdy nie trwa długo. Chodź.

Prowadzi ją między ciężkimi aksamitnymi zasłonami, które oddzielają hol od głównej sali. Jest ciasna i pełna figur, oświetlona niesamowitym czerwonym światłem. Twarze – niby to znajome, ale nieznajome – wpatrują się nieruchomo w tajemniczy inny świat, oczy mają obojętny wyraz, a usta na zawsze zastygły, wymawiając jakieś słowa. Kolejne scenki, jeszcze okrutniejsze: mężczyzna łamany kołem, twarz wykrzywiona krzykiem. Kambodżański chłop trzymający plastikową torbę – taką w paski, jak widuje się w każdym sklepie na rogu – na twarzy faceta w garniturze. Żołnierze w mundurach z czasów pierwszej wojny światowej brodzący w błocie za zasiekami z drutu kolczastego. NIELUDZKIE CZYNY LUDZI, głosi transparent rozciągnięty od ściany do ściany. A wszystko za jedyne dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć, łącznie z VAT-em, myśli Kirsty. Taniocha.

– O rany, to koktajl party w piekle – mówi. – Chyba bym się zesrała ze strachu, jak bym miała tu czekać.

Amber śmieje się ponuro.

– A ja o mało się nie posrałam, zanim tu dotarłam. Prawdę mówiąc, to najlepsze towarzystwo, jakie miałam od wielu dni.

Opada na miękkie siedzisko pośrodku sali.

– Dziękuję, że przyjechałaś – dodaje. – Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.

Gniew Kirsty powraca.

– No wiesz, nie dałaś mi specjalnego wyboru.

Zawstydzona Amber odwraca spojrzenie.

– Przepraszam.

Kirsty piorunuje ją wzrokiem. Amber znów spogląda na nią, ich oczy się spotykają.

– Naprawdę mi przykro – zapewnia. – Przepraszam. Nie wiedziałam, co mam robić. Ludzie mnie szukają, wszędzie, nie ma nikogo, kto mógłby mi pomóc. Potrzebowałam cię.

Kirsty przypomina sobie tłum w mieście, broń domowej roboty i nieobecność policji. Podchodzi do ławki obok i siada. Wie, że Amber mówi prawdę, ale nie chce być w pobliżu tej kobiety. Nie chce na nią patrzeć.

– Jak ci się jechało? – pyta nagle Amber, rześkim tonem, jakby Kirtsy wpadła do niej z wizytą towarzyską.

– Dobrze – odpowiada Kirsty i dziwi ją, że sama mówi podobnym tonem. – O tej porze jest pusto na drogach.

– Tak – przyznaje Amber. – My… Vic i ja… zawsze o tej porze wyruszaliśmy z domu, jak jechaliśmy do Walii. Twierdził, że jedzie się nawet dwa razy krócej niż w dzień.

– Jasne – zgadza się Kirsty.

Dopiero po kilku sekundach dociera do niej, że Vic, o którym wspomniała mimochodem Amber, to ten sam człowiek, którego ona i jej koledzy po fachu automatycznie nazywają Rzekomym Nadmorskim Dusicielem, Victor Cantrell (słowo „rzekomy” zostanie oczywiście usunięte po skazaniu). Widzi, jak twarz Amber markotnieje, kiedy wraca do rzeczywistości. Zachowuje się jak moja teściowa, myśli Kirsty, kiedy tata Jima umarł, a jeszcze to do niej nie dotarło. Mówiła o rzeczach, które robili razem, odwoływała się do jego opinii, przypominała jego wypowiedzi, a potem nagle jej twarz tak samo markotniała, a wszyscy obecni czuli się niezręcznie. Musiało minąć dobrych parę lat, zanim ona albo ktoś w jej obecności mógł wypowiedzieć jego imię i nie zwarzyć atmosfery smutkiem.

Amber pewnie też tak się teraz czuje, myśli. Taka sama żałoba, tylko że bez współczucia. Stan wdowieństwa uchodzi za szlachetny, ale bliscy złoczyńców nie mogą liczyć na współczucie. Przez te wszystkie lata w Exmouth byłam tak bardzo zajęta opłakiwaniem swego losu, że nigdy nie myślałam o tym, co czują moi bliscy. Dopiero od kiedy mam Sophie i Luke’a, zaczęłam się zastanawiać, co tak naprawdę oni musieli przeżywać.

– Co było w Walii? – pyta.

Amber wzdycha.

– Właściwie nic – odpowiada. – Po prostu czasem tam jeździliśmy. Poza sezonem. Na wybrzeże Pembrokeshire. On… Vic był tam kiedyś w ramach jakiejś wycieczki dla dzieci z ubogich rodzin. Spodobało mu się. Lubił tam wracać.

– Tak, pięknie tam jest – przyznaje Kirsty.

– Byłaś tam?

Rozmawiają z powodu dyskomfortu, jaki obie odczuwają, ta gadka-szmatka ma zapełnić przepaść między nimi. To więcej niż nienormalne, myśli Kirsty. Gadamy sobie jak nieznajome jadące autobusem. Ej, deszczu, przestań już, do cholery, padać. Nie chcę być tutaj, nie chcę tego robić.

– Dziadkowie Jima zamieszkali na emeryturze w Saundersfoot. Ma stamtąd wiele przyjemnych wspomnień.

– Jim…? A, tak. Twój mąż – rzuca z roztargnieniem Amber.

Kirsty znów przypomina sobie, jakie okoliczności sprowadziły ją w to miejsce.

– Tak – odpowiada znacząco. – Mój mąż.

– Czym on się zajmuje, bo zapomniałam?

Kirsty słyszy w tym pytaniu echo głupiej, wyrobionej towarzysko matki Bel. Ciągle paplająca, żeby nie dopuszczać do zbliżenia, wychowująca córkę, ale niekochająca jej.

– Nieważne, co robi – odpowiada niecierpliwie. – To nie ma z tobą nic wspólnego. Ale jeśli zamierzasz zadawać pytania, ja też chciałabym cię o coś spytać. Mogę?

– Tak.

Amber widzi jej spojrzenie i wie, jakie to pytanie.

– Ach. Moja groźba. Chcesz, żebym odpowiedziała uczciwie?

– Tak, jeśli potrafisz.

– Dobrze. A więc… nie wiem. Przykro mi. Prawdopodobnie nie. Nie sądzę, bym coś z tego miała, prawda?

Kirsty i tak prawie jej nie słucha. Bardziej zależy jej na tym, by podzielić się swoimi uczuciami, niż usłyszeć, co szantażystka ma do powiedzenia.

– Jim na to nie zasługuje. Ani moje dzieci – mówi. – Nie mogę uwierzyć, że mogłabyś tak postąpić. Co oni ci zrobili?

Amber głęboko wzdycha.

– Nic – odpowiada.

– Więc co? To miała być zemsta na mnie? Za to, co zrobił twój mąż, chciałaś zniszczyć mojego?

– Przepraszam – powtarza Bel. – Naprawdę bardzo mi przykro. Przepraszam, że ci to zrobiłam, ale…

– Och, sobą się nie przejmuję – przerywa jej Kirsty.

Amber nie wygląda na przekonaną.

– Jasne – mówi.

Kirsty odpuszcza. Przypatrują się sobie podejrzliwie i wsłuchują w szum wiatru.

– Tak czy siak, jestem tu – mówi wreszcie Kirsty. – Co mam z tobą zrobić?

Uratować mi życie? – myśli Amber. Mała rzecz, a jednak…

Gdzieś z tyłu trzaskają drzwi, a potem łomoczą jeszcze kilkakrotnie. Kirsty podskakuje, wpatruje się w Amber w ciemności szeroko otwartymi oczami. Amber wygląda na spokojną. To dziwne, myśli Kirsty. Na jej miejscu bym się tak nie zachowywała. Tak jakby zniknęła wola walki, jakby już nie miała siły się czymkolwiek przejmować.

Amber potrząsa głową, jakby zmuszała się do myślenia.

– W porządku – mówi. – Ja… musiałam się włamać. Pomyślałam, że lepiej będzie wejść od tyłu. Zamek jest pewnie trochę uszkodzony. Tylko tyle.

Kirsty unosi brwi.

– Co? – Amber wygląda na poirytowaną. – Było mi zimno. Co niby miałam zrobić?

– W porządku – odpowiada pospiesznie Kirsty. – Nie ma sprawy. Przepraszam.

– Chyba powinnyśmy zamknąć te drzwi – mówi Amber i wstaje.

– Tak. Powinnyśmy.

Za główną salą, w której Hitler pogania Stalinem, a Kim Dzong Il rozprawia się z Mao, muzeum rozdziela się na mniejsze pomieszczenia odchodzące od wąskiego, pomalowanego na czerwono korytarza, a napisy nad drzwiami reklamują takie tematy, jak MASOWE MORDY, ZARAZY, TORTURY. Amber prowadzi z zaskakującą pewnością siebie, Kirsty nieśmiało podąża za nią, zaglądając po drodze w ciemne czeluście mijanych pomieszczeń. Tam może być każdy. I wszystko.

Korytarz kończy się wyjściem awaryjnym. Dobiega stamtąd głośniejsze bębnienie deszczu i ryk morza, jak odległy zgiełk tłumu. Na podłodze przy drzwiach widnieje kałuża. Otwarte drzwi zewnętrzne stukają monotonnie.

– O rany – mówi Amber, zauważywszy wodę pod stopami. – Nieźle leje.

Otwiera drzwi szerzej i natychmiast wpada do środka wilgotny wiatr, chłoszcze ich twarze. Za drzwiami jest coś w rodzaju magazynku czy pomieszczenia socjalnego, w którym stoi podniszczona kanapa, stolik do kawy, a w kątach leżą porzucone części manekinów, jak pokłosie bitwy. Jest też ekspres do kawy (wyłączony), styropianowe kubeczki latają w powietrzu. Na przeciwległej ścianie łomoczą drzwi, uderzają w stół z laminowanym blatem oparty o ścianę. Amber maszeruje do przodu, zachłystując się słoną mgiełką, i je zatrzaskuje.

Nagła cisza jest niemal ogłuszająca.

– Dobrze – mów Amber. – W każdym razie zamek jest w porządku. Bałam się, że go zniszczyłam.

Kirsty śmieje się nerwowo.

– Ale i tak się włamałyśmy – przypomina jej.

Amber mierzy ją wzrokiem.

– Jest duża różnica pomiędzy włamaniem a wejściem czy wtargnięciem, Jade. Skąd u ciebie ta niewinność?

Prowadzi ją z powrotem do korytarza. Wygląda na to, że jest w nim teraz więcej wody. Mokra strużka ciągnie się do głównej sali. Widocznie ciągle ze mnie kapie, myśli Kirsty. Rany, ale tu mokro.

– O, a nawiasem mówiąc, my też tu jesteśmy – informuje nagle Amber. – Wiedziałaś o tym?

Kirsty truchleje.

– Naprawdę?

– Uhm.

– Gdzie?

– Stanowimy osobną kategorię. – Amber wskazuje na drzwi po lewej. Widnieje nad nimi napis ZBYT MŁODE, BY ZABIJAĆ.

– Nie – mówi Kirsty.

– Tak. Na szczęście nie zamieścili nas tak całkiem wśród morderców dzieci. Chociaż sama się dziwię, że tak nie zrobili.

Kirsty wcale nie chce na to patrzeć, ale nieodparcie ciągnie ją w stronę drzwi, przystaje w nich z zamierającym sercem. Amber włącza światło. To ciasny pokoik, w którym jest niewiele figur, co jeszcze pogarsza wrażenie. Chociaż każdego roku dochodzi do kilkunastu morderstw popełnianych przez dzieci, znajduje się tu tylko piątka reprezentantów młodocianych zabójców, ustawiona wśród budzących silne emocje akcesoriów dzieciństwa – koniki na biegunach, adaptery i sukienki przewieszone przez oparcia krzeseł – z których Kirsty nie miała żadnego. To ta sama piątka co zawsze: John Venables, Robert Thompson, Mary Bell i – skulone konspiracyjnie przy bramie z prętów – ona i Bel.

Kirsty podchodzi i przygląda się figurze, która ją przedstawia, dostaje gęsiej skórki, kiedy znów postrzega siebie przez pryzmat narodowego potępienia. Kukła ma metr pięćdziesiąt, jako wzór do twarzy posłużyła jej szkolna fotografia – jedyna, jaką kiedykolwiek miała, oprócz zdjęcia policyjnego, głównie dlatego, że nikt jej nie robił zdjęć – mundurek szkolny zamienili jednak na bezkształtną dziecięcą sukienkę obliczoną na to, by postać wyglądała jeszcze młodziej niż w rzeczywistości. Twarz jest nabrzmiała, włosy obcięte „na donicę”, kąciki ust opuszczone jak u starej kobiety, która przeżyła ponure i zaprawione okrucieństwem życie. To prymitywna podobizna, jak te średniowieczne rzeźby lwów widywane w muzeach, wykonane przez kogoś, kto nigdy nie widział lwa, słyszał tylko ich opisy od marynarzy. A jednak to niewątpliwie ona, najłatwiej rozpoznawalna przez bliskość wyniosłej, władczej blondynki, która stoi obok niej z kamieniem w dłoni. Jade Walker i Annabel Oldacre, głosi podpis na tabliczce. Jest spłowiała, brzegi są wyświecone przez palce, które dotykały jej przez lata.

Jedenastolatki Walker i Oldacre zaszokowały świat brutalnym morderstwem czterolatki Chloe Francis, które popełniły na łąkach obok wsi Long Barrow w Oxfordshire 17 lipca 1986 roku. Dziewczyny uprowadziły dziecko spod wiejskiego sklepu ze słodyczami i zabrały je w wiele miejsc, a potem, późnym popołudniem, pobiły i utopiły w strumieniu. Ciało Chloe było pocięte, obtarte i posiniaczone, miała złamane trzy żebra oraz przemieszczony łokieć, co świadczyło o tym, że przez cały dzień poddawały ją torturom. Same rany na głowie były tak poważne, że mało prawdopodobne, by mogła przeżyć. W celu ukrycia swojej zbrodni dziewczyny bezdusznie zakopały ciało małej Chloe w lesie, gdzie zostało rozszarpane przez zwierzęta – rodzina musiała wystawić przed pochówkiem zamkniętą trumnę – i przez wiele dni udawały, że nic nie wiedzą o zbrodni. Walker pochodziła z dołów społecznych, ale Oldacre, postrzegana jako dominująca w tej parze, była córką ważnego biznesmana i uczęszczała do jednej z najlepszych brytyjskich szkół z internatem. Detektyw prowadzący sprawę opisał ją jako „najzimniejszą istotę, jaką kiedykolwiek spotkał w trakcie wielu lat pracy w policji”.

– Czy my tak wyglądałyśmy? – pyta Kirsty cicho.

Nadal trudno jej kojarzyć siebie z dzieckiem sprzed lat, tym, które zabiło Chloe.

– Czy ja naprawdę tak wyglądałam?

– Chryste – mówi Amber z niesmakiem. – Czy to ważne?

– No cóż, tak, ja… nie. Ja tylko… poznajesz siebie? Z tych rzeczy, które o nas mówią?

– Każdego pieprzonego dnia – odpowiada z goryczą Amber i cofa się w korytarz. – A ty to nie?

– Ja… – Kirsty odwraca się od figur, patrzenie na nie jest dla niej zbyt bolesne. Wyłącza światło, jakby dzięki temu ten obraz mógł zniknąć z jej umysłu. – Nigdy od tego nie uciekniemy, prawda? – pyta żałośnie.

Słyszy, jak w dalszej części korytarza Amber zachłystuje się gniewem.

– „Tego”?! – krzyczy. – Co masz na myśli?

Kirsty idzie dalej i widzi złość i rozpacz w oczach dawnej wspólniczki.

– Jak oni mogli cię wypuścić, Jade?

– O co ci chodzi?

– Ty cały czas wszystko wypierasz. Wciąż mi to powtarzali. Jeśli będę to wypierać, jeśli nie przyznam się sama przed sobą do popełnienia zbrodni, nigdy mnie nie wypuszczą.

– Nie, no oczywiście! – protestuje Kirsty. – Boże, ja przecież nie udaję, że…

Amber pokonuje szybko resztę korytarza i opada na czerwone aksamitne siedzisko.

– Ależ tak! – wpada jej w słowo. – Codziennie udajesz. Tak samo jak ja. No, proszę, powiedz mi, przed kim nie udajesz. Wymień jedną osobę, oprócz jakiegoś praktykanta, który został przydzielony do nadzorowania cię w tym miesiącu. Słucham.

Kirsty nie porafi jej odpowiedzieć. Amber poczerwieniała, wypluwa z siebie słowa jakby nagromadzone od lat.

– Twój mąż, jak mu tam… Jim? Czy kiedykolwiek zwierzyłaś mu się z tego w łóżku? Albo kiedy szliście, trzymając się za ręce po plaży w Saundersfoot? A może kiedy zabrał cię na kolację z okazji rocznicy ślubu? Może wtedy? Przy świecach i bruschetcie? Przy kieliszku szampana? No więc jak?

– Przestań, Bel. Proszę.

– A tak przy okazji, kochanie, czy wspominałam ci już o tym, że zabiłam kiedyś dziecko?

– Zamknij się!

– Myślisz… myślisz, że jak do czegoś doszłaś, to tamto zniknie? Myślisz, że jak masz męża, dzieci, chodzisz na nabożeństwa w Boże Narodzenie i pijesz grzane wino, i nikt o tobie nie wie, to znaczy, że tamto nigdy się nie zdarzyło? Nie możesz wymazać historii, Jade!

– Nie – protestuje Kirsty. – Nie, ja nigdy… ale, Bel! Nie jestem nią! Nie jestem już tą dziewczyną! Nie jestem, ty też nie!

– Bzdura – ucina Amber. – Będziesz nią do końca życia. To podłe małe ścierwo, które zabiło dziecko, jest w tobie. Lepiej do tego przywyknij.

Kirsty staje w drzwiach i bierze głęboki, urywany oddech. Ona jest taka wściekła, myśli. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Z trudem sobie przypominam to dziecko, którym byłam. To, co zrobiłyśmy, jest dla mnie jak sen. Potworny, brzydki zapamiętany koszmar senny.

Amber kładzie się i zakrywa ręką oczy. Kirsty zerka na zegarek. Już po czwartej. Wkrótce będą musiały stąd pójść, bez względu na ulewę. Nie mogą liczyć na to, że z powodu pogody nie zjawi się ekipa sprzątająca. Podchodzi do Amber, siada obok niej i kładzie rękę na jej ramieniu, w daremnym geście kobiecego pocieszenia.

– Myślę o tym codziennie, wiesz? – mówi Amber. – O wszystkim. Jak to się stało. Wszystkie te głupie… o Boże. Codziennie przypomina mi się jej twarz. Ta cholerna kurteczka, jak wyglądała. To błoto w jej oczach. Jezu.

Kirsty staje przed oczami ten obraz: Twarz Chloe znika pod dwiema garściami ziemi i liści zgarniętych z krańca dołu. Przypomina sobie dżdżownicę, zdziwioną nagłym wystawieniem na wieczorne powietrze, wijącą się, pospiesznie kopiącą sobie schronienie obok ucha dziecka. Nie zapomniała. Nigdy nie zapomniała. Czasami fantazjuje o tym, by złamać warunki zwolnienia warunkowego, odszukać rodzinę Francisów, spróbować im jakoś wynagrodzić to, co zrobiła. Ale jak? Czy jest możliwa jakaś odpłata?

– Byłyśmy dziećmi – mówi.

– To nie jest żadne usprawiedliwienie – odpowiada Amber. – Dorosłość to tylko więcej warstw na wierzchu. Nie chciałabyś, aby istniał wehikuł czasu? Jakiś sposób, by cofnąć zegar? No bo… gdybyśmy zostawiły ją przy tej ławce. To wszystko. Gdybyśmy powiedziały sobie: „Nie, nie jesteśmy za nią odpowiedzialne, po prostu ją zostawmy”. Pamiętasz?

– Tak – przyznaje Kirsty i uśmiecha się ironicznie. – Powiedziałam, że nie możemy jej zostawić, bo ktoś mógłby przyjść i ją zabić.

Kirsty kątem oka dostrzega ruch. Wydaje jej się, że poruszyła się jakaś rzeźba. Siada prosto i gwałtownie nabiera powietrza, wytężając wzrok, wpatruje się w ciemność, pociesza się, że ma halucynacje. Jest wykończona, zaczyna mieć zwidy. Nic się nie dzieje.

Ale to się znów porusza. Drobna męska sylwetka wysuwa się spomiędzy morderczych autokratów. Kirsty w pierwszej chwili bierze go za ducha, nadal chwyta się nadziei, że to tylko wytwór jej wyobraźni. Kiedy jednak on wyłania się z ciemności i rozpoznaje w nim dziwnego kurdupla z klubu nocnego, wie, że jest prawdziwy. I że słyszał każde wypowiedziane przez nie słowo.

ROZDZIAŁ 44

Nie zatrzymuje się, pędzi do drzwi. Zaczepia rękawem o Józefa Stalina, zwala go na podłogę. Amber otwiera oczy i siada.

– Cholera! – krzyczy Kirsty. – Cholera! Nie, nie!

Nie myśli. Zrywa się i pędzi za nim. Rzuca się i chwyta kraniec jego ortalionowej kurtki, czuje, jak śliski materiał wymyka jej się spomiędzy palców, kiedy facet rzuca się w ryczącą ciemność za drzwiami. Amber nadal siedzi na ławie, oszołomiona, nic nierozumiejąca.

– Cholera! – krzyczy znów Kirsty, kiedy drzwi zatrzaskują jej się przed nosem.

– Kto to był?

Amber brzmi, jakby przebudziła się ze snu. Nie dotarła do niej powaga sytuacji. Lunatykuje.

– Nieważne! – Kirsty ma trudności z otwarciem drzwi, drewno napęczniało i przywarło do futryny po zatrzaśnięciu. Napiera na nie z całą mocą. – Nie wiem! Nie wiem, kim on jest! Bel, ale on nas słyszał!

Drzwi w końcu ustępują i Kirsty wyskakuje na deszcz. Nie czeka, aż do Amber dotrą jej słowa, po prostu rzuca się w pogoń. Moje dzieci, myśli. O Boże, moje dzieci. Już mam gdzieś, co stanie się ze mną. Ale one są takie małe. Nie będą wiedziały, co zrobić, cały świat im się zawali. Boże, zrobię wszystko. Wszystko. Mogę, kurwa, nawet za nie umrzeć. Zabiłabym dla nich…

Widzi, jak jego kurtka miga za rogiem sklepu z pamiątkami, i zaczyna za nim biec. Zacinający deszcz i bryzgi słonej wody; na deptaku, bez osłony budynków, będzie piekło. Ale i tak pędzi dalej, jej adidasy ślizgają się na mokrych deskach.

Wypada za róg sklepu i widzi go jakieś siedem metrów przed sobą – biegnie skulony w deszczu. Tylko osiem kroków od niej, osiem kroków. On zwiększa jednak dystans, kiedy do niego dobiega, a buty Kirsty mają słabą przyczepność na deptaku.

– Czekaj! – krzyczy. – Stój! Proszę!

Facet ogląda się przez ramię i widać, że wprost buzuje ze strachu i zadowolenia. On mnie nienawidzi. Nie wiem, kim jest, ale nienawidzi mnie od dawna, widzę to w jego oczach. Pamiętam go z tego gównianego klubu. Myślałam, że to on mnie ścigał. Zapomniałam o nim, bo zmieniłam zdanie, gdy dowiedziałam się o Vicu Cantrellu, ale teraz go sobie przypominam. Nienawidził mnie już wtedy, sam mi to powiedział. Od jak dawna mnie śledzi?

Przez szum wiatru słyszy trzask drzwi za plecami. Widocznie Amber za nią podąża. W ulewie. Kirsty wydłuża krok i stara się dogonić zwiewającego faceta.

· · ·

Zaraz po wyjściu na zewnątrz Amber ślizga się na deskach i czuje, jak uszkodzona kostka nie daje jej oparcia. Ląduje na plecach, przesuwa się ślizgiem przez skwerek i opiera o ławkę, osłonięta od wiatru. Mruży oczy w zacinającym deszczu, ociera rękawem słoną mgiełkę i rozgląda się. Nikogo nie ma w zasięgu wzroku. Jest skołowana, spanikowana. Dopiero po jakimś czasie dotarło do niej to, co Kirsty zrozumiała od razu, i teraz nie ma pojęcia, co robić. Po całej nocy ukrywania się instynkt podpowiada jej, by uciekała jak najszybciej i jak najdalej. Ale z mola jest tylko jedno wyjście, więc wie, że to tam zmierzają mężczyzna i Kirsty. Nie ma innej możliwości, jak podążyć za nimi. On będzie biegł, nie zatrzyma się, by porozmawiać, nie po tym, czego się dowiedział. Nie teraz, kiedy wie, że one wiedzą. Może zdążą dobiec do samochodu Kirsty, zanim podniesie alarm. Trzeba spróbować. Musi nadal mieć nadzieję.

Wyciąga się w górę i patrzy na deptak w pobliżu kiosku z frytkami. Nic nie widzi. Wszystko, co znajduje się w odległości ponad dziesięciu metrów, jest zamazane przez wiatr i wodę.

Dźwiga się na nogi, otrzepuje z wody. Próbuje eksperymentalnie przerzucić ciężar ciała na uszkodzoną kostkę, syczy z bólu. Nie da rady ich dogonić. Ale musi kuśtykać za nimi.

A co potem? – myśli. Nawet jeżeli uda nam się uciec, już po wszystkim. Nawet jeśli ten facet nie wie, kim jest Kirsty Lindsay, wie, że się widziałyśmy, a więc warunki mojego zwolnienia zostały naruszone, i jej także. Pewnie mogłabym temu zaprzeczać, ale czy to coś da? Może uda się nam go dogonić, złapać, wytłumaczyć, że się myli. Może. Albo uda nam się zaapelować do lepszej cząstki jego natury, przekonać go, że życie dzieci Kirsty jest warte więcej niż honorarium z „Mail on Sunday”. Marna szansa, ale jedyna, jaką mamy.

Nie mamy żadnej szansy. Amber wie, że jej życie jest skończone. Wiedziała to, od kiedy aresztowano Vica; zastanawia się, dlaczego instynkt kazał jej się oszukiwać, że ma jeszcze jakąś szansę. Teraz nie ma już nic: ani wolności, ani bezpieczeństwa, ani spokoju. Cały kraj widział jej dorosłą twarz; krzyczącą z ekranów telewizorów, warczącą przy ich porannej herbatce. Teraz należy do nich: ucieleśnienie potworności, znów własność publiczna. Wie, że już nigdy więcej nie zazna anonimowości.

Rusza jednak za nimi. Może jest jeszcze jakaś szansa dla Kirsty. Szansa dla jej dzieci.

· · ·

Martin kipi z radości. Słyszy jej nawoływania przebijające się przez szum morza, słyszy rozpacz w jej głosie, kiedy błaga, by się zatrzymał. To najlepsza rzecz, jaka kiedykolwiek mi się przydarzyła, myśli. Jutro będę widzialny. Jutro wszyscy będą wiedzieli, kim jestem. Człowiek, który odkrył prawdę.

Jest tak podekscytowany, że jego ciało rozpiera moc. Zazwyczaj po przebiegnięciu kilkuset metrów jest wypompowany i wściekły na samego siebie. Dziś wieczorem przy pobudzającym działaniu sztormu i niesamowitego odkrycia pędzi jak młoda gazela, przeskakuje narzędzia pozostawione przez budowlańców obok stacji kolejki; nie przerywając biegu, gna ku sławie i wolności.

Czuje, jak rozpiera go dzika moc. Jego dwóch największych wrogów. Życie tylko raz rzuca pod nogi taki prezent. Kirsty Lindsay: wiedziałem, że z tobą coś nie tak. Wiedziałem, że coś ukrywasz. Ale coś takiego! Do głowy by mi nie przyszło. A więc to tak, kryłaś się, będąc całkiem na widoku, prawdopodobnie cały czas utrzymywałaś z nią kontakt, śmiałaś się światu w twarz. Ale teraz dostaniesz za swoje. O rany, teraz to dopiero dostaniesz.

Znów słyszy, jak Kirsty woła za nim, przekrzykując wiatr.

– Zaczekaj! Och, proszę! Proszę, zaczekaj!

Słyszy za plecami jakiś łomot, szczęk i odważa się spojrzeć przez ramię. Dobiegła do miejsca, w którym coś remontują, wpadła na coś i się przewróciła. Martin przystaje na chwilę, by popatrzeć, jak Kirsty z trudem gramoli się, by wstać, odrzuca głowę do tyłu i zanosi się śmiechem.

· · ·

Są teraz w połowie mola i Kirsty biegnie dalej, przezwyciężając ból, czując, jak ściska ją w płucach, jak panika pompuje krew w jej tętnicy szyjnej. Zatrzymaj się. Stój, proszę. Możemy porozmawiać. Coś ustalić.

Powoli go dogania. Nigdy nie biegała zbyt dobrze, ale rozpacz dodaje jej sił. Muszę go zatrzymać. Muszę. Martin dociera do remontowanego miejsca przy stacyjce, przeskakuje porozrzucany sprzęt, jakby miał skrzydła przy butach. Boli ją kolano, w które się uderzyła. Wie, że nie będzie w stanie utrzymać tego tempa, że już wyczerpała swoje możliwości, ale on jest teraz tylko sześć kroków przed nią. Gdyby tylko mogła go spowolnić. Żeby tak się potknął.

Dobiega do budowlanych rupieci, próbuje przeskoczyć je tak jak on. Zaczepia jednak o coś stopą – o jakąś metalową część, na wpół ukrytą w ciemnościach – i nagle pada, z rękami wyciągniętymi do przodu. Ląduje na stosie drewna, jej ręka osuwa się w dół i natrafia na coś metalowego, o ostrych brzegach. Czuje dźgnięcie bólu, a potem jej dłoń zaciska się instynktownie wokół tego przedmiotu. Jest ciężki i ma nieregularny kształt: dwie krótkie skrzyżowane pod kątem prostym rurki z bolcami wystającymi na końcach. Wie, nawet bez patrzenia, co to jest: ciężki metalowy łącznik do rozpórek rusztowania, umacniający konstrukcję. Dobrze się zna na rusztowaniach. Przez osiem długich miesięcy pracowali z Jimem przy swoim domu, bo kiedy go kupili i się tam wprowadzili, okazało się, że budynek osiada.

Na myśl o Jimie podrywa głowę, patrzy na deptak, spodziewając się, że Szczurowaty zdystansował ją o sto czy dwieście metrów. Ku jej zaskoczeniu, nadal stoi, po drugiej stronie miejsca napraw, z rękami skrzyżowanymi wojowniczo na piersi, i szyderczo rechocze.

– Jade! – krzyczy. – Jade Walker!

Kirsty czuje przypływ furii. Wraca wspomnienie – zakorzenione, palące – bycia tą dziewczynką. Pamięta, jak była wytykana palcami na podwórzu szkolnym z powodu jakichś przewin rodzeństwa, które dawno opuściło szkołę, jak dorośli zewsząd ją przeganiali. Pamięta zamknięte drzwi i głodne noce, brutalne ręce ojca, pastorów, nauczycieli, pracowników opieki społecznej, którzy odwracali się do niej plecami. To wszystko tli się w niej, zawsze gotowe, by buchnąć ogniem. Bycie Kirsty oznacza kontrolę, bezpieczeństwo. Stoi między nią a brutalną przeszłością.

– Nie! – krzyczy, dławiona przez wiatr, zrywając się na nogi.

Ledwie zdaje sobie sprawę, że nadal trzyma łącznik w ręku, że zaciska na nim aż do bólu palce.

– Nie! Jestem Kirsty Lindsay! Nie jestem nią!

– Jade! – powtarza Martin i wytyka ją palcem jak typowy szkolny prześladowca.

– Nie mów tak! – krzyczy Kirsty.

Nogi niosą ją ku niemu w burzowej szarudze. Nie żywi już nadziei na to, że go przekona. Skupia się tylko na tym chełpliwym wyrazie jego twarzy, triumfalnym, rżącym śmiechu.

– Przestań! Nie znam jej! Jestem Kirsty. Nie jestem nią!

– Taaa, jasne! – wrzeszczy Martin Bagshawe, zachłystując się zwycięstwem, szczerząc się od ucha do ucha z wesołości. Nigdy jeszcze nie czuł się tak żywy, naelektryzowany poczuciem władzy. – Ale jutro już nią będziesz, no nie?

Kirsty robi zamach na tę wyszczerzoną gębę, by się wreszcie zamknęła.

ROZDZIAŁ 45

Ulewa zaczyna słabnąć tak samo szybko, jak się zaczęła. Kuśtykając pospiesznie po deptaku, Amber prawie na nich wpada, zanim ich dostrzega. Są za stertą rurek do rusztowania, skryci za stosem desek. Najpierw widzi plecy Kirsty, skulone, jakby płakała. Na początku myśli, że facet uciekł, a Kirsty pogrążyła się w rozpaczy i żalu. I wtedy widzi nagle nogi, białe trampki, których czubki skierowane są ku pędzącym w górze chmurom.

– O Boże – mówi i staje jak wryta.

Kirsty z początku jej nie zauważa, schylona nad nim, patrzy na jego twarz. Obolała i słaba Amber zbliża się i widzi, że leżący mężczyzna to Martin Bagshawe.

Zachłystuje się z przerażenia. Kirsty słyszy ją, odwraca się, twarz ma pobladłą.

– Nie chciałam… – mówi. – Ja nie…

Amber pokonuje ostatnich parę kroków i staje za nią.

– Jezu, co on tu robi? – pyta.

Martin charczy. Chociaż rozpoznała go z pewnej odległości, widzi teraz, że cała lewa część jego twarzy, której, podchodząc, nie widziała, jest wgnieciona; zgruchotane zęby leżą w kałuży krwi zbierającej się pod jego uchem.

– Znasz go? – pyta Kirsty.

Amber wzrusza ramionami. To bez znaczenia.

– Rany, czym go uderzyłaś?

– Ja nie… ja… – Kirsty patrzy na prawą rękę. Widzi łącznik, który wciąż trzyma w zaciśniętej pięści, i rzuca go, jakby nagle rozżarzył się do czerwoności. Bryła metalu toczy się z brzękiem po deskach, zatrzymuje się w rynnie. – Ja nie… O Boże. Z nim chyba wszystko w porządku?

– Nie – mówi Amber.

Opada na kolana obok Martina i szuka jego pulsu. Jest słaby, ale wyczuwalny.

– Nie chciałam – zaczyna się tłumaczyć Kirsty. – Nie wiedziałam, że… O Boże, co my teraz zrobimy?

Martin zachłystuje się z westchnieniem, które wydobywa się ze zmiażdżonych ust. Nie oddycha przez nos, bo jest roztrzaskany, jakby był ze sklejki, i przechylony w bok. Musiała uderzyć go z całej siły.

– Co teraz zrobimy? – pyta znowu Kirsty.

– Nie wiem. Nie wiem.

Amber stara się myśleć, odgonić od siebie wspomnienie tego, jak jej umysł działał przed laty. Niewątpliwie nie ma w pobliżu lasu, w którym mogłyby go pochować.

– Gdzie masz telefon? – pyta Kirsty.

Amber podnosi na nią wzrok, zaskoczona.

– Po co, Jade?

– Kirsty. Jestem Kirsty. Musimy zadzwonić po karetkę. On…

– I co wtedy?

– Nie mogę po prostu… Nie możemy…

Kirsty wykręca sobie palce jak małe dziecko, włosy ma przyklejone do czoła, dżinsy i sweterek, uniform matki z klasy średniej, przywarły do jej ciała.

Decyzja zapada w głowie Amber, jakby zębatka maszyny wskoczyła na swoje miejsce.

– Nie myślisz jasno, Kirsty – mówi, starając się, by jej głos brzmiał jak najbardziej autorytatywnie. – Musisz stąd iść.

Kirsty zatacza się, jakby została spoliczkowana.

– Co?

– Idź. No idź już.

Kirsty jest oszołomiona. Wpatruje się w Amber pustym wzrokiem.

– Nie mogę. Nie mogę. Zobacz, co zrobiłam. Patrz na niego!

Amber jest zaskoczona, że czuje się taka spokojna, kiedy już udało jej się podjąć decyzję.

– Nie jest za późno – mówi. – Jeśli teraz odejdziesz, nikt nigdy się nie dowie. Jeśli powiem, że to ja, nie będą sobie nawet zawracali głowy pytaniami.

Kirsty otwiera usta. Przenosi wzrok z Amber na Martina Bagshawe’a, którego rzężenie staje się coraz bardziej mokre, chrapliwe i coraz wolniejsze, w miarę jak krew rozlewa się po wytartych deskach. Przez chmury przemykają się pierwsze migotania posępnego świtu. Wkrótce wstanie ranna zmiana pracowników, którzy zjawią się w mieście ze swoimi mopami, wiadrami i pojemnikami pełnymi środków dezynfekujących.

– Ja…

– Przestań – rzuca Amber. – Po prostu idź.

Patrzą na siebie w srebrzystym świetle. Pod ich stopami słychać przewalające się fale, nad głowami krzyki mew, które szukają po przebudzeniu resztek jedzenia pozostałych po nocy. Idź, myśli Amber. Po prostu odejdź. Jeśli jeszcze trochę zaczekasz, nie dam rady przez to przejść.

Kirsty wygląda, jakby zamierzała się rozpłakać. Bierze trzy długie oddechy i obejmuje się ramionami, jakby bolały ją żebra. A potem się odwraca i odchodzi deptakiem.

Godzina 16.30

Kiedy głowa Chloe uderza w stwardniałą ziemię, rozlega się chrupot. Jade i Bel spodziewają się, że zaraz usłyszą wrzask, ale zamiast tego świdruje im uszy cisza. Cisza upalnego dnia na wsi, wypełniona śpiewem skowronka, szumem wiatru poruszającego wierzchołki drzew, niefrasobliwy plusk strumienia za łąką, a w oddali śmiech ich sąsiadów, którzy podtapiają się wzajemnie w płynącej wartko Evenlode.

Każdej z nich przychodzi do głowy ta sama myśl: O Boże, będę mieć kłopoty.

Chloe leży nieruchomo jak porzucona lalka, z głową odchyloną do tyłu, prawą ręką pod dziwnym kątem do łopatki. Krwawi z nosa i pęknięcia w czaszce: brązowawa wydzielina z jakimiś farfoclami i kleista, przezroczysta masa. Usta ma otwarte. Tak samo jak te duże niebieskie oczy.

– Chloe? – Bel odzywa się pierwsza. Głos ma urywany, jakby brakło jej tchu.

Mała nie odpowiada. Tylko leży i coś z niej cieknie.

– Jest nieprzytomna – oznajmia Jade, chociaż jak dotąd widziała ludzi w takim stanie jedynie w wyniku upojenia alkoholowego, a to chyba jednak coś innego.

Bel pospiesznie podchodzi do bramki, przełazi przez nią i opada na ziemię obok ciała.

– Nie wiem, czy ona w ogóle oddycha – mówi. – O Boże, Jade, myślę, że jest ciężko ranna.

Jade po prostu stoi i nic nie mówi. Bel piorunuje ją wzrokiem i klepie w nogę brudną ręką.

– Jade! – krzyczy. – Pomóż mi!

Jade nagle się ożywia, rzuca na ziemię i chwyta rękę Chloe – tę na ziemi, nie tę, która leży pod jej plecami – i przyciska kciuk po wewnętrznej stronie nadgarstka, jak robili pracownicy medyczni w amerykańskiej operze mydlanej Szpital miejski. Nic nie czuje, ale nie wie, co powinna czuć, a zresztą wszystko zagłusza bicie jej własnego serca.

– Chloe? – mówi. Potem powtarza imię głośniej, jakby to mogło coś zmienić. – Chloe?! – Usiłuje sobie przypomnieć, co jeszcze robiono z nieprzytomnymi ludźmi w telewizji. – Zimna woda.

– Co?

– Jak spryskamy jej twarz wodą, to się ocuci.

Bel nie ma żadnych doświadczeń z nieprzytomnymi ludźmi. To jednak brzmi sensownie. Niewątpliwie ją by otrzeźwiło chluśnięcie zimną wodą w twarz.

– Nie mamy w czym jej przynieść – odpowiada, patrząc w stronę strumienia.

Dzieli go od nich jakieś dwieście metrów, nie ma szans, by biegnące dziecko mogło przynieść w złożonych dłoniach więcej niż kilka kropli.

– W takim razie trzeba ją tam zanieść – oświadcza Jade. – Chodźmy.

Bel z powątpiewaniem wpatruje się w cichą szmacianą lalkę.

– Nie chcę jej dotykać – mówi. – Spójrz, jest cała we krwi.

Jade zadziwia samą siebie tym, że jej odpowiedzi są takie praktyczne i konkretne.

– Dobrze – mówi. – Weź ją za nogi. Ja złapię od góry.

Bel nadal wygląda na roztrzęsioną.

– Ręka. Ta ręka wygląda… proszę, nie uszkodź jej ręki…

– Myślę, że i tak jest już uszkodzona – odpowiada Jade.

Łąka jest pełna ostów. Jade trzyma Chloe pod pachami, głowa dziewczynki zwisa i podryguje. Jade czuje, jak różne wydzieliny ciała rozsmarowują się po jej spódniczce i udach, jak rośliny drapią jej nogi, kiedy brnie przez gąszcz tyłem. Nie zapomnę tego, myśli. Ten dzień zapamiętam na całe życie. Zaczepia piętą o kępę trawy, chwieje się i o mało nie przewraca. Głowa Chloe podskakuje, odbija się od ziemi. Jade wstrząsa dreszcz, kiedy czuje, jak koszmarna czaszka uderza o przód jej majtek.

– O Boże, niech nic jej nie będzie! – dyszy Bel. – Myślisz, że wszystko z nią w porządku? Musimy znaleźć kogoś dorosłego. Dorosły będzie wiedzieć, co robić.

Jade niemal upuszcza swoją część ciężaru.

– Oszalałaś?

– O co ci chodzi?

– Spójrz na nią, Bel. Patrz, w jakim jest stanie! Wsadzą nas do więzienia.

Zarumieniona twarz Bel robi się jeszcze bardziej czerwona, kiedy dociera do niej groza sytuacji.

– Ale przecież… – zipie – to był wypadek. Powiemy im. To był wypadek.

– Taa, jasne – szydzi Jade. – I na pewno nam uwierzą, co?

– Dlaczego mieliby nie wierzyć?

– Choćby dlatego, że nazywam się Jade Walker.

– Ale ja… – zaczyna Bel.

– Ale ty nic – przerywa jej Jade. – Jesteś ze mną. Wszyscy we wsi wciąż mówią: to cud, że żaden Walker jeszcze nikogo nie zamordował. Nie. Musimy ją ocucić, a potem zastanowić się, co robić dalej.

Chloe wydaje z siebie coś jakby charkliwy wydech. Dziewczynki spoglądają w dół, czując przypływ nagłego optymizmu, ale na widok niebieskich warg, wywracających się gałek ocznych nadzieja szybko znika.

– Chodźmy – rzuca Jade. – Możemy ją ocucić. Wiem, że możemy.

Znów chwyta Chloe pod pachami, a Bel za kostki. Teraz próbują biec ze swoim ciężarem, kępy trawy im to utrudniają, ostre słońce razi Bel. Docierają do strumienia. Niskie, strome brzegi i piaszczyste dno, dość płytko. Tuż po lewej jest wodopój dla krów. Klifowaty brzeg jest naderwany z dwóch stron, a pośrodku znajduje się szerokie rozlewisko na tyle głębokie, że wielkie mokre mordy mogą zaczerpnąć wody bez mułu. Jade kiwa głową w tę stronę i dziewczynki tam się kierują.

Inwentarz zagoniono niedawno na łąkę. Stromizna okazuje się śliska, dno przy brzegu znajduje się kilkanaście centymetrów pod wodą, widać szarobrązowy muł, powietrze jest gęste od much i woni krowich placków. Schodzą w dół chwiejnym krokiem, dźwigając swój ciężar, okazuje się, że z trudem wyciągają stopy z błota, które przywiera do podeszew. Jade gubi but, mamrocze przekleństwo, sapiąc ciężko. Leci w tył i ląduje na tyłku, po szyję w wodzie.

Chloe wymyka się jej z rąk, wpada do wody. Bel, która również utknęła w mule, chwieje się, zwalnia uścisk, wymachuje rękami i nagle uwolniona od ciężaru, pada do przodu na ciała obu dziewczynek. Czuje śliską twarz Chloe tuż przy swojej, wpada w panikę, miota się w ciemności, wynurza, łapiąc oddech. Jade jest gdzieś tam pod wodą, wciśnięta przez ciężar, który się na nią zwalił. Bel widzi, jak wierzga stopami, jak jej rozczapierzona dłoń wyłania się nad powierzchnię. Łapie rękę Jade za nadgarstek i ciągnie. Stawia obciążoną stopę na śliskim od wodorostów kamieniu, i czuje, jak obie stopy znów się spod niej usuwają. Puszcza nadgarstek Jade i próbuje wymacać rękami dno, wypchnąć się na powietrze. Pod powierzchnią w brązowej wodzie wirują paprochy, kawałki drewna, bąbelki powietrza wzniecone młócącymi toń kończynami.

Wynurza się na powierzchnię. Jade jest po drugiej stronie bajora, gramoli się z niego do tyłu na łokciach, kaszląc i plując, włosy ma czarne od patyków i ziemi, łodyga ślazu owinęła jej się wokół ucha, kwiatek dynda jak efektowny piracki kolczyk przy jej lewym policzku. Czuje go i strąca spanikowana, ciska w wodę.

Kwiatek spada na częściowo zanurzone ciało Chloe. Dziewczynka nie porusza się. Jej twarz jest pod powierzchnią.

– O Jezu – mówi Jade i rzuca się z powrotem w bajoro.

Chwyta Chloe za plecy i wlecze ją na brzeg. Bel rzuca się za nimi. Razem udaje im się wciągnąć dziewczynkę na twardy grunt. Rozpaczliwie wypatrują na jej twarzy śladów życia.

Na ustach ma rzęsę wodną, wczepioną w szeroko rozstawione siekacze.

– Ona nie oddycha. Nie oddycha! – Bel maca pozbawiony życia nadgarstek, klepie rozluźnione białe policzki.

– Pierwsza pomoc – mówi Jade.

Widziała to mnóstwo razy w serialu Szpital miejski. Martwy podrywa się, kaszle i szlocha, wraca do życia pod naciskającymi dłońmi personelu paramedycznego. Odpycha Bel, opiera rozpłaszczone dłonie na klatce piersiowej Chloe i mocno naciska. Pompuje i pompuje, aż wreszcie po pięciu minutach słyszy, jak coś trzaska w środku, a z rozchylonych ust dziecka wydobywa się oleista bańka.

ROZDZIAŁ 46

Wygrzebuje z kieszeni pogniecioną paczkę papierosów: trzy camele i maleńka zapalniczka zatknięta za folię, marka Jackie. Musiała je zostawić któregoś razu, kiedy pożyczyła polar, wychodząc do ogródka. Patrzy przez chwilę na papierosy, a potem myśli: a, co mi tam. Już nikt nie będzie mi mówił, że mam tego nie robić, a poza tym raczej nie mam co liczyć na długowieczność.

Wkłada papierosa do ust, przypala go i głęboko się zaciąga, przedmuchując brzydki optymizm brzasku. Papieros jest zwietrzały i ostry, a jej nienawykły mózg wpada w dygot pod wpływem mocy nikotyny. Musi na kilka sekund wesprzeć się jedną ręką o ścianę stacyjki, by nie upaść. Cholera jasna, myśli. Ledwie się to zauważa, kiedy pali się cały czas, ale tytoń to mocna rzecz.

Martin porusza się i charczy. Amber patrzy w dół, widzi, że krew dotarła już prawie do jej stóp. Cofa się z obrzydzeniem i znów zaciąga się papierosem. Skoro jeszcze krwawi, to znaczy, że jego serce nadal bije, myśli. Muszę zaczekać, aż przestanie. Muszę być pewna, że nie żyje, zanim zadzwonię.

Słyszy warkot silnika na bulwarze nadmorskim, a potem szmer opon, kiedy auto wyjeżdża z miejsca parkingowego. To na pewno ona, myśli. Proszę, niech nie zmienia zdania. Już jest wystarczająco wiele szkód. Nasze życie, ta zwiędła, gorzka egzystencja, musi się wreszcie skończyć. Cykl zemsty i kary, przekazywania tego następnemu pokoleniu, to musi się skończyć. Nie pozwolę, by to się rozlazło, zniszczyło tego miłego męża, te czyste, bezpieczne dzieci. Co dobrego by z tego wynikło? Komu by to pomogło? Tak, wiem: społeczeństwu. Spójrzmy jednak prawdzie w oczy: tak naprawdę społeczeństwu jest wszystko jedno, kogo obwinia, byle tylko znaleźć winnego.

Znów zaciąga się papierosem i podchodzi do miejsca, w którym leży łącznik oblepiony krwią, skórą i włosami wplątanymi w bolce i rozwidlenia. Metal został pomalowany na czerwono dla ochrony przed rdzą, a płatki farby złuszczyły się w miejscach uderzenia. Bierze go w dwa palce i porusza przed swoją twarzą, dziwnie zafascynowana. Założę się, że inspektorat pracy nie będzie tym zachwycony. Na pewno kogoś za to wyleją z roboty.

Wystawia rękę za barierkę i ciska łącznik wysoko w powietrze. Patrzy, jak spiralnie opada, a potem zostaje pochwycony przez falę i wessany pod powierzchnię. Widzi, jak opada przez kilkadziesiąt centymetrów, dziwi ją, że słona woda Whitmouth jest na tyle czysta, by umożliwić jakąkolwiek widoczność. Morze zrobi, co trzeba. Nic nie uniknie w dłuższym czasie erozji w tej nieskończonej, niespokojnej głębinie. Nawet gdyby poszukali, gdyby to znaleźli, a odciski palców Kirsty nadal tam były, nie będzie nic innego, co wiąże ją z tą zbrodnią.

Jakiś odgłos przyciąga jej uwagę. Martin dostał ataku, jego pięty walą w deski jak tłoki, palce ma rozprostowane i wiotkie. To już długo nie potrwa. Nawet jeśli wezwie ambulans, szanse, że on przeżyje, są nikłe, myśli, przypominając sobie zgony, które widziała wcześniej. Skórę ma niebieskawą, a to, co zostało z jego ust, jest cofnięte i odsłania nawet zęby mądrości. Ale poczeka jeszcze z dzwonieniem. Jest pewna, że nikt nie będzie opłakiwał jego odejścia, a jeśli ona ma się poświęcić, to chce się upewnić, że nie na próżno.

Dopala papierosa i rzuca go w ślad za łącznikiem. Mewa pikuje za niedopałkiem w nadziei na smaczny kąsek, po czym unosi się z wrzaskiem niesmaku. Ku swemu zaskoczeniu Amber czuje, że się uśmiecha. Muszę skorzystać na ile się da z tych ostatnich kilku minut, myśli. Pewnie po raz ostatni widzę morze.

Obok stacyjki jest ławka: pomalowane na biało kute żelazo, ładny widok na Funnland. Za tymi murami jej przyjaciele – niegdysiejsi przyjaciele – właśnie kończą pracę: wycierają ostatnie płaszczyzny, pakują sprzęt, ziewając i wzdychając z ulgą. Siedzi i lustruje widok: flagi i chorągiewki, płócienne markizy w biało-niebieskie paski, połysk mokrych od deszczu kamieni chwytających poranne promienie słońca. Trzy małe postaci posuwają się wolno na szczycie kolejki górskiej: ekipa konserwująca albo jakieś nastolatki, które umknęły Jasonowi Murphy’emu i napawają się swoim przeświadczeniem o nieśmiertelności. Nie jesteś jakimś tam nadzwyczajnym miejscem, Whitmouth. Ale jesteś moim miejscem. Jedynym, o którym kiedykolwiek myślałam, nawet jeśli krótko, jako o domu. Będę za tobą tęsknić.

Przypala sobie kolejnego papierosa.

· · ·

Inne rozstanie, ćwierć wieku wcześniej. Amber przypomina sobie matkę, która odwiedziła ją w areszcie śledczym. Przyszła z pustymi rękami, owinięta w kaszmiry, wyglądająca starzej. Bel próbuje rzucić się jej w ramiona i natyka się na wyciągniętą rękę, która zapobiega zbliżeniu.

– Nie – mówi Lucinda. – Nie rób tego.

Nie wolno im być sam na sam – Bel zaczyna powoli rozumieć, że na dobrą sprawę nigdy nie będzie już sama – ale potężna jak ciężarowiec, krótko ostrzyżona strażniczka stara się zapewnić im maksimum prywatności, siadając na dalekim krańcu świetlicy. Bel siedzi na poplamionym, obitym tweedem krześle bez podłokietników, z rurkowatymi stalowymi nogami. Lucinda, po szybkiej ocenie możliwości, wybiera plastikowe wytłaczane krzesło przy stole, ponad metr od Bel, i przysiada na nim ostrożnie, jakby się bała zakażenia. Oba krzesła są przymocowane do podłogi – zabezpieczenie przed bójkami. Kładzie torebkę na stole, opiera czujnie łokieć na pasku, chociaż one i strażniczka są jedynymi osobami obecnymi w pomieszczeniu. Elegancko zakłada nogę na nogę. Ma na sobie śliczne buty z zielonej skóry, na koturnach.

– Jak się masz? – pyta grzecznościowo.

Bel odpowiada tak, jak ją wyuczono jeszcze we wczesnym dzieciństwie. Przykleja na usta promienny uśmiech i mówi:

– Dziękuję, bardzo dobrze. A ty?

Mówiła tak do każdego, kto zadawał jej to pytanie od dnia morderstwa. Lucinda jest pierwszą osobą, jaka odwiedziła ją po procesie – a w każdym razie pierwszą, którą Bel zna osobiście.

– No cóż, miło mi to słyszeć – mówi Lucinda. – Cieszę się, że przynajmniej ty masz się dobrze.

Oczy Bel wypełniają się łzami. Lucinda się krzywi.

– Och, przestań się mazać jak dziecko – rzuca.

Bel zwiesza głowę i stara się opanować. Matka nigdy nie lubiła okazywania uczuć, w każdym razie z jej strony.

– Jak się czuje reszta rodziny? – pyta wreszcie Bel.

– A jak myślisz? – odpowiada Lucinda.

– Ja nie… – bąka Bel.

– Michael omal się ze mną nie rozwiódł – mówi Lucinda. – Dzięki Bogu, zmienił zdanie. No bo wiesz, on rozumie, że nie można mnie winić za to, co zrobiłaś.

– Przepraszam – mówi Bel pokornie. Spogląda na wytarte brzegi rękawów swetra, zastanawia się, jak długo jeszcze potrwa ta wizyta.

– W każdym razie przyszłam ci powiedzieć, że wyjeżdżamy – mówi Lucinda po chwili milczenia. – Do Singapuru.

Bel nie odpowiada. Jest dla niej jasne, że już po wszystkim, że tam na zewnątrz, dom jest zamknięty na cztery spusty, a rodzina zwiała. Nikt nie wysilał się, by ukrywać przed nią relacje prasowe, więc widziała okna zabite deskami, stalowe kraty na drzwiach, a także pogorzelisko po chlewni Broadwater. Walkerów przeniesiono do innego domu, zmieniono im nazwiska, młodsze dzieci zabrano do ośrodka opiekuńczo-wychowawczego, starsze się rozpierzchły. Co do rodziny Bel… cóż, pomoc ze strony rządu jest mniejsza, jeśli się ma konta bankowe. Również mniej się wtedy wtrącają.

– Bank go przeniósł – ciągnie Lucinda. – Naprawdę miło z ich strony. Zresztą, jest dobry w tym, co robi. No i jest lubiany, choć nie sądzę, byś to doceniała. W każdym razie tak właśnie jest. Śmiem twierdzić, że już tu nie wrócimy. Dzięki tobie jesteśmy skazani na życie Cyganów. Pomyślałam, że ci o tym powiem. Powiadomię cię.

– Dobrze – odpowiada biernie Bel.

W jakimś sensie czuje ulgę, mając mniej mgliste pojęcie, czego spodziewać się po przyszłości. Nie będą o nią walczyć. Jest zdana tylko na siebie.

– No dobrze.

Lucinda zaczyna grzebać w torebce. Bel przychodzi do głowy oszałamiająca myśl, że może matka ma dla niej prezent. Jakąś pamiątkę na nadchodzące lata, symboliczny drobiazg, który przypomni jej, że kiedyś rzeczywiście miała rodzinę. Włosy matki, zazwyczaj nieskazitelne, są potargane, związane w kucyk, pomiędzy blond pasemkami uwidaczniają się odrosty. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy, kiedy Bel jej nie widziała, zrobiły jej się zmarszczki wokół ust. To przeze mnie, myśli Bel. To wszystko moja wina.

Lucinda znajduje to, czego szukała, wyjmuje chusteczkę, haftowaną, z jej inicjałem w rogu. Delikatnie wydmuchuje nos, ściąga wielkie okulary przeciwsłoneczne ze stanowiska na czubku głowy i zasłania nimi oczy.

– Przynajmniej twoja siostra zyska jakąś szansę na normalne życie – mówi Lucinda. – Ludzie nie będą wiedzieli. Gapili się na nią. Zastanawiali.

– Tak – przyznaje Bel.

– Jak mogłaś to zrobić, Annabel? – pyta.

– Nie wiem. To nie było zamierzone. Nie chciałyśmy… to się samo stało…

– Och, na litość boską. – Lucinda zbywa zbrodnię, jakby chodziło o jakąś głupią plotkę, akt wandalizmu, bójkę na boisku szkolnym. – Nie to. Rany boskie, chodzi mi o te kłamstwa. Wszystkie te kłamstwa o Michaelu.

– To nie były kłamstwa – odpowiada Bel wyzywająco. – Mówiłam ci. Mówiłam ci, ale nie chciałaś mi uwierzyć. To nie były żadne kłamstwa.

Matka nie chce tego słuchać. Nigdy nie chciała słyszeć, ani o piwnicy, ani o stajniach, ani późnych nocnych wizytach, kiedy Lucinda była pogrążona w głębokim śnie po zażyciu valium.

– Próbowałam ci o tym powiedzieć, mamusiu – mówi Bel. – Ale nie chciałaś słuchać.

I teraz też nie zamierza tego robić.

– Och, na litość boską. Przecież zapłacił za twojego adwokata. Jak mogłaś zrobić mu coś takiego?

– Mamusiu… – próbuje raz jeszcze.

– Och, zamknij się. Chciałam ci tylko powiedzieć to wszystko. Co o tobie myślę. Ten mężczyzna wychowywał cię od maleńkości. Przyjął cię z dobroci serca. Dał nam wszystko. Nie mogę uwierzyć, że tak nam się odpłaciłaś. Jak możesz być taka, Annabel?

Ty mnie tego nauczyłaś, myśli. Nauczyłam się, że kłamanie daje mi największe szanse. Gapi się na matkę i kręci głową. Nie ma jej nic do powiedzenia. A w każdym razie nic, co by do niej dotarło.

Siedząca w rogu strażniczka znacząco przewraca stronę „Woman’s Own”. Lucinda zerka na nią, a potem żwawo wstaje.

– Skończyłam – oświadcza. – Jestem gotowa do wyjścia.

Kobieta powoli odkłada czasopismo i zaczyna wyciągać pęk kluczy z kieszeni granatowych spodni. Twarz ma nieprzeniknioną: to mina człowieka, który zachowuje w pamięci każdy szczegół, by móc później rozłożyć wszystko na czynniki pierwsze. Lucinda odwraca się do Bel, rzuca jej znaczące spojrzenie.

– Dobry Boże – mówi. – Zawsze byłaś kłamczuchą. Od chwili kiedy zaczęłaś mówić.

Odwraca się na pięcie tych swoich eleganckich zielonych butów i maszeruje w kierunku drzwi. Strażniczka wskazuje na krzesło Bel.

– Zostań – poleca.

Zatrzaskują się za nimi drzwi.

· · ·

Papieros w wilgotnym morskim powietrzu jest wyjątkowo rozkoszny w smaku. Amber opiera się o ścianę stacyjki i napawa każdym ostatnim machem. Czeka, aż światełka na przedzie mola całkiem zbledną, a Martin wyda ostatnie westchnienie i się podda. Nie żyje, myśli Amber. A Jade jest bezpieczna. Nikt już nic nie powie, nikt nic nie widział.

Wyjmuje telefon i wybiera numer 999. Patrzy na rozmyte słońce, które wyskoczyło nad horyzont, wyciąga ostatniego papierosa, mnie paczkę i wkłada ją do kieszeni.

– Dzień dobry – mówi, gdy dystrybutor odbiera. – Potrzebuję pomocy. Chyba kogoś zabiłam.

Przypala sobie ostatniego papierosa, siada, opada na oparcie ławki i czeka.

EPILOG

Matka Jima kładzie się spać, a oni zmywają. Od ostatniej wizyty wyraźnie się postarzała i wygląda na to, że przekazanie komuś prac domowych sprawia jej ulgę, chociaż należy do tych staroświeckich kobiet, dla których późne wstawanie, publiczne okazywanie uczuć i zostawianie niepozmywanych naczyń w zlewie to może nie śmiertelne, ale jednak grzechy. Za dwa lata stuknie jej osiemdziesiątka, myśli Jim. Ciekawe, jak długo będzie w stanie radzić sobie sama w tym domu. Może powinniśmy porozmawiać z nią o jej planach, zanim będzie zbyt słaba, by je robić.

Kirsty zmywa, a on, nadal orientując się, co gdzie leży w kuchni jego dzieciństwa, wyciera i odkłada wszystko na miejsce. Kirsty jest milcząca. Właściwie zachowywała się tak przez cały dzień. Musi być wykończona, myśli. Oprócz drzemki w samochodzie, kiedy wiozłem nas tutaj, prawie nie spała od przedwczorajszej nocy. Szoruje naczynia, stojąc na jednej nodze, porusza drugą stopą w sandale, zdejmując z niej ciężar.

– Jak kolano? – pyta Jim.

– W porządku. Troszkę boli.

– Przyniosę ci zaraz ibuprofen. Mama na pewno ma w łazience.

– Przyda się. Dzięki, kotku.

Jim odkłada ścierkę i jak najciszej idzie do łazienki. Wszystko tutaj jest takie znajome. Te same stare Flower Fairies na ścianach holu, ten sam stojak na parasole przy drzwiach wejściowych. W którym momencie życia przestaje się kupować rzeczy? – zastanawia się. Uwielbia stabilność królestwa swojej matki: wspomnienia związane z każdym krzesłem, porcelana wybrana wraz z ojcem jeszcze przed ślubem, ostrożnie używana, tak że serwis jest wciąż nietknięty niemal pięćdziesiąt lat później. Nie pamięta jednak, by nabywali nowe rzeczy, tak jak oczekuje się od ludzi w dzisiejszych czasach. Do chwili kiedy zaczął zwracać uwagę na otoczenie, doszli do tego, że chodzili do sklepów wyłącznie po rzeczy, które należało wymienić z powodu zużycia. Nigdy nie przeczesywali wyprzedaży w poszukiwaniu jakichś lepszych rzeczy ani nie wyrzucali firanek tylko dlatego, że znudził im się deseń, jak to się dzieje u niego i Kirsty.

Mija na palcach drzwi pokoju matki i wchodzi do łazienki. Białe kafelki, starannie dobrane, tak by nie odzwierciedlały kaprysów mody, ciemnozielone linoleum, umywalka, wanna i toaleta proste, białe i nadal dobre, sto lat po tym, jak je zainstalowano. W pomieszczeniu unosi się woń talku i lawendy, zapach typowy dla starszej pani, myśli, tylko że łazienka jego rodziców zawsze tak pachniała i jest to jeden z najwcześniej zapamiętanych przez niego zapachów. Nagle ogarnia go tęsknota, dziwna nostalgia za czymś, co jednak nadal istnieje. A jeśli matka będzie musiała się stąd wyprowadzić? – myśli. Jeśli będzie musiała przenieść się do jakiegoś mniejszego mieszkania, wybrać rzeczy, które może ze sobą zabrać? To by mnie chyba zabiło. Zapłakałbym się na śmierć.

Otwiera lustrzane drzwiczki apteczki i gmera w środku, czując się, jak zawsze, kiedy grzebie w cudzych rzeczach, trochę jak włamywacz albo podglądacz. Zauważa, że matka przyjmuje statyny. Musi zapytać ją o to jutro. I co z jej artretyzmem? Pierwszego wieczoru jest zawsze tyle zamieszania przez to witanie się, przekazywanie sobie najnowszych wiadomości, wsuwanie walizek pod łóżka. Rzadko dochodzą do spraw rodzinnych, dopóki nie zostaną omówione szczegółowo pogrzeby rodziców jego szkolnych kolegów. Znajduje ibuprofen wsunięty między rennies, night nurse i sudafet, wysypuje dwie tabletki na wnętrze dłoni i wraca do kuchni.

Kirsty uporała się już z zastawą stołową i myje właśnie naczynie żaroodporne. Szoruje w wielkim skupieniu, które, jak wie z doświadczenia, wskazuje na duże napięcie. Jeszcze nie rozmawialiśmy, myśli Jim. Kolejna rozmowa, która została przełożona z powodu natłoku bieżących spraw. Nienawidzę rozstawać się w trakcie kłótni. Trzeba przeprosić. Podchodzi do żony i podaje jej pigułki na otwartej dłoni. Kirsty zdejmuje gumowe rękawice, odgarnia z oczu kosmyk włosów i bierze lekarstwo.

– Dzięki – mówi.

– Nie mówiłaś, jak to sobie zrobiłaś.

Kirsty ma podkrążone oczy i nieco znękany wyraz twarzy. O rany, ależ ona jest zmęczona, myśli. Muszę namówić ją, by sobie jutro rano dłużej pospała, chociaż krępuje się robić to tutaj.

– Och, idiotycznie – opowiada. – Przez tę cholerną kamienistą plażę. Nie wiem, jak ludzie mogą po niej łazić i nie łamać sobie nóg.

– Jak to? Byłaś na plaży?

Kirsty lekko się rumieni.

– Och, nie martw się, Jim. Było tam mnóstwo ludzi. Już nigdy nie wybiorę się nigdzie samotnie w Whitmouth.

– Dziękuję, że wróciłaś do domu. – Jim dotyka jej ramienia. – To wiele dla mnie znaczy.

Przez chwilę wygląda, jakby miała się rozpłakać.

– Tak – mówi. – Przepraszam. Przepraszam, Jim. Jestem złą żoną.

– Nie. – Jim zagląda jej w oczy, zmuszając ją, by mu uwierzyła. – Jesteś wspaniałą żoną. Przykro mi, że na ciebie krzyczałem.

– Będę lepsza. Więcej już tak nie zrobię.

– Ciii… – Obejmuje ją, tuż przy zlewie. – Ciii, Kirsty, już dobrze. Ja też będę lepszy.

– Chodzi przede wszystkim o ciebie – mówi Kirsty. – Ty jesteś najważniejszy. Musisz o tym wiedzieć. Nigdy bym cię naumyślnie nie zraniła. Chcę, żebyś to wiedział.

Głaszcze ją po głowie, szepcze w jej włosy.

– Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało. Dzięki tobie stałem się całością.

Zegar szafkowy stojący w holu warczy, przygotowując się do wybicia godziny. Jim zerka ponad ramieniem żony na zegar na piecu, widzi, że dochodzi dziesiąta. Kirsty zawsze ogląda o tej porze wiadomości, to wręcz część jej natury, rutyna tak istotna jak sprawdzanie wiadomości internetowych rankiem.

– Chodź – mówi Jim. – Zrobię ci herbatkę i obejrzymy sobie wiadomości.

Kirsty sztywnieje lekko w jego ramionach. Kiedy ją puszcza, widzi dziwny wyraz jej twarzy, prawie niechęć. Śmieje się, gładzi ją po policzku.

– Wszystko w porządku, kotku – zapewnia ją. – Jak ktoś jest pismakiem, na zawsze nim zostanie. Tak naprawdę wcale nie chcę, byś się zmieniała. Po prostu… byłem zły. Nie chciałem zrobić ci przykrości. Nie byłabyś tą kobietą, którą poślubiłem, prawda? No idź. Za minutkę dołączę.

Kirsty idzie do pokoju i Jim słyszy przez chwilę ryk reklam, bo głośność jest ustawiona przez mamę, a potem Kirsty znajduje pilota i robi się ciszej. Jim nastawia czajnik i szuka w kredensie ciasteczek. Wie, że mama zawsze ma w domu jakieś herbatniki. Zazwyczaj jest też ciasto, ale nawet jako dorosły nadal czuje się skrępowany zasadami obowiązującymi w dzieciństwie. Ciasto jest na podwieczorek. Owoce są drogie; można zjeść jeden po lunchu, a czereśnie odlicza się po dziesięć sztuk. Słodycze dostaje się w niedzielę, jeśli było się grzecznym. Jeżeli jesteś głodny, zjedz kawałek tosta. Tylko nie za dużo, bo nie będziesz mógł jeść obiadu. Uśmiecha się do wspomnień, wspomnienia z dzieciństwa jak zawsze poprawiają mu samopoczucie. Nie wyobrażam sobie, jak to jest być Kirsty, myśli. Tyle należałoby jej wynagrodzić.

Znajduje herbatniki i kładzie cztery na talerzu, a potem stawia go wraz z dwoma kubkami na tacy z tukanem Guinnessa. Ojciec musiał ją chyba kiedyś podwędzić z pubu, choć nadal trudno mu sobie wyobrazić, że rodzice kiedykolwiek miewali chwile, w których nie przestrzegali nakazów moralnych. Nalewa herbatę, słodzi ją porządnie, tak jak Kirsty lubi, ale rzadko sobie na to pozwala.

Przecież o to właśnie w życiu chodzi. Nie o wakacje, kolacje w knajpach i pragnienie posiadania więcej rzeczy, ale o to, by napić się razem herbaty i przytulić po długim dniu. Chodzi o wybaczanie i zapominanie, ulgowe traktowanie. A także o uczciwość, prawdę i zaufanie, o stworzenie bezpiecznego, ciepłego schronienia dla tych, których się kocha.

Niesie tacę. W pokoju jest ciemno, tylko w kącie pali się lampka ze staroświeckim zakurzonym abażurem z frędzlami, migający blask bijący od telewizora oświetla poważną twarz Kirsty. Siedzi na kanapie z podciągniętymi kolanami i stopami wsuniętymi pod siebie, rękami obejmuje trzymaną na podołku poduszkę. Jim stawia tacę na stoliku i podaje Kirsty kubek, sadowi się obok niej, dotykając udem palców jej stóp, miło i kojąco. Jacyś ludzie w szarych garniturach ściskają sobie dłonie przed betonowym budynkiem z flagami.

– Co tam słychać? – pyta Jim.

– ONZ. Pakistan. Rada Bezpieczeństwa nie wywiązuje się ze swoich zadań. To, co zwykle.

Otacza dłońmi kubek, jakby były zziębnięte, dmucha na płyn jak dziecko.

– Chcesz ciastko? – pyta Jim.

– Tak, daj.

Jim uśmiecha się, kiedy widzi, jak ona prawie zanurza je w herbacie, a potem coś sobie przypomina, i tego nie robi. Chociaż większość postanowień noworocznych stała się pobożnymi życzeniami, tego jednego się trzyma, bo ma teorię, że je się więcej, jeśli się nie żuje.

– Cieszę się, że tu jesteś – mówi jej znowu. – Jest tak miło. Po prostu… no wiesz.

Kirsty zdejmuje jedną rękę z kubka i ujmuje jego dłoń. Ściska ją. Wracają do oglądania telewizji właśnie w chwili, kiedy na ekranie pojawiają się zdjęcia bulwaru nadmorskiego w Whitmouth i materiał filmowy przedstawiający samochody policyjne i kłębiący się tłum, a następnie zdjęcie Amber Gordon, kobiety, której położenie tak zdenerwowało w zeszłym tygodniu Kirsty. Głos zza kadru informuje o jej aresztowaniu nad ranem. Morderstwo popełnione w nocy, podejrzana trafi do aresztu, zarzuty zostaną postawione prawdopodobnie jutro.

– Jezu – mówi Jim. – Co tam się wydarzyło?

Kirsty milczy, jej twarz wygląda jak maska, kiedy ogląda kolejne sceny.

– O Boże – odzywa się znów Jim. – Aż trudno mi w to wierzyć. W zeszłym tygodniu było mi jej naprawdę żal. Boże, jeszcze nawet wczoraj jej współczułem. Czy tak nie mówiłem, Kirsty? Mówiłem, prawda?

Ona nie odpowiada, tylko potakuje jak robot.

Jim odstawia kubek. Czuje się tak, jakby wszystkie poglądy, jakie kiedykolwiek wyznawał – całe to liberalne użalanie się, luźna chrześcijańska wiara w siłę odkupienia, niewzruszone przekonanie, że dziecka nie można napiętnować jako złe, nawet jeśli zrobi coś potwornego – zostały zmiażdżone młotem. Jak ona mogła? – myśli. Jak mogła?

– O Boże – mówi, zaskoczony siłą swojej reakcji.

Czuje, jakby został osobiście zdradzony, jakby Amber Gordon dała mu w twarz.

– Sam już nie wiem, co myśleć, naprawdę. Jak możemy spierać się o wrodzoną dobroć ludzkiej natury, skoro tacy ludzie… Jak ona mogła?

Widzi, jak policja wlecze po schodach posterunku w Whitmouth kobiecą postać zakrytą kocem. Nie robią tego delikatnie i widać, że nie panują nad tłumem. Widzi, jak kobieta potyka się na pierwszym schodku, po czym zostaje podciągnięta w górę i praktycznie wrzucona przez drzwi.

– No, jeśli to prawda, to szlag trafia wszystko, w co wierzyłem. Chyba muszę jednak uwierzyć, że tak rzeczywiście jest. Że niektórzy ludzie po prostu rodzą się źli, jak to się mówi. Bardzo możliwe. Nie chciałem w to wierzyć, ale jednak tacy ludzie się chyba przyciągają. Hindley i Brady. Fred i Rose. Ona i Cantrell. O Boże.

Spogląda na żonę, zaskoczony, że jest taka cicha. Normalnie, oglądając coś takiego, mówiłaby tyle samo i tak samo głośno jak on. Zaszokowany widzi, że Kirsty ma twarz mokrą od łez. Płyną nieprzerwanie po jej policzkach, ale jej usta są zamknięte, a oczy, szeroko otwarte, nadal wpatrują się w ekran.

– Rany, kotku – mówi i obejmuje jej zesztywniałe ciało. – Przykro mi. Wiem, że byłaś po jej stronie. Ale nie przejmuj się tak. Jesteś wykończona. No, już dobrze, Kirsty. Nie powinienem cię tak długo trzymać na nogach. No chodź, położysz się. Potrzebujesz snu. Zobaczysz, jutro wszystko wyda ci się lepsze.

PODZIĘKOWANIA

Książki nigdy nie powstają w samotni wieży z kości słoniowej. Jestem winna podziękowania wielu ludziom, mam tylko nadzieję, że nikogo nie obrażę, zapominając go wymienić.

Laetitia Rutherford i jej koledzy z Mulcahy Conway Associates. Dobry agent to o wiele więcej, niż wskazuje na to powierzchowny opis tego zawodu. Bystry umysł Laetitii, jej niezawodne ucho, rozsądne rady, zawziętość i, szczerze mówiąc, w pewnych momentach, cierpliwa opieka zrewolucjonizowały moją egzystencję. Trudno mi wyrazić, jak bardzo jestem jej wdzięczna.

W wydawnictwie Sphere jest wiele osób, którym jestem wdzięczna za ich wiedzę, pomysłowość i entuzjazm. Szczególnie chodzi mi oczywiście o Catherine Burke i Thalię Proctor. Co za ulga, kiedy twoje dzieło trafi w bezpieczne ręce!

Dziękuję mojemu drogiemu przyjacielowi Johnowi Amaechiemu, którego profesjonalna wiedza w zakresie zarówno psychologii dziecięcej, jak i tożsamości była bezcenna, tak samo jak zawsze zajmujące opowieści o funkcjonowaniu mediów.

Alastairowi Swinnertonowi dziękuję za nocną nonszalancję, która okazała się rozwiązaniem.

Mamie i Bunny. Nie trzeba wyjaśniać dlaczego.

Tacie i Patricii. Jak wyżej.

Williamowi i Ali Mackesy za wsparcie i miłość, które wciąż mi okazywali.

Cathy i Davidowi Flemingom, z tych samych powodów.

Pozostałe osoby, którym pragnę podziękować, w przypadkowej kolejności, to: Chris Manby, Antonia Willis, Brian Donaghey, Charlie Standing, Stella Duffy, Shelley Silas, Lauren Milne Henderson, Jo Johnston Stewart, Venetia Phillips, Claire Gervat, Diana Pepper, Chloe Saxby, Jonathan Longhurst. I, oczywiście, Rada. To, co się tam mówi, nie wychodzi poza drzwi.

[1] Jon Venables i Robert Thompson – dziewiętnastolatkowie, którzy w 1993 roku zabili w pobliżu Liverpoolu dwuletniego chłopca.