Spis treści

Dziewczyna NN

Dzwonił telefon. Uparcie i nieprzerwanie dzwonił telefon. Bardzo mnie to dziwiło, bo nie powinien dzisiaj dzwonić, na pewno nie przed świtem.

Leniwie sięgnęłam po aparat. Leżał obok, na komodzie przy łóżku.

Ksiądz Grzegorz.

– Tak? – zapytałam zachrypniętym, zaspanym głosem.

– No, nareszcie! Masz piętnaście minut. Dobra, dwadzieścia trzy i czekam na parkingu. Weź śpiwór. – Głos w słuchawce był niezwykle stanowczy.

– Po co? – Mój głos raczej nie zabrzmiał grzecznie, ale na szczęście nie musiałam obawiać się, że duchowny się obrazi.

– Jedziemy na Jaworzynę Krynicką – usłyszałam wyjaśnienie.

Uwielbiałam wycieczki z księdzem Grzegorzem, ale zdecydowanie nie lubiłam, gdy wyciągał mnie z łóżka w tak barbarzyński sposób. Niestety, on to uwielbiał. Dlatego nieraz mówiłam mu, że gdyby nie to, że został księdzem, na pewno zostałby wojskowym.

– Jaworzynę Krynicką? – upewniłam się, bo ciągle nie byłam pewna czy rzeczywiście rozmawiam przez telefon, czy śnię.

– Powiedz w domu, że wrócisz w sobotę wieczorem. – I ksiądz Grzegorz się wyłączył.

Nadal lekko zdezorientowana wstałam z łóżka i poczłapałam do łazienki. Ksiądz Grzegorz był niezwykle punktualny. Zostało mi już tylko dwadzieścia minut. Troszkę podkręciłam tempo.

– Mamo, proszę cię tylko o kilka kanapek! – krzyczałam znad umywalki, w której myłam włosy. Dobrze, że mama, nauczycielka, miała dzisiaj wolne. Dzień Edukacji Narodowej to dla wszystkich dzień zasłużonego odpoczynku. Dla wszystkich, tylko nie dla księdza Grzegorza i tych, których zamierzał zabrać ze sobą w góry.

– Gdzie jest termos? – odkrzyknęła mama. Darowałam sobie odpowiedź. Moja mama zawsze wiedziała, gdzie co ma.

Równo dwadzieścia dwie minuty po zakończeniu rozmowy telefonicznej usłyszałam dzwonek do drzwi. Dźwięk ten nieco mnie zaskoczył – ksiądz Grzegorz nigdy nie fatygował się aż tak bardzo.

Otworzyłam drzwi. Pobudka księdza Grzegorza nie zdziwiła mnie tak jak ten widok. Otóż przed drzwiami stał Tomek Nowakowski. Był ostatnią osobą, jakiej bym się spodziewała. Tomek Nowakowski, najpopularniejsza osoba w naszej szkole. Chłopak, dzięki któremu szkoła stała się znana w całym kraju. Chłopak, któremu od kilku lat nikt w kraju nie mógł odebrać tytułu Mistrza Polski w stylu klasycznym. Wszyscy nieustannie go chwalili i podziwiali. Każdy chciał go znać lub choćby zamienić z nim słówko. Może nie był najprzystojniejszy, ale niejedna dziewczyna o nim śniła. Był wysoki, sięgałam mu do ramion. Miał ładną twarz, bez szpecących wyprysków, niezbyt duże czarne oczy, ale gęsto otoczone czarnymi rzęsami i proporcjonalny nos, lekko rozszerzający się na dole jak u ciemnoskórych. Zwykle miał bardzo krótko przystrzyżone włosy, ale podejrzewam, że wybór takiej fryzury uwarunkowany był dyscypliną sportu, jaką uprawiał.

Tymczasem Tomek stał sobie w stalowoszarej kurtce, czapce głęboko nasuniętej na czoło i wpatrywał się we mnie w dość bezceremonialny sposób. Wytłumaczyłam sobie, że gapi się tak uparcie, ponieważ czuje się zakłopotany w podobnym stopniu jak ja. Z drugiej strony wiedziałam, że miał powód, by tak patrzeć; dopiero co skończyłam suszyć włosy, więc sterczały na wszystkie strony (moje włosy zawsze sterczały, taka ich uroda, ale dzisiaj dodatkowo były naelektryzowane po suszeniu i szybkim rozczesywaniu).

– Ula, tak? – zapytał miłym głosem.

– Tak…

– Pospiesz się. Ksiądz Grzegorz się niecierpliwi…

– Ty jedziesz z nami? – Trudno mi było w to uwierzyć. Ksiądz Grzegorz nie miał zwyczaju brać byle kogo w góry. Ale to był Tomek. Nie powinnam się dziwić.

– Tak – odparł krótko, najwyraźniej zaskoczony moim pytaniem. Wzruszyłam ramionami.

– Powiedz mu, że robię, co mogę – odpowiedziałam i delikatnie zamknęłam drzwi przed nosem najważniejszej osobie w mieście. Nigdy wcześniej z nim nie rozmawiałam, więc nie czułam się zobowiązana zaprosić go do środka. Obiecałam sobie tylko, że jak najszybciej zapytam księdza Grzegorza, czy nie postradał zmysłów, i spokojnie wróciłam do pakowania.

Ledwo wybiegłam z klatki, a ksiądz Grzegorz zapalał silnik. Jego van wydawał się równie niecierpliwy do wyjazdu jak właściciel.

Dostało mi się miejsce obok kierowcy.

– Jedziemy! – krzyknął ksiądz Grzegorz z szerokim uśmiechem na twarzy. Nikt nie kochał gór tak jak on. Wymyślał wycieczki niemal w każdy wolny dzień. Bez względu na porę roku i pogodę.

– Szczęść Boże! – przywitałam się i zerknęłam na tył samochodu. Oprócz mnie i Tomka Nowakowskiego księdzu Grzegorzowi udało się zwerbować jeszcze: Piotrka Palczarza, kolegę Tomka z drużyny, Monikę Domanowską, Kingę Chojrak, Wojtka Młynarza i Michała Bryniarskiego. Wszyscy oprócz Tomka i Piotrka należeli do stałej grupy wycieczkowej księdza. Odbyliśmy razem niejeden wyjazd.

Prawie każdy wolny dzień, kiedy ksiądz nie miał obowiązków w parafii, spędzaliśmy w górach. Głównie w Tatrach, ale czasami ksiądz zabierał nas także w Beskid Sądecki. To zależało jedynie od tego, ile mieliśmy czasu. Do paczki księdza Grzegorza dołączyłam w pierwszej klasie liceum. Szybko złapaliśmy wspólny język. Już na pierwszą wycieczkę zabrałam ze sobą Wojtka i Monikę – z nimi znałam się jeszcze z Ruchu Światło-Życie, do którego należałam w podstawówce. Ksiądz ucieszył się z dodatkowych wycieczkowiczów, ponieważ ledwo co go przeniesiono i w nowej parafii nie znał zbyt wielu ludzi. Oprócz naszej trójki, po górach maszerowało z nami jeszcze kilka osób ze szkoły, młodzież z różnych przykościelnych organizacji i jacyś znajomi księdza. Z biegiem lat nasze grono się poszerzało. Ale nigdy nie zdarzyło się, by ksiądz Grzegorz zabrał kogoś ot tak. Przeważnie osoba zaproszona na wycieczkę musiała sobie no to „wyróżnienie” zasłużyć. Jednak i tak w końcu okazywało się, że był to kolejny mól książkowy, miłośnik filmu czy muzyki klasycznej. Do tej pory naszego duchownego uważałam za człowieka, który interesuje się wszystkim, wszystkim oprócz sportu.

– Zobacz, co mam dla ciebie w schowku – powiedział ksiądz. Nie czekając na dodatkową zachętę, otworzyłam go.

– Chyba ksiądz żartuje!? – wykrzyknęłam na widok płyty z operą czeską. Ksiądz na każdej wycieczce „katował” nas operą. Kupił tę płytę dwa lata temu, na wycieczce w Pradze. Nie wiem, dlaczego to zrobił; patrzyłam, jak wybierał z koszyka pełnego różnych płyt kompakt z operą i nie zareagowałam. Miałam teraz za swoje.

Duchowny uśmiechnął się głupkowato.

– Zerknij pod płytę.

– Ale numer! – Pod płytą, a dokładnie na dnie schowka, leżała mocno sfatygowana książka. Ostrożnie wzięłam ją do ręki. – Jak ksiądz to zdobył? – Było to Quo vadis Henryka Sienkiewicza z 1897 roku. Unikat. Oboje mieliśmy bzika na punkcie starych książek.

– Nie uwierzysz, na dworcu w Krakowie. Za 3 złote!!!

– Zahaczymy o dworzec? – zapytałam z nadzieją. Zawsze uszczęśliwiała mnie możliwość kupienia starej książki.

– Ula, co ty masz z geografii? Jedziemy z Nowego Targu do Krynicy. Serio myślisz, że miniemy Kraków? – Nic nie odpowiedziałam, zajęta oglądaniem książki.

Dwugodzinna jazda samochodem minęła mi na kontemplowaniu sztuki introligatorskiej. A było co podziwiać. Wydanie nietknięte. Może kilka stron miało lekkie zabrudzenie, ale poza tym książka była czyściutka. Niestety, nie znalazłam ani ekslibrisu, ani pieczątki bibliotecznej, więc nie umiałam ustalić, do kogo należała. Musiała odwiedzić niejeden dom, skoro miała aż tyle lat. I pomyśleć, że takie cudeńka leżą gdzieś zakurzone na dnie pudła, a sprzedaje je człowiek, który pewnie ledwo się podpisuje. Na samą myśl ciarki przeszły mi po plecach.

Wyciąganie plecaków z bagażnika odbyło się błyskawicznie. I już kilka minut po przyjeździe byliśmy na szlaku. Ksiądz Grzegorz nie znosił ociągania się i zbędnych ceregieli. Przyzwyczajeni do charakteru takich wycieczek maszerowaliśmy względnie zwartą grupą.

Tak się ułożyło, że szłam na końcu peletonu w towarzystwie Tomka, Piotrka i Moniki. Maszerowanie w towarzystwie tych osób z mojej strony ograniczało się jedynie do obecności w szeregu razem z nimi. Nie uczestniczyłam w rozmowie. Monika wypytywała chłopców o ich osiągnięcia i szczegóły związane z dyscypliną sportu, jaką uprawiali. Nie interesowało mnie to ani trochę. Sport od zawsze był daleko poza kręgiem moich zainteresowań. Monika natomiast wydawała się wyjątkowo zaciekawiona. Zwłaszcza, że nie chodziła z nami do szkoły i nie miała świeżych informacji.

W pewnym momencie rozwiązał mi się but i musiałam przystanąć. Ku mojemu zdziwieniu Tomek zatrzymał się również.

– Ksiądz Grzegorz nigdy nie robi postojów? – zapytał.

– Nigdy – odparłam krótko. Najwyraźniej Tomek spodziewał się dłuższej odpowiedzi, bo ciężko westchnął i zrobił kilka kroków naprzód. Zrobiło mi się go żal trochę. Chłopak najwyraźniej chciał zagadać, a ja go spławiłam. Po prostu, nie nawiązywałam tak szybko znajomości. Tomek Nowakowski miał swoją paczkę i swoich wielbicieli, a ja jakoś nie miałam ochoty znaleźć się w jego teamie. Nie miałam do niego żadnych uprzedzeń, tak naprawdę w ogóle go nie znałam. Poza tym trochę mnie denerwował, bo pewnie przypuszczał, że zatrzymałam się ze zmęczenia. A ja potrafiłam chodzić po górach! Nie tylko on miał dobrą kondycję.

Wyrzuty sumienia nie dawały mi spokoju i szybko dorównałam mu kroku.

– Ksiądz Grzegorz nie robi postojów i nigdy nie wraca tą samą drogą, więc nie zdziw się, jak będziemy wracać na przełaj przez las – rzuciłam prawie na bezdechu. Tomek uśmiechnął się. Nawet całkiem ładnie.

– Tak dobrze go znasz? – Wzruszyłam ramionami.

– Nie, ale często chodzę z nim po górach.

– Co w nim jest takiego, że wszyscy chcą być koło niego? – Pomyślałam, że to dziwne pytanie. W końcu sam z jakiegoś powodu wybrał się na tę wycieczkę.

– Nie wiem. Po prostu to miły człowiek.

– Miły?

– Można z nim o wszystkim porozmawiać i ma ciekawe pasje.

– Podobne do twoich?

– Nie rozumiem. – Skąd Tomek Nowakowski mógł wiedzieć, jakie mam pasje?

– Książki. Oboje lubicie książki. – Chyba jakoś dziwnie musiałam na niego zerknąć, bo mówił dalej. – Całą drogę oglądałaś książkę.

– Była tego warta – przyznałam.

– Tomek, jak długo trwa twój przeciętny trening? – To była już Monika. Właśnie do nich dołączyliśmy. I najwyraźniej postanowiła kontynuować rozpoczęty wcześniej temat. Ten temat nie leżał mi ani trochę, więc przyspieszyłam, by maszerować obok kogoś, kto mówi o czymś innym.

Idąc, rozmyślałam o tym, że ten nasz ksiądz Grzegorz miał jednak wyjątkowego nosa do wycieczek. Mijała właśnie połowa października, a tu taki przyjemny dzień. Słońce świeciło, zero wiatru i to morze kolorowych liści. Góry jesienią wyglądają bajecznie! Jakoś nie chciało mi się rozmawiać. Po prostu maszerowałam i napawałam się pięknem natury. Wiedziałam, że w tym towarzystwie nikt nie weźmie mnie za dzikiego odludka – ksiądz Grzegorz tak dobierał towarzystwo na wycieczki, żeby każdy czuł się swobodnie. Obecność Tomka Nowakowskiego trochę zachwiała moją teorią, ale ogólnie to pod tym względem niczego księdzu nie mogłabym zarzucić.

W końcu dotarliśmy do schroniska. Byłam z tego wyjątkowo zadowolona, ponieważ zaczynało się już robić ciemno, no i – co tu dużo mówić – umierałam z głodu. W czasie wędrówki Ksiądz Grzegorz nie robił nawet króciutkich postojów. Wszyscy usiedliśmy przy stole i wyciągaliśmy przysmaki z plecaków. Zawartość mojego własnego stanowiła dla mnie pewną zagadkę – przecież nie pakowałam go sama. Na szczęście mama znała moje przyzwyczajenia wycieczkowe. Zapakowała mi bułki z pasztetem i ogórkiem konserwowym, herbatę w termosie i kilka chińskich zupek.

Gdybyśmy nie byli w jadalni schroniska sami, na pewno szybko musielibyśmy ją opuścić z powodu głośnego zachowania. Mlaskaniu i chlipaniu towarzyszyły wyjątkowo częste wybuchy śmiechu, trochę śpiewu i odrobina innych dźwięków. Rozmawialiśmy o wszystkim, o czym dało się pogadać w tak zróżnicowanym gronie, które w zasadzie łączyła jedynie osoba księdza Grzegorza. Ale dowcipy, cytaty z kreskówek lub szkolno-miejskie anegdoty od zawsze łączyły serca.

Po posiłku ksiądz Grzegorz rozdzielił między nas klucze. Miał do dyspozycji zaledwie dwa. Schronisko dysponowało trzema pokojami, a jeden ksiądz miał tylko dla siebie. Twierdził, że po to został księdzem, żeby nie musiał dzielić z nikim pokoju. Nie spieszyliśmy się – wybór łóżka na jedną noc nie miał większego znaczenia. Ostatecznie, czas na sen podczas wycieczek nie był najistotniejszą sprawą. Ksiądz Grzegorz poczłapał do swojego „apartamentu”, a nam nie przeszkadzało, że pokoje będą koedukacyjne. Między nami nie było żadnej pary, więc ksiądz nie musiał się niczego obawiać. Poza tym, na wszystkich wyjazdach spaliśmy ze sobą w tak różnych konfiguracjach, że nikt nie protestował.

Pokoje znajdowały się na piętrze budynku, więc musiałam pokonać sporo wyjątkowo wąskich i stromych schodów. Z dużym plecakiem nie było to łatwe. Niestety, jak przypuszczałam, w pokojach nie było łóżek. Mieliśmy do dyspozycji kilka materacy, które przypominały te do gimnastyki korekcyjnej. Materace w schronisku na Jaworzynie Krynickiej zdecydowanie miały za sobą wiele noclegów. Wyglądały kiepsko. Trafiłam do większego pokoju, gdzie znajdowały się cztery materace rzucone niedbale pod ścianę. Zaczęliśmy je układać.

– Musicie się pomieścić w jednym pokoju – oznajmił ksiądz Grzegorz, wychylając swoją gęstą czuprynę zza drzwi. – Jakaś wycieczka ma przyjechać.

– Ekstra – rzucił ktoś ironicznie. Demonstrując zdanie całej grupy.

– Mogę kogoś przyjąć… na wycieraczkę – powiedział duchowny z pełną powagą i delikatnie, lecz zdecydowanie zamknął swój pokój.

– Dobra, damy radę – uznał zawsze optymistycznie nastawiony Wojtek Młynarz.

Ja, niestety, byłam daleka od optymizmu. Dostaliśmy mniejszy pokój. Czterem osobom byłoby w nim w sam raz, ale sześciu już nieco ciaśniej. W każdym razie, przysiadłam na jednym z materacy, które z braku możliwości ułożone zostały w rządku – jeden obok drugiego. Wybrałam ten przy oknie. Pod ścianą ułożyłam swój kocyk (taki mały, byleby tylko poduszka nie leżała bezpośrednio na materacu), na nim poduszkę i jeszcze zwinięty śpiwór. Plecak rzuciłam pod ścianę, jak wszyscy.

Nie zdążyłam sprawdzić, kto zajął miejsce koło mnie, ponieważ zagadnął mnie Wojtek.

– Ula, grasz? – Od czasu do czasu dostawałam zaproszenie do gry w sango. Miałam grać z księdzem Grzegorzem i Wojtkiem. Zapraszali mnie tylko dlatego, że znałam zasady. Nigdy nie szło mi dobrze, bo raczej nie miałam szczęścia do kart, ale księdzu i Wojtkowi po prostu brakowało trzeciej osoby. A ja, mimo że nie odnosiłam sukcesów, lubiłam grać w karty.

– Pewnie – odpowiedziałam i poszłam za nim do pokoju księdza.

Pokój naszego opiekuna był zdecydowanie lepiej wyposażony niż nasz. Przede wszystkim stały w nim łóżka. Solidne, drewniane łóżka z nakryciem. Oprócz łóżek znajdował się w nim stół z czterema krzesłami i mała szafka. Ksiądz Grzegorz zdążył już zrobić z tego pomieszczenia mały grajdołek. Wszędzie porozrzucał swoje rzeczy: na gwoździu wbitym w  drzwi powiesił kurtkę, na łóżku leżały Pismo Święte i Brewiarz oraz pudełeczko z różańcem. Nieco dalej, ale ciągle na łóżku, znajdował się termos, kilka par skarpetek, książka i ręcznik. Nawet na stolik duchowny zdążył już rzucić jakieś papiery, klucze, chusteczki higieniczne i jeszcze masę innych rzeczy. Byłam pełna podziwu, przecież zajęliśmy pokoje kilka minut temu, a on ze swojego zrobił już osobisty zakątek. On po prostu w każdym miejscu na świecie czuł się jak u siebie w domu.

Ksiądz Grzegorz we wszystkich formularzach w okienku ze wzrostem wpisywał: średni. Byliśmy tego samego wzrostu. Chociaż on ze swoim brzuchem Świętego Mikołaja mógł sprawiać wrażenie potężniejszego. Nie mam pojęcia, skąd u niego ten brzuch – ciągle się ruszał, zdrowo odżywiał. Miał wzbudzającą sympatię twarz, małe oczy (lekko zezujące), pyzate policzki i wąskie usta. Często się uśmiechał i jeszcze częściej żartował. I, jak kilka godzin temu powiedziałam Tomkowi, można z nim było porozmawiać o wszystkim. Ja dyskutowałam z nim o książkach, a Wojtek o komputerach. Zawsze wiedział, co się dzieje na świecie, jaki film ma akurat premierę (a znał nie tylko tytuły filmów, ale też nazwiska aktorów i reżysera, a czasem nawet nazwisko kompozytora!). Był bardzo inteligentny.

– Zrobiłem herbatę – powiedział ksiądz, stojąc do nas tyłem i wyciągając torebki ekspresowej herbaty ze szklanek. Dawno już nie widziałam szklanek w metalowym koszyczku. Widok ten sprawił, że w tym miłym pomieszczeniu zrobiło się dla mnie jeszcze przyjemniej. Moja babcia piła herbatę tylko ze szklanki w koszyczku.

– To miło – przyznałam szczerze i usiadłam. Wojtek siedział naprzeciwko mnie i tasował karty.

– Zmieściliście się? – zapytał z zainteresowaniem duchowny, stawiając na stole herbatę. Mimo wcześniejszego incydentu z drzwiami wiedziałam, że ciekawi go nasz los. Ostatecznie, gdyby nie my, musiałby chodzić w góry sam, a podobno uważał, że samotne wyprawy nie świadczą dobrze o człowieku. Miał na ten temat swoją teorię, ale ja nigdy nie zweryfikowałam jej u źródła. Domyślałam się jedynie, że księdzu Grzegorzowi chodziło o to, że jak nikt nie chce z tobą iść w góry, to znaczy, że kiepski z ciebie kompan na życie.

– Nie wiem! Nie mamy wyboru, więc raczej tak.

– A Tomek i Piotrek? – Odniosłam wrażenie, że księdzu Grzegorzowi zależy na mojej odpowiedzi. Uważnie na mnie patrzył. Stolik, przy którym siedzieliśmy, był wąski, więc wyjątkowo męczyło mnie to świdrujące spojrzenie.

– Nie wiem. Chwilę po tym, jak „wprowadziłam się” na materac, Wojtek mnie zawołał…

– Ale chyba dobrze…

– Raczej tak – powiedziałam nieco zbita z tropu.

– Znacie się? – drążył ksiądz. Próbowałam domyślić się, czemu akurat to go interesowało? Do tej pory nie wykazywał najmniejszej ciekawości moimi znajomościami.

– Nie.

– Ale rozmawialiście?

– Tak, przez osiem minut. Dzisiaj.

– I…?

– Przepraszam, ale czemu ksiądz pyta…? – nie wytrzymałam już tego przesłuchania.

– Chciałem wiedzieć… – odparł duchowny, wzruszając ramionami i wreszcie przestał się we mnie wpatrywać. Zajął się teraz układaniem kart w idealnie równy wachlarzyk. Ani trochę mu nie uwierzyłam, jednak nie zamierzałam już się tym zajmować. Też układałam karty.

– Wojtek, co wybierasz?

Rozegraliśmy partię. Wojtkowa mizerka. Nie ma to jak dobry początek. Nawet nie pojechałam daleko na minus. Ksiądz Grzegorz zebrał więcej lew. Ale on i tak wygra, zawsze wygrywa.

– Kiedy ksiądz wymyślił tę wycieczkę? – zapytałam po kilku partiach, kiedy Wojtek znów tasował karty. Był najlepszym tasującym karty, jakiego znałam.

– Wczoraj po południu.

– Myślałam, że dzisiaj… – przyznałam szczerze.

– Ja też – dodał Wojtek. – To nie mógł ksiądz nas o tym poinformować wcześniej?

– Chyba nie… – odparł duchowny, wzruszając ramionami. – Nie mów, że coś planowałeś. Nikt ci nie uwierzy. – Ksiądz Grzegorz nie należał do osób, które mówią tylko miłe rzeczy.

– Gracie? – Wojtek udawał urażonego. Prawda była taka, że wycieczki z księdzem Grzegorzem miały tak specyficzny klimat, że nic się z nimi nie równało. Każdy, kto trafił do grupy wybrańców księdza Grzegorza, nie zrezygnowałby z wycieczki. A poza tym Wojtek należał raczej do nieśmiałych osób, które wolą świat wirtualny od rzeczywistego, więc było więcej niż pewne, że niczego specjalnego nie planował na ten weekend.

– Więc wszystkich ksiądz ściągnął z łóżka w tak brutalny sposób jak mnie? – spytałam, chociaż wiedziałam, że tak.

– Oprócz Tomka. Z nim umówiłem się wczoraj… – Wojtek ze zdziwienia na chwilę przestał tasować karty, ale nic nie powiedział. Graliśmy dalej.

Sango to gra, która zajmuje dosyć dużo czasu. Poszczególne partie gry przerywaliśmy rozmowami, więc zeszło nam o pół godziny dłużej niż zwykle. Nie przegrałam. Zajęłam drugie miejsce, a pierwsze ksiądz Grzegorz.

Do pokoju wróciliśmy około drugiej w nocy. Większość towarzystwa już spała albo była tego bliska. Słyszałam jedynie ciche stukanie klawiszy telefonów komórkowych. Musiałam użyć swojego aparatu, żeby dojść do własnego plecaka, tak by w niemal egipskich ciemnościach nikogo nie podeptać.

– Ula, mam iść z tobą do łazienki? – zapytał, tłumiąc ziewanie Wojtek.

Z Wojtkiem jeździłam na wycieczki tak często, że dobrze znał mój strach przed ciemnymi korytarzami. Bardzo często zdarzało się, że towarzyszył mi w stresujących dla mnie chwilach. Racjonalnie rzecz ujmując, kolega z posturą Adama Małysza nie mógł wywoływać u mnie poczucia bezpieczeństwa, ale faktycznie, kiedy szedł ze mną, ciemności przerażały mnie trochę mniej.

Łazienka w tym schronisku znajdowała się w suterynie budynku, więc miał prawo uważać, że chętnie skorzystam z jego propozycji. Zresztą nieraz już szedł ze mną i czekał pod drzwiami, aż się umyję. Był jedynym dżentelmenem, jakiego znałam.

– Nie… Idź spać… – powiedziałam, bo nie miałam serca go prosić. Widziałam, że padał z nóg.

– Jesteś pewna? To piwnica… – powiedział bardzo poważnym tonem.

– Tak, muszę wreszcie pokonać swoje fobie.

– Akurat dzisiaj?

– Dobranoc i dzięki! – Wojtek jeszcze chwilę stał niezdecydowany, ale po jakimś czasie zaczął mościć sobie posłanie. Po kilku minutach położył się i zapiął suwak śpiwora. A ja przez cały ten czas zbierałam w sobie odwagę, by wziąć kosmetyczkę, piżamę i wyjść z pokoju. Serce waliło mi jak młotem, a ja nawet się nie podniosłam. To było dziecinne i głupie, ale nic nie mogłam poradzić na to, że bałam się ciemnych miejsc.

W końcu westchnęłam i zdecydowanym ruchem sięgnęłam po kosmetyczkę. Na drżących nogach opuściłam pokój. Na korytarzu jeszcze nie zgaszono świateł. Natomiast schody i parter pogrążone były już w mroku. Nerwowo rozglądałam się za włącznikiem światła. Nigdzie go nie widziałam. Miałam ochotę zawrócić. Przecież nic się nie stanie, jak umyję zęby jutro rano…

Po chwili usłyszałam odgłos tupania. Zamarłam.

– Mogę z tobą zejść, jak chcesz – usłyszałam za plecami czyjś głos. Odwróciłam się. Przede mną stał Tomek Nowakowski w samych bokserkach i w czerwonej koszulce z jakimś idiotycznym nadrukiem.

– Co? – zapytałam zdziwiona.

– Zejdę z tobą po schodach, do łazienki… – mówił bardzo powoli, uważnie mi się przyglądając, jakbym była jakąś wariatką. Przecież każdy ma swoje słabości!

– Co?

– Słyszałem twoją rozmowę z… Wojtkiem. Mogę to zrobić za niego. I chyba nawet muszę, bo inaczej będziesz tu stała do rana.

– Dzięki, nie trzeba – zapewniłam i odwróciłam się w stronę schodów. Nadal nie wyglądały zachęcająco.

– Chodźmy – zadecydował. Zapalił światło i złapał mnie za rękę. Naprawdę, Tomek Nowakowski złapał moją dłoń i delikatnie pociągnął w stronę schodów. Jakoś zeszliśmy po schodach, nawet zrobiliśmy jeszcze kilkanaście kroków w totalnej ciemności w stronę łazienek. Nie puściłam jego ręki.

Tomek wolną ręką otworzył drzwi z rysunkiem dziewczynki, zapalił światło i w bardzo przyjazny sposób uśmiechnął się.

– Poczekam – zapewnił.

– Nie trzeba – odpowiedziałam. – Trafię.

– Poczekam – powtórzył. Dopiero teraz puściłam jego rękę.

– Dzięki… – powiedziałam cicho i zamknęłam przed nim drzwi. Zanim wskoczyłam pod prysznic, przystanęłam jeszcze przed lustrem, żeby samą siebie upewnić, czy czasem nie śnię.

Zimna woda upewniła mnie jednak dobitnie w przeświadczeniu, że rzeczywiście nie był to sen. Tak, Tomek Nowakowski stał pod drzwiami łazienki i czekał na mnie. Nawet w najmniejszym stopniu nie rozumiałam, o co chodzi. Nie wiedziałam o nim za dużo, ale ostatnią rzeczą, o jakiej bym pomyślała, było to, że Tomek będzie czekał, aż się umyję… A może nie powinnam oceniać go po pozorach? Może nie przewróciło mu się w głowie od ciągłych sukcesów i bycia bogiem w szkole i wszędzie? Kto wie, może jest po prostu miły i uczynny…?

Nie chciałam, żeby czekał zbyt długo (a wolałam, żeby raczej nie zrezygnował), więc szybko się umyłam i wskoczyłam w ciepłą, kraciastą, flanelową pidżamę.

– Jednak czekasz – stwierdziłam, żeby coś powiedzieć po wyjściu z łazienki. Tomek stał oparty o ścianę, naprzeciwko schodów.

– Powiedziałem, że poczekam – przypomniał mi poważnie.

– Dlaczego to zrobiłeś? – spytałam, bo umierałam z ciekawości. Tomek bardzo ładnie się uśmiechał. Złapałam się na tym, że zaczęłam uważać go za ładnego, a jeszcze kilkanaście godzin temu powiedziałabym raczej, że jest zdecydowanie przeciętny…

– Obiecałem, że poczekam…

– Nie o to pytam. Dlaczego ze mną poszedłeś?

– Bo widziałem, jak się zbierasz do wyjścia, kiedy… Wojtek położył się spać.

– Przecież w ogóle mnie nie znasz, nie miałeś powodu, by ze mną gdziekolwiek iść…

– A Wojtek… ma powód…? – Odniosłam wrażenie, że Tomek nie pytał tylko o to, czy Wojtek musi ze mną chodzić po ciemnych korytarzach.

– No, nie… – odparłam szybko. Może za szybko, bo znów słodko się uśmiechnął.

– Pomyślałem, że tego chcesz.

– Dziękuję – powiedziałam, bo zabrakło mi słów.

– Przeżyłaś w dzieciństwie jakąś traumę? – zapytał po chwili milczenia.

– Nie… raczej obejrzałam o jeden horror za dużo.

– Boisz się, że zza rogu wyskoczy potwór i zawoła BUU!

– Nie wiem. Po prostu czuję się niepewnie w ciemnych pomieszczeniach. Szczególnie, gdy te pomieszczenia znajdują się w suterenach.

– To nie oglądaj już tych horrorów, przerzuć się na bajki.

– Tak zrobię – zapewniłam z uśmiechem.

Ku mojemu zdziwieniu bardzo miło nam się gawędziło, jakbyśmy mieli ze sobą wiele wspólnego. A oprócz szkoły i kilku nauczycieli nic nas nie łączyło. Chodziliśmy do renomowanego liceum, które składało się z dwóch części. Pierwsza to część dla „inteligentnych”, a oficjalnie dla uczniów, którym udało się osiągnąć wysokie miejsca w konkursach z wiedzy lub ze sztuki. Trzeba było też pochwalić się wysoką średnią w szkole podstawowej. Mnie udało się dostać do tej szkoły głównie dzięki średniej, choć, niestety, zawód mojej mamy też w tym trochę pomógł – dzieciom nauczycieli łatwiej jest dostać się do wymarzonego liceum. Na potwierdzenie tego, że nie znalazłam się tutaj tylko dzięki protekcji, musiałam starać się bardziej niż inni. Za nic na świecie nie chciałabym swojego sukcesu zawdzięczać tylko mamie. Najgorzej było w pierwszej klasie, ale udało mi się wypracować zadowalającą średnią i nawet otrzymać wyróżnienie w konkursie literackim. Do konkursu już nigdy więcej nie startowałam, chociaż wiele osób często mnie do tego namawiało. Rywalizacja nie była tym, co mnie kręciło. Druga część mojego liceum gromadziła ludzi czynu. Do klas sportowych chodzili uczniowie, dla których najważniejszy był wysiłek fizyczny. Nie wszyscy pływali jak Tomek, niektórzy grali w siatkówkę, koszykówkę, piłkę nożną, unihokeja i ping-ponga, ale to dzięki pływakom nasza szkoła zajmowała wysokie miejsce w rankingu najlepszych szkół średnich. Wśród uczniów z pierwszego budynku panowało przekonanie, że uczniowie z części drugiej w większości są głąbami, którzy ledwo umieją się podpisać. Natomiast „sportowcy” uważali, że my, „inteligenci”, nie potrafimy nawet biegać. Od czasu do czasu pojawiały się spięcia między obozami, ale na co dzień nie wchodziliśmy sobie w drogę, a wiele krzywdzących jedną czy drugą stronę „legend” było nieprawdziwych.

– Może zaczniemy od Epoki lodowcowej. W niedzielę jest u nas premiera trzeciej części – powiedział mój rozmówca, śmiało patrząc mi w oczy, ale już nie tak całkiem pewnym głosem. Przyznam, że trochę mnie tym zaskoczył. Czy to zabrzmiało jak zaproszenie na randkę?

– O, jak dobrze! Już się bałem, że będę musiał z nią tutaj przyjść! – Ksiądz Grzegorz wybawił mnie z małej opresji. Mówił do nas, idąc jeszcze po schodach. Właściwie cały czas szedł, kiedy do nas mówił, jakby postanowił sobie, że absolutnie nic nie może go zatrzymać w drodze do łazienki.

– Proszę nie narzekać, tylko raz księdza poprosiłam i było to bardzo dawno… – odezwałam się z uśmiechem.

– Czy ja wiem? Ze trzy miesiące temu, ale nadal mam uszczerbek na psychice. Właśnie dlatego się nie ożeniłem, żebym nie musiał zwalczać strachów żadnej baby. Ale ty, Tomek, to co innego… – Ksiądz otworzył drzwi do męskiej toalety. Coś mu się jeszcze przypomniało, bo odwrócił się do nas i zapytał: – Będziecie tak stali do rana czy idziecie spać?

– Idziemy – odpowiedziałam za nas oboje i wskoczyłam na schody.

Schody pokonaliśmy w milczeniu. Nie wiedziałam, co mam powiedzieć. Zastanawiałam się, czy muszę odpowiedzieć na pytanie w sprawie kina czy lepiej je zignorować i powiedzieć cokolwiek. Milczenie okazało się najwygodniejsze, a poza tym Tomek też zamilkł. Po prostu szedł za mną.

Odezwałam się dopiero przy drzwiach do pokoju.

– Masz telefon? – Tomek popatrzył na mnie zdziwiony. Czułam, że muszę wyjaśnić, dlaczego o to pytam. Żeby sobie nie pomyślał, że jestem fanką, która za życiowy cel obrała sobie zdobycie jego numeru telefonu. – W pokoju może być ciemno… Nie chciałabym podeptać wszystkich w drodze do śpiwora.

– Niestety nie… – przyznał. – Trzymaj się ściany. Będę szedł za tobą, nic ci nie grozi.

– Już się nie boję – przyznałam szczerze i otworzyłam drzwi.

Jakoś dotarłam do swojego miejsca. Ku mojemu zaskoczeniu Tomek zatrzymał się obok mnie.

– No, nie patrz tak, tylko to miejsce było wolne… – rzucił, nim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Szczerze mówiąc, nie miałam ochoty na żadne uwagi. A już na pewno nie miałam zamiaru komentować miejsca jego spoczynku. Mógł spać, gdzie chciał. Kleiły mi się oczy, więc było mi wszystko jedno, kto się koło mnie położy.

Szczelnie zapięłam zamek w śpiworze.

– Aha, dzięki to było miłe… – powiedziałam, kiedy oboje już leżeliśmy. Prawie przykleiłam się do ściany, więc zachowaliśmy bezpieczną odległość (zniknęło ryzyko jakiegokolwiek dotyku).

– Co? – zapytał, szarpiąc zamek od śpiwora.

– No, że ze mną poszedłeś… – wytłumaczyłam.

– Ktoś musiał.

– Ale…

– Lubię się przejść przed snem – zapewnił.

– Jesteś wybrańcem, tylko ciebie ksiądz namówił wczoraj na wycieczkę – odezwałam się znów po kilkusekundowym milczeniu. Musiałam poznać szczegóły tej kwestii. Po prostu musiałam, ponieważ nigdy dotąd nie zdarzyło się, żeby ksiądz Grzegorz zaprosił kogoś na wycieczkę. Zwykle to młodzież starała się, żeby ich zabrał. A fakt, że Tomek wiedział o wycieczce już wczoraj, poważnie zakłócał ustanowione już dawno reguły gry. Ciężko mi było uwierzyć, że chodziło wyłącznie o osiągnięcia Tomka. Wątpliwe też, by ksiądz Grzegorz dał się oczarować mistrzostwami, ponieważ do tej pory wyniki sportowców w ogóle go nie interesowały.

– Poprosiłem go o to – przyznał Tomek po chwili. Zrezygnował z zapinania zamku do samego końca. Jego szary śpiwór zapięty był tylko do połowy i najwyraźniej nie miał ochoty zapiąć się wyżej, więc Tomek skapitulował. Zresztą, spaliśmy w małym pomieszczeniu, w którym znajdowało się zdecydowanie zbyt dużo osób, więc ryzyko, że zamarznie, spadło do zera.

– A skąd wiedziałeś, że planuje gdzieś iść?

– Wyszło z rozmowy… – Trudno mi było w to uwierzyć. Za dobrze znałam księdza Grzegorza, by uwierzyć, że ktoś na jego wycieczce znalazł się przez przypadek. On naprawdę uważnie dobierał towarzystwo.

– Dobranoc – powiedziałam, bo czułam, że niczego się nie dowiem.

– Dobranoc.

Przez moment leżeliśmy w milczeniu. Ale bardzo mi to ciążyło. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś nie zostało dopowiedziane. Tomek najwyraźniej też nie mógł zasnąć, bo strasznie się wiercił.

– Niewygodnie ci? – spytałam w końcu. Czułam, że się uśmiechnął.

– Ty też nie śpisz.

– Niedługo zasnę, pewnie…

– O której pobudka?

– Grubo przed świtem. – Ksiądz Grzegorz należał do wąskiego grona ludzi, dla których wschód słońca był momentem szczególnie zasługującym na uwagę.

– Czy ksiądz będzie biegał z dzwonkiem po korytarzu? – zapytał poważnym tonem, jakby tej formy pobudki obawiał się najmocniej.

– Nie wiem, ale spodziewaj się wszystkiego. Kto wie, co ten wariat wymyśli? – A mógł wymyślić wiele rzeczy. Zadzwonić do kogoś na telefon, ogłosić alarm lub po prostu chwycić czyjś śpiwór i razem z zawartością wywlec na korytarz. Ksiądz Grzegorz był osobą, która produkuje tysiące pomysłów na minutę.

– Ale chyba nie poleje nas zimną wodą?

– To nie byłoby dla ciebie takie straszne.

– Co?

– Woda. Chyba ją lubisz?

– Jak każdy…

– Więc się nie obawiaj. – Zaśmialiśmy się oboje, chociaż nie wiem, czy w tej krótkiej rozmowie było coś śmiesznego.

– Myślisz, że jest do tego zdolny?

– Nie wiem, ksiądz Grzegorz jest zdolny do wielu rzeczy. Ale nie bój się, jest nas za dużo. Raczej nie będzie szalał.

– Uspokoiłaś mnie…

– Dobranoc… – powiedziałam, bo czułam, że już odpływam.

– Dobranoc… – odparł jakby od niechcenia.

W całym swoim życiu nie powiedziałam tyle razy słowa „dobranoc” co dzisiejszej nocy. Po każdym „dobranoc” następowała chwilka ciszy, a potem któreś z nas znowu coś mówiło. Nie rozmawialiśmy o niczym konkretnym. I niestety, nie udało mi się dowiedzieć, skąd Tomek wziął się w górach z ekipą wycieczkową księdza Grzegorza. Nie zapytałam o to wprost, nie chciałam być niegrzeczna.

Odwróciłam się do Tomka plecami i zamknęłam oczy dopiero, kiedy za oknem świtało.

Ksiądz Grzegorz nie wymyślił niczego specjalnego, aby nas obudzić. Zaczęliśmy wstawać, jedno po drugim, tak jak to zwykle bywa na wycieczkach. Ktoś się przebudzi, zaczyna się wiercić i tak pomału wszyscy wracają do rzeczywistości. Wyjątkowo ciężko mi było otworzyć oczy. Widocznie po wyczerpującym marszu mój organizm potrzebował zdecydowanie więcej czasu na regenerację. Wyglądało na to, że nie tylko ja nie mogłam się ocknąć – Tomek jeszcze spał, kiedy otworzyłam oczy. Słodko wyglądał, kiedy tak leżał z zamkniętymi oczami. Był taki spokojny. Emanowało od niego coś takiego, że miałam ochotę leżeć i patrzeć na niego i nie przestawać, ale niestety (pewnie pod wpływem mojego spojrzenia) otworzył oczy. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że leżeliśmy bardzo blisko siebie. Możliwe, że nawet trochę do siebie przylegaliśmy. Spanikowałam nieco i szybko się podniosłam.

– Która godzina? – zapytał i zabrał się za rozpinanie zamku śpiwora.

– Siódma – odpowiedziała mu Monika.

– Jezu… – szepnął szybko w odpowiedzi i potarł oczy.

Musiałam kilka razy powtórzyć sobie w myślach: przestań się na niego gapić i zacznij się ubierać! Część z nas stała już ubrana i obawiałam się, że nie zostało mi wiele czasu.

– Ula, idziesz? – spytała Monika z kosmetyczką w jednej ręce i ubraniami w drugiej.

– Tak. – Wygrzebałam swoje ciuszki i podreptałam za nią.

– To takie dziwne, że Tomek jest tutaj – powiedziała, jak tylko wyszłyśmy z pokoju. – Chciałam go poznać.

– Podoba ci się? – Z jakiegoś powodu obawiałam się takiej możliwości.

– Nie w tym sensie, co myślisz. Ale jest w nim coś… Chyba samo to, że jest Tomkiem Nowakowskim!

– Tak… Wiesz, co dzisiaj mamy w planie? – szybko zmieniłam temat. Wirowało mi w głowie imię Tomek i chciałam trochę od niego odpocząć. Niby wczoraj nic się między nami nie wydarzyło, a mimo to nie mogłam przestać o nim myśleć. Szaleństwo…

– Jeszcze nie. – Weszłyśmy do łazienki.

Przy śniadaniu księdzu Grzegorzowi przypomniało się, że niedaleko Krynicy znajdują się ruiny zamku, więc postanowiliśmy je odwiedzić. Większość z nas była zdecydowanymi fanami ruin i wszelkich innych zabytków.

Tak jak przypuszczałam, z Jaworzyny Krynickiej schodziliśmy jakimiś dzikimi ścieżkami, więc do samochodu dotarliśmy ubłoceni po uszy i podrapani, ale za to o kilka godzin wcześniej, niż przewidywał szlak.

– Nikogo nie wpuszczę do auta w brudnych buciorach… – zapowiedział duchowny, który sam miał chyba najbardziej brudne buty z nas wszystkich. Zgodnie zabraliśmy się za czyszczenie. Niektórzy wycierali je w trawę, inni moczyli w kałuży, a jeszcze inni wycierali nawilżonymi chusteczkami. Żaden z tych sposobów nie był skuteczny. Błoto tylko się rozmazywało.

– Świetny sposób – powiedział do mnie Tomek. Akurat zdrapywałam nadmiar błota patykiem.

– Czy ja wiem…? – odpowiedziałam z powątpiewaniem. Mimo moich starań błoto nie chciało odczepić się od podeszwy. – A twój był jaki? – Miał całkiem czyste buty.

– Kałuża.

– A jednak.

– Wsiadacie czy nie? – zapytał ksiądz Grzegorz, który ani palcem nie kiwnął, by doprowadzić swoje buty do lepszego stanu. Siedział w ubłoconych i śmiał się z nas wszystkich.

Wsiedliśmy.

– Te nocne wędrówki, trochę cię zmęczyły – zauważył duchowny, kiedy zamknęłam oczy. Miałam zamiar przespać drogę do zamku.

– A księdza nie?

– Nie, ale ja z nikim nie rozmawiałem do świtu.

– A skąd pomysł, że ja rozmawiałam?

– Znam cię. – Z nim też przegadałam już kilka nocy. Po prostu wiedziałam, że w nocy rozmowa klei się najbardziej. – Tomek, co robiłeś wczoraj w nocy?

Miałam ochotę zrobić krzywdę duchownemu. Tomek siedział na ostatnich siedzeniach vana, więc wszyscy w samochodzie musieli zamilknąć, by ksiądz mógł z nim porozmawiać.

– To samo co wszyscy – odparł Tomek. Nie patrzyłam w jego stronę, ale wyczułam po jego głosie, że się uśmiechnął.

– A nie spacerowałeś po korytarzach przypadkiem?

– Trochę…

– Było jeszcze coś ciekawego w Krakowie? – spytałam pośpiesznie, byleby tylko przerwać mu tę zabawę. Czasami ksiądz Grzegorz zachowywał się okropnie.

– Tak. Kupiłem Nędzników…

– Myślałam, że ksiądz ma wszystkie książki Hugo.

– Oprócz Nędzników.

– Ale obciach. To jego najważniejsza książka. Który rok?

– Słabo, 1976. – Jasne, wolałby starszą.

– He, he, ja mam 1878.

– Zabiję cię kiedyś i dostanę ją w spadku.

– A skąd pomysł, że ją księdzu zapiszę?

– Spójrz prawdzie w oczy… nikomu z twoich znajomych cudownie zatęchły tom Nędzników nie wyda się atrakcyjny. – Przez chwilę na twarzy duchownego królowało anielskie rozmarzenie, ale tylko przez chwilę. – Weź mapę i szukaj ruin – rozkazał ksiądz poważnym tonem, z kamiennym wyrazem twarzy, otwierając schowek. Roześmiałam się krótko i wykonałam rozkaz. Nie byłam dobra z odczytywania map, ale na szczęście duchowny wielkim kółkiem zaznaczył cel wycieczki. Dzięki temu nie miałam trudności ze wskazaniem kierunku.

Ruiny nie były specjalnie okazałe. Z całej warowni pozostała zaledwie część wieży, kawałek muru i może nieco dziedzińca. Mimo tego spędziliśmy na zamku ponad godzinę. Wojtek i Monika, jako najwięksi miłośnicy zabytków, debatowali nad pozostałościami tak zaciekle, że nikt nie miał odwagi im przerwać.

Ja w tym czasie w najbardziej nasłonecznionym miejscu usiadłam na kurtce i jadłam drugie śniadanie.

– Smacznego – powiedział do mnie Tomek i usiadł obok mnie. Zaczęłam się poważnie zastanawiać, co się dzieje, że on ciągle jest gdzieś w pobliżu.

– Ty nie jesz? – Zaskoczyło mnie, że nawet nie otworzył swojego czarnego plecaka renomowanej firmy. Powinien tak zrobić, bo to właśnie robi się na postojach – przegląda się zawartość plecaka. A on nie. Siedział obok mnie na płaskim kamieniu (może wieki temu była to ściana?) w czarnych dżinsach, szarych trekkingowych butach i równie szarej kurtce. I nie wiem, jak on to zrobił, ale miał czyste spodnie. Zupełnie jakby przed momentem wyjął je z szafy. A przecież dopiero co wdrapaliśmy się na szczyt pagórka. Wyglądałam przy nim jak flejtuch. Miałam brudne nie tylko buty, ale i spodnie. I to aż do kolan.

– Ostatnią bułkę odstąpiłem Piotrkowi, bo zabrał za mało i ledwo trzymał się na nogach. – Zapunktował u mnie troską o pełny brzuch przyjaciela. Altruistyczne gesty zawsze wzbudzały u mnie zachwyt, bo rzadko miałam z nimi do czynienia. A tu proszę i to u kogoś przyzwyczajonego do odbierania hołdów i darów.

– To poczęstuj się – powiedziałam i podsunęłam mu torebkę, w której miałam jeszcze trzy bułki. Mama porządnie mnie zaopatrzyła.

– Nie, dziękuję – odpowiedział grzecznie. Nie zauważyłam, czy zerknął do środka torebki.

– Bierz. Następnego postoju nie będzie – zapewniłam. – Masz szansę znów mnie uratować, bo oberwę w domu, jeśli wszystkiego nie zjem… – Tomek zdecydował się sięgnąć po bułkę. Nie wybierał. Po prostu wyjął pierwszą lepszą.

– A kiedy będę miał następną? – rozwijając papierek, zapytał takim tonem, jakby pytał, która godzina. Zamarłam.

– Co takiego? – musiałam się upewnić, czy się nie przesłyszałam. Z jakiegoś idiotycznego powodu nie miałam odwagi na niego spojrzeć. Uparcie wpatrywałam się przed siebie, ale nawet na torturach nie potrafiłabym powiedzieć, na co w tej chwili patrzyłam. Zresztą, Tomek też na mnie nie patrzył. Również przyglądał się temu czemuś, podobnie jak ja.

– Okazję, żeby cię uratować… – wyjaśnił Tomek. Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć. Czułam, że czeka, a mnie nic nie przychodziło do głowy. Nie byłam dziewczyną, która często flirtowała z chłopakami. Robiłam to czasem, ale bardzo rzadko.

– Napij się herbaty – wydusiłam wreszcie i podsunęłam mu termos.

– Dziękuję – powiedział i westchnął. Nalał sobie pełny kubeczek. Darując sobie dmuchanie, przyłożył kubek do ust.

– Ostrożnie, może być gorąca – powiedziałam szybko, nie chciałam kojarzyć mu się z oparzonymi ustami.

– Pyszna – przyznał, ale chyba tylko po to, by coś powiedzieć. Widocznie nie tylko mnie trochę przytłaczała napięta atmosfera między nami…

Jego odpowiedź nie mogła mieć nic wspólnego z prawdą, ponieważ poczęstowałam go najzwyklejszą herbatą bez cukru, bez soku i nawet bez cytryny. Taka herbata nie mogła być pyszna.

– Dziękuję.

– Wracamy! – zawołał ksiądz i nie czekając, zaczął pakować plecak.

– No to jak będzie…? – spytał, patrząc mi głęboko w oczy.

– Ale co? – odparłam, wkładając całą swoją uwagę w pakowanie plecaka.

– Nie odpowiedziałaś mi wczoraj, czy spróbujemy wyleczyć cię z fobii. Słyszałaś pewnie o bajkoterapii… – On swojego nie pakował. Stał i czekał na to, co powiem. Strasznie się denerwowałam. Sto tysięcy razy przez mój mózg przeleciała myśl, że chyba coś tu się dzieje ważnego… Spróbowałam wziąć głębszy oddech, żeby trochę uspokoić swoje emocje. Bardzo nie chciałam, żeby poznał, jaki wpływ na mnie ma temat rozmowy.

– Tak, słyszałam… – przyznałam szczerze. Serce waliło mi tak mocno, że poważnie obawiałam się, czy on tego nie słyszy. Odważyłam się na niego spojrzeć. – A jaki ty masz w tym interes… Chyba nie boisz się, że na następnej wycieczce znów będziesz musiał mi towarzyszyć w nocnych wędrówkach? – Tomek uśmiechnął się, a w jego niemal czarnych oczach zapłonęły wesołe iskierki.

– Mam nadzieję, że będę ci towarzyszył – wyznał po krótkiej pauzie. Już nie patrzył mi w oczy. Wreszcie zajął się plecakiem.

– Powiesz mi, o co chodzi? – spytałam wreszcie, bo już nie wytrzymałam. – Jeszcze dwa dni temu dla siebie nie istnieliśmy… A dzisiaj… ciągle jesteś obok mnie i teraz jeszcze to kino…. Nie wiem, co mam o tym myśleć!

– A na co ci to wygląda? – zapytał bardzo spokojnie. I nie było to pytanie retoryczne. Znów stał i czekał na moją odpowiedź. Mimowolnie się uśmiechnęłam. Uśmiech musiał wystarczyć mu za odpowiedź, bo chwilowo straciłam zdolność do artykułowania dźwięków.

Tak to się właśnie dzieje? W najmniej niespodziewanym momencie patrzysz na drugiego człowieka i orientujesz się, że to już nie jest drugi człowiek, tylko cząstka ciebie? Powtarzałam sobie w duchu, że coś się tu chyba dzieje nieco za szybko. Ale czy to tak naprawdę miało jakieś znaczenie?

– Tomek! – zawołał Piotrek. – Masz trening o szóstej czy o siódmej?

– Co? A, o siódmej.

Mnie nikt nie wołał, ale też dołączyłam do grupy. Maszerowałam obok Tomka z natłokiem myśli w głowie. Myśli, których nie potrafiłam ogarnąć.

– Będziesz miał siły na pływanie po takiej wycieczce? – zdziwiła się Monika.

– Nie mam wyboru. Zostało mi kilka miesięcy do mistrzostw – odparł Tomek jakoś mechanicznie, jakby myślami był zupełnie gdzie indziej.

Nadal szłam obok niego, chociaż powinnam może się odłączyć, bo przecież nie brałam udziału w rozmowie. Nawet nie słuchałam jej uważnie. Słyszałam, co kto mówił, ale nie analizowałam tego. Na szczęście moje serce trochę się uspokoiło, co było niepodważalnym dowodem na to, że wysiłek fizyczny skutecznie koi nerwy. Nerwy uspokoiły się trochę, ale mój mózg nadal produkował niesforne myśli.

– Trener by go wykończył, gdyby się nie pojawił – dotarło do mnie tłumaczenie Piotrka. Miał bardzo donośny głos, może nawet nieco piskliwy. – Tomek powinien przyjść na trening w świetnej formie.

– Teraz gorący okres? – kontynuowała Monika. Ja nadal nie udzielałam się w rozmowie. Nie miałam o tym pojęcia.

– Tak. W ogóle się dziwię, że Tomek zgodził się na wyjazd. Wiesz, nie wolno mu się dekoncentrować…

– Nie przesadzaj! – wtrącił się sam zainteresowany.

– Wiem, co mówię! Jak trener się dowie, to ja nie wiem, co będzie… – denerwował się Piotrek. Najwyraźniej był jakimś aniołem stróżem Tomka.

Dotarliśmy do auta.

Gdybym nie była skończoną realistką, pomyślałabym, że właśnie postanowiło ujawnić się moje przeznaczenie. W samochodzie nastąpiła mała rotacja miejsc. Na moim miejscu usiadł Wojtek, który do tej pory siedział z tyłu, między Tomkiem i Piotrkiem. Chcąc nie chcąc, musiałam zająć jego miejsce. Ksiądz Grzegorz zupełnie słusznie uznał, że Wojtek jest lepszym nawigatorem ode mnie, i zarządził zamianę.

– Chcesz siedzieć przy oknie? – zapytał Tomek takim tonem, jakby to było oczywiste, że usiądę obok niego, a nie Piotrka.

– Tak… – odparłam. Nie chciałam siedzieć między nimi.

Zajęliśmy miejsca. Ksiądz Grzegorz puścił operę czeską. Najwidoczniej duchowny nie mógł sobie tego darować. Niektórzy wyrazili swoją dezaprobatę, ale ksiądz nic sobie z tego nie robił. Musiał włączyć tę płytę. Taka tradycja.

Mniej więcej połowę drogi Tomek dyskutował z Piotrkiem na temat treningów. Mało rozumiałam z tego, o czym rozmawiali, więc spokojnie przymknęłam oczy i próbowałam zasnąć. Jednak nie udawało mi się to. Bliskość Tomka powodowała, że wszystko we mnie szalało. W ogóle nie rozumiałam, co się działo. Przecież on mi się nigdy nie podobał. W zasadzie nie istniał dla mnie. A teraz? Chciałam być obok niego, rozmawiać z nim. Może nawet chciałam iść z nim do kina. Czułam się tak, jakby część mnie działała zupełnie bez porozumienia z resztą. A nawet czułam się trochę tak, jakbym nie miała wpływu na to, co czuję. To było bez sensu!

W pewnym momencie zauważyłam, że koło mnie zrobiło się ciszej. Ksiądz wyłączył operę i spokojnie rozmawiał z Wojtkiem. Dziewczyny siedzące przed nami drzemały ze słuchawkami na uszach. Piotrek spał twardym snem. Tomek nie spał. Wiercił się, bo akurat rozpinał zamek w bluzie.

– Nie chciałem cię obudzić – przyznał szeptem.

– Nie spałam.

– Strasznie tu gorąco… – Najwyraźniej tylko jemu było gorąco. Niektórzy siedzieli w kurtkach. Ja miałam szczelnie zasunięty polar i nie miałam najmniejszego zamiaru go ściągać. – Dobra, już się nie ruszam.

– Może odpocznij, jak masz trening…

– Właśnie odpoczywam… – Rzeczywiście wyglądał na zrelaksowanego. Dlatego zaczęłam zastanawiać się, czy nie wmawiałam sobie czegoś, czego nie było.

– Okay. – Odwróciłam głowę do okna.

Krótkie milczenie przerwał sygnał nadejścia SMS-a w mojej komórce. Wygrzebałam ją z plecaka. To mama pytała, kiedy wracam. Nic ważnego, więc nie musiałam odpowiadać.

Kilka dni temu odebrałam nowy telefon. Właściwie to tata przyniósł mi go do domu, bo teoretycznie był właścicielem numeru. Przyniósł telefon, którego ja nigdy bym nie wybrała. Miał bardzo dużo bajerów, w których się nie orientowałam. Poza tym, raczej byłam wierna innej firmie i teraz nie mogłam się przestawić na nowy interfejs.

– Nie odpisujesz? – odezwał się Tomek.

– Nie, to od mamy. – Nawet nie wiem, po co mu to powiedziałam. Gotów był pomyśleć, że jestem jakąś rozpieszczoną córeczką mamusi.

– Może odpisz. Mamy nie lubią się martwić.

– Nie mogę.

– Jak nie masz nic na koncie, to możesz skorzystać z mojego telefonu – zaoferował i nie czekając na moją odpowiedź, zaczął przeszukiwać swoje kieszenie.

– Mam abonament – zapewniłam szybko. – Ten telefon jest kretyński, a za godzinę będziemy w domu. Nie ma problemu.

– Czemu kretyński? To chyba całkiem niezły aparat – Uśmiechnęłam się.

– Nie chce ze mną współpracować.

– Pokaż… – Tomek przybliżył się i sięgnął po aparat. Siedzieliśmy teraz bardzo blisko. Bez problemu mogłabym położyć głowę na jego ramieniu. Czułam jego zapach, słyszałam jego oddych, może nawet bicie serca. On na pewno słyszał, jak bije moje. Poczułam w brzuchu dziwny ucisk, może to te słynne motylki? Przez pierwsze kilka sekund w ogóle nie słyszałam, co do mnie mówił. Ale wreszcie się zreflektowałam i wysilałam całą swoją inteligencję, aby go zrozumieć i sensownie mu odpowiadać. Znał się na rzeczy.

– Spróbuj wysłać do mnie MMS-a – polecił, kiedy uznał, że lekcja skończona. Szybko podyktował mi swój numer, a ja prawie płynnie wysłałam wiadomość.

– Dzięki.

– To całkiem niezły aparat. Tylko sformatuj baterię… – Popatrzył na mnie uważnie. – Wiesz chyba…

– Tak, wiem. Nie jestem taka tępa. Miałam już kiedyś telefon.

– Przepraszam, ale po prostu jak coś robię, to robię do końca…

– Zauważyłam – przyznałam szczerze. Nie zmieniliśmy pozycji, więc gdyby ktoś się nam przyglądał, z pewnością pomyślałby, że jesteśmy parą. Bałam się, że Piotrek się obudzi i zacznie rozmowę o pływaniu…

– I takim sprytnym sposobem zdobyłem twój numer – powiedział najwyraźniej bardzo z siebie zadowolony.

– Nawzajem. – Bardzo byłam ciekawa, jak mnie wpisał. Niestety, szybko schował telefon i nie miałam możliwości zerknąć. Przy chowaniu telefonu znów się trochę pokręcił, ale na szczęście wrócił do swojej poprzedniej pozycji i mogłam napawać się jego bliskością.

– O, już niedaleko – zauważył.

– Zawsze się tyle kręcisz?

– Proszę?

– Straszny z ciebie wiercipięta… – Uśmiechnęłam się.

– Tak, chyba mam ADHD.

– Dalej ci gorąco?

– Jest mi bardzo dobrze. – Siedział trochę przekrzywiony, więc obawiałam się, że może mu być niewygodnie.

– Tak…

– Tobie coś przeszkadza?

– Nie, ani trochę.

– Może jednak chcesz się przespać, służę ramieniem – Była to dla mnie wyjątkowo kusząca propozycja, ale raczej nie odważyłabym się z niej teraz skorzystać.

– Raczej ty powinieneś. Wspominałeś chyba, że masz jeszcze dzisiaj trening.

– Mówiłem ci, że czuję się świetnie – powiedział jakoś tak szorstko i wyraźnie postawił kropkę na końcu zdania.

– A dlaczego myślisz, że ja nie…?

– Hm… Trochę chciałbym, żeby tak było – przyznał lekko ściszonym tonem.

– Tak?

– Moglibyśmy wtedy usiąść inaczej. – Jednak było mu niewygodnie.

– To znaczy? – Lekko się odsunęłam.

– Taka pozycja jest super, tylko obawiam się, że nieco zdrętwiałem i czuję, że jeszcze chwila i tak zastygnę na zawsze.

– To dlaczego się nie wyprostujesz?

– Bo tak mi dobrze – wyznał z uśmiechem. Mnie też było dobrze, ale zrobiło mi się go żal.

– To jak mogę ci pomóc?

– Gdybyś się na mnie oparła, to ja mógłbym się wyprostować…

– A może po prostu każde z nas skorzysta ze swojego oparcia?

– Nie… – Tomek wyprostował się i patrzył na mnie wyczekująco. Od tego, co teraz zrobię, wiele zależało. Moje serce jeszcze przyspieszyło, bo wiedziałam, że nie mogę za długo zwlekać. Zresztą i tak sprawy między nami przekroczyły granicę zwykłej znajomości. Dla podjęcia tej decyzji istotne było jeszcze to, że przecież nieraz siedziałam w podobnej pozycji z chłopakami, z którymi nic mnie nie łączyło…

– Okay… – szepnęłam bardziej do siebie niż do niego. Oparłam się o jego klatkę piersiową. Głowę wsparłam na ramieniu, którym mnie objął. Tomek najpierw trzymał rękę sztywno gdzieś w powietrzu, a wreszcie oparł ją na moim biodrze. Przeszły mnie dreszcze. Zresztą on też westchnął.

– Tak lepiej… dużo lepiej… – szepnął.

– Jesteś wygodny – rzuciłam.

– Dziękuję.

– Mówię to dlatego, że mogę zasnąć, jak będzie mi za dobrze.

– Bardzo proszę… – nadal mówił szeptem.

– Jesteś pewien, że uda ci się wyprostować? Mogę cię teraz zmiażdżyć.

– Możesz być spokojna, nic mi nie będzie – zapewnił, a ja mu uwierzyłam i już nie zamierzałam się tym przejmować.

– Powiedz, jak będzie źle.

– Na pewno – zabrzmiało to jak „ na pewno nie”. – Ale zanim zaśniesz, powiedz mi, co postanowiłaś? Umówisz się ze mną czy nie? – to pytanie Tomek powiedział pewnym głosem. Głosem człowieka, który wie, czego chce. Zaskoczyło mnie to, bo w takim pytaniu spodziewałam się niepewności, wahania, obawy, wszystkiego, ale na pewno nie pewności. Pewność była nawet niegrzeczna. Ale to i tak nie miało teraz najmniejszego znaczenia.

– A to jeszcze nie jest dla ciebie oczywiste? – Też mówiłam pewnie, ignorując tysiące czerwonych lampek ostrzegawczych, jakie zapalały się w mojej głowie i zaraz gasły, przyćmione kolorowymi fajerwerkami.

– Ani trochę.

– Możemy spróbować… – powiedziałam cicho. Nie mogłabym odpowiedzieć inaczej, był taki słodki. – Dziękuję.

Siedzieliśmy w milczeniu. Chyba obojgu było nam dobrze. Nie było to przytłaczające milczenie, podczas którego gorączkowo poszukuje się jakiekolwiek tematu do rozmowy. Nie, czułam, że moglibyśmy rozmawiać swobodnie o czymkolwiek, ale w tym momencie najprzyjemniej było tak trwać w ciszy. Odpoczywać.

Mniej więcej po piętnastu minutach takiego milczenia poczułam, jak wibruje telefon Tomka, tuż pod moimi plecami. Podniosłam się.

– Coś brzęczy – powiedziałam. Tomek otworzył oczy i sięgnął po telefon.

– Tak?… pamiętam… o siódmej… niezupełnie… wiem, że muszę tego pilnować… nie mam zmęczonego głosu… jestem w dobrej formie… do widzenia… – Zrobiło mi się go trochę żal. Musiało mu być ciężko z ciągłym nadzorem.

– W porządku? – spytałam.

– Tak.

– Jak wytrzymujesz ciągłe pilnowanie?

– Chyba przywykłem.

– No, tak… – Co najmniej przez cztery lata musiał znosić pilnowanie, więc rzeczywiście, miał czas, by się przyzwyczaić.

– Odsunęłaś się – stwierdził poważnym tonem.

– O, już dojeżdżamy. – Piotrek najwyraźniej się obudził. – Jak długo spałem?

– Nie mam pojęcia – przyznał Tomek, mrugając do mnie i słodko się uśmiechając.

– Wszystko mnie boli – przyznał. – A tu jeszcze trening… Co mnie podkusiło, żeby iść w te góry… – marudził Piotrek. – Tomek, masz coś do jedzenia?

– Wszystko już zjadłeś.

– Za mało zabrałeś.

– Przepraszam.

– Ula, wysiadasz pierwsza! – zawołał ksiądz Grzegorz. Wyjrzałam przez okno, rzeczywiście, zbliżaliśmy się do mojego osiedla.

– Dobrze! – odkrzyknęłam i zaczęłam się ubierać. Po chwili ksiądz zajechał na parking przed moim blokiem.

– Przyjdę po piątej – powiedział Tomek, kiedy wysiadałam. Pomachałam wszystkim na pożegnanie i podreptałam do domu. Po tylu godzinach siedzenia bardzo ciężko było mi pokonać schody.

Leżąc już w łóżku, zastanawiałam się, co ja najlepszego zrobiłam? Umówiłam się na randkę z kimś, o kim nic nie wiedziałam. Wątpliwości próbowałam tłumaczyć sobie stwierdzeniem, że wyjście do kina to jeszcze nic takiego, no i w sumie randkuje się właśnie po to, żeby kogoś poznać, ale mimo tego wolałabym wiedzieć cokolwiek na temat osoby, z którą mam spędzić czas. Nie byłam dziewczyną, która często chodzi do kina z chłopakami… Właściwie… to nigdy nie miałam chłopaka tak na poważnie. Było tam kiedyś coś w podstawówce, ale nic ważnego. Nawet nie pamiętam, jak długo trwało. Przez cztery lata liceum nie myślałam za dużo o chłopakach. Nie w sensie stałego związku. Na licznych wyjazdach z księdzem Grzegorzem poznawałam chłopaków, z którymi może byłoby coś więcej, gdyby nie mieszkali na drugim końcu kraju. A Tomek? Próbowałam określić, co o nim wiem. Nie wiele tego było. Wiedziałam, że kilka razy zdobył tytuł mistrza Polski, ale o tym wiedzieli wszyscy w naszej szkole, ponieważ na każdym apelu wywoływano go na środek i składano mu gratulacje. Poza tym? Wszędzie towarzyszył mu Piotrek lub inny „ktoś”. A dziewczyny? Nic na ten temat nie wiedziałam. Do tej pory Tomek i jego sprawy w ogóle mnie nie interesowały. Przez moment było mi nawet wstyd, że nic o nim nie wiem. Ale tylko przez moment, bo naprawdę byłam już bardzo zmęczona wycieczką i nieustannym myśleniem o tym, co się już zdarzyło, i o tym, co może wydarzyć się jutro.

***

Mam dzisiaj randkę! Taka była moja pierwsza myśl po obudzeniu się w niedzielne przedpołudnie. Ta myśl spowodowała, że zrezygnowałam z wylegiwania się w łóżku na rzecz długiej kąpieli w wannie. Miałam nadzieję, że gorąca woda złagodzi moje małe zakwasy.

– Wyprowadziłem za ciebie psa! – krzyczał pod drzwiami łazienki brat, Przemek.

– Dzięki… – odpowiedziałam grzecznie, zastanawiając się, co go do tego skłoniło. W niedzielę niezwykle rzadko miał ochotę na spacery z psem. Przeważnie odsypiał imprezy.

– Odwdzięczysz się – słyszałam, jak mówi cicho.

– Dobrze… – Miałam wyjątkowo dobry nastrój, więc zgodziłabym się na wszystko.

– Ula, dzwoni telefon! – tym razem to tata krzyczał pod drzwiami łazienki. Wyszłam z wanny i wystawiłam rękę za drzwi. Rzeczywiście, telefon dzwonił. To Tomek.

– Tak? – rzuciłam do słuchawki, chyba trochę zbyt głośno, ponieważ próbowałam zagłuszyć przyśpieszone bicie mojego serca.

– Cześć. Nie przeszkadzam?

– Nie… – Za to ja miałam wrażenie, że mu przeszkadzam. Był w bardzo gwarnym miejscu, ledwo go słyszałam.

– Wiem, że to okropne, ale nie będę mógł po ciebie przyjechać. Trening mi się przedłuży, a nie chciałbym się spóźnić. Spotkajmy się pod kinem, dobrze? – wyrzucił prawie na bezdechu. Nie wiedziałam, czy wynikało to z pośpiechu czy może z małego zdenerwowania?

– W porządku.

– Tak? No to dobrze! – powiedział z wyraźną ulgą.

– Ale może jak masz trening…

– Będę czekał przy wejściu – powiedział pośpiesznie.

– W porządku.

– Muszę kończyć, pa! – I wyłączył się.

Miałam nieco mieszane uczucia po tej rozmowie. Tomek nie wydawał się już tak mną zainteresowany jak na wycieczce. Zastanawiałam się nawet, czy dobrze robię, wybierając się z nim na randkę. Może on rzeczywiście nie powinien się teraz dekoncentrować?

– Wychodzisz dzisiaj? – zapytała mnie mama tuż po obiedzie. Czas mi się już kończył, więc bardzo szybko zjadłam i stanęłam przy zlewie. Niedziela była dniem mojego dyżuru w zmywaniu naczyń.

– Tak…

– Z kim? – zainteresował się Przemek.

– Nie znasz… – Na pewno znał. Brat ostatnio często przebywał na basenach, ponieważ robił kurs na ratownika wodnego. Zresztą, Tomka znali wszyscy.

– Z chłopakiem… – zauważył Przemek z uśmiechem. Najwyraźniej zadowolony, że ma okazję, by trochę pożartować z siostry. – Jakiś bibliotekarz się tobą zainteresował?

– Z Tomkiem Nowakowskim – powiedziałam od razu, żeby nie przedłużać rozmowy.

– O kurde! No, siostra, nie przypuszczałem… A ty w ogóle umiesz pływać?

– Nie idziemy na basen.

– To chyba dobry chłopak? – myślał głośno tata. Ani trochę nie podobała mi się ta rozmowa. Nie miałam ochoty na analizowanie kandydatury Tomka. Na razie w ogóle nie chciałam o nim rozmawiać. Wystarczało, że zaprzątał moje myśli.

– Ale numer! – przeżywał dalej Przemek. – Nie powiedziałbym, że jesteś w jego typie.

– Twojej siostrze niczego nie brakuje… – broniła mnie mama.

– Tak, poza kilkoma rekordami…

– Przemek, jedz! – odezwałam się wreszcie. Czekałam tylko na jego talerz, a dochodziła już czwarta.

– Przyjdzie po ciebie?

– Nie…

– Odwiozę cię! – zaoferował się.

– Żeby zobaczyć, czy mówię prawdę? – Nie wierzyłam w bezinteresowne intencje brata. Miał prawo jazdy i samochód od dwóch lat i nigdy nie proponował, że mnie gdzieś zawiezie. Ale najwidoczniej gra nie była warta świeczki…

– Idź się ubieraj. Posprzątam za ciebie – powiedziała mama, a ja wdzięczna pobiegłam do pokoju.

Przez tę rozmowę straciłam zbyt dużo czasu, więc szybko wskoczyłam w swoje ulubione dżinsy i nowy sweterek w biało-granatowe paski. Czasem dobrze jest mieć w szafie coś nowego – to znacznie ułatwia decyzję. Oczy pomalowałam kremowym cieniem i pociągnęłam rzęsy tuszem. Jeszcze tylko błyszczyk i mogłam wychodzić.

– Odwiozę cię! – powtórzył Przemek, kiedy ubierałam buty.

– Przestań, to nie jest zabawne.

– Widziałaś, jaka jest pogoda? Wystroiłaś się, więc niech on to zobaczy, a nie koszmar z ulicy Wiązów, jakim się staniesz, jeśli pójdziesz na nogach. – Brat miał trochę racji.

– Pojadę autobusem…

– Jasne… – Dobrze mnie znał i wiedział, że zawsze wszędzie, gdzie to tylko możliwe, idę pieszo.

– Poradzę sobie… – Ale Przemek ubrał już buty, narzucił kurtkę i czekał na mnie przy drzwiach. Wiedziałam, że nie weźmie pod uwagę moich protestów. Postanowił sobie, że mnie odwiezie, i to mu wystarczyło, by uważać, że tak właśnie się stanie. Zresztą nie miałam ochoty protestować. Byłam zbyt przejęta randką, żeby mieć jeszcze ochotę dyskutować z Przemkiem. Chociaż tak naprawdę często dyskutowaliśmy. Wszystko nas różniło (oprócz włosów – oboje mieliśmy burzę ciemnych kędziorków na głowie, tylko on znacznie krótsze). W związku z kursem na ratownika ciągle ćwiczył, więc zrobił się szerszy w ramionach i klatce piersiowej. Moje koleżanki uważały, że „się wyrobił”. Przemek odziedziczył wzrost po tacie, więc znacznie przewyższał mnie i mamę. Ale niestety, upierdliwy temperament genetycznie przekazała mu mama.

Bez słowa pomaszerowałam za nim do samochodu. Rzeczywiście, pogoda była straszna. Wiało bardzo mocno i siąpił deszcz. Gdyby mnie nie podwiózł, dotarłabym na miejsce w opłakanym stanie.

– Zadzwoń, gdybyś nie miała jak wrócić – powiedział Przemek, kiedy dojechaliśmy pod kino.

– Dobra, bo pomyślę, że coś ci się stało w głowę.

– Nie wygłupiaj się, randka siostry to poważna sprawa! – Miał wyjątkowo zasadniczy wyraz twarzy.

– To nie moja pierwsza…

– Taka – pierwsza! – Wolałam się nie zastanawiać, co miał na myśli. – Nie denerwuj się. To nie jest chłopak, który ma czas na robienie sobie jaj, na pewno przyjdzie.

– Przemek… – Miałam już dosyć tej rozmowy.

– Wiem, co mówię. W przeciwieństwie do ciebie, znam go.

– Dzięki za podwiezienie. – Odetchnęłam głęboko i wysiadłam z samochodu.

Pogoda była na tyle wredna, że nie rozglądając się, szybko wbiegłam do środka. Tak jak przypuszczałam, hol kina wypełniały głównie dzieci ze swoimi rodzicami. Zauważyłam może kilka osób w moim wieku albo nieco młodszych, ale nikogo znajomego. Nie wiedziałam, czy mam iść po bilety czy po popcorn? Czułam się wyjątkowo nieswojo. Brat zasiał we mnie ziarno niepewności i miałam ochotę wyjść. Odetchnęłam jeszcze raz i skierowałam się do toalety. Coś musiałam z sobą zrobić. Makijaż nie zdążył się popsuć, więc tylko przygładziłam włosy, które jak zawsze sterczały na wszystkie strony, i pomalowałam usta błyszczykiem. Do seansu zostało jeszcze dziesięć minut. Dzieciaki z popcornem w jednej ręce i colą w drugiej przepychały się pod drzwiami do sali kinowej. Nie chciałam się rozpaczliwie rozglądać, więc próbowałam skoncentrować całą swoją uwagę na afiszach filmowych. Postanowiłam, że poczekam jeszcze kilka minut i wyjdę. Chyba nigdy w życiu tak się nie denerwowałam. A przecież wcale mi na nim jakoś specjalnie nie zależało. Nawet nie wiedziałam, czy Tomek mi się podoba. Na pewno coś mnie do niego ciągnęło, ale to, co działo się ze mną przez cały dzisiejszy dzień, to już była lekka przesada.

– Wybrałaś już film na następny raz? – Przyszedł. W ręce trzymał duże opakowanie z popcornem, a z kieszeni granatowej kurtki wystawały dwie puszki coli. Musiał być tu już od jakiegoś czasu.

– Jednak jesteś… – wyrwało mi się. Tomek lekko zmarszczył brwi.

– Przecież się umówiliśmy…

– Kupiłeś już popcorn… – Było mi niewiarygodnie sucho w ustach i prawie nie mogłam mówić.

– Tak… Nie kupiłem biletów, bo nie wiedziałem, który rząd wybrać. Chodźmy! – Stanęliśmy w kolejce do kasy. Przed nami stały dwie rodziny.

– Długo czekałeś?

– Nie.

– Jak trening?

– Jak zawsze… – Wzruszył ramionami.

– Aha, rozumiem. Mam nie pytać – powiedziałam cicho, a on zaczął już konwersację z kasjerką.

– Który rząd? – zapytała kobieta w okienku, patrząc na mnie.

– Ostatni – odpowiedziałam. Tomek z dziwnym błyskiem w oku, ale z zaskoczeniem na twarzy popatrzył na mnie uważnie i uśmiechnął się. Kobieta również się uśmiechnęła, jakoś tak pod nosem. Dała Tomkowi bilety, a on zapłacił.

Kiedy zajmowaliśmy miejsca, na sali zrobiło się już ciemno. Nasz rząd nie był dzisiaj specjalnie oblężony. Siedziały w nim może trzy pary. Wszystkie w możliwie dużych odstępach od nas i wszystkie się całowały. Poczułam dziwny ucisk w żołądku.

Tomek wiercił się przez pięć minut, nim znalazł dogodną pozycję. Opierał się łokciem o mój podłokietnik, ale głowę miał mniej więcej na środku swojego fotela.

Dopiero teraz przyjrzałam mu się uważniej. Przyszło mi do głowy, że muszę pamiętać, jak był ubrany, bo pewnie Gośka mnie jutro w szkole o to zapyta, jak jej powiem, z kim spędziłam wieczór. Tomek prezentował się ładnie i gdybym nie wiedziała na pewno, nie uwierzyłabym, że przyszedł do kina, zaraz po treningu. Miał na sobie granatowe dżinsy i szary wełniany sweter. W tym swetrze wyglądał słodko, aż miałam ochotę się w niego wtulić.

– Aha, twoja cola… – przypomniał sobie i zaczął przeszukiwać kieszenie. Gdybyśmy siedzieli gdzie indziej, ktoś by go dawno już upomniał za nadmiar rumoru.

– Dziękuję, nie musiałeś – powiedziałam i wzięłam od niego puszkę.

– Zamiast kwiatka – powiedział Tomek i uśmiechnął się.

– Kwiatka?!

– Powinienem dać ci kwiatek na pierwszej randce, ale bałem się, że nie będziesz miała co z nim zrobić. A colę wypijesz, puszkę wyrzucisz i po kłopocie.

– Randce? A ja myślałam, że leczymy moją fobię bajkoterapią…

– Pomyślałem sobie właśnie, że usłyszysz tylko to słowo.

– Słyszałam jeszcze te przed nim. – Miał rację, na te kolejne nie zwróciłam większej uwagi. – Możesz pić colę? Nie masz żadnej diety…?

– Nie, nie mam – odparł szybko i znów zaczął kręcić się w swoim fotelu. Wiercenie niewątpliwie należało do jego ulubionych zajęć.

Zaczął się film.

– Wyspałeś się? – zapytałam po chwili. Mimo że Epoka lodowcowa należała do moich ulubionych bajek, teraz wolałam czas poświęcić na rozmowę z Tomkiem niż na oglądanie kolejnej części.

– Ani trochę – przyznał.

– Ale tym razem nie przeze mnie… – skwitowałam, a Tomek uśmiechnął się tylko do swoich myśli.

– Hm, to nie do końca prawda…

– Dzisiaj już się wyśpisz… – Nagle poczułam ogromną ochotę, aby złapać go za rękę. Po prostu chciałam go poczuć, a jego dłoń leżała na oparciu bardzo zachęcająco. Wiedziałam, że to on powinien wykonać pierwszy krok. Nie wypadało mi się narzucać. Ale z drugiej strony, czy on w samochodzie księdza Grzegorza nie wykonał jednoznacznego gestu, kiedy położył dłoń na moim biodrze?

– I jak ci się podoba film?

– Bardzo! – odpowiedział szybko, chociaż ja nie zauważyłam, by był na tyle skoncentrowany na filmie, by mógł go ocenić. Zadałam głupie pytanie.

– To dobrze… – Mój organizm wydawał się szaleć przez jego bliskość i całą dziwną sytuację, kiedy on siedział sobie taki wyluzowany. Popijał colę i zerkał raz na mnie, raz na ekran. Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy rzeczywiście jesteśmy tu na randce, a nie na sesji terapeutycznej.

Jego dłoń nadal krzyczała „złap mnie”, więc trochę przysunęłam się bliżej niego. Bardzo chciałam, żeby coś zaczęło się dziać. Najlepiej coś takiego, żebym wiedziała, czy rzeczywiście między nami zaczęło iskrzyć.

– Masz ochotę na popcorn? – zapytał.

– Chętnie… – Poczęstowałam się.

– Nie ma nic lepszego, niż stary, przesolony i usmażony na zjełczałym tłuszczu popcorn.

– Nie dość, że wiercipięta, to jeszcze maruda!

– Dziękuję, nie przypuszczałem, że tak szybko usłyszę od ciebie komplementy.

– Polecam się na przyszłość.

Rozejrzałam się po sali, a konkretnie po naszym rzędzie. Pary, siedzące nieopodal nas, dalej się całowały. Jedna nawet najwyraźniej posunęła się kilka kroków dalej. W zasadzie tylko my siedzieliśmy obok siebie w odległości, zupełnie się nie dotykając.

– To ty chciałaś tu usiąść – powiedział poważnie, co najprawdopodobniej stanowiło reakcję na jakąś moją minę, odzwierciedlającą mały niesmak.

– Proszę?

– Wybrałaś ostatni rząd.

– Nie rozumiem.

– To jest rząd, który zajmują pary potrzebujące bliskości… – wyjaśnił grzecznie. A kiedy to mówił, bardzo błyszczały mu oczy. Zrobiło mi się trochę słabo.

– Więc czemu nie wybrałeś innego…?

– Hm… – Uśmiechnął się i trochę przybliżył do mnie. – Nie wybrałem innego, ponieważ spodobał mi się twój wybór.

– Też mi odpowiedź.

– A jaką byś wolała?

– Taką, która by nią była… – Czy jakaś para gdziekolwiek na świecie prowadziła kiedyś bardziej bezsensowną rozmowę podczas pierwszej randki?

– Myślałem, że wiesz, co robisz.

– Najwyraźniej nie wiem – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Odpowiedź ta dotyczyła wszystkich wydarzeń z właśnie kończącego się weekendu.

– A teraz? – I pocałował mnie. Tak po prostu bez najmniejszego wstępu. Bez powolnego zbliżania się jednych ust do drugich. Bez żadnych ceregieli, nachylił się i pocałował mnie. Było miło, bo miał miękkie i ciepłe usta.

– Tym bardziej.

– A co chciałabyś wiedzieć? – powiedział, wzdychając i trochę się odsuwając. Najprawdopodobniej (bo nie mam na to innego wytłumaczenia) w bezwarunkowym odruchu moja dłoń dotknęła jego dłoni. Tomek drgnął, chyba też się tego nie spodziewał.

– Chciałabym wiedzieć, co się dzieje… między nami…

– Chcę być z tobą, nic więcej… – powiedział wreszcie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, więc tylko delikatnie głaskałam jego dłoń. Prawie na to nie reagował, najwyraźniej czekając na moją odpowiedź.

– I wymyśliłeś to pięć minut temu?

– Nie, wiem to od dawna. – Zaskoczył mnie. Nie przypuszczałam, że on od dawna wie o moim istnieniu, a już na pewno nigdy nie pomyślałabym, że od dłuższego czasu o mnie myśli. Muszę przyznać, że bardzo podniosło to moją samoocenę.

– Aha – powiedziałam tylko, ponieważ nie byłam w stanie nic więcej z siebie wydusić. Czułam się, jakbym stała obok siebie i patrzyła, jak za pomocą czarów zdobywam najpopularniejszego chłopaka w mieście. A może to tylko sen? To było zbyt nieprawdopodobne, by mogło być prawdziwe…

– Też mi odpowiedź – zauważył z uśmiechem. Najwyraźniej zdziwiło go to, że głaskałam jego dłoń, bo zaczął się temu przyglądać.

– Coś jest nie tak?

– Nie, wszystko w porządku – Poczułam się trochę niezręcznie i zabrałam rękę. – Co się stało? To było bardzo miłe.

– Dozuję ci przyjemności.

– To nie jest dobry pomysł.

– Oglądaj film. Zapłaciłeś za niego, więc oglądaj.

– Nie mam pojęcia, o co chodzi – przyznał, wpatrując się w ekran.

– To bajka dla dzieci, powinieneś wiedzieć, o co chodzi…

– A ty wiesz?

– Nie.

– Wypożyczymy sobie DVD.

– Tomek… – powiedziałam po chwili milczenia.

– Tak?

– Czy ty mówisz poważnie? – Serce waliło mi jak młotem, ale musiałam się wreszcie dowiedzieć. Film pewnie się niedługo skończy, a ja wrócę do domu z jeszcze większą gonitwą myśli w głowie niż wczoraj.

– Ale o czym? – Widziałam w jego oczach, że doskonale wiedział, o co mi chodzi. Najwidoczniej też czekał na jakąś inicjatywę z mojej strony.

– Że ty i ja, że… możemy być… razem?

– Powiedziałem ci….

– Nie jest łatwo się z tobą porozumieć – westchnęłam.

– To nie porozumiewaj się w ten sposób – powiedział zaskakująco pewnym głosem. Oczy mu błyszczały.

– Znasz inny?

– Znam i wiem, że jest najlepszy. – Znowu mnie pocałował. Tylko tym razem pocałunek był odważniejszy. Nie był tylko wstępem, był już treścią samą w sobie. I zdecydowanie trwał dłużej. No i tym razem świadomie w nim uczestniczyłam.

– Udzieliła ci się atmosfera ostatniego rzędu? – spytałam, kiedy nieco się od siebie oderwaliśmy. Czułam, że powinnam coś powiedzieć.

– Tłumacz to sobie jak chcesz. Zresztą, nie tylko mnie się coś udzieliło.

– Tak…

I tak mniej więcej do końca filmu albo się całowaliśmy, albo prowadziliśmy bezsensowne rozmowy nie wiadomo o czym.

– Zawsze jesteś poszkodowany – powiedziałam, kiedy wstaliśmy, aby się ubrać. Tomek szarmancko przytrzymał mi kurtkę.

– Ja tak nie myślę.

– Wygodnie ci było?

– Masz na myśli oparcie twojego fotela wbite w moje żebro?

– Tak. Przepraszam. – Ruszyliśmy do wyjścia.

– Świetny film! – zawołał do nas chłopak z początku ostatniego rzędu, który razem ze swoją dziewczyną posunęli się znacznie dalej od nas. Nie odpowiedzieliśmy mu nic, ponieważ pociągnął nas tłum podekscytowanych filmem dzieciaków.

– Ale pogoda – zauważył kwaśno Tomek, kiedy wyszliśmy z budynku. Teraz padało intensywniej i mocniej wiało.

– To już październik, nie może być upału. – Pogoda nie popsuła mojego samopoczucia. Czułam się wyjątkowo dobrze i nie wydawało mi się, żeby coś mogło to zmienić. A już na pewno nie kilka kropel deszczu.

– Zaparkowałem po drugiej stronie ulicy, chodźmy. – I nim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, złapał moją dłoń i pociągnął w wybranym kierunku. Szybko znaleźliśmy się przy samochodzie. Zdaje się, że był to granatowy golf. Tomek otworzył mi drzwiczki i wsiadłam.

– Za którym razem zdałeś prawo jazdy? – spytałam, chociaż miałam pewność co do odpowiedzi. Siedzieliśmy już w samochodzie, na razie żadne z nas nie zapięło pasów, chociaż Tomek ulokował kluczyk w stacyjce. Ja ich nie zapięłam, bo nie chciałam jeszcze jechać. Nie chciałam, żeby ten wieczór się skończył.

– Pierwszym – odparł obojętnie. Pierwszym, a jakże!

– Dawno? – Tomek nie zdążył mi odpowiedzieć, bo zadzwonił jego telefon.

– Tak? O szóstej, dobrze… dobrze, sam dojadę… w samochodzie, tak, prowadzę… w kinie… tak, z dziewczyną, ale… – Odpowiedź osobie po drugiej stronie linii telefonicznej najwyraźniej się nie spodobała. Tomek odsunął aparat od ucha i uśmiechnął się. Nawet ja słyszałam, jak krzyczy ten człowiek. – Wiem, proszę się nie martwić… wiem, do widzenia.

– Czy poczujesz się zlekceważony, jeśli tego nie skomentuję?

– Nie. Musiałem odebrać, to mój trener.

Poczułam, że moja pozycja jako dziewczyny Tomka może być lekko zagrożona. Mój rozmówca zapiął pas i po kilku sekundach wyjechaliśmy z parkingu. Ulice miasta były raczej puste, ale nie jechaliśmy szybko. W ogóle podobał mi się sposób, w jaki prowadził samochód, a robił to w równie pewny, co nonszalancki sposób. Jakby nie wymagało to od niego najmniejszego wysiłku. Doskonale panował nad sytuacją. Czułam się bardzo bezpiecznie.

– Nie chce, żebym się rozpraszał. – Najwidoczniej Tomek czuł się w obowiązku wyjaśnić mi, dlaczego trener na niego krzyczał.

– Więc? – Nie odpowiedział. Wzruszył tylko ramionami.

– Już za późno – stwierdził poważnie, chociaż ładnie by było, gdyby się teraz uśmiechnął.

– Gdzie masz jutro dojechać o szóstej? – dopytywałam.

– Do Krakowa, mam zawody.

– Coś ważnego?

– Jeśli dobrze popłynę, będę mógł startować w Mistrzostwach Polski w maju.

– Może rzeczywiście nie powinieneś…

– Powinienem… – Był lekko poirytowany. Zrobiło mi się go żal. Dotknęłam jego dłoni, którą trzymał na skrzyni biegów. Uśmiechnął się. – Nie martw się, damy radę.

– Nie wiem, jak mogłabym ci pomóc…

– Rób to, co do tej pory. – Zaparkowaliśmy pod moim blokiem. Sekundę zastanawiałam się, skąd on wiedział, gdzie ma zaparkować…

– Musisz wiedzieć, że ja nie mam pojęcia o sporcie… – Wolałam, żeby miał tego świadomość. Żeby się nie łudził, że będę dzieliła z nim tę pasję.

– Zdążyłem zauważyć! – Chyba mu to wcale nie przeszkadzało.

– Jestem ci winna za bilet…

– Też wymyśliłaś.

– Dziękuję, to był bardzo miły wieczór.

– Teraz tylko takie będą, jeśli będziesz chciała… – Tomek wypiął pas. Siedział teraz bokiem do kierownicy, ale przodem do mnie. Ja nie zmieniłam pozycji, ale też uwolniłam się z pasów.

– Jeśli ty będziesz miał czas.

– Znajdę. Ale bądź wyrozumiała.

– Trenujesz codziennie? – Na potwierdzenie skinął głową.

– Zrobię wszystko, żebyś nie czuła się na drugim miejscu.

– Nie martw się, wiem, co to znaczy mieć pasje. – Nigdy nie byłam typem dyktatora, więc nie musiał się obawiać. Uśmiechnął się.

– Wiedziałem – powiedział cicho i odgarnął mi kosmyk wilgotnych włosów z czoła.

– Co twój trener powie na to, że masz dziewczynę? – Dopiero, jak to powiedziałam, uświadomiłam sobie, że wreszcie coś konkretnego zostało powiedziane.

– Mam dziewczynę?! Nic mnie to nie obchodzi – powiedział z uśmiechem i lekko mnie pocałował.

– Kiedy wrócisz z zawodów?

– Pewnie we wtorek.

– Więc do szkoły przyjdziesz dopiero we środę? – Zastanawiałam się, jak to teraz będzie w szkole. Jak zareagują moje koleżanki? A jak jego koledzy? Co powiedzą wszyscy? Bałam się, jak mnie przyjmie jego świat. Przecież bardzo różniłam się od dziewczyn, z którymi chodził do klasy. Przerażała mnie myśl, że wiele osób zacznie mi się przyglądać, oceniać, ponieważ zapragną odkryć, co on we mnie może widzieć. A ja nie byłam szczególna. Niewysoka, szczupła z burzą czarnych włosów. Bez spektakularnych sukcesów i bez tłumu wielbicieli.

– Tak, we środę. – Tomek oparł się wygodnie o oparcie swojego fotela i westchnął.

– Co?

– Nic.

– No powiedz…

– Przyszło mi właśnie do głowy, że pierwsza randka to jakaś masakra.

– O, tak… – Najwyraźniej nie tylko on się denerwował. A jednak!

– Druga już będzie na luzie.

– To się dopiero okaże! – Nie byłam taka pewna, ponieważ wiedziałam, że musi upłynąć trochę czasu, nim uwierzę w to, co się właśnie działo.

– Przynajmniej będę pewien, że przyjdziesz.

– Dzisiaj nie byłeś?

– Ani trochę! – Bardzo mnie tym zaskoczył. Szczególnie, biorąc pod uwagę naszą poranną rozmowę.

– Denerwujesz się? – zmieniłam temat.

– Przed czym?

– Przed zawodami… – Wzruszył tylko ramionami.

– Nie.

– Czemu mam wrażenie, że nie chcesz o tym ze mną rozmawiać?

– Bo wiem, że cię to nie interesuje – powiedział, uważnie mi się przyglądając.

– Nie mam zwyczaju pytać o coś, co mnie nie interesuje – odparowałam lekko urażona, chociaż miał trochę racji.

– Dobra – uciął, chcąc szybko skończyć ten temat. I dobrze, bo ja też nie chciałam rozmawiać o pływaniu. Bałam się, że zrazi go do mnie moja niewiedza o jego pasji.

– Chcę się czegoś o tobie dowiedzieć…

– Będziesz miała czas – zapewnił. Najwyraźniej Tomek mimo swoich sukcesów był bardzo skromny i nie lubił mówić o sobie. Albo potrzebował małej odskoczni.

– Okay. To twój samochód?

– Tak. Dostałem od sponsora.

– Jak przegrasz, to go zabierze? – Znowu tylko się uśmiechnął.

– Nie, to tak nie działa…

Naprawdę nie miałam pojęcia o sporcie i niczym, co się z nim wiązało.

Rozmawialiśmy w samochodzie prawie do godziny dziesiątej. Nigdy nie umiałabym powtórzyć, o czym dokładnie. Chyba najwięcej o niczym. W każdym razie nie dowiedziałam się niczego konkretnego. Poza tym, że był uroczy i mu na mnie zależało. Ale jedno potrafię powiedzieć na pewno – świetnie całował.

Pogoda była na tyle paskudna, że musiałam biec z samochodu do bloku. Wiało na tyle mocno, że nie słyszałam, kiedy odjechał. Ale wiem, że kiedy wchodziłam do klatki, już go nie było.

– Zostaw go w spokoju! – usłyszałam czyjś głos, nim zdążyłam zapalić światło. Głos należał do dziewczyny. Wyrośniętej dziewczyny w okularach z grubymi szkłami. Miała w spojrzeniu coś dzikiego. Przestraszyłam się.

– Proszę? – wymamrotałam.

– On ma myśleć o zawodach! – ryknęła. Widziałam, jak podchodzi do mnie, a potem widziałam jej pięść zbliżającą się do mojej twarzy…

***

Nie mogłam się dobudzić. Kilka razy otwierałam oczy, ale zaraz je zamykałam, ponieważ ból głowy był nie do zniesienia. W końcu udało mi się na dłużej utrzymać podniesione powieki. Okazało się, że jestem w szpitalu. Przypomniałam sobie. Dostałam w twarz od jakiejś dziewczyny.

Z trudem sięgnęłam po telefon, który leżał na szafce. Trzydzieści cztery odebrane wiadomości. Większość od nieznanego mi numeru. Odczep się, Tomek nie jest dla Ciebie to treść pierwszej z nich. Kolejne utrzymane były w podobnym duchu. Miałam odczepić się od Tomka jak najszybciej, ponieważ mogłam mu zepsuć karierę… Nie czytałam wszystkich, po prostu wszystkie usunęłam. Ale nie minęła minuta i mój telefon zabrzęczał znowu. I brzęczał tak dopóki bateria się nie wyczerpała.

Przestraszyłam się. SMS-y z groźbami nie były zabawne. Czułam się zmęczona, bardzo zmęczona… Nie wiedziałam, co o tym sądzić. Czy Tomek o tym wiedział? Niestety, nie mogłam do niego teraz zadzwonić. Miałam nadzieję, że ktoś z mojej rodziny wpadnie na genialny pomysł i przyniesie ładowarkę do telefonu.

Zasnęłam.

Obudziłam się z nieco mniejszym bólem głowy. Przy moim łóżku siedziała mama. Wyglądała na mocno zdenerwowaną. Cały czas przeczesywała dłonią włosy, co u niej oznaczało, że próbuje opanować emocje. Mama miała na sobie elegancki komplet; ołówkowa spódnica i żakiecik, co musiało znaczyć, że wybiera się do pracy. Ładnie pachniała, perfumami Hugo Boss, którym była wierna od lat. Ten zapach działał na mnie kojąco.

– Masz ładowarkę do telefonu? – spytałam z nadzieją. Mówienie nie przychodziło mi łatwo z powodu, jak się domyślałam, nieco opuchniętej twarzy.

– Nie. Jak się czujesz? – Widziałam, że mama patrzy na mnie z troską. Uniosła dłoń z zamiarem pogłaskania mnie, ale w ostatniej chwili zrezygnowała. Może bała się, że jej dotyk sprawi mi ból.

– Dobrze. Muszę zadzwonić.

– Przemek ci przywiezie. Wyobraź sobie, że ta kobieta stoi pod drzwiami i chce namawiać cię, żebyś nie wnosiła oskarżenia! Co za tupet!

– Jaka kobieta, mamo?

– Mama Patrycji.

– Kto?

– Tej dziewczyny, która cię tak urządziła.

– Jak mnie urządziła? – Mama spojrzała na mnie ze strachem w oczach.

– Nie pamiętasz?

– Pamiętam, ale właściwie co mi jest?

– Masz lekkie wstrząśnienie mózgu i potłuczone żebro. – Czułam się tak, jakby sprawa była poważniejsza. Uff.

– A nos? Czy mam złamany nos? – Martwiłam się, że wyglądam teraz jak Andrzej Gołota.

– Nie, tylko obrzęk. – Mama spojrzała na zegarek. – Muszę iść do pracy.

– Przynieś mi ładowarkę i książkę.

– Jaką znowu książkę? – spytała zniecierpliwiona mama. Moja mama, fizyk z wykształcenia, nigdy nie podzielała mojej miłości do książek.

– Coś muszę tu robić. – Zastanawiałam się przez chwilę, ponieważ potrzebowałam książki odpowiedniej do szpitala. Raczej lekkiej zarówno tematycznie, jak i wagowo. No i nie mogła być specjalnie cenna. – Dr Jekyll i Mr Hyde. Stoi na półce, nad łóżkiem. Jako jedenasta od prawej. Żółta oprawa w paski.

– Dobrze, Przemek powinien przyjść po południu. Ja wpadnę wieczorem. – Mama pocałowała mnie w policzek i wyszła.

Przymknęłam oczy, ale niedane mi było zasnąć. Do pokoju wślizgnęła się kobieta. Nie tyle wślizgnęła się, co wtoczyła. Cieszyła się dosyć korpulentną sylwetką. W ogóle cała sprawiała duże wrażenie; oprócz okrągłej sylwetki miała też wyjątkowo bujną fryzurę i okropnie duszne perfumy. Poczułam się słabo.

Kobieta położyła pudełko czekoladek na moim stoliku i opadła na krzesełko, które jęknęło pod jej ciężarem.

– Jestem mamą Patrycji. – Tego akurat się domyśliłam. Były podobne. – Nie wnoś oskarżenia, błagam. Jeśli to zrobisz, wywiozą ją do ośrodka dla trudnej młodzieży, a ona tylko broniła swoich przekonań.

– Aha – powiedziałam tylko.

– Patrycja ma lekki niedorozwój i pobyt w takim ośrodku zdecydowanie pogorszyłby jej stan. Co mogę zrobić, żebyś nie wnosiła oskarżenia? – Patrzyła na mnie błagalnie.

– Nie wiem… – powiedziałam zgodnie z prawdą. W ogóle nie wiedziałam, co mam o tym wszystkim sądzić. Na razie chciałam się skontaktować z Tomkiem.

– Ona bardzo utożsamia się z zawodami Tomka. Musiała usłyszeć rozmowę o tym, że Tomek nie może się teraz zakochać. Wiele osób boi się, że to przeszkodzi mu w karierze… Ja oczywiście jestem innego zdania, ale Patrycja musiała sobie wbić do głowy i…

– Rozumiem.

– Wniesiesz oskarżenie?

– Nie wiem.

– Jutro pewnie przyjdzie do ciebie policja. Twój brat narobił niepotrzebnego hałasu, kiedy cię znalazł…

– Przepraszam, ale pani córka mogła wyrządzić mi krzywdę… Cokolwiek zrobił mój brat, to… – Do mojej małej salki szpitalnej wparował ksiądz Grzegorz. Widocznie miał dyżur w szpitalu, ale nie miał ze sobą Najświętszego Sakramentu.

– Szczęść Boże – przywitałyśmy go prawie równocześnie.

– Porozmawiam z nią – powiedział do mamy Patrycji i wpatrywał się w nią z takim wyrazem twarzy, że kobiecie nie postało nic innego, jak tylko wyjść.

– Nie wiem, co zrobię, i proszę mnie nie namawiać… – powiedziałam zdecydowanym tonem, kiedy zostaliśmy sami.

– Nie miałem zamiaru. Nie lubię tej baby, chociaż jej współczuję chorej córki. Jest strasznie namolna. Nie będę cię namawiał, tylko dobrze to przemyśl…

– Dobrze. – Na to mogłam się zgodzić. – Co ksiądz tu robi?

– We środy odwiedzam chorych w szpitalu…

– Ale co ksiądz tu robi dzisiaj?

– Mówię właśnie, że we środy odwiedzam chorych w szpitalu i…

– Dzisiaj jest środa?

– Tak, przez cały dzień – odparł spokojnie.

– Poważnie?

– Tak, jest ósma rano, więc będzie trwała jeszcze kilka godzin. – Nie mogłam uwierzyć, że przespałam dwa dni. Teraz żałowałam, że usunęłam wszystkie wiadomości ze skrzynki odbiorczej, przecież mógł tam być SMS od Tomka.

– Środa – szepnęłam tylko.

– Długo spałaś.

– Najwyraźniej.

– Jesteście parą? – spytał ksiądz Grzegorz po chwili milczenia. Skinęłam głową.

– Nie wiem, jak to teraz będzie…

– Chcesz się wycofać? – Duchowny zdziwił się. Znał mnie i wiedział, że nie poddaję się tak łatwo.

– Nie, ale nie wiem, czy nie będę musiała. Dostałam trzydzieści cztery SMS-y z groźbami. Ktoś nie chce, żebyśmy się spotykali. No i jeszcze… Patrycja.

– Ktoś ci groził? – Ksiądz sięgnął po mój telefon.

– Bateria padła – wyjaśniłam. Duchowny wyciągnął moją kartę SIM i przełożył do swojego aparatu. Telefon zaczął brzęczeć, najwyraźniej ktoś pisał dalej.

– Pozwolisz… – powiedział ksiądz i pogrążył się w lekturze. Widziałam tylko, jak oczy otwierają mu się ze zdziwienia.

– Sam ksiądz widzi.

– Ciekawe. Nie przypuszczałem, że Tomek ma tak zdeterminowanych fanów. Nie wmówisz mi, że się boisz? – W odpowiedzi westchnęłam tylko. – Daj spokój. To tylko głupie gadanie.

– Jestem w szpitalu – przypomniałam mu.

– Patrycja ma niedorozwój umysłu. To dwie różne sprawy…

– Możliwe… No i nie wiem, co Tomek na to…

– Wątpię, żeby Tomek z takiego powodu zrezygnował. – Zaskoczyła mnie pewność tego stwierdzenia.

– Przepraszam, ale co ksiądz może o tym wiedzieć?

– Rozmawiałem z nim.

– Kiedy?

– Przed wyjazdem. Powiedział, że mu się podobasz, i poprosił o małą przysługę…

– Dorwał księdza na korytarzu i powiedział: podoba mi się Ula z czwartej a, pomoże mi ją ksiądz zdobyć? – ironizowałam.

– Nie sądzisz chyba, że powtórzę ci tę rozmowę? – Szkoda, bo byłam jej bardzo ciekawa.

– Myśli ksiądz, że to ma sens?

– Jeśli czujesz to, co on…

– Nie wiem, rozmawiam z nim dopiero od kilku dni… Jest w nim coś… – Ksiądz podniósł rękę, co oznaczało u niego: „zamilknij, natychmiast”.

– Ja nie chcę tego słuchać! Czujesz coś do niego, widzę to w twoich oczach i widziałem to w górach. Przecież możecie spotykać się, tak żeby nikt o tym nie wiedział, przynajmniej dopóki sprawa się nie rozwiąże… – To brzmiało tak nieprawdopodobnie, że aż całkiem rozsądnie. – Pomogę wam.

– Będzie ksiądz dla nas kłamał? – Trudno mi było w to uwierzyć. Był przecież księdzem, co niedzielę przypominał ludziom, że mają być uczciwi…

– Nie wiem, ale pomogę wam. Tylko nie chcę nic wiedzieć! – Ksiądz wstał i skierował się do drzwi.

– Dlaczego ksiądz to robi?

– Też byłem kiedyś w liceum – odparł i uśmiechnął się.

– Co? – spytałam pewna odpowiedzi.

– Dobrze wiesz.

– Nędznicy?

– Tak, ale nic mi nie będziesz opowiadała o romantycznych spacerach przy księżycu, jasne?

– Myśli ksiądz, że jestem aż tak zauroczona, że łatwo oddam moją najcenniejszą książkę?

– Dasz mi ją, jeśli przetrwacie do końca roku szkolnego.

– To brzmi jak zakład.

– Absolutnie. – Ksiądz uśmiechnął się. – Zwykła transakcja handlowa.

– Muszę o tym pomyśleć.

– Aha, twoja karta. – W momencie, kiedy ksiądz wmontowywał moją kartę w aparat telefoniczny, do salki wpadł Tomek. Serce zabiło mi mocniej na jego widok, więc uśmiechnęłam się. Jednak on był poważny.

– Szczęść Boże – powiedział.

– Co tam masz? – spytał ksiądz, wskazując na mały pakunek, który Tomek trzymał w ręce.

– Dla Uli – powiedział chłopak i wreszcie na mnie spojrzał, ale szybko odwrócił wzrok. Unikał mojego spojrzenia, nawet kiedy wręczał mi prezent. To była książka. Piękne wydanie Nany Zoli. Dzieło oprawione w zdobioną skórę, pochodzące z 1893 roku.

– Pokaż, ty się nie znasz – zawołał ksiądz Grzegorz i prawie wyrwał mi książkę z ręki. Widziałam, że prawie wstrzymał oddech, kiedy ją analizował. – Zmieniam zdanie co do zapłaty.

– Akurat – powiedziałam tylko.

– Tomek, gdzie ty masz rozum, żeby dawać dziewczynie skrajne naturalistyczną powieść…

– On żartuje – powiedziałam cicho do Tomka, bo zrobił się blady na twarzy. – Z zazdrości.

– Dobra, muszę już lecieć – przyznał duchowny i z niechęcią położył książkę na stoliku. – Zadzwoń, jak coś postanowisz – dodał jeszcze i wyszedł, dokładnie zamykając za sobą drzwi.

– Cześć – powiedziałam, bo czułam, że Tomek pierwszy nie przemówi. Stał przy moich nogach z niepewną miną. Nadal unikał mojego wzroku. Patrzył na wszystko, tylko nie na mnie. Przestraszyłam się. Co jeśli jemu też grożono? I wbrew temu, co mówił ksiądz Grzegorz, zrezygnuje ze mnie? Nie byłam pewna swoich uczuć do niego, ale na pewno nie chciałam go stracić.

– Rozmawiasz ze mną? – odezwał się wreszcie. Mówił tak, jakby poważnie martwił się, czy kiedykolwiek się jeszcze do niego odezwę. Dobry znak, on nie dostał wiadomości z pogróżkami.

– Mam tylko bandaż na nosie, on nie przeszkadza mi w prowadzeniu rozmowy…

– Chcesz ze mną jeszcze rozmawiać?!

– No, tak… – odparłam nieco zbita z tropu. Jego dystans do mnie nieco mnie przeraził. – O ile mnie pamięć nie myli, rozstaliśmy się w całkiem niezłej komitywie, więc nie widzę powodu, żeby z tobą nie rozmawiać.

– Tak, ale potem wydarzyło się coś…

– Miałeś z tym coś wspólnego? – wtrąciłam się.

– Pośrednio pewnie tak – przyznał prawie szeptem. Patrząc na to, jak się zachowywał, doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, jak podle się czuje. Było mi go strasznie żal. – Ula… wiem, że to zabrzmi banalnie, ale strasznie cię przepraszam.

– Przeprosiny są tu. – Wskazałam na książkę i uśmiechnęłam się.

– Obiecuję, że to się więcej nie powtórzy. Rozmawiałem już z Patrycją. Ona już wie, że nie zagrażasz mojej karierze, a wręcz przeciwnie. Teraz pewnie będzie starała się zostać twoja najlepszą przyjaciółką.

– To jest dla ciebie ktoś ważny?

– Jest moją kuzynką.

– Nie wiedziałam… – Szybko postanowiłam, że nie mogę złożyć na nią oskarżenia. Zresztą chyba nie miałam takiego zamiaru.

– Dzwoniłem do ciebie…

– Telefon mi padł, od nawału SMS-ów. – Tomek zmarszczył brwi.

– Jakich SMS-ów?

– Od kogoś, kto bardzo nie chce, żebym się koło ciebie kręciła.

– Kto?! – zdenerwował się. Jego małe oczy znacznie się powiększyły, a i tak szeroki nos wydawał się jeszcze szerszy.

– Nie wiem, nie znam tego numeru. Nie denerwuj się, bo ja też zaczynam się denerwować…

– Mogę zerknąć? – I tak samo jak ksiądz przełożył moją kartę SIM do swojego telefonu. Czytał długo, najwyraźniej ciekaw każdego SMS-a.

– Tomek… – Chciałam go od tego oderwać. Czytanie wszystkich wiadomości nie miało sensu. Zresztą, wolałam porozmawiać o naszej sytuacji. Jednak on nie zwracał na mnie uwagi. Więc przymknęłam oczy i czekałam.

– Ula… – usłyszałam po chwili. Tomek nadal stał u moich nóg i nadal wyglądał kiepsko. Ta sytuacja na pewno wiele go kosztowała. – Musisz wiedzieć, że ja nawet nie przypuszczałem…

– Wiem. Mogę ci zadać pytanie? – Serce zaczęło mi mocniej bić, ale musiałam coś zrobić, bo czułam, że oboje zwariujemy, jeśli to dłużej potrwa.

– Tak… – zgodził się bez entuzjazmu.

– Co się zmieniło od niedzieli? Do niedzieli robiłeś wszystko, żebyśmy byli jak najbliżej, a teraz robisz wszystko, żeby być jak najdalej… – Ledwo wybrzmiały moje słowa, a w jego oczach zapłonęły wesołe ogniki.

– Z mojej strony nic, ale obawiam się, że z twojej wszystko – powiedział bardzo poważnym tonem.

– Nie zakładaj czegoś, o czym nie możesz mieć pojęcia. Chodź tu – powiedziałam cicho i chociaż zabolało, zrobiłam mu miejsce obok siebie. Usiadł na skraju łóżka. Zakręciło mi się w głowie od jego bliskości albo był to efekt nagłego ruchu. Na pewno w pokoju zrobiło się przyjemniej.

– To teraz ty mi odpowiedz. Co się zmieniło od zeszłego piątku? Do piątku nie wiedziałaś, że istnieję, a teraz chcesz, żebym istniał jak najbliżej ciebie?

– Chcę być z tobą, nic więcej… – Uśmiechnęłam się.

– Nawet z tym? – Tomek wskazał na telefon. Westchnęłam.

– Moglibyśmy spotykać się tak, żeby nikt o tym nie wiedział – zaproponowałam pełna obaw.

– Chcesz się ukrywać?! – Tomek najwyraźniej nie wierzył własnym uszom.

– Przynajmniej do końca roku szkolnego. Skończymy szkołę i wtedy już nikogo nie będzie obchodziło, z kim się spotykasz. – Już zaczęłam uważać, że to nie jest taki zły pomysł.

– Nie wiem…

– To będzie na swój sposób podniecające… – Tomek zerknął na mnie spod opuszczonych powiek, ale z zainteresowaniem. Pewnie nie spodziewał się, że powiem coś takiego.

– Podniecające? Nie wiedziałem, że posługujesz się takimi słowami.

– Znam wiele słów – zapewniłam go. – Takie rozwiązanie ma sens. Ja nie będę narażała swojej twarzy, a ty nie oberwiesz od trenera.

– Jak to sobie wyobrażasz?

– Jeszcze sobie tego nie wyobrażam. – A już na pewno nie potrafiłabym sobie nic mądrego wyobrażać, kiedy on siedział tak blisko. Motylki czy cokolwiek innego szalały w moim żołądku i nie mogłam oderwać oczu od jego ust… Niedzielne pocałunki bardzo mi się podobały, ale przez te kilka dni już chyba zapomniałam, jak smakują…

– Jeśli nie ma innego wyboru – zgodził się obojętnym tonem.

– Dziękuję za książkę – powiedziałam po chwili milczenia. Tomek słodko się uśmiechnął i dotknął palcem policzka.

– Tu… – Chciał, żebym go pocałowała. Widocznie oboje myśleliśmy o tym samym. Niestety ledwo mogłam się ruszyć.

– Innym razem.

– Na pewno nie – I sam się pofatygował, żeby odebrać podziękowania. Nareszcie! – Bolało?

– Przynajmniej raz nie ty cierpisz…

– To nie jest śmieszne – powiedział tylko.

Z wielkim hukiem do mojego pokoju wpadł Przemek. Był zdyszany. Ja i Tomek oderwaliśmy się od siebie. Chłopcy uścisnęli sobie dłonie.

– Stary, gdybyśmy nie byli kumplami, musiałbym cię sprać – powiedział mój brat.

– Sam bym się sprał, gdyby to coś zmieniło – przyznał Tomek poważnie, a ja uśmiechnęłam się, bo zabawnie to zabrzmiało.

– Ula nie ma ci tego za złe, więc ja też nie… – Przemek zaczął wypakowywać rzeczy dla mnie. Od razu podłączyłam telefon do ładowania. – Masz książkę i ubranie. Mama dała ci też jedzenie…

– Połóż – poprosiłam, a brat poukładał zawartość swojej torby w szafce, stojącej obok łóżka.

– Jak chcesz coś jeszcze, zadzwoń do mamy.

– Nic mi nie trzeba – zapewniłam. W tym momencie czułam, że mam wszystko. Absolutnie wszystko.

– Dałeś czadu we wtorek – powiedział Przemek do Tomka. A ja właśnie sobie przypomniałam, że zapomniałam zapytać o zawody. Ale plama.

– Nie było łatwo. Zaborowski jest niezły.

– To jedyny twój przeciwnik.

– Zobaczymy, co pokaże w maju.

– On pływa tylko w klasycznym?

– Tak…

– Skubaniec. – Chłopcy dyskutowali sobie na temat zawodów i pływania. Nie słuchałam. Postanowiłam wykorzystać okazję na mały odpoczynek. Głowa pękała mi od nadmiaru dzisiejszych przeżyć. Wiedziałam, że nie muszę uczestniczyć w tej rozmowie, więc spokojnie przymknęłam oczy.

Dziewczyna NN

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-856-4

© Ewa Kaliściak i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Katarzyna Szeliga-Juchnik

Korekta: Paulina Klas

Okładka: Wiola Pierzgalska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.